[เนินฮาล์ฟบลัด] อะธีน่า พาร์เธนอน

อะธีน่า พาร์เธนอน

อะธีน่า พาร์เธนอน เป็นเป็นรูปปั้นสูงสี่สิบฟุตของเทพีอะธีน่า 

ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นรูปปั้นสุดแสนสำคัญในวิหารพาร์เธนอนแห่งเอเธนส์

ปัจจุบันได้ถูกคณะเดินทางคำพยากรณ์เจ็ดวีรบุรุษขนย้ายกลับมา

ตั้งบนเนินฮาล์ฟบลัด ใกล้กับประตูค่าย เพียงผู้เดินเข้ามาบริเวณเนิน

จะพบเห็นรูปปั้นสูงตระหง่านสีทองเปล่งประกายมีราศีแผ่พลังอำนาจตั้งอยู่

โดยรูปปั้นจะหันหน้าเข้ามาหาค่าย ทำให้หลายคนเกิดความรู้สึกเหมือน

เทพีอะธีน่ามองตลอดเวลา

โดยพลังของรูปปั้นจะยิ่งแข็งแกร่งเมื่อมีเดมี่ก็อตอาศัยอยู่ในค่ายจำนวนมาก

เมื่อมีผู้บุกรุก หากมีพลังเพียงพอรูปปั้นจะยิงลำแสงพลังงานไปที่เป้าหมาย

แต่หากในค่ายเดมี่ก็อตมีจำนวนน้อย ลำแสงจะแทบไม่มีดาเมจใด ๆ

ประวัติรูปปั้นอะธีน่าพาร์เธนอน

เมื่อชาวโรมันยึดครองเมืองของชาวกรีกแล้ว เพื่อเป็นหนทางในการบ่อนทำลายอะธีน่าและจิตวิญญาณชาวกรีก เหล่ากึ่งเทพโรมันได้ยึดเอาอะธีน่าพาร์เธนอน 

และพวกกึ่งเทพโรมันได้จัดากรซ่อนรูปปั้นไว้ในเทวสถานใต้ดิน

พวกเขาได้สาบานกันไว้ว่ารูปปั้นนี้จะไม่ได้เห็นแสงสว่างในตอนกลางวันอีกต่อไป 

เมื่ออะธีน่ากลายเป็นมิเนอร์วา เธอก็สูญเสียสถานะของเธอในฐานะเทพีแห่งสงคราม การยึดครองพาร์เธนอน ถูกมองว่าเป็นการดูหมิ่นอะธีน่า 

และเป็นที่มาของความขัดแย้งชั่วนิรันดร์ระหว่างเทพกรีกและโรมัน 

ตามตำนานในหมู่ชาวโรมัน สงครามกลางเมืองระหว่างชาวกรีก

และชาวโรมันทุกครั้ง ล้วนถูกเริ่มต้นจากลูกหลานของอะธีน่า ในทุกรุ่นต่อ ๆ มา

หลังจากการยึดครองพาร์เธนอน อะธีน่าได้สั่งให้ลูกคนหนึ่งของเธอกู้รูปปั้นนี้ 

โดยติดตามเครื่องหมายแห่งอะธีน่าผ่านกรุงโรม โดยรูปปั้นพาร์เธนอนนั้น

ได้รับการปกป้องโดยอารัคเน่ ซึ่งถักใยแมงมุม ไว้รอบ ๆ 

เพื่อป้องกันไม่ให้ตกสู่ทาร์ทารัส ความโกรธของอะธีน่าเหลือเพียงแผ่นกระเบื้อง

และใยแมงมุมบาง ๆ ระหว่างห้องของอารัคเน่และหลุมตรงไปยังทาร์ทารัส 

ที่ซึ่งความคิดอันเกรี้ยวกราดของสัตว์อสุรกายที่อยู่เบื้องล่างค่อย ๆ คลานออกไปที่พื้นคอกม้า ลูก ๆ ของอะธีน่าทั้งหมด ต่างล้มเหลวในการนำรูปปั้นกลับมา

ในที่สุดแอนนาเบ็ธ เชส เธอก็ได้ทำภารกิจประสบความสำเร็จ

โดยที่พี่น้องของเธอรุ่นต่อรุ่นต่างล้มเหลว เธอติดตามรอยตราแห่งอะธีน่า

ไปยังห้องของอารัคเน่ได้สำเร็จ แม้ว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้า 

แต่เธอก็ยังเอาชนะอารัคเน่และขังนางไว้ในคุกทอของนางเอง 

ซึ่งเกี่ยวข้องกับบรรทัดในคำพยากรณ์เจ็ดวีรบุรุษ

เมื่อเรืออาร์โก้ II มาถึง โดยการระเบิดเปิดเพดาน และส่งเศษซากลงมาในห้อง 

ทำลายพื้นซึ่งอารัคเน่เชื่อว่ามันจะนำไปสู่​​ทาร์ทารัส และนางก็ร่วงตกลงไปในหลุม 

ในขณะที่ ลีโอ วัลเดซ , แฟรงก์ จาง และเจสัน เกรซ ต่างรักษาความปลอดภัย

ให้กับรูปปั้นอะธีน่าพาร์เธนอน แต่แทบจะไม่สามารถใส่มันเข้าไปในเรือได้ 

เพราะขนาดใหญ่เกินไป พวกเขาจะใช้รูปปั้นเพื่อสันติภาพ

แทนการทำสงครามตามที่แอนนาเบธตัดสินใจ 

อย่างไรก็ตาม ตัวแอนนาเบธและเพอร์ซีย์ แจ็กสัน 

ได้ถูกลากเข้าไปในหลุมที่นำไปสู่ทาร์ทารัสโดยอารัคเน่

อะธีน่า พาร์เธนอน ตั้งอยู่ที่ชั้นล่างของเรืออาร์โก้ II ซึ่งเป็นห้องผู้ป่วยและคอกม้า 

ลีโอบอกว่าเขาพยายามค้นหาอาวุธหรือเครื่องจักรลับในรูปปั้น แต่ก็ไม่มีเลย 

ลีโอถูกจับได้ว่าจับไนกี้ตัวจิ๋วที่อยู่ในมือของอะธีน่า และในที่สุดนิโค, เรย์นา 

และโค้ชเฮดจ์ได้มาถึงเรืออาร์โก้ II เพื่อขนรูปปั้นกลับไปที่ค่ายฮาล์ฟบลัด 

เพื่อเป็นแนวทางในการชดใช้ แม้ว่าโค้ชเฮดจ์จะเชื่อว่าพวกเขาควรยิงมัน

ไปที่ไกอาในรูปแบบขีปนาวุธก็ตาม 

ตลอดการเดินทางของนิโค เรย์นา และโค้ชเฮดจ์ เต็มไปด้วยอันตราย

ผ่านการเดินทางผ่านเงาของนิโค เพื่อนำอะธีน่า พาร์เธนอนกลับคืนสู่ค่ายฮาล์ฟบลัด

พวกเขาต้องเผชิญกับอันตรายมากมาย และการเดินทางผ่านเงาครั้งนี้เกือบคร่าชีวิตของนิโค ในที่สุดด้วยความช่วยเหลือของเพกาซัสแบล็๋กแจ็ก และเพื่อนของมันอีกหกตัว พวกเขาก็ไปถึงลองไอส์แลนด์ แต่ไม่สามารถเข้าใกล้ค่ายได้ 

เนื่องจากมีผู้โจมตีชาวโรมันอยู่รอบ ๆ ค่าย ซึ่งสามารถยิงพวกเขาร่วงได้ทุกเมื่อ 

เพื่อความปลอดภัย พวกเขาลงเรือยอร์ช และแม้ว่าเพกาซัสจะต้องออกไป 

พวกเขาก็ยังได้แบล็กแจ็กและเพกาซัสตัวอื่น ๆ อยู่และช่วยพารูปปั้นไปตลอดทาง

ไมเคิล คาฮาเล่ , ดาโกต้า และ ไลล่า พยายามจับกุมพวกเขา 

แต่คาฮาเล่ถูกปราบโดยไทสัน และดาโกต้ากับไลล่าที่ล้มเหลว 

เรย์นาจึงได้ส่งโค้ชเฮดจ์กลับไปที่ค่ายพร้อมกับไทสัน, เอลล่า และ เรนโบว์ 

เนื่องจากภรรยาของเขากำลังจะคลอด และ นิโคกับชาวโรมันอีกสองคน

เพื่อหยุดผู้ก่อเหตุในขณะที่เธอวางแผนที่จะนำรูปปั้นมาเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น

