[ห้องเสนอ NPC/Monster ค่ายจูปิเตอร์]

ห้องนี้จัดทำขึ้นเพื่อให้ทุกคนสามารถเสนอขอสร้าง NPC จากค่ายจูปิเตอร์

เผื่ออยากจะพบเจอขณะออกไปทำภารกิจข้างนอกค่ายและเจอคุณโดยบังเอิญ

ได้ทำความรู้จักกันเล็กน้อย ก่อนพวกเขาจะเดินทางไปต่อตามภารกิจพวกเขาต่อไป

[กติกาการสร้าง NPC ค่ายจูปิเตอร์]

1) แต่ละคนจะมีสิทธิ์สามารถขอสร้างได้คนละ 5 โควต้า

2) ยกเว้น บ้านพัก 3 มหาเทพ จูปิเตอร์ (ครบ), เนปจูน (ครบ)

และ บ้านพลูโต จะมีโควต้า NPC 2 คน (ครบ) และ น็อกซ์ (ครบ) เท่านั้น

หากบ้านดังกล่าวมี NPC แล้วจะไม่สามารถขอสร้างเป็นลูกเทพเหล่านี้ได้

3) การสร้าง NPC จะต้องพา NPC ที่จะสร้างไปยืนยันสายเลือดก่อนทุกครั้ง 

(สายเลือดโรมัน คลิก) 

4) เมจ NPC เป็นเมจภาพ AI Gen หรือภาพวาดเท่านั้น

5) สำหรับตอนนี้ NPC เพื่อนร่วมค่าย อนุญาตอายุไม่เกิน 15 ปี

(โดยสตอรี่เพิ่งมารายงานตัวที่ค่ายไม่นาน จากบ้านหมาป่า)

(โควต้าอายุไม่เกิน 19 ปี - 1 โควต้า)

โดยต้องเขียนประวัติช่วงรับใช้กองทัพให้ละเอียดมากขึ้น

แต่อนุญาตรับใช้กองทหารโรมันไม่เกิน 7 ปี เพราะที่เหลือจะให้รับใช้ต่อหลังจากสร้าง

โดยสายเลือดกึ่งเทพโรมันจะมีรอยสักที่ต้นแขนข้างใดข้างหนึ่ง

และ SPQR ที่บ่งบอกถึงความเป็นโรมัน ในประวัติให้อธิบายอย่างชัดเจน อธิบายได้ดังรูป

บุตรแห่งจูปิเตอร์

รับใช้กองโรมัน 7 ปี (จำนวนขีดจะปรากฎเมื่อคุณได้รับการยอมรับในปีนั้น 

และนักบวชประจำโรมทำพิธีเจิมให้คุณ เพื่อประทับขีดใหม่ให้แก่คุณ)

[กติกาการสร้าง NPC อสุรกายร่วมกองร้อย]

1) แต่ละคนจะมีสิทธิ์สามารถขอสร้างได้คนละ 1 โควต้า

2) ยกเว้น อสุรกายที่เกิดจากอีคิดน่า  ไม่สามารถสร้างได้

3) ส่วนอสุรกายบางตัวจะแจ้งในขั้นตอนอนุมัติหลังตรวจ 

(หากเอาชัวร์ถามแอดมินหลังไมค์ก่อน)

4) เมจ NPC เป็นเมจภาพ AI Gen หรือภาพวาดเท่านั้น

5) อสุรกายทุกตัวที่เลือกมาใช้ชีวิตในค่ายจูปิเตอร์ ล้วนเป็นอสุรกายที่ดี

พวกเขาต้องการเลือกเส้นทางใหม่ที่จะปรองดองกับเดมิกอต

[แบบฟอร์มสร้าง NPC/Monster]

รูปภาพ :

ชื่อ NPC/Monster :

เชื้อชาติ :

วันเดือนปีเกิด : 

สายเลือด : (จากระบบยืนยันค่ายจูปิเตอร์) (กรณีอสุรกายอิงจากตำนาน)

เพศ :

รสนิยม :

ส่วนสูง :

น้ำหนัก :

ข้อบกพร่องร้ายแรง :

อาวุธ :

บุคลิกภาพ (Personality) :

สังกัดกองพันที่สิบสอง ฟุลมินาตา

(อัปเดทข้อมูลล่าสุด ใส่วันที่สร้าง NPC)

ฐานะ : มนุษย์กึ่งเทพ บุตรแห่งเทพ xxx / อสุรกาย

สังกัดกองร้อย : (นำลักษณะ NPC อสุรกายไปทำแบบประเมินกองร้อยที่นี่ คลิก)

ตำแหน่ง : สมาชิกกองร้อยเท่านั้น

ชีวประวัติโดยสรุป :

กึ่งเทพโรมันจะแตกต่างจากกรีก พวกเขาไม่ได้ถูกตามหาเจอโดยรุ่นพี่หรือแซเทอร์ 

เมื่ออายุคุณได้ 12 ปี พ่อหรือแม่ที่เป็นมนุษย์ของคุณจะช่วยคุณเก็บของและอวยพรให้คุณโชคดี

การเดินทางแรกของคุณคือการตามสัญชาตญาณตัวเองตามหาลูปาให้พบแล้วคุณจะปลอดภัย

หรือในบางกรณีคุณสามารถเลือกแอบหนีออกมาหรือเป็นเด็กกำพร้าก็ได้

นางหมาป่าขาวตัวใหญ่จะปรากฎตัวต่อหน้าเด็กที่มีจิตใจเข้มแข็ง และส่งสายตาราวกับให้คุณตามหมาป่าตัวนั้นไป คุณตามหมาป่าไปยัง บ้านหมาป่า (สำหรับ Member ประวัติจะจบลงเท่านี้ เพราะจากนี้จะเป็นภารกิจฝึกฝนจากลูปา) ลูปาจะตัดสินว่าเหล่ากึ่งเทพคนนั้นมีค่าควรและแข็งแกร่งพอที่จะทนต่อการฝึกฝนของเธอหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้น เธอจะรับพวกเขาเป็นลูกเหมือนอย่างที่เธอทำกับโรมูลัสและเรมัส โดยสอนและฝึกฝนพวกเขาตามวิถีแห่งโรมัน

จนกระทั่งเธอตัดสินว่าพวกเขาคู่ควรที่จะเป็นทหารโรมัน จากนั้นเธอจึงบอกทางให้พวกเขาไปยังค่ายจูปิเตอร์โดยปล่อยให้พวกเขาต่อสู้เพื่อไปที่นั่นเพียงลำพัง ไม่ว่าจะรอดไปอย่างผู้แข็งแกร่งหรือตายก็ตาม ในส่วน NPC เขียนอย่างละเอียด ยิ่งคุณผ่านปีแรก อายุ 13 ปีไปได้ก็เป้นอันจบถ้าตัวละครมี 1 ขีด

บ้านหมาป่าตั้งอยู่ ณ โซโนมาวัลเลย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ดูข้อมูลเพิ่มเติม)

กรณีประวัติอสุรกาย อิงจากตำนานตั้งแต่เกิดและอิงจาก rick riordan (สำหรับบางตัวเคยปรากฎใน Rick riordan) และอิงจนถึงปัจจุบันที่อยากลองเส้นทางใหม่ที่นิโคกับวิลสร้างขึ้น

[รางวัลเสนอสร้างแบบปกติ]

+50 พลังน้ำใจ, +30 ดรักม่า, +1 หินอัปเกรด และ +5 ป้ายเกียรติยศ(JP)

Daemon HEROES

Arthur Maverick

ชื่อ NPC : อาเธอร์ แมฟเวอริค

วันเดือนปีเกิด : 14 เมษายน 2005

เชื้อชาติ : อเมริกัน

ข้อบกพร่องร้ายแรง : -

โรคประจำตัวเดมิก็อด : สมาธิสั้น

บุคลิกภาพ (Personality) :  

ไม่หวั่นเกรงต่ออันตราย: อาเธอร์เผชิญหน้ากับอุปสรรคและศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดร้ายกาจ หรือภารกิจเสี่ยงตาย เขาพร้อมเสมอที่จะก้าวเข้าสู่สนามรบและต่อสู้เพื่อสิ่งที่ถูกต้อง

มั่นใจในตนเอง: เขามีความเชื่อมั่นในความสามารถของตนเองและเพื่อนร่วมค่าย 

กล้าตัดสินใจ: ในยามคับขัน อาเธอร์สามารถตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดและเฉียบแหลม แม้จะต้องเผชิญกับแรงกดดันมหาศาล เขาก็เลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้องเสมอ

ไม่ย่อท้อต่อความยากลำบากและพร้อมนำพาทุกคนฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน

ซื่อสัตย์และภักดี: อาเธอร์ให้ความสำคัญกับเพื่อนร่วมกองร้อยและมิตรสหาย เขาพร้อมปกป้องพวกเขาด้วยชีวิต และไม่เคยทรยศหักหลัง และเขายังมีความเข้าอกเข้าใจในความรู้สึกของผู้อื่น 

พร้อมที่จะรับฟังและช่วยเหลือเพื่อนในยามที่ต้องการ

นึกถึงส่วนรวมมากกว่าตนเอง: อาเธอร์พร้อมที่จะเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อประโยชน์ของส่วนรวม เขายอมสละเวลา ความสะดวกสบาย หรือแม้กระทั่งชีวิตของตนเองเพื่อปกป้องค่ายจูปิเตอร์และเพื่อนพ้อง และเขายังอุทิศตนเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมกองร้อย ชาวโรมัน หรือแม้แต่มนุษย์กึ่งเทพจากค่ายอื่น ๆ

สังกัดกองพันที่สิบสอง ฟุลมินาตา

(อัปเดทข้อมูลล่าสุด 21/11/2024)

รับใช้กองทัพโรมัน : 7 ปี

ฐานะ : มนุษย์กึ่งเทพ บุตรแห่งจูปิเตอร์

สังกัดกองร้อย: กองร้อยที่ 5

ตำแหน่ง: สมาชิกกองร้อย

ชีวประวัติโดยสรุป :

          อาเธอร์เติบโตมาในฐานะเด็กกำพร้าในศูนย์เลี้ยงเด็กแห่งหนึ่งในนิวยอร์ก เขาไม่เคยรู้จักพ่อแม่ที่แท้จริง รู้เพียงชื่อตัวเองและวันเกิดจากกระดาษแผ่นหนึ่งที่พบติดตัวมา ณ วันที่ถูกทิ้งไว้ข้างถังขยะในตรอกร้านพิซซ่าที่ไทม์สแควร์ ชีวิตในศูนย์เลี้ยงเด็กกำพร้าดำเนินไปอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งวันเกิดครบรอบ 12 ปี เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

          พี่เลี้ยงเด็กที่เข้ามาดูแลแทนคุณป้าผู้ใจดี กลับกลายเป็นก็อบลินร้ายที่หมายจะเอาชีวิตเขา! อาเธอร์หนีตายออกมาจากศูนย์เลี้ยงเด็กกำพร้าในค่ำคืนอันมืดมิด วิ่งอย่างไร้จุดหมายจนไปถึงสนามเด็กเล่นในเซ็นทรัลพาร์ค ที่นั่น เขาได้พบกับหมาป่าสีขาวตัวใหญ่ยักษ์  แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูน่าเกรงขาม แต่กลับมีบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด อาเธอร์ตัดสินใจติดตามหมาป่าลึกลับตัวนั้นไป

          การเดินทางพาเขาขึ้นรถขนส่งสินค้ามุ่งหน้าสู่แคลิฟอร์เนีย เมื่อรถบรรทุกมาถึงจุดหมายปลายทาง  เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในเมืองที่ไม่คุ้นเคย ท่ามกลางผู้คนที่แตกต่าง แต่หมาป่าขาวยังคงนำทางเขาต่อไป จนกระทั่งถึง "บ้านหมาป่า" สถานที่ซึ่งมีหมาป่ามากมายมารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนั้นเอง หมาป่าขาวก็ได้เอ่ยปากแนะนำตัวว่านางคือเทพีหมาป่าแห่งโรมัน ผู้เลี้ยงดูโรมูลัสและเรมัสผู้ก่อตั้งกรุงโรม!

          ลูปา ได้ฝึกฝนเขาตามวิถีแห่งนักรบโรมันเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม จนนางมองเห็นว่าอาเธอร์ได้เรียนรู้ทั้งการต่อสู้  ยุทธวิธีและคุณธรรม จนกระทั่งอายุครบ 13 ปี ลูปาได้มอบกราดิอุส ดาบแห่งนักรบโรมันที่หลอมจากทองคำจักรพรรดิพร้อมกับแผนที่ซึ่งจะนำทางเขาไปสู่ค่ายจูปิเตอร์แก่เขา

          การเดินทางตามลำพังเต็มไปด้วยอันตราย แต่ด้วยความสามารถที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนัก อาเธอร์ก็สามารถฝ่าฟันมาได้ ณ ค่ายจูปิเตอร์ เขาได้พบกับ แม่ทัพค่ายจูปิเตอร์ ธิดาแห่งเบลโลน่า และเธอได้มอบหมายให้เขาไปประจำการในกองร้อยที่ 5

          อาเธอร์อุทิศตนให้กับการฝึกฝนและปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากสภาแห่งโรมอย่างเต็มความสามารถ ด้วยความกล้าหาญ เสียสละและความรักพวกพ้อง เขาจึงได้รับความเคารพยกย่องจากเพื่อนร่วมกองร้อย  ที่ห้า แม้จะได้รับการเสนอชื่อให้เป็นเซนจูเรี่ยน แต่เขาก็เลือกที่จะเป็นแนวหน้า ปกป้องพวกพ้อง โดยเฉพาะเหล่าทหารใหม่ให้พ้นจากอันตราย

          ตลอด 7 ปีในค่ายจูปิเตอร์ อาเธอร์ได้พิสูจน์ตัวเองว่าเขาเป็นวีรบุรุษที่แท้จริง เขาคือบุตรแห่งจูปิเตอร์ผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรม ความกล้าหาญและความเสียสละเฉกเช่น เจสัน เกรช อดีตวีรบุรุษแห่งโรม และเขาพร้อมที่จะอุทิศตนเพื่อปกป้องโรมและเพื่อนพ้อง 

 

Esther

Info
Personality Background Story

Angelica  Hardy

แองเจลิก้า ฮาร์ดี้  (แองจี้)

29 สิงหาคม 2006

อเมริกัน

EQ ต่ำ / สมาธิสั้น / ดิสเล็กเซีย

สังกัดกองพันที่ 12 : ฟุลมินาตา

รับใช้กองทัพโรมัน: 5 ปี

มนุษย์กึ่งเทพ ธิดาแห่งเทพมาร์ส

สังกัดกองร้อยที่ 4

สมาชิกกองร้อย

::รักสวยรักงาม::

แองเจลิก้าเป็นหญิงสาวเจ้าสำอาง รักสวยรักงาม และหมั่นดูแลตัวเองให้ดูดีอยู่เสมอ เทสการแต่งกายของเธอดีงามไม่แพ้สาว ๆ สายเลือดวีนัส ไม่ว่าจะออกไปทำภารกิจแบบไหนเธอก็จะแต่งหน้าทำผมแบบจัดหนักจัดเต็ม สีโปรดของเธอคือสีชมพู ไม่ว่าจะเป็นชมพูพาสเทลแสนหวานหรือมาเจนต้าจี๊ดจ๊าดก็ชอบไปหมด เครื่องแต่งกายสีนี้จึงไม่ทิ้งห่างไปจากเรือนร่างอันงดงามของแองเจลิก้า กระนั้นเธอก็ไม่ลืมเสื้อสวมใส่เสื้อ SPQR สัญลักษณ์ประจำค่ายจูปิเตอร์อันแสนภาคภูมิใจ นอกจากนี้เธอยังมีความสามารถในการทรงตัวบนรองเท้าส้นสูงได้อย่างดีเยี่ยม ด้วยความที่แองเจลิก้าเป็นสาวผมบลอนด์นัยน์ตาสีฟ้าคราม สวมใส่เสื้อผ้าสีชมพู เธอจึงได้รับฉายาจากคนในค่ายว่า "บาร์บี้เกิร์ล"

::มั่นใจในตัวเอง::

ความมั่นใจของแองเจลิก้าอยู่ในระดับ "มั่นหน้า" คนดูดีทำอะไรก็(น่าจะ)ดูดีไปหมด ดังนั้นหญิงสาวจึงยึดเอาความคิดเห็นของตนเองเหนือคนอื่น กลายเป็นความดื้อรั้น หลงตัวเอง อัตตาสูง ชอบเอาชนะ แต่เธอก็เป็นคนเก่งพอที่จะไม่ให้ใครมาปรามาสได้

::อารมณ์ร้อน::

แองเจลิก้าเป็นคนอารมณ์ร้อน มีจุดเดือดต่ำกว่าคนปกติธรรมดาทั่วไป จากการถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นหญิงสาวจึงทั้งใจร้อนและเอาแต่ใจ ขี้วีนเป็นที่หนึ่ง แต่นั่นยังไม่แย่เท่าตอนที่เธอโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้ คำว่า "คลั่ง" อาจไม่เกินจริงที่จะใช้เรียกแองเจลิก้าในตอนนั้น แม้ว่าหญิงสาวจะเป็นคนห่วงสวย แต่ถ้าถึงเวลาที่เธอโมโหและใช้กำลัง เธอก็จะต่อสู้อย่างบ้าคลั่งเป็นผีบ้าไม่ห่วงสวยได้เช่นเดียวกัน จากนิสัยเสียนี้ทำให้เพื่อนในค่ายนินทากันว่าเธอน่าจะเป็นธิดาของเทพแอรีสมากกว่าเทพมาร์สเสียด้วยซ้ำ

::รักพวกพ้อง::

ว่ากันว่าใครที่สนิทกับแองเจลิก้าจะสบายไปทั้งชาติ เพราะว่าเป็นสายเปย์ตัวแม่ เพื่อนไม่เคยลำบาก และหากเพื่อนมีปัญหาเธอก็พร้อมที่จะกระโดดเข้าไปขวางแล้วเปิดบวกเป็นคนแรกอยู่เสมอ ใครดีมาดีกลับกว่าแต่ถ้าใครร้ายมาแกตาย
...นี่พอจะนับว่าเป็นข้อดีได้หรือเปล่านะ?

แองเจลิก้า ฮาร์ดี้ เกิดในตระกูลนายพลผู้มั่งคั่งและร่ำรวยในเมืองแอนนาโพลิส รัฐแมรี่แลนด์ วัยเด็กของแองเจลิก้าเป็นเด็กขี้อ้อนช่างเอาใจเธอจึงกลายเป็นที่รักของคุณตานายพลเรือได้ไม่ยาก ด้วยความเป็นหลานรักหญิงสาวจึงถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจ อยากได้อะไรต้องได้ ไม่เคยต้องลำบากหรือรอคอยอะไร

ด้วยความเป็นลูกคนรวยเธอจึงได้รับการศึกษาในระบบโฮมสคูลและได้ร่ำเรียนศาสตร์อย่างหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นด้านวิชาการ ดนตรี ศิลปะ และการกีฬา เรื่องอื่นเธอทำได้ดี แต่ที่ดีเป็นพิเศษคือการขี่ม้า และยิวยิตสู จากการเรียนโฮมสคูลทำให้แองเจลิก้าไม่ค่อยได้มีปฏิสัมพันธ์กับเด็กวัยเดียวกันจนมีความบกพร่องทางด้านอารมณ์บางอย่าง

เมื่อเด็กสาวอายุได้ 13 ปี ทางครอบครัวได้ตัดสินใจบอกความลับหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้หลังจากจงใจเลื่อนระยะเวลาการเข้าค่ายของลูกสาวออกไปถึงหนึ่งปี "ลูกต้องออกเดินทางไปบ้านหมาป่า" คุณแม่กล่าวกับเธอเช่นนั้นจากนั้นก็ช่วยเก็บข้าวของและให้แองเจลิก้าออกเดินทางโดยที่เด็กสาวไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าบ้านหมาป่าที่ว่านั่นคืออะไรและเป็นสถานที่แบบไหน

เด็กสาวเดินเตร็ดเตร่ออกไปตามถนนที่ทอดยาวของเมืองแอนนาโพลิส นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่แองเจลิก้าได้พบกับความยากลำบาก เธอกินแซนวิชที่คุณแม่ให้มาระหว่างการเดินทางหมดเป็นชิ้นที่สามแต่จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหน แต่ตอนนั้นแองเจลิก้าโกรธทางบ้านมากที่จู่ ๆ ก็ให้ออกตามหาหมาป่าบ้าอะไรก็ไม่รู้จึงไม่คิดที่จะกลับบ้าน จนสุดท้ายเธอได้พบกับนางหมาป่าลูปาเสียที ในแรกพบเธอไม่ลืมจะฝากโทสะไว้กับนางหมาป่าด้วย

จากระยะทางอันแสนยาวไกลจากแมรี่แลนด์ไปถึงแคลิฟอร์เนียแองเจลิก้าต้องพบกับความลำบากหลายอย่าง ทั้งต้องหนีตายจากอสุรกายที่ไล่ตาม และความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ตอนนี้เด็กสาวพอเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณตาถึงให้เธอเรียนรู้ทักษะอย่างหลากหลาย ด้วยความที่พื้นฐานแน่นมาตั้งแต่แรกทำให้แองเจลิก้าเอาชีวิตรอดจากการเดินทางมาได้โดยมีแม่หมาป่าคอยช่วยเหลือ จากนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ค่อย ๆ ดีขึ้นตามจากการเดินทางอันแสนยาวนานครั้งนี้

เมื่อมาถึงบ้านหมาป่าแองเจลิก้าได้รับการฝึกหนักจากลูปา มันหนักหน่วงเสียยิ่งกว่าตอนที่เรียนยิวยิตสูที่บ้านเสียอีก แม่หมาป่าค่อย ๆ สั่งสอนเด็กนิสัยเสียด้วยความใจเย็น ทั้งเรื่องโลกแห่งทวยเทพและการต่อสู้ที่เธอจะต้องประสบไปตลอดชีวิต ด้วยความชอบเอาชนะของแองเจลิก้าทำให้เธอผ่านแบบทดสอบต่าง ๆ มาได้ จนระยะเวลาครบหนึ่งปี ลูปาจึงมอบอาวุธหอกและแผนที่สู่ค่ายจูปิเตอร์ให้แก่เธอ

แองเจลิก้ามาอยู่ที่ค่ายจูปิเตอร์ตอนอายุ 14 ปี โดยสังกัดกองร้อยที่ 4 ระหว่างนี้เธอได้ปฏิบัติภารกิจมากมายอย่างโชกโชน แม้จะสร้างความดีไว้มากแต่เพื่อนร่วมค่ายกลับไม่ค่อยอยากร่วมงานกับแองเจลิก้าเสียเท่าไรเนื่องจากไม่อยากเป็นที่รองรับอารมณ์ของหญิงสาว ดังนั้นเธอจึงมีเพื่อนที่ไว้ใจได้อยู่เพียงไม่กี่คน และหนึ่งในนั้นคือ "วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต" บุตรแห่งวัลแคน ซึ่งภายหลังทั้งคู่ได้มาเป็นคู่รักกัน รักครั้งนี้บิดาเทพอาจไม่ค่อยปลื้มเสียเท่าไร...

ปัจจุบันแองเจลิก้าคืนดีกับทางบ้านแล้ว ซึ่งตระกูลฮาร์ดี้ได้ให้ของขวัญปลอบใจที่ไม่บอกกล่าวรายละเอียดแก่เธอเป็นแบล็กการ์ดวงเงินไม่จำกัด

bettyleg
  คลิกที่ ICON สัตว์แต่ละประเภทเพื่ออ่านประวัติเพิ่มเติม  

Esther

Vincenzo Bergamotto

วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต (วินซ์)

30 มิถุนายน 2004

อิตาเลียน

ดิสเล็กเซีย

สังกัดกองพันที่ 12: ฟุลมินาตา

รับใช้กองทัพโรมัน: 5 ปี

มนุษย์กึ่งเทพ บุตรแห่งวัลแคน

สังกัดกองร้อยที่ 4

สมาชิกกองร้อย

PERSONALITY

::อัจฉริยะ::

ความเป็นอัจฉริยะของวินเซนโซฉายแววตั้งแต่วัยเยาว์ เขาสามารถซ่อมจักรยานเก่าที่เก็บได้จากกองขยะมาใช้ใหม่ได้โดยไม่มีใครสอนตั้งแต่ตอนอายุได้เพียง 8 ขวบ จากนั้นก็พัฒนาทักษะด้านงานช่างและเครื่องยนต์กลไกได้เหนือกว่าคนวัยเดียวกัน และเผลอ ๆ อาจเหนือกว่าผู้ใหญ่เสียด้วยซ้ำ ผลงานชิ้นเอกของวินเซนโซคือ "ซีตัส MKI" มันคือยานพาหนะสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบก ที่สามารถขับขี่ได้ทั้งพื้นราบและแนวดิ่งทั้งยังขับบนน้ำได้ราวกับเป็นเรือ และมีระบบป้องกันภัยอัตโนมัติอีกด้วย ซึ่งตอนนี้เขาพยายามปรับใช้มันกัย "ซีตัส MKII" ให้มีระบบสำหรับการบินอีกด้วย นอกจากทักษะด้านเครื่องยนต์กลไกแล้ว วินเซนโซยังเป็นคนไหวพริบดีและเฉลียวฉลาด สามารถแก้ไขปัญหาได้อย่างรวดเร็ว (ถ้าเขาคิดจะทำ)

::ขี้เกียจ::

วินเซนโซเป็นคนที่มีพรสวรรค์ทว่าไร้พรแสวง เขาเป็นคนขี้เกียจมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นวินเซนโซจึงมักผลิตเครื่องทุ่นแรงต่าง ๆ นานามาใช้ทำงานแทนตนเองเพื่อให้ผลลัพธ์ออกมามีประสิทธิภาพและใช้เวลาน้อยลง เขาจะได้เอาเวลานั้นไปใช้เที่ยวเล่นหรือหาความสุขอย่างอื่น อันที่จริง "ซีตัส MKII" อาจสำเร็จไปตั้งแต่ปีที่แล้วก็ได้หากเขาขยันวิจัยมันต่ออย่างจริง ๆ จัง ๆ

::มีวาทะศิลป์::

วินเซนโซเป็นหนุ่มคารมดีและอยู่เป็น เขาสามารถแก้ไขข้อพิพาทด้วยการพูดจาราวกับมีสาลิกาลิ้นทอง ด้วยความคารมดีนี้วินเซนโซจึงคล้ายกับจะเป็นคาสโนว่าตัวพ่อที่สาว ๆ ติดตรึม และเขาสามารถเอาตัวรอดได้จากการเจรจาได้หลายต่อหลายครั้ง

::มือนิ่ง ใจเย็น::

ชายหนุ่มไม่ค่อยมีน้ำโหกับใคร (ความจริงคือเขาไม่ค่อยจะแยแสและปล่อยให้คนหัวร้อนระเบิดตัวตายไปเอง) ด้วยความที่ใจเย็นเป็นน้ำของวินเซนโซทำให้เวลาที่เขาผลิตสิ่งประดิษฐ์แต่ละอย่างมีความแม่นยำสูง แม้ส่วนใหญ่เขาจะใช้เครื่องทุ่นแรงเข้าช่วยเสมอมา ทว่าต่อให้ทำเองเขาก็แม่นยำไม่แพ้จักรกลพวกนั้น

::ติดกาแฟ::

วินเซนโซเป็นชาวอิตาลีแท้ ๆ เขาขาดพิซซ่าได้แต่ขาดกาแฟไม่ได้ ชายหนุ่มแทบจะกินกาแฟแทนน้ำ ถ้าไม่ได้ดื่มเหมือนจะหลับได้ทุกเมื่อเลยเชียว 

BACKGROUND STORY

วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต เกิดและเติบโตในเมืองเนเปิลส์ (นาโปลี) แคว้นซิซิลี ประเทศอิตาลี ความทรงจำในวัยเยาว์เกี่ยวกับผู้เป็นมารดาให้กำเนิดตั้งแต่จำความได้ เธอชื่อ "ดีเลตต้า" เป็นหญิงสาวที่ทำงานในคาบาเรต์คลับแห่งหนึ่งของเมือง ซึ่งสันนิษฐานว่าเขาคงเป็นลูกของเธอกับลูกค้าสักคนที่เข้ามาชมการแสดง เด็กชายต้องอาศัยอยู่ในห้องที่เล็กเท่ารูหนูและเต็มไปด้วยเศษขยะจากการขาดความเอาใจใส่ของมารดา พออายุได้ 5 ปี แม่ก็พาเขามาที่บ้านของลุง เธอพูดกับพี่ชายว่า "ขอฝากลูกหน่อยนะพี่ เดี๋ยวตอนเย็นมารับกลับ" แต่จนแล้วจนรอดแม่ก็ไม่มารับเขากลับบ้าน และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่วินเซนโซได้พบกับมารดา

ชีวิตของ "ตัวภาระ" ได้เริ่มต้นขึ้นที่บ้านของสองสามีภรรยาที่แต่งงานกันมานานหลายปีแต่ไม่มีบุตร ลุงแท้ ๆ ของวินเซนโซไปสืบความมาได้ว่าน้องสาวของเขาลาออกจากงานเพื่อหนีหนี้และทิ้งหลานชายให้ดูแล นั่นสร้างความไม่พอใจแก่ลุงเป็นอย่างมากจนอยากจะเอาหลานคนนี้ไปไว้ที่ศูนย์รับเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่คนที่คัดค้านคือภรรยาใจดี เป็นเรื่องน่าตลกที่วินเซนโซถูกลุงแท้ ๆ รังเกียจ แต่กลับได้รับความรักความเมตตาจากป้าสะใภ้ที่ดูแลเขาดีกว่าแม่แท้ ๆ ของตัวเองเสียอีก

กระนั้นตัวภาระอย่างวินเซนโซกลับฉายแววอัจฉริยะบางอย่าง เขาซ่อมจักรยานพังยับที่ถูกทิ้งในกองขยะให้กลับมาใช้งานได้อีกครั้ง รวมถึงซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าหลาย ๆ ในบ้านตอนมันเสียในตอนที่อายุยังไม่ถึงสิบขวบ ป้าสะใภ้ภูมิใจในตัวหลาน ส่วนลุงไม่เคยเห็นความดี อาจเพราะวินเซนโซเป็นเด็กขี้เกียจมากเกินไป ใช้ให้ทำนั่นทำนี่ก็ผลัดไปเรื่อยไม่ยอมทำ

จนกระทั่งถึงปี 2018 ที่หายนะมาเยือนครอบครัว ป้าสะใภ้ได้จากโลกนี้ไปด้วยโรคร้ายที่ตรวจพบช้าเกินไป ประจวบกับที่ลุงของวินเซนโซตกงานและเป็นแอลกอฮอลลิก ลุงหลานทะเลาะกันหลายครั้ง บางครั้งจบด้วยการทำร้ายร่างกาย ฟางเส้นสุดท้ายของวินเซนโซขาดผึง เมื่อลุงนำสิ่งประดิษฐ์ของเขาไปขายเป็นเศษเหล็กได้เงินกลับมาไม่กี่ยูโร วินเซนโซจึงได้ตัดสินในที่จะหนีออกจากบ้าน

แรก ๆ ชายหนุ่มขอไปพักอาศัยอยู่ที่บ้านเพื่อนสนิทแต่ก็อยู่ได้เพียงไม่นานด้วยปัญหาเรื่องเงินทองจึงถูกครอบครัวของเพื่อนอัปเปหิออกมาอีกครั้ง เด็กหนุ่มวัย 14 ปี ไร้จุดหมาย ไม่มีบ้านให้กลับ แต่ระหว่างที่เขากำลังย่ำตรอกอยู่เพียงลำพังนั่นเองเขากลับเห็นสายตาหนึ่งจ้องมอง มันคือหมาป่าตัวใหญ่ที่เห็นครั้งแรกทำเอาชายหนุ่มวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ไม่ว่าจะด้วยลูปาให้โอกาสหรืออะไรก็ตาม นางได้คุยกับวินเซนโซพร้อมกับอธิบายสิ่งต่าง ๆ ให้เขาฟังจนรู้ได้ว่าตัวเองน่าจะไม่ใช่แค่ลูกไม่มีพ่อเสียแล้ว

ชายหนุ่มตัดสินใจเดินทางไกลไปกับเทพีหมาป่าโดยแอบขึ้นเรือสำราญที่เดินทางจากเนเปิลส์ไปแคลิฟอร์เนีย การเดินทางกินเวลายาวนานร่วมเดือน ในขณะที่แขกเหรื่อด้านบนได้กินดีอยู่ดี ทว่าหนุ่มน้อยที่ลักลอบขึ้นเรือต้องคุ้ยหาเศษอาหารจากขยะในห้องครัว แม้ว่าการเดินทางไกลของเขาจะปราศจากอสุรกายไล่รังควาญ แต่การอยู่อย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ ก็ไม่ง่ายเลยเช่นเดียวกัน

เมื่อมาถึงบ้านหมาป่าลูปาก็สอนวิชาการเอาตัวรอดให้วินเซนโซโดยไม่ปล่อยให้เขาได้หยุดพัก แต่ชายหนุ่มฉลาดเป็นกรด เขาสามารถผลิตเครื่องทุ่นแรงมาใช้ในการต่อสู้ได้ไม่ยากลำบาก จนมองเพียงปราดเดียวลูปาก็รู้ว่าวินเซนโซน่าจะเป็นบุตรของเทพองค์ไหน จนเมื่อจบคอร์สนางหมาป่าจึงมอบอาวุธและแผนที่ให้ชายหนุ่มเดินทางไปยังค่ายจูปิเตอร์เพียงลำพัง ในการเดินทางครั้งนี้ชายหนุ่มแทบไม่ได้ต่อสู้ระยะประชิดด้วยตัวเองแต่ใช้ไหวพริบเอาตัวรอดได้เรื่อยมา เมื่อเขามาถึงค่ายจูปิเตอร์จึงได้การรับรองจากเทพวัลแคนแทบจะในทันที

แม้อายุห่างกันสองปีแต่วินเซนโซก็มาถึงค่ายจูปิเตอร์ในเวลาไล่เลี่ยกันกับแองเจลิก้า สาวผมบลอนด์ในตาสีฟ้าที่ใช้ความสวยได้อย่างสิ้นเปลือง ทว่ามีนิสัยไม่น่าคบหา ทั้งคู่ได้รับเลือกจากแม่ทัพค่ายให้อยู่กองพันที่ 4 เช่นเดียวกัน แรก ๆ วินเซนโซไม่ชอบใจนิสัยของแองเจลิก้าเท่าไร แต่เขาเป็นคนที่อยู่เป็น และมีฝีปากปลาไหลเรียกพ่อ หลอกให้หญิงสาวคิดว่าเป็นเพื่อน เขารู้ว่าควรเข้าหาผู้หญิงคนนี้แบบไหนเธอจึงจะพอใจและได้รับการเปย์ แล้วชายหนุ่มรู้ดีว่าถ้าสนิทกับผู้หญิงคนนี้แล้วจะสบายไปทั้งชาติโดยไม่ต้องทำงาน เขาจึงยอมเป็นที่รองรับอารมณ์ของเธอโดยการทำเป็นหลับหูหลับตา

ครั้งหนึ่งระหว่างทำภารกิจเสี่ยงตายวินเซนโซถูกอสุรกายชั่วร้ายจับตัวไป พอแองเจลิก้าทราบข่าวเธอพยายามเสี่ยงตายไปช่วยเขาอย่างไม่คิดถึงชีวิตของตัวเองจนได้รับบาดเจ็บสาหัส นั่นทำให้วินเซนโซประทับใจในความดีงามของเธอที่คนอื่นมองไม่เห็น ชายหนุ่มจึงได้ขอบาร์บี้เกิร์ลคนนั้นเป็นแฟน แล้วก็ยังคบกันมาอยู่จนถึงทุกวันนี้โดยมีสายตาไม่พอใจของเทพเจ้าสององค์มองลงมาจากเบื้องบนวินเซนโซมีชื่อเสียงในค่ายจูปิเตอร์ในฐานะ เพลย์บอย นักประดิษฐ์ อัจฉริยะ เขาผลิตสรรพาวุธและเครื่องมือที่เป็นประโยชน์ให้ค่ายมากมาย และผลงานสร้างชื่อของชายหนุ่มก็คือ "ซีตัส" ยานพาหนะสุดล้ำที่สามารถขับขี่ได้ทั้งบนพื้นดินและผืนน้ำ

bettyleg

Johnathan BELIEVER

introducing

Teresaclay

*Forsaken child in ancient time*

*เทเรซ่า เกรกอร์ลี่ เคลย์มอร์*

full name (thai)

*สปาร์ตา ประเทศกรีซ*

birthplace

0

7

day

0

4

month

1

9

9

3

year

สายเลือดพลูโต

Divine Bloodline

31

age

กรีซ

nationality

หน้าตาย/อารมณ์ด้านชา

Serious defect

สมาธิสั้น

Demigod's Disease

มิถุนายน 2019

Serve the Roman army

d

มนุษย์กึ่งเทพ บุตรแห่งพลูโต

status

New Rome

Belongs to the Company

#2F4F4F

color code

Vertaran

rank

เทเรซ่า เกรเกอลีย์ เคลย์มอร์ บุตรชายคนเดียวของครอบครัวสายสปาร์ตาสืบสายเลือดจากในอดีตตั้งแต่จำความได้ เป็นสิ่งที่น่าแปลกประหลาดกว่าคนอื่นๆ เพราะเขานั้นชื่นชอบในการต่อสู้ หรือศิลปะการต่อสู้โบราณ การใช้หอก ดาบกับโล่ห์ และธนูมากกว่าจะหยิบปืนไรเฟิลต่อสู้หรือปืนพก ซึ่งพ่อของเขานั้นสั่งพกติดตัวเอาไว้ตลอด ตั้งอายุ 18 ในช่วงวัยที่เขานั้นกำลังศึกษาอยู่นั้นเอง เหมือนอะไรสักอย่าง ดลใจให้เขานั้นอยากศึกษาความรู้เกี่ยวกับเทพปกรณัมในฝั่งโรมัน ทั้งๆที่ตัวของเขานั้นเป็นชาวกรีกโดยสายเลือด ซึ่งมันนำพาให้เขานั้นเข้าสู้วงจรของเหล่าู้มีสายเลือดของเทพไหลเวียนอยู่ในร่าง และแน่นอนว่า ตัวของเทรสเองก็เช่นเดียวกัน  เขาได้ออกตามหาเรื่องราวต่างๆที่เกี่ยวเทพ และเหล่าสายเลือดเทพแห่งโรมันทั้งหลาย จนกระทั่งตัวของชายหนุ่มนั้น ได้ไปพบกับหมาป่าตัวหนึ่งเข้า มหาป่าสีขาวสะอาดตัวนั้นแม้ว่าจะเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนี้ดูท่าทีเป็นภัย เพราะด้วยสีหน้าของเขาที่ไม่อาจจะบอกได้ว่าเขากำลังคิดอะไร แต่สิ่งที่หมาป่าตัวนั้นเห็นมีแค่ มีดพกเล่มยาวเพียงเท่านั้น เพียงเท่านั้นหมาป่าตัวใหญ่สีขาวสะอาดก็ออกวิ่ง เป็นนัยน์ว่า ให้เขานั้นตามไป จนกระทั่งได้เจอกับสิ่งก่อสร้างลึกลับ กลางป่าใหญ่แห่งนี้.. บ้านหมาป่า

บททดสอบแรกของเขานั้นคือ มิโนทอร์ที่ขวางทางเข้าของถ้ำที่จะพาไปสู่ค่ายจูปิเตอร์ การเอาชนะนั้นเป็นไปได้โดยลำบาก แต่มันก็ยิ่งทำให้เขานั้นได้เรียนรู้ หรือ Get Good กับการต่อสู้ในครั้งนี้มากขึ้นจนกระทั่งเขาสามารถปราบมิโนธอร์ ศัตรูตัวแรกของเขาได้จนสำเร็จและมาถึงค่ายจูปิเตอร์ในที่สุด

เขาถูกเคี่ยวกรำเมื่อเข้าสู่ค่ายจูปิเตอร์ในครั้งแรกๆ การฝึกนั้นทรหดไม่น้อย สำหรับผู้ที่ต้องการจะออกทำภารกิจตั้งแต่รอบค่าย ไปจนถึงภารกิจใหญ่ ชายหนุ่มผ่านศึกมานับต่อนับ ทั้งในปัญหาค่าย และออกไปทำภารกิจใหญ่ใจกลางเมืองศริวิลัยอย่างนิวยอร์กซิตี้ เกิดความวุ่นวายราวกับตัวเองเข้าไปอยู่ในหนังไซไฟ มนุษย์ต่างดาวบุกโลก อีกทั้งเขายังได้พบประสบการณ์ที่ใครหลายๆคนนั้นไม่มีทางได้เคยเจอ นั่นคือเหตุการณ์ที่กรุงโรมถูกข้าศึกประชิดเมืองและถูกรุกราน เทรซได้อยู่ในสงครามครั้งนี้ด้วย ซึ่งตัวเขานั้นได้สายเลือดของสปาร์ตาของกรีกอยู่ในตัว ความระห่ำของเขาทำศัตรูหวาดผวาจนทำเอาข้าศึกขวัญหนีดีฝ่อ ในครั้งนั้นเทรซถูกขนานนามในเหล่าข้าศึกว่า เป็นผีร้อยแห่งสปาร์ตา เพราะถึงแม้กรีกจะล่มสลายไปนับหมื่นปีแล้วก็ตาม แต่สิ่งที่เทรซได้แสดงให้ศัตรูได้เห็นในการรบนั้นเป็นสิ่งที่คู่ควรแก่ชื่อนี้เป้นอย่ามาก

 แต่ไม่ว่าจะทุ่มแรงกายแรงใจมากเพียงใด ในที่สุดแล้ว กรุงโรมก็ถูกข้าศึกทำลาย ค่ายจูปิเตอร์ถูกทำลายจนสิ้น ภายในกรุงโรมหลังจากนั้นเหลือเพียงซากของอาคารหลายแห่งถูกทำลายจนไม่เหลือเค้าเดิม คงเรียกได้เต็มปากว่านั่นคือสงครามที่เทรซได้เข้าร่วมและเขานั้นได้รอดจากสงครามนี้มาได้ โดยที่ไม่มีใครรู้จักเขาเพียงคนเดียว 

 ทุกๆเส้นทางทั้งโขกและสับตัวเขาให้กลายเป็นนักรบมากกว่าสมาชิกเพียงคนนึงของค่าย เรื่องราวต่างๆมากมายทำให้เขานั้นมีประสบการณ์ในแต่ละภารกิจต่างๆ  จนกระทั่งเขาได้พบเจอกับภารกิจสุดท้ายของตัวเขา ซึ่งมีเพียงตัวเขาคนเดียวเท่านั้น ที่อยู่ในภารกิจ หากแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในภารกิจนั้น ไม่สามารถบอกได้ว่าสำเร็จลุล่วงหรือล้มเหลว มีเพียงตัวเขาที่กลับมาที่ค่าย

ประสบการณ์ที่หล่อหลอมตัวเขาทำให้ในที่สุด ก็ถึงเวลาที่เขานั้นจะได้ปลดประจำการเสียที แต่ด้วยหัวใจที่ยังคงรักในพวกพ้อง รักในค่ายจูปิเตอร์ จึงเป็นตัวตั้งตัวตี ให้เขานั้นยังคงทำหน้าที่ให้กับค่ายต่อไป โดยที่จะไม่ก้าวก่ายสมาชิกหรือภารกิจของเหล่าสมาชิกใหม่ในค่ายนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา.. 

ปัจจุบัน เทรซอาศัยอยู่ที่กรุงโรมใหม่ และทำหน้าที่เป็นพลเมืองดี ที่คอยช่วยเหลือบ้านเมืองจากภัยอันตรายจากเรื่องเหนือธรรมชาติของมนุษย์อยู่เบื้องหลัง..

biography

เป็นคนสุขุม เงียบ เย็นชา และเยือกเย็น ไม่ค่อยชอบเข้าสังคมเท่าไหร่หากไม่จำเป็น ชอบเก็บตัวอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวและจะไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่มย่ามหรือรบกวน หากล่วงเกินตามที่กล่าวมา ถือเป็นอันประกาศกร้าวว่า งานนี้ต้องมีคนตาย! เป็นคนจริงจัง มุ่งมั่นเกินร้อย ทำอะไรทำจริง ด้วยอารมณ์ที่ด้านชา เป็นคนขวนขวาย ชอบศึกษาศิลปะป้องกันตัวจากศาสตร์ต่างๆ ทั่วโลก รวมไปถึงการฝึกฝนการป้องกันตัวในรูปแบบที่ทันสมัย แต่แม้ว่าจะบอกไปในเบื้องต้นว่าป้องกันตัว แต่เขานั้นมักจะใช้มันเพื่อการสังหารคนมากกว่าป้องกันตัวเป็นส่วนใหญ่ หากเขานั้นไม่เบามือหรือฝั่งตรงข้ามหมายจะเอาชีวิตของเขาอยู่แล้ว เป็นคนชอบสะสมและศึกษาอาวุธทุกชนิดตามลำพัง ไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด เพราะเขานั้นมักจะพูดออกมาในสิ่งที่เป็นสาระเกินจนคนรอบข้างพูดเป้นเสียงเดียวกันว่าไอ้นี่มันเนิร์ด ขาดอย่างเดียวคือหาแว่นมาใส่ ซึ่งเจ้าตัวไม่ชอบใส่แว่น ทั้งๆที่ตนนั้นเคยบอกกับคนรอบตัวว่ามีปัญหาทางด้านสายตา แต่ไม่ได้หมายความเหมือนคนปกติทั่วไปเป็นกัน..

personality

Dean HEROES

);">

Noppamas Chiewwaree (March)นพมาศ เชี่ยววารี (มาร์ช)

วันเกิด: 7 มีนาคม 2007 (17 ปี)
เชื้อชาติ: ไทย
โรคประจำตัวเดมิก็อด: สมาธิสั้น
ข้อบกพร่องร้ายแรง: ไบโพลาร์
สังกัดกองพันที่ 12: ฟุลมินาตา
รับใช้กองทัพโรมัน: 3 ปี
ฐานะ: มนุษย์กึ่งเทพ ธิดาแห่งเนปจูน และต้นตระกูลเทพีฮาร์โมเนีย (กรีก)
สังกัดกองร้อย: กองร้อยที่ 3
ตำแหน่ง: สมาชิกกองร้อย
อาวุธประจำตัว: หน้าไม้ และมีดสั้นพูจิโอ

---

บุคลิกภาพ: 
• อารมณ์แปรปรวน
มาร์ชมักทำอะไรตามใจตัวเอง อยากทำอะไรก็ทำ ไม่อยากทำอะไรก็ไม่ทำ โดยรวมเธอมักจะคล้อยตามคนอื่นได้ง่าย ถูกปั่นหัวง่าย เลยดูเหมือนเธอเป็นคนสบาย ๆ  ไม่คิดมาก กระนั้นหญิงสาวก็มีอารมณ์ร้อน โมโหร้ายเป็นครั้งคราว ผิดกับปกติที่มักจะเป็นคนอารมณ์ดี นิสัยของเธอราวกับคลื่นลมในมหาสมุทรที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ และเธอมักจะเปลี่ยนใจง่าย ๆ ในนาทีสุดท้าย

 • ทันสมัย นำแฟชั่น
มาร์ชไม่เคยปล่อยให้ตัวเอง 'เอาท์' จากกระแสสังคม สิ่งใดที่ฮิตอยู่ในขณะนั้น ไม่ว่าเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย อาร์ตทอยใหม่ล่าสุด หรือร้านฮิตในละแวกเธอไปเหมามาหมดเป็นคนแรก ๆ เวลาออกเดินทางไปตามสถานที่ต่าง ๆ หญิงสาวมักจะเช็คอินลงสมาร์ฟโฟนเดดาลัสเสมอ ๆ การหาตัวมาร์ชนั้นไม่ยากเลย แค่เข้าแอปพลิเคชั่นในมือถือ ก็รู้ได้ทันทีว่าเมื่อ 5 นาทีที่แล้วหญิงสาวอยู่ที่ไหน มาร์ชมีเสื้อผ้าในตู้เยอะมาก จนบ่อยครั้งเห็นเธอไลฟ์สดขายชุดมือสองที่ใส่มาแค่ครั้งเดียว
หมายเหตุ: เมื่อออกไปทำภารกิจเธอจะสวมเสื้อของค่าย และกางเกงคาร์โก้ที่ดูทะมัดทะแมง

 • ฟุ่มเฟือย ใช้เงินไม่คิดหน้าคิดหลัง
จากนิสัยนำแฟชั่นของเธอ ก็เลยซื้อ 'ของมันต้องมี' ทั้งหมดทุกอย่าง กิเลสตันหาสวนทางกับเงินในบัญชี บางครั้งจึงเห็นว่าเธอรับงานรัว ๆ ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ หรืองานจากเทพเจ้าเพื่อใช้หนี้บัตรเดบิต

 • ผู้หญิงจริตกะเทย
เรียกง่าย ๆ ว่าเล่นใหญ่เล่นโต จากความมั่นใจในตัวเอง มีอารมณ์ขัน ขี้เล่น แต่ก็มีมุมแมน ๆ กล้าลุย กล้าเสี่ยง รักเพื่อนพ้อง และรักความสนุก ตุ๊งรูปเยอะมากจนฉากหลังเบี้ยว

---

ประวัติส่วนตัว:
มาร์ช เป็นสาวชาวไทย เกิดที่เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่มีแม่ แต่กระนั้นหญิงสาวกลับไม่เคยขาดแคลนความรักจากมารดา "ความจริงแล้วป้าคือพ่อของหนู" คือความจริงสุดช็อคที่ ป้าแหวนแก้ว กะเทยวัยกลางคนที่เลี้ยงดูมาร์ชตั้งแต่เกิด เฉลยความจริงตอนที่หญิงสาวอายุได้ 14 ปี ซึ่งถึงเวลาที่เธอต้องเข้าค่ายหมาป่า นอกจากเธอมีป้าแหวนแก้วเป็นแม่ (?) แล้ว เธอยังมีพ่อเป็นเทพเนปจูนอีกด้วย นั่นมันอะไรกันเนี่ย!

แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเพราะเด็กสาววัย 14 ปี ถูกหมาป่าสีขาวผ่านมาจ้องหน้าเช้าเย็น สาบานว่าไม่ใช่ไอ้โบ้ร้านข้าวหน้าปากซอยแน่ ๆ มาร์ชจึงยอมเชื่อคำพูดของป้าแหวนแก้ว แล้วออกเดินทางไปกับลูปา จากชลบุรีไปแคลิฟอร์เนีย ช่างเป็นระยะทางที่แสนไกล

จากความสามารถของสายเลือดที่เป็นถึงมหาเทพสุดเกรี้ยวกราดอย่างเนปจูน ทำให้หญิงสาวสามารถเรียนรู้การต่อสู้ได้อย่างรวดเร็ว และออกจากบ้านหมาป่าในเวลาอันสั้น เมื่อมาถึงค่ายจูปิเตอร์ เธอได้ถูกส่งไปประจำกองร้อย 3

เธอมักเป็นสีสันของค่าย ในด้านการนำแฟชั่น และอัปเดทข้อมูลส่วนตัวลงในแอปพลิเคชั่นมือถือทุก ๆ ครึ่งชั่วโมว แต่เมื่อยามออกไปทำภารกิจก็ไม่เคยหวั่น แม้ว่ามาร์ชจะยังไม่มีผลงานมากนัก (ไม่นับชื่อเสียงจากการเป็นแม่ค้าออนไลน์) แต่หลายคนในค่ายมักไว้ใจให้เธอเป็นเพื่อนร่วมทีม

---

ความเป็นมาของสายเลือดบรรพบุรุษ:
ปี 1310 บิซาน เบอร์จิกิน กำเนิดขึ้นในกระโจมของข่านผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่ามองโกล เขาไม่ได้เกิดจากมารดาหลวง ทว่าอนุแสนรักของข่านผู้นั้นคือสตรีนอกด่าน ผู้มีดวงตาสีฟ้าครามนามว่า ฮาร์โมเนีย หลังให้กำเนิดบุตรชายได้ไม่นาน ฮาร์โมเนียได้ตายจากไปในอ้อมกอดของข่าน ก่อนลมหายใจสุดท้ายจะสิ้นสุด นางฝากฝังกับยอดนักรบว่า "ขอโทษที่ข้าอยู่กับเจ้าได้ไม่นาน ฝากดูแลลูกรักของพวกเราด้วย บิซานจะเป็นยอดชาย เขาไม่ได้มีเพียงสายเลือดข่านอยู่ในตัว แต่ครึ่งหนึ่งของเขาคือสายเลือดของทวยเทพ เมื่อถึงเวลาจงพาเขาไปดินแดนกรีก และฝากเขาให้ไครอนเลี้ยงดู เซ็นทอร์จะฝึกฝนวิชาแก่เด็กคนนี้ ให้เขารอดปลอดภัยจากอสุรกาย" แม้ท่านข่านจะงง แต่เขาก็รับปากเมียรัก พยายามเดินทางไปถึงดินแดนกรีก จากนั้นส่งบุตรให้ชายบนหลังอาชาที่ชื่อว่า ไครอน ดูแล

นับตั้งแต่ออกจากอ้อมอกของบิดา บิซานได้มีชีวิตใหม่ในฐานะเดมิก็อดสายเลือดเทพีฮาร์โมเนีย ฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย จนกระทั่งได้พบรักกับหญิงสาวชาวโรมันคนหนึ่ง จากนั้นบิซานได้ย้ายออกจากสังกัดค่ายกรีก ไปอยู่อาศัยยังกรุงคอนสแตนตินโนเปิล เขาได้สร้างผลงานมากมายแก่โรมันในฐานะคณะทูตคนหนึ่ง

ปี 1453 สายเลือดแห่งบิซาน อาศัยอยู่ที่จักรวรรดิโรมันมาได้ 2 อายุคน ซึ่งในปีนี้เองที่เมืองคอนแสตนติโนเปิลแตก ทำให้ชาวโรมันต้องแตกกระสานซ่านเซ็น บางส่วนจับกลุ่มไปยังกรุงโรมใหม่ แต่บางส่วนกระจัดกระจายไปตามส่วนต่าง ๆ ของโลก เมย์ดาห์ ซึ่งเป็นสายเลือดของบิซาน ณ ขณะนั้น ไม่ได้ติดตามไปยังกรุงโรมใหม่ เธอคือผู้ประสบภัยถูกจักรวรรดิออตโตมันกวาดต้อนไว้อยู่ในเมือง ซึ่งภายหลังถูกเปลี่ยนชื่อเมืองเป็นอิสตันบูล

ปี 1782 สายเลือดแห่งเทพีฮาร์โมเนียถูกลืมเลือน ลูกหลานของบิซาน (และเมย์ดาห์) ประกอบอาชีพค้าขาย เขาเดินทางไปตามเส้นทางสายไหม จากนั้นตัดสนใจตั้งรกรากที่จีนแผ่นดินใหญ่ คล้ายกับว่าสูงสุดคืนสู่สามัญโดยไม่รู้ตัว

ปี 1940 ช่วงเวลานี้เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 และการรุกรานจากจักรวรรดิญี่ปุ่น ชาวจีนบางส่วนลี้ภัยลงมาทางใต้ เข้าสู่ประเทศไทย โจว เจี้ยน คือหนึ่งในนั้น เขานั่งเรือสำเภาลี้ภัยมา แต่ว่าเรือแตกจนต้องว่ายน้ำมาถึงเขาสามร้อยยอด (ตอนนั้นใช้ชื่อว่า เขาสามร้อยรอด) เมื่อรอดชีวิต ชายหนุ่มได้ทำงานเป็นจับกังที่ท่าเรืออู่ตะเภา

ปี 1945 สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ตอนนี้ โจว เจี้ยนแต่งงานกับสาวไทย และให้กำเนิดบุตรสาว 1 คน ชื่อ ปรีดา แซ่โจว

ปี 1974 นางปรีดา แต่งงานกับหนุ่มชาวไทยนามสกุล เชี่ยววารี และให้กำเนิดลูก 3 คน หนึ่งในนั้นคือบุตรชายคนหนึ่ง ชื่อ ศักดิ์แก้ว เชี่ยววารี ทว่าศักดิ์แก้ว มีจิตใจเป็นหญิงมาตั้งแต่เด็ก จนผู้เป็นพ่อรับไม่ได้ ไล่ศักดิ์แก้วออกจากบ้าน เขาจึงต้องปากกัดตีนถึบ หาเงินด้วยตัวเอง และได้ทำงานกับกลุ่มนักแสดงโชว์สาวประเภทสองที่พัทยา เขาเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็น แหวนแก้ว แต่ไม่ได้เปลี่ยนนามสกุลเพราะแม่ได้ขอเอาไว้ วันหนึ่งแหวนแก้วได้พบรักกับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติผู้หนึ่งที่ดูเคร่งขรึม ทั้งสองมีความสัมพันธ์กันจนแหวนแก้วตั้งท้องขึ้นมาเสียอย่างนั้น แม้จะงงแต่แหวนแก้วก็ดีใจที่ตนเองได้เป็นหญิงอย่างที่หวังไว้ จากนั้นเขาได้ให้กำเนิดลูกสาวชื่อ นพมาศ เพื่อให้ชื่อสอดคล้องกับที่มาที่ไปของพ่อเด็ก

Dean HEROES

);">

Mireva  Lavellanมิเรว่า ลาเวลล็อง

วันเกิด: 23 เมษายน 1937 (อายุจริง 88 ปี)
อายุร่างกาย: 20 ปี
เชื้อชาติ: ฝรั่งเศส
โรคประจำตัวเดมิก็อด: ดิสเล็กเซีย
ข้อบกพร่องร้ายแรง: ไม่รู้จักเทคโนโลยี
สังกัดกองพันที่ 12: ฟุลมินาตา
รับใช้กองทัพโรมัน: 3 ปี
ฐานะ: มนุษย์กึ่งเทพ ธิดาแห่งไทรเวีย
สังกัดกองร้อย: กองร้อยที่ 3
ตำแหน่ง: สมาชิกกองร้อย
อาวุธประจำตัว: คบเพลิงเวทมนตร์ และมีดสั้นพูจิโอ
สัตว์เลี้ยง: กริมาลคิน ชื่อ เฌอแตม

---

บุคลิกภาพ: 
• ลึกลับ
มิเรว่าแทบจะเป็นหนึ่งเดียวกับความมืด เธอมักไปไหนมาไหนอย่างลึกลับ ไม่เอิกเริก ฝีเท้าเบาราวกับแมว แม้อยู่ในห้องเดียวกัน แต่คนในห้องอาจไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเธอ มิเรว่ามักจะปลีกวิเวกอยู่ตัวคนเดียว (หรือบางทีอาจอยู่กับกริมาลคินของเธอ) ไม่มีใครรู้ว่าหญิงสาวคิดอะไรอยู่ในใจ

 • พูดน้อย สุขุม จริงจังต่อหน้าที่
หญิงสาวแทบไม่พูดไม่จากับใคร หากเอ่ยปากคำพูดแต่ละคำจะมีแต่ความละเมียดละไมราวกับบทกวียุคเก่า และทุกสิ่งที่เธอพูดผ่านการไตร่ตรองเป็นอย่างดีก่อนทุกครั้ง ด้วยความจริงจังของมิเรว่าทำให้เธอไม่ทันกับมุกตลกอยู่เสมอ 

 • ช่างสังเกต เซนส์ดี 
มิเรว่าละเอียดอ่อนกับรายละเอียดเพียงเล็กน้อย เธอมักจะสังเกตเห็นจุดที่น่าสงสัยก่อนใครเพื่อน แต่เธอจะไม่พูดออกมาก่อนยกเว้นแต่จะมั่นใจในจุดด่างพร้อยนั้น หรือเว้นแต่จะมีใครสักคนถาม ดังนั้นหญิงสาวจึงมักจะอ่านออกว่าใครมีความลับอะไรปกปิดไว้ ด้วยความเป็นคนพูดน้อยจึงกลายเป็นเก็บความลับเก่งไปด้วย

 • ไม่สันทัดเทคโนโลยี
เนื่องจากมิเรว่าเป็นคนหลงยุค เธอจึงพลาดที่จะเรียนรู้เทคโนโลยีในยุคปัจจุบัน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเดมิก็อดคนอื่นถึงให้ความสำคัญกับแผ่นกระจกสีดำทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าหนักหนา แม้ว่าเธออาจจะมีมันตามคำแนะนำของเพื่อนร่วมกองร้อย แต่ก็ใช้ไม่เคยเป็น

---

ประวัติส่วนตัว:
มิเรว่า ลาเวลล็อง ธิดาแห่งไทรเวียกับแม่มดสาวในยุคศตวรรษที่ 20 เธอเกิดในหมู่บ้านชนบทเล็ก ๆ ของ เมืองมงต์เซกูร์ ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส มิเรว่าฉายแววจะเป็นแม่มดที่ดีได้ตั้งแต่เด็กจากสายเลือดของ แม่-แม่ ทั้งสองของเธอ มิเรว่าทำตัวลึกลับตั้งแต่เล็ก บางคนลือว่าครอบครัวลาเวลล็องเป็นแม่มด เพราะจู่ ๆ มารดาของเธอก็ตั้งท้องโดยไม่ทราบสาเหตุ แม่ของเธอไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับบุรุษ มีแค่เพื่อนสาวจากต่างแดนที่นาน ๆ มาเยี่ยมที ทำให้บ้านของเธอถูกแปลกแยก โชคดีที่พ้นยุคล่าแม่มดมาแล้วมิเช่นนั้นมิเรว่าและแม่ของเธออาจไม่รอด (หรืออาจรอดเพราะแม่มดตัวจริงมีทางหนีเสมอ)

เธอไม่สุงสิงกับเด็กแถวบ้าน ทว่ามีเพื่อนที่สนิทที่สุดคือแมวดำของบ้านที่ตั้งชื่อให้ว่า เฌอแตม น่าประหลาดที่แมวตัวนี้ไม่โตขึ้นเลย จนกระทั่งมารู้ภายหลังจากมารดาว่า เฌอแตมคือกริมาลคิน

พลังเดมิก็อดของเธอตื่นขึ้นมาเร็วกว่าเดมิก็อดทั่วไป หญิงสาวจึงต้องเดินทางไปที่บ้านหมาป่าตั้งแต่อายุ 11 ปี พร้อมกับเฌอแตม ใช้เวลาฝึกฝนกับลูปา 1 ปี ก่อนได้บททดสอบให้ไปค่ายจูปิเตอร์เพียงลำพัง และได้สังกัดกองร้อยที่ 3 แห่งกองพันฟุลมินาตา 

ในปี 1957 หลังจากรับใช้กองทัพโรมันมาได้ 3 ปี มิเรว่าได้รับภารกิจเดินทางกับพรรคพวกอีก 2 คน ทั้ง 3 ทำภารกิจสำเร็จอย่างง่ายดาย ทว่าหนทางกลับค่ายไม่ง่ายอย่างนั้น คณะผู้กล้าได้สมบัติมามากมายหลังจากเสร็จภารกิจ พวกเขาจึงกะแวะฉลองที่คาสิโนแห่งหนึ่งในลาสเวกัสซึ่งเป็นเมืองผ่านทางหลังจากที่เหน็ดเหนื่อยกันมา มิเรว่ามองไปยังสัญลักษณ์ดอกบัวด้วยความสังหรณ์ใจ ทว่าหลักฐานยังไม่แน่ชัดว่าเบื้องหลังดอกบัวมีอะไรผิดปกติเธอจึงยังไม่ได้บอกสหาย แต่เมื่อเหยียบย่างเข้าไปในประตูเพียงก้าวเดียวหญิงสาวก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติอย่างรุนแรง ทว่าเธอหันหลังกลับไม่ทัน มิเรว่ากับเพื่อนทั้ง 2 สูดละอองดอกบัวเข้าไปอย่างจัง จากนั้นเหล่าผู้กล้าทั้ง 3 ได้หลงลืมตัวตน มัวเมาอยู่ในคาสิโนโลตัสโดยลืมเลือนวันและคืน

ค่ำคืน Walpurgis 30 เมษายน 2025 ที่พลังของเหล่าพ่อมดและแม่มดแข็งแกร่ง ปีนี้พิเศษกว่าปีอื่นเนื่องจากเหล่าผู้บูชาเวทมนตร์ได้ทำพิธีกรรมบางอย่างบนภูเขาบร๊อคเคน เพื่อบูชาเทพแห่งเวทมนตร์และเทพแห่งกลางคืน ทำให้พลังเวทในวันนี้แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม (ไม่เกี่ยวกับกิจกรรมที่เด็กค่ายฮาล์ฟบลัดจัดขึ้น) 

อยู่ ๆ มิเรว่าก็ได้สติคืนกลับมา เธอจดจำได้ว่าเธอคือธิดาแห่งไทรเวีย เพิ่งทำภารกิจกู้โลกสักอย่างสำเร็จแล้วแวะมาฉลองที่คาสิโนแห่งนี้ ตอนนี้ได้เวลาที่เธอและพรรคพวกต้องกลับไปที่ค่ายจูปิเตอร์แล้ว ทว่าเธอตามหาเพื่อนทั้ง 2 ไม่เจอ ไม่รู้ว่าพวกเขาออกมาก่อนหรือเป็นตายร้ายดีอย่างไร จนสุดท้ายเธอตัดสินใจออกมาจากคาสิโนโลตัสด้วยตัวคนเดียว (+เฌอแตม 1 ตัว) แล้วมาทราบทีหลังว่าเวลาปัจจุบันคือปี 2025 ซึ่งห่างจากเวลาที่เธอเข้าใจไปถึง 68 ปี

มิเรว่าคลำทางจนกลับมายังค่ายจูปิเตอร์สำเร็จ ทว่าทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ถนนในเมืองนิวโรมเปลี่ยนไปจนจำตรอกซอยแทบไม่ได้ ไร้สหายที่รู้จัก แม่ทัพก็เปลี่ยนหน้ามาไม่รู้กี่รุ่นแล้ว และเธอพบว่ามีรายชื่อของเธอในสุสานของผู้กล้าพร้อมกับสหายอีกสองคน ด้วยความไปไหนก็ไม่ถูกทำให้เธอกลับมาประจำที่กองร้อยที่ 3 อีกครั้ง

Moneka HONOR

ประวัติ • TGC PROFILE

TGC - ค่ายจูปิเตอร์

NAME

อัสทริก เดวอน ซูกิ (Astrid Devon Suki)

เชื้อชาติ

ญี่ปุ่น

วันเดือนปีเกิด

10 สิงหาคม 2012

สายเลือด

มาร์ส

เพศ / รสนิยม

หญิง • ชอบเพศเดียวกัน (GL)

ส่วนสูง / น้ำหนัก

171 ซม. / 56 กก.

การศึกษา

Grade 9 : Hoffman Estates High School (GED)

TWELFTH LEGION FULMINATA • TGC CARD

อัสทริก เดวอน ซูกิ
Astrid Devon Suki

สังกัดกองพันที่สิบสอง ฟุลมินาตา • รับใช้กองทัพโรมัน: พึ่งเข้าร่วม

ฐานะ: เดมิก็อด บุตรีแห่งเทพมาร์ส

ข้อบกพร่องร้ายแรง

ประสาทสัมผัสดีเยี่ยมเกินควร

โรคประจำตัวเดมิก็อด

โรคดิสเล็กเซีย, โรคสมาธิสั้น

อาวุธ

กราดิอุสและมีดสั้นเป็นส่วนใหญ่

บุคลิกภาพ (Personality)

 เธอมีบุคลิกที่ค่อนข้างเงียบและเข้าถึงยาก แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจในตนเอง เธอเป็นคนที่ไม่หวั่นไหวกับอะไรง่าย ๆ และมักจะคิดวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรอบด้านก่อนตัดสินใจเสมอ ความนิ่งสงบของเธอนั้นไม่ได้หมายถึงการไร้อารมณ์ แต่เป็นสัญญาณของไหวพริบและความฉลาดที่ซ่อนอยู่ภายใน ซึ่งทำให้เธอสามารถรับมือกับปัญหาที่ซับซ้อนได้อย่างรวดเร็ว อัสทริกจึงเป็นเพื่อนที่น่าเชื่อถือและเป็นที่ปรึกษาที่ดีเยี่ยมสำหรับผู้ที่ต้องการความจริงใจและความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ซูกิ ชอบเล่นกีฬาและทำอาหาร เธอมักเป็นผู้ช่วยพ่อที่เป็นเชฟอาหารญี่ปุ่นบ่อย ๆ ทำให้เธอมักได้ทบทวนกับตัวเองเวลาทำอาหาร

สังกัดกองร้อย / ตำแหน่ง

กองร้อยที่ 1 • สมาชิกกองร้อย

ชีวประวัติโดยสรุป

          อัสทริก เติบโตใน Hoffman Estates ย่านชนบทเงียบสงบของชิคาโก้ แต่เต็มไปด้วยผู้คนหลากวัฒนธรรม ครอบครัวของเธอเป็นผู้อพยพชาวญี่ปุ่นรุ่นที่สอง พ่อของเธอชื่อ ซูกิ เคนอิจิ เป็นเชฟซูชิระดับท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงในละแวกนั้น ส่วนแม่เธอไม่รู้ว่าคือใครแต่เธอรู้สึกว่ามีใครบางคนอยู่กับเธอและพ่อจนถึง 3 ขวบ ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไรและพ่อก็ไม่เคยยอมพูดถึงมันเลย ซูกิไม่รู้ว่าเธอมีสายเลือดเทพโรมัน ไหลเวียนอยู่ในตัว แต่เธอมักฝันถึงร่างเงาสูงใหญ่ในชุดเกราะทอง ยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบ พร้อมกลิ่นเหล็ก ไอเลือดและเสียงคำรามของหมาป่า แต่เธอไม่เข้าใจฝันเหล่านี้เลย

         อัสทริกเติบโตขึ้นมาแค่กับคุณพ่อเท่านั้น เธอเลยเป็นคนแข็ง ๆ และรู้ตัวเองว่าไม่ได้ชอบอะไรแบบผู้หญิงขนาดนั้น ซูกิประสาทสัมผัสดีตั้งแต่เด็กและเป็นคนโคตรใหญ่เหมือนนักรบ ทำให้เธอโดนทาบทามให้เล่นกีฬาสีบ่อย ๆ และโดนคนเข้ามายุ่งวุ่นวายจนน่ารำคาญ แต่เมื่อขึ้นระดับมัธยมต้น เธอเลือกที่จะเรียนระบบ GED เพราะภาษาที่เปลี่ยนแปลง เธออ่านตัวอักษรอะไรไม่ค่อยออก มันวิ่งไปตามดวงตาของเธอ พอไปตรวจบอกว่าเป็นโรคดิสเล็กเซีย ทำให้พ่อและเธอตัดสินใจเรียนเทียบชั้น แต่เพราะซูกิเป็นเด็กหัวไวและฉลาด เธอขึ้น เกรด 9 ตั้งแต่อายุ 13 ย่าง 14 และระยะเวลาว่างเธอมักจะช่วยพ่อดูแลร้านซูชิของพ่อเป็นประจำ

         ซูกิ เคนอิจิ ความจริงแล้วเขามีความสัมพันธ์กับเทพมาร์สและเขาเป็นเกย์ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าหนุ่มที่เขาพบที่ร้านซูกิ ลูกค้าคนประจำนั้นเป็นเทพมาร์ส กว่าจะรู้ตัวเขาก็ได้พรท้องกับเทพมาร์สไปเสียแล้ว การได้มีลูกด้วยตนเองนั้นเป็นดั่งฝัน ทำให้เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับลูกเพราะเขาเองก็ไม่อยากพูดเหมือนกันเนื่องจากเพราะความเป็นเทพของมาร์สทำให้เขาไม่ได้อยู่กับคนรัก ซูกิ เคนอิจิ จึงเสียใจมาก แต่เขารู้ว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่เสียใจ เหล่าเทพล้วนมีคนรักมากมายและเคนอิจิก็ไม่ได้คิดว่าเขาเป็นคนเดียวที่หลงรักเทพหนุ่มคนนี้ ทำให้เขาไม่เคยคิดจะบอกลูกสาวอย่างซูกิเรื่องแม่ของเธอเลย          พ่อของเธอแม้จะไม่ใช่ลูกครึ่งเทพกลับรู้บางอย่างเกี่ยวกับตัวตนของเธอที่เธอไม่รู้ เขาได้รับคำเตือนจาก “คนรู้จักเก่า” ในโลกว่าซูกิจะตื่นขึ้นในวันที่อันตรายที่สุดและเมื่อวันนั้นใกล้เข้ามา เขาจึงส่งเธอไปยังบ้านหมาป่าตามที่คนรู้จักเก่าได้เตือนไว้ ซูกิกลายเป็นเด็กที่เด็กหมาป่าคนอื่นมองว่าแปลก เธอพูดน้อยแต่ตาไวต่อยแรงแต่ไม่เคยยิ้ม เธอไม่รู้ว่าเทพองค์ไหนเป็นพ่อหรือแม่ของเธอและไม่มีพลังพิเศษใดปรากฏให้เห็น ต่างจากเด็กคนอื่นที่เริ่มควบคุมธรรมชาติเล่นกับไฟหรือดึงโล่จากอากาศได้

          เมื่อเข้าสู่บ้านหมาป่าซูกิได้เป็นบัดดี้กับสมาชิกคนก่อนหน้า เธอชื่อ โมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม ซูกิค่อนข้างแปลกใจกับความใจดีและความประหลาดในสายตาของเธอ ทั้งสองสนิทกันและได้เดินทางไปที่ค่ายจูปิเตอร์ด้วยกัน แต่ทว่าเมื่อถึงทางเข้าค่ายบริเวณอุโมงค์ทั้งสองโดนมิโนทอร์โจมตี ซูกิพบว่าโมนีก้ามีปฎิกิริยาที่แปลกไป เธอเก็บความเคลือบแคลงใจไว้ในใจของตนเองอยู่ตลอดมา และหวังว่าสักวันโมนีก้าคงจะกล้าบอกเธอว่าความจริงในเหตุการณ์ครั้งนั้นคืออะไร

        ซูกิได้รับเข้าเลือกกองร้อยที่ 1 เนื่องจากความสามารถที่โดดเด่น เธอภูมิใจอยู่ลึก ๆ เพราะความจริงเธอเป็นคนที่จริงจังอยู่เสมอ แต่ก็เสียใจที่ไม่ได้อยู่กองร้อยเดียวกันกับบัดดี้ของตนเอง แต่ทว่าตอนนี้เธอกำลังจะพิสูจน์ตัวเองในการเป็นเดมิก็อดเพื่อให้ตนเองเป็นที่ยอมรับและเธอหวังว่าตัวเองจะได้พบสถานที่ซึ่งสะดวกใจที่จะอยู่ เธอได้รับสัญลักษณ์ของเทพมาร์สในตอนที่นอนป่วยอยู่ที่สถานพยาบาลในค่าย แต่ทว่าการพึ่งมาทำให้ตอนนี้เธอยังไม่มีขีดเส้นที่บ่งบอกถึงช่วงเวลาและผลงานของเธอ

Esper HEROES

ชื่อ: ยู พิลวอน (Yoo Pilwon)

ชื่อเล่น: ไกด์ (Guide) / พิลวอน (Pilwon)

วันเดือนปีเกิด : 20 ตุลาคม 2012

อายุ: 13 ปี

รสนิยม : ชอบเพศเดียวกัน - BL

เชื้อชาติ: เกาหลี

ข้อบกพร่องร้ายแรง: -

โรคประจำตัวเดมิก็อด: สมาธิสั้น / ดิสเล็กเซีย

ส่วนสูง: 178

น้ำหนัก: 63

บุคลิกภาพ (Personality) :  

พิลวอน หรือ ไกด์ เป็นเด็กหนุ่มอายุ 13 ปีที่มีบุคลิกที่ดูสุขุมและนิ่งเงียบเกินกว่าวัย ภายนอกเขาดูเข้าถึงยากและเก็บงำความรู้สึกไว้ภายใน ซึ่งสะท้อนผ่านแววตาที่หรี่ลงเล็กน้อยและท่าทางที่ผ่อนคลายแต่แฝงด้วยความเหม่อลอย อย่างไรก็ตาม ภายใต้ท่าทีที่สงวนนั้น เขากลับมีความอ่อนไหวและลึกซึ้งในเรื่องของความรู้สึก เขามีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร ด้วยผมสีม่วงเข้มตัดกับปอยผมสีขาว ซึ่งอาจเป็นสัญลักษณ์ของบุคลิกที่ลึกลับและซับซ้อน ชื่อเล่นของเขา "ไกด์" อาจบ่งบอกว่าเขาเป็นผู้ที่คอยให้คำแนะนำหรือชี้ทางให้กับคนรอบข้าง ทั้งที่ตัวเขาเองอาจจะไม่ได้แสดงปฏิกิริยามากมายนัก เขาเป็นคนช่างสังเกตและช่างคิด ซึ่งอาจเป็นผลมาจากการที่เขาต้องพึ่งพาตัวเองหรือต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ทำให้ต้องคิดวิเคราะห์ตั้งแต่เด็ก

สังกัดกองพันที่สิบสอง ฟุลมินาตา: กองร้อยที่ 5

ฐานะ : มนุษย์กึ่งเทพ บุตรแห่งพูลโต

ตำแหน่ง: สมาชิกกองร้อย

อาวุธประจำตัว: ดาบกราดิอุส / มีดสั้นพูจิโอ

รับใช้กองทัพโรมัน: พึ่งเข้าร่วม

ชีวประวัติโดยสรุป :

ยู พิลวอน หรือ "ไกด์" เป็นลูกครึ่งเทพเชื้อสายเกาหลีที่ครอบครัวของเขาตั้งถิ่นฐานอยู่ในลอสแอนเจลิสมาเป็นเวลาสองรุ่น การเติบโตในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ทำให้เขาสามารถผสมผสานวัฒนธรรมเกาหลีและความเป็นอเมริกันได้อย่างลงตัว โดยไม่ต้องละทิ้งรากเหง้าของตนเอง เขาเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนชาวเกาหลีขนาดใหญ่ในลอสแองเจลิส ซึ่งอาจทำให้เขาคุ้นเคยกับย่านโคเรียทาวน์ที่เป็นศูนย์กลางของชุมชน และมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับทั้งวัฒนธรรมดั้งเดิมของบรรพบุรุษและวัฒนธรรมสมัยใหม่ของสหรัฐฯ

แม้ว่าจะไม่ได้ระบุอย่างชัดเจนว่าพ่อหรือแม่คนใดของเขาเป็นมนุษย์ แต่การที่เขาเติบโตขึ้นในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความหลากหลายทางเชื้อชาติและวัฒนธรรมในลอสแอนเจลิส ก็นับเป็นพื้นฐานสำคัญที่หล่อหลอมตัวตนของเขา และทำให้เขามีมุมมองที่แตกต่างจากลูกครึ่งเทพคนอื่นๆ ที่อาจจะเติบโตในสภาพแวดล้อมที่จำกัดกว่า

พิลวอนได้พบกับ เอสเปอร์ เป็นครั้งแรกที่ บ้านหมาป่าในหุบเขาโซโนมา สถานที่ซึ่งเทพีลูปาใช้ฝึกเด็กลูกครึ่งเทพให้มีความพร้อมก่อนเข้าสู่ค่ายจูปิเตอร์ การพบกันครั้งนั้นเกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่กลับเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพที่ค่อย ๆ เติบโตขึ้นจากความแตกต่าง จนกระทั่งลูปาเห็นศักยภาพบางอย่างในตัวเขา จึงจัดให้ฝึกคู่กับเอสเปอร์

จนกระทั่งวันเดินทางออกจากบ้านหมาป่าระหว่างทางไปยัง ค่ายจูปิเตอร์ สิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ขณะพวกเขากำลังหลบหนีจากอสุรกายที่ชื่อ ซามีท พื้นดินใต้เท้าของไกด์กลับสั่นสะเทือน และรอยสัญลักษณ์ของ เทพพลูโต ก็ปรากฏขึ้นบนท้องแขนซ้ายของเขา แสงสีดำอมม่วงแผ่วเบาแผ่กระจายไปทั่วผิวหนัง 

ในตอนนั้นเอง เขาจึงเข้าใจว่าเลือดของเทพแห่งยมโลกไหลเวียนอยู่ในร่างของเขา ความทรงจำแปลกประหลาดผุดขึ้นเป็นภาพพร่ามัว เสียงกระซิบของเงาใต้พื้นดิน เสียงที่บอกให้เขา “อย่ากลัวความมืด เพราะนั่นคือบ้านของเจ้า”

Moneka HONOR

ประวัติ • NPC PROFILE

TGC - ค่ายจูปิเตอร์

NAME

ดีเอโก้ อเลฮานโดร ฟอร์ตู

เชื้อชาติ

ละตินอเมริกา (เป็นลูกครึ่งสเปน - บราซิล)

วันเดือนปีเกิด

17 พฤษภาคม ค.ศ. 2006

สายเลือด

ลูกหลานมรดกเทพีฟอจูน่า

เพศ / รสนิยม

ชาย / ไบเซ็กชวล เอียงไปทางผู้หญิง

ส่วนสูง / น้ำหนัก

191 ซม. / 70 กก.

การศึกษา

จบเกรด 12 / กำลังเข้าสู่มหาลัยนิวโรมปีหน้า

TWELFTH LEGION FULMINATA • NPC CARD

ดีเอโก้ อเลฮานโดร ฟอร์ตู Diego Alejandro Fortu

สังกัดกองพันที่สิบสอง ฟุลมินาตา • รับใช้กองทัพโรมัน: 6 ปี

ฐานะ: ลูกหลานมรดกเทพีฟอร์ทูน่า

ข้อบกพร่องร้ายแรง

ชอบความเสี่ยงหนักเกินไป

โรคประจำตัวเดมิก็อด

โรคดิสเล็กเซีย, โรคสมาธิสั้น

อาวุธ

มีดสั้นสติเจียนบรอนซ์ (โดนเก็บไว้ในลูกเต๋า Polyhedral Dice)

บุคลิกภาพ (Personality)

ดูไม่จริงจังแต่ทุกคำพูดผ่านการคิด ชอบยิ้มหัวเราะ แซะคนอื่นแบบกวน ๆ ท่าทางกับการแต่งตัวไม่ค่อยเป็นระเบียบ ชอบปลดกระดุมให้ดูไม่เรียบร้อย มองหลายอย่างเป็นดีลหรือโอกาสต่อรอง ไม่ชอบคนโลกสวยที่พูดถึงเกียรติยศแบบกลวง ๆ แต่กลับยึดมั่นในเกียรติของตัวเองอย่างดื้อรั้น รับปากแล้วจะทำให้จบและไม่หักหลังคนฝั่งเดียวกัน แม้จะติดนิสัยชอบเดิมพันและค่อนข้างประมาท แต่ข้างในคิดเยอะและจำทุกความผิดพลาด รู้ว่าชัยชนะที่ทำให้เพื่อนร่วมทีมไม่กลับมาด้วยกันไม่คุ้มค่า ชอบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และมักแอบจิบเวลาได้โอกาส บุหรี่ไม่ได้สูบประจำแต่พกไว้เพราะชอบควันแรกหลังรอดจากสถานการณ์บ้า ๆ ดีเอโก้ยังมีนิสัยประหลาด คือใช้ลูกเต๋า Polyhedral Dice ทอย Saving Throws ตัดสินปฏิกิริยาในชีวิตจริง เช่นถ้าเห็นอะไรชวนอาเจียนก็จะทอยเต๋าก่อน ถ้าเซฟผ่านจะกลั้นไว้ได้ ถ้าพลาดก็ปล่อยพุ่งออกมาเลย 

สิ่งที่ชอบ: บอร์ดเกมและอะไรที่เกี่ยวกับเกมชอบหมด, ลูกเต๋า Polyhedral Dice, อาหารสตรีทฟู้ดรสจัดจ้าน, ไพ่, เครื่องดื่มแอลกอฮลล์ และสาวสวย (เข้ากับเฮเฟตัสหรือวัลแคนไม่ค่อยได้เพราะชอบแกล้ง)

สิ่งที่ไม่ชอบ: อาหารที่ไม่ท้าทาย (เช่น สลัดผักจืดชืด/ซุปใสไร้รส)

สังกัดกองร้อย / ตำแหน่ง

กองร้อยที่ 1 ตำแหน่ง สมาชิกกองร้อย

      ดีเอโก้ อเลฮานโดร ฟอร์ตู เกิดและเติบโตในครอบครัวลูกครึ่งสเปน–ละตินอเมริกันที่คำว่าชีวิตธรรมดาเป็นแค่ตำนานเล่าขานไม่ใช่ของจริง ฝั่งตระกูลอเลฮานโดรในมาดริดคือเจ้าของบาร์เก่า คาสิโนใต้ดิน และธุรกิจบันเทิงสีเทาที่โยงเส้นไปถึงเมืองท่าหลายแห่งทั้งในสเปนและละตินอเมริกา เด็กคนอื่นโตมากับสนามเด็กเล่น ห้างสรรพสินค้า แต่ดีเอโก้โตมากับกลิ่นเหล้า เสียงลูกเต๋ากระทบโต๊ะ แสงไฟนีออน และสมการกำไร–ขาดทุนบนกองบัญชีหลังร้าน ครอบครัวรู้กันหมดตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายว่าตระกูลนี้มีเชื้อสายเทพีฟอร์ทูน่าปนอยู่ในสายเลือด บางรุ่นดวงดีเว่อร์จนรวยไม่รู้เรื่อง บางรุ่นดวงซวยระดับแพ้พนันจนเกือบหายจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แต่ไม่ว่าจะรุ่นไหนก็ต้อง จ่ายค่าโต๊ะ ให้โชคชะตาเสมอ ดังนั้นพอเด็กชายดีเอโก้เริ่มรอดจากอุบัติเหตุที่คนอื่นเข้าโรงพยาบาลยาว ในขณะที่เขาแทบไม่เป็นอะไรหรือคืนที่คาสิโนโดนหน่วยงานรัฐบุกแต่เขาถูกไล่ไปซื้อของข้างนอกพอดีราวกับมีใครจงใจจัดฉาก ทุกคนในบ้านก็แค่มองหน้ากันแล้วสรุปง่าย ๆ ว่า อ้อ… คราวนี้ฟอร์ทูน่าคงเลือกแล้วล่ะ

      พลังของเขาปะทุชัดตอนอายุ 11 ปี ในคืนที่คาสิโนลับแห่งหนึ่งในมาดริดถูกแก๊งคู่แข่งบุกถล่ม ดีเอโก้ที่แอบเดินวนแถวโต๊ะพนัน (เพราะชีวิตมันยังไม่เสี่ยงพอ) กลับเป็นคนเดียวที่ก้าวออกจากประตูพอดีในจังหวะที่ระเบิดทำโครงสร้างด้านในถล่มลงมาเฉียดเขาไปอย่างน่าโมโห เหรียญเก่าของฟอร์ทูน่าที่ห้อยคอร้อนจนเกือบลวกผิว เสี้ยววินาทีที่อยากรอดแต่ก็กลัวตายจนตัวสั่น ทำให้เขารู้สึกเหมือนเส้นทางดวงของตัวเองถูกลากให้เห็นชัด ๆ ต่อหน้าตา ครอบครัวอเลฆานโดรไม่ต้องการหลักฐานอะไรอีก ทุกคนยอมรับตรงกันว่าฟอร์ทูน่าคงเอ็นดูเด็กบ้านนี้เกินไปแล้ว และได้เวลาส่งเขาไปอยู่ที่ที่เหมาะกับคนประเภทต้องไปเป็นทาสกองพันที่สิบสองอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

      เมื่ออายุครบ 12 ปี พ่อของดีเอโก้ก็บอกว่าแกจะจบชีวิตแบบนักเรียนดี ๆ ในโรงเรียนดัดสันดาร(?) แล้วเป็นคนช่วยเก็บของใส่เสื้อเกราะหนังเรียบ ๆ ยัดเงินสดใส่มือพร้อมแบล็คการ์ดแต่ไม่มีวงเงินเพราะเป็นของปลอม จดหมายแนะนำตัว เอกสารที่จำเป็น และเหรียญฟอร์ทูน่าที่ขัดจนเงาใส่กระเป๋า เปลี่ยนจากการส่งลูกไปโรงเรียนดัดสันดานตอนเช้าเป็นส่งขึ้นเครื่องบินข้ามทวีปไปแคลิฟอร์เนียแทน ไม่มีพิธีอำลาโรแมนติก มีแค่คำสั้น ๆ ว่า “จากนี้ดวงของแกกับเทพีจัดการกันเอง แต่อย่าใช้คำว่าโชคเป็นข้ออ้างเวลาทำเรื่องโง่ ๆ ก็พอ” การเดินทางครั้งแรกของเขาจึงไม่ใช่การถูกใครมารับ แต่คือการเดินตามสัญชาตญาณของตัวเองเขาต้องฝ่าจากสนามบิน ผ่านกลิ่นคอนกรีตและถนนของรัฐแคลิฟอร์เนีย มุ่งหน้าไปโซโนมาวัลเลย์ด้วยข้อมูลในหัวเท่ากับประโยค “ไปหาหมาป่าขาวให้เจอ แกถึงจะไม่ตายกลางทาง”

      เทพีลูปาปรากฏตัวในคืนที่เขาเกือบหลับคาเก้าอี้พลาสติกป้ายรถเมล์ หมาป่าขาวตัวใหญ่โคตรที่น่าจะฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ ได้ มองสบตาด้วยแววตาแบบ “ถ้าจะอ่อนก็กลับบ้านไป” ก่อนหมุนตัวเดินจากไปอย่างช้า ๆ ราวกับออกคำสั่งให้ “ตามมา ถ้าอยากรอด” แน่นอนว่าเขาไม่ได้มีทางเลือกอื่น ดีเอโก้กัดฟันเดินตามไปยังบ้านหมาป่าในโซโนมาวัลเลย์ การฝึกภายใต้ลูปาโหดกว่าที่เด็กชายจากบ้านคาสิโนจะจินตนาการได้ ร่างกายถูกขูดจนไม่เหลือคราบคุณหนูมือไม่ด้าน จิตใจถูกดึงออกจากความคิดแบบเดี๋ยวดวงก็คงช่วยแบบสิ้นเชิง ลูปาไม่สนว่าเขาจะมีสายเลือดแบบฟอร์ทูน่าหรือคนขายไส้กรอกอีสานข้างถนน สนอย่างเดียวว่าเขาจะลุกขึ้นได้กี่ครั้งหลังจากล้มกลิ้ง เลือกเสี่ยงแบบโง่ ๆ หรือเสี่ยงแบบมีสมอง หลายครั้งดีเอโก้ก็ยังใช้นิสัยนักพนันของตัวเอง เลือกเส้นทางที่ยากกว่าเพราะมันดูมันส์กว่า ทั้งตอนฝึกเอาตัวรอดและตอนจำลองยุทธ แล้วก็โดนบทเรียนเป็นรอยแผลและซี่โครงเคล็ดไปตามระเบียบ จนในที่สุดเขาเริ่มจำขึ้นใจว่าการเดิมพันที่ดีไม่ใช่แค่ให้ตัวเองสะใจ แต่ต้องคำนึงถึงคนที่ยืนข้าง ๆ ด้วย

      เมื่อผ่านการฝึกของลูปาและได้รับการตัดสินว่าคู่ควรเป็นทหารโรมัน เด็กหนุ่มวัย 13 ก็ถูกส่งต่อเข้าสู่เส้นทางของค่ายจูปิเตอร์ เขาเดินเท้าฝ่าป่าและเนินเขา มุ่งหน้าไปยังอุโมงค์บริการใกล้อุโมงค์คัลลีคอตต์ในเนินโอ๊คแลนด์ทางเข้าลับของค่าย ก่อนจะข้ามเข้าสู่หุบเขาที่ซ่อนอยู่ในเนินเบิร์กลีย์ เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย เข้าสู่ดินแดนของ SPQR เขายื่นจดหมายแนะนำจากตระกูลอเลฮานโดรที่เล่าถึงเชื้อสายของฟอร์ทูน่า ประวัติธุรกิจและความสามารถในการอ่านเกมของเขา รวมกับตราประทับการยอมรับจากลูปาว่าผ่านจากบ้านหมาป่าที่กลืนคนเป็นล้านไปแล้วมั้ง ทำให้พอผ่านโพรบาติโอปีแรกเป็นเด็กใหม่จากบ้านคาสิโนก็ถูกโยนเข้ากองร้อยที่หนึ่งทันที 

      ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก ไอ้กองที่ขึ้นชื่อว่ารวมหัวกะทิและความคาดหวังของคนทั้งกองพันนั่นแหละ (กองร้อยตัวร้ายชัด ๆ) เขาบ่นเสมอว่าถ้ามีสลิธีรินท่าทางเข้าจะได้เป็นฟรีเฟ็คหรือเจ้าแห่งศาสตร์มืดชัว

      ตลอดหกปีในค่ายจูปิเตอร์ ชีวิตของดีเอโก้คือการสลับไปมาระหว่างทหารโรมันตัวเป็น ๆ กับพ่อมดหลังกองกระดาษที่คุมลูกเต๋าและโชคชะตาของคนอื่นในเกม DND เขาเริ่มจากกิจวัตรพื้นฐานเหมือนทุกคน ตั้งแต่แย่งเก้าอี้ในโรงอาหารยามเช้า รับอาหารประจำวัน อาบน้ำในโรงอาบน้ำแบบโรมันที่ชาวค่ายทำเป็นเหมือนออนเซ็นก่อนญี่ปุ่นจะเกิด เสริมคิวด้วยการถูกจับไปขุดคูในสนามฝึก (ทั้งในฐานะหน้าที่และในฐานะบทลงโทษเวลาเผลอเถียงครูฝึก) ไปเรียนที่อะคาเดเมียเซเนกา (ไหนบอกว่าไม่ต้องเรียนที่โรงเรียนดัดสันดานกันนะ) ลับคมดาบในโคลอสเซียมจนแขนล้า ดูแลยุทโธปกรณ์ในโรงเก็บเครื่องยิงหินและบัลลิสต้า จนมองสงครามเป็นทั้งเกมกลยุทธ์และเครื่องจักรกลหนักไปพร้อมกัน

      เมื่อโตขึ้นสักปีงานที่สกปรกและเคร่งเครียดก็ไหลมาเทมาอย่างน่าชื่นใจ เขาถูกผลัดเวรไปลุยท่อระบายน้ำใต้กรุงโรมใหม่อยู่เนือง ๆ ทั้งที่ในอุดมคติควรเป็นงานของเด็กใหม่ แต่ชีวิตจริงใครปากดีคนนั้นก็ลงท่อไปทำความสะอาด (บ้าจริง) เวรเฝ้าอุโมงค์คัลลีคอตต์ ลาดตระเวนบนวีอา แพรทอเรีย กับ วีอา พรินซิพาลิส เขตหลักกองพันและกรุงโรมใหม่ การยืนเฝ้าวิหารจูปิเตอร์ เทพมาร์ส และเทพีเบลโลน่ากลายเป็นเรื่องปกติ เหมือนจักรวาลอยากย้ำว่าเกียรติศักดิ์ของโรมันไม่ได้อยู่แค่ในเกมสงครามเท่ ๆ แต่อยู่ในการทำให้เมืองไม่ท่วมไม่เหม็นด้วย เขายังถูกดึงไปดูแลสิ่งมีชีวิตประจำค่ายทั้งม้าศึก เพกาซัส ยูนิคอร์น ไปจนถึงฮันนิบาล ช้างศึกคู่บารมีประจำทุ่งมาร์ส แปลกดีที่เจ้าตัวคุยกับสัตว์พวกนี้รู้เรื่องกว่าคุยกับผู้ใหญ่บางคนเสียอีก และบางครั้งเขาก็อยากจะมีช่วงเวลาดี ๆ เช่นช่วงเวลาที่ไปทำภารกิจแล้วเกิดการเสี่ยงตายมา มันโคตรบ้าเพราะว่าเขาดันทำภารกิจสำเร็จไปหลายครั้ง จะไปกู้โลกที่อินเดียก็ได้อยู่ แต่สาว ๆ ที่โตเกียวแม่งแจ่มกว่า การไปทำภารกิจของดีเอโก้ไม่มีทางที่จะไม่ขั้วสาวเจ้าถิ่นหรือระหว่างทางหรอกนะ ใจมันได้ว่ะ

      นอกสนามฝึก ภารกิจกับเวรยาม ดีเอโก้ใช้ชีวิตอีกครึ่งหนึ่งในห้องเรียนของค่าย และอีกครึ่งในฐานะ DM ประจำโต๊ะ DND ที่เขาตั้งขึ้นเอง เขาเรียนทุกอย่างที่เด็กโรมันควรเรียน ทั้งยุทธศาสตร์การรบ ประวัติศาสตร์ กฎหมายศักดิ์สิทธิ์ การตีความลางบอกเหตุ และการฝึกเดินขบวนที่ไม่น่าจะมีใครสนุก ยกเว้นคนที่ชอบความพร้อมเพรียงแบบโรคจิต เขาไม่ใช่หัวหน้าห้องที่จดทุกคำบนกระดาน แต่เอาเนื้อหาทั้งหมดไปยำใหม่ในหัวแล้วแปลงเป็น encounter, campaign และ worldbuilding สำหรับโต๊ะ DND อย่างน่ากวนตีน ใครมาเล่นกับเขาจะได้พบทั้งสงครามแบบโรมันและบาร์ใต้ดินแบบมาดริดอยู่ในแผนที่เดียวกันแน่นอน

      ดีเอโก้เป็นประเภทที่พกอุปกรณ์เล่น DND ติดตัวเหมือนทหารคนอื่นพกดาบ เขามีกล่องลูกเต๋า Polyhedral Dice ชุดโปรด แผ่นตัวละคร ปากกา ดินสอ โน้ตบุ๊กเต็มไปด้วยแผนที่และเควสซ้อนเควสที่วาดด้วยลายมือเห่ย ๆ แต่อัดแน่นไปด้วยลูกเล่น เขาชอบซ้อนเลเยอร์เนื้อเรื่อง ซ้อนมุกซ้อนกับดัก แถมยังซ้อนเหล้าเป็นขวดเล็ก ๆ ไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมเผื่อค่ำไหนดันยาวเกินเวลานอน ทุกอย่างที่เขาทำในฐานะ DM คือการจำลองเกมของโชคชะตาในเวอร์ชันที่เขาเป็นคนถือจดหมายเหตุเอง และแน่นอนเขามักเอาลูกเต๋าพวกนั้นมาใช้ตัดสินปฏิกิริยาของตัวเองในชีวิตจริง เช่น เจออะไรชวนอ้วกก็ทอยเซฟ ถ้าผ่านก็กลั้น ถ้าตกก็ก้มบอมบ์ใส่พื้นให้หมดฟอร์มกองหนึ่งกันไปเลย (ใครว่าผมเคยไปฆ่ากูลเป็นฝูงแล้วฮากมันตรงนั้นแหละ)

      นิสัยชอบไปจีบสาวของเขากลายเป็นสีสันประจำค่ายอย่างช่วยไม่ได้ ไม่ว่าจะเข้าแถวรับอาหาร เดินเวรบนถนนหลัก หรือหลังเลิกฝึกที่โคลอสเซียม เขามักมีประโยคกวน ๆ ติดปาก พร้อมรอยยิ้มที่ดูไม่จริงจังแต่ประเมินมาแล้วว่าคงไม่โดนตบกลางลานฝึก (ส่วนจะพลาดไหมก็อีกเรื่องแน่นอนว่าพลาดประจำ เขาแซะคนอื่นแบบขำ ๆ มากกว่าจะตั้งใจแทงให้เจ็บ เขาแต่งตัวแบบที่ทำให้คนรอบข้างปวดหัว ปลดกระดุมเสื้อทหารให้ดูไม่เป็นระเบียบ ปล่อยปกเบี้ยว ๆ แล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เมื่อโดนดุ แถมยังมีชื่อเสียงเรื่องแอบจิบเหล้าพกพาในขวดเล็กตลอดเวลาเขาไม่ได้ติดเหล้าขั้นสั่นแต่มันขาดไม่ได้ ถ้าจะถามเรื่องบุหรี่ก็ไม่ได้ติดถึงขั้นลงแดง (อันนี้เรื่องจริง) แต่ชอบความรู้สึกของควันแรกและรสแรกหลังออกจากสถานการณ์บ้า ๆ ซึ่งเจ้าตัวยืนยันว่ามันช่วยได้ดีกว่าการนั่งภาวนาเงียบ ๆ เยอะ

      ด้วยฝีมือและประสบการณ์ หัวหน้ากองร้อยที่หนึ่งเคยพยายามดันเขาเป็นเซนจูเรี่ยนหลายครั้ง แต่ดีเอโก้ปฏิเสธอย่างสุภาพปนขี้เกียจ เหตุผลไม่ใช่ว่าเขาไม่ไหว แต่เพราะเขารู้นิสัยตัวเองดีเกินไป เขาไม่อยากแลกเวลาเปิดโต๊ะเกม แอบกินเหล้าและเถียงเพื่อนในเรื่อง build ตัวละครกับด่าพวกชอบทำ Homebrew D&D (แล้วมันเบียวจนอย่าเรียกว่า D&D เลยดีกว่า) กับการเข้า–ออกประชุมในพรินซิเปีย เซ็นเอกสาร ปัดฝุ่นม้วนตำรา และคอยทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้เด็กใหม่ เขาพอใจจะเป็นทหารกองหนึ่งที่ไว้ใจได้มากกว่าหัวหน้ากองหนึ่งที่ต้องนั่งบ่นคนอื่นเรื่องระเบียบ ทั้งที่ตัวเองก็ชอบแอบเมินระเบียบบ่อยพอ ๆ กันอยู่ดี

      สุดท้าย สำหรับคนที่มองเขาแค่ผิวเผิน ดีเอโก้ก็แค่ผู้ชายกวน ๆ จากกองร้อยที่หนึ่งที่ชอบจีบสาว พกลูกเต๋าไปทุกที่ และดูเหมือนเอาชีวิตเล่นกับดวง แต่คนที่เคยยืนเคียงข้างเขาในสนามรบหรือบนโต๊ะ DND จะรู้ว่าทุกครั้งที่เขาทอยเต๋า เขาคิดถึงราคาที่ต้องจ่ายเสมอ เขาอาจจะหัวเราะเวลาตัวเองซวย แต่ไม่เคยหัวเราะเมื่อคนข้าง ๆ ต้องซวยแทน และสำหรับสายเลือดฟอร์ทูน่าคนนี้ นั่นอาจเป็นการกบฏที่จริงจังที่สุดต่อเทพีแห่งโชคก็ได้ เพราะเขาเลือกจะยืนข้างเพื่อนให้สุดทาง แม้รู้เต็มอกว่าเหรียญที่โยนขึ้นฟ้าบางเหรียญจะตกลงมาด้านเลวที่สุดก็ตาม