แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Dean เมื่อ 2024-4-16 12:02
 082 ซากุระผลิบานที่นิวยอร์กซิตี้
สีสันแห่งฤดูใบไม้ผลิปกคลุมไปทั่วเซ็นทรัลพาร์ค ไม่ว่าจะเป็นสวนทิวลิปหลากสีที่ชูช่ออวดความสวยงามและให้มวลหมู่ภมรได้ไต่ตอมน้ำหวาน ส่วนที่น่าจะเป็นไฮไลท์มากที่สุดเฉพาะฤดูกาลคงหนีไม่พ้นโยชิโนะซากุระที่เบ่งบานเต็มต้น กลีบดอกสีชมพูอ่อนปลิดปลิวไปทั่วหย่อมหญ้า ย้อมพื้นที่สีเขียวให้เต็มไปด้วยสีอ่อนหวานโดยมีอาคารเอลโดราโดอันทรงคุณค่าเป็นฉากหลังประดับเมือง
ไม่รู้ว่าระหว่างซากุระกับ รีชา แคมพ์เบลล์ อย่างไหนคือความสดใสของโลกใบนี้ไปมากกว่ากัน ดีนไม่รู้ว่าตลอดการเดินทางน้องสาวที่น่ารักได้งีบหลับไปบ้างหรือไม่ ส่วนเขานั้นหลับไปเต็ม ๆ เกือบสามชั่วโมง ถ้าหากว่าเธอไม่งีบเลยก็ถือว่าเป็นสาวน้อยพลังงานสูงมาก ดีนได้ภาพถ่ายของรีชามาหลายภาพ แม้ว่าคงไม่ได้อัพลงอินสตราแกรมให้เป็นที่ฮือฮาว่าลูกใครหว่า แต่ว่าเขาเพียงแค่อยากถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกแค่นั้นเอง ก็น้องสาวน่ารักขนาดนี้เลยนี่นา
โชคดีจริง ๆ ที่การทะเลาะกันของเทพเจ้าเมื่อหลายวันก่อนไม่ทำให้ทัศนียภาพอันสวยงามเช่นนี้ถูกทำลายลงไป
“พี่ดีนคะ ดอกซากุระพวกนี้มาอยู่ที่นิวยอร์กได้ยังไงเหรอ? หนูคิดว่าเป็นดอกไม้ที่มีแต่ที่ประเทศญี่ปุ่นเสียอีก”
“เอ่อ.. พี่ก็ไม่รู้”
เขาตอบไปตามตรง น่าเจ็บใจตรงที่ว่าพอสงสัยอะไรแล้วกลับใช้โทรศัพท์มือถือเสิร์จหาคำตอบไม่ได้เนี่ยแหล่ะ พ่อเคยว่าการใช้เครื่องมือสื่อสารโดยไม่ผ่านระบบของเฮอร์มีสจะเป็นการดึงดูดอสุรกายให้เข้ามาทำร้าย ถ้าจะติดต่อสื่อสารให้ใช้ระบบเทพีไอริสแทน แต่เขายังไม่ค่อยเข้าใจการทำงานของโทรศัพท์เทพดังกล่าวจึงไม่เคยคิดจะใช้งาน พอมาดูแล้วเจ้าพวกนั้นมันแอบดักฟังโทรศัพท์เป็นเคจีบี (สายลับโซเวียต) เหรอ? แปลกพิลึก
แต่เด็กวัยอยากรู้ต้องได้รับคำตอบ
“อาจจะไม่ใช่สายพันธุ์ของญี่ปุ่นก็ได้มั้ง” เขามั่ว “ซากุระคือต้นเชอร์รี่นี่นา ที่อเมริกาก็หาได้ทั่วไปแหล่ะ” นี่ก็มั่วอีก..
“จริงเหรอ แต่ว่าหนูไม่ค่อยจะเห็นเลยนะคะ?” รีชาทำหน้าไม่เชื่อ ถ้ามีอยู่ถมไปงั้นที่ค่ายก็น่าจะมีด้วยสิ
“ไม่งั้นก็.. อาจจะถูกรับมาปลูกตอนเจริญสัมพันธไมตรีระหว่างญี่ปุ่นกับอเมริกาก็ได้” จะว่าไปตอบแบบนี้ก็ฟังขึ้นมากกว่าแถมไม่ดูมักง่ายด้วย “แต่ว่าพี่ไม่รู้รายละเอียด ถ้ารีชถามเรื่องแบคทีเรียใต้ทะเลน้ำลึกพี่คงตอบได้ดีมากกว่านี้”
“แบคทีเรียใต้ทะเลน้ำลึก!” เด็กหญิงหันขวับทำตาโต เธอทำหน้ายี้เหมือนเขากำลังพูดถึงสิ่งปฏิกูลในบ่อเกรอะ “ไม่เอาค่ะ หนูไม่เห็นอยากจะรู้เลย”
“ทำไมล่ะ มันมีประโยชน์ออก ‘ลูกไฟยุ่บยั่บ’ พวกนั้นมันสามารถเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพได้ พวกมันตอนที่อยู่บนสไลด์ก็ยุ่บยั่บสุด ๆ ไปเลย เห็นแล้วคันยุ่บ ๆ”
“ม่ายยย” เด็กหญิงยกมือขึ้นปิดหู ไม่อยากรับรู้เรื่องงานวิจัยของพี่ชาย ปัดโธ่! เขาอุตส่าห์อธิบายด้วยแพชชั่นอันแรงกล้าเลยแท้ ๆ
เดินกันไปจนถึง ‘เชอร์รี่ฮิล’ ก็ถึงจุดนัดพบที่ดีนนัดไว้กับคุณแม่ แถบนั้นมีครอบครัวเพื่อนฝูงมาปิกนิกกันมากมาย ดีนมองหาคุณนายอัลวาเรซที่น่าจะมารออยู่ก่อนหน้าแล้ว
“ดีน ลูก ทางนี้!”
หันมองไปทางต้นเสียงก็เห็นคุณแม่โบกมือเรียกอยู่หวอย ๆ ตรงนั้นมีเสื่อปิกนิกกับตะกร้าสานใบเขื่องวางไว้ข้างกาย ไม่รู้ว่าแม่ไปเอามาจากไหน บางทีอาจเพิ่งซื้อมา เพราะเขามั่นใจว่าแม่ไม่พกตะกร้าสานไปทำงานเรียกร้องสิทธิสตรีแน่ ๆ
“ไปหาคุณแม่ของพี่กันรีช”
“ค่ะ”
เด็กหญิงตอบรับจากนั้นก็ยกมือเล็ก ๆ ขึ้นจับมือของพี่ชายต่างมารดา แล้วทั้งคู่ก็เดินไปหา นางมาเรียนน่า คามิลล่า อัลวาเรซ ที่รออยู่
“ฮาย คุณแม่ ผมมีแขกมาด้วยครับ”
“สวัสดีค่ะ คุณแม่ของพี่ดีน หนูรีชค่ะ” หนูน้อยรีชาจับปลายกระโปรงลายดอกถอนสายบัวอย่างสวยงามต่อหน้าคุณแม่ สร้างความเอ็นดูแก่หญิงวัยกลางคนตั้งแต่แรกเห็น
“ตายจริง น่ารักเชียวหนูรีชใช่ไหมจ๊ะ หนูก็เป็นลูกของโพไซดอนอย่างนั้นเหรอ?”
“ใช่ค่ะ คุณแม่ หนูเรียกแบบนี้ได้หรือเปล่าคะ ถ้าคุณแม่เป็นแม่ของพี่ดีนก็น่าจะเป็นแม่ของหนูด้วย”
สองแม่ลูกแท้ ๆ หันหน้ามองกัน ดีนได้แต่ยิ้มเผล่ใส่ ต้องมาลุ้นกันล่ะว่าคุณแม่ของเขาจะเป็นแม่เลี้ยงใจดีหรือว่าแม่เลี้ยงใจร้ายกันแนะ
“ได้สิจ๊ะ ถ้ารีชว่าอย่างนั้นล่ะก็ถือว่าแม่เป็นแม่ของหนูอีกคนก็แล้วกันนะจ๊ะ”
“ขอบคุณค่ะคุณแม่ คุณแม่ของพี่ดีนใจดีเหมือนเทพีแอมฟิไทรต์เลยค่ะ”
“ใครนะ แอมฟิไทรต์?” จะว่าคุ้นหูก็ใช่ เหมือนเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนมาก่อนแต่กลับจำไม่ได้
“เทพีแอมฟิไทรต์ก็คือพระมเหสีเอกของโพไซดอนน่ะลูก”
มาเรียนน่ากระแอมเบา ๆ เมื่อกล่าวถึงเทพเจ้าในตำนานที่ไม่เคยพบหน้าค่าตาแต่ถ้ามองในมุมที่ว่ามีสามีคนเดียวกันแล้วเธอคงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจแปลก ๆ แม้ว่าเธอกับโพไซดอนจะจบความสัมพันธ์ลงไปนานแล้วก็ตามที ดีนไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของมารดาได้ทั้งหมดแต่ก็พอจะรู้สึกได้ อย่างถ้าวันหนึ่งเขาได้ลงไปแอตแลนติสจริงแล้วพบกับเทพีแอมฟริไทรต์ตัวจริงคงทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะปั้นหน้ายังไง แล้วเขาจะกลายเป็นซินเดอเรลล่าที่ถูกแม่เลี้ยงใจร้ายกับลูก ๆ ของนาง (หมายถึงเทพไตรตัน) กลั่นแกล้งหรือไม่
ไม่น่า.. ลุงหนวดคงไม่แกล้งเอาชุดเขาไปเผาทิ้งหรอก …ว่าไปทำไมถึงจินตนาการภาพเป็นแบบนี้ไปได้ก็ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ
แบบนี้ควรจะกระชับมิตรกับเทพีเสียหน่อยดีไหมนะ? อย่างน้อยก็ให้นางเมตตาเขาบ้างเวลาลงน้ำลงเรือ..
“หนูขอกอดคุณแม่ได้ไหมคะ?” รีชาถามคุณแม่ตาใส แล้วใครจะปฏิเสธความน่าเอ็นดูนั้นไหวกันล่ะ
“ได้สิจ๊ะ มาสิจ๊ะรีช” คุณแม่ก็ใจดีอ้าแขนยอมให้กอด
เด็กหญิงเข้าโผกอดมาเรียนน่าทันทีโดยไม่มีกำแพงใจใด ๆ มากั้นขวาง ความใสซื่อและมองโลกในแง่ดีของเธอรู้ได้เลยว่าได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี รีชาเป็นดั่งนกน้อยในกรงทอง เธอไม่เคยออกเดินทางไปไหนไกล ๆ การเดินทางมาค่ายฮาล์ฟบลัดน่าจะเป็นครั้งแรกที่ต้องออกจากอกแม่ที่แท้จริง แม้ในค่ายจะมีเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกันเป็นเพื่อนแต่ก็ไม่มีใครที่จะมาทดแทนความอบอุ่นจากพ่อแม่ได้หรอก จะบอกว่าคุณไครอนเหรอ.. ไม่รู้ทำไมพอคิดภาพแล้วถึงคันยุบยิบขึ้นมาพอ ๆ กับที่ส่องกล้องดูเจ้าลูกไฟยุ่บยั่บ
พอเห็นแบบนี้ดีนก็เข้าไปผสมโรงกอดเข้าไปด้วยอีกคนกลายเป็นก้อนกลม ไม่ใช่แค่เด็กอายุสิบสองเท่านั้นหรอกนะที่ต้องการความอบอุ่นของครอบครัว ผู้ใหญ่อายุยี่สิบสามเองก็ด้วย
“แม่ครับ ผมคิดถึงแม่จัง”
“โอ้ดีน แม่ก็คิดถึงลูกจ้ะ”
ดีนกระชับกอดมารดาแน่นกว่าครั้งไหน ๆ แม่คงไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเขาต้องเจออะไรมาบ้างเพราะว่าดีนไม่มีทางบอก แม่คงคิดว่าเขาเหงาจัดเพราะอดปาร์ตี้กอปรกับความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันเป็นปีถึงได้รับกอดอันแน่นแฟ้นเช่นนี้ แต่ความจริงคงไม่มีถ้อยคำใด ๆ สามารถบรรยายความรู้สึกที่หนักอึ้งนี้ไว้ได้ จนรู้สึกได้ว่าน้องสาวตัวน้อยดิ้นขลุก ๆ อยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองดีนจึงปล่อยกอดออก
“ทั้งสองคนทานอะไรกันมาหรือยังจ๊ะ?”
“ยังเลยครับ แม่ก็ถามได้จังหวะพอดี”
กว่าจะนั่งรถเข้ามาถึงตัวเมืองอาหารเช้าฝีมือเจ๊ฮาร์ปี้ก็ถูกย่อยไปจนหมดแล้ว และตอนนี้กระเพาะน้อย ๆ ก็เริ่มจะส่งเสียงร้องโครกคราก ทว่าแม่ก็คือแม่ คิดไว้แล้วว่าลูกเดินทางไกลมาน่าจะหิวก็เลยซื้อแซนด์วิช มันฝรั่งทอดกรอบที่ดีนชอบและน้ำมะนาวเตรียมเอาไว้ให้
“ถ้างั้นก็กินกันก่อนนะ แล้วค่อยไปทำภารกิจอะไรที่ลูกว่า”
“โอ้โห น่ากินจัง มีชิปส์ด้วย?” พอเห็นของโปรดในตะกร้าดีนก็จ้วงหยิบเข้าปากทันที
“พี่ดีนไม่ล้างมือก่อนเหรอคะ?” เสียงเล็ก ๆ ที่ท้วงติงทำเอาชายหนุ่มที่เคี้ยวมันฝรั่งทอดกรอบจนแก้มตุ่ยชะงัก ส่วนคุณแม่ก็ได้แต่ขำคิก
“ตายจริง ใครเป็นพี่เป็นน้องกันแน่เนี่ย สงสัยว่าพี่รีชต้องดูแลน้องดีนดี ๆ เสียแล้วมั้ง”
“โธ่แม่” ดีนรีบกลืนขนมลงคอพร้อมกับทำหน้ามุ่ย ก็มีแค่ครั้งนี้แหล่ะที่เด็กหญิงดูจะโตกว่า นอกนั้นเหมือนเขาที่ต้องคุมประพฤติเธอเป็นพ่อคนที่สอง
ใช้เจลล้างมือกันสะอาดเรียบร้อยแล้วก็เริ่มรับประทานมื้อเที่ยงพลางชมดอกซากุระไปพลาง เมื่อทานอิ่มรีชาขออนุญาตไปเดินเล่นชมดอกไม้ในละแวกนี้โดยสัญญาว่าจะไม่ให้คลาดสายตา ดีนไม่อยากจะเข้มงวดกับเธอมากจึงอนุญาตแล้วคอยจับตามองสาวน้อยอีกทีนึง
“แม่รู้ไหมช่วงนี้พ่อกับลุงไมค์เป็นไงบ้าง? นอกจากแชทแล้วผมไม่ได้โทรไปคุยด้วยเลย” ดีนเปิดประเด็นถามสารทุกข์สุกดิบของคนที่บ้าน แม้ไม่มั่นใจว่าคุณแม่จะรู้เรื่องทั้งหมดแต่อย่างน้อยคงทราบมากกว่าเขา
“โดนัลด์บอกกับแม่ว่าจะไปเทศกาลสาดน้ำที่ไทยกับไมค์นะ ตอนนี้พวกเขาก็น่าจะกำลังสนุกกันอยู่ ยังไงลูกหาเวลาโทรหาโดนัลด์บ้างก็ดี เขาเป็นห่วงลูกมากกว่าแม่เสียอีกนะ”
ได้ยินแบบนี้ดีนก็หัวเราะแห้ง ๆ
“นั่นแหล่ะครับ พ่อชอบเป็นห่วงผมจนเวอร์ แต่เอาไว้จะหาเวลาโทรไปคุยด้วยสักหน่อย”
ถ้าถามว่าใครเป็นห่วงดีนที่สุดในบ้านคงไม่พ้นโดนัลด์ น่าแปลกใจเสียจริงทั้งที่อีกฝ่ายไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของเขา แต่กลับมอบความรักให้อย่างไม่บกพร่อง เผลอ ๆ มีให้จนล้นเสียอีก อาจเป็นเพราะว่าโดนัลด์เป็นคนแรกที่ได้อุ้มดีนตอนแรกเกิดหากไม่นับรวมหมอก็ได้มั้ง แม้ว่าดีนจะรู้แล้วว่าใครคือพ่อที่แท้จริงแต่เขาก็ไม่ถอดชายที่ชื่อว่าโดนัลด์ออกจากตำแหน่งคุณพ่อง่าย ๆ แน่ ๆ
“ไปเที่ยวเทศกาลสาดน้ำเหรอ น่าอิจฉาจัง ผมก็อยากไปเทศกาลแบบนั้นสักครั้งบ้างจังแฮะ..”
“เดี๋ยวก็มีโอกาสนั้นมาถึงเองแหล่ะลูก ถ้าดีนออกมาข้างนอกได้แบบนี้ก็แปลว่าลูกรับมือกับ..สัตว์ประหลาดพวกนั้นได้แล้วหรือเปล่า?” สังเกตได้ว่ามาเรียนน่าทำใจลำบากเมื่อต้องพูดคำว่าสัตว์ประหลาดออกมา
“ก็คงงั้นครับ จะว่าไปตั้งแต่ออกมานี่ก็ยังไม่เจอพวกนั้นเลยแฮะ แต่ช่วงนี้เพื่อน ๆ ในค่ายออกมาทำภารกิจกันบ่อยด้วยบางทีสัตว์ประหลาดพวกนั้นอาจจะถูกเคลียร์ไปบ้างแล้ว”
ขอให้เป็นแบบนั้น.. ดีนอยากจบภารกิจครั้งนี้แบบสวยงามผ่านฉลุยโดยไม่มีอะไรตามรังควาน ระหว่างนั้นสายตาของดีนก็เหลือบไปเห็นรอยขีดข่วนที่ข้อมือของแม่พอดี
“แม่ครับ รอยนั่น…” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน หรือว่าแม่จะถูกทำร้ายตอนอยู่เฮติอย่างนั้นเหรอ?
“อ๋อ รอยนี่น่ะเหรอ..” มาเรียนน่ายิ้มบาง หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงบอกว่า ‘แม่ซุ่มซ่ามไปเอง’ แต่มันอาจจะเกี่ยวกับภารกิจที่ลูกชายเธอมาในวันนี้ก็ได้ “เมื่อไม่กี่วันก่อนแม่ฝันร้ายน่ะ ฝันว่าถูกสัตว์ประหลาดไล่ล่า พอตื่นมาก็เป็นแผลแบบเดียวกับที่ฝัน แม่พยายามคิดว่าเพราะละเมอมือเลยไปฟาดโดนอะไรเข้าหรือเปล่า แต่นิกกี้กับคนอื่น ๆ ในกลุ่มก็ฝันแบบนี้เหมือนกันแล้วก็ได้แผลมาเหมือนกันด้วย มันจะใช่ภารกิจที่ลูกมาทำหรือเปล่า?”
“ไม่นะครับ ของผมไม่ใช่อันนี้”
สิ่งที่คุณแม่และคนอื่น ๆ เจอมันแปลกประหลาดพิศดารเกินจะบอกว่าเป็นเหตุบังเอิญ เขาหวนคิดถึงตอนที่ถูกแม่มดดำทำร้ายในฝันแล้วได้แผลในชีวิตจริง แต่ลำพังเขาคงไม่อาจทราบสาเหตุถึงภัยที่คุณแม่ประสบ บางทีกลับไปค่ายอาจจะมีภารกิจเกี่ยวกับความฝันงอกขึ้นมา
ดีนเก็บเอาเรื่องราวคาใจพักไว้ก่อน เขาหยิบเอาสมาร์ทโฟนออกมาเปิดรูปถ่ายบอร์ดกระดานหินเทพแล้วอ่านภารกิจของเฮอร์มีส
“ใครบังอาจมาแหยมใต้จมูกเฮอร์มีสด้วยการลอบเร้นปล้นรถขนส่งพัสดุ เฮอร์มีสเอ็กซ์เพรส ทำให้ขนส่งเฮอร์มีสเอ็กซ์เพรสเสื่อมเสียชื่อเสียงในช่วงสองสามวันนี้ มนุษย์ธรรมดาเริ่มวิพากย์วิจารณ์เกี่ยวกับบริษัทเฮอร์มีสเอ็กช์เพรสอย่างมาก เหมือนมีมืดมืดบางอย่างกำลังท้าทายเฮอร์มีส และตอนนี้ยังมีพัสดุจำนวนมากที่เฮอร์มีสยังหาไม่เจอ นี่ไม่ดูเหมือนฝีมือของมนุษย์ธรรมดาเป็นแน่ หากจะเป็นกึ่งเทพสารเลวคนใดคนหนึ่งที่แทรกแซงเรื่องนี้ เพราะมีเพียงกึ่งเทพที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้ พื้นที่น่าจะแถว ๆ นิวยอร์ก จงไปสอดส่องหาดู และระวังอสุรกายด้วยล่ะ เนี่ยครับ ภารกิจของผม”
พอได้ฟังคุณแม่ก็ยกมือขึ้นทาบอก “เฮอร์มีสเป็นคนเขียนประกาศเหรอ? น้ำเสียงเขาดูโมโหน่าดู แต่ว่าหาพัสดุที่สูญหายในนิวยอร์ก.. โจทย์มันกว้างมากเลยนะเนี่ย”
“นั่นสิครับ ผมยังไม่รู้เลยว่าจะไปตามหาที่ไหน แทร็กกิ้งก็ไม่มี แต่เพราะว่ามีโอกาสได้แว้บมาหาแม่เนี่ยแหล่ะผมเลยรับภารกิจนี้”
“มันก็ดูง่ายกว่าภารกิจสิบสองประการของเฮอคิวลิสอยู่นะ แต่ก็ถือว่ายากอยู่ดี บางทีอาจต้องเริ่มที่จุดกระจายสินค้าของเฮอร์มีสเอ็กซ์เพรสก่อนหรือเปล่านะ”
คุณแม่ช่วยคิด แต่ดูเหมือนว่าเบาะแสแรกจะมาถึงเร็วกว่าที่คาดเอาไว้เมื่อรีชากลับมาพร้อมกับกล่องพัสดุที่ถูกเปิดแล้วมันประทับตราสัญลักษณ์ปีกของเทพเฮอร์มีสไม่ผิดแน่ เด็กหญิงมีเศษใบไม้และกลีบดอกซากุระติดอยู่เต็มเนื้อตัวและเส้นผมสีจินเจอร์
“พี่ดีนคะ หนูเจอนี่ จะใช่ภารกิจที่เราต้องตามหาหรือเปล่าคะ?”
ดีนรับกล่องใบนั้นมาดู ด้านหน้ากล่องระบุว่าพัสดุเป็น ‘โมเดลยานมิลาโน่ของแก๊งผู้พิทักษ์จักรวาล’ ส่วนสิ่งที่น่าสงสัยที่สุดเห็นทีจะเป็นโพสต์อิทสีเขียวสะท้อนแสงที่ระบุพิกัดเอาไว้
สารท้าดวลชัด ๆ..
“รีชเจอมันที่ไหน?”
“ใต้กองกลีบซากุระค่ะ หนูไปคุ้ยเจอมา” เด็กสาวตอบโดยตอนนี้เธอนั่งนิ่ง ๆ ให้แม่มาเรียนน่าปัดเศษใบไม้ออกไป ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงกลับมาในสภาพแบบนี้ ไม่คิดด้วยว่าลูกคุณหนูจะเล่นคุ้ยกองใบไม้…
“คุณแม่ครับ ดูเหมือนว่าผมต้องไปทำภารกิจแล้ว ไม่งั้นคนที่ทิ้งโน้ตไว้ต้องรอเงกแล้วแน่ ๆ”
“จ้ะ รักษาตัวดี ๆ นะลูกรัก แม่ขอให้ลูกและรีชาปลอดภัยนะ” มาเรียนน่าจูบแก้มของชายหนุ่มทั้งซ้ายละขวา ส่วนดีนก็แตะแก้มตอบเธอ
“ครับแม่ เสร็จแล้วผมจะติดต่อกลับไปใหม่ครับ” ดีนผละกอดออกมาจากคุณแม่แล้วหันไปบอกให้น้องสาวเตรียมตัว “เตรียมออกรบนะรีช”
“ค่ะพี่ดีน!”
รีชาพยักหน้าหงึกหงักแล้วหยิบชุดเกราะสัมฤทธิ์ในกระเป๋าเป้ออกมาสวมใส่ ดีนก็เช่นเดียวกัน ภาพอาจดูประหลาดไปเสียหน่อยเพราะคนธรรมดาคงเห็นเขาเป็นช่างประปา ส่วนรีชาแต่งตัวเป็นสาวน้อยเวทมนตร์การ์ดแคปเตอร์ หลังจากแต่งองค์พร้อมรบเด็กหญิงก็เอื้อมมือไปจับกับพี่ชายต่างวัยไว้ ทั้งสองบอกลากับคุณแม่มาเรียนน่า แล้วออกเดินทางสู่จุดหมายตามเบาะแสที่ได้รับมา
รับรู้ข่าวลือ: ชาวนิวยอร์กถูกทำร้ายในฝัน +10 EXP
ได้รับเบาะแสภารกิจ [Midnight Volumn Club]
| 
![ช่ำชองการรบ[II]](https://i.imgur.com/W0ji6AM.png)
โพสต์ 2024-2-25 18:22:47
โพสต์ 2024-2-25 23:43:28
โพสต์ 2024-2-28 13:42:34
โพสต์ 2024-2-28 14:13:51
002
โพสต์ 2024-4-13 22:39:30
โพสต์ 2024-5-17 22:29:10
โพสต์ 2024-6-27 18:37:08