โอไรอันโจมตีและพยายามที่จะทำลายรูปปั้นและสังหารเรย์นา 

แต่ด้วยความช่วยเหลือของอะธีน่าและเบลโลน่า ในที่สุดเรย์นาก็สามารถสังหารเขาได้

แม้ว่าแบล็กแจ็กจะได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ตาม เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น 

ในขณะที่ค่ายกำลังจะเข้าสู่สงคราม เรย์นาก็มาถึงพร้อมกับเพกาซัส

และอะธีน่าพาร์เธนอน และมอบมันคืนให้กับชาวกรีกเป็นของขวัญแห่งการคืนดี 

การปรากฏตัวของรูปปั้นนี้ช่วยหยุดยั้งสงครามและรักษาความแตกแยก

ระหว่างกรีกและโรมัน นอกจากนี้ยังช่วยรักษาบุคลิกที่แตกแยกของเหล่าทวยเทพ ทำให้พวกเขาเข้ามาช่วยเหลือ 7 วีรบุรุษในการต่อสู้กับยักษ์ในภาคกรีกของพวกเขาได้ทันท่วงที

ในที่สุด เมื่อไกอาตื่นขึ้น ก็ได้มีการเปิดเผยว่าพลังของรูปปั้นสามารถรั้งเธอ

ไว้ได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง แม้ว่าเธอจะพิสูจน์ได้ว่ามีพลังเกินกว่าที่แม้แต่อะธีน่า พาร์เธนอนก็ยังไม่สามารถรั้งเธอไว้ได้ตลอดไป หลังจากที่ไกอาพ่ายแพ้ 

ทั้งสองค่ายก็ได้สร้างสันติภาพอย่างเป็นทางการ 

และ ตอนนี้อะธีน่า พาร์เธนอนก็ได้ตั้งดำรงอยู่บนเนินเขาของค่ายฮาล์ฟบลัด

กางอาณาเขตม่านพลังปกป้องค่ายช่วยเสริมพลังของหนังแกะทองคำได้อีกชั้น

  สำหรับสายเลือดอะธีน่าปลดพลังที่อะธีน่า พาร์เธนอน
จะได้รับโบนัสการปลดพลัง +2 Point 
แต่ใช้ตื่นรู้มากขึ้น 1 จุด




สำหรับถวายศรัทธาต่ออะธีน่า

บูชาด้วยความศรัทธา: จาก +50 ได้เป็น +60 แทน
บูชาถวายเกียรติยศ: 30 EXP, +30 ความโปรดปรานต่ออะธีน่า



สำหรับสละความแข็งแกร่งแก่เพื่อน

1) ต้องมีความโปรดปรานกับเทพีอะธีน่าทั้งสองคน คนละ 4 หัวใจ
2) สร้างสตอรี่โรลเพลย์ที่นี่ เกี่ยวกับการบูชาเทพีทั้งคู่กับเพื่อน (โคโรล)
3) เทพีปรากฎกายก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง เมื่อฝ่ายมอบให้ตกลง
ก็เชื่อมสายใยทั้งสอง ในระหว่างกระบวนการนี้ผู้มอบพลังให้
จะต้องเลือกความทรงจำที่จะให้เพื่อนเห็น 1 ความทรงจำ

การถ่ายโอน Level สามารถถ่ายโอนได้สูงสุด 15 Level
และทำการได้ 3 เดือนต่อครั้ง

และ Point จะติดลบตามจำนวน Level ที่ลดลง

Bright BELIEVER

◇◆ 84 ◇◆

ฉันหิ้วกระเป๋าเดินมาเรื่อย ๆ จนใกล้ถึงทางออกนอกค่าย สายตามองตรงรูปปั้นสูงสี่สิบฟุตของเทพีอะธีน่า 

"เจ้าหญิงน้อย" ไบร์ทลูบฮาร์ปี้ตัวเล็กตัวน้อยซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงมอนเตอร์ น่ารัก กว่าฮาร์ปี้ทุกตัวบนโลกใบนี้ พลังแห่งการอวยยืนหนึ่ง

เจ้าตัวน้อยเกาะไหล่ตาแป๋ว ฉันวางแพลนออกนอกค่ายไปที่มหาลัย MIT สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ และต้องออกลองไอส์แลนด์ไปยังเมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์

ระยะทางที่คำนวณไว้ก็ราว ๆ 241 ไมล์ เป็นเส้นทางใช้รถส่วนตัว เกือบ 5 ชั่วโมง ยกเว้นเดินทางด้วยรถขนส่งโดยสาร ที่มีอ้อมหลายต่อ ไบร์ทโทรแจ้งบริการเรียกรถยนต์ส่วนตัวถัดเจอกันหน้าตลาดนัดลองไอส์แลนด์ ใกล้เนินฮาล์ฟบลัด

อีกไม่กี่วันจะถึงวันรายงานตัว สาขาที่ไบร์ทกำลังต่อใน ป.เอก และไปหาน้องสายตัวแสบสองคนที่เลือกมหาลัยเดียวกันกับฉัน คนละคณะสาขา อาร์มี่เองก็ติดต่อฉันมาตลอด ดูเหมือนเขาจะถึงหอพักก่อนแล้ว

"เทพีอะธีน่า ฉันขอมอบความแข็งแกร่งให้แก่ฮาร์ปี้น้อยตัวนี้" ไบร์ทภาวนาถึงเทพีอะธีน่าด้วยจิตใจอันมุ่งมั่น 

คนภายนอกที่ไม่ใช่เดมิก็อดมองเห็นอสุรกายเป็นนกธรรมดา 

"เอาล่ะ เสร็จสักที" พยายามเคลียร์หลาย ๆ ในวันเดียวเสร็จสรรพ ไอ้ฉันมันก็ห้าวซะด้วย พอออกนอกค่ายเปิดสัญญาณอินเทอร์เน็ตของโทรศัพท์มือถือ

อยู่คนเดียวไม่ได้เดือดร้อนใคร 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เผยเบอร์คนขับรถที่ฉันจ่ายเงินจ้างไว้ติดต่อ "ตลาดนัดลองไอส์แลนด์แล้วนะครับ คุณไบร์ท"

"โอ้ มาเร็วจังแฮะ" ฉันพูดตอบกลับปลายสาย "กลับออกไปเดี๋ยวนี้แหละ"

พอตัดสายทิ้ง ไบร์ทคุยกับฮาร์ปี้ "เจ้าหญิงน้อย พวกเราก็ต้องรีบไปกันแล้ว คงไม่อยากให้คนขับรถรอนานใช่ไหม"

มอบพลังแก่เบบี้ - ฮาร์ปี้

ถ่ายโอนความแข็งแกร่ง 10 level 

รางวัลแก่ผู้ถ่ายโอน: +500 เกียรติยศ และ +100 พลังใจ ต่อ 1 Level

รวมทั้งหมด 5000 เกียรติยศ และ 1000 พลังใจ

HEROES [วีรบุรุษผู้โปรดปราน] โบนัสเพิ่มความโปรดปราน+25

Dean HEROES

166

อะธีน่า พาร์เธนอน

             ดีนและเลนน็อคมาที่รูปปั้นเทพีอะธีน่าขนาดใหญ่ที่ประดิษฐานอยู่ด้านนอกประตูค่ายและหันหน้าเข้ามา เคยได้ยินเด็กในค่ายร่ำลือกันว่ารูปปั้นของเทพีจะยิงแสงออกจากตาเหมือนซูเปอร์เกิร์ลเมื่อถูกอสุรกายรุกราน ดีนหวนนึกถึงตอนที่เขาช่วยแมคเคนซีที่หน้าประตูค่าย ตอนนั้นทำไมรูปปั้นของเทพีถึงไม่ยิงแสงช่วยเขาหว่า หรือว่านางช่วยแล้วแต่พลังงานไม่พอเพราะเดมิก็อดอยู่ในค่ายน้อยกันแน่นะ…

             จากนี้สิ่งที่ดีนต้องทำคือการติดต่อเทพีสำหรับการเดินทาง

             “เทพีอะธีน่าครับ”

