วันที่ 19 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025
เวลาเที่ยง เวลา 12.00 น. เป็นต้นไป ณ สวนสนุก แดร์ยูนิเวอร์แซล (เลขไบต์ 5 พบโทรลล์อาละวาด)
◀️┃▶️
ระหว่างการทำงานคีอาร์หยุดยืนกลางเงาไม้ของเขาวงกตที่ทอดตัวลึกเข้าไปในสวนสนุก เสียงเด็กหัวเราะคิกคักและเสียงเครื่องเล่นหมุนคลอเบา ๆ ถูกกลืนหายไปเมื่อเธอก้าวลึกเข้ามาในเขตที่ผู้คนไม่ค่อยเหยียบย่าง กลิ่นดินชื้น เสียงใบไม้เสียดสีกัน และลมหายใจเย็นจัดของเช้าวันพฤศจิกายนล้วนทำให้บรรยากาศสงบนิ่งราวกับโลกตัดขาดจากความวุ่นวาย จนกระทั่งพื้นเบื้องล่างเริ่มสั่นสะเทือนเป็นจังหวะหนักหน่วงเหมือนหัวใจสัตว์ยักษ์เต้นอยู่ใต้ดิน
คีอาร์หยุดทันที ดวงตาเทาอมเขียวทอดมองไปยังช่องเขาแคบของพุ่มไม้ ก่อนเสียงคำรามทุ้มต่ำสะท้อนออกมาอย่างไม่ผิดเพี้ยน เสี้ยววินาทีนั้นลมรอบกายหมุนวนตามสัญชาตญาณ เธอรับรู้แรงสั่นไหว ความเร็วของฝีเท้าที่หนักหน่วง ร่องรอยอุณหภูมิอุ่นกำลังเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ และไม่ใช่มนุษย์
"ยอดเยี่ยม… งานสวนกลายเป็นงานล่าปีศาจซะงั้น" เธอถอนหายใจเบา ๆ ราวกับรำคาญมากกว่าตกใจ
โทรลล์ตัวยักษ์เบียดพุ่มไม้พังครืนออกมา ร่างเป็นปั้นกล้ามเนื้อหนาทึบ ผิวหยาบเหมือนหิน ผสมกลิ่นโคลนและเนื้อเน่า ดวงตาแดงเรืองโรจน์เพ่งมาที่เธอเหมือนสัตว์ป่าหิวโหย ความโง่เขลาของมันปรากฏชัดในแววตาที่เต็มไปด้วยสัญชาตญาณดิบ แต่พลังของมันก็ปฏิเสธไม่ได้ มือใหญ่โตเหวี่ยงตอไม้ขนาดเท่าเสาโทรศัพท์เหมือนของเล่น
คีอาร์เบี่ยงตัวหลบอย่างเฉียดฉิว ลมใต้เท้าพัดพาเธอถอยออกมาอย่างนุ่มนวลแต่มั่นคง หินก้อนใหญ่ถูกมันโยนมาด้วยความบ้าคลั่ง เธอรับรู้ทิศทางตั้งแต่ก่อนที่มันจะหลุดจากมือด้วยสัมผัสแห่งสายลม แต่แรงของหินก็ยังเฉียดแขนเธอไปจนเลือดซิบ ความเจ็บบ่งบอกว่าเธอประเมินน้ำหนักและแรงของมันต่ำไป ร่างกายเธอบาดเจ็บ 8.42% ตามที่สมองเธอประเมินอย่างแม่นยำแบบไร้อารมณ์
"น่ารำคาญจริง ๆ…" เธอบ่นแผ่ว ๆ
การสู้ในระยะประชิดคือความโง่เขลา ร่างกายเธอไม่มีวันทนแรงเหวี่ยงของสัตว์ไร้สมองที่ขาดการศึกษาขนาดนี้ได้ คีอาร์คว้าธนูที่พกติดตัวมาตลอดเวลาเพราะนิสัยระแวดระวัง เธอก้าวถอยขึ้นบันไดไม้ด้านข้างที่นำไปยังระเบียงสำหรับช่างสวนใช้สังเกตต้นไม้สูง ความสูงทำให้มุมมองชัดเจนขึ้น ลมด้านบนเบากว่า เธอจึงควบคุมเส้นทางลูกศรได้แม่นยำกว่าเดิม
โทรลล์คำราม กวาดตะบองใส่โครงสร้างด้านล่างเหมือนจะลากเธอลงมา แต่โครงสร้างค้ำยันแข็งแรงเกินกว่าพลังมืดบอดจะทำลายได้ในทีเดียว
คีอาร์เล็งหัวลูกศร ลูกศรแรกปักเข้าที่หัวไหล่มัน เสียงร้องสั่นสะเทือนดังก้องไปทั่วบริเวณ เธอไม่หยุดแต่อย่างใด มือข้างหนึ่งคอยประเมินแรงลม อีกข้างปล่อยลูกศรต่อเนื่องอย่างเยือกเย็น ชุดแล้วชุดเล่าแบบไม่รีบร้อน ไม่สะทกสะท้าน ราวกับนักวิจัยกำลังกำจัดตัวทดลองที่ไม่มีประโยชน์แล้ว 20 นาทีผ่านไป โทรลล์ค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้น เสียงคำรามสุดท้ายกลายเป็นลมหายใจแผ่ว ก่อนร่างยักษ์สลายกลายเป็นละอองทองลอยฟุ้งกระจาย เธอเพียงยืนมอง ไม่ยินดี ไม่สะใจ แค่ประเมินผลการกระทำของตนเองเหมือนผลสอบเท่านั้น
"แกทำสวนฉันเสียเลย…" เธอพูดเสียงเรียบ ดวงตาเย็นเหยียบราวกับตำหนิสุนัขที่เตะกระถางดอกไม้
คีอาร์ลดธนูลงก่อนจะก้าวลงมาจากที่สูง ลมหอบโชยมาบอกตำแหน่งเศษซากต้นไม้ที่ถูกพังเสียหาย เธอเริ่มเก็บกวาดทันทีอย่างเป็นระบบ จัดแต่ง แก้ตำแหน่งต้นไม้ ลากเศษไม้ไปกองไว้ด้านข้าง โดยไม่ปริปากบ่นอะไรอีกนอกจากเสียงพ่นลมหายใจแผ่ว ๆ ของความรำคาญ ในใจลึก ๆ เธอรับรู้ถึงความพึงพอใจเพียงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะฆ่าโทรลล์ได้ แต่เพราะกระบวนการคิดที่เธอวางไว้ ทำงานได้อย่างไร้ที่ติ
แต่แน่นอน เธอไม่ใส่ใจจะภูมิใจกับอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว "รอบหน้า ฉันจะจัดการให้ดีกว่านี้… มันทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"
หลังจากนั้นช่วงเย็น คีอาร์ยืนปัดเศษดินบนปลายรองเท้าของตัวเองเงียบ ๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้นอย่างสงบนิ่ง งานของวันนี้ตั้งแต่กิ่งไม้ที่หักเพราะโทรลล์ยันแปลงไม้ดอกที่ต้องจัดใหม่ทั้งหมด ถูกทำจนเสร็จเรียบร้อยโดยไร้ข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย ทุกใบไม้ถูกจัดให้สมมาตร ทุกแปลงถูกตบแต่งอย่างระเบียบงามราวกับไม่เคยมีอสุรกายบุกมาทำลายแม้แต่นิดเดียว เธอสะพายกระเป๋าผ้าของพนักงานขึ้นบ่า เดินไปตามเส้นทางภายในสวนสนุกที่เริ่มเงียบลงในเวลาใกล้ปิดทำการ เสียงเครื่องเล่นเริ่มเบาลง เหลือเพียงเสียงลูกโป่งลู่ไปตามแรงลม และเสียงรถไฟเหาะที่หยุดหมุนอย่างเกียจคร้าน บรรยากาศเงียบสงบจนคีอาร์รู้สึกเหมาะกับตัวเองอย่างประหลาด
เมื่อเดินมายังอาคารพักพนักงาน คีอาร์เปิดประตูเข้าไปอย่างเรียบร้อย ท่าทางเงียบสงบจนผู้จัดการเงยหน้าขึ้นจากเอกสารโดยแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า "อ้าว หนูที่ทำงานสวนใช่ไหม? กลับมารายงานแล้วเหรอ?" คีอาร์พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมยื่นสมุดเช็กงานให้ ผู้จัดการเปิดดูสักครู่ ดวงตาเขาเลื่อนไปตามบันทึกแต่ละบรรทัด สภาพต้นไม้ รายละเอียดการเก็บซากกิ่งไม้ การประเมินพื้นที่ และแม้แต่ส่วนที่โทรลล์ทำเสียหายก็ถูกรายงานไว้ชัดเจนและละเอียดราวกับมืออาชีพด้านสิ่งแวดล้อม
"โอ้โห… ทำได้ดีมากเลยนะ" เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก "ปกติงานเขาวงกตนี่พนักงานลาออกกันเป็นว่าเล่น เพราะมันเดินเยอะและหลงง่าย แต่หนูทำเสร็จหมดนี่ในวันเดียวเนี่ย… น่าประทับใจจริง ๆ"
คีอาร์เพียงโค้งศีรษะน้อย ๆ ไม่ได้ยิ้ม แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการปฏิเสธคำชม เพียงรับไปอย่างที่คนมีหน้าที่รับควรรับ
จากนั้นผู้จัดการก็หยิบซองเงินสดสีน้ำตาลออกมาจากลิ้นชัก แล้วยื่นให้เธอ "นี่ค่าจ้างสำหรับวันนี้ สี่ร้อยดอลลาร์นะ" คีอาร์รับซองเงินเงียบ ๆ น้ำหนักของมันอุ่นขึ้นมาบนฝ่ามือ รู้สึกถึงความมั่นคงเล็ก ๆ ที่เธอชอบ เงินคือสิ่งที่คาดเดาได้มากกว่าคนเสมอ "ขอบคุณค่ะ ฉันขอตัวกลับก่อนสวัสดีค่ะ"
"เดินทางปลอดภัยนะ!"
คีอาร์พยักหน้าครั้งสุดท้ายก่อนผลักประตูออกสู่ลมเย็นยามพลบค่ำ แสงไฟหลอดนีออนของสวนสนุกส่องสว่างอยู่ด้านหลังเหมือนโลกอีกใบที่เธอเพิ่งปิดคดีเสร็จ คีอาร์ก้าวเดินออกไปตามถนนที่ทอดยาวกลับไปยังค่าย เส้นผมสีบลอนด์ทองแดงต้องแสงเย็นระยิบระยับในสายลมเย็นจัดที่เธอชอบอย่างเป็นธรรมชาติ กลิ่นเพลย์มอร์แตงโมผสมเมนทอลเบาบางลอยตามเธอไป เหมือนประกาศเงียบ ๆ ว่าเด็กสาวคนนี้ แม้เย็นชาไร้อารมณ์ ก็ยังคงมีหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของตัวเอง และกำลังเดินกลับสู่ค่ายอย่างสม่ำเสมอ มั่นคง และไร้ความลังเล
+ 2 ตื่นรู้ จากการ กำจัด โทรลล์ ครั้งแรก
(แถมเลเวลมากกว่าตัวเองอีก แทบลากเลือด)
รางวัลภารกิจ : +25 EXP, 20 ดรักม่า แต่รับเป็น 400 ดอลลาร์ แทน
โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ)
ทุกภารกิจจากกระดานบอร์ดงานทั่วไปของค่ายและกระดานหินงานของเทพ +10 EXP โบนัสรวมกับของงานนั้น ๆ
เจ้าของ: God
โพสต์ 2025-11-21 07:18:23
