[บันทึกการเดินทาง] - มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล

Laura BELIEVER

🔱มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล🔱

สายเลือดแห่งเทพ จงมุ่งหน้า สู่แดนภารตะ

ที่ซึ่ง ตรีศูลศักดิ์สิทธิ์ ถูกพราก จากบัลลังก์แห่งท้องสมุทร

จ้าวแห่งท้องทะเลเจ็ดคาบสมุทร พิโรธ คลื่นโหมกระหน่ำ

ผู้ทรยศ ซ่อนเร้น ในเงามืด

ร่วมมือ กับ ธิดาแห่งท้องสมุทร

ผู้กล้าหาญ แห่งค่ายฟิชบลัด

ไขปริศนา แห่ง มหาสมุทร และผืนดิน

ก่อน เจ็ดคาบสมุทร จะ ล่มสลาย

เอกสารอนุมัติการออกเดินทาง 🌊 พล็อตภารกิจ

เริ่มออกเดินทาง 15-06-2025

ลอร์ร่า แทนเนอร์ - ไดโอนีซุส

สุมิตร ข่าน - เฮเฟตัส

ดิว อีเวนสัน - ค่ายฟิชบลัด

Laura BELIEVER

มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล ตอน 1 - ออกเดินทาง

เวลา 15.15 น. - 15 กค 68

เมื่อถึงเวานัดหมาย ลอร์ร่าออกมาเจอกับสุมิตร ที่มารอก่อน เเน่นอนว่า บอกลาจัดกระเป๋ากันไปเรียบร้อยแล้วหนะสิ 

เธอนั้นวางกระเป่ษลงที่หน้าประตูค่าย พยักหน้าให้อีกฝ่ายเบาๆ

" สวัสดีนะคะ ขอบคุณที่มากับร่านะ " เธอยิ้มรับ สีหน้าของเธอคือพร้อมแล้ว เเม้จะมีความกังวลในใจลึกๆก็ตาม

" ครับ ไม่เป้นไรครับ " เขาตอบเสียงเรียบ ลอร์ร่าก็พยักหน้าเออๆ ตามไป

" ไปกันเลยไหมคะ เดี๋ยวจะไม่ทันรอบรถไฟ พอดีร่าเช็คมาแล้วว่ามันจะออกประมาณบ่าย 5 โมเย็น " เธอพูด มือยกประเป๋าขึ้น พร้อมเดินทาง

อีกฝ่ายไม่ได้ว่าอะไรเขาเองก็ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วย เพราะนี้ก็บ่ายแล้ว ควรจะไปให้มันถึงก่อนเวลาถึงจะดี

ท่าทางเขาดูอบอุ่นและดูสามารถพึ่งพาได้มากเลยทีเดียว เธอเองก็ยิ้มๆ เดินออกไปโบกบัสเดินทางไปยังสถานีรถไฟ เพื่อจะได้เดินทางเสียที เธอเสียเวลามาแรมเดือนแล้ว

ในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึง ระหว่างทาง เธอมีคุยกันเเบบทำความรู้จักคราวๆกันไปบ้าง นอกจากชื่อหนะ พวกความชอบ หรืออื่นๆ ก็ว่ากันไป

" รถไฟ.... " เธอมองๆ ตามหา ที่เขาว่ากันมีแบบสายประหยัด ด้วยเเถมมันยังไปถึงด้วยนะ

" นั้นครับ น่าจะอยู่ท้ายสุดเลย " ทางชายหนุ่มที่สูงกว่าเขาชี้ไปทางนั้น สองเท้าของทั้งคู่สาวเท้าเร็วๆ เพราะต้องปซื้อตั๋วกัน

" ..... " เสียงวิ่งฝีเท้าของทั้งคู่ออกเเรงสุดกำลัง เมื่อถึงด้านหน้าลอร์ร่าก็เดินไปหยุดหน้าห้องซื้อตั๋วโดยสาร " ซื้อตั๋วไป... ไป...เอ๋ออ " เธออำๆ อึ่งๆ ไปสักพักแบบกำลังนึกชื่ออยู่หนะ

" พวกเราจะไป สถานีเดลี จังก์ชัน, กรุงนิวเดลี ครับ " เหมือนจะมีคนพูดเเทนเเเล้ว แน่นอนลอร์ณ่พยักหน้าใหญ่ๆ เเบบใช่ๆ นั้นหละไปนั้นเลย

แล้วเธอก็หยิบของออกจากกระเป๋า ส่งให้อีกฝ่าย " อ่อ ซื้อ 1 ใบได้ไหมคะ พอดีหนูมีอันนี้ รวมเป็นเดินทาง 2 คนนะคะ " มันคือตั๋วฟรีตลอดปีของเธอนั้นหละ ได้มาก็ใช้หน่อย แม้จะพูดงงงงก็ตามหนะนะ

" แต่ร่าขออนุญาติเลี้ยงพี่นะคะ " เธอที่ไม่ยอมให้อีกฝ่ายจ่ายแน่นอน เพราะคนชวนก็เธอนั้นหละ

" เอาแบบนั้นก็ได้ครับ " เขาพนักหน้าเบาๆ 

ก่อนทางเจ้าหน้าที่จะจ่ายตั๋วโดยสาร 2 คนให้เธอ เด็กสาวยิ้มรับก่อนจะเดินไปนั่งรอที่ชาาลาเพื่อขึ้นรถไฟขบวนของเธอ

เมื่อได้เวลารถไฟมาจอดเทียบ เด็กสาวเองก็เดินไปรอ ส่งตั๋วให้ตรวจก่อนจะเดินขึ้นไป

มันดูเป็นที่นั่งประหยัดแบบหระหยักจริงด้วย

อารมย์มนัจคล้ายๆ รถไฟชั้น 3 สุดๆ แม้จะมีเลขที่นั่งระบุก็เถอะ แต่มันไม่สามารถเอนอะไรได้มากมาย หลังชนหลังเลย

'" โห่...นี้หอสภาพเถอะนะ!!! " เธอมองแบบยิ้มเเห้งๆ

" ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังดีกว่าต้องไปหลายๆ ต่อ " เขาพูดท่าทางเหมือนเป็นการปลอบใจไปในตัวนั้นหละ แต่จะว่าไปเขาก็เป็นคนที่มีความคิดเป็น บวกสุดๆ มองโลกในเเง่ดีมากเลยทีเดียว

เธอพยักหน้า ก่อนจะลงไปนั่ง กระเป๋าสัมภาระถูกเก็บที่ที่นั่งเหลือศีรษะ บอกได้เลยว่าเส้นทางยังอีกยาวไกล

แต่รถไฟนี้ค่อนข้างตรงเวลา สัญญาณบอกเลามาถึงก็มีเสีนงระฆังตี พร้อมรถที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป

" เซฟเเรงไว้ก่อนนะคะ ยังไงร่าต้องขอโทษด้วย มาลำบาคเลย " เธอเห็นสภาพนี้แล้วด็แอบรู้สึกผิดไปเบาๆ อีกฝ่ายเองก็ยกมือโบกเบาๆ แบบไม่เป็นไร เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย

เขาเอนหลังพิงพยักพิง มีหมอนรองคอมาด้วย ส่วนลอร์ณ่ก็ไม่น้อยหน้าหรอก เอาตุ๊กตามากอด หันๆ บิดๆ ตัวดีๆ เตรียมเข้านอนก่อน เพราะดูการเดินทางยาวนานมากนะ นั่งกันจนก้นนี้เป็นเหน็บไปเลย

ไม่ต้องถามเลยว่าแบบยังไง คือนอกจนตื่นอีกรอบนังไม่น่าถึงเลย

รถเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ แต่ด้วยระยะทางที่ค่อนข้างไกลมาก มันทำให้เด็กสาวนั้นหาววอดๆ ดูวิวบ้าง เล่นบ้าง กินบ้าง ก่อนจะเตรียเม้ขานอน

" ราตรีสวัสดิ์นะคะ " เธอกล่าว ยิ้มๆ แล้วหามุมเข้าสู่โหมดนิทรา

ทางหนุ่มอินเดียที่มาด้วยอกจะสายหน้าไปด้วยไม่ได้ และก็หับตาลงช้าๆ พักสายตากันทั้งคู่

 

---

จ่ายเงินแล้ว (จากรอบก่อน)  ของสิทธิ์ลอร์ร่าฟรี

เดินทางไป สถานีเดลี จังก์ชัน, กรุงนิวเดลี (New Delhi, India) - สายประหยัด

หมายเหตุ ใช้การโอนเงินรอบก่อน

Laura BELIEVER

มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล ตอน 2 - ช่วงการเดินทาง

15 กค. 68 - 22.30 น.

เสียงกึกกักเบาๆของรางเหล็กดังสม่ำเสมอเป็นจังหวะ คล้ายเสียงเพลงกล่อมในยามค่ำคืน รถไฟความเร็วสูงค่อยๆ เร่งสปีดไปเรื่อยๆจนรู้สึกได้ว่าทิวทัศน์ภายนอกกลายเป็นเส้นแสงวิ่งถอยหลังอย่างรวดเร็ว

ป้ายเล็กๆข้างประตูขบวนกระพริบสีฟ้าแสดงตัวเลขความเร็ว 872… 890… 900 กม./ชม. เหมือนระยะจะขึ้นไปสูงสุดแล้วเพราะมันคงที่แล้วหละ

ลอร์ร่าที่แบบว่าหลับไปไม่รู้เลย ตื่นมาอีกที คือฟ้ามันก็มืดแล้ว เธอปิดหน้าต่างลง ท่าทางจะหลับต่อ เเต่ก็พูดขึ้นเบาๆ

" เราถึงไหนแล้วนะ " เธอตาปรือมองออกไปด้านนอก มันดูมืดๆหน่อย

สุมิตรที่นั่งข้างๆ หลับไปพักหนึ่งแล้วก็ลืมตาขึ้นพอดี เขาหันมามองเธอเล็กน้อย ยิ้มบางๆแบบคนไม่ค่อยพูดมาก

“ เอ๋อ...ยังครับ… อีกประมาณอีกแปดชั่วโมง ”

ลอร์ร่าเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมา อีกนานเลยสินะ เธอบ่นเบาๆพลางเอนหลังพิงเบาะ ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง รถไฟยังคงวิ่งด้วยความเร็วสูง ทิวทัศน์ด้านนอก มีแค่ไฟทางและแสงไฟบ้านเรือนที่เป็นเส้นๆพุ่งถอยหลังไปเร็วจี๋

แล้วในจังหวะนั้นเอง เสียงกริ๊งๆ ของรถเข็นขายของก็ดังมาอีกครั้ง คราวนี้พนักงานชายสวมหมวกกับผ้ากันเปื้อนสีกรมท่าเดินมาเรื่อยๆ พลางร้องเสียงดัง

“ ของว่างครับ~ เครื่องดื่ม~ ผลไม้สด ขนมปังร้อนๆครับ~ ”

กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่กับโกโก้ร้อนลอยแตะจมูกทันที “ โอ้! มีขายอีกแล้วค่ะ~ ”

เธอหันมามองสุมิตรแล้วเอียงคอนิดๆ " รับ ชากาแฟ หรืออะไรไหมคะ " เธอถามอีกฝ่าย

" ไม่เป็นไรครับ " เขาตอบ

ลอร์ร่าพยักหน้ารับเบาๆ แต่ก็ไม่วายสั่งให้อีกฝ่ายติดไว้ด้วย

“ เอาโกโก้ร้อนหนึ่งค่ะ… แล้วก็ขนมปังแฮมชีส 1 ชิ้น.... อ๋อ ขอน้ำเปล่า 2 ขวดด้วยนะคะ” เธอสั่งของ

พนักงานแพ็คทุกอย่างอย่างรวดเร็ว ลอร์ร่ารับถาดกลับมาพร้อมยิ้มรับ เธอวางน้ำเปล่าไว้ข้างมือเขาอย่างถือวิสาสะแล้วพูดเบาๆ

" อันนี้หนูให้ " 

อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอเบาๆ “ ครับ… ขอบคุณ ”

เมื่อทุกอย่างสงบลง เด็กสาวก็คือมองวิว เหลือเวลาอีกนาน กินหมดไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับมานั่งที่ ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิม

เมื่อเวาลค่อยๆพาไป เด็กสาวเองก็นั่งๆ นอนๆไปเรื่อยๆเธอก็แบบนะ คอพับคออ่อนหัวโยกไปโยกมาก่อนจะไปี่ไหล่คนข้างๆ 

" ...... " แน่นอนว่าพอลอร์ร่าได้มุมดีๆ แล้ว ก็คือหลับไปเลย เมื่อคนข้างๆไม่ได้ว่าอะไรก็ยิ่งแล้วใหญ่กันไปอีก นอนเป็นหมอนไปเลยแล้วกัน ยึดแล้ว!

Laura BELIEVER

มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล ตอน 3 - ช่วงการเดินทางบนรถไฟ

16 กค. 68 - 02.30 น. (สมมุติว่าหลังจากเจโรมส่งข้อความไอริสมา)

การเดินทางเข้าสู่ช่วงเวลาดึกเต็มที่แล้ว ท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิท มองไปก็มีแค่เส้นไฟทางลางๆ ที่วิ่งถอยหลังไปอย่างไร้เสียง ข้างในขบวนถูกปิดไฟหลักไปแล้ว เหลือเพียงแสงสลัวๆ จากหลอดไฟซ่อนเพดาน พอให้พอเดินไหว

เด็กสาวร่างบางยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงเดิม ศีรษะของเธอพิงไปบนไหล่ของสุมิตรโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งลมหายใจของเขาขยับน้อยๆ ร่างบางถึงได้รู้สึกตัว ลืมตาตื่น ดวงตาคมยังพร่ามัวเพราะความง่วง เมื่อเห็นว่าตัวเองซบเขาอยู่จริงๆ เธอก็ผงะเล็กน้อย

“ ขอโทษค่ะ… ”

เสียงของเธอเบา ราวกับกลัวรบกวนคนอื่นในขบวนที่ต่างก็หลับกันไปหมดแล้ว เธอขยับตัวนั่งตรง ก้มหน้าหลบตา เขาเองก็รู้สึกตัวแล้วเช่นกัน ลืมตาขึ้นช้าๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร ตาแค่มองเธอนิ่งๆ เหมือนจะบอกว่า ไม่เป็นไร

เเละเขาก็แบบหลับตาลงแบบนอนต่อกันเถอะ เด็กสาวเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเธอนอนต่ออีกเล็กน้อย เพราะยังสะลืมสะลืออยู่หนะ

" ..... " ไม่นานลอร์ร่าก็หัวโยกไปมาเพราะนั่งหนะนะ มันก็ไม่แปลกเท่าไร ที่จะเอนไปมา กับความเร็วของรถขนาดนั้น

ทางสุรมิตรที่เห็นแบบนั้นแล้ว ความพี่คนโตด้วย จะดูเป็นคุณพ่อ และอบอุ่นๆหน่อย มือประคองหน้าเล็กๆ ของลอร์ร่าให้นอนดีๆ ไม่โยกไปโยกมา ให้ลอร์ร่านอนตักเเบบเงียบๆ

และแน่นอนว่าเจ้าตัวก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว ไม่หน่ำซ้ำลอร์ร่ายังคงขยับตัวตามสบายแล้วพลักเอามือเขามาจับอีกต่างหาก

จนฟ้าเริ่มส่าง ถึงเวลารู้สึกตัวเพราะเริ่มได้ยินเสียงคนรอบๆ และเสียงรถไฟยังคงกึกกัก… แต่เช้านี้เริ่มมีแสงแดดลอดเข้ามาในขบวนแล้ว อากาศเย็นๆ ปนกลิ่นไข่เนยกับกาแฟลอยคลุ้งในบรรยากาศ ลอร์ร่าพลิกตัวตื่นมาพร้อมเสียงงึมงำเล็กๆ

" งือออ " เสียของเด็กพึ่งตื่นนอนหันมองๆ เหมือเนขาจะพบว่าตนเองนอนบนตักอีกอีกฝ่ายทั้งคืนเลย

" ร่า... " ดวงตาเบิกตา ด้วยความตกใจ ทำคนที่เป็นหมอนให้ลอร์ร่าทั้งคืนตื่นไปด้วย

" ร่าไม่ได้ตั้งใจทำพี่ตื่นนะ แตร่า... " เธอเเบบเลิ่กลั่กใหญ่เลย

อีกฝ่ายยิ้มๆแต่ไม่ได้ว่าอะไรเด็กสาวเลย " พี่ให้ร่านอนเอง ไม่เป็นไร " เขาบอกกับเด็กสาวที่ตอนนี้แบบท่าทางดูตลกมาก

" ขะ ขอบ คุณนะคะ " เด็กสาวพูดติดๆ จัดๆหน่อย และยิ่งแบบนั้นแล้ว เหมือนว่าจะได้เวลาอาหารเช้าแล้วด้วย

" รับอะไรดีคะ มีชุดปลา กับไข่ออมเล็ตค่ะ " ทางพนักทางเข็นรถเข็นมาเสริฟอาหาร

เด็กสาวหันมองทางสุรมิตร เขาก็ยิ้มๆ " ผมเอาเป็นชุดไข่ครับ "

ลอร์ร่ายกมือ 2 นิ้ว " เอาด้วยค่ะ " เธอพยักหน้าเบาๆ รอได้สักครู่พนักงานยกอาหารมาเสิร์ฟเป็นถาด มีไข่ออมเล็ตหอมกรุ่น ขนมปังปิ้งเนย ผลไม้สไลซ์บางๆ พร้อมชาร้อนและกาแฟหนึ่งเหยือก เด็กสาวรับมาด้วยรอยยิ้มสดใส วางลงตรงหน้าเบาะ

เสียงส้อมกระทบจานเบาๆ ทั้งคู่กินกันไปเงียบๆเป็นพักๆ ลอร์ร่าแอบขยับผ้าปูบนตักให้เนียนเหมือนกลัวเลอะ แล้วกัดขนมปังคำเล็กๆ

“ รู้สึกตื่นเต็มๆ สักที พอได้ได้กลิ่นอาหารก็…”

“ ดีแล้วครับ ”

บรรยากาศตรงหน้าเต็มไปด้วยไอน้ำจากชากับกลิ่นหอมอุ่นๆ พนักงานเดินผ่านมาวางตะกร้าขนมปังเพิ่มกับเติมชา ลอร์ร่าใช้มือบางๆหยิบมาอีกแผ่น กัดคำใหญ่จนแก้มป่อง สุมิตรแค่ยิ้มขำเบาๆไม่พูดอะไร

แต่ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เผลอเหลือบไปเห็นบางอย่างตรงกระจกด้านข้างขบวน

เงาดำของ เจโรม หรือลอร์ร่าอาจจะคิดมากไปเอง เขาจะมาได้่ยังไงกันเล่า

ก่อนจะหันมองอีกที ทำเอาลอร์ณ่าสะดุ้งตัวลอย ลอร์ร่ากับสุรมิตรหันมองหน้ากันแบบต่างคนต่างตกใจ ฟิวแบบว่าเหมือนหนีมากับชู้รักแล้วผัวจับได้เลยอะไรแบยบนั้น

“ ผะ..พี่…เจ…เจโรม? นั้นพี่หรอ " 

สุมิตรหันขวับมองตามสายตาเธอ แต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากกระจกใส เขาขมวดคิ้วเล็กๆ เอ่ยเบาๆ

“ มีอะไรเหรอครับ? ”

เธอรีบส่ายหัว ยกมือไหว้ปัดๆ แบบพยายามกลบเกลื่อน เพราะคนรอบๆในขบวนก็ยังจ้องมาอย่างอยากรู้ ก็นะ ยัยร่ามันเล่นเสียงดังขนาดนั้น จิตใจจะให้มองทั้งขบวนไปเลยมั้ง

" ไหว ใช่ไหมครับ โอเคหรือเปล่า " เขาถามเด็กสาว ลอร์ร่กา็พยักหน้าเบาๆ แบบไหวค่ะไหว เธอยังอยู่โอเค

และใช่แล้วเมื่อกี้ลอร์ร่าไม่ได้ตาฟาดนะ มาชัดเลย ทีนี้มาเเบบยิ้มอยู่ข้างๆ " ผลว่า คุณควรปล่อยมือก่อนมั้ย " เจโรมพูดขึ้น จากทีไม่มีอะไร ตอนนี้ทั้งขบวนหันมามอง เหล่าเด็กๆ 3 คนชัดเลย

สุรมิตรเองก็งง ก่อนจะลอร์ร่ขยับตัวหันไปยิ้มแห้งๆ นี้เขาเข้าใจผิดหมดแล้วมั้งว่าหนีผัวมากับชู้รักอะ

" พี่เจ..ระ ...โรม " ลอร์ร่ากลื่อนน้ำลายลงคอ แบบมาได้ยังไงก่อน เขามาได้ยังไง

" ครับ พี่เอง " สายตาของเขามองลอร์ร่าด้วยความอ่อนโยน แต่หันไปมองสุรมิตรด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตร นี้เขาหึงหรอ

แต่ลอร์ร่าก็สังเกตได้ทันทีว่าสายตาที่เขามองสุมิตรนั้นไม่เหมือนสายตาที่มองเธอเลย เย็นเฉียบ ปนความหึงหวงไปด้วย

รอบๆเงียบไปสักพักเหมือนทุกคนลุ้นอยู่ เด็กสาวได้สติ รีบหันไปพยักหน้าให้สุรมิตรเบาๆ แบบส่งสัญญาณ ไม่เป็นไรนะคะ มือบางค่อยๆปล่อยมืออีกฝ่าย แล้วเงยหน้ามองเจโรมกระซิบเสียงสั่นๆ

“ พี่มาได้ยังไง… แล้ว…ทำไมมองแบบนั้น… เดี๋ยวนะนี้พี่หึงหรอ ”

ประโยคนั้นเรียกเสียงฮือเบาๆจากคนในขบวน บางคนหัวเราะคิก บางคนทำหน้าเหมือนกำลังดูละครหลังข่าว ืเจโรมไม่ได้ตอบแค่เลิกคิ้วน้อยๆ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆ เขาเอียงตัวช้าๆ แต่ยังจ้องเธอด้วยสายตาที่แบบว่ามีอะไรตลอด

“ พี่สุรมิตรไม่ต้องห่วงแต่…เดี๋ยวร่าไปเข้าห้องน้ำนะคะ…”

แล้วเด็กสาวก็ลุกขึ้นทันที ก้าวเร็วๆไปตามทางเดินโดยไม่หันกลับไปมองหลัง ทุกคนในขบวนมองตามเธอเป็นตาเดียว เสียงกระซิบกระซาบดังตามหลัง ไปตลอดทางเลย

เธอก้มหน้า เดินเร็วๆจนถึงห้องน้ำ ปิดประตูดัง แกร๊ก ล็อกแน่นหนา เสียงน้ำก๊อกดังขึ้นทันที เด็กสาววักน้ำล้างหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ยกมือเอาน้ำสาดหน้าตัวเองเร็วๆ หลายๆรอบ เพื่อหใ่ตัวเองสงบสติลงบ้าง

แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นเต็มๆอีกครั้ง เงาในกระจกกลับไม่ใช่แค่เธอคนเดียว เจโรมยืนอยู่ในนั้นอีกครั้ง ร่างสูงในเงา ก้มลงเล็กน้อยมองเธอด้วยแววตาเดิม อ่อนโยนแต่กดดันแต่ก็หงุดหงิดกับสิ่งที่เห็นเมื่อกี้อยู่

" พี่.. " ลอร์ร่าที่แบบว่ากำลังจะพูดก็โดนสวนกลับทันที

“ ถามจริงๆ … ทำไมต้องซบคนอื่นด้วย ”

น้ำเสียงเขายังคงเรียบนิ่ง แต่แฝงความขุ่นใจแผ่วๆในนั้น 

" ร่าหลับเฉยๆนะ แต่นั้น นั้นพี่ ....พี่หึงใช่มั้ย " ก็ดูก็รู้ว่าเขารู้ทัน

เจโรมรีบตัดบททันที " พี่.... " เขาเลิ่กลักยกใหญ่ สายตามองไปมองมา " แล้วเป็นยังไงบ้าง ตอบพี่บ้างสิ " เขาที่เปลี่ยนเรื่องคุยทันที

" ร่าก็สบายดี กินอื่มนอนหลับ แล้วทางพี่หละ เบาๆหน่อย " เธอปรามๆเขาเบาๆ

" หึงให้น้อยๆหน่อย เข้าใจมั้ย " เธอยกมือชี้ๆ อีกฝ่าย

" ใครหึง พี่แค่อยากได้ยินความจริง แต่รีบกลับได้มั้ย " เจโรมถาม ลอร์ร่าที่ไปยังไม่ทันครบ 24 ชั่วโมงเลยนะ มีคนกรีดร้องเสียแล้ว เด็กสาวส่ายหน้าไปมาเบาๆ แบบบางมุมเขาก็เหมือนเด็กน้อยยังไงไม่รู้เลยนะเนี้ย

" เห้อออ... ความจริงอะไร มันไม่มีอะไรเลยน้าเอาเป็นว่าหนูจะรีบกลับ แต่พี่ต้องเป็นเด็กดีนะคะ " เธอพูดเเบบเสียงหวานเลยทีเดียว

ตอนนี้คนด้านนอกคือเเบบมันน่าจะมีคนเอาหูติดประตูห้องน้ำแล้ว แอบฟังประดุจว่าเป็นเรื่องของตัวเอง

" คิดถึง" เขาพูดขึ้นแล้วก็ยิ้มๆ ตอนนี้เมืท่อมีเเค่ลอร์ร่าคนเดียวก็เลยพยักหน้ารับด้วย

" เช่นกันค่ะ " เธอยิ้มเขินๆ 

" รักนะครับ เด็กดี " นั้นหละ ตัวลอยติดเพดานรถไฟไปเลย คเสียงแผ่วๆจากด้านนอกแว่วมาเหมือนมีเสียงกรี๊ดกร๊าด ลอร์ร่าชะงักเงยหน้ามองไปทางประตู แอบฟัง? จริงสิ…รู้สึกเหมือนมีคนอยู่ด้านนอกตั้งแต่แรกแล้วนี่นา…

เจโรมเพียงพยักหน้าเบาๆเหมือนเข้าใจ เธอยิ้มมุมปากนิดๆแบบ ไปเถอะเดี๋ยวร่าลุยต่อ

" งันไว้ก่อนกันนะ " เธอโบกมือแล้วก็ล้างมือใดๆ เเกล้งๆ พูดลอยๆอีกหน่อย

เธอโบกมือนิดๆให้เงาในกระจกที่ค่อยๆจางหายไป ล้างมือตัวเองช้าๆ พูดลอยๆเสียงหวาน

“ หนูคิดถึงพี่จังเลย…อยากกอดพี่เร็วๆ… ”

พอพูดจบ มือเรียวก็หมุนลูกบิดกระชากประตูห้องน้ำออกทันที

โครม! โป๊ก! ปั่ก! เสียงคนล้มระเนระนาดเต็มทางเดินข้างนอก มีทั้งเด็กผู้หญิง เด็กผู้ชาย พี่ๆในขบวนบางคนที่ยืนพิงฟัง แทบจะกองซ้อนกันเหมือนโซ่ลูกโซ่

ลอร์ร่าชะงักไปครู่หนึ่ง…ก่อนจะยิ้มหวานแบบคุณหนูยกมือทาบอกแล้วพูดเสียงใส

“อุ้ยตาย~ ขอโทษทีนะคะ…ขอโทษๆ…หลบทางหน่อยค่ะ~”

" อาจจะเปิดแรงไป ยังไงก็วันหลัง อย่าพิงประตูนะคะ มันอันตราย  "

เธอก้าวเดินอย่างสง่างาม ฝ่าแถวคนที่ยังนอนกองอยู่กับพื้น ใบหน้าเล็กๆประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากนิดๆแบบ สะใจเบาๆ…นี่แหละบทเรียนของคนแอบฟังค่ะ

พวกเด็กๆบางคนหน้าแดงเถือก บางคนมองเธอด้วยสายตาอึ้งๆ แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

ลอร์ร่าเดินกลับไปนั่งที่เดิมอย่างใจเย็น วางตัวตุ๊กตาไว้บนตัก จัดผมตัวเองเล็กน้อยแล้วนั่งไขว่ห้างเล็กๆ สายตาคมเหลือบมองประตูห้องน้ำทางเดิมแล้วยิ้มบาง

ทางสุมริมตรเองก็หันมาถามวง่าเป็นยังไงบ้าง

" ไม่มีอะไรค่ะ ร่าเครียแล้ว เมื่อกี้ต้องขอโทษด้วยนะคะ " ลอร์ร่าพยักหน้าเบาๆ เเบบทำอีกฝ่ายเข้าใจผิดเลย สุรมิตรเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาหัวเราะเบาๆ ด้วยซ้ำไป 

" พี่เจโรม หึงหรอ " เขาเหมือนจะถามถูกจุดเลย เธอก็เเบบพยักหน้าเบาๆ สาวเจ้าก็เขินไปเลยหนะสิ

" ก็นิดหน่อย เขาเเค่เข้าใจผิด เห็นว่าเฮอร์มีสเอาเราไปเขียนข่าวหนะ ใส่สีตีไข่ด้วย " เธอขยี้เล็กๆ ทำเอาอีกคนหัวเราะเบาๆ

" แล้วไป ผมก็คิดว่าอะไร " เขายิ้มๆ

ทำเอาแม่เด็กน้อยโบกมือไปมา แบบสบายใจได้ เพราะเธอนั้นเครียให้เป็นนี่เรียบร้อยหนะสิ

 

---

เจโรม ปาร์ค ซึงยอน

ทุกครั้งที่ปฏิสัมพันธ์กับ NPC Lares SP TGC รับโบนัสความสนิทสนมเพิ่มขึ้น +10 (ผ้าคลุม)

ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 / 4 / 6 / 8 จะได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (น้ำหอม)

เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5

Laura BELIEVER

 มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล ตอน 4 - ช่วงการเดินทางบนรถไฟ - ใต้น้ำ

16 กค. 68 - 9.00 น.

หลังจากเหตุการณ์แสบๆเล็กน้อยกับพวกแอบฟังผ่านไป ลอร์ร่ากลับมาที่เดินเรื่อยๆ อเรียวหยิบขนมปังอีกแผ่นมากัดเงียบๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สุมิตรเองก็ยังมองเธออยู่บ้างเป็นระยะ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก เขาก็เหมือนจะนั่งทำอะไรเล่นของเขา พอๆกับลอร์ร่าที่ แบบต่างคนต่างพักกันไป เพราะก็เหนื่อยๆ และเดินทางไกลด้วยหละ

รถไฟวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ความเร็วสูงคงที่ ไฟในขบวนสลัวลงอีกนิดเมื่อเข้าสู่ช่วงหนึ่ง ขอใต้น้ำ ทีแรกลอร์ร่าก็ม่ได้คิดอะไร เพราะมันอาจจะเป็นปได้ ข้างนอกหน้าต่างเป็นเงาสีน้ำเงินเข้ม มีเงาคลื่นน้ำสะท้อนเข้ามาล้อเล่นกับแสงไฟภายใน เสียงกึกกักของล้อเหล็กสะท้อนก้องฟังแปลกหูไปเล็กน้อย

กึก…กึกกึก…กึก…กกกก…!!!

ทันใดนั้นเอง เสียงโลหะเสียดสีก็ดังแหลมขึ้นกว่าปกติอย่างน่าประหลาด ลอร์ร่าเงยหน้าขึ้นทันที

เธอหันไปมองหน้าสุรมิตรทันที “ เอ๊ะ…เสียงอะไร พี่ได้ยินใช่มั้ย ”

จากนั้นไม่นานเสียงประกาศจากลำโพงแทรกขึ้นมา เสียงแตกพร่าหน่อยๆ แต่ฟังรู้เรื่องพอ

“ ประกาศให้ทราบ… รถไฟเกิดเหตุขัดข้องระบบเบรกฉุกเฉินทำงาน ขอผู้โดยสารทุกท่านนั่งอยู่กับที่… เราจะพยายามแก้ไขให้เร็วที่สุด ขออภัยในความไม่สะดวก ”

และจกานั้นเสียงเบรก ครืดดดดด… ดังลากยาวขึ้นเรื่อยๆ ตัวรถสั่นสะเทือนอย่างแรง พื้นเอียงเล็กน้อยจนผู้โดยสารบางคนเผลอร้องกรี๊ด มือเกาะเบาะกันจ้าละหวั่น

เด็กสาวร่างเล็กเบิกตาโพล่ง ลมหายใจสะดุด ก่อนจะรีบกดตัวเองแนบกับเบาะ

" มันเกิดอะไรขึ้นคะ " เธอหันไปมองหน้าอีกฝ่าย หลังทุกอย่างอยู่ในความสงบ ใต้ท้องทะเล ตอนนี้สุรมิตร บุตรของเฮเฟตัสสายหน้าเบาๆ

" ผมก็ไม่แน่ใจ " เขาพูดขึ้น ก่อนจะมองรอบๆ ตอนนี้ทุกอย่างก็ดูจะปกติ ก่อนลอร์ร่าจะเห็นอะไรมันเคลื่นตัวเข้ามาด้วยความเร็ว

" ถ้าผมเดา อาจจะเพราะความร้อน เที่ยวนี้เป็นเที่ยวแรกใช่มั้ยครับ " เขาถามลอร์ร่า เธอเองก็พยักหน้าเบาๆ เห็นเขาว่าแบบนั้นนะ

" แล้วมัน... " สีหน้าของลอร์ร่าถามอย่างไม่แน่ใจเท่าไร

“ รถไฟความเร็วสูง วิ่งระยะยาวใต้น้ำแบบนี้… ช่วงล้อกับระบบช่วงล่างอาจร้อนเกินไป… มันน่าจะเป็นน.. เรื่องล้อ ที่อาจจะมีัญหาหนะครับ ”

เด็กสาวฟังแล้วพยักหน้าตาม แม้จะยังรู้สึกใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่

สุมิตรหันไปมองทางเดินท้ายขบวน สายตาคมกว่าที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ มือหนึ่งลูบไปตามด้ามไขควงที่เหน็บอยู่ข้างกางเกงเงียบๆ แล้วถอนหายใจเบาๆ

“ เดี๋ยวผมไปช่วยดูระบบให้เขาหน่อย… อยู่เฉยๆ ตรงนี้นะครับ  ”

ลอร์ร่าชะงัก ตากลมโตเบิกกว้าง รีบเงยหน้ามองเขา

“ ระ…ร่าจะไปด้วยค่ะ! ” ทางสุรมิตรหัวเราะนิดๆ ส่ายหัวอย่างใจดี

“ ไม่ต้องหรอกครับ… มันแค่ระบบเครื่องยนต์… ไม่น่ามีอะไรน่าดูหรอก… รออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวผมกลับมา ”

เขาลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนก้มลงมาสบตาเธอ สายตานั้นนิ่งๆ กอนจะเดินตรงไปที่ช่วงท้ายขบวน

และเมื่อเขาเดินไปได้พักใหญ่ๆ  เธอเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง แล้วขยับตัวลุกขึ้นยืน มือเล็กกำชายเสื้อแน่น เธอก้าวไปตามทางเดินเงียบๆ เพื่อไปดูสักหน่อย

แสงไฟสลัวตลอดทางยิ่งทำให้บรรยากาศตอนนี้ดูม่ค่อยดีเท่าไรนัก  เดินเรื่อยๆจนใกล้ช่วงท้ายขบวน

แล้วจู่ๆ เงาสีเข้มใหญ่โตบางอย่างก็วูบผ่านนอกหน้าต่างไป!

ลอร์ร่าหยุดกึกทันที หันขวับไปมองนอกกระจก ดวงตาเบิกกว้าง เงาดำนั้นไม่ได้หายไปแต่มันกลับเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ขึ้น… เร็วมาก… และ… ใหญ่มาก…

น้ำในอุโมงค์ข้างนอกสั่นระริกเป็นวงคลื่น เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือทาบปากแน่น

“…มะ…มัน…อะไร…”

แล้วมันก็โผล่พ้นเงามืด เงาสีเข้มขนาดมหึมาที่กลืนกินแสงไฟรอบๆ  เสียงครืนๆ ของน้ำรอบอุโมงค์สั่นสะเทือนจนลอร์ร่ารู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้ากำลังเต้นแรง เงาดำขนาดมหึมาด้านนอกหน้าต่างเคลื่อนตัวใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเธอเห็นมันชัดเต็มตา หนวดนับสิบสะบัดไปมา แววตาเรืองแสงสีเขียวขุ่น ราวกับสวรรค์กับนรกในสายตาของมันเป็นเพียงของเล่น

ทันใดนั้น เสียงตะโกนจากทางด้านท้ายขบวนก็ดังก้องขึ้นมา เสียงทุ้มของสุรมิตรลอดมาตามเสียงลมในอุโมงค์

“ ทุกคนรีบหาที่เกาะ!! เร็วเข้า!! !”

ลอร์ร่าสะดุ้งเฮือก เธอเงยหน้ามองไปทางเสียง เห็นเงาร่างสูงๆ ของสุรมิตรโผล่ขึ้นมาจากท่อซ่อม ร่างเขาเปื้อนฝุ่นกับน้ำมันเต็มตัว มือข้างหนึ่งชี้ไปที่ด้านข้าง

“ มันกำลังจะชนท่อ!!! หาที่เกาะให้แน่น!!! ”

เสียงเขาย้ำหนักแน่น แววตาเอาจริงเต็มที่ราวกับรู้ดีว่าแรงกระแทกจากมันอาจจะทำให้ขบวนตกรางได้

ลอร์ร่ารีบตะเกียกตะกายเข้าหาเสาด้านข้าง จับราวเหล็กไว้แน่น ใจเต้นรัว เสียงผู้โดยสารรอบๆ ก็กรีดร้องโกลาหล คว้ากันเองหาที่ยึดเหนี่ยว

เสียงครืนครางของอุโมงค์ดังก้อง หนวดของมันตวัดวนรอบกระจกอีกครั้งอย่างคุกคาม คลื่นกระแทกตัวอุโมงค์จนแผ่นกระจกสั่นเป็นริ้ว ลอร์ร่ากัดฟันแน่น ตะโกนตอบกลับไป

“ พี่!! รีบขึ้นมาเร็ว!!! ” เสียงของเด็กสาวตะโกน เขาเองก็ปล่อยมือออกจากการซ่อม และปีนขึ้น มาหลบ

ลอร์ร่าวิ่งไปหาที่นั่ง เพื่อเตรียมรับเเรงกระเเทก เสียงหนวดของคราเดนตวัดกระแทกกระจกจนเกิดเสียงกรี๊ดแหลมของกระจกขูดกับโครงเหล็ก รถไฟทั้งขบวนสั่นสะเทือนเหมือนจะหลุดจากรางอยู่รอมร่อ ลอร์ร่ากัดฟันแน่น รีบตะกายไปยังเบาะที่นั่งข้างหน้าสุดแรง แล้วทรุดตัวลงนั่งแน่น กอดราวโลหะไว้เต็มแรง

ไม่นาน สุรมิตรก็ปีนกลับขึ้นมาจากช่องซ่อมที่เปิดอยู่ เขาไถลตัวพรวดมานั่งข้างๆ ลมหายใจหอบถี่ เสื้อผ้าเลอะน้ำมันกับฝุ่นเต็มไปหมด แต่ดวงตายังคงนิ่งอยู่

เขาหันมามองลอร์ร่าด้วยสีหน้าเครียด ก่อนพูดเสียงหนัก “ ถ้าปล่อยไปแบบนี้ มันชนแตกแน่… อุโมงค์พัง รถไฟนี้จะจมแน่ๆ”

ลอร์ร่าเบิกตาโพล่ง หันไปมองเงายักษ์นอกหน้าต่าง หนวดมหึมาเคลื่อนตัววนรอบอุโมงค์เป็นวงใหญ่แล้วเกร็งตัวเหมือนจะโจมตีเต็มแรง

เสียงผู้โดยสารรอบๆ ยังคงร้องไห้ กรีดร้อง โกลาหล ไฟในขบวนกะพริบๆ ติดๆ ดับๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงสั่นและเสียงลมทะเลที่ลอดมาเข้าหูอย่างหนาวเยือก

เด็กสาวเม้มปากแน่น เงยหน้ามองสุรมิตร แล้วถามเสียงสั่นๆ

“ แล้ว...เราควรทำยังไงดี ”

เงียบไปชั่วขณะ ราวกับเวลาหยุดหมุน และทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวเธอ " สู้มัน " นั้นคือเสียงของผู้เป็นพ่อนั้นหละ และมันก็ดูจะเป็นเพียงทางรอดเดียวจากคราเดนนี้ได้แล้ว

" ร่า หรอ ร่าจะสู้ยังไง ตัวก็ใหญ่โต " ลอร์ร่าน้ำตาคลอ สุรมิตรหันมาพยักหน้า แบบใช่นั้นหละคพตอบ

" งันระหว่างนี้ พี่ซ่อมรถไฟนะ " เธอทำการตกลงกัน โชคเข้าข้างขนาดไหนหละ มากับบ้านนี้เขายังมีความสามารถให้การซ่อมแซมอยู่

" ครับ งันตามนั้นนะครับ " เขาพูดกับลอร์ร่า เด็กสาวก็พยักหน้าเบาๆ 

" งันร่าจะล่อความสนใจมัน ถ้ายังไงพี่ก็เร็วเข้านะคะ " เธอพูดขึ้น

สุรมิตรเพียงพึมพำรับสั้นๆ ก่อนจะหาจังหวะวิ่งลงไปตรงแผงควบคุม ลอร์ร่ายืดหลังเต็มความสูง แล้วไปทำส่วนของเธอ เธอก้าวออกมายืนกลางทางเดิน หน้าต่างด้านข้างฉายเงายักษ์ของคราเดนที่ตวัดหนวดฟาดใส่อุโมงค์เป็นระยะ เธอยกมือเล็กๆ ขึ้นช้าๆ หลับตานิ่ง สูดลมหายใจ 

หลังจากนั้นร่างบางหลับตาลง พลังจากลึกในตัวเริ่มก่อคลื่นสีม่วงจางๆ แผ่รอบตัว ไอน้ำเริ่มม้วนวนรอบขบวนรถไฟ แสงไฟกะพริบแรงขึ้นในจังหวะเดียวกัน ความเย็นของน้ำรอบอุโมงค์ค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละนิด กลิ่นซ่าจางๆแบบโคล่าเริ่มลอยคลุ้งในอากาศ

เธอกัดฟันแน่น ดวงตาสั่นระริก มือสั่นมากขึ้น เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก พลังของเธอดึงน้ำทะเลรอบๆ มวนตัวเหมือนพายุเล็กๆ กลายเป็นสีเข้มขุ่น คล้ายกับของเหลวสีโคล่าที่ปนฟองค่อยๆ ขยายไปทีละเมตร…สองเมตร…ห้าเมตร…

เสียงคลื่นในน้ำเริ่มดังแปร่ง คราเดนสะบัดหนวดแรงขึ้น คล้ายสับสนเมื่อกลิ่นและรสสัมผัสของทะเลเปลี่ยนไป พลังชีวิตของมันเหมือนชะงักลงชั่วครู่ สายตามันวูบวาบอย่างขัดใจ

แต่แรงเธอก็ถูกดูดไปกับการคงสภาพน้ำ ม่านตาเริ่มพร่า มือเริ่มสั่นควบคุมไม่ได้ ขาแทบทรุดนั่ง สุรมิตรเงยหน้ามอง เห็นเธอกำลังหมดแรง เขารีบตะโกน

“ พอแล้วลอร์ร่า!! หยุดมันได้แล้ว " 

เสียงนั้นของสุรมิตร เรียกสติให้เธอนิดหนึ่งแต่มันก็ไม่ใช่จะง่ายที่จะหยุดมันได้ เด็กสาวหันไปยิ้มๆก่อนจะหยุดมือ ในสภาพที่เจ้าหมึกยักษ์นั้นกำลังงง กับการโดนกรดอ่อนๆ กัดอย่างแรง และยิ่งไปกว่านั้น เหล่าเถาองุ่นสีม่วงเข้มที่ไม่รู้ผุดขึ้นมาจากไหน ค่อย ๆ โผล่จากผนังอุโมงค์และราวเหล็ก แผ่เลื้อยไปรอบ ๆ ร่างของมันอย่างเชื่องช้าแต่แน่นหนา เถาองุ่นรัดรอบหนวดและลำตัวมหึมาของมันเป็นเครือเถา ราวกับคุมจังหวะของมันไว้

แต่มันยังไม่จบ…ยังไม่พอหรอก ถ้าพอที่ทำมาก็พังหนะสิ

เธอเงยหน้ามองเงาสัตว์ยักษ์ในน้ำอีกครั้ง ลมหายใจหนัก ๆ เฮือกหนึ่ง ก่อนที่มือเล็ก ๆ จะกางออกอีกครั้ง ร่างบางฝืนแรงเฮือกสุดท้าย สูดหายใจจนสุดอก ดวงตาคู่นั้นกลับมาคมวาวเป็นประกายอยากบอกไม่ถูก

" มาได้แล้ว มาเร็วๆ สิ  " การสื่อสารกับเหล่าสัตว์น้ำที่ได้พรมา มันเหือนจะช่วยชีวิตเธออย่างมาก เสียงเธอแผ่วเบาแต่ดังก้องไปในห้วงน้ำรอบ ๆ เหมือนสายลมเรียกฝูงปลามหาศาล ใต้ท้องทะเลรอบอุโมงค์เกิดแรงสั่นไหวแปลก ๆ กระแสน้ำค่อย ๆ ก่อตัว เสียงฟองปุด ๆ ดังจากเงามืด

ฝูงปลาเงิน ฝูงฉลาม ฉลามครีบดำ เต่าทะเล กระเบนราหู… และแม้แต่ปลาหมึกเล็ก ๆ ฝูงหนึ่ง ล้วนแหวกว่ายออกมาจากมุมมืดของมหาสมุทร วนรอบร่างของคราเดนเป็นเกลียววารี ฝูงสัตว์น้ำเหมือนตอบรับคำสั่งของเธออย่างพร้อมเพรียง

เสียงกระพือครีบดังอื้ออึง เสียงลมหายใจของฝูงปลาก้องรอบอุโมงค์ เถาองุ่นยังคงกระชับหนวดของคราเดนไว้ในขณะที่สัตว์ทะเลเหล่านั้นล้อมรอบมันไว้ไม่ให้มันเข้าใกล้อีก

คราเดนยังคงดิ้นสับสน พยายามจะหลุดหนีจากเถาองุ่นและฝูงสัตว์น้ำที่ล้อมมันอยู่ ขณะที่รอบ ๆ ขบวนรถไฟกลับมาเงียบลงอย่างประหลาด ผู้โดยสารเงียบมองเธออย่างตะลึง

ร่างบางของเธอเอนพิงราว เหงื่อซึมเต็มขมับ แววตาอ่อนแรง แต่แฝงไว้ด้วยความพอใจ ริมฝีปากพึมพำแผ่วราวกับเสียงกระซิบ " ร่า... " แล้วเปลือกตาก็ปิดลง ร่างเล็กทรุดลงไปนอนนิ่งกับพื้น ขณะที่ข้างนอก หนวดของคราเดนค่อย ๆ หลุดออกไปเช่นกัน มันดูจะโดนโจมตีในทุกทิศทางเลย 

เพียงไม่น่ากลิ่นคาวเลือดแผ่ซ่านไปทั่วใต้ทะเล เงาดำขนาดยักษ์ของคราเดนที่เคยโหมกระหน่ำอุโมงค์อย่างดุร้าย บัดนี้กลับนิ่งสงบลง หนวดขาดเป็นเส้นๆ ลำตัวเต็มไปด้วยรอยกัดและรอยเถาองุ่นรัดแน่น มันพยายามดิ้นครั้งสุดท้าย ก่อนจะทรุดตัวลงช้าๆ จมสู่เงาคลื่นลึก ฝูงสัตว์น้ำมากมายที่เธอเรียกออกมา ไม่รอช้า กระโจนเข้ารุมกินเนื้ออสูรยักษ์อย่างหิวกระหายเช่นกัน

เสียงกระพือครีบ เสียงน้ำแตกดังรอบอุโมงค์ สะท้อนมาจนทั้งขบวนรถไฟเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง มีเพียงแววตาตะลึงกับภาพเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่ร่างซบอยู่กับพื้นเบาะตรงกลาง

สุรมิตรที่ซ่อมระบบจนทุกอย่างกลับมาเดินเครื่องตามปกติแล้ว รีบพุ่งกลับมาทันที ร่างสูงมาถึงตัวเธอในเวลาไม่กี่ก้าว เขาทรุดตัวลงข้างๆ ร่างบางของเด็กสาวที่นอนนิ่ง เหงื่อชุ่มหน้า เส้นผมแนบแก้มขาวซีด ดวงตาปิดสนิทแต่ริมฝีปากยังมีรอยยิ้มจางๆ เหลืออยู่

“ ลอร์ร่า…”

สุรมิตรส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนยิ้มบางๆ มองเธอด้วยสายตาเอ็นดูปนเป็นห่วง มือแข็งแรงค่อยๆ สอดเข้าไปใต้ร่างบาง อุ้มเธอขึ้นมาในวงแขนอย่างง่ายดาย

ร่างเล็กๆ ของลอร์ร่าพิงซบกับอกเขา ขณะที่เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหลังกลับไปมองกระจกด้านข้าง เห็นเงาฝูงปลาและคราเดนที่จมหายไป เช่นเดียวกับ โค้กที่ค่อยๆละลายออกไป เมื่อไร้คนควบคุม

“ เห้อ เธอนี้ก็ดื้อจริงๆ ”

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้มมองเด็กสาวในอ้อมแขน แล้วเดินกลับไปทางแถวที่นั่งอย่างมั่นคง ร่างสูงก้าวไปเรื่อยๆ ท่ามกลางสายตาคนทั้งขบวนที่มองตามเงียบๆ บางคนกระซิบกันเสียงเบา บ้างก็ยกมือป้องปากเหมือนไม่เชื่อสายตา

เขาก้าวไปถึงแถวหน้าสุด วางร่างบางของเธอลงบนเบาะอย่างเบามือ เสียงปรบมือบนรถ ทำให้สุรมิตรโค้งตัวเบาๆ ส่วนลอร์ร่าตอนนี้ก็หลับไปก่อนเพราะมันเหนื่อยเหลือเกิน เหมือนเธอจะใช้พลังเกินตัวไปหน่อย

สุรมิตรนั่งลงข้างๆ เฝ้าดูร่างเล็กในความเงียบ ขบวนรถไฟยังคงวิ่งต่อไปในเงาอุโมงค์ที่ตอนนี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มันค่อยๆ ไล่ระดับความเร็วขึ้นเรื่อยๆ มุ่งหน้าไปยังจุดหมายต่อ

โดยมีเสียงประกาศไว้ว่า อาจจะถึงล่าช้ากว่ากำหนดเสียหน่อย

---

ตีกับ คราเดน 

สินสงคราม:

• หนวดแห่งดราเคน (เลขไบต์หลักสุดท้าย 0/9)
• เนื้อดราเคน (เลขไบต์หลักสุดท้ายที่เหลือ)

+ 2 ตื่นรู้ (ครั้งแรก)

Laura BELIEVER

 มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล ตอน 5 - เดินทาง ถึงได้ยัง 

16 กค 68 - เวลาประมาณ 14.30

บันทึกหน้าที่ 5 หน้านี้บอกเล่าเรื่องราวที่เหลือบนรถไฟ เเม้มันจะเลทๆ ไปหน่อย เพราะมันต้องหยุดซ่อม แม้ก่อนหน้านี้จะทุรักทุเลไปบ้างแต่โดยรวมคือ ลอร์ร่าน๊อกไปแล้ว เจโรมน่าจะเป็นห่วงหรือเปล่านะ 

เเต่สุรมิตรดูแลดีมาก ใครจะคิดว่าตื่นมาหน้าจะสวยอะ เขาดูแลดีสุดๆ ฟิน~~ 

อันนี้จากคำเล่าของสุรมิตรที่ เล่าแบบสรุปให้ลอร์ร่าไป มันจะออกทะเลๆหน่อยนะ อันนี้หละ คิ๊ก

---

เสียงปรบมือค่อยๆ ซาลง เหล่าผู้โดยสารบางคนยังคงมองตามด้วยสายตาชื่นชมและประหลาดใจ บางคนพยักหน้า บ้างก็ถอนหายใจโล่งอก ขบวนรถค่อยๆ เร่งความเร็วอย่างมั่นคงอีกครั้ง ท่ามกลางเงาคลื่นสีน้ำเงินเข้มด้านนอกที่กลับมาสงบเงียบ

สุรมิตรยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ลอร์ร่า มองเธอที่นอนสงบอยู่บนเบาะ ร่างเล็กห่มด้วยเสื้อคลุมของเขา แก้มซีด เหงื่อยังเกาะเต็มขมับแต่ริมฝีปากยังมีรอยยิ้มเล็กๆ ราวกับกำลังฝันดี มือหนาค่อยๆ เข็ดหน้าและตัวบางส่วน นอกร่มผ้าให้เบาๆ อย่างระวังไม่ให้ยัยคนหลับตื่น ให้เธอได้พักก่อน เพราะน่าจะเหนื่อยแล้ว

ตอนนี้ตัวรถไฟเองก็เร่งเเอร์ขึ้นอีก เพราะมันเเบบร้อนอยู่ และเสียงประกาศจากลำโพงดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ ขออภัยในความล่าช้า รถไฟจะถึงจุดหมายช้ากว่ากำหนดประมาณครึ่งชั่วโมง…ขอบคุณผู้โดยสารทุกท่าน เวลาที่ถึงโดยประมาณคือ 17.00 น. ขออภัยทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วย ”

สุรมิตรไม่ได้สนใจเสียงประกาศ เขายังคงเฝ้ามองเธออยู่เงียบๆ ร่างสูงนั่งพิงพนัก ดวงตายังจับจ้องเด็กสาวร่างบางข้างๆ เป็นห้วงๆ ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยเบาๆ เมื่อมั่นใจว่าเธอยังคงหลับลึกอยู่ เขาก็หยิบขวดน้ำเย็นออกมา วางไว้ที่เบาะข้างเธอ พร้อมกับผ้าขนหนูอีกผืน ก่อนจะเอนหลังหลับตาลงช้าๆ ท่ามกลางเสียงกึกกักของรถไฟที่วิ่งสม่ำเสมอ

เงาน้ำด้านนอกอุโมงค์นิ่งสงบเหมือนเดิม เหล่าผู้โดยสารเริ่มกลับไปนั่งประจำที่ ค่อยๆ คลี่คลายความตึงเครียด สายตาบางคู่ยังคงเหลือบมองมาทางเด็กสาวเล็กๆ ที่นอนนิ่งอยู่บนเบาะหน้าแถวสุด

เสียงกึกกักสม่ำเสมอของรางเหล็กกับแรงสั่นเบา ๆ ของขบวนรถไฟยังคงอยู่ ท้องฟ้านอกหน้าต่างเริ่มสว่างเป็นสีฟ้าหม่น ๆ ของรุ่งอรุณ ลอร์ร่าเริ่มขยับตัวน้อย ๆ เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมขึ้นทีละนิด

ร่างเล็กกระพริบตาถี่ ๆ รับแสงไฟสลัวในขบวนก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวขึ้นนั่งช้า ๆ รู้สึกถึงตุ๊กตาที่กอดแน่นอยู่ในมือกับเสื้อคลุมอุ่น ๆ ที่คลุมตัวเธออยู่

“…อือออออ ”

เสียงแผ่ว ๆ ของตัวเองดังลอดออกมา เธอกวาดสายตามองรอบ ๆ เห็นผู้โดยสารกลับไปนั่งสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอหันขวับไปข้าง ๆ ก็เห็นสุรมิตรนั่งเอนพิงพนัก หลับตาอยู่ ร่างสูงดูเหนื่อยล้าเต็มทีแม้สีหน้าจะยังสงบ

ลอร์ร่าเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่คมค่อย ๆ อ่อนลง ริมฝีปากเล็ก ๆ ยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ อย่างนึกขอบคุณเงียบ ๆ

เธอยกมือเล็ก ๆ ขึ้นแตะเสื้อคลุมบนตัว ดึงเข้าหาตัวนิดหนึ่ง แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นเส้นฝุ่นเล็ก ๆ ติดอยู่บนผมด้านข้างของสุรมิตร

ร่างเล็กโน้มตัวเข้าไปช้า ๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ สะบัดเศษฝุ่นออกจากปอยผมเขาเบา ๆ กลัวจะรบกวนการนอนของเขา

“ ขอบคุณนะคะ ” เธออมยิ้มออกมาก่อนจะค่อยๆ เดินไปที่ห้องน้ำตามเดิม ขอเเวะไปดูหน้าตาตัวเองหน่อยแล้วกันนะ

" ถึงหรือยังครับ " เสียงคนคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับกระจกที่เปลี่ยนไป เป็นเจโรม

" อุ้ย พี่เจโรมอย่าออกมาแบบนี้ได้มั้ย " เธอร้องออกมาเพราะตกอกตกใจพอตัว มือยกลูบๆอกตัวเองเพราะเจโรมที่โผล่มาแบบไม่ให้ตั้งตัว

เจโรมหัวเราะเบา ๆ ยกมุมปากน้อย ๆ สายตาจับจ้องเธอเหมือนเดิม

“พี่ขอโทษ แต่ถึงหรือยัง ”

เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่นนิดหนึ่ง ส่ายหน้าเบา ๆ เเต่ก็ม่อยกาเล่าอะไรให้เขารู้เพราะกลัวจะเป็นห่วงไปมากกว่านี้

" ร่า.. ลอร์ร่าเป็นอะไรหรือเปล่า " เขามองเด็กสาวด้วยสีหน้ากังวล เด็กสาวยกมือโฐกเบาๆ เเบบไม่เป็นอะไรจริงๆ 

" เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรหรอก เเต่จะถึงแล้ว อีกน่าจะ 1-2 ชั่วโมงนี้หละ " เธอมองนาฬิกาแล้วบอกเขา

“ ดีแล้ว…เก่งมาก ” สีหน้าเขายิ้มออกมา

ลอร์ร่าก็ยิ้มตามและก็พยักหน้าเบาๆให้ " ร่าไปก่อนนะ พี่ก็ดูแลตัวเองด้วยหละ " เธอยิ้มออกมาเล่ตามองๆ 

" บอกตัวเองเถอะ ยัยเด็กดื้อ " เขาพูด คำนี้ทำเอายัยสาวเจ้ายิ้มเเป้นก่อนจะโบกมือให้เขา

" เเหนะ... ใครดื้อเดี๋ยวเถอะ!!..เรื่องสาวๆที่หมกๆไว้หนะ อย่าให้รู้นะ " เธอแกล้งพูดลอยๆ แล้วเดินออกไป ให้เจโรมสายหน้าเบาๆ กับท่าทางกวนๆของยัยลอร์ร่า ก่อนเขาจะหายไป

---

เจโรม ปาร์ค ซึงยอน

ทุกครั้งที่ปฏิสัมพันธ์กับ NPC Lares SP TGC รับโบนัสความสนิทสนมเพิ่มขึ้น +10 (ผ้าคลุม)

ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 / 4 / 6 / 8 จะได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (น้ำหอม)

เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5

Laura BELIEVER

 มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล ตอน 5 - ถึงแล้ว

16 กค 68 - เวลาประมาณ 16.00 น.

ลอร์ร่านั่งประจำที่เงียบ ๆ ฝ่ามือเล็กยังคงกุมชายเสื้อคลุมไว้เบา ๆ ร่างบางขยับตัวนิดหน่อย เอนหลังพิงพนักอย่างช้า ๆ ปล่อยลมหายใจยาว ๆ

บรรยากาศในขบวนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงล้อเหล็กเสียดสีกับรางที่ตอนนี้เบาลงเพราะรถไฟค่อย ๆ ลดความเร็ว พร้อมกับเงาสีทองของแสงเช้าที่ทอดยาวเข้ามาในขบวน 

ตอนนี้ตัวรถไฟค่อยๆ กลับขึ้นมาบนดินอีกคราวแล้ว เด็กสาวที่แบบเคลิ้มๆ กำลังจะหลับไป แน่นอนว่ามันคือการนอนหลับอีกเฮืกสุกท้ายของเธอและทางสุมิตรด้วยเช่นกัน

ไม่นานเสียงประกาศก็ค่อยๆ ดังขึ้น

“เรียนผู้โดยสารทุกท่าน… ขบวนนี้กำลังจะเข้าสู่สถานีในอีกประมาณ 20 นาที ขอให้ทุกท่านนั่งประจำที่… ตรวจสอบสัมภาระของท่านให้เรียบร้อย…”

เสียงดังอยู่ 2 ครั้งก่อนทุกคนจะค่อยๆตื่น และไฟก็ติด ลอร์ร่าเอาหัวพิงกระจกมองออกไป มันจะถึงแล้วสินะ

เธอหันไปมองทางสุรมิตร " พี่ โอเคหรือเปล่าคะ " เธอถามเพราะเเบบนะ มันไม่มทางแล้วหนิ

" ครับ ไหวครับ " เขาตอบรับ เอาพิงกับพนักผิงก่อนจะหลับไปเงียบๆ กันอีกคนละตื่น

และเสียงประกาศดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย “ ขบวนนี้ถึงสถานีปลายทางแล้วค่ะ กรุณาตรวจสอบสัมภาระและทยอยลงจากขบวน ขอบคุณทุกท่านที่ใช้บริการ และหวังว่าจะได้ตอนรับทุกท่านอีกครั้ง”

แรงกระตุกเบา ๆ ของล้อเมื่อรถไฟชะลอจนสนิททำให้ร่างบางของลอร์ร่าขยับตื่น เธอลืมตาอย่างเชื่องช้า กระพริบมองไปรอบ ๆ ด้วยแววตาที่เริ่มกลับมาเป็นตัวเอง

เธอยันตัวขึ้นนั่งพิงพนัก มองไปทางสุรมิตรที่ยังนั่งหลับอยู่ข้าง ๆ ร่างสูงเอนหลังสงบ ขยับตัวเล็กน้อยเหมือนรู้สึกตัว แต่ก็ไม่ได้รีบตื่น

รอบ ๆ ขบวนเต็มไปด้วยเสียงโกลาหลเบา ๆ ของผู้โดยสาร คนอื่น ๆ พากันรีบหยิบกระเป๋า ลุกขึ้นต่อคิวกันยาว บางคนบ่น บางคนแทรกแถว ราวกับต้องการจะออกไปก่อนให้ได้

“ ให้พวกเขารีบกันไปเถอะ” สุรมิตรบอก ก่อนเปลือกตาของเขาจะค่อยๆ ลืมขึ้นมา

แต่แล้วลอร์ร่าก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมวาวมองรอบขบวน เหมือนรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง…

กลิ่นบางอย่าง…แปลก ๆ …มันลอยมาตามลมเบา ๆ ในขบวนรถ กลิ่นเหม็นคาวผสมกับกลิ่นกำมะถันจาง ๆ แฝงความขมปร่าที่แทงจมูก

เธอสูดลมหายใจเบา ๆ จับสังเกตทิศทาง สายตาเหลือบไปทางบานประตูด้านหน้า รถไฟยังไม่เปิดประตูรับผู้โดยสารลง ทำไมกลิ่นอะไร มันฉุนมากเลย

" ฮัดชิ้ววว " เธอจามออกมาอย่างแรง คนที่ไม่โอเคตอนนี้ดูจะเป็นทางลอร์ร่านะ

 สีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ร่างบางเอนพิงเบาะอีกครั้งแต่ยังเหลือบตามองไปทางต้นตอของกลิ่นเป็นพักๆ

สุรมิตรที่นั่งอยู่ข้างๆ ลืมตาขึ้นเต็มที พาดแขนข้างหนึ่งกับพนักพิง หันมามองเธอนิ่งๆ ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าเธอรู้สึกถึงมันแล้ว

ริมฝีปากเขายกมุมเล็กน้อย ขยับตัวนั่งตัวตรงขึ้นพลางหัวเราะหึเบาๆ แบบอารมณ์ดีเกินเหตุ

“ ฮะ… เดี๋ยวก็ชินน่ะครับ ”

“ กลิ่นแบบนี้…จะให้ชินได้ยังไงกันก่อน ”

เธอบ่นอุบเบาๆ แล้วเบือนหน้ากลับมาเอนหลัง สายตายังเหลือบประตูไว้ตลอดเหมือนรอโอกาสต่อไป ขณะที่สุรมิตรเพียงหัวเราะ

เธอที่นั่งทำใจกับกลิ่นไปพักใหญ่ๆ ก่อนที่ลอร์ร่านั่งนิ่งมองคนอื่นๆ ทยอยหายออกไปจนแทบหมด ร่างบางขยับจัดเสื้อคลุมให้เข้าที่ เรียกแรงเฮือกสุดท้ายลุกขึ้นยืน

“ ไปกันเถอะค่ะ คนเริ่มน้อยแล้ว ”

สุรมิตรพยักหน้าเพียงครั้ง ลุกตามเธอ หยิบกระเป๋าเล็กของตัวเองขึ้นพาดบ่า 

เมื่อเดินลงไปกลิ่นแรงที่ปะทะ ลอร์ร่าจะล้มตึงไปเลย มันเเบบบอกไม่ถูก ทางร่างสูงที่อยู่ด้านหลังต้องประคองไว้เล็กๆ ไม่ให้ล้มไปก่อน

“ ลอร์ร่า! โอเคหรือเปล่า ” เขาถามเด็กสาวเบาๆ

" หนูไม่โอเคได้มั้ย " มือเล็กๆ ยกบีบจมูก

เสียงรองเท้าบู๊ทกระแทกพื้นดัง กึก…กึก… ทำให้เธอสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นเห็นชายเจ้าหน้าที่คนหนึ่งตัวสูงใหญ่ สวมเครื่องแบบสีน้ำตาลอมเขียว กระบองในมือสีดำเงาวับ ดูเคร่งขรึม ดวงตาใต้หมวกจ้องเธอกับสุรมิตรเขม็งราวกับจับผิด

ลอร์ร่าเผลอกลืนน้ำลาย รีบยืดหลังให้ตรง ร่างเล็กตั้งตัวดี ๆ มือเลื่อนไปคว้ามือสุรมิตรไว้แน่นแบบไม่ทันคิด ร่างสูงเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนพยักหน้าให้เบา ๆ

เสียงลำโพงบนหัวดังขึ้นพอดี เป็นสำเนียงภาษาอังกฤษปนภาษาท้องถิ่นแผ่ว ๆ

“Immigration & Customs ... please proceed to the designated lane… have your documents ready…”

เสียงภาษาอังกฤษที่ฟังออกตามด้วยประโยคภาษาท้องถิ่นที่ลอร์ร่าเดาได้แค่ว่า “เร็วเข้า” หรือ “ต่อแถว” ดังแทรกมา

แถวข้างหน้าเคลื่อนทีละก้าว ผู้โดยสารในเสื้อส่าหรีสีฉูดฉาดและผ้าพันหัวเดินก้มหน้าเงียบ ๆ ยื่นเอกสาร เจ้าหน้าที่ประทับตราเสียง แปะ…แปะ…

สุรมิตรแค่มองหน้าเธอ ยกมุมปากน้อย ๆ แบบคนไม่คิดจะปลอบอะไร นอกจากพึมพำแผ่ว ๆ

“ ก็แบบนี้แหละ อินเดียหนิเนอะ” เขาพยักหน้าเเบบ เอาเถอะนะ

แต่ตอนนี้คือลอร์ร่าหนะมีปัญหาเพราะเธอหนะ ไม่สามารถเข้าอินเดียได้ แต่สุริมติรความที่เขานั้นเป็นชาวอินเดียวอยู่ เลยสบายๆ

" พี่ต่อเเถวก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวร่า... " เธอสีหน้าเเบบถอดสี ทำเอาอีกฝ่ายถามขึ้น

เมื่ออีกฝ่ายมองหน้าลอร์ร่า ก็พอจะเข้าใจได้อยู่ เขาโน้มหน้ามาพร้อมกับกระซิบเบาๆ “ งั้นก็ปลอมมันซะสิ ”

ลอร์ร่าก็เงยหน้าขึ้น มองสบตาเขาเพียงเสี้ยววินาที ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น ก่อนจะผ่อนลมหายใจแผ่ว ๆ พยักหน้าเบา ๆ 

ลอร์ร่าเดินนำสุรมิตรไปตรงมุมเงียบ ๆ ของโถงสถานี พวกเขาเบี่ยงหลบสายตาผู้โดยสารและเจ้าหน้าที่ไปทางประตูไม้ที่เขียนป้าย ผู้พิการ แขวนอยู่แผ่ว ๆ เธอเหลือบมองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ก่อนผลักประตูเข้าไปข้างใน

ห้องน้ำคนพิการกว้างขวางกว่า แสงไฟสลัวกว่าข้างนอก ล็อกประตู แกร๊ก แล้วทั้งคู่ก็ยืนอยู่ในความเงียบสักพัก

ลอร์ร่าหันมองรอบๆ เอายังไงดีก่อนจะหยิบของออกจากกระเป๋ามาควักซองเอกสารปลอมกับสติกเกอร์ตราประทับออกมาเตรียมจะเขียนทะเบียนเข้าเมืองว่าเป็น “นักเรียน” ของสถาบันสอนภาษาในเดลี

" มันจะเนียนหรอร่า เราก็พูดนี้อยู่แล้วนะ จะบอกว่าเรียนภาษาอินเดียก็ไม่เนียนหรอก " เขาหัวเราะในลำคออีกที ก่อนขยับตัวยืนตรง

ซึ่งแบบที่เขาพูดมันก็จริงนะ เพราะเเบบใครมันจะเชื่อเล่า ภาษษนี้มันภาษาเเม่เธอหนะ จะมาเรียนทำไม บอกมาเรียนอินเดียวก็ไม่น่านะ ใครจะเรียนก่อน ไม่เนียนสุดๆ อย่างที่เขาว่านั้นหละ แต่จะให้ทำอะไรหละ มาเที่ยวหรอ ไหนวีซ่า คิดไม่ตกแล้วก่อนอีกฝ่ายจะพูดขึ่นข้างๆ เขาย่อตัวลงมาแล้วพูดเบาๆ

“ว่าแต่ ถ้าให้เราปลอมเอกสารว่าแต่งงานกับพี่ล่ะ จะโกรธมั้ย ” 

ทางลอร์ร่าชะงักมือที่กำลังเขียน เสียงปากกาหมึกเจลค้างบนกระดาษ เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ริมฝีปากเล็ก ๆ เม้มแน่น

“…หึ พูดเหมือนเล่นเลยเถอะ ” สุรมิตรยักคิ้วเล็ก ๆ ยืนมองเธอด้วยสีหน้าเรียบนิ่งๆ 

“…เอ้า พี่จริงจังนะ ที่นี่พี่เป็นคนท้องถิ่น เธอไม่มีสถานะ ไม่มีวีซ่า…แต่ถ้าเธอเป็น ‘ภรรยาคนท้องถิ่น’ มันก็ไม่มีใครถามมากแล้ว”

เงียบไปครู่หนึ่ง ลอร์ร่าก้มหน้าลงกลับไปสนใจเอกสาร มือบางยังคงเขียนด้วยความเร็วเท่าเดิม แต่ริมฝีปากขมุบขมิบพึมพำเบา ๆ

" พี่อายุ 20 หนูก็แค่ 18 19 น่าเชื่อมากเลย " เธอบ่นๆ

“ แล้วใครเขาให้ปลอมคนเดียวกันล่ะ…ก็ปลอมทั้งคู่ไปเลยสิ ”

ลอร์ร่าเงยหน้าขึ้นมามองค้อนน้อย ๆ ขณะที่สุรมิตรยังพูดต่อ ทำไมมันดูงานง่าย เป็นวุ่นวายและยากขึ้นอย่างไงอย่างนั้นเลยหละ

" พี่ก็ร้ายเหมือนกันนะเนี้ย อย่าว่าแต่หนูเลย " เด็กสาวแกล้งๆ แซว

“ ร่าก็ปลอมเป็นสาวอายุ 23 ส่วนพี่ก็ 27 เนียนกว่าเยอะ ไม่ให้เด็กนักเรียนมาแต่งกับเด็กหนุ่มสิ…ให้มันดูสมวัยเข้าไว้ จะได้ไม่มีใครคาใจ คนอินเดียแต่งงานเร็ว”

ลอร์ร่าเบิกตาเล็กน้อยแล้วหรี่ลง ทำหน้าคิด ๆ นิด ๆ ก่อนเบ้ปากแบบไม่เข้าใจ เลยจริงหรอ นี้คือจริงดิ แบบคือแบบคนอินเดียวนี้ก็เเบบแปลกๆนะเอาดี

“ กะ ก็ได้ มันได้หละ…แต่ให้หนู 23 เลยเหรอ ” 

สุรมิตรยักไหล่เบา ๆ เป็นการบอกว่าใช่ ตามนั้นหละ ส่วนเขาหนะ 27 มันก็จะเเบบ 4 ปีมันก็ได้อยู่มั้ง แต่มันดีหรอ ถ้าเรื่องนี้หลุดรอดไปถึงหูเจโรมหละก็ เป็นเรื่องแน่นอน!!!

---

บันทึกหน้านี้ หน้าที่ 5 เข้าไปแล้ว เป็นช่วงนี้คือแบบ ความวุ่นวาย เข้าเมืองยังไง หาทำสุดๆ มีแล้วไม่ศึกษาไงนี้ไงได้เรื่องเลย คืนนี้ไม่ต้องคิดนะว่าจะหาที่พัก นอนมันห้องน้ำผู้พิการนี้หละ น่าจะเข้าท่าสุด เอกสารก็ต้องปลอม ให้ตายสิเอายังไงดี

ติดตามตอนต่อไป ความวุ่นวายของทั้ง 2 ที่ไว้ว่างๆ จะเข้ามาเล่าสู่กันฟังแล้วให้เป็นการบอกเล่าเรื่องเล่าของตัวเองไปแล้วกันนะ แต่อยากตะโกนดังๆว่าตอนนี้กลิ่นตัวคือเหม็นมาก มากๆเลย แบบติดตัวไปหมด มันเเบบฮึบบ ใครก็ได้ขออากาศบริสุทธิ์ให้หนูด้วย กระดาษยังกลิ่นตุๆ

Laura BELIEVER

สุมิตร

 มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล ตอน 6 - หาทางเข้าประเทศอินเดีย 

16 กค 68 - เวลาประมาณ 18.00

---

วันนี้ผมสุรมิตร รับบทคนบันทึกหลังจากเห็นลอร์ร่าน้องผมเขียนไปหลายหน้าแล้ว รอบนี้เป็นคิวของผมบ้างครับ แนะนำตัวอย่างเป็นทางการผมสุรมิตรครับ 

หลังจากนี้เป็นบันทึกหน้าที่ 6 ของเรื่องราวรอบนี้ ผมกับลอร์ร่าเอง มันอาจจะบอกไม่ได้ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรแต่ที่แน่ๆ ผมกับน้องเขาแค่พี่น้องจริงๆครับ ทั้งหมดมันเพราะ คอนเท้น ไม่ๆ เพราะเพื่ออำนวยความสะดวกมากกว่าครับ ยังไงก็อย่าหาสาระจากพวกเราเลย

---

หลังทำการตกลงกันได้แล้ว ลอร์ร่าเธอก็ลงมือทำงานทันที ส่วนตัวผม ยืนพิงผนังห้องน้ำคนพิการ แขนยกกอดอก หลุบตาลงมองเด็กสาวร่างบางตรงหน้า ที่กำลังก้มหน้าก้มตาขีดเขียนเอกสารปลอมอยู่ ภาพในหัวนั้นคือ เธอใช้ชักโครกเป็นโต๊ะ

ใครจะคิดว่าคนแบบเธอจะลงมาทำอะไรแบบนี้ ผมที่บอร์นทองที่ไม่ได้มัดมันลงมาปรกหน้าเธอหมดเลย เด็กหนุ่มที่เห็นแบบนั้นด้วยความลืมตัว เขาหยิบเอาหนังยางมาแล้วย่อตัวลงไปผูกผมให้เด็กน้อยตรงหน้า

" พี่ผูกให้นะ " ตอนนั้นเขาเองไม่ได้รอคำตอบจากลอร์ร่าว่าได้หรือไม่ เเต่มือมันทำงานเอง ยกผมแล้วผูกให้เธอ แม้จะไม่เรียบร้อยมาก แต่มันก็ไม่ลงมาปิดใบหน้าของเธอ

เธอหันมามองผมนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาแล้วค่อย ๆ ก้มหน้ากลับไปสนใจเอกสารในมือเหมือนเดิม ปล่อยให้ผมทำงานของตัวเองจนเสร็จเงียบ ๆ

บางที เด็กคนนี้ก็ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเป็นคนที่ให้คนอื่นรู้สึกอยากดูแลไปเรื่อย ๆ แบบนี้ สุรมิตรแอบยิ้มออกมา ขณะที่เขาเองก็ไม่ทัน จะรู้ตัวเช่นกัน

ผมผูกเสร็จแล้วก็ยกมือเกลี่ยปลายผมเธอเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง พิงผนังแล้วมองเธอก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ริมฝีปากเผลอโค้งเป็นรอยยิ้มบาง ๆ แบบที่ไม่คิดว่าตัวเองจะเผลอยิ้มออกมาแบบนั้น

จนเสียงด้านนอกเหมือนเป็นเสียงเรียก อันที่จริงมันไม่ได้เรียกพวกเขาหรอก มันคือเสียงความวุ่นวายที่ดังเป็นระยะ ทำให้เรียกสติของตัวเขาได้ดีทีเดียว 

" มาๆ พี่ช่วย จะได้เร็วๆ " เขาเดินไปดู สิ่งที่ลอร์ร่านั่งทำอยู่นานสองนาน

" อันนี้พี่จะใช้ชื่อนี้เลยมั้ย แบบชื่อเราเลยใช่มั้ย " เธอถามผมมา และผมก็พยักหน้า ตาที่ดูใสซื่อและตั้งใจของเธอมันยังไงก็ไม่รู้

" ... " ความเงียบนั้นนับเป็นคำตอบ ก่อนที่มือที่หยาบของผมเองจะเอื้อมมือไป เพื่อช่วยอีกฝ่าย 

ผมวางเอกสารลงบนฝาชักโครกอีกครั้ง ก่อนถอดเสื้อนอกพาดไว้บนราว ปักเข่าลงนั่งข้างเธอ มือหยาบ ๆ ของผมเอื้อมหยิบพาสปอร์ตเล่มนั้นขึ้นมา พลิกไปมาอยู่ในมือ

เสียงลมหายใจเธอแผ่ว ๆ ข้างหูเหมือนกำลังมองผมเงียบ ๆ อยู่ ผมเพียงก้มลงอีกครั้ง คว้าแก้วน้ำเล็กที่เธอเตรียมไว้ในมุม จุ่มปลายนิ้วลงในน้ำอุ่น ๆ

ผมลูบแผ่นใสที่เคลือบตัวอักษรเบา ๆ ค่อย ๆ ใช้น้ำละลายดีเทลเก่าตรงวันเกิดกับปีเกิดจนตัวเลขค่อย ๆ ซีดออกทีละเส้น เศษหมึกสีเทาหลุดออกมาเป็นเส้นบาง ๆ

 ผมใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดเช็ดซับเบา ๆ จนแห้ง แล้วคว้าปากกาเฉพาะทางจากกระเป๋า ลากตัวเลขใหม่ลงบนช่องว่างนั้นด้วยลายมือที่มั่นคงและนิ่งสนิท

23 นั้นคือตัวเลขอายุของลอร์ร่า ส่วนอีกเล่มทำเหมือนเดิมเเต่เป็น 27 นั้นหมายถึงอายุของผมเอง

จากนั้นวางมันลงบนชักโครกที่ตอนนี้มันกลายเป็นโต๊ะทำงานของเขาทั้งคู่ไปแล้ว

สายตาที่เผลอไปสบตากับลอร์ร่าอีกรอบ ท่าทางของเธอคือตั้งใจดูมากๆ ทำเอาผมเองถึงกับต้องหลบตาเธอเลยทีเดียว

“ ต่อไป…เอกสารแต่งงานเนอะ ” สุรมิตรพูดโดยไม่หันไปมองหน้าลอร์ณ่า มือหันไปค้นกระเป๋าหาเอกสารมา กระดาษที่พอจะทำเนียนๆได้

ยกปากกาเจลขึ้นมาหมุนเล่นในมือ แล้วนั่งย่อลงตรงข้ามเธอ จับมุมกระดาษค่อย ๆ เขียนชื่อกับข้อมูลของตัวเองลงไปทีละช่อง สุรมิตร อายุ 27 ปี สัญชาติอินเดีย อาชีพวิศวกร

เมื่อกรอกฝั่งของผมเสร็จ ผมยื่นกระดาษให้เธอ ปลายปากกาแตะตรงช่องฝั่ง คู่สมรส แล้วเงยหน้ามองเธอนิ่ง ๆ

เธอเลยแค่ทำตาเขียวใส่ผมแวบหนึ่งแล้วค่อย ๆ ก้มหน้ากลับไปเขียนตาม มือเล็กลากหมึกลงไปทีละบรรทัด ลอร์ร่า อายุ 23 ปี สัญชาติสเปน อาชีพว่างงาน

ผมพิงผนัง มองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธอค่อย ๆ เซ็นชื่อใต้คำว่า คู่สมรสหญิง 

" มันแค่เรื่องสมมุติหนะไม่มีอะไรหรอก " เขาบอก และเมื่อทุกอย่างจบลง เอกสารพวกนี้มันก็เอกสารปลอม ไม่มีอะไรจริงสักอย่าง

" ขอบคุณนะคะ " หลังทุกอย่างเสร็จ ลอร์ร่าพูดกับผมมาแบบนั้นเธอพยักหน้าให้เล็กๆ ราวเป็นการบอกว่าเธอเชื่อว่ามันต้องได้แน่ๆ

เมื่อทุกอย่างถูกจักเตรียมอย่างเรียบร้อย ทั้งลายน้ำเอกสารปลอมและอื่นๆ เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ผมค่อย ๆ เก็บเอกสารลงในซองใสอย่างเรียบร้อย ยัดกลับกระเป๋าเสื้อ ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

" ไปกันเถอะครับ " มือของเขาส่งให้ลอร์ร่าจับเพื่อพยุงตัวเอง

ทันทีที่ประตูห้องน้ำเปิดออก เสียงในโถงสถานีก็แทรกกลับเข้ามา เสียงคนจอแจ ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ และกลิ่นเครืองเทศแผ่ว ๆ ที่ลอยมากับลมซึ่งตัวเขาเองคุ้นชินแต่คนตัวเล็กดูจะไม่ค่อยชอบแต่ก็ต้องพยายามปรับตัวให้ชิน

เธอเดินช้าลงนิด ๆ ผมเลยบีบมือเธอเบา ๆ เพื่อเตือนให้เธอเรียกสติกลับมา

“ แค่แป๊ปเดียว ” เขาบอกกับลอร์ร่าเพื่อให้ออกไป หลังจากนั้นสถานะนั้นก็จะกลัยมาปกติ

เธอเหลือบตาเขียวมาให้ผมแวบหนึ่ง แต่ก็ทำตาม เธอยกมืออีกข้างขึ้นมาคล้องแขนผมไว้แน่น เชิดคางขึ้นเหมือนพยายามจะไม่แสดงสีหน้าประหม่า ดวงตาคมหรี่ลงแฝงรอยยิ้มบาง ๆ

เมื่อถึงคิว สุรมิตรหยิบเอกสารส่งให้ทางเจ้าหน้าที่ สีหน้าของเขาตอนนี้เหมือกนับพี่ชายมากกว่าอีก ลอร์ร่ามองตาปริบๆ ไม่ได้มองไปที่เจ้าหน้าที่นะเเต่มองที่สุรมิตรแบบว่าทำได้ใช่ไหมนะ

เสียงพนักงานพูดคุยกันเบา ๆ ลอยมาตามลม กลิ่นหมึก กระดาษ และฝุ่นลอยฟุ้งในโถงสว่างจ้า แถวหน้าช่องตรวจยาวแต่ขยับไปอย่างช้า ๆ เจ้าหน้าที่แต่ละคนในเครื่องแบบสีน้ำตาลนั่งหลังโต๊ะไม้เก่า ๆ ก้มหน้าก้มตาเช็กเอกสารกองโตตรงหน้า

ไม่มีเครื่องสแกน ไม่มีคอมพิวเตอร์สักเครื่อง มีเพียงสมุดใหญ่ ๆ ปากกา และตรายาง 

สิ่งที่รู้ตอนนี้คือลอร์ร่ากังวลมาก มือของเธอบีบผมแน่นมากๆ ผมเองก็เช่นกัน

ทางเจ้าหน้าที่เงยหน้ามองเราสองคนด้วยสายตาเฉื่อย ๆ ค่อย ๆ เปิดพาสปอร์ตไปทีละหน้า ก่อนสายตาเขาจะขยับมองใบทะเบียนสมรส

เขาหรี่ตาน้อย ๆ เหลือบมองเราสองคนอีกครั้ง ผมเองตอนนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร แค่ยกมุมปากเล็กน้อย สบตาเขานิ่ง ๆ 

“เรียบร้อย…เชิญต่อไปได้”

ผมพยักหน้าเบา ๆ รับเอกสารคืนมา ดึงมือเธอเบา ๆ พาเดินออกมาอย่างใจเย็น มือที่ยกไปขยี้หัวคนตัวเล็กอย่าหมั่นเขี้ยวเหมือนเป็นการหยอกล้อกัน

รอยยิ้มของอีกฝ่ายก็ค่อยๆปรากฎขึ้นบนใบหน้าของเธอด้วยเช่นกัน

ทันทีที่พ้นประตูด่านออกมา กลิ่นอากาศด้านนอกก็ยิ่งหนักไปด้วยกลิ่นควัน กลิ่นเครื่องเทศแสบจมูก และเสียงจอแจรอบทิศ จะเสียงแตรรถ เสียงผู้คนที่ห่างหายไปนานเหลือเกิน จะบอกคิดถึงก็คงไม่ได้เพราะมันดูวุ่นวายเสียเหลือเกิน

“มาซาล่า ซาโมซ่าร้อน ๆ จ๊ะนายจ๋าาา!!”

“ข้าวหมกไก่! อร่อย ๆ ถูก ๆ เลยครับนายจ๋าาาา!!”

เหล่าพ่อค้าหัวหมอที่เดินเรียงหน้าแถวเข้ามา 

มือใหญ่โอบไหล่เธอไว้แน่น ดึงร่างเล็กให้ชิดตัวที่สุด แต่เสียงฝีเท้ากระเงกกระงกและใบหน้าซีดนิด ๆ ของเธอบอกชัดว่าเด็กคนนี้ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน

“ อะ…อือ หื้อออ ”

เสียงเธอหลุดออกมาเบา ๆ เมื่อฝ่ามือกร้านของพ่อค้าคนหนึ่งยื่นจานซาโมซ่าใส่มือเธอแล้วพูดจ้อใส่

“กินเลยจ๊ะนายจ๋า!! สุดยอดรสชาติ ”

ผมขมวดคิ้วทันที ยกมืออีกข้างขึ้นโบกไปมา ไล่พวกนั้นออกห่างอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด

ลอร์ร่าที่แบบหันมองหน้าเป็นระยะๆ " หิวหรือเปล่า " ผมถามเธอ และเธอก็พยักหน้า แต่ตอนนี้เธอจะกินอะไรดีหละ

สานตากวาดไปรอบๆ นึกได้ว่ามันน่าจะมีอาหารที่เธอพอจะกินได้บ้าง หากให้เธอกินอาหารพื้นบ้านเข้าไป คาดว่าจะรับไม่ไหวเป็นแน่

ผมถอนหายใจเบา ๆ กวาดตามองรอบ ๆ ถนน จนสะดุดเข้ากับแผงเล็ก ๆ ที่มีแฟนชายด์อยู่ ด้านหน้าวางแยกไว้ด้านข้าง กลิ่นไม่ได้แรงนัก มีลูกค้าชาวยุโรปสองสามคนยืนอยู่ด้วย ท่าทางจะรอดแล้ว เพราะร้านนี้เขาเองก็เคยเห็น

เมื่อเดินไปถึง เหมือนว่าลอร์ร่าเองก็จะไม่เคยเห็นมันด้วยซ้ำ เขาที่เคยกินบ้างเลือกอะไรที่เป็นมิตรกับทั้งสองมา อย่าง พาราธา เพราะมันเป็นใส้มันฝรั่ง 

ทางพ่อค้าหนวดงามเหลือบมองเราสองคนแล้วยิ้มกว้าง “โอ๊ะ โอ๊ะ มาเลย จ๊ะนายจ๋า! พาราธานุ่ม ๆ ใหม่ ๆ เลยนะจ๊ะ!” 

ผมพยักหน้าแค่ครั้งเดียว เขาจัดจานกระดาษใบตองใส่พาราธากรอบนอกนุ่มใน แยกกับแกงกะทิเบา ๆ ไม่เผ็ดจัด วางตรงหน้าเรา 2 ชุด

ผมรับมาแล้วส่งให้ลอร์ร่าก่อน ร่างเล็กเงยหน้ามองผมเหมือนยังไม่ไว้ใจนัก แต่ก็ยกขึ้นลองกัดเบา ๆ ท่าทางของลอร์ร่าตอนนี้มันทำผมลุ้นได้วยว่าเธอจะกินมันไหวหรือเปล่า

" ก็...ไม่แย่นะ แต่ร่าว่ามันเผ็ด " แม้สีหน้าของลอร์ร่าจะไม่ค่อยดีแต่เธอก็พยายามที่จะยัดมันลงไป อาจจะเพราะกลิ่นที่ฉุนด้วยแต่เธอจะดีขึ้นหลังทานอาหารลงไปแล้ว กลิ่นที่บอกว่าเหม็นอาจจะดีขึ้น 

" ทนหน่อยนะ " ผมเองก็กินมัน เพราะเลือกตัวที่เป็นไส้มังมาด้วย เหมือนเป็นการพักทานอะไร รับน้องไปในตัว

" แต่ถ้าไม่ไหวก็พอนะ เดี๋ยวพี่หาอะไรอย่างอื่นให้ " เขาบอกกับน้อง

---

ซื้อ อาหารดีๆ จ๊ะนายจ๋า (15 USD) +35 พลังงาน (เหตุการณ์พิเศษแทรกวัน)

@God 

Laura BELIEVER

สุมิตร

มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล ตอน 7 - ของกินฉบับอินเดีย

16 กค 68 - เวลาประมาณ 20.00

---

และก็อีกเช่นเดิม หวังว่าทุกคนจะยังไม่เบื่อหน้าผมหรอกนะครับ ตอนนี้เราออกกันมาแล้ว เเต่มันจะเป็นเรื่องตลกๆ ของลอร์ร่านั้นหละ

สำหรับผมหรอ มันน่าจะเป็นปกติ อาจจะมีบ้างที่คิดถึงบ้านเกิด แต่คนมาด้วยอาจจะไม่ ตั้งเเต่ลมแรก จนอาหาร ท่าทางมันตลกมาก ถือว่าพักสมองเล่นๆ กับหน้านี้ไปก่อนแล้วกัน ถ้าอยากอ่านความไร้สาระหน้านี้อาจจะเป็นคำตอบ แต่ถ้าสาระอาจจะต้องข้ามไปเลยนะครับ

หวังว่าทุกคนจะรู้จักผมและลอร์ร่าไปเรื่อยๆ เหมือนเราสองคนที่จะเติบโตขึ้นไปช้าๆ

สุรมิตร

---

แม้ช่วงเย็นแล้วก็ตามแต่สถานีปลายทางของอินเดียยังคงวุ่นวายไม่แพ้ช่วงกลางวัน เสียงล้อรถไฟเสียดสีกับรางดังครืดคราดสลับกับเสียงหวูดโหยหวนก้องไปทั้งโถง รางยาวเรียงกันไปสุดสายตา แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนละอองฝุ่นฟุ้ง ๆ ในอากาศให้ดูขุ่นมัวไปทั่ว

ผู้โดยสารนับร้อยยังเดินสวนกันวุ่นวาย ทั้งพ่อค้าแม่ค้าในสถานี เด็กแบกของ วิ่งส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเรียกแขก และนักท่องเที่ยวต่างชาติยืนงุนงงกับกระเป๋าลาก

กลิ่นควันจาง ๆ จากรถไฟผสมกับกลิ่นเครื่องเทศฉุน ๆ และกลิ่นกำมะถันบาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่รอบตัว สร้างบรรยากาศที่ทั้งคึกคักและอึดอัดไปพร้อมกัน

หลังจากพ้นโถงสถานีมาได้ ความวุ่นวายด้านในก็ยังตามมาถึงถนนด้านหน้าอยู่ดี แสงไฟสลัว ๆ จากเสาไฟฟ้าโย้ ๆ ส่องลงบนถนนเต็มไปด้วยฝุ่นและเศษกระดาษปลิว เสียงแตรรถสามล้อดังเป็นระยะ ทั้งหมดนี้ดูจะมากเกินไปสำหรับสาวผมบอร์นที่เดินกุมมือผมอยู่เงียบ ๆ แม้เธอจะไม่ได้พูดอะไรแต่ผมเองก็พอจะเดาเธอได้อยู่ 

สายตาของเธอเหลือบตาซ้ายขวาเหมือนจะระแวงอะไรตลอดเวลา มือเล็กยังจับแขนเสื้อผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

" งันเราหาที่พักกันก่อนเนอะ ดึกแล้ว " ครั้นจะให้นอนกลางถนนก็คงไม่ใช่เรื่องดี วัวเดินสวนกันไปมา ท่าทางจะเป็นเรื่องหน้าแปลกตามากเลยหละ

เธอเงยหน้ามองผมนิดหน่อย ตาคมสวยฉายแววงุนงงเล็ก ๆ ผมจึงล้วงกระเป๋าเสื้อ หยิบกระดาษพับเล็ก ๆ ออกมาแบให้ดู จดหมายจากเด็กค่ายฟิชบลัดอีกค่าย ที่ส่งมานัดหมายสถานที่ให้เราไปเจอกันพรุ่งนี้ เหมือเป็นการตอบเธอไปในตัวด้วยว่า เราต้องหาที่นอนก่อน 

ลอร์ณ่าเองก็ไม่ได้ขับอะไร เธอก็พยักหน้าตอบรับ แต่นั้นหละ ลอร์ร่าอ่านอะไรไม่ออกเลยด้วยซ้ำ มือข้างหนึ่งเธอถือกระเป๋าไว้และหลังมีเป้กันคนละใบ

" เดี๋ยวเดินไปตรงนะ.... " ยังไม่ทันพูดจบ เสียงโหวกเหวกของพ่อค้าที่อยู่แถวนั้นเหมือนเรียกแขกเลย แต่สำหรับตัวเขานั้นไม่ค่อยชอบอะไรพวกนี้เท่าไร 

นี้ไม่ต้องถามคนข้างๆเลยนะ เพราะเธอนั้นตาเหลือกแล้ว

ท่าทางของพ่อค้าสูงวัยยืนตักเครื่องดื่มจากหม้อเหล็กเย็น ๆ ลงแก้วโลหะทรงสูง น้ำสีเนียนขุ่นน้ำตาลทอง ผิวหน้าฟองเนียนละเอียด โรยเครื่องเทศเบา ๆ แล้วบีบมะนาวสดลงไป

ก่อนเจ้าพ่อค้าหัวหอมมันยัดใส่มือลอร์ร่าไปทันที " ร่ามาพี่.... " ไม่ทันพูดผมก็โดนไปอีกคน

" เครื่องดื่ม อร่อยๆเลยจ๊ะนายจ๋า "

“  ไม่ไหวก็ส่งพี่กินแทนมา ” ผมยังย้ำคำเดิมกับเธอ เเต่ไม่ทันไร เจ้าตัวเล็กก็หันมองหน้า เธอทำหน้าตาไม่ค่อยดี แล้วกระดกเข้าไป หลังจากกลืนลงไป หน้าค่อย ๆ ซีดลงทีละน้อย 

" ร่าไหวมั้ย " ผมวางเเก้วนั้นลง โดยไม่ได้ลองชิมแม้แ่คำเดียวด้วยซ้ำ พร้อมมือหันไปจับเจ้าตัวเล้กข้างๆ มือผมจับเเก้วในมือของเธอหันไปวาง ดังกึก ที่รถเข็น

ผมยังไม่ทันเอ่ยอะไร เธอก็เบือนหน้าออกไปทางข้างทางทันที แล้วเสียงอาเจียนก็แทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงหัวเราะของพ่อค้าและลูกค้า

“อุ๊บ! แค่ก…! แหวะะะะ ”

เธอก้มตัวลงกับมุมเสา อ้วกแตกแทบหมดแรง ผมส่ายหน้าช้า ๆ ถอนหายใจเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไปโอบไหล่เล็ก ๆ ของเธอประคองไว้แน่น

" ค่อยๆ ไม่เป็นไรๆ " ท่าทางเธอตอนนี้คือไม่ไหวจริงๆ  พลางใช้มืออีกข้างลูบหลังเธอเบา ๆ ขณะที่เธอยังหอบตัวสั่นในอ้อมแขนผม

พ่อค้ายืนหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนหันไปหาลูกค้าคนอื่นต่อ ผมเพียงพยักหน้าให้น้อย ๆ ก่อนพยุงเธอเดินออกจากตรงนั้นไป

ลอร์ร่าตอนนี้คือเเทบจะกรีดร้องแล้ว ไม่อร่อยไม่เท่าไร เธอว่ามันม่ดีเลยด้วยซ้ำไป

" ร่าไหวๆ อาแหวะ " 

ไม่ทันอะไรลอร์ร่าก็หันไปอ้วกอีกรอบ เพราะมันเเบบลงคอ รสแย่เต็มปากไปหมด

' น้ำร่า น้ำ กินน้ำก่อน " มือหนาเอื้อมไปหยิบขวดน้ำเปิดรออีกฝ่ายที่ตอนนี้เหมือนคนเเพ้อาหารเลย

" แหวะ " หลังช่วยเธอจัดการตัวเองไปแล้ว ลอร์ร่าก็ร้องออกมา เรียกว่าอย่าหาลองอีกหละลอร์ร่า

“…ขอบคุณค่ะ ” เธอหันมาขอคุณผม แต่หน้าตาเธอตอนนี้ตาแดงไปหมดอาจจะเพราะที่กินเข้าไปนั้นหละ หลังจากนั้นค่อยได้เวลาหาที่พักก่อน ผมกระชับแขนโอบเธอแน่นขึ้น ประคองเธอพาเดินตรงไปที่โรงแรมข้างหน้า

มองหาโณงแรม และก็เลือกที่ดีหน่อย มันอาจจะไม่ได้เกรด 5 ดาวแต่ก็พอที่จะทำให้เด็กสาวไม่อ้วกแตกเเบบเมื่อครู่อีกนั้นหละ

ทั้งคู่พากันเดินไปที่หน้าโรงแรมนั้นก่อนจะหยุด แล้วเดินเข้าไปด้านในเสียงจอแจในถนนเริ่มเบาลงเมื่อพาเธอเข้ามาในล็อบบี้เงียบ ๆ พนักงานเงยหน้ามองเราสองคนครู่หนึ่งก่อนยิ้มเจื่อน ๆ แล้วส่งกุญแจห้องมาให้

" ต้อขอโทษด้วยนะคะ ทางเราเหลือแต่เตียงเดี่ยวเลยค่ะ " เขาหันมาแล้วยิ้มๆ นี้มันอะไร 

' แต่ผม.... " 

" คุณลูกค้าอยากเปลี่ยนที่ก็ได้นะคะ แต่ช่วงนี้ก็เต็มหมดหละค่ะ " เหมือนเป็นการบังคับกลายๆด้วยซ้ำไป

" พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ " ลอร์ร่าที่ไม่รู้เรื่องเดินมาถาม หลังหใ้เธอไปนั่งพักสูดยาดมไปก่อน

" เปล่าครับ ไปนั่งรอพี่ก่อนนะ " ผมให้เธอไปนั่งรออีกครั้งแล้วกลับมาเครียกับทางพนักงานอีกรอบ เรื่องการขอเปลี่ยนห้องเป็นเตียงคู่

" แหม๊ คุณก็คู่สามีภรรยา ก็ต้องนอนด้วยกันอยู่แล้วคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งคะ " ทางพนักงานกล่าวแซว หลังเปิดพาสปอทของทั้งคู่ ที่เขียนไว้ว่าแต่งงาน ให้ตายสิ เขาลืมเรื่องนี้ไปเลย

" ครับๆ ห้องไหนครับ " ยอมรับตามตรงว่างบางครั้งผมก็แอบหัวเสียกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเท่าไร แต่ก็นั้นหละ ตอนนี้เราไม่ได้มีทางเลือกแล้ว

" ร่าไปกัน " ผมจำใจต้องเอาห้องนั้น เหมือนโดนบังคับ

บรรยากาศในลิฟต์เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องกลเบา ๆ ดังอยู่ข้างหูแม้มันจะเบาแต่เขาก็ค่อนข้างรู้ถึงกลไลของมันอย่างดี การหมุนของตัวบิดต่างๆที่ทำงานสัมพันกัน

“ ร่าพี่มีเรื่อวต้องบอก คือห้องนี้…เป็นเตียงเดียว ร่าจะโกรธพี่มั้ย ” ตัวเขาเองก็ไม่กล้าสบตาเด็กสาวด้วยเช่นกัน เขายืนจับกระเป๋าให้เธออย่างกังวล

" ถ้าร่าไม่โอเค พี่นอนห้องน้ำก็ได้ " เขารีบตอบทันที เพราะกลัวว่าเธอจะกังวลเอา

ดวงตาเธอกะพริบนิดหน่อยก่อนคลี่ยิ้มบาง ๆ ริมฝีปากเล็กขยับตอบเสียงเบา

“ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ มันก็สุวิสัยนี่ ” ท่าทางของเธอตอบแบบไม่ได้สนใจอะไรเท่าไร แถวยังดูสบายๆอีกด้วย พอเป็นแบบนี้ก็ทำให้เขานั้นหายเกร็งไปได้บ้าง

ขณะลิฟต์เปิดออกสู่ชั้นห้องพัก ผมถือกระเป๋าและค่อยๆเปิดเข้าไปในห้อง เมื่อเปิดไฟ ก็คือห้องดูหรูหราแต่มันเหมือนห้องที่เขามาฮานีมูนกันเลยหนิ ให้ตายสิ ทางพนักงานทำอะไรกับห้องเนี้ย!! ดอกกุหลายที่โรยไว้นั้นคืออะไร

ตอนนี้ทั้งคู่หันมามองหน้ากัน สลับไปกับมองห้องแบบ ต้องตกใจอะไรก่อนดี นี้มันอะไร คือรู้นะว่าบริการดี แบบเหนื่อนระดับ แต่บางทีก็ไม่ได้อยากได้เลย

---

+35 พลังงาน จากคลิป 

Laura BELIEVER

มหาภารตะ ศึกชิงตรีศูล ตอน 8 - ห้องพักหรรษา

16 กค 68 - เวลาประมาณ 21.40

---

กลับมาแล้วๆ ลอร์ร่าค้า หนัานี้เ็นของราร่าเอง 555555 สุรมิตรเขียนดีกว่าร่ามั้ย แต่่ไม่เป็นไรหน้านี่ของร่าเอง อย่าที่ทุกคนรู้ โลกรู้ เราช้ากันมากเลย เพราะงัน ช้าต่อไปค่ะ รีบทำไม กำลังสนุกเลย แค๊ก!!

---

ประตูห้องถูกเปิดออก ในห้องมันไม่ได้ใหญ่โตมาก และก็เป็นเตียงเดียว กระเป๋าเดินทางถูกวางไว้ ถอดรองเท้า สิ่งที่ลอร์ร่าอยากทำเดี๋ยวนั้นเลยคือ เล็ก เล้กเลยหละ

“อื้อหือ…” ร่างเล็กพึมพำ พลางหันไปจ้องสุรมิตรแบบ ขนาดห้อง 4*4 นี้คือนอนมองหน้ากันเลยนะ เตียงก็คือควินไซส์ด้วยสิ

เด็กสาววางกระเป๋า ก่อนจะยั้งตัวที่ข้างๆเตียง 

" อาบน้ำก่อนมั้ย " นั้นสินะ 2 วันที่ผ่านมา ลอร์ร่า ยังไม่อาบน้ำเลย สุรมิตรที่หันมอง ลอร์ร่าเองก็พยักหน้าเบาๆ แบบดีเลย

" เป็นความคิดที่ดีค่ะ " หลังเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ก็นับเป็นเรื่องดี 

ร่างเล็กหยิบของใช้เดินเข้าห้องน้ำไป จัดการตัวเองทันที ก่อนจะเดินออกมา เธอเห็นสุรมิตร นั่งทำนูนนี้ไป เขาเอาของออกมา ลับซ่อมแซมไปเรื่อย

" พี่อาบจะอาบเลยมั้ยคะ " ลอร์ร่าถามต่อ สุรมิตรที่หันมาแล้วพยักหน้าเบาๆ แบบได้หละ

เมื่ออีกฝ่ายอาบน้ำลอร์ร่าก็หันมองรอบๆ พ้นลมออกมา

" .... " เธอขยับตัวไปนอนริมเตียง หาวไปวอดโตๆ ด้วยความง่วงนอน " เห้ออ " ไม่นานก็เข้าสู่ห่วงนินทาไป

คือไม่รู้ยังไงแต่พี่สุรมิตร ออกมานานจะมานอนเหมือนกัน นอนท่าไหนไม่รู้หรอกเพราะหลับแล้ว ลองไปถามเขาดูเองนะ

เจ้าของอีกวัน วันนี้ตื่นมา เสียงนกที่ร้อง อยู่นอกหน้าต่าง ทำลอร์ร่าตื่นมา เธอก็พบว่า มันสายแล้ว เกือบ 9 โมง นอนอิ่มเลยทีเดียวหละ

" ไอ้ นกเวร " เธอดูแบบ หงิดหงิดเบาๆ และก็แบบไม่ใช่เเค่เเตรนะ มันเเบบคิดว่ามีแค่ในหนัง ไม่จริงเลยจ้า แต่ยังไม่ทันขาดคำ

“แป๊นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!! ” เสียงรถก็มา ให้ตายสิ วุ่นวาย มันอะไรนักหนาก่อ เเตรนี้กดทำม

ตามด้วยเสียงตุ๊กตุ๊กที่เบรกจนล้อแสบพื้น

“แกร๊กกกก!! ปี้นนนน!!!” คุนพระช่วย!!

ลอร์ร่าที่ตื่นมาหัวฟูๆ หันมองสุรมิตร ที่เดินออกมาจากห้องน้ำ ท่าทางเหมือนพึ่งอาบน้ำเสร็จ 

“ ห๊ะ... เดี๋ยวสิ พี่เพิ่งอาบเสร็จหรอ ” เธอที่ดูงงงงหน่อย

" ใช่ๆ อาบตอนเช้า นะร่าคิดไปไหน พี่นอนแล้ว " คนตรงข้ามหัวเราะออกมา ในสภาพยังไม่ติดกระดุมเสื้อ ผมเปียกนิด ๆ มือยกผ้าค่อยๆเช็ดไปตามผมตัวเอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!! 

ไม่ทันไร เสียงเคาะประตูขัดจังหวะทั้งสองทันที ทั้งคู่มองหน้ากันเล็กน้อยก่อนอีกฝ่ายจะเดินไปเปิดให้

ปรากฏว่าเป็น สาวพนักงานอินเดีย ที่ยืนอยู่พร้อมรถเข็นอาหารเช้า กลิ่นมาซาล่ากับชาอินเดียโชยขึ้นมาก่อนตัวคนเสียอีก

สาวอินเดียมองหน้าสุรมิตร ก่อนจะยิ้มออกมา เล็กๆ " ขออภัยค่ะ มาขัดจังหวะหรือเปล่าค่ะ " ทั้งคู่หันไปมองหน้ากัน ก่อนจะตะโกนออกไปพร้อมๆกัน

" โนวววววววว " ก่อนที่อีกฝ่ายจะโบกมือแบบไม่เป็นไรๆ แล้วเดินไป

เหลือแต่กลิ่นอาหารนั้นหละ ให้ตายสิ น่าทุบขนาดไหนพนักงานที่นี้ อาหารนั้นเป็นโรตี ไข่ต้ม และเเบบอินเดียๆ แกงๆ 2 ชุด

" ร่าอาบน้ำก่อนมั้ย " เขาถามเด็กสาวก่อนจะเดินเอาอาหารว่างบนโต๊ะ เด็กสาวพยักหน้าเบาๆ แบบก็ดีนะ

เธอไม่จัดแงตัวเอง อาบน้ำ ให้เรียบร้อย ตัวหอม และสะอาดก็ออกมากินอาหาร ไข่ต้มถูกปลอกไว้แล้วด้วยหละ

อาหารเป็นแบบมังสวิรัสเลย เพราะร่างสูงเขาไม่กินเนื้อสัตว์์นั้นนับเป็นเรื่องดี เพราะร่าก็คือ เห็นวัวเดินเต็มถนนเช่นกัน คงแบบไม่ใช่พวกนั้นหรอกนะ

เมื่อทุกอย่างพร้อม จดหมายถูกหยิบออกมา อ่านที่นัดหมายอีกรอบ ว่าต้องให้ไปที่ไหน

" เก็บของกัน เราจะไปกันแล้ว " ร่างสูงบอก ก่อนที่ลอร์ร่าก็ปิดกระเป๋า ยกมันสะพายแล้วเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

เมื่อลงมาข้างล่าง สุรมิตรทำเรื่องเช็คเอ้าว์กับพนักงานที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทำเอาลอร์ร่ากรอกตาไปมา แบบอะไรนักหนา ยัยพนักงานคนนี้ มันน่าทุบเสียจริงๆ แต่คิดอีกที ไม่ใช่เทพองค์ไหนมาเล่นอะไรแปลกๆ ใช่ไหม

เมื่อเรียบร้อย ก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้งทันที เพราะมันเเบบสายแล้วหละ

---

หยุดจ้อจี้เลยนะ พนักงานสาวคือหูไว้ตาไว่มาก ใครส่งชีาเป็นสายลับหรือเปล่า

@God