             เพียงแค่ป้องปากตะโกนเรียกหาเทพีแห่งปัญญาและสงครามก็พุ่งลงจากฟากฟ้าเป็นลำแสงสีทองสว่างจ้า ชนิดที่ว่าหากเผลอมองเข้าไปตรง ๆ ตาอาจจะบอดได้ แม้นางจะปรากฏกายในร่างมนุษย์ทว่ายังคงแต่งองค์ทรงเครื่องด้วยชุดเกราะสีทองเต็มยศเช่นเดียวกันเมื่อตอนที่เจอกันครั้งล่าสุด อาจจะเป็นชุดทำงาน หรือไม่นางก็ชื่นชอบการแต่งคอสเพลย์

             “มากันแล้วรึเหล่าเดมิก็อดที่จะไปทำภารกิจของข้า”

             เทพียื่นมือออกมาด้านหน้าจากนั้นตั๋วรถไฟไปกลับสำหรับคนทั้งคู่ก็ปรากฏตรงหน้าพวกเขา ดีนรับตั๋วรถไฟมาดูหมึกพิเศษพิมพ์ระบุว่าพวกเขาต้องไปขึ้นรถไฟที่ชานชาลาหมายเลขเก้า สถานีต้นทางและปลายทางคือ ‘นิวยอร์ก - เคียฟ’ ส่วนที่นั่งเป็นแบบ 'ที่นั่งแบบอิสระ' ซึ่งพวกเขาต้องไปวัดดวงกันเองว่าจะได้นั่งหรือว่าต้องยืนไปจนถึงเคียฟ

             “งานนี้พวกเจ้าจะต้องเดินทางไปทำภารกิจกันเอง ซึ่งตั๋วรถไฟในมือของพวกเจ้าพาไปส่งแค่ที่เคียฟ หลังจากนั้นพวกเจ้าต้องเดินทางไปเมืองที่เป็นสมรภูมิด้วยวิธีของมนุษย์ สงครามครั้งนี้ถูกจุดชนวนขึ้นด้วยน้ำมือของบุตรแห่งเทพเปรุนดังนั้นเพื่อไม่ให้มันลุกลามบานปลายกลายเป็นสงครามโลกอีก ข้าจึงไม่อาจใช้พลังแทรกแซงส่งพวกเจ้าถึงที่หมายได้”

             เทพีอะธีน่าชิงกล่าวเหตุผลก่อนที่ดีนจะทันได้ถามราวกับรู้ดีว่าต้องตอบคำถามเหล่านี้แน่ ๆ ดีนจึงทำได้เพียงแค่รับฟังน้ำเสียงที่เคร่งเครียดนั้นสั่งงาน

             “จงกำจัดกูลที่จะมากินซากศพของเหล่าทหารหาญ ปกป้องวิญญาณของพวกเขาคนกว่าศพทั้งหมดจะได้รับการทำพิธีที่ถูกต้อง จนกว่าที่ธานาทอสจะมารับวิญญาณผู้เสียชีวิตทุกคนไปได้หมด”

             ‘อะไรนะ ธานอส?’

             ดีนได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าถามเทพีอะธีน่าออกไปตรง ๆ เพราะเขารู้ว่านางหมั่นไส้บุตรแห่งโพไซดอนไม่มากก็น้อย เขาจึงรูดซิบปากปิดสนิทเงียบไม่อยากกวน

             “ศัตรูที่พวกเจ้าต้องต่อกรคือฝูงกูลจำนวนมาก อาจจะมากถึงยี่สิบตัวและยังมีจ่าฝูงอีกด้วย ไม่เพียงเท่านั้นพวกเจ้าจงระวังอสุรกายรายทาง เดมิก็อดและทหารของฝั่งศัตรู เป็นไปได้จงหลีกเลี่ยงการปะทะที่ไม่จำเป็น และเมื่อทำภารกิจเสร็จเรียบร้อยจงใช้ตั๋วรถไฟเที่ยวกลับที่ไม่ระบุวันที่กลับมายังนิวยอร์กโดยสวัสดิภาพ มีใครสงสัยอยากถามอะไรบ้างไหม… ดี ถ้างั้นพวกเจ้าออกเดินทางกันได้เลย”

             จากนั้นเทพีอะธีน่าก็รีบร้อนจากไป ทิ้งให้ดีนยืนงง ‘ไหนบอกว่าจะให้ถามได้ไง…’ แต่ก็ช่างเถอะ นางอธิบายทุกอย่างไว้ค่อนข้างเคลียร์ แถมช่วงนี้เหตุการณ์ความไม่สงบบนโลกก็ระอุขึ้นแทบจะทุกภูมิภาค นางจึงไม่มีเวลาว่างเสียเท่าไร ไม่เหมือนเทพแห่งสงครามอีกคนที่ว่างเสียเหลือเกินจนมาข่มขู่คุกคามเด็ก ดีนได้ทำแผนการเดินทางคร่าว ๆ เอาไว้เรียบร้อยแล้ว

             แต่ไหน ๆ อยู่ตรงหน้ารูปปั้นของเทพีทั้งที ดีนจึงอธิษฐานขอพรนางเสียหน่อย จากนั้นก็มอบเกียรติยศจำนวนมากบูชาแก่นางไปด้วยเลย

             ‘ด้วยเกียรติยศทั้งหมดที่มี ขอให้ภารกิจคราวนี้สำเร็จ ปราศจากคำว่าล้มเหลว ขอให้ทุกอย่างราบรื่น และพีทีเอสดีไม่กำเริบด้วยเทอญ’

             เมื่อขอพรเสร็จเรียบร้อยทั้งดีนและเลนน็อคก็ได้เดินทางออกจากค่ายฮาล์ฟบลัดไปยังสถานีแกรนด์เซ็นทรัล

เริ่มภารกิจ: แม้มิอาจหยุดยั้งสงคราม แต่สามารถปกป้องผู้คนได้

--------------------------------------------------------

ข้า ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล ขอถวายเกียรติยศแก่เหล่าเทพ

แก่เทพีอะธีน่า เทพีแห่งปัญญาและสงคราม

จำนวนเกียรติยศที่มอบให้: 3,000

+90 EXP, +15 ความโปรดปราน

BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

Bright BELIEVER

◇◆ 88 ◇◆

ไบร์ทเดินทางกลับมายังค่ายฮาล์ฟบลัด สมองเบลอ ๆ จากการเรียนหนักของมหาลัยยังหลอนการสอบเมื่อสองวันที่แล้วไม่หาย 

อันที่จริงตัวฉันก็ไม่ได้อยากกลับมาค่ายในเร็ว ๆ นี้หรอกนะ เจ้าหญิงน้อยน่ะสิร้องตลอดเป็นอะไรก็ไม่รู้ พอปลอมประโลมก็ยังไม่หายงอแง บางทีฮาร์ปี้ตัวน้อยที่ฉันเลี้ยงอยู่จะคิดถึงฝาแฝดหรือเปล่า ยอมรับว่ารู้ทีหลังที่ฮาร์ปี้มีฝาแฝดอีกตัว

ซึ่งรู้แล้วก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อเจ้าของร้านไม่ต้อนรับสายเลือดโพไซดอนนี่น่า และเจ้าหญิงน้อย ฉันฝากซื้อเอามีบุตรธิดาแห่งเฮคาทีเปรียบเสมือนคนกลางระหว่างผู้ขายและผู้ซื้อ 

"หิมะตก ว้อททท ?"

ทางเดินป่าสนไปยังเนินเขา มีหิมะขาวตกปกคลุม

เกล็ดหิมะปลิวไสวไปในอากาศ มือของไบร์ทรองรับเกล็ดสีขาวสัมผัสถึงความเย็นในฤดูร้อน เอ่อ… นี่มันเพิ่งเริ่มต้นฤดูร้อนไม่ใช่หรอวะ

ต้นไม้สูงตระหง่านเต็มไปด้วยหิมะนวลขาว กิ่งก้านของพวกมันหนักแน่นไปด้วยเกร็ดปุยขาวนวลที่เย็น หิมะบาง ๆ ปกคลุมพื้นทั่วทุกทิศบนผืนดิน ดวงอาทิตย์โผล่ออกจากหลังเมฆเป็นครั้งคราว

ต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหนไม่เข้าใจเลยสัก !!!

เสียงฝีเท้าจากเบื้องหน้าทำให้ไบร์ทขมวดคิ้ว จำนวนเสียงเท้าที่ได้ยินค่อนข้างเยอะ ราวกับมีกองทัพนักรบเคลื่อนพล

"โอ้พระเจ้า" เห็นกองทัพยักษ์น้ำแข็ง ทันทีที่พวกสัตว์ประหลาดร้ายเห็นฉัน มันก็ส่งเสียงข่มขู่ไล่ต้อนเข้ามาหา

หยิบปืนชาร์จยิงตีฝ่ากลางวงล้อม วิ่งไปทางค่ายฮาล์ฟบลัด มีกระทั่งหมาป่าน้ำแข็งที่แววตาดุร้ายไม่มีความเป็นมิตรเอาซะเลย

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน"

ควงมีดสั้นตอบโต้เหล่าสิ่งมีชีวิตที่รุกราน 

กองทัพยักษ์น้ำแข็งส่งมาชนม่านพลังที่แผ่จากขนแกะทองคำและรูปปั้นอะธีน่าพาร์เธนอน หวังทลายม่านพลังที่ปกคลุมค่ายแห่งนี้ โดยมีวัวโคลคีส 4 ตัว วิ่งไปแยกไปคนละทิศทาง "เฮ้ย ๆๆๆ อย่านะเว้ย ไอ้เวร"

เหนี่ยวไกปืนอัจฉริยะชาร์จยิง วัวโคลคีสที่มีระดับความแข็งแรงทนทาน ตัวมันยิงไม่เข้าเลยสักนัดเนื่องจากปกคลุมด้วยเกราะ 

ฉันใส่เดี่ยวอสุรกายกัดฟันสู้ยิบตา ถึงเกราะจะหนาแต่ไบร์ทเล็งยิงสวนเข้าทางปากที่พ่นไฟของมัน ลูกกระสุนทะลุผ่านเข้าไปทำลายส่วนด้านในจนเกิดความเสียหาย

พร้อมเสียงระเบิดดัง

ตู้มมมมมมมม

ทางฝั่งทิศเหนือกำจัดไปหนึ่งตัว ไบร์ทฉีกกระดาษแผ่นสีขาว เขียนข้อความด้วยลายมือเร่งรีบ ทิศไว้ให้คนในค่ายหน้าบริเวณรูปปั้นอะธีน่าพาร์เธนอน ก่อนวิ่งไปอีกจุดนึง

{ พวกมันส่งวัวโคลคีสหวังทลายม่านพลังของค่าย ถ้าใครเห็นจดหมายนี้ ช่วยนำไปส่งให้คนในค่ายทีแข็งแกร่งทีเถอะ มันใกล้จะทำลายม่านพลังได้แล้ว พิกัด ทิศใต้และทิศตะวันตก } 

ตอนนี้มันโคตรโกลาหล

วิ่งไล่ตามวัวโคลคีสอีกตัวมาทางเนินเขาฝั่งตะวันออก ฝีเท้าของมันชะลอลงหันมาวิ่งใส่ฉันแทน 

จากเป็นฝ่ายไล่ตามบัดนี้กลายเป็นฝ่ายถูกไล่ตามซะแล้วสิ อาวุธที่ใช้เป็นอาวุธระยะไกล ไบร์ทยิงสกัด ไม่ให้เข้ามาประชิดตัว แต่ถ้าทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ การต่อสู้จะยิ่งยาวนานมากขึ้น คิดได้ดังนั้นจึงใช้ความได้เปรียบของสายเลือดโพไซดอน

ตัวไบร์ทสามารถใช้น้ำยาเยียวรักษาแผลได้ ฉะนั้นจึง สู้กับมันแบบซึ่ง ๆ หน้าอีกรอบ แขนเสื้อไหม้จากไฟ 

โยนเสื้อคลุมปิดหน้ามันก่อนยิงสวน ใช้เวลาอยู่พักใหญ่จนได้แผลเต็มตัว ปิดฉากวัวโคลคีสจนมันล้มลงสลายหายไป

คนเจ็บก็ต้องดูแลตัวเอง ไบร์ทพยายามพยุงร่างกายเดินกลับเข้าค่ายเพื่อไปหาน้ำนำมาใช้พลังเยียวยา 

กลับมากลับค่ายมาไม่ทันไรก็เจอเรื่อง ซวยเช็ด 

เคลียร์เวฟแรก 

ทิศเหนือและทิศตะวันออก

รางวัลดรอปหลังพิชิตวัวโคลคีส: +15 EXP และ ฟันเฟืองดรอปx2

รางวัลประสบการณ์เปิดอีเว้นท์: +15 EXP +1 Point

Dean HEROES

171

ค่ายฮาล์ฟบลัดไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

               ในที่สุดก็จะได้พักผ่อน คราวนี้ขอพักผ่อนอย่างจริงจังเสียทีเถอะ…

               ดีนวางแผนเอาไว้ว่าหลังจากนี้อีกสิบกว่าวันจะขลุกตัวอยู่กับเพื่อนรักและไปดูแลไข่ของเจ้าไข่เหลืองวันละครั้ง ส่วนวันเสาร์ก็เรียนขี่เพกาซัสกับน้องสาวอย่างสบายใจ หลังลงเรลเวย์ที่ริเวอร์เฮดมาได้ทั้งสองก็ตรงไปที่เนินฮาล์ฟบลัดทันที

               “นายว่าอากาศมันหนาว ๆ ไหมเลนนี่ ฝนเพิ่งจะตกหรือไงนะ…”

               ดีนกอดตัวเองแน่นขณะที่เดินขึ้นไปบนเนิน เขาไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ ว่าอุณหภูมิหนาวผิดปกติวิสัยของอากาศต้นฤดูร้อน ลมหายใจที่พรั่งพรูออกมากลายเป็นไอสีขาว ทว่าเมื่อมองไปรอบ ๆ กลับไม่พบร่องรอยของฝน

               ‘ภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงกระทันหันงั้นเหรอ?’

               ถ้ายังเป็นมนุษย์ปุถุชนธรรมดาที่ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับโลกแห่งทวยเทพดีนคงคิดว่าเป็น ‘ปรากฏการณ์ลานีญา’ ซึ่งก็คือปรากฏการณ์ที่อุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลตลอดมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลางตะวันออกแถบเส้นศูนย์สูตรจะต่ำกว่าปกติสามถึงห้าองศาเซลเซียส ทว่าตอนนี้โลกกำลังเข้าสู่สถานการณ์ ‘โลกเดือด’ มันควรจะเป็นเอลนีโญมากกว่าลานีญาสิ

               แม้จะเพิ่งไปยูเครนกันมาแต่ทั้งดีนและเลนน็อคไม่มีใครพกโอเวอร์โค้ทตัวใหญ่ติดไปด้วย มีแค่เพียงแจ๊กเก็ตที่พอจะห่อหุ้มร่างกายให้อบอุ่นขึ้นมาได้บ้าง และยิ่งใกล้ถึงค่ายก็ยิ่งรู้สึกถึงความแปลกมากขึ้นกว่าเดิม พื้นหญ้าที่ควรจะเป็นสีเขียวชะอุ่มกลับถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวที่โปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อน และยิ่งเข้าใกล้รูปปั้นอะธีน่าพาเธนอนมากเท่าไรพายุหิมะก็ยิ่งโหมกระหน่ำรุนแรงมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

               ท่ามกลางทิวทัศน์สีขาวดีนเห็นลำแสงสีแดงปะทะกัน นัยน์ตาเลเซอร์ของรูปปั้นเทพีอะธีน่ายิงลำแสงใส่อสุรกายตนหนึ่งที่พยายามทำลายม่านคุ้มกันค่ายทว่าไร้ผล มันไม่มีแม้แต่ร่องรอยขีดข่วน

               “นั่นมัน.. วัวโคลลิส?”

               ดีนพยายามเพ่งมองฝ่าละอองหิมะสีขาวโพลน ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพบเห็นอสุรกายอยู่หน้าประตูค่าย แต่เป็นครั้งแรกที่มันพยายามจะพังม่านพลังเข้ามา ก่อนหน้านี้เหมือนเคยได้ยินข่าวลือว่าอะไรนะ? ให้ระวังจ่ายจะถูกอะไรสักอย่าง

               “ถ้าให้ม่านพลังถูกทำลายไม่ดีแน่ เตรียมสู้รบ” เลนน็อคเอ่ยบอกก่อนที่จะเปิดกระเป๋าเงาแล้วดึงเอาหอกกับโล่ขึ้นมาถือกระชับไว้ในมือ

               “ให้ตายสิ! จะให้กลับมาพักสบาย ๆ หน่อยก็ไม่ได้” ใครเคยพูดเอาไว้นะว่าค่ายฮาล์ฟบลัดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดของเดมิก็อดสายเลือดกรีก มันอันตรายตั้งแต่ที่มีป่าต้องห้ามอยู่ในค่ายแล้วว้อย!!

               เมื่อได้สัญญาณจากเลนน็อคดีนก็ปลดอาวุธสัมฤทธิ์ออกมาจากกลางหลัง คราวนี้ไม่มีน้ำให้ควบคุมเสียด้วย เขาจำเป็นต้องสู้รบกับกระทิงคลั่งด้วยสองมือและสองขาที่เริ่มจะชาของตัวเอง

               หนุ่มบ้านฮาเดสเป็นผู้เปิดการโจมตีใส่ด้านหลังของวัวโคลลิสที่ยิงขีปนาวุธใส่ม่านพลังอย่างเป็นตาย เมื่อได้รับความเสียหาย (ที่มากกว่าเลเซอร์จากตาของรูปปั้นเทพีอะธีน่าอย่างแน่นอน) สิ่งประดิษฐ์จากเทพเฮเฟตัสจึงหันมาเล่นงานพวกเขา

               เสียงโลหะสัมฤทธิ์กระทบกันจนเกิดเสียงดังคึกโครม ในระหว่างการต่อสู้ดีนเห็นเงาของคนกลุ่มหนึ่งจำนวนไม่เยอะมากออกจากกระท่อมมาดูการสู้รบอยู่ในเขตแดนแต่ไม่มีใครสักคนที่กล้าออกมาข้างนอกค่ายเพราะการต่อสู้นั้นชุลมุนไปหมด วัวโคลลิสยิงจรวดและแสงเลเซอร์ออกมาจากหลายทิศทางราวกับเป็นโดรนรบที่กระสุนไม่มีวันหมด ไม่เพียงแค่เรียกเหล่าเด็กในค่ายตอนนี้ยังมีกระทิงอีกตัววิ่งมาจากทิศตะวันตกเข้ามาร่วมแจมทำให้การต่อสู้ชุลมุนไปหมด

               “โธ่เว้ย ล้มยากชะมัด!”

               วัวดังกล่าวแข็งแกร่งกว่าวัวรถถังที่พวกเขาเจอที่ยูเครน แถมตอนนี้สถานการณ์เป็นรองแบบสุด ๆ ความหนาวทำให้นักสู้เคลื่อนไหวได้ช้าลง และพายุหิมะบดบังทัศนวิสัยจนทำให้ยากที่จะจู่โจมยังรอยต่อของโลหะ แทงหอกเข้าไปเท่าไรก็ได้ยินเพียงแค่เสียงโลหะแน่ ๆ สะท้อนกลับมา คงมีเพียงแค่ทหารโครงกระดูกโครงหนึ่งที่เป็นสมุนของเลนน็อคที่ยังสามารถต่อสู้ได้คล่องแคล่วและไม่กลัวตาย เมื่อเขาถูกวัวพุ่งชนจนร่างกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ก็กลับมารวมตัวกันใหม่ ถึงกระนั้นดีนก็ไม่เห็นหนทางที่จะเอาชนะ

               ‘ถ้าแถวนี้มีน้ำคงดีกว่านี้ เดี๋ยวสิน้ำเหรอ?...’

               ดีนแตะมือไปข้างกระเป๋าเป้ ที่ช่องตาข่ายมีขวดน้ำดื่มขวดหนึ่งที่เขายังไม่ได้เปิดดื่ม แต่ว่าปริมาณน้ำเพียงแค่หกร้อยมิลลิลิตรจะสามารถล้มวัวโคลลิสได้เหรอ และถึงล้มได้จริงมันก็เพียงพอสำหรับวัวแค่ตัวเดียวเอง

               ไม่ลองก็ไม่รู้ ในจังหวะที่วัวโลหะตัวหนึ่งอ้าปากจะยิงพลังใส่คราวนี้ดีนไม่หลบหนีแต่เขาปาขวดน้ำใบนั้นใส่เข้าไปในปากของมัน แต่อย่างที่กล่าวข้างต้นไปว่าทัศนวิสัยตอนนี้ย่ำแย่สุด ๆ ดีนจึงปาเข้าไปไม่ถูกปาก

               “เวรเอ๊ย!”

               แต่ไม่ทันจะสิ้นความหวังเลนน็อคมุดเงาเข้ามาหยิบขวดน้ำที่ตกอยู่จากนั้นจับยัดกลับเข้าไปในปากของวัวโคลลิสซึ่งคราวนี้ไม่มีพลาดราวกับเดวน เวด ทำแสลมดังก์ บุตรแห่งฮาเดสมุดเงาออกมาก่อนจะตะโกนเรียกชื่อเขา “ดีน!”

               “ระเบิด!”

               ดีนควบคุมแรงดันน้ำในขวดพลาสติกให้ระเบิดออกจากด้านใน ทันใดนั้นวัวโคลลิสก็กระตุกตัวราวกับมีปฏิกิริยา ไฟบางส่วนที่ตัวของมันดับลง เจ้าวัวตัวนั้นเคลื่อนที่ได้ช้าลงด้านในคงลัดวงจรไปบางส่วนทว่าไม่หมด ว่าแล้วเชียวว่าน้ำเพียงแค่นี้จะต้องไม่พอ แต่ก็ยังดีที่พอจะมีจังหวะให้เขาได้จัดการปิดฉากมันด้วยหอก

               “ย้ากกก!!”

               ดีนเหน็บหอกไว้ข้างตัวคล้ายกับทวน จากนั้นก็วิ่งพุ่งชนวัวที่เสียจังหวะจนหอกสัมฤทธิ์เสียบทะลุปากจนไปออกหาง ชายหนุ่มจับปลายด้ามหอกเอาไว้มั่นก่อนจะยกขาขึ้นถีบยันเพื่อกระชากอาวุธกลับมา วัวโคลลิสช็อตอย่างหนักจากนั้นมันก็ทรุดขาลงกับพื้นแล้วแสงไฟในตัวก็ดับนิ่งสนิทไป เสียงเฮจากในค่ายดังสนั่นทว่ายังเหลือวัวอีกตัวที่ตอนนี้กำลังต่อสู้กับทหารโครงกระดูกอมตะของเลนน็อค เขาเห็นหนุ่มบ้านฮาเดสเม้มริมฝีปากแน่น อีกฝ่ายคงจนปัญญาเช่นกันที่จะใช้หอกโจมตีกระทิงเหล็กจากภายนอก

               “ช่วยไม่ได้..”

               เลนน็อคพึมพำบางอย่างออกมาจากนั้นปฐพีเบื้องหน้าก็แยกออกดูดทั้งโคเหล็กและทหารโครงกระดูกจมธรณีไปพร้อมกัน จากนั้นแผ่นดินที่แตกออกก็กระแทกกลับอย่างรุนแรงบดขยี้ผลงานที่ผิดพลาดของเทพเฮเฟตัสจนแหลกละเอียดเหลือเพียงแค่ฟันเฟืองบางส่วนกระจายตกอยู่ตามพื้น แน่นอนคราวนี้ได้ยินเสียงเฮลั่นออกมามากกว่าตอนที่ดีนต่อสู้กับวัวตัวแรกอย่างเป็นตายเสียอีก

               เขาได้ยินเสียงซุบซิบด้วยความชื่นชมดังเข้ามาในหู “นั่นท่าไม้ตายของสายเลือดฮาเดสเชียวนะ!” น่าเสียดายชะมัดที่มีน้ำแค่ขวดเดียว ไม่งั้นเดี๋ยวจะใช้ท่าไม้ตายของสายเลือดโพไซดอนให้ดูกันบ้าง… ล้อเล่นน่า เขายังไม่ได้ปลดพลังเพิ่มเลย เด็กบางส่วนกรูกันออกจากค่ายเข้ามาสวมกอดแสดงความยินดีแก่สองผู้พิชิตที่เพิ่งมาถึง ใครบางคนในนั้นเอาเสื้อโค้ทมาคลุมให้ดีนกับเลนน็อค ค่อยอุ่นขึ้นมาหน่อย..

               ทว่าแม้กำจัดวัวโคลลิสไปได้แล้วแต่หิมะก็ยังไม่หยุดตกอยู่ดี

               เสียงฝีเท้ามาดังสวบสาบย่ำหิมะตรงมาทางเขา และเมื่อมองออกไปด้านหน้าเขาเห็นผู้อำนวยการเดินมาทางนี้

               “ยินดีต้อนรับกลับ คุณดีน คุณเลนน็อค เชิญพวกคุณเข้ามาผิงไฟที่บ้านใหญ่กันก่อนเถอะ”

เคลียร์เวฟแรก: ทิศใต้ และทิศตะวันตก

 
รางวัลประสบการณ์เปิดอีเว้นท์: +15 EXP  +1 Point

รางวัลดรอปหลังพิชิตวัวโคลคีส: +15 EXP  และ ฟันเฟืองดรอปx2 
(สินสงครามหาร 2 กับเลนน็อค)

Bright BELIEVER

◇◆ 94 ◇◆

“เทพีอะธีน่า” 

ฉันยืนมองรูปปั้นขนาดใหญ่เบื้องหน้า เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่าง ผ่านไปเรียบร้อยแล้วทั้งความวุ่นวายและอีกหลายๆอย่างก็กลับคืนสู่ความเป็นปกติอีกครั้ง

ดังนั้นครั้งนี้ที่มายืนอยู่อะธีน่า พาร์เธนอน ก็ต้องการที่จะภาวนาถึงเทพีแห่งปัญญาและสงคราม

“ฉันขอมอบความแข็งแกร่งของตัวเองให้กับฮาร์ปี้น้อย อ่า เจ้าหญิงน้อยสิ !” จากนั้นจึงประสานฝ่ามือ ภาวนาด้วยจิตใจอันมุ่งมั่น 

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังของอสุรกายที่ฉันเลี้ยงอยู่ ลืมตาขึ้น “เรียบร้อยแล้วใช่ไหม น่าจะใช่แหละ”

มอบพลังแก่เบบี้ - ฮาร์ปี้

ถ่ายโอนความแข็งแกร่ง 10 level 

รางวัลแก่ผู้ถ่ายโอน: +500 เกียรติยศ และ +100 พลังใจ ต่อ 1 Level

รวมทั้งหมด 5000 เกียรติยศ และ 1000 พลังใจ

HEROES [วีรบุรุษผู้โปรดปราน] โบนัสเพิ่มความโปรดปราน+25

Feria HEROES

ᏕᏝᏋᏋᎮᎥᏁᎶ ᎶᎥᏒᏝ

Feria Hayes

ในที่สุดเฟเรียก็พาเหล่าเด็ก ๆ ของตัวเองมาถึงยังอะธีน่า พาร์เธนอน สถานที่นัดพบเพื่อเริ่มทำภารกิจลอบช่วยเหลือเทพีไอรีสครั้งนี้ ทันทีที่เฟเรียมาถึงเธอก็พบกับเทพีอาธีน่า เทพีแห่งปัญญาที่เป็นผู้ส่งคำขอภารกิจครั้งนี้ของเธอ เธอจึงพาเด็ก ๆ ของเธอเดินไปทักทายเทพีอาธีน่าทันที

“เจ้าคือคนรับภารกิจของข้าสินะ”

“เจ้าค่ะ หนูเฟเรีย เฮยส์ ธิดาแห่งฮิปนอสค่ะ”

เธอโค้งทักทายอีกฝ่ายอย่างนอบน้อมก่อนที่กาเอลกับเรเลียก็ทำตามเธอเช่นกัน

“สองคนนี้คือกาเอลกับเรเลีย ลูก ๆ ของหนูเองค่ะ”

“ยินดีที่ได้พบพวกเจ้ามาก เฟเรีย กาเอล เรเลีย ขอขอบคุณที่รับคำขอของข้า ข้าจะส่งเจ้าไปที่ฮ่องกง เจ้าจะต้องลอบเข้าจีนไปช่วยเหลือเทพีไอรีสที่ถูกจับตัวไปให้ได้ แต่เจ้าจงจำไว้ว่าเมื่อเจ้าไปถึงประเทศจีนเจ้าจะใช้พลังแห่งเทพของเจ้าได้เลยแม้แต่นิดเดียว เจ้าจะต้องพึ่งพาสติปัญญาและความสามารถของตนเพียงเท่านั้น แต่ข้าก็ขออวยพรให้เจ้าประสบความสำเร็จให้จงได้นะ”

“ค่ะ”

เธอตอบรับอย่างแข็งขัน ก่อนจะสวมเสื้อคลุมพร้อมปิดฮู้ตปิดบังตัวเองพร้อมทำภารกิจแน่นอนว่ากาเอลกับเรเลียก็ทำแบบเดียวกัน

“มีอะไรจะกล่าวก่อนลาไหม”

เทพีอาธีน่าเอ่ยถามในช่วงวินาทีที่กำลังจะพาพวกเธอวาร์ปไปยังฮ่องกง ก็เป็นเวลาให้เฟเรียตัดสินใจหยิบซ็อกโกแลคในกระเป๋ายื่นให้กับเทพีอาธีน่าทันที

“ซ็อกโกแลคนี้หนูขอมอบให้ท่านค่ะ เป็นเครื่องยืนยันว่าหนูจะกลับมาพร้อมกับเทพีไอรีสอย่างปลอดภัยให้ได้”

“ได้ ข้าขอรับไว้แล้วกันนะ แล้วขออวยพรให้เจ้าโชคดี”

หลังจากยื่นซ็อกโกแลคให้ไป เทพีอาธีน่าก็ได้วาร์ปพาพวกเธอไปยังฮ่องกงในทันทึ และแล้วภารกิจช่วยเหลือไอรีสก็ได้เริ่มต้นขึ้น

มอบซ็อกโกแลคให้ เทพีอะธีน่า [God-08]
เดินทางสู่ฮ่องกง

Daemon HEROES

Daemon  Kannel

12 · ธันวาคม · 2024

          ยามสามทุ่มในค่ายฮาล์ฟบลัดไม่เหมือนกับที่อื่นใด เพราะปรากฏการณ์ Eternal Sunshine ทำให้รัตติกาลไม่มาเยือน ดวงอาทิตย์ยังคงลอยเด่นบนฟ้าสาดแสงอบอุ่นแม้จะมีสายลมเย็นพัดผ่าน เดม่อนเดินขึ้นไปยังเนินฮาล์ฟบลัดหลังจากกิจกรรมในวันนั้นสิ้นสุดลง

       เขาล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้าสีเขียวชอุ่ม เอนหลังมองดูรูปปั้นเทพีอะธีน่าที่ตั้งตระหง่านอยู่ รูปปั้นซึ่งเคยถูกซ่อนอยู่ใต้ดินในกรีซโบราณ แต่ถูกเหล่าวีรบุรุษทั้งเจ็ดในคำพยากรณ์สมัยก่อนกู้คืนมา เดม่อนยกแขนขึ้น ยืดมือทั้งสองข้างให้ดูเหมือนกรอบสี่เหลี่ยมมองไปยังท้องฟ้าแทนที่จะเห็นเพียงฟ้าสีคราม เขากลับจินตนาการเห็นใบหน้าของลิเลียน่าฉายขึ้นมาราวกับภาพฝัน

      ตั้งแต่พี่เนเรซ่าพูดเรื่องลิเลียน่ากับเขา เดม่อนก็รู้สึกแปลก ๆ ทุกครั้งที่คิดถึงเธอ "หรือเราจะคิดไปเอง?" เขาถามตัวเองในใจ 

          แต่ไม่ทันได้ตอบคำถาม ความสงบก็ถูกทำลาย รูปปั้นอะธีน่าขยับเล็กน้อย เดม่อนลุกขึ้นอย่างระวัง หันไปตามเสียงกระทบโลหะดังมาจากหน้าค่าย เห็นฝูงก็อบลินสิบตัวกำลังป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้แนวป้องกัน เขาหยัดยืนเต็มความสูง ยกมือขึ้นห้ามรูปปั้นก่อนเอ่ยกับมันว่า 

          "ให้ฉันจัดการเอง" 

          แล้วเดินก้าวออกมาจากเนิน พลางถอดแหวนที่นิ้วมือ แหวนแปรเปลี่ยนเป็นดาบเธซีอุสในมือของเขา แม้เขายังใช้พลังของมันได้เพียงบางส่วน แต่ความแกร่งของมันก็เพียงพอสำหรับการต่อกรกับอสูรตัวเล็กพวกนี้

          เดม่อนก้าวออกจากเขตคุ้มครองของขนแกะทองคำ ฝูงก็อบลินหันมาทันที ก่อนจะกรูเข้ามาล้อมรอบเขา เดม่อนยิ้มอย่างท้าทาย 

          "ก็แค่นี้เองเหรอ?" เขายั่วเย้า รวบรวมสมาธิขณะพวกมันพุ่งเข้ามา

         เดม่อนพุ่งเข้าหาพวกก็อบลินตัวแรก ดาบในมือของเขาสะท้อนแสงอาทิตย์ก่อนจะฟาดลงไปยังหัวของมันอย่างแม่นยำ ตัวมันกระเด็นไปชนพวกเดียวกันล้มกลิ้ง เขาหมุนตัวหลบคมดาบของก็อบลินอีกตัวที่โจมตีจากด้านหลังแล้วสวนกลับด้วยการฟันทะลุเกราะเหล็กจนมันล้มลง

         ฝูงก็อบลินไม่ลดละ พวกมันกระโจนเข้ามาพร้อมกันสามตัว เดม่อนใช้ดาบตั้งรับพลางก้าวถอยหลบออกมา หมุนตัวและเหวี่ยงดาบกวาดพวกมันออกจากระยะ ใบมีดของเธซีอุสเปล่งประกายพลังออกมาราวกับตอบสนองต่อจิตวิญญาณนักสู้ในตัวของเขา

      "พวกแกชักจะยุ่งยากไปหน่อยแล้ว!" เดม่อนคำรามก่อนพุ่งทะยานขึ้นเหนือพื้นดินเล็กน้อย และใช้แรงส่งจากการฝึกเทควันโดเหวี่ยงดาบลงมาอย่างรุนแรง คลื่นพลังจากดาบทำให้ก็อบลินสามตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดปลิวกระเด็นไป พวกที่เหลือเริ่มถอย แต่เขาไม่ปล่อยให้มันหนี เดม่อนไล่ล่าพวกมันอย่างรวดเร็ว ฟาดดาบใส่จนตัวสุดท้ายล้มลงกับพื้นและสลายเป็นฝุ่นละอองสีทองปลิวไป

          เหงื่อหยดลงบนพื้นหญ้า เดม่อนถอนหายใจยาว ยืนมองร่างของก็อบลินที่เริ่มสลายกลายเป็นฝุ่นใต้แสงอาทิตย์ เขาเดินกลับเข้ามาในเขตค่าย พลางทิ้งตัวลงนอนบนพื้นหญ้าอีกครั้ง

          "ยัยฉลาดคงไม่ว่าอะไรหรอก ถ้าฉันแค่ปกป้องค่าย" เขาพึมพำ ก่อนหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้อันดุเดือด

สินสงคราม หมวกก็อบลิน 10 ใบ

 

NC

Eloise HEROES

22 ธันวาคม 2024

เวลา 00.15 น.

ท่ามกลางเสียงอึกทึกของสนามรบ เอโลอิสกัดฟันพุ่งฝ่าวงล้อมของศัตรูอย่างห้าวหาญ ใจของเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเมื่อได้ยินข่าวว่ารูปปั้นเทพีอะธีน่า พาร์เธนอนกำลังเผชิญหน้ากับเทพเจ้าโลกิในศึกอันดุเดือดนี้ หากรูปปั้นนั้นพินาศลงไม่เพียงแต่จะส่งผลกระทบต่อชัยชนะในสนามรบ แต่ยังหมายถึงการสูญเสียพลังที่ช่วยปกป้องค่ายและขนแกะทองคำมาช้านานด้วย เอโลอิสไม่มีทางยอมให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นแน่!

“ขออาสาสมัครไปช่วยเสริมทัพช่วยรูปปั้น ตามผมมา!” 

แม่ทัพควินตัสตะโกนสั่งก่อนจะพุ่งทะยานนำไปก่อน เขาใช้หอกฮาสต้านุนเทียสเปิดทางฝ่าวงล้อมศัตรูอย่างกล้าหาญ เอลลิสวิ่งตามมาติด ๆ โดยไม่หันหลังกลับมามองสิ่งใด ส่วนเอโลอิสแม้จะตามไม่ทันในช่วงแรกแต่ก็พยายามตีฝ่าไปจนได้

เมื่อมาถึงจุดหมาย สายตาของเอโลอิสก็มองไปยังภาพเบื้องหน้า รูปปั้นเทพีอะธีน่าขนาดมหึมากำลังห้ำหั่นกับเทพเจ้าโลกิอย่างดุเดือด แต่เมื่อโลกิสัมผัสได้ถึงการมาของพวกเธอ เขากลับหัวเราะเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

“คิดจะมาขัดจังหวะข้าอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่กงการอะไรของมนุษย์อย่างพวกเจ้า!”

ทันทีที่สิ้นเสียงเทพโลกิก็ยกมือขึ้น เงามืดจากตัวเขาก็ขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มันจะกลายเป็นร่างเงาหลายร่าง ร่างเงาเหล่านั้นพุ่งตรงเข้าหาทั้งเอโลอิส เอลลิส และแม่ทัพควินตัสโดยไม่รอช้า

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้เริ่มต้นการต่อสู้ ก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากหมอกควัน ไม่ใช่ใครไหนแต่เป็นเทพีเบลโลน่า เทพีแห่งสงครามและชัยชนะ 

“ดูเหมือนพวกเจ้าน่าจะต้องการกำลังเสริมนะ” เทพีเบลโลน่ากล่าว “ข้าอยู่นี่แล้ว พวกเจ้าเพียงสู้ให้สุดกำลังเถอะ!”

เอโลอิสแทบจะไม่เชื่อสายตาในสิ่งที่เธอ เธอยกค้อนไฟในมือขึ้นอย่างฮึกเหิม พลังใจของเธอและพวกพ้องก็เพิ่มพูนเมื่อมีเทพีเบลโลน่าเคียงข้างในสมรภูมิ เอาว่ะ! มีเทพีมาช่วยแบบสู้ตาย!

“แม้พลังของข้าจะอ่อนกำลังลงในช่วงเหมายันต์ แต่ข้าก็ยังพอมีพลังที่จะช่วยพวกเจ้า”

เทพีเบลโลน่าไม่รอช้า นางสะบัดดาบในมืออย่างสง่างามพร้อมก้าวไปเผชิญหน้ากับร่างเงาแรกของเทพโลกิ ทันทีที่ดาบในมือของเทพีพุ่งทะลวงร่างเงา มันกรีดร้องก่อนแตกกระจายเป็นละอองสีดำ

“ดูนั่น!” ควินตัสชี้ไปยังเทพโลกิที่กำลังต่อสู้กับรูปปั้นอะธีน่า ใบหน้าของโลกิเบ้ด้วยความเจ็บปวดชั่วครู่แต่ก็เปลี่ยนสีหน้ากลับมาแสร้างทำเป็นว่าปกติดี

“น่าสนใจแฮะ…ทำลายร่างเงาร่างเจ้าของก็บาดเจ็บด้วยสินะ” เอลลิสกล่าวพร้อมยกดาบขึ้นเตรียมพร้อม

“พวกเจ้าได้เห็นจุดอ่อนของเขาแล้ว ใช้มันให้เป็นประโยชน์” เทพีเบลโลน่ากล่าวกับผู้ร่วมศึก

จากนั้นนางยื่นมือออกไปยังควินตัส แอนเดอร์สันและเอลลิส แสงสีทองเปล่งประกายจากฝ่ามือของนาง ก่อนที่จะซึมเข้าสู่ร่างกายของพวกเขา

“พวกเจ้ามีภารกิจที่ยิ่งใหญ่ ข้าจะช่วยมอบพลังให้แต่พวกเจ้าต้องหยุดโลกิให้ได้”

การต่อสู้กับเงาเทพโลกิเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด สนามรบเต็มไปด้วยเสียงอาวุธกระทบกันและเสียงตะโกนสั่งการของแม่ทัพ ควินตัสใช้หอกฮาสต้านุนเทียสของเขากวาดล้างเงาร่างอันน่าสะพรึงกลัวอย่างชำนาญ หอกอันแหลมคมปักทะลุร่างเงาครั้งแล้วครั้งเล่า 

ขณะที่การต่อสู้ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงของเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังเข้ามาในสนามรบ เสียงแตรและเสียงฝูงมอเตอร์ไซค์ประมาณ 10 คันแว๊นมาถึงบนเนินใกล้ค่าย ทุกคนหันไปมองแล้วก็พบว่าสิงห์มอเตอร์ไซค์กลุ่มนี้คือชาวค่ายจูปิเตอร์ที่ปลดเกษียณจากการเป็นทหาร และตอนนี้พวกเขากลับมารับหน้าที่ช่วยเหลือทหารในพื้นที่ หลังจากได้รับข้อความจากแม่ทัพควินตัส พวกเขาจึงรีบซิ่งมาช่วยทันที

พวกเขามาในเสื้อยืดสีม่วงและเกราะโรมันเต็มตัว เหมือนกองทัพมอเตอร์ไซค์ที่มาพร้อมกับความพร้อมในการสู้รบ ฝูงมอเตอร์ไซค์เหล่านี้พุ่งลงมาที่สนามรบอย่างรวดเร็ว พวกเขาทั้งหมดพุ่งเข้าสู่ฝูงก๊อบลินที่ยืนขวางทางอย่างดุเดือด ในมือของพวกเขาคืออาวุธที่เตรียมไว้เพื่อปะทะกับศัตรู

"พวกเขามาแล้ว!" เสียงหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความดีใจ เมื่อเห็นกลุ่มทหารผ่านศึกมาถึง ทุกคนในสนามรบรู้สึกถึงแรงกำลังใจที่เพิ่มขึ้นจากการมาถึงของทหารเหล่านี้

ในขณะเดียวกัน ควินตัส เอลลิส และเอโลอิสยังคงต่อสู้กับเงาเทพโลกิที่โจมตีด้วยพลังอันรุนแรง ขณะที่โลกิพยายามแยกร่างของตัวเองและส่งเงาของเขาเข้าโจมตี แต่ด้วยพลังที่เทพีเบลโลน่ามอบให้ควินตัสและเอลลิสจึงสามารถฟันฝ่าเงาของโลกิได้อย่างเต็มที่ แม้จะมีอาการบาดเจ็บแต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมแพ้

การต่อสู้เป็นไปอย่างไม่หยุดยั้งเอโลอิสที่อ่อนล้าจากการต่อสู้ติดต่อกันมาหลายชั่วโมงตั้งแต่เที่ยงวันยังคงไม่ยอมแพ้ เธอใช้ค้อนไฟในมือทุบกระหน่ำไปที่เงาของเทพโลกิ แต่ทว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ง่ายเลย เงาของโลกิสามารถโจมตีและหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วจนทำให้เอโลอิสถูกเงาตัวหนึ่งโจมตีเข้าที่ข้างลำตัว บาดแผลไม่ลึกมากนักแต่มันทำให้เธอรู้สึกปวดแสบปวดร้อนและเริ่มอ่อนเพลียจากการต่อสู้ที่ยาวนาน

ในระหว่างการต่อสู้กับเงาของเทพโลกิ เอลลิสเห็นภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่เขารักและห่วงใยมาก อลิเซีย แฟนสาวของเขากำลังตกอยู่ในอันตราย ร่างของเธอถูกพันธนาการแววตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และร้องขอให้เขาช่วยเหลือ สิ่งนี้มันดังแว่วเข้ามาในหูเขาอยู่ตลอด

เอลลิสตกใจเมื่อเห็นคนรักเป็นเช่นนั้น เขาไม่ลังเลที่จะกระโจนเข้าไปข้างหน้าโดยไม่คิดถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้น เขาพยายามจะพาอลิเซียออกมาจากอันตราย แต่เมื่อเขาเข้าใกล้ภาพนั้น เขากลับพบว่ามันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่เทพโลกิสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกล่อเขา

ในวินาทีนั้นเองร่างเงาโลกิได้โจมตีเขาอย่างรุนแรงจากด้านหลัง เอลลิสไม่ทันตั้งตัวและถูกฟาดลงไปกับพื้นด้วยแรงมหาศาล อาการบาดเจ็บจากการโจมตีทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนติ้วรอบตัวเขา เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่ร่างกายไม่สามารถตอบสนองได้

"อลิเซีย..." เสียงของเขาแผ่วเบา ขณะที่ดวงตาของเขามองไปยังภาพของหญิงสาวที่เขารักที่กำลังหายไปในภาพลวงตา เขารู้ว่าตัวเองโดนหลอกแต่ก็ไม่สามารถหยุดตัวเองได้ในขณะนั้น

เอลลิสล้มลงไปกับพื้นในขณะที่เงาโลกิยังคงยิ้มเยาะอยู่ข้างๆ โลกิได้จัดการเขาจนลมหายใจสุดท้ายของเอลลิสดับลงไปท่ามกลางสมรภูมิอันร้อนระอุ

“เอลลิส!!!” เอโลอิสที่หันไปเห็นร่างของเอลลิสล้มลงกับพื้นพอดีตะโกนชื่อเขาลั่น

ถึงแม้จะอยากวิ่งไปดูอาการของเพื่อนร่วมค่ายแต่ตอนนี้เอโลอิสก็ไม่สามารถทำได้เพราะยังติดพันกับเงาอีกตัวอยู่ เงาร่างนั้นที่ทำร้ายเอลลิสถูกกำจัดลงด้วยแม่ทัพควินตัสเขารีบรุดไปดูอาการของบุตรแห่งแอรีส ทางฝั่งของเอโลอิสยังคงต่อสู้ไม่หยุดด้วยความมุ่งมั่นที่จะหยุดโลกิให้ได้ เธอหอบหายใจหนักแต่ยังคงใช้พลังเฮือกสุดท้ายในการจัดการกับเงาเทพโลกิโดยในที่สุดก็สามารถทำลายเงาร่างสุดท้ายได้สำเร็จ แต่ด้วยการใช้พลังไปอย่างหนักหน่วงและการบาดเจ็บจากการต่อสู้หลายครั้ง ทำให้เธอไม่สามารถยืนหยัดได้อีกต่อไป และหมดสติจากความเหนื่อยล้าและอาการบาดเจ็บแม้จะไม่ถึงขั้นร้ายแรง แต่ความอ่อนเพลียจากการต่อสู้ทำให้เธอล้มลงในที่สุด

เมื่อเงาของเทพโลกิทั้งหมดถูกทำลายไป เทพโลกิที่ยืนอยู่ในร่างจริงก็เริ่มสั่นสะท้านจากบาดแผลที่ได้รับจากการที่เงาของตนถูกสังหาร บาดแผลจากฝีมือของเหล่าเดมิก็อดที่ทำลายเงาทำให้เทพโลกิเริ่มอ่อนล้าลงและได้รับบาดเจ็บสาหัส

รูปปั้นอะธีน่าและเทพีเบลโลน่าด้ก้าวขึ้นมาเคียงข้างกัน ทั้งสองร่วมมือกันใช้พลังขับไล่เทพโลกิที่กำลังพยายามจะต้านทานไว้ เทพโลกิคำรามเสียงดัง สุดท้ายเขาไม่สามารถทนต่อการโจมตีที่ถาโถมเข้ามาได้ แม้พยายามจะตั้งรับแต่พลังแห่งเทพีเบลโลน่าและรูปปั้นอะธีน่านั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่ร่างกายอันบาดเจ็บของเขาจะสู้ไหว

ในที่สุดเทพโลกิก็เลือกที่จะถอยทัพไปจากค่ายฮาล์ฟบลัด หลังจากการต่อสู้ที่ยาวนาน ชาวค่ายได้รับชัยชนะในