[บันทึกการเดินทาง] | นรกของโจนาทาน!! |

J̵͈̜̯̊̔̀̉̚ͅΩ̴̗͇͉̊̃̇͝H̷̜̬̯̑̋̾̏͊̂̕Π̴̹̹́͐͗̄Δ̵̡̖̯͈̞̥̯̻̆̇̄͐̎͝T̸͍̃͛̇̀͗͗́Ḣ̵̡̼̎Δ̶̥͈̝̬͓̺̳̗̪̥͗̍̈́̃͝Π̶̗͓͇̳͌̽͠'̸̢̹̈̾̓̽͂̅̓̍̕͝Φ̴̫̠̯̏̊̔́̂̐́Π̵̧̧̭͓̲̼͆̄͛̈́̈́͑Γ̵̪̭͎̏̓͒͂́̽̎͑͜͝Ξ̷̧͙̺̘̠̠̝̹̣̺͒̌̃̆͊̃͋̌R̵͕̣͐̉̓͛͠Π̶̧͔̮̞̞̳͎͆̐̈́̎͌̍Ὠ̸̨͚̖̄͆͌͆̄

L̶̟͖̾a̷̤̞̓̌̈́͂t̵̪͈̅̉͌̇͝t̴̨͚͇͖̮͓͖̿̃͐̐͆͋͑͛̊͜͠e̶͈̔͊̒͊́̏r̶̛̫̹͖̳̟̕-̷̢̺̩̺̤̖͔̓̈̾̀̓̆͂̋͆d̷̦̤͙͍̟̰̎̓͑̾̕̕̕͝ä̶͔̼̻̤̟͓̺̔̓̈́̀̊̾̓ÿ̸̫͖̬̯̦̥͚́̀̃͌̉͊͌͘ͅ ̵̪̝̩̰̭͓̘̗̺̦̏̾͠r̷̪̽̒̃͌̑̈͗e̴̖̮͍̮͂̾͑̽v̴̢̨̢̢͙̣͕͔͈̪͆̓̈è̷̯̯̹̜̘̪̩̺͑̓̅̈̕l̴̡̙̞̗͉͖̫̯͈͓̃͒̏̀̾̉͒̒̔̕ä̶̧̖̺͇́͑̃̊̋̃̍͜͝͝ţ̶̛͙͇͖̼̪̔̅͂͋i̷͉̪̺̪͕͉̊͒̍͜͜o̴͉̣̼̼̝̙͍͂͑͊̊̀͝͝n̷̳̼̭͖̬͇͙͋̊̓͒̑̈́̊s̴̥̲̳̬̟̗̭̜̠̑̾͐̽̀̊ ̶̨̘̙̀̒̿̿́̚̕r̴̞̞͖͉͚̦̗͚̈̍e̵̡̛̫͉̣̦͉̰̻̿̒̑̍̾̏̚f̶̘̙̗̗͖̀̒̅̈́̒͠e̷̟͓̱͋̈́́̓̋ŗ̶͖̯͚͉̗̭̹̑͊͆̈́̆͜ ̴̢̼̦̱̯͎͍̜̪̅͂t̶̠͔̭̃̾̓͐̀͐̓́͝o̷̭̳͓͙͚͚̾̊̒ ̴̩͚͙̦͍̀̑̓̉͋͛͛̎̕͜͝h̶̛̺̩̰̥̣̗̯̰͙͆̌̈́̈́̾͗e̴̢̱͈̦͈̮̜̬͆̂̔̊̄͐̔̃͐l̵̨̰͚̹̬͎͓͐̑͊̉͜l̷̢̢̯̜̞͂̔͊̓̓̉̓̕͜ ̵̧͇̼͎͚͛̈̑̈í̶̠͍͔͙̳͇̿̃̏̒̂n̴͓͔̺̘̦̏ ̵̤̝̩̩͉͔̼͊̎̆ả̶̭̼̒t̶͈͎͗̌̅͆͜ͅ ̸̙̮̭̻̤̏̾̅̔͐̏̈l̶̘̠̦̖͙̦͊͑͛͐͐̍ȩ̶͉̻̘͐͛̃̌̓ą̴̰̠͑̍͛͋̍͛̔́͠s̸̘͕̭̃̒t̶̢̼̜̗̹̺̖̃́̅́̕ͅ ̸̦̲̓̃t̵̨̧̼̺̙̳̗̔̽̇̿́ẃ̶̧̻͎̠̯͓̫͉͇̯͛̂̑ò̸̡̝̝̳̠̥͇̰̹͋̾̐̃͜͠͝͠ ̶̘̃̌̈́̏̉͊͑͆s̷̢̜͇͓͔̭̻͍͌̈́͌̓̒ẽ̶͖̼̰̗̆́̅̍͂̐͘͝n̸̙̘̤̩̤̩̿̇̋͊́̚͜s̶̡̧̝̱̘̑͋͗͒̒͘͠e̴̥̳͕͌̋̑̿́̐͘s̸͇̯̿̊̇͒̎̆̈͆͌.̸̢̡̫̞͙͊͂͂͌͜

Ĭ̴͈̥̜͇͎̻̠n̸̫̳͋̑̋̐̀̕͝ ̸̯͍̹̘͎̘̠̰̍̐̈̀̃̈́͝t̷͚̞̎̈̈̔̕h̸̜̼͓̲̥̠̬̏͂̉͌͗̉͠͝e̶̫͕͓̝̥̱̅͜ ̴̗͙͔̬͇͍̝͓̏͒̈̽̽̑̓̇̃f̶̡̧̭̣̭͇̃͑͛ĭ̷̢̈͗͗r̶̢̛̹̹̜͈̣͓̥̼̖̔̒͆̓͆́ṣ̴̤̯̥̠̲̦̞̜̎̽̆t̸̛̘̜̖̫̗́̒́͂̾̏̕͝ ̸̠͖͕̜͔̭͔̰̉͛̊͝s̶̨̘̖̮͉̾̅̒̀ͅe̸̫̻̦͚̝̎̅̽̒̚͠ņ̶̢̧̭̻̔͗s̴̝͉̀̌̏́͑̐͝͝ȩ̵̯̙̃̽̂͝,̴̡͎͇̭̖͖̙̰͍̓ ̷͈͍̳̣̻̲̻͙̀̐̌̒͋̀͌̆͘ḩ̶̲̭̖̝̤̑͊̆͝ͅͅe̶̢̛̙̭͎̬͂̋́̎̃̊̉͝l̷̖̼̥͕͈͚̩̃̓͐͋͜͠ļ̴̯͍̬̰͓͉̮̺̑̄̃̄́̚̕͜͝ ̸̨̢̛̛̱͖͚̱͍͓͙̏̇̓͒̆͘͜i̴̳̾̉͌͒͐̎͆s̶̢̧̳̺̗͈̺͇̩̝̽͌͐͝ ̶̛͍̦̫̙̭̉̏́̇̔̕̕ą̶͖̂̑̄̅͆̓ ̴̨͓̺̰̻͕̉̓͛t̸͉̣͛̾e̶͚̻̩̗͗̋͒̀͝͝m̵̪̖͙͚͈̫͙̺̯͌̎̂̑̀̍̉͝p̴͎͚̠̾̐̏̈́̈́̄̍͝͠ö̴̧̝̩͙̺́̈́ŗ̶͓̗̏̊a̸̻͕͉̬͚̦̹̯̓̀ŗ̷̤͎̰̲̠̅͂͘͠y̷͔̮͗ ̷̨̢̮̙̙̿r̵̜͚̯̔͒̾̋͜͠ȩ̶̲̺̼̭̰̙͒̄͂̽̍͘s̵̢͚̦͐̏̈̈́̅͒̓i̴̡̛̱̩̹͈̻̦͇͎̹̊̑̈͌̕͘ḑ̴̠̰̠̞̳̭̑̏͂̀̆͂̏̋͘͘ĕ̴͈͆̾̄̿n̸̦̤̯͐̀̏c̶͇̊̏͑̅͌ȩ̵̢̢͙̙̒͗́̈́ ̶̣͎͕̋̀̑̽̇͊͘͠ï̶̡͖͓̖̼̭̫̝̘͒̍́̂͊͘͝͝n̶̢͍͐̐̈̊͠͝ ̸͔̳̣̈͋̑͛͗̓̂̆t̷̝͖̘̬̙̘̺̆̃̎͊̈̓͆̋̕̕ḫ̷̙̅͗̓̋e̴͈̘̝̩̼̲͎̰̓̈́ ̷̛̯̳̣͍̹́̆̂̊̿̇̑š̴̲͌̄p̸̯͎͉̣̗̞̺͕͐͊̏̒̀̿͜͠í̶͓͔̓͜r̴̢͇̯̙̻̥̜͖̫̺̀i̶̫̬͐̀̀̃͊̓̒͛t̶̛̥̬̽̃̄́̏̉̒͊ ̶̨̛̹̣̫̠̑̐̉̿͊͋͑͐ͅw̵̭͉̓̾͛̌̈͆o̵̘͚̖͔̣͉̭͓̓̑̈́r̴͈̿̿̄̀͋͘ḻ̵͓͇͐̾̒́͜d̵̡͎̜̪͎̈̏̍̏̾̽ ̶̧͓̺̯̮̮̪̮̘̪͗͆̚͘̕f̴̢̦̼͊̒̽̂o̸͈͈̽͒r̷͇̀͌̈́͊ ̴̨͍̦͇̝͈̱͎̻̓͋̕d̴̜͇̣̠̲̮̾͒̈̔̔ͅi̴̡̡̠̥͍̝̫̣͉̭͂̂̏̅̒͛͘͝s̸̯̠͗̾̍͜ơ̶̢̹͙͙̜̳̱͂͂̉͂ͅb̷̧̠̝̭͓̠̊͘e̶̩̺̭̙̓͆d̶̨͛í̶̗͗e̴͎̮͊̽́̈́̅̐̈n̵̠̥̰̲̹̬̝͖̈́̐͆̒̀͝ͅͅt̸͇͠ ̶̧̛̜̳̻̟͌͛̊͂p̸̼̥̤͙̌͜e̵̝̼̠͈̬̖̥͊o̷̧̱̹͌̓̈́̂̉́̚͠p̶̡̲̘̤̻̈͘l̸̮̲̫͖͚̱̘̬̘̞̓͑͠ȇ̷̙͓̃̓̐̒͠ͅ ̴̘̻͋͊̓̏̚i̶̤̬̥̤͙̘͋͌̽͂̃̇̚̕͝n̵͔̲͓̦̝̊͒̈̋ ̶̡̧̨̖̫͖̰͌͐́ͅm̸͖̲̤̘̮͓̠̂̀̄́ỡ̶̙͙͓̥̺̻͍̾͛̈́̑̀͠͠r̵̛̖̱͇̤͖̲͆̊͒̕͘t̶̜̣̻̬̂̒̋̓ą̴̧̰̤̭͎̣͔̍ͅl̶̟̯̲̈̎͐͌̐ ̴̢̛͇̥̤̹̼̮̤͖̖͗́̑̃̓̀͋͘͝l̷͉̩̞̲͈̏̍͊̆̾̆͗į̷͍̯̘͍̱̺͌́͗f̴̨̟͖̹̞̘͉̝̆̐͐ẽ̵̡́́.̶̺͓̘̘̝̱̝͕̮̙͌͐̄̂̔̚

…

I̶͉̥̹̯̊̑̽̎̎̓͆͜n̷͎̲̦͔͖̪̬͂̀͒̃̎̊̅̆͘͝ ̴̠̇̀̓̋̎͠͝t̶͖̖̍͋̿̓͌̕h̶̋̿̄̑̀͜i̷̪̍̾̎́͌͑̊̒͠s̴̢͇̜͉͎͖̙̩̮̖̀̈́͗̓̀̎̽͋͝ ̶̛̻͉͍͚̠̮͆̄́̑͑̾̚͝͝s̸̨̢̙̜̺̲̙̮̊̽̋͌̄̈́ȇ̸͚͚̀̓͊͛̈́̿̎̐͝n̵̡̠̣̞̭̊͐͑̅̈́͘͠ṡ̷̞̠͎̥̪͍͙͈͉̈́́̽̈́ȇ̵̖͍̠̞̣̟̠͓̫̇̓͆̈́̋͘̕,̴̮̍̾͆̉͆͋̋́̾ ̶̥͉͉͙̯̦̓̓̏̏͌̎̿ͅͅḩ̴̣͖̳̰̭̻̮͕̈́̈̾͊̅ͅe̸̦͇̩̩̲͖̋̎͜l̵̢͔͉̥͐̊l̵̬͙͓̟̦͙͎̭̖̹̅̑͌́ ̷̖́͝h̸̛̗̝̩́͝͠ͅa̸̲͔͓̔ş̵͈̼̐̅̏͗͘͝ ̷̡̛͈̼̞͔͓̣̀͂̇́̿ä̷̧͈̙̖̳̭̥̘́̊̂̈͛̃̀͆̍̀ͅͅn̸͉͖̣̈́͊̋̈̈́͋̉͋ ̶̮̜̟͎͕͍̞͙̓͌͐̓͒͘ẽ̶͕̠͆̄͊̋̈́̍̚͝͝n̶͖͎̼̺̩͓̣̗̪̈́ḋ̷̨̞̘̣̽̑̄͐͝.̶̹̩̜̘̞̈́́

…

T̴̳̩̥̤͓̭͙̗̻̍͜͝h̶̢͖͓͖͓̦̒́͒͐͑̿̕̕͠ë̵̙̝͚̹̘́ ̷̢̠̫͓̰̰̲̈́̂͌̽̀s̴͉͓͖̗̟͊̇̆̉o̸̡̠͐͋̓͐̍̈́̍̀̕͜͝û̷̮̖͈̗̝͖̇̏̈́͝͝ͅl̵̻̹̤͋͝s̵̨̞̟͖̐̍̉͋̀͐̏̕ͅͅ ̴̮͈̙̩̦͓̦͉̃̈̾̔͝ţ̶̙̳̟́́̄͋̒̎̆̍͘̕h̴͍̓̄e̷̖̠̞͖͗̔͒͛r̶̲̺̪͙̞̐́͌͒e̸̖̠̭̺̺͔͍̭͂̔́̍̏͝ ̵̈́͗̄̏͊͜͝͝ẅ̸̻͎̤͚́̓̽̉̓͐̒͘͠͝į̸̯̠̫̏̔̓͆l̶̫̹̺̞̩̩̿͂̅̊̓l̴̤͕̹͓͐̆̈́̑̑ ̸͚̿̚b̸̠̬̜̫̫̗͐̈̔̀͗̏͑͝ͅę̶̥̻̘̩͍͎͚̣̺̓͛̽̄̄̉̉̚ ̷̡̦̱̥̻̘̻͉͓̌͂̓͂̄̈́̉͘͝t̸̡̟̰̻̯̼̼̮̜̾͗͊á̴̡̩͔̻̠͇̼͖͈̯̊u̴͉̐̌͗̓̀̄͜ģ̴̨̡̼͓̌̐̃̚h̷̡̭͍̗͍̲͗͐t̶̢̪͔̰̄̃̈́̓́ ̸̯̲̉́̾͆̑͝ṱ̸̡̫̦̔h̶̫̼̬̭̽͗̑͊͂͠è̸̛̖̻̠̰̳̰̰̒̾̽̀̓͌͜ ̷̡̛͔̼̦͓̉̋͆͋͐̓̓͠g̵͓̿̂͜͝o̶̭͌͂͛̔͒͛́͂̌̚s̵̖̬̮͙̮͂̍̄̿p̵̝̱̝̞̺͒̂͊è̵͙̮̺̖͑̈́̏͊̌͒̆̔͠ḽ̷̛͇̪̭̫̜̮͓̠̊͜,̷̧̛̣̩̞̗̲͎̄̐̋͛͗̓̕͠͝ ̵͓̰͓̰͇͙̐̾̋̈́̿͂͘ͅa̵̞͂̎̔̈́͆̋͘͝n̴͙̩̮̄̔̏̌͋͗̋̇̀̚d̶͈͚̮͖͔̲͇̮̃̃͘ ̸͎̬͕̯̻̥̑͜͝į̴̮͓̮̱̱̯͎̘̥̽͆͛̿͐̕͘n̸̢͙̯͚̩̙̯̦̫̂ ̸̢̢̨͉̹̲̙̲̣̑̿̎̉̂́̓̕͝͝ț̵͍͎̹̒̿̂̃͛͆̈́́͝͝į̸̖̺̣̿̆m̴̩͎̹̙̫̯̬͙̔̊̊ͅͅe̶̢͚̺̰̮̟͎̤͋͊͗́̌ͅ ̶̧̏̐̽̈́̏̔a̴̠̲̲͕̣͕̎̑̕f̴̛̫̍͗͊̒͌t̵̯͋͊́̕e̶̡̹̥͉̭̻̊̃́̿͛͊̃͜ř̸̛̗̦̥̌̉̌͗̕̕ ̶̡͉̲̮͑͋̊̚̕͠r̸̡͚̺̫͛̐̅̄͗̀̒̕͝ȅ̸̗̝̙̱̜͖̠̯̖͐ͅp̸̝̬̞͖̥̣̏̄̍͜e̵̜̞̔͗̿͘n̶̨̧͗̆͂͋̿̀̐̔̃͠ṭ̷̛̭͇̠̳̊̽̒̑i̸̲̬̬̥̍̿̚ṇ̶̛͇̦͖̳̫̘̘͋̇̈́̈́̃g̶͍̬͗͊ͅ ̴̛͕̒̋̅̈́̔̕͝t̸͈̩̹͕̰͔̑̚̕h̷̨̩̻͍̻͈̎ę̷̛̠̼͈̭̈́̈͒̔̽͌̑y̵̭͑̌͆͂͊̑̚͜ ̵̻̰̳̝͖͐̀͜w̴̡̝̿̄̽̑̎̄̉ȉ̷̬̿̓̅͝ľ̵͇͓̰̯̙͍̞͙̱̽̅͠ͅl̴̢̖̬̟̩͍̣͘ ̴̬͈͔̠̪̦̑̅͛b̸͔̥̠͉̹̳̠̙̮͈̅̐͗̓ë̶̛̮̬̦̤̰͉̯̤͙́͗͛̃̉͒̆͠͝ ̵̛̙̩̩̖̣̰̙͌͑̉̀͘ͅr̶̭̂̓̉̈́̾̈͆̈̕e̵̩͙̰̱̲̰̞̘̝̜͂̉̂̽͑̅̚s̵̛͔̠͊̓̃̈͐̕͘u̶̮͇͉̗̩̜̺̅r̸̛̝̈́́̍̔̆̕͠ṟ̶͓͈̥̍̾ę̸̢̹͔̗͚̥̫̟͂̈́̿̈́̌͐͆͜͠͝ċ̵̦͙̼̙̠͙̖̋̓̈̔̽̿̚t̴̡̞͍̠͋̚ͅę̵̛̦͖̱͕͈̈̀͑̆̂͐͋̔ḑ̶̛͇̣̺̾̓̍́͋͛͝ ̷̡̔̂̕ṯ̵̽̚o̷̪̺̾̈́̑̈́ ̸̯̲̫̭͑̉̂̉̀̿̑̌͘t̸̖̠̐͐̏h̷̳̹̰̬̤̓͑ȩ̶̢̜̕͠ ̵̛͖̳̜̱̝̺͔͇̞̗͊̈́̏͛̈́m̵̖̃̉̽̋̆̏̿̐̋ͅe̴̢̝̠͐͗̈a̶̢̤̘͉̘̍̽̀͐̒͊̃̐́s̶̨͑̋̄̄̃̐͐̀ų̸̝͈͔̖̞̙͉̊̀̐̄͜ͅr̵͇͍͌̓̈́ȩ̴̥̜͔̩̈́ ̴̛̱̗͕̞̙͌̀͋͌͊̈́͠ͅo̶̬͖̘̬̼͙̩̝͋͊̎̅̕͝f̸̺͎͓̓́ ̷̯̌̐̅̑͆̐͜͠g̵̹͒͂̓l̵̢̥̰͖̜̠͍͔̺͑̆̾̾̈́̋̀o̷̡͍̪͓̹͛̽̈́͆͂͛͝r̵̢̗̩͉̲͇͍͖̝̪̍̍́̒͂̈́̉͘y̷̲̣̤̞̗̥͇͌̉ ̵̢̗̫̠̦̜̱͊͒̏̑̇̂̄́͋ͅt̸̳̹̮̤̖̘̭̣̉̏̈́̇͜ō̴̹̳̂̈́́͑̍͆̚̚͘ ̵͈̄̋͆͒́͝͝w̴͖̹͉̔͆̓̀͘ḧ̶̙͔̠̗̬̹́͘ͅí̸͕͇͐̈́̌̈͠c̴̨̫̝̜͖̪̦͑͐͊̂̈́̍̓h̵̡̖̞̲̥͓̭̖̒͌͜ ̵̢͇̓̔͋̄̽̊̎̉̕ţ̵̝͙̆͊̑̆̚͠ḩ̵̼̈́̆͗ͅe̴͇̞̰̓͒̕ý̶͕̯̮͙͔̋̊̓͋ ̸̭̈̐̀̓́̓͘a̸̼̖̓͐̃͝r̸͎͒͗̋̂e̶͍̩̩̰͌͒́̇͆̕̚̕ͅ ̸̡̗̫̟̝̘̕w̵̧̩͇̦̤̺͋̂͐ô̶̡̼̜̱̲̮̳̪͕͈͌̐̇̑r̵̗̘͍̣͍̐͊̿̊̿̏͊̚t̵̨̛͎̬̻̭̘̍̂ͅͅḣ̷̛͍̮͎̫̬̻̭͒̾͑̒̅̾́y̸͔̖̩̤̳̙̭͍̩̔̾̐͑̌͘͝͝.̷̨̛̖̭̟̹̻͍̗͑͛̽̒̌́͒̉ͅ

…

T̵̢̡̖͍̤̰͍͖̀ḩ̴̠̼͔̖̰̻͙̻͎̆͑̄͒̐͋̌̉o̶̢̜̺̣̹̞͎̲̔̇s̸͇͇̞̞̣̘̟̈́e̷̠̯̪̙̟̣̗̝̅̄́̒̔̈́̍̒̄͠ ̴̥̥̼͙̗̉͋̅w̷̧̧̩̮̞̬̪̣̫̅͝ͅh̴̨̦̱̦̖͉̱̊̅ͅo̷̙̲̣͎͛͊̀͂̄͘ ̴̜̘̭̗̭̥̼̙͆͑̌̋d̵̡͈͉̫̎̽̏͑̉͛ȯ̴̘̙̭͉̫͓̞͉̥͓̋̀̄̐̋̊̑ ̴̛̥̦͎̣̣̟̠̈́́͂̐͒̚̕̕͜͠n̷̼̽o̸̠͎̞̿̂͋̋͂̌t̸͉͓͎͍͎̭̱̼̿͗͛̔́̂̅̈́ ̷̧̘̫̤̙̮͖̗̙̼̃̃̄͠͝r̷̳̳͖̲͉̻͌̏ę̵̝̣̯̦̰̭̭̀̈́͆p̵̫͔̺͕̘̭̞̌͊̐͝e̴̛̫̗͔̤̝̗̝͓͎͌͗̽͒͋̑̓̒͘n̴̡̎̎̉t̶̨̗͓̂̑,̷̡̬̪̥̺̼̇ ̴͍͒͆́̕̚͘b̵̪͚̠͙̻̦̔͊̐̈́̑̚ú̴͎̠̂̀̍́͊͊͝͝t̶̘̪̓͌̆͗̓̕͠͝ ̶͈̏͠ä̵͍̦͛͆͗̈́͒̒r̸͇̞͕͗̕͜͝e̴̡̳̮̠̹̿̔͂ ̶̰̺̑̓n̸͍̩̣̞̩̒õ̸͉͉̫̖͉͉͖̹̜̯̊̈́͑̃̊́͘t̸̝͉̦̹̥̟͗͒ ̷̟̙͇̳͈̬̆̏̓̏̈́͆̀̿̎̄ç̴͇͉̄h̶̛̭̣̟̆̀̉͑͝i̸͔̲̅̋͠l̷̡̛̲͎͎̺͕̏͗͐̈́d̴̠̲͚̠̯̼̙͈̃͂̌̈́r̷͍̻̙͈̰̫͍͚̒̿̋̒͜ͅȇ̵̯̎͋͘͘n̸̝̮̒͋ ̸͍͓̖̑̐͒̐̊̀͌̕̚͝o̸̡̭̰̠̯͑͛̓̈́͝f̶͇͖͚͉̤̟̥͈̙̜̄͌̓̀̏͛̆̅̕ ̸̱͎͔̦̩̘̼̜̰̉̆̃̄͊́̾́͜͝p̴̢̯͇̤͉̺͋̆͆͒͌̕e̸͚͊̅̊̌̒̽͘͝ͅr̷̺̺̳̼͎̓͑̈̌̓͗̓̈́͝ḑ̷͙̺͔̂͂i̷̛͎͓̽͐̆̓̆̄t̸̢̛͓̤̻͚̘̺̺̋̌̂̃͋͝ǐ̴̫̱̠̽͗͗ó̵̧̧̗͛̇̈́́̓̋̃n̸͈͗̈́͗͘͝,̸͖͓͇̺̙̥̏̿̀̈́̇͛́̇͜ͅ ̸̝͙̐̈́̆͛̀̑̓̕w̴̻̳͑͂͗̋̾͛̓̉i̴͇̳̻̱̥̐̌͛̐̈̑͋͒͝ļ̶̥̯̠̥͉͇̼̲͇̿̌͒l̸̫̼̄̇̃ ̶͎̱͕̤͎̋̅͊͘r̵̰̥̹̮̹̺͎̀̇̑͌́̾̈́̚ͅe̸̳̩͕̜̥̺̖̎̋̀̆̿͜͝m̵̨̢̢̛̛̱̦̲͊́͐͛̅̇̇͘͜á̷̡̢͔͚͇̘̬̹̉̾̿͊̿̾͐i̵̢͔̱͙̥̪̖͙͓͆̎̾̅̆͊͝͝ṋ̴̙̮̳͊̈́̿͝ ̶̧̙̝̘͇̻̫̗̦̥̇́̽͌̆̋́̅͌i̶̫̹͗̓͂̀̄͑͌̈́̈́ň̷̨̨̧̺̝̦̦̩͕͜ ̶͓͉̝̅́̒̈̋̏̿h̴͖̺͔͙̲̤̹̦̞̩͒̊́͑̅̃͠ȩ̶̨̖̖̭̗̺̉̓̓̌̃͝l̸̞͔̹̩͔͔̿́̓̚͜͠l̵͎͓̺̭̔̉̆̇͝ ̴̲̥̥͈̺̝̣̽̅t̷̺̳̝̯̞̓͌̈́́͂͝͝͠h̸͍̭͑̏̓͆̉͝͠r̴̙̫̣̘̙̼͌̊́͊̀̒̉͘͝ö̸̝̤͖͔̭́͒̐̓̈́̆̕̚ͅu̷̜̭̽̔͐͜g̴̨͇̰̲̮̠̪̣͆̿̔̉̀̑̈̾͘h̵̩̣͎͇̘̃͒͐̃o̸̳̎̒u̷̮̘̼͇̞̞̲͠t̸̨̤̳͑͌̑͆͗̂̑̕͠ ̶̧̙̤̦͔̆̉̑̾̉͌̌̀̄́t̸̰̱͖̦͖̝̋͂͐̃͌̀̌̊͌͒ĥ̶̛͓̳͙̯̮͕̈́̉͊͑̆̆̐͝ē̵̞̲͐͌ ̵̨̞̥̗̣̩̗̆̈͗̅̄̕m̶̙̣̱͗̓ĩ̴̧̖̳͇̦̣͓̲̱̭̈́ļ̶͈̱̠̰̩͆͠ļ̵̅͆̍́͒͆̾͝e̴̢̼̍̅n̷͔̭̮̫͈̹̊̔ṋ̴̫̀̋̐̈́͌̌̈́͜͝͝͠i̷̩̐́͑͆̎͂̈́̾͘ų̷̢̙͉̭͋̍̈͋ḿ̵̱̉̉̂͌̈́͘͠.̴͕͙̬̌̊͜

Δ̸̧̡̛̺̲̼̬͓͛͐͝Γ̸͉͓͙̼͒͘T̴͚̞̺̎̐̊̒̔́̓̎̈́̕ͅΞ̴̨̗̼͌͑̆́͋R̵̺̈ ̷̡̩͙̤̳͍̬̄̍̓̂̀͐͠Δ̸̧̼͙͇̹̞̩͍̿̔͋̀̌̅͑͝ ̴̡̛̱̘̙̖͗Ț̸̛̗̺̯̲̈́̂̏̃̌͗͘H̴̭̽Ω̵̺̦̩͆͝Ǔ̴̠̝̜̜̔̐̈́͒S̸͇̑̊̏̍̈́̈́̃̈͠Δ̴̛͈̳͚̦̺̥̏̌̄͒͝Π̸̻̠̰̙̲̎̑Ḓ̸̰̥͕̤̼̖̌̉͑̎͒̋̂͆̚ͅ ̶̨̡̥͓͇̳̼̜̈́̃́̕Ψ̴̠̟͚̫̞͆̄Ξ̵̛͙̪̲͍̂́̈́̽̑Δ̵̺͈͌̿̅̎͑̄͌͠R̷̹̄̋͘S̴̨̢̤̬̗̳̗͔̃̈́̏̀͜ ̴͇͔̂̑Ω̷̡̧̡̢̝͔̝̖̽͝Γ̶̧̮̦̰͎͈̠̻́͆̈́̽̾ ̷̢̩̹̜̩̘͉͂͒͂̓͌̋̈̄̿̄S̷̡͍̖̅͐̀̉͗͗̏͗U̷̘̤̟͕̯̞̳͓͎̾͋̋̃͒̐̽͠͝Γ̷̢̹̣̹̮̳͚̞̳̀̂̊͌Γ̵͔̪̲̣̩͑̌̋̆ͅΞ̷̟̹͎̟̬̤̯͖̉͊̔̂̇͠͝Ṟ̷͖̖̝̅̎͆́Φ̵̢̤̝̊̃̑̈́Π̸͈͕̱̈̊͂̌̾̔̾̍̒G̷̪̼̝̹̜͉̓́́͜,̷̡̛̛̩͎̖͎͓̝͒̾̕͘ͅ ̵̡̙͇̮̹͉́͆T̶͔̮̺͕̯̫̲̲̋͆̊͋́̀͝H̷̺̙͚͕͎̱̳̤̞͛̏͑̽̃́̈́̽Ξ̶̢͔͕͕̝͑͑́Ψ̶̡͖͓̹͛̎̓͌͛̍ ̵̧̭͉͉̞̱͛Ẉ̶̡̖̦̩͎͉̂̅̂͛Φ̸̫͉̱̘̹̟́̈́͜͠L̵̖̩̈́͋̀̂̆͊̽͋͘L̸̖̿̾̌̿̆͝ ̵̧̠̗̠̠̳̼̭̇̆̀̉͑͑̕͠Β̴̢̫̟̩͙̝̱̠̋̈́͊̀̃͗̕ͅͅΞ̶̤̟̱͎̗̘͕͚̉́̒ ̷̡̯͇̬͙͌͊͆̇̿ͅR̴̡͉̪̘͖̃̿̍̌Ξ̶̫͒͛̀͌͌͆̐͘Ś̵̜͔̖͙̃̆̋͌Ǘ̸͙̟̘̯͇̣̈́̓͜Ṙ̷͚̜̮R̶͙̱͓͕̈́͆͋͂͆͋͗̀́͜͜Ξ̶̡͙̘̗̤͔͉̄͌͋̑͝ͅC̶̺̪̑̈́̑͂̌̃̈́͘T̶̨̢͈̼̹̻̟̄͠͠Ξ̴̨̨̥̜͎͉̥̯͊̅͑̈́͠ͅD̷̟͎͙̱̰͚̹̭̿͑͗́̑͑́ ̷̧̦̱̍̀͊̊̾̅̈́T̴̩̗̙̩͒̒̉͒̕͜ῼ̷̧͈̹̣͔̱͂̄̀͑͛̕ ̵̛̰̀̂̓̾̍͌̂͠T̸̰̙̥̬̳͇͓̂͗̂̆̏͊Ξ̸̢͇͂͐L̷̬̇̒̒̌͠Ξ̶̣̔S̴̻͙̻̈́́̓͒͋͛̔̾̀͘T̸̡̲̜͖͎̪̰̭̔̈Φ̸̮͇̫̌̓̒̉̋͂Δ̴̗̹̦̺̥̙͆̿L̴̛̲ ̶̢̏̔̈̑͑̈́͘͝G̸̬̰̼͖̬̙̖͋̅̚L̷̻͓̓̈̓̅̚ῼ̴͓̮̝̞̺̌̈́̇́Ŕ̵̛̪̭̞̹̱̻̑̾̀̑͐̕Ψ̷̛̛͙̹͎̗͒̈́̓̎́͗̚.̸̪̎͛̋͌

.

.

.

.

.

.

.

666

666

666

666

666

666

666

6666666666666666666666

6666666666666666666666

666

666

666

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Δ̶̦̓͊̅́̈́́̒͒̀̕Β̴̘͖͛̋͋Δ̷͙̟̩̬͈͌̿̋͗͒̌͝Π̷̢̜͕̻͖͇̪̹͋̽̈̍̀Ḍ̶̡̢̛̗̮͚̌̿̀̅͌̚ͅΩ̴̭̭̑̃̔̿͠Π̸͉̖̦͍̺̣̗̞̌͌̔ ̶͉͓͍̪̻͕̜̐́̇̕Δ̴̱͆͗́Ļ̸̳͆̌́͗̓̓͌͒L̸̟̗̺͖̥̟͔̖͒̎͂͛̅̕ͅ ̷̙̠͓͍̖͍̓͊̂͛̿̎͂̕H̸̡̡̥̱͉͓͙͚̭̙̎̏͆̂̽̕Ω̵̪̞̍͝P̷̨̥͉̮̯͉̮̎̈́͋̂̀͑̈́̇̔̚Ξ̴͚̙̰͋͐͐̉̀̉̆͘ ̸̟̪̹͉̫̰̥̺̇̈́̾̍̀̅̈̐̈́͠ͅΨ̸̨̪̤͗̂̍̃͊Ξ̸̜̘̳̫́̑͗͒̅̈́̽̕ ̸̻̝̐̐̊̇͘"̷̛̮̪̩͙͕͎͉̳̅͗W̷̡̦̞͙̟͉͕̺͚̾́̈́̚͜͠H̷̢̝̾̿̾̆͊̅Ω̶̘̿̆̍̌̈́̇͝"̷͓̬̍͑ ̴̢̘̣̭̘̬̪̀̓͊́̆͋̽̓͝Ξ̶̲̜̜͚̰̫̹͌̾̽̂͋͌͆̑͆͜Π̶̰̀̾͌͐̓̿͘T̶̜̳̟͍̦̫̭͑̚Ξ̷͉̎͒͑̃̑̈́̏̿͝Ŗ̸̨̡̱̜̳̯̰̍̊́̈ ̶̣́͝H̶͓͈̭̳͓̝͛͛̎̏̀̊̉̚͘Ξ̴̢̣̭̤̦̫͊̒́͐̃͠͝ͅR̵͕̞̮͓̦͑̓̈͗̊̚͝͝Ξ̵͉̳̺̱̇͐̊̅͂͛̄̕͠

TRIGGER WARNING!!

การเดินทางในครั้งนี้ เป็นการเดินทางที่มีเนื้อเรื่องและเนื้อหาที่เกี่ยวข้องและเอนเอียงไปในทางศาสนาฯ

ซึ่งอาจจะสร้างความรู้สึกไม่สบายใจให้แก่ผู้อ่านที่นับถือศาสนานั้น ควรใช้วิจารณญาณในการเสพฯ

...

Johnathan BELIEVER

Prologue..

...

June 13th..  

ณ ถนนทางหลวงสาย 80 ...

หลังจากออกมาจากการจราจรที่แสนวุ่นวายในนิวยอร์กซิตี้มาได้ พวกเรานั้นได้เข้าสู่ทางหลวง สายหมายเลขที่ 80 ซึ่งมันจะนำพาเราไปสู่ลอสแองเจลิสได้ หากไม่มีอุปสรรค์อะไรเข้ามาขวางกั้น แต่เชื่อเถอะ หากการเดินทางนั้นไม่ได้มีเรื่องหรืออุปสรรค์ใดล่ะก็ มันคงเรียกว่าภารกิจหรือการเดินทางตามคำทำนายไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะคนธรรมดาหรือสัตว์ประหลาด พวกมันล้วนจ้องจะเล่นเราอยู่ได้ทุกเมื่อและทุกเวลา เพราะงั้นแล้ว.. การเตรียมรับมือกับความท้าทายใหม่นั้นเป็นอะไรที่ดีที่สุด 

"นี่เฮีย.. ปวดห้องน้ำอ่ะ แวะปั้มแปปนะ"

เสียงเด็กหนุ่มที่ดูมีท่าทางที่กำลังอั้นของเขาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ในขณะที่จอห์นนั้นก็มองจากในจีพีเอส.. ว่าอีก 500 เมตร มีจุดพักรถ ซึ่งมันก็ดีไม่น้อย เพราะพวกเรา รวมถึงเขาเองก็เหนื่อยจากการเดินทางมาหลายชั่วโมง คงจะไม่มีทางหรอกที่พวกเราทั้งสามจะขับรถข้ามทวีปให้ถึงที่หมายภายในคืนเดียว..

CΞCΦL MΔKΩWΦTZ

"เดี๋ยวนะ ก่อนหน้านี้นายก็เข้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ นายเข้าห้องน้ำบ่อยจัง?"

ทีฟ่า หญิงสาวในทีมที่เป็นสายนเลือดเดียวกับโจนาทานเอ่ยถามอย่างฉงนและแอบเสียอารมณ์

TΦΓΔ RΞMΦKΩVΔ

"คนปวดท้อง มันบอกเวลาได้หรอกนะ อีกอย่าง นี่เพิ่งปั้มที่สามเองนะ ก่อนหน้านี้เราก็ไปมันก็ไม่ใช่ อย่าบ่นเลยน่า บ่นเป็นแม่ฉันไปได้"

เด็กหนุ่มเอ่ยกลับ

เจ้าของรถกับการเดินทางการในครั้งนี้เองก็เช่นเดียวกัน เอาจริงๆ หลังจากที่มีเรื่องเกิดขึ้นที่ค่าย ทั้งสามคนก็ใจไม่อยู่กับตัวเลยตลอดทาง ก็แน่ล่ะ เกิดเรื่องที่ค่าย ใครมันจะไปใจเย็นได้ แต่โจนาทานนั้นไม่ได้ห่วงอะไรเท่าไหร่ อาจจะเพราะเขารู้ดีว่า ยังไงสะ ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี หรือไม่ก็ ยังไงสะ เขานั้นไม่ได้เดือดร้อนในเหตุการณ์นั้น แลดูเห็นแก่ตัวไม่น้อย 

 500 เมตรผ่านไป ในที่สุดรถก็เข้าจอดที่ปั้มข้างทาง ชายร่างใหญ่ลงจากรถพร้อมกับเดินไปที่ตู้หัวจ่ายน้ำมัน เลือกหัวจ่ายและหยิบมันมาเพื่อเติม ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนครึ่งการสัญจรบนถนนทางหลวงก็ยังคงเป็นไปอย่างที่มันเป็น ไม่มีอะไรที่ดูแปลกประหลาด แต่นั่นแหละคือความประหลาด มันดูสงบจนผิดสังเกต หรืออาจจะคิดไปเอง ความรู้สึกมันเหมือนกับ..

ทำไมฉันไม่คุ้นกับสถานที่แห่งนี้?...

ชายร่างใหญ่คิดในใจ พร้อมกับมองไปยังผู้คน ที่ไม่มีท่าทีที่เหมือนกับคนทั่วๆไป โดยที่บางทีนั้นเขานั้นอาจจะลืมนึกไปว่า ตอนนี้เป็นตอนกลางคืน เที่ยงคืนไม่ใช่เรื่องแปลกที่มันจะสงบ แต่ในใจของเขานั้นมันคิดไปอีกแบบ..

ทำผู้คนที่นี่ดูไม่มีชีวิตชีวาเอาเสียเลย?...

ชายร่างใหญ่ครุ่นคิดอีกครั้ง โดยที่เขานั้นสังเกตมองไปยังสีหน้าของผู้คน ที่ดูเหี่ยวแห้งดั่งกับอยู่ในนรกยังไงยังงั้น บางทีเขาอาจจะคิดไปเอง เพราะเรื่องของคำพยากรณ์นั่น อาจจะชวนให้เขานั้นอินกับนรกจนเกินไปก็เป็นได้

ทางด้านของเด็กๆทั้งสอง ที่เดินไปทำธุระของตนเองในห้องน้ำ ทีฟาที่เดินออกมาแล้วขึ้นรถรอ เด็กหนุ่มที่เพิ่งจะทำธุระเสร็จและเดินออกมา หางตาของเขานั้นชำเลืองมองไปเห็นอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหว เด็กหนุ่มหันไปมองและได้เห็นเงาตะครุ่มในพุ่มไม้เตี้ยๆด้านหลัง ความสงสัยใคร่รู้ของเด็กหนุ่มวัยอยากรู้อยากเห็นก็ทำให้เซซิลเดินตามเงานั้นไปพร้อมกับตะโกนเรียก 

"เฮ้.."

..

ไม่มีเสียงใดตอบ

..

..

"ฮัลโหลลลลล"

เด็กหนุ่มเล่นคำ เป็นคำทักทาย หมายจะให้สิ่งที่ซ่อนอยู่เผยออกมา

..

..

..

 เซซิลเดินจนใกล้จะถึงพุ่มไม้นั่น

..

แต่ยังไม่ทันที่จะไปถึง...

*แฮร่!!!*

Spoiler: คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

สิ่งที่เด็กหนุ่มเจอนั้น ทำเอาตัวเขาขวัญหนีดีฝ่อ เจ้าตัวสะดุ้งร้องเสียงหลง ขณะที่พยายามประคองสติตะเกียกตะกายไปกับพื้น ก่อนที่จะลุกและวิ่งหนีออกมา

เซซิลวิ่งร้องเสียงหลง ในขณะที่ทางโจนาทานกำลังจะไปจ่ายเงินค่าน้ำมัน ด้วยท่าทีสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเสียงที่เขาได้ยินนั้น รับรู้ว่าเด็กหนุ่มเจอดีเข้าให้แล้ว จอห์นฯหยิบปืนพกจากซองใต้ชุดสูทแล้ววิ่งไปทางที่ได้ยินเสียง 

สิ่งที่ประจักษ์อยู่ตรงหน้าเขานั้นทำเอาจอห์นผวากับสิ่งที่วิ่งไล่มา เขาเหนี่ยวไกปืนใส่สิ่งมีชีวิตอัปลักษณ์ตัวนั้นจนหงายหลังลงไปกอง เซซิลที่หันกลับไปมองจึงถามเจ้าตัวกลับไปด้วยท่าทีเหนื่อยหอบ

"มัน.. มันคือตัวอะไร..?"

"ฉันไม่รู้.."

ชายร่างใหญ่เอ่ย เขาเองไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเช่นเดียวกัน และที่แน่ๆ..

*อืออออ*

ร่างนั้นลุกขึ้นมาชยับอีกครั้ง แน่นอนว่ากระสุนปืนพกธรรมดานั้นไม่ได้ช่วยให้มันตายสนิท ชายร่างใหญ่สบถเพราะคิดว่ามันคือปืนพกที่เขานั้นใช้ปราบอสูรกายในค่าย..

"แต่ที่แน่ๆ กระสุนปืนทั่วไป ใช้ไม่ได้ผล ไปเถอะ"

ชายร่างใหญ่สะกิดเด็กหนุ่มให้วิ่งรีบไปขึ้นรถ ซึ่งจากที่ทั้งสองวิ่งกลับไปที่รถนั้น สถานที่นี้ ก็เป็นเหมือนกับ.. นรกจริงๆ..

"นี่มันอะไรกันเนี่ย?" 

เด็กหนุ่มเอ่ยถาม น้ำเสียงสั่นสะพรึง 

ในขณะนั้น ทีฟาที่กำลังเตะต่อยกับซากผีข้างๆรถ ก็เรียกทั้งสองให้มาที่รถโดยด่วน.. ทั้งสองจึงไม่รอช้า รีบวิ่ง ในขณะที่จอห์นก็ลำพังใช้กระสุนธรรมดาเหล่านี้ในการทำให้พวกมันเสียหลักได้เพียงชั่วคราว ก่อนที่พวกมันจะทรงตัวได้และวิ่งไล่.. ซึ่งมันก็ไม่ได้มีเพียงแค่ตัวเดียว คำว่าฝูงคงใช้กับพวกมันได้ ในระดับของสัตว์นรก.. 

ทั้งสามกระโดดขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังสนั่นและเหยียบคันเร่งสุดแรง ในขณะที่สัตว์นรกพยายามจะล้มตู้หัวจ่ายให้ล้มเพื่อทำลายสถานีน้ำมันแห่งนี้ ขนาดของรถ และขณะนั้นเองที่ชายร่างใหญ่ยังคงถือปืน เขาได้ยิงใส่หัวจ่ายน้ำมันที่มีน้ำรั่วอยู่จน..

*ตูมมมมมม!!!*

นี่คงจะเป็นการเดินทางที่สุดแสนจะพิลึกพิลั่นที่สุดสำหรับทั้งสามแล้วจริงๆ...

Johnathan BELIEVER

I

June 16th..  

ฟิลาเดเฟีย รัฐเพนสิเวเนีย ณ เคหสถานส่วนตัวของจอห์น ...

ความรู้สึกที่ว่าต้องเปลี่ยนพาหนะและความรู้สึกที่ต้องรีบเดินทางของชายร่างใหญ่ มีมาอย่างท่วมท้นหลังจากที่เขานั้นรู้สึกว่า เขานั้นใช้เงินไปเป็นเบี้ยกับค่าน้ำมันที่รถบรรทุกคันนี้สูบเป็นน้ำเปล่า กับไหนจะเรื่องที่มอนส์เตอร์ต่างออกอาละวาดตามที่ต่างๆที่พวกเราไปอย่างไม่หยุดหย่อน แม้ว่าจะได้พักยก เหมือนกับผ่านด่านในเกมก็ตามที แต่จอห์นและหนุ่มสาวทั้งสองนั้นคิดว่า หากเล่นบทผจญภัยเหล่านี้ไปเรื่อยๆ ทั้งสามแย่แน่.. สิ่งที่เขานั้นต้องทำในฐานะเป็นคนนำการเดินทางครั้งนี้ อย่างแรก คือรีบ.. ใช่.. รีบไปให้ถึงที่หมายตามที่คำแนะนำที่ไครอนได้แนะนำเอาไว้ ลอสแองเจลิส ซึ่งจากลองไอร์แลนด์กับเอลเอ มันไม่ต่างอะไรกับข้ามโลกข้ามทวีปเลยสักนิด เพราะฉะนั้น การเดินทางที่พวกเขานั้นก็ยังไม่รู้ว่าจะอีกไกลแค่ไหนจึงจำเป็นที่จะต้องรีบไปให้เร็วที่สุด ทั้งหลายๆเรื่องที่เขานั้นรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก ในหลายๆเรื่อง...

**บรื้นนนน!!**

พาหนะคันมโมฬารสีดำเงา ค่อยๆเข้าไปจอด ที่อาคารจอดรถในส่วนพื้น"บ้าน"ของเขา อาคารจอดรถขนาดใหญ่ซึ่งมีรถสะสมจอดเอาไว้จำนวนมาก กับผู้ดูและส่วนนึงที่กำลังทำการดูแลรักษารถบางคันอยู่ เหมือนกับว่าที่นี่นั้นมีคนหลายคนมาจอดรถเอาไว้ แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เพราะว่ารถทั้งหมดที่อยู่ที่นี่นั้น เป็นคนโจนาทานเพียงผู้เดียว โจนาทานดับเครื่อง พร้อมกับลงจากรถ

"เอาล่ะ พักที่นี่กันก่อนเถอะ ฉันจะเปลี่ยนรถ.." 

ชายร่างใหญ่เอ่ยก่อนที่จะลงจากสัตว์ประหลาดสี่ล้อใหญ่คันนี้ ทั้งสองเองที่เพิ่งตื่นจากการนั่งรถมาทั้งวัน ก็พาตัวเองเดินตามชายร่างใหญ่เข้าไปในอพาร์ทเมนต์ของเขา อย่างน้อยเด็กๆอย่างพวกเขานั้นจะได้ผ่อนคลายกับเรื่องที่ได้เจอมาทั้งวัน ตั้งแต่วันแรกที่เจอ.. ทั้งวันจริงๆ หลังจากเหตุการณ์ที่ปั้มน้ำมัน ยังมีเหตุการณ์อื่นอีกที่พวกเขาได้เผชิญมาตั้งแต่ออกจากค่ายฯ

.......

บันทึกของโจนาทานฯ..

June 15th..  

อัลเลนทาวน์ รัฐเพนซิเวเนีย ระหว่างทาง...

หลังจากเหตุการณ์ที่ปั้ม ทำให้ฉันต้องเปลี่ยนเส้นทางการเดินทาง ฉันรู้สึกได้ว่ามันจะแย่มากขึ้นหากยังคงเดินทางด้วยรถอยู่ ฉันจึงพยายามคิดหาหนทางในการไปลอสแองเจอลิส โดยใช้เวลาสั้นและปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ตอนนี้เราออกมาจากนิวยอร์กแล้ว สิ่งที่ฉันคิดในตอนนี้คือ สนามบิน มันอาจจะเป็นทางลัดที่ดีหากฉันและเด็กๆจะต้องเดินทางไกลข้ามทวีปเช่นนี้ ทางหลวงสาย 80 เลยไม่ได้อยู่ในเส้นทางของฉันอีกต่อไป 

ด้วยความความรวดเร็ว ฉันเค้นแรงม้าของพาหนะที่ฉันใช้ในตอนนี้ให้มากที่สุด โดยที่หวังว่าค่าปรับเรื่องความเร็วจะไม่ทำให้ฉันเสียเวลา หรือเสียก็ขอให้เป็นเรื่องในโลกมนุษย์ก็พอ เพียงแค่สองโลกไม่เข้ามาปะปนกัน มันจะทำให้ฉันไม่เสียเวลาและทำอะไรได้ง่ายขึ้น ฉันเหยียบอสูรสี่ล้อคันยักษ์ของฉันข้ามเมืองต่อเมือง จนกระทั่ง.. ถึงที่อัลเลนทาวน์.. ซึ่งอยู่ในรัฐเพนซิเวเนีย..

ที่นี่เอง ฉันใช้เวลาพักกับเด็กๆทั้งสอง พร้อมกับเติมเสบียงต่างๆในการเดินทาง โดยที่ฉันนั้นบอกกับทั้งสองคนที่มาด้วยว่าจะเปลี่ยนเส้นทางในการเดินทางในครั้งนี้ หากยังใช้เส้นทางเดิม คือทางหลวงหมายเลข 80 เราจะใช้เวลาสองวันกว่าๆเพื่อที่จะไปยังลอสแองเจลิส ซึ่งเวลาที่ใช้นั้นจะเพิ่มขึ้น ตามอุปสรรค์ที่เราเจอตามรายทาง และฉันไม่อยากจะเสียแรงและเวลาไปกับการขับรถฯเพราะงั้น นั่งเครื่องไปจึงเป็นเรื่องที่ฉันคิดว่าโอเค.. ตัดปัญหาที่จะเกิดขึ้นได้มากอีกด้วย เพราะจากที่อ่านและตริตรองคำพยากรณ์แล้ว.. เราจะต้องใช้เวลาในนรกอยู่พอสมควร ไหนจะก่อนที่จะลงไปยมโลก ต้องหาคัมภีร์แห่งซาตานก่อนจะลงไปส่งให้อีก เวลาจึงสำคัญ หากนานเกินไป ใีหวัง การเดินทางในครั้งนี้อาจจะทำให้ฉันจิตตกก็เป็นได้..

"เฮียครับ" เซซิลเรียกฉันขณะที่ต่างคนต่างกำลังหาซื้อข้าวของที่จำเป็นในการเดินทางผ่านเครื่องบิน

"หืม.. มีอะไรงั้นเหรอ?" ฉันเอ่ยถาม

"คือ.. พูดก็พูดเถอะครับ แต่ผมคิดว่า.. มันไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับความเป็นเทพ.. อ่า.." เด็กหนุ่มพยายามกลั่นกรองคำพูดของตนเองออกมาเพราะทั้งๆชีวิตตั้งแต่ที่เข้าเกิดมานั้น เรื่องปีศาจจากขุมนรกของความเชื่อที่เขากำลังเจออยู่ มันอยู่เหนือความคาดหมายกับตัวเด็กหนุ่มมากไป.. มันทั้งหน้า.. สยดสยอง หวาดกลัว และไม่เข้าใจ ตัวของเขานั้นไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ในขณะนั้นเอง ชายร่างใหญ่ก็เอามือตบบ่าเด็กหนุ่ม ก่อนที่จะเอ่ยกับเขา..

"เรื่องนั้นน่ะ นายไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับมันนักหรอก อาจจะมีบางอย่างที่.. ไม่มากนัก เพราะสำหรับสิ่งที่พวกเรากำลังเจอนั้น มันอยู่นอกเหนือความเข้าใจของพวกเธอ มันไม่ได้มาจากเฮลฯ หรือโลกใต้พิภพอย่างที่นายเข้าใจ และที่นั่น ไม่มีเทพองค์ใดปกครอง เฮดีสไม่ได้เป็นจ้าวแห่งโลกใต้พิภพในที่ๆเรากำลังจะไป.. เอาไว้เมื่อไปถึงที่นั่น เธอจะเข้าใจเอง แล้วฉันจะให้โอกาสเธอ ว่าจะรออยู่ที่ด้านนอก หรือจะเข้าไปด้วย.. ตามที่ฉันเข้าใจนั่นนะ.."

ชายหนุ่มอธิบายให้กับอีกฝ่ายเข้าใจ สำหรับเด็กหนุ่มที่.. คงจะยังไม่เคยเข้าโบสถ์ในวันอาทิตย์ พวกเขาคงไม่มีทางเข้าใจ ว่าผู้ที่เขานั้นจะไปเจอ ไม่ใช่เทพ.. แต่เป็นมาร.. สิ่งที่ฉันนั้นทำได้ในตอนนี้ คือ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับ.. การลงไปสู่ขุมนรก ที่ไม่ใช่โลกใต้พิภพ.. แต่เป็นนรก สถานที่ของเหล่าคนบาปที่จะต้องไปลงเอยในที่แห่งนั้น.. และมีพญามาร อยู่ที่ในสุดของขุมนรกแห่งนั้น...

.....

ผ่านไปช่วงระยะเวลานึง เมื่อทั้งสองเลือกข้าวของเครื่องใช้ที่เขาและเธอเรียบร้อย และถึงเวลาที่จ่ายเงินที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน.. จู่ๆชายร่างใหญ่พลันสังเกตได้ถึงอะไรบางอย่างที่เขานั้น คุ้นเคย.. มันเหมือนกับว่า เขาเพิ่งจะผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาไม่นาน.. และความรู้สึกที่ชวนยะเยือกพาลทำขนลุกชัน ก่อนที่จะยกมือขึ้นขวางทั้งสอง ซึ่งตอนนี้ สีหน้าที่ซีดเผือกของพนักงานคิดเงิน ได้เงยหน้าขึ้น ก่อนจะแยกเขี้ยวขนาดใหญ่ที่มันไม่ควรจะอยู่ในช่องปากของคนธรรมดาโชว์ให้กับทั้งสามเห็น 

"เอาล่ะ.. ไอ้พวกนี้.. มันเล่นเกินเบอร์มากไปแล้ว.." จอห์นเอ่ย ในขณะที่เจ้าตัวเรียกให้ทั้งสองรีบหยิบของใส่กระเป๋าเดินทางแล้วเอาอาวุธของตนพวกเขาออกมา อย่างน้อย มันช่วยป้องกันตัวจากไอ้พวกนี้ได้ 

"ฮ.. เฮีย.. " เด็กหนุ่มเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อหันไปมอง ก็พบว่า ลูกค้าในห้องสรรพสิค้าทั้งหลัง ถูกพวกมันสิงร่างไปเป็นที่เรียบร้อยแล้่ว.. ซึ่งมัน.. งานหยาบกว่าที่คิด

"แย่ล่ะ.. แบบนี้แย่มาก.. เฮ้ ไอ้หนู ทั้งสองคนน่ะ" ชายร่างใหญ่เอ่ยเรียก ก่อนที่จะกล่าว..

"ถ้าฉันให้สัญญาณ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขนสัมภาระเท่าที่ได้ แล้วรีบขึ้นไปที่รถให้ไวที่สุด เข้าใจนะ" 

"เข้าใจครับ/ค่ะ" 

"ฉันหวังว่างานนี้ พวกเธอคงได้รู้อะไรที่นอกเหนือจากในตำราเรียนในคาบสอนสัตว์ประหลาดเสียอีกนะ"

ทั้งสามที่ในตอนนี้ ยืนอยู่ท่ามกลางลูกค้าที่ตอนนี้ ได้ถุกปีศาจเข้าสิงในแทบจะทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็ก พวกเขาทั้งหมดสีหน้าเหมือนศพเดินได้ แต่ที่ต่างออกไปนั้นคือ พวกเขายังสามารถยืนตรงได้และมั่นคงกว่าศพเดินได้แบบชัดเจน.. ชายร่างใหญ่ค่อยล้วงมือเข้าไปในเสื้อโค้ทยาวของของเขาอย่างช้าๆ ในขณะที่อีกฝ่ายก็ยืนนิ่ง เหมือนกับพร้อมที่จะพุ่งเข้ามาขย้ำทั้งสามได้อย่างในทันที.. ชายร่างใหญ่มองหน้าทั้งสองพร้อมกับพยักหน้าเหมือนกับให้สัญญาณ.. และ..

*ควับ!!*

*ชิ้งงง!!*

สิ่งที่ชายร่างใหญ่ควักออกมาจากในโค้ทของเขานั่นคือ ปากกา ที่เมื่อกดที่ปลาย มันก็กลายเป็นดาบยาวที่มีรูปทรงที่มีความเฉพาะตัว และที่สำคัญ คือมันสามารถปัดเป่าวิญญาณร้ายในร่างของมนุษย์ให้หลุดออกจากกายหยาบของผู้คนที่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย รูปทรงของมันคือดาบยาว ไม่ใช่.. มันคือดาบใหญ่ประเภทดาบสองมือ แต่กร่นของดาบนั้น เมื่อกลับหัวลง มันกลายเป็นกางเขนขนาดใหญ่ที่แสงที่ตกกระทบกับดาบทำให้เกิดแสงสว่าง จนปีศาจร้ายในร่างมนุษย์ต่างเจ็บปวด และร้องด้วยความทรมาน ต่างพากับเสียหลัก และในตอนนั้น มันคือจังหวะที่เหมาะสม ที่จะพาเด็กหนุ่มและสาวทั้งสองหนีออกจากห้างนี้ไปยังลานจอด  

เมื่อทั้งสองขึ้นมาบนรถ และเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับชายร่างใหญ่นั้น มันทำให้เขานั้นรู้สึกถึงความต่างชั้นของฝีมือและประสบการณ์ที่ผ่านมาอย่างโฉกโชน ก่อนที่พวกมันจะโหมกันมามากกว่านี้ การกระทำเพียงเท่านี้นั้นเป็นเพียงแค่การกระชากวิญญาณร้ายที่สิงสู่อยู่ในร่างกายมนุษย์ให้ออกไป ซึ่ง พวกมันนั้นคือ อัลกูล.. ที่มีความสามารถในการสิงสู่ร่างกายของคนได้ เพราะร่างกายของมันเอง ก็เป็นกายละเอียด และพวกมันนั้น มาจากนรกโดยตรง เป็นอุปสรรค์ที่.. นรกนั้นกำลังทดสอบทั้งสามคนนี้อยู่ 

"เฮ้อ.. รอดไปที" เด้กหนุ่มเอ่ย พร้อมกับวางสัมภาระที่เขานั้นพอจะฉกฉวยมาได้ วางไว้ที่เบาะด้านข้าง ส่วนเด็กสาวเองก็เช่นเดียวกัน

"ดูเหมือน.. มันคงจะเป็นอะไรที่อยู่นอกเหนือวิสัยของเราชาวสายเลือดเทพอย่างสิ้นเชิงเลยสินะคะ" เด็กสาวเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อย

"ใช่.. สำหรับพวกเธอที่คงจะไม่เคยเข้าโบสถ์ในวันอาทิตย์ หรือศึกษาเรื่องราวในพระวัจนะของพระคริสต์แล้ว.. มันถือเป็นเรื่องที่ใหม่มากสำหรับพวกเธออย่างแน่นอน.. เพราะงั้น ฉันคิดว่าจะไปพักหายใจกันที่บ้านของฉันก่อน แล้วหากขาดเหลืออะไร ฉันจะให้คนของฉันไปหาให้ แล้วเดี๋ยวฉันจะให้สิ่งที่พวกเธอควรจะมีมันติดตัวเอาไว้ เมื่อยามเจอกับสัตรูเหล่านี้อีก มันช่วยป้องกันตัวพวกเธอจากสัตว์นรกพวกมั้นได้ ในระดับนึง.."

จอห์นได้อธิบายเรื่องต่างให้ทั้งสองหนุ่มสาวให้เตรียมตัวเอาไว้ ก่อนที่จะไปพักผ่อนที่บ้านของเขา เพื่อเตรียมพร้อม สำหรับการเดินทางต่อไป..

Johnathan BELIEVER

II

17th June...

วันเตรียมตัวออกเดินทาง หลังจากที่ทุกๆคนเตรียมพร้อมสำหรับงานนี้ งานที่ทุกสิ่งนั้น มันอยู่ที่ความศรัทธา และ ความเชื่อ.. สิ่งที่หนุ่มสาวทั้งสองนั้น ไม่มี พวกเขานั้นเกิดจากสายเลือดของเทพฯและเทพี เพราะฉะนั้น ไม่แปลกที่พวกเขานั้นจะไม่มีทางที่จะได้ทำกิจกรรมใดๆก็ตามในความเชื่อของพระผู้เป็นเจ้าฯ ศรัทธษนั้นเป็นเหมือนดั่งศาสตราวุธที่จะสำแดงปาฏิหารย์ได้ ก็เมื่อ พวกเขานั้นมีความศรัทธา แต่ช่างหน้าเศร้า.. ที่ทั้งสองคนนั้น ต่างไร้ซึ่งศรัทธา.. ชายร่างใหญ่ ไม่แน่ใจว่า พวกเขานั้นจะสามารถผ่านการเดินทางในครั้งนี้ได้โดยลุล่วง..

"เอาล่ะ หวังว่าทุกคนจะพร้อมกับแล้ว.." ชายร่างใหญ่เอ่ย ขณะที่ทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองวัยรุ่น ต่างก็มีข้อสงสัย และข้อกังขาเกี่ยวเรื่องเหล่านี้ เพราะ อุปสรรค์ที่พวกเขาทั้งสองนั้นเจอ ไม่ต่างอะไรกับพาพวกเขาก้าวเท้าลงสู่เฮล ดินแดนแห่งยมโลก.. แต่เป็นอะไรที่โหดร้ายยิ่งกว่านั้น 

แน่นอนว่า ชายร่างใหญ่นั้นได้สวมบทบาทของตนเองมิชชันนารี เผยแผ่คำสอนในเบื้องต้นให้กับเหล่าสายเลือดเทพเลือดใหม่ได้รับรู้รับทราบ จะคิดว่ามันเป็นการบรีท์ฟงานไปในตัวหรือวางแผนไปในตัวก็ได้.. ไม่มีใครรู้ว่าภายในนรกนั้นจะมีสภาพเป็นดั่งที่ในนิยายนั้นได้กล่าวเอาไว้หรือไม่ แต่ที่แน่ๆนั้น ภารกิจของพวกเขา คือการส่งคัมภีร์โบราณฯที่ตอนนี้ ชายร่างใหญ่คงจำเป็นต้องปิดเอาไว้เป็นความลับกับทั้งสองก่อน เอาไว้เมื่อได้รับมาแล้ว ค่อยว่ากันทีหลัง..

ตอนนี้ทุกๆคนพร้อมการการเดินทาง กระเป๋าเดินทางของทุกคนใส่ในท้ายรถของรถฟูลไซส์ซีดานคันโต เพื่อนเดินทางไปสู่สนามบิน งานนี้ยานพาหนะที่เขาใช้จะไม่ประเจิดประเจ้อจนเกินไป เป็นเพียงรถเก๋งธรรมดาที่ไม่เตะตาผู้คนมาจนเกินไป เพื่อให้ไปยังสนามบินได้อย่างปลอดภัย เขาพยามที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงของความอันตราย ตั้งแต่ที่ทางตลอดมา เขาเองก็แทบจะภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่สามารรถพาให้พวกเขา ทั้งๆที่พวกเขาเองก็มีสายเลือดเทพอยู่ในตัว ในตอนนี้หากผู้ให้กำเนิดพวกเขาเห็นว่าลูกๆของตนนั้นภาวนาถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ใช่พวกตนเอง พวกเขาคงเท้าสะเอวมองอย่างเซ็งๆก็อาจจะเป็นไปได้..

และในที่สุด หลังจากที่เดินทางไปยังสนามบินด้วยความหวาดระแวง.. 

ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดเฟีย..

ความหวาดระแวงของการเดินทางหมดลงไปได้ เมื่อผ่านครึ่งทาง และยิ่งโล่งใจทางขึ้นเมื่อได้มาถึง สนามบินในฟิลาเดเฟีย ที่หน้าทางเข้า พวกเขาทั้งสามได้นำสัมภาระที่นำมาออกจากรถ และนำมันไปด้วยตัวของตัวเอง ก่อนที่จะเดินไปซึ่งตั๋วที่เคาน์เตอร์เพื่อซึ้อตั๋วปลายทางลอสแองเจอลิส ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นโดยที่ไม่มมีอะไรเป็นอุปสรรค์.. ทั้งสามนำสัมภาระและตั๋วเข้าเช็คอิน ก่อนที่จะไปนั่งรอยังจุดนั่งรอผู้โดยสารขาออก ในระหว่างนั้น พวกเขาทั้งสาม ก็ได้ทำความเข้าใจกับเรื่องราวของสิ่งที่กำลังจะไปเจอให้กันได้ฟัง บางทีตัวชายร่างใหญ่เองก็ไม่มีทางเชื่อได้ว่า ลำพัง เด็กๆหนุ่มสาวเหล่านี้ ไม่เคยแม้กระทั่งรู้จักความเชื่ออื่นด้วยซ้ำ มันก้ไม่แปลก เพราะพวกเขานั้นเกิดมาก็เจอกับพลังที่เหนือธรรมชาติและอะไรๆต่างๆที่คนทั่วไปไม่มีโอกาสได้พบได้เห็น ก็ไม่แปลกที่เรื่องความเชื่อเหล่านี้ มันจึงเป็นเพียงสิ่งที่พวกเขานั้น รอไปพิสูจน์ 

ไม่ใช่ว่าพวกเขานั้นไม่เชื่อ แต่เพียงแค่พวกเขานั้น ไม่รู้ว่าปีศาจเหล่านี้คืออะไร มาจากที่ไหน และวิธีจัดการกับพวกมันนั้น ทำอย่างไร ซึ่งตอนนี้ พวกเขานั้นได้คำตอบแล้ว แล้วก็ได้รับอุปกรณ์ป้องกันเหล่าปีศาจไปกับคนละชุด เพอิญที่เวฟเฮาส์ของจอห์นดันมีเก็บเอาไว้ หลังจากที่จอห์นเลิกศรัทธาในเรื่องเหนือธรรมชาติและเห็นเป็นเพียงเรื่องธรรมดา เพราะเขาสามารถสัมผัสได้ถึงปีศาจจากขุมนรกอย่างเต็มๆสองตาเนื้อเขา คำสอนใดที่เขานั้นเคยได้ยิน กลับกลายเป็นเพียงนิทานที่ตัวเขาเองนั้น ไม่สามารถหาคำตอบหรือความจริงจากเรื่องเหล่านี้ได้ คัมภีร์วัจนะต่างๆจึงไม่มีความหมายกับตัวเขาอีกต่อไป..

 จนกระทั่งในตอนนี้ ที่เขานั้นได้กลับคืนสู่อ้อมแขนของพระผู้เป็นเจ้า.. และขอพระองค์ทรงประทานความแข็งแกร่งแกร่งให้กับทั้งสามคนเพื่อให้พวกเขาได้สำเร็จภารกิจนี้โดยที่กลับมาโดยมีอวัยวะครบ32 และสุขภาพจิตใจที่สมบูรณ์กลับมา...

ผ่านไปชั่วโมงเศษ..

ได้เวลาที่ทั้งสามจะเดินทางไปยังอีกฟากของทวีปแล้ว เด็กหนุ่ม เด็กสาว และชายร่างใหญ่เตรียมตัว พร้อมขึ้นเครื่อง เมื่อไปยังเทอร์มินอลที่แจ้งไว้ เมื่อผ่านประตูไป และประจำที่นั่งในชั่นธุรกิจที่ชายร่างใหญ่ได้เลือกให้ทั้งสามได้เดินทางอย่างสบายๆ แล้วเมื่อเครื่อง Take off ก็รอให้เครื่องแลนดิ้งที่ปลายทางและนอกเหนือจากนั้น ทั้งสามก็ไปตามการเดินทางต่อไป..

Johnathan BELIEVER

III

June 17th..  

ภายในใจของโจนาทาน

เอาจริงๆ นะ.. ฉันไม่เคยที่จะเชื่อในคำทำนายที่ฉันได้รับเลยตั้งแต่เดินทางออกมา ฉันพยายามมองโลกในแง่ดีว่า เอ้อ มันก็แค่ภารกิจนี่ล่ะ เนื้อควาาในภารกิจก็คงจะเป็นประมาณนี้ล่ะมั้ง เรื่องอันตรายจากการเดินทางอะไรพวกเนี่ย ฉันคิดว่ามันคงจะไม่เท่าไหร่นักหรอก อ่ะ.. ที่ปั้มน้ำมันนั้นพอเข้าใจอยู่ล่ะ แต่พอยิ่งเดินทางไปเรื่อยๆ ฉันคิดว่ามันเริ่มไม่ใช่ล่ะ ทุกระยะทางที่เดินทางไป ภัยร้ายจากอมนุษย์ก็เริ่มพบเจอมากขึ้นเรื่อยๆ แบบขนาดที่เรียกได้ว่า ตรงจุดที่มันไม่ควรและไม่คิดว่าจะมี มันก็ดันมี อย่างบนเครื่องบินเนี่ยล่ะ ถ้าให้คาดเดา ก็คงจะพอรู้ได้แล้วล่ะ เพราะพวกมันจับตาฉันและเด็กๆเป็นที่เรียบร้อยแล้ว.. แล้ว.. ทำไมฉันจะต้องกลัวอะไร กางเขนเหล็ก สร้อยกางเขน กับของจิปาถะที่ฉันเอาไว้เล่นๆ เพราะตอนนั้นฉันกำลังคลั่งไคล้หนังเรื่องนึง.. ตามนั้น และงานนี้ ดูเหมือนว่า เครื่องที่เราโดยสารอาจจะไปไม่ถึงลอสแองเจลิซ...

......

เรื่องบางเรื่อง ไม่มีใครรู้ว่า มันจะเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น แต่ใครจะไปคิดล่ะ.. ว่ามันจะเกิดเรื่องวายป่วงนี่.. บนเครื่องบิน!!!

*!!!!*

"ไอ้บ้าเอ้ยยย!!"

คุณผู้ชายในสูทสีดำ ในมือของเขานั้นหยิบกางเขนเหล้กสีเงิน ซึ่งก็คือเงินบริสุทธิ์ ที่เมื่อผนวกกับพลังเทพ ทำให้กางเขนเงิน ทำให้พลังเทพทำปฏิกิริยากับเงินที่เป็นธาตุบริสุทธ์ก่อเกิดเป็นลำแสงที่พุ่งอัดกระแทกหน้าเหล่าปีศาจในร่างมนุษย์ให้หลุดออกไปจากกายหยาบได้ ก่อนที่จะใช้กางเขนเงินบริสุทธิ์นั้นซัดลำแสงใส่อีกครั้งจนสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไป

อีกฟากนึง ชายหนุ่มเซซิล กับเด็กสาวที่พยายามต่อสู่กับผู้โดยสารที่ถูกแีศาจเข้าสิงจนมีรูปร่างไม่เหมือนเดิม แน่นอนว่า พวกเขานั้น ได้กลายเป็นปีศาจโดยสมบูรณ์ ไม่มีทางใดเลยที่จะสามารถช่วยพวกเขาได้ นอกจากส่งวิญญาณของเขาไปสู่สุขติ และลากวิญญาณของเหล่าปีศาจลงขุมนรก เฉกเช่นเดียวกับที่มันสมควรจะได้รับ ทั้งสองได้ดัดแปลงและสวมใส่วัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ชายร่างใหญ่มอบให้ให้เขากับความถนัดของแต่ละคน  

เซซิลนั้นใช้กางเขนเงินติดกับโล่และใช้โล่ห์นั้นกระแทกส่งผลให้เกิดคลื่นกระแทกอย่างรุนแรง ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปซ้ำจนร่างของปีศาจสลายกลายเป็นฝุ่น ส่วนเด็กสาวนั้น เธอมักกางเขนเงินติดเอาไว้ที่สองข้างของถุงมือกลายเป็นถุงมือกางเขนเงิน ที่เมื่อต่อยใส่หน้าปีศาจ ส่วนที่ถูกต่อยนั้นจะสลายหายไปกลายเป็ฯฝุ่น และเมื่อใช้ร่วมกับท่วงท่าของเธอแล้ว ปีศาจจากขุมนรกกลายเป็นเศษเถ้าถ่านด้วยท่วงท่าและความรุนแรงของพละกำลังที่เธอมี ต้องบอกเลยว่า ทักษะและศิลปะการต่อสู้ที่เธอนั้นได้ร่ำเรียนผ่านอินเตอร์เน็ตนั้น มันได้สร้างนักรบสาวแห่งชัยชนะมาสู่กลุ่มของพวกเขาและในตอนนี้ กำลังอยู่สถานการณ์ที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย เหนือพื้นดินหลายพันหลายหมื่นฟุต.. และเหตุการณ์ที่ไม่คิดว่าว่ามันจะเกิดขึ้น ก็ได้เกิดขึ้นกับผู้โดยสารทั้งสาม ที่เป็นมนุษย์ 

*!!!!*

...

"คลื่นน!!"

ตัวเครื่องสั่นไหวราวกับถูกกระแทกด้วยอะไรสักอย่าง แต่ที่จริงแล้วนั้น เครื่องบินประสบภัย ตกหลุมอากาศที่ชายร่างใหญ่นั้นคาดการณ์แล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเกิดมรสุมในช่วงที่ฟ้าแจ่มใส เมื่อเขานั้นเดินไปยังทางด้านหน้า ซึ่งก็คือห้องบังคับการ.. ห้องขับเครื่องบิน.. ปรากฎให้เห็นว่าประตูของของห้องขับเครื่องบินถูกเปิดออก.. ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน จอห์นเข้าไปสำรวจ และได้พบสิ่งที่หน้าตกใจ นั่นคือนักบินรวมถึงกัปตันถูกเจ้าสัตว์นรกทำร้ายจนถึงแก่ชีวิตไปเรียบร้อย และยิ่งไปกว่านั้น..

"ติดต่อจากกองทัพอากาศสหรัฐ ถึงกัปตันสายการบินฯ ขณะนี้คุณเข้าสู่น่านฟ้าหวงห้าม กรุณาเปลี่ยนเส้นทางการบินของท่านโดยด่วย ไม่เช่นนั้นจะถือว่าฝ่าฝืนข้อห้าม เราจะเปิดการโจมตีใส่เครื่องของคุณโดยทันที ขอย้ำ เครื่องของคุณกำลังเข้าสู่น่านฟ้าหวงห้าม โปรดเปลี่ยนเส้นทางการบินของท่าน ไม่เช่นนั้นเราจำเป็นต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด นี่เป็นการเตือนครั้งสุดท้าย"

เสียงของเครื่องขับไล่ที่กำลังบินตีขนาบซ้ายขวาได้แจ้งข้อความผ่านวิทยุเตือนถึงเครื่องที่จอห์นกำลังอยู่ภายใน โดยหารู้ไม่ว่า ภายในเครื่องโดยสารลำนี้ เกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ภายในเครื่องลำนี้.. ชายร่างใหญ่คว้าหูฟังจากร่างไร้วิญญาณของกัปตันเพื่อแจ้งตอบกลับไป..

"เมย์เดย์ เมย์เดย์ ขอความช่วยเหลือเร่งด่วน เครื่องกำลังเกิดอันตรายจากภายใน เมย์เดย์ เมย์เดย์ เราไม่สามารถควบเหตุการณ์ภายในได้ ได้โปรด อย่าเพิ่งทำอะไร ผมกำลังหาวิธีแก้ไขอยู่ ย้ำอีกครั้ง โปรดอย่าเพิ่งทำอะไร ผมกำลังหาทางแก้ไข" 

"คุณมีทักษะการขับเครื่องบันมั้ย?" วิทยุจากนักบินของกองทัพอากาศส่งถาม

"ก็พอมีบ้าง เดี๋ยวผมจะลองเปลี่ยนเส้นทางดู ระบบออโต้ไพลอตตอนนี้เริ่มรวน จะเครื่องรักษาระดับเอาไว้ไม่ได้ คาดว่าจะเกิดจากความเสียหายของเครื่องยนต์ พวกคุณพอจะหาจุดที่ผมจะพาเครื่องลงแบบเบามือที่สุดได้มั้ย เพราะผมอยากให้ผู้รอดชีวิตที่เหลือ ยังอยู่ครบสามสิบสองเช่นเดียวกับเครื่องที่ไม่สมประกอบนี้"

"... เข้าใจแล้ว เราจะนำเส้นทางให้กับคุณ โปรดประคองเครื่องตานเส้นทางที่เราได้นำคุณลงจอด"

"ขอบคุณคุณมาก พวกคุณคือผู้ช่วยชีวิต แม้จะเหลือเพียงครึ่งลำก็ตาม ผมพลตรีปลดประจำการ โจนาทาน วินเซโซ่ ขอขอบคุณพวกคุณอีกครั้ง"

"ยินดีท่านนายพล โปรดตามเส้นทางที่เรากำลังจะพาพวกคุณไป บริเวณนี้ มีพื้นที่กว้างพอ จะลงจอดฉุกเฉินได้"

เมื่อทุกอย่างในเครื่องสงบลง โจนาทานจึงสลับที่นั่งของอดีตกัปตันที่กลายเป็นร่างไร้วิญญาณและทำหน้าที่แทน นำเครื่องไปยังบริเวณที่สามารถลงจอดได้ปลอดภัย ทั้งสามรวมถึงผู้โดยสารที่ยังเหลือรู้สึกโล่งใจหลังจากเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้น และตอนนี้ พวกเขาปลอดภัยแล้ว..

....

บริเวณพื้นที่ว่างเปล่าใน โคโลนาโด..

"ถึงเครื่องพาณิชย์ฯ พวกเรานำคุณมาได้ถึงเท่านี้ ขอให้พวกคุณโชคดี ท่านนายพล"

"ขอบคุณพวกคุณมาก ที่เหลือผมจัดการเอง" หลังจากนั้นทุกอย่างเงียบลง เหลือเพียงตัวของโจนาทานและเด็กๆอีกสองคนพร้อมกับผู้โดยสารที่ยังคงปลอดภัยจากเหตุปีศาจบุกสังหารผู้โดยสารในเครื่องจากที่พวกมันนั้นแอบสิงคนที่ขึ้นเครื่องมาด้วย

พื้นที่กว้างไกลสุดลุกหูลุกตา เพียงพอที่จะพาเครื่องลงจอดได้ โจนาทานค่อยๆร่อนลง ลดระดับเพดานบินให้ต่ำลงเรื่อยๆ พร้อมกับลดความเร็วของเครื่องที่ตอนนี้เหลือเพียงสองเครื่อง ซึ่ง มันทำให้ความเร็วของเครื่องนั้นลดลงอย่างรวดเร็ว แฟลบปีกของเครื่องช่วยให้เครื่องค่อยๆร่อนลงอย่างช้าๆ ชุดฐานล้อทุกจุดถูกกางออก และ..

*!!!*

เครื่องลงจอดได้อย่างปลอดภัย พร้อมกับระบบรักษาความปลอดภัยของเครื่องก็ถูกทำงาน ถุงลมนิรภัยบริเวณประตูผู้โดยสารถูกดีดดออกและพองลมเรื่อยจนกลายเป็นทางลงแบบสไลด์ลง ทั้งสามที่ลงจากเครื่องก่อนที่จะวิ่งเข้ามาสวมกอดกันด้วยความกลัว โดยที่ชายร่างใหญ่ย่อตัวลงเพื่อให้ทั้งสองได้สวมกอดได้

"ฮึก.. หนูนึกว่าจะต้องตายบนเครื่องบินนั้นแล้ว"

"ใช่.. ผมก็คิดเหมือนกัน ขอบคุณคุณจอห์นที่ได้ช่วยผมเอาไว้"

"ฉันเหรอ? ไม่หรอก พวกเธอรอดจากสถานการณ์นี้ได้ เพราะความกล้าหาญของพวกเธอทั้งนั้น พวกเธอได้แสดงให้ตนเองเห็นแล้วว่าพวกเธอนั้นพร้อมแล้วสำหรับการเดินทางและภารกิจที่ยิ่งใหญ่นี้.. มา.."

และทั้งสามก็กอดรับขวัญจากชายร่างใหญ่ ก่อนที่จะนำสัมภาระบางส่วนของตนเองออกจากเครื่อง ชายร่างใหญ่ดูแผนที่จากโทรศัพท์ และได้รู้ว่า พวกเขานั้นอยู่ห่างจากเดนเวอร์พอสมควร ในตอนนี้ พวกเขาควรจะเดินไปหาทางหลวงเพื่อเรียกรถที่จะเข้าไปที่เดนเวอร์ให้ได้ก่อน หลังจากที่ถึงเดนเวอร์แล้ว ค่อยหาเส้นทางไปยังแอลเออีกที เพราะทางที่เขาอยู่ตอนนี้ ยังต้องใช้เวลาอีกไกลกว่าจะไปถึง.. เพราะงั้น ถึงที่เดนเวอร์แล้ว ค่อยว่ากันว่าจะเอายังไงต่อ..

.............

Johnathan BELIEVER

IV

18th June

หลังจากเหตุการณ์บนเครื่องบินผ่านไป 1 วัน

Woolley's Classic Suites, Denver, Colorado

ความในใจของโจนาทาน

อย่างน้อยฉันก็ยังไม่ได้เอาชีวิตของคนอื่นๆมาผูกไว้กับตัวของฉันเอง เรื่องแบบนี้ฉันเองก็ไม่มีทางยอมรับมันได้หรอก รู้มั้ยสิ่งที่ฉันเห็นในห้องคนขับเครื่องลำนั้นคืออะไร? คงไม่เชื่อแน่ว่าฉันจะเห็นภาพแบบนี้ในเครื่องที่กำลังบินอยู่เหนือความสูงกว่าหมื่นฟุต แถมยังเป็น.. เขตห้ามบิน

ใช่.. เขตห้ามบิน ฉันจะตบพวกเขาด้วยหูฟังบนเครื่องจริงๆถ้าฉันสามารถทำได้ มันโชคดีเท่าใดที่คนที่ถูกสิงร่างนั้นเป็นเพียงภาชนะของเหล่าสัตว์นรก ไม่งั้นฉันกับพวกเด็กๆอาจจะโดนจับข้อหาก่อวินาศกรรม ฆาตกรรมหมู่นับร้อยศพ ยังโชคดีที่คนพวกนั้นเพียงแค่มีอาการหมดสติไปเพียงเท่านั้น ฉันให้รายละเอียดที่เกิดขึ้นว่า เกิดหลุมอากาศชนิดรุนแรง เลยทำให้เครื่องเสียศูนย์และคนส่วนใหญ่นั้นหมดสติเนื่องจากอาการหมดสติอย่างฉับพลันเพราะศีรษะกระแทกกับเพดานเครื่อง.. โชคดีที่หลังจากเรื่องเกิด ตำรวจของรัฐก็พาพวกเราที่ยังมีสติอยู่ไปที่โรงพยาบาลฯ ก่อนที่พวกเราจะเดินทางไปกันต่อ เพราะฉันคิดว่า พวกเราเดินเล่นกันเกินไปหน่อยนะ...

หลังจากวันคืนที่แสนสาหัสผ่านพ้นไป ทั้งสามได้เข้าพักที่โรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองฯ โดยที่พวกเขานั้นแยกห้องพักกันอยู่ และคนออกค่าใช้จ่ายนั้นก็คือตัวของจอห์นเอง.. อีกแล้ว.. สำรองจ่ายเองหมด อาจจะทั้งการเดินทางเลยก็เป็นได้ แต่กับเรื่องเงินๆทองๆ มันไม่ค่อยเป็นเรื่องใหญ่สำหรับตัวเขาเท่าไหร่นัก เขาจึงใช้เงินมือเติบ อย่างที่เห็นได้ในโรงรถที่มีรถสปอร์ตไฮเปอร์คาร์นับหลายคันจอดอยู่ในนั้น..

ค่ำคืนนั้นเขาใข้เวลาที่เหลืออยู่บนเตียง และใช้มือถือเสิร์ชหาข้อมูลของสิ่งที่เขานั้นจะต้องไปพบ เรื่องเล่าในตำนาน การเดินทางผ่านข้ามมัน อุปสรรค์ที่จ้องจะเล่นพวกเขาทั้งสามระหว่างที่เดินทาง ถึงขั้นจะต้องเปิด คัมภีร์พระวัจนะในศาสนานั้นขึ้นมาอ่านเพื่อพร้อมสำหรับการต่อต้านสัตว์เหล่านั้น.. ไม่ใช่ มันไม่ใช่สัตว์นรกธรรมดา .. หากแต่มันคือปีศาจ ปีศาจจากขุมนรก.. และใช่ จอห์นไม่คิดว่ามันเข้ามาจู่โจมเราอย่างไม่มีเหตุผลอย่างแน่นอน.. จอห์นคิดเช่นนั้น ก่อนที่จะหลับลง เขาได้ลองท่องบทสวด และเผอิญหรือเปล่าอย่างไรไม่ทราบ เขาได้เปิดไปเจอหน้านึงในคัมภีร์ ซึ่งภาษาอังกฤษนั้น ใช้คำว่า Psalm ถ้าแปลให้เข้าใจง่าย มันคือ"บทสดุดี" ชายร่างใหญ่ค่อยๆอ่านบทสวดนั้นอย่างไม่ละสายตา แล้วสะดุดเข้ากับวรรค วรรคนึงในบทสวดนั้น ดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่มันกลับทำให้เขานั้นรู้สึกว่า ภายในรัตติกาลนี้ เขาจะหลับอย่างเป็นสุข..

....

เพราะท่านได้ทำให้พระยาห์เวห์ผู้เป็นที่ลี้ภัยของข้าพเจ้า

คือองค์ผู้สูงสุด เป็นที่พักพิงของท่าน

ไม่มีเหตุร้ายใดๆ จะเกิดแก่ท่าน

ไม่มีภัยพิบัติมาใกล้ที่พำนักของท่าน

เพราะพระองค์จะทรงบัญชาเหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์ในเรื่องท่าน

ให้ระแวดระวังท่านในทุกๆ ทางของท่าน

เขาทั้งหลายจะเอามือประคองชูท่านไว้

เกรงว่าเท้าของท่านจะกระแทกหิน

ท่านจะเหยียบสิงห์และงูเห่า

ท่านจะย่ำสิงห์หนุ่มและงู

พระเจ้าตรัสว่า “เพราะเขารักเรา เราจะช่วยเขาให้พ้นภัย

เราจะพิทักษ์รักษาเขาไว้ เพราะเขารู้จักนามของเรา

เขาจะร้องทูลเรา แล้วเราจะตอบเขา

เราจะอยู่กับเขาในยามลำบาก

เราจะช่วยกู้เขาและให้เกียรติเขา 

....

Johnathan BELIEVER

V

 July..

พวกเรายังคงอยู่ที่เดนเวอร์ มันเพิ่งผ่านจากเหตุการณ์นั้นมา ไม่กี่ชั่วโมง ก็อยากจะให้เด็กที่ตามมาได้พักผ่อน หลังจากเด็กบางคนมีอาการข้างเคียงจากการนั่งเครื่อง และมันน่าจะแย่ เลยปล่อยให้พักกันไปก่อน ส่วนชาวยร่างใหญ่ ที่แยกห้องพักของตนเองออกมา โดยที่ยังคงคิดเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต ตามคำทำนายที่ว่าไว้ ตลอดทางที่ผ่านมานั้น ล้วนเกิดเรื่องตลอดในยามที่พวกเขาโดยสารด้วยพาหนะ ตั้งแต่ที่เป็นส่วนบุคคล ไปจนกระทั่ง เครื่องบินโดยสาร ชายร่างใหญ่คิดว่า แบบนี้คงแย่แน่ หากยิ่งโดยสารพาหนะที่มีขนาดใหญ่ ปัญหาที่เกิดขึ้นย่อมต้องใหญ่ขึ้นตามขนาดของยานพาหนะ คงจะดีกว่าถ้าเขาจะค่อยๆเดินทางไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป นิ่งรถโดยสารข้ามเมือง ข้ามรัฐฯไปอย่างช้าๆ อย่างน้อยตัวเขานั้นก็ได้กะระยะเวลาของเรื่องนี้เอาไว้อยู่แล้ว หากเกิดเรื่องที่มันแย่.. ตัวเขาเองจะเป็นผู้ที่รับผิดชอบกับการเดินทางในครั้งนี้เอง...

ไออุ่นกาแฟในแก้วของเขาค่อยๆลอยขึ้นมา ตรงหน้าของเขา ที่กำลังนั่งมองแสงอาทิตย์ในยามรุ่งสาง ในตอนนี้ สัมภาระที่เตรียมมานั้น อาจจะไม่ได้จำเป็นอะไรสำหรับตัวเขามากนัก ยกเว้นพวกเด็กๆ ที่เขายังคงต้องคอยดูและอยู่ไม่ห่าง...

เมื่อกาแฟดำในแก้วหมดลง เขาเดินไปอาบน้ำ ชำระล้างร่างกายให้สะอาดสะอ้าน ก่อนจะออกมาแต่งตัว เขานั้นได้สั่งซักชุดสูทของเขาในคืนที่ผ่านมาให้เรียบร้อย และชุดสูทที่สั่งซักรีดอย่างดีก็ส่งมาที่ห้องพักของเขาในรุ่งเช้า เขาเริ่มแต่งตัวให้เรียบร้อย ปิดจบด้วยเสื้อโค้ทยาวกับอาวุธที่ถูกเก็บอยู่ในรูปของอุปกรณ์สำนักงาน ไปจนถึงอุปกรณ์สำหรับป้องกันตัว 

เมื่อจัดการกับเรื่องของตัวเองเสร็จเรียบร้อย จึงทำการจัดสถานที่ให้ใกล้เคียงเหมือนเดิม ก่อนที่จะออกจากห้องไป และไปเคาะห้องของเด็กๆ ซึ่ง พวกเขาก็เปิดประตูออกมาด้วยสภาพที่ยังเพิ่งตื่น..

"อรุณสวัสดิ์ยามเช้าคุณจอห์น หาวววววว" เด็กหนุ่มทักทาย

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณผู้ชาย".. ทีฟา เด็กบ้านไนกี้เองก็มีอาการไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ 

".. ฉันคงไม่ต้องเดาหรอกนะว่าเมื่อคืนเป็นยังไง ตอนนี้มีเวลาหนึ่งชั่วโมง ตัวฉันจะไปรอที่ล็อบบี้เพื่อเช็คเอาท์จากโรงแรมแห่งนี้ พวกเธอจัดการตัวเองให้เรียบร้อยนะ.." 

คำพูดนั้นพาให้ทั้งสองรีบปิดประตูเพื่อไปจัดการตัวเองให้เร็วที่สุด แม้เวลามีตั้งหนึ่งชั่วโมง แต่มันจะเพียงพอสำหรับเด็กหนุ่มเด็กสาวทั้งสองหรือ.?

ชั่วโมงผ่านไป... 

ทั้งสามคนอยู่ที่ล็อบบี้ของโรงแรม เหมือนทั้งสามจะพร้อมออกเดินทาง โดยที่ครั้งนี้ เด็กหนุ่มเอ่ยถาม การเดินทางต่อในครั้งนี้..

"ว่าแต่คุณจอห์น.. ครั้งนี้ เราจะโดยสารไปที่จุดหมายยังไงเหรอครับ?" เมื่อเด็กหนุ่มเอ่ยถาม ชายหนุ่มก็ให้คำตอบสั้นๆ แต่มันทำให้เด็กทั้งสองอึ้งกิมกี่..

"เราจะเดินทางไปอย่างง่ายๆ เราจะนั่งรถเมล์ไป แล้วเราจะไปต่อรถประจำทางที่ข้ามรัฐไปที่ละรัฐ มันเซฟที่สุดแล้ว.." 

....

Johnathan BELIEVER

VI

July..

หลังจากที่ทุกๆคนได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ ทั้งสามก็ได้ออกเดินทางเพื่อไปยังจุดหมายที่พวกเขานั้นจะต้องไปให้ถึง โดยที่ในตอนนี้ ไม่มีใครรู้เลยว่า มีบางอย่างในตัวของจอห์นได้ค่อยๆเปลี่ยนไป...

ในสายของวัน หลังจากที่เช็คอินออกจากโรงแรม ทั้งสามก็เดินเท้าออกมาจากโรงแรม 

"อืม.. คุณจอห์น คอนสแต-... คุณโจนาทาน จากนี้เราจะเดินทางไปต่อยังไง"

"พุดจาอะไรก็มีสติกันหน่อย เด็กหนุ่มอย่างพวกเธอไม่ค่อยรู้จักคิดก่อนพูดนัก.. แต่ฉันไม่ถือสาหรอก.. หลังจากนี้ เราจะค่อยๆเดินทางไปเรื่อยๆ จากที่ฉันพอจะคาดคะเนเอาไว้ ฉันว่าเราเดินทางไปทีละจุด เพื่อไม่ให้เกิดเรื่อง ตามที่ฉันได้รับคำทำนายเอาไว้ และก็เรื่องที่ผ่านมา ฉันเลยไม่อยากให้มันเกิดเรื่องวุ่นวาย เรื่องใหญ่อย่างนั้นอีก ฉันเลยตัิดสินใจว่า.. รถประจำทางคือคำตอบที่ดีที่สุดสำหรับพวกเราในตอนนี้"

"หาาาา!"

เด็กหนุ่มร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินคำตอบ ชายร่างใหญ่มองสีหน้าของทั้งสอง

"จริงเหรอคะ?"

หญิงสาวเอ่ยถาม

"ก็จริงน่ะสิ อย่างน้อย ฉันคิดว่ามันก็แค่อุบัติเหตุที่มันไม่เสียหายหรือทำให้คนอื่นๆบาดเจ็บหรือมีคนตาย"

โจนาทานให้เหตุผลไว้อย่างนั้น หลังจากที่เขานั้นได้ผ่านเหตุการณ์เฉียดพาคนลาโลกไปครั้งนึง.. ทางที่ดี เขาควรจะเดินทางแบบเรียบง่ายที่สุด และรับผลที่จะเกิดขึ้นน้อยที่สุดจะดีกว่า อย่างน้อย มันก็เหมือนเป็นการตั้งรับ และได้ต่อสู้บ้าง.. บางทีหากการเดินทางมันง่าย พวกเขาคงจะไม่มีอะไรให้หน้าจดจำเท่าไหร่นัก..

"เอาล่ะ พวกเราขึ้นรถไปกันเถอะ ฉันจองตั๋วสำหรับเดินทางไปรัฐต่อไปแล้ว.."

....

Johnathan BELIEVER

VII

July..

'ข้าพระองค์จะขอบพระคุณ พระยาห์เวห์ด้วยสุดใจ 

ข้าพระองค์จะเล่าถึงการอัศจรรย์ทั้งสิ้นของพระองค์'

'ข้าพระองค์จะขอบพระคุณ พระยาห์เวห์ด้วยสุดใจ 

ข้าพระองค์จะเล่าถึงการอัศจรรย์ทั้งสิ้นของพระองค์ 

ข้าพระองค์จะยินดีและปรีดาปราโมทย์ในพระองค์ 

ข้าแต่องค์ผู้สูงสุด ข้าพระองค์จะร้องเพลงสดุดีพระนามของพระองค์'

ชายร่างใหญ่ในรถโดยสารข้ามรัฐรู้สึกมึนหัวอย่างบอกไม่ถูก พร้อมกับสบถในใจ ว่าให้ตายสิ การเข้าโบสถ์ตอนวันอาทิตย์ในช่วงวัยเด็กมันไม่ได้ช่วยให้ตัวของเขานั้นซึมซับหรือเกิดความศรัทธาขึ้นมาเพียงนิดเดียวเลย เขานวดขมับของตนเองก่อนจะปิดไบเบิลที่เขานั้นแอบไปหยิบออกมาจากโบสถ์ก่อนจะเข้าพักในโรงแรม.. และเขาก็ไม่ได้คืนกลับไปที่โบสถ์ แต่กลับพาไบเบิลเล่มนั้นติดมือมาด้วย พอที่จะเป็นหนังสืออ่านเพื่อทำความเข้าใจ หากแต่ความเข้าใจในความหมายหรือบริบทของแต่ละวรรคนั้น มันหาที่มาที่ไปของสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เอาเสียเลย.. ยิ่งอ่านก็ยิ่งมึน เขาจึงเกิดไบเบิลเล่มนั้นเอาไว้ในกระเป๋า และหยิบพลองบาตั้นที่จริงๆแล้วนั้น มันคือดาบใหญ่ที่เขาใช้ตอนที่อยู่บนเครื่องบินนั่นเอง.. 

เขาเก็บมันใส่กระเป๋าชุดสูทก่อนจะถกแขนเสื้อขึ้นดูนาฬิกาอัจฉริยะและดูแผนที่ผ่านนาฬิกานั้น ซึ่งจริงๆมันก็คือโล่ห์ใหญ่ที่หดเหลือเพียงนาฬิกาอัจฉริยะ ตอนนี้ พวกเขาเพิ่งจะออกจากเดนเวอร์มาได้สักพัก โดยที่ Greyhound เที่ยวนี้จะไปถึงที่จุดหมายที่ใกล้ที่สุด นั่นคือ เมือง แกรนด์จังค์ชั่น เมืองสุดท้าย ก่อนที่จะออกจากรัฐโคโลราโด ซึ่งมันก็ไม่ได้ใกล้ๆ พวกเด็กๆที่ยังคงนอนไม่เต็มอิ่มจึงได้พักต่อบนรถฯ ส่วนตัวเขานั้นก็ไม่มีอะไรที่อยากจะทำ นอกจากนั่งเฉยๆ

หนึ่งวัน ก่อนออกจากค่าย..

ที่เวิร์กช็อปของสายเลือดเฮเฟตัส ชายร่างใหญ่ได้เดินเข้าไปหารุ่นพี่ที่กำลังจัดระเบียบช็อปฯของพวกเขาอยู่ โดยที่อีกฝ่ายนั้นก็ไม่ทันได้ทักทาย เจ้าบ้านก็ได้เอ่ยถามก่อนเป็นเปิดบทสนทนา..

"มีอะไรให้ช่วยงั้นเหรอ?" รุ่นพี่คนนั้นฯได้เอ่ยถาม 

ชายร่างใหญ่ ไม่ได้พูดอะไรนอกจากพยักหน้า ก่อนที่จะ วางสิ่งของที่พอจะมีค่าอยู่ไม่น้อยเพื่อเป็นสินฯแลกเปลี่ยน ในที่นี่ หมายเอาความว่า ขอยืม รุ่นพี่สายเลือดเฮฟเฟตัสมองสิ่งของเหล่านั้น แล้วเอ่ยถาม ดูเหมือนเขานั้นจะแอบไม่สบอารมณ์หน่อยๆ เพราะมันเหมือนกับว่า ชายคนนี้เอาสินฯเหล่านี้มาเป็นค่าจ้างเพื่อให้เขาทำอะไรให้บางอย่าง 

"นายต้องการอะไร?" รุ่นพี่สายเลือดเฮฟเฟตัสเอ่ยถามตรงๆ ซึ่งชายร่างใหญ่ก็เอ่ยตอบตรงๆอย่างไม่อ้อมค้อม

"ผมต้องการ อะไรสักอย่าง ที่มันจะช่วยปกป้องผมและเด็กๆ ให้รอดจากการเดินทางครั้งนี้ ลำพัง มีเพรยงหอกกับโล่ห์ ผมไม่อาจจะรับมือกับสิ่งที่ไม่รู้จักได้.." คำพูดของชายร่างใหญ่ทำเอารุ่นพี่ฯรู้สึกฉงนใจ

"อะไรสักอย่าง? ฉันไม่เข้าใจ นายหมายถึง อาวุธ ชุดเกราะ หรืออุปกรณ์ที่ช่วยให้พวกนายกับหมู่คณะรอดกลับมาจากการเดินทางอย่างงั้นเหรอ?" ชายร่างใหญ่พยักหน้า ก่อนที่จะเอ่ยคำขอของตนเองออกไป

"ผมต้องการดาบ.. ที่ใหญ่มาก พอที่จะรับมือกับศัตรูได้ภายในการฟันในไม่กี่ครั้ง เพียงดาบที่ผมมีในตอนนี้ มันไม่ค่อยเข้ากับการโจมตีเท่าไหร่ มันทำให้ดูเหมือนมีดยาวมากกว่าดาบ ด้วยเหตุที่ตัวของผมใหญ่ เลยอยากให้.. ช่วยทำดาบที่ใหญ่กว่าตัวผมให้หน่อย จะเป็นพระคุณอย่างสูง.." ชายหนุ่มเอ่ยคำขอของตนเอง สวนอีกฝ่ายก็เอ่ยถามกลับ

"ได้.. แล้ว วัตถุดิบล่ะ? แบบแปลนล่ะ? ฉันทำสิ่งที่นายขอไม่ได้ หากไม่มีของสิงสิ่งนี้.." เขาบอกอย่างตรงไปตรงมา.. ซึ่งก็อย่างที่เห็น ตอนนี้ตัวของโจนาทานนั้น มีวัตถุดิบไม่เพียงพออย่างแน่นอน.. 

"สิ่งที่ผมมีให้ก็มีเพียงประมาณนี้ ผมไม่คิดว่ามันจะเพียงพอกับขนาดของสิ่งที่จะให้รุ่นพี่ตีขึ้นมาให้.." 

"ใช่.. มันเป็นอย่างนั้น วัตถุดิบเพียงเท่านี้ แต่จะให้สร้างของที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวของนายเท่านึงเนี่ยนะ เมกะโปรเจ็กต์ที่มีงบประมาณเพียงหยิบมือ นายนี่มันช่างเพ้อเสียจริงนะ ถ้ามาสักหนึ่งเกวียนฉันจะพอจะสามารถทำมันได้อยู่ แต่นี่นายมีเพียงแค่เนี่ย.. กลับไปสะ เสียเวลา ฉันจะปิดช็อปแล้ว"

"เดี๋ยวก่อน ได้โปรดเถอะ ช่วยผมสักครั้งนึง ผมขอร้อง ให้ผมทำอะไรก็ยอม ขอแค่มีอะไรสักอย่างที่ทำให้ผมวางใจได้ว่า เพื่อนร่วมทางของผมจะไม่เป็นไร และกลับมาได้อย่างปลอดภัย ชีวิตพวกเขาอยู่ในมือของผม ผมแค่อยากจะดูแลพวกเขาให้ได้อย่างดีที่สุดเท่านั้น ช่วยผมหน่อยเถอะ.." 

"ไม่.. " รุ่นพี่สายเลือดเฮฟเฟตัสผละตัวของชายร่างใหญ่ออกอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้เขานั่งนิ่งอยู่ที่หน้าช็อปที่ปิดไฟมืดเอาไว้อย่างนั้น.. 

ความสิ้นหวังนั้นอาจจะเป็นเหมือนสิ่งที่ตัดตัวเลือกของเราให้เหลือเท่าที่มี ชายร่างใหญ่เองก็คิดเช่นนั้น ในเมื่อตัวเขาเองนั้นต้องผิดหวัง ซึ่งมันก็สมเหตุสมผล ด้วยการที่เขานั้น ขอมากเกินตัวเกินไป ผลที่ได้มันก็เป็นสิ่งที่เขานั้นสมควรจะได้รับมัน เขากอบโกยก้อนแร่สัมฤทธิ์วิเศษที่มีเก็บใส่กระเป๋า แล้วถอนหายใจเพื่อลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าเสีย.. แล้วเดินกลับไปเพื่อเตรียมตัวเพื่อออกเดินทาง.. 

ท่ามกลางความดึกสงัดนั้นเอง ได้มีเงาปริศนา ค่อยๆเดินเข้ามา ดูเหมือนจะมีเขา และเงาของชายปริศนานั้นเพียงสองคน ก่อนที่แสงจันทร์จะเผยให้เห็นรูปร่างที่ชัดเจนของเจ้าของเงานนั้น..

ชายชราร่างเล็ก เดินตรงเข้ามาหาโจนาทานอย่างช้าๆ มือทั้งสองของเขานั้นไพล่หลังอยู่ในชุดยีนเอี๊ยม เป็นชุดของช่างตีเหล็กโดยแท้ เขาเอ่ยทักทายชายหนุ่ม อีกฝ่ายเองก็ทักทายกลับด้วยความหมดหวังเล็กน้อย 

"สายันตสวัสดิ์ ชายหนุ่ม มาทำอะไรดึกๆดื่นๆป่านนี้ล่ะ?"

"อ่า.. สายันตสวัสดิ์ครับคุณลุง เอิ่ม.. พอดี ผมกำลังจะกลับไปที่บ้านพักน่ะครับ"

"อืม.. คง ผิดหวังอะไรมาสินะ สีหน้าของเจ้าดูไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ มีอะไรจะเล่าให้ฉันฟังได้มั้ย?"

"... ก็.. นิดหน่อยน่ะครับ จริงๆมันก็เกิดจากตัวของผมเองที่หวังมากเกินไป เลยผิดหวัง การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม มันเป็นอะไรที่สมเหตุสมผลจริงๆ ผมดันลืมคิดข้อนี้ไปเสียสนิท มันเลยทำให้ผมไม่สามารถได้ในสิ่งที่หวังได้ ทั้งๆที่ สิ่งที่ผมคิดเอาไว้ มันคงจะช่วยให้คนที่เดินทางไปกับผมจะรู้สึกปลอดภัยมายิ่งขึ้น"

"แล้วมันคืออะไรล่ะ? บอกให้ข้า เอ้ย! ลุงคนนี้ฟังได้มั้ย?" 

"ก็.. ไม่มีอะไรมากนักหรอกครับ ก็แค่ ผมต้องการจะสร้างดาบเล่มใหญ่และยาวสักเล่มนึง ขนาดของมันใหญ่กว่าตัวผมเท่านึงโดยที่ผมวาดแบบของมันเอาไว้อยู่ในความคิดของผมแล้ว แต่ก็อย่างที่เห็น วัตถุดิบผมไม่เพียงพอ ผมเลยแห้ว มันก็ถูกแล้วที่จะเป็นอย่างนั้น"

"อืมม.. ฉันเข้าใจนะ เอาล่ะ ไหนลองวาดแบบของดาบเล่มโตนั้นออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่อยากเห็นน่ะ คนวัยทอง มักชอบอยากรู้อยากเห็นแบบนี้ไม่กี่คนนักหรอกนะ ฮะๆๆ"

ชายร่างใหญ่ยิ้ม ก่อนที่จะหยิบเศษกระดาษและปากกาเพื่อวาดแปลนของดาบใหญ่ในหัวของเขา ดีไซน์ของมัน ชวนพาให้ลุงแอบกังขาและสงสัยเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจ เมื่อนั่งคุยกันไปได้สักระยะ กินเวลาไปพอสมควร คุณลุงคนนั้นจึงได้พอแบบแปลของดาบนั้นเอาไว้ แต่ก็ไม่ได้ให้คำตอบว่าจะเอาไปทำอะไร ส่วนโจนาทานเองก็ไม่ได้หวังอะไรกับชายชราคนนั้นอยู่แล้ว จึงต่างพากันแยกย้าย เพื่อไปพักผ่อน 

เช้าวันต่อมา ในวันที่พวกเขาทั้งสามจะออกเดินทาง มีบางอย่างวางอยู่ที่ปลายเตียงของเขา หน้าแปลก เพราะห้องส่วนตัว ไม่มีใครสามารถขเ้ามาได้ แต่ใครกันที่เข้ามา กับบางสิ่งที่หน้าสงสัย มากกว่านั้น มันคือกระบองปราบจราจลที่มักจะเห็นตำรวจหรือเจ้าหน้าที่ควบคุมฝูงชนพกติวตัวเอาไว้ แต่ ตอนนี้ มันอยู่ในมือของเขา ชายร่างใหญ่นั้นสงสัยกับสิ่งที่อยู่ในมือของเขาตอนนี้ รูปร่างของมันเป็นที่ประจักษ์ว่า มันเป็นสิ่งนี้ แต่กับที่นี่ บางสิ่งนั้นอาจจะไม่ได้เป็นอย่างเห็นเสมอไป เพื่อให้กลมกลืนกับโลกภายนอก บางที มันอาจจะต้องปกปิดรูปลักษณ์ของมันภายใต้อุปกรณ์ที่มนุษย์นั้นคุ้นเคย ซึ่งสิ่งนี้คือกระบอกปราบจราจล อาจจะน้อยคนนักที่ได้เห็น 

เขานั้นรู้สึกได้ว่า มันไม่ได้เป็นแค่กระบองปราบจราจลเฉยๆแน่ๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันคืออะไร ถ้าไม่ลองเผยรูปโฉมที่แท่จริงของมันออกมา.. 

"แกร็ก ชิ้งงง!"

ทันทีที่โจนาทานกดไกของด้ามกระบอง ทันใดนั้นมือก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นดาบสองมือขนาดใหญ่ ซึ่งแน่นอนว่ามันใหญ่มากกว่าตัวของเขาถึงเท่าตัว โดยที่สีของดาบนั้นคือสีเขียวมรกต ซึ่งแน่นอนว่าเขานั้นไม่มีทางรู้ว่ามันคืออะไร แต่ที่เขาพอจะจับต้นชนปลายได้นั้น คงหนีไม่พ้นเมื่อคืน.. 

เขาคืนรูปเดิมของดาบใหญ่กลับมาเป็นกระบองฯอีกครั้ง โดยที่เขานั้นได้สังเกตเห็นแผ่นกระดาษใบนึงเขียนด้วยลายมือหวัด กับคราบเขมาดำติดอยู่ที่กระดาษ 

"ใช้เสร็จแล้ว นำกลับมาคืนที่ช็อปเฮเฟตัส..."

........

ปัจจุบัน

รถทัวร์ยังคงเคลื่อนที่ต่อไปด้วยความเร็วคงที่ และอีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะเข้าสู่ช่วงรุ่งสางของวันถัดไป เขาได้เช็คเส้นทางเดินรถเพื่อนั่งต่อไปที่รัฐยูทาห์ ซึ่งอีกเพียงรัฐเดียว ก็จะถึงที่หมาย ซึ่งภารกิจต่อไปของพวกเขาจะเริ่มที่ตรงนั้น เป็นที่ต่อไป แต่ตอนนี้ เขาเช็คตั๋วสำหรับสามที่นั่งเพื่อเดินทางข้ามรัฐไปยังลอสแองเจสิส รัฐยูทาห์อาจจะไม่มีท่ารถ คงมีเพียงจุดพักรถ ซึ่งหน้าจะใช้เวลาในแต่ละจุดไม่นานนัก ชายร่างใหญ่คาดการณ์เอาไว้ พวกเขาทั้งสาม คงจะถึงแอลเอ ภายในวันมะรืน หรืออีกสองวัน หากมีเหตุเกิดที่ไม่คาดคิด..

...

Johnathan BELIEVER

VIII

July..

ความในใจของโจนาทาน

โมเตลสำหรับพักรวมสามคน บางทีมันก็รู้สึกกว้าง หากเราสามารถแบ่งสรรปันส่วนกันอยู่ได้ ต่างคนต่างอยู่กันคนละมุม ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้ว เราก็ต้องนอนอยู่ในเตียงเดียวกันอยู่ดี ฉันเลยเลือกที่จะให้เด้กนอนเตียง ส่วนฉันก็นอนโซฟา เป็นอะไรที่เหมาะที่สุดแล้ว เอาโซฟามาประกบกัน มันก็จะได้เตียงอีกเตียง ปูผ้าห่ม ที่นอน นอนได้อีกเตียง แม้ว่าจะเล็กไปหน่อย เรื่องขาที่ยื่นเลยออกมา ก็พาดกับโต๊ะไปเสียก็จบเรื่องไป

.....

ในโมเทลของเมือง 

ชายหนุ่มร่างใหญ่ต้องการให้หนุ่มสาวทั้งสองได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เพราะพวกเธอนั้น อาศัยอยู่บนรถโดยสารนานเกินไป และเขานั้นไม่อยากให้ประสบการณ์เดินทางของพวกเขาต้องเสียไปมากกว่านี้ ส่วนตัวของเขานั้น มีเพียงหน้าที่หลักที่เขานั้นจะต้องไปให้ถึงที่หมายและตามหาของที่เป็นคีย์ไอเท็มสำคัญ ก่อนที่จะลงไปท่องนรก จริงๆ ถ้าจะใช้คำว่าไปท่องเที่ยว.. มันก็อาจจะไม่ถูกต้องเสียทั้งหมด เพราะตัวเขานั้นยังไม่รู้ว่าจะมีอุปสรรค์อะไรรออยู่ตรงหน้าบ้าง การที่คนเป็นล่วงล้ำเข้าไปในดินแดนของคนตายนั้น เป็นเพรื่องที่ไม่สมควรอย่างที่สุด 

ในค่ำคืนนั้น.. 

ชายร่างใหญ่รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่.. ดำมืด ความสิ้นหวัง ความทุกข์ ความหิวโหย และความเจ็บปวด ความรู้สึกนั้นมันชัดเจนมาก จนตัวของเขานั้น ลุกจากที่นอน พร้อมใส่ชุดสูทเตรียมพร้อม แน่นอนว่าคงไม่ใช่ไรอื่น เหล่าสัตว์นรกที่ตามกลิ่นของพวกเขานั้นตามมาถึงที่นี่ กับบางสิ่งที่เขานั้นสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจน มันเป็นความรู้สึกของ.. ความเกรี้ยวกราด!

ชายร่างใหญ่เดินออกไปพร้อมกับอาวุธและเครื่องป้องกันครบมือ แม้ว่ามือข้างนึงจะมีโล่ห์ขนาดใหญ่อยู่ก็ตามที แต่มือของเขานั้นยังคงว่างอยู่ จึงชักปืนออกมาให้พร้อมกับศึกที่กำลังจะมาถึง...

....

อีกฟากนึงของแผ่นดิน.. 7 เดือนก่อนหน้านี้

..เม็กซิโก..

*ผัวะ*

*ผัวะ*

*ผัวะ*

ชายปริศนาคนนึงที่กำลังถูกใส่กุญแจมือผูกติดไว้กับที่ และมีเจ้าหน้าที่.. เรียกว่าตำรวจ อาจจะไม่ แต่พวกเขาเป็นตำรวจ ตำรวจเลวที่ทำในสิ่งที่เลวทรามต่ำช้ำอย่างเช่นการไถเงินชายนิรนามที่ไร้ที่มาและต้องมาถูกซ้อมในสถานที่รกร้างห่างไกลผู้คน

เสียงของหมัดที่ซัดเข้าหน้าไม่หยุดยั้ง ทำเอาตำรวจเลวที่ลงมือรู้สึกเหนื่อยกับเจ็บมือแบบเอาเรื่อง ก็แน่นอนว่าการต่อยหน้าคนอย่างต่อเนื่องในร่างอ้วนท้วม มันคงไม่เข้ากับการกระทำเมื่อครู่เท่าไหร่นัก

"โว้ย! โคตรเจ็บมือเลยเว่ย!" ตำรวจคนนั้นสบถพลางสะบัดมือที่ต่อยหน้าชายนิรนามไปเมื่อครู่

"เฮ้อ.. มีแต่พวกมะกันเดนตายเท่านั้นที่ถูกส่งมาเนี่ย.." นายตำรวจเลวอีกคนที่กำลังนั่งนับธนบัตรดอลล่าห์อย่างสบายใจรำพึงออกมาขณะที่เพื่อนของตนนั้นซัดหน้ามักันที่ถูกพวกมันจับมาอย่างมันมือ..

"ภารกิจกู้ชีพ โด่เอ้ย!" 

"ไอ้กันนี่แมร่งไม่ยอมพูดหรอก"

"งั้นก็ฆ่าแมร่งสะ ให้ไวด้วย นายพลรอเราไปหาอยู่" พูดจบ ตำรวจที่ซ้อมชายนิรนามคนนั้นสะบัดมือพลางจะเดินไปหยิบปืนของตนแต่..

"เฮ้ยๆๆๆ อย่าๆๆๆ " ตำรวจที่ถือปืนพร้อมเหนี่ยวไกหันไปมองเพื่อนตำรวจเลวที่ห้ามเอาไว้ 

"อย่าใช้ปืนแกยิงมัน เอาปืนของมันแหละยิงมันเอง" ตำรวจเลวพูด เบื้องหน้าของชายที่คอตกไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ไม่ทันขาดคำ ตำรวจเลวผู้ซ้อมชายนิรนามคนนั้นก็หยิบอาวุธปืนที่ชายนิรนามคนนั้นพกมาด้วย ตำรวจร่างท้วมคว้าปืนมาสไลดกระสุนเข้ารังเพลิงพร้อมเหนี่ยวไกใกล้ๆศีรษะของชายคนนั้นแต่..

*แชะ!*

นกสับที่ลั่นไกลงไปกลับไม่ทำให้กระสุนลั่นออกจากกระบอกปืน ตำรวจร่างท้วมสับสนและลองอีกรอบ คราวนี้จ่อเข้าที่ขมับแบบระยะเผาขนและ..

*แชะ* 

ผลก็ออกมาเป็นเหมือนเดิม.. ปืนยิงไม่ออก ทั้งสองมองหน้าทำเอาเพื่อนที่นั่งดูหลุดขำออกมา เพียงไม่กี่อึดใจตำรวจเลวร่างท้วมนั้นก็รู้ปัญหา..

"แมร่งเอ้ย ปืนไม่มีเข็มแทงชนวน" ก่อนที่จะโยนปืนนั้นทิ้งไปแล้วเดินไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่ เพื่อพร้อมที่จะออกจากโกดังร้างแห่งนี้ 

"ทิ้งมันไว้นี่แหล่ะ พวกหมาไม่ได้ล่าเนื้อกินมาหลายวันแล้ว" ตำรวจที่นั่งดูการกระทำของเพื่อนตำรวจด้วยกันลุกขึ้นและเดินเข้ามาหาชายนิรนามคนนั้นพลางสวมชุดทำงานของตนปกปิดความเลวทรามของตนเองด้วยเครื่องแบบ ตำรวจเลวคนนั้นเดินมาที่ใกล้ชายนิรนามที่ยังคงนั่งคอพับอยู่บนเก้าอี้ด้วยคำพูดที่ดูเย้ยหยันกับเขาเป็นเหมือนคำสั่งเสียสุดท้าย

"คราวหน้านะสหาย.. หัดวางแผนสะบ้าง.." พูดจบ แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรจากชสยนิรนามผู้นี้ ตำรวจทั้งสองหันมองหน้ากันก่อนที่จะหัวเราะและเดินจากไป

"ไอ้เวรนี่ทำฉันศีลขาด" 

"แกโรคจิตเองไปโทษมัน"

ทั้งสองตำรวจเลวเดินไปพร้อมกับคว้าเงินปึกใหญ่ไปด้วย

"เอาเงินท่านนายพลไปด้วย ไอ้มะกันคนนี้แมร่งติดสินบนตำรวจผิดตัววะ ฮะๆๆๆ" ก่อนจะหัวเราร่าเดินออกไป เป็นหน้าที่ของสุนัขล่าเนื้อที่เดินดุ่มๆเข้ามาแทน ทันทีที่เห็นเหยื่อที่สิ้นแรงตรงหน้า พวกมันก็ไม่รอช้า วิ่งเข้าไปหมายจะขย่ำเหยื่อตรงหน้าเป็นอาหาร แต่กลับหารู้ไม่ว่า ทุกอย่างนั้น อยู่ในแผนของท่านนายพลนิรนามผู้นี้ไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว 

ในมือของท่านนายพลนั้นมีสิ่งที่เขานำมันออกมาจากปืนประจำตัวของเขา เข็มแทงชนวน ซึ่งจะเอามาทำอะไรอย่างอื่นอีก นอกจากปลดสลักกุญแจมือที่ล็อคเขาเอาไว้กับเก้าอย่างใจเย็น จนพอเมื่อตัวเขานั้นหลุดจากพันธนาการ จึงหยิบปืนของตนเองขึ้นมาพร้อมใส่เข็มแทงชนวนนั้นกลับเข้าที่เดิมและ.. จับหมาบ้าล่าเนื้อทั้งสองตัวนั้นล่ามมันด้วยกุญแจมือที่ล่ามเขาเอาไว้อยู่เมื่อครู่ จนมันวิ่งหนีไป 

นายพลนิรนามผู้นี้ค่อยเผยตัวออกมาจากความมือพร้อมกับจุดซิกการ์สูบและเดินออกจากโกดังร้างนั้นไป..

และหลังจากนั้น เรื่องราวของเขา และสมาชิกในทีมอีกสาม จะมาบรรจบในที่เดียวกัน...

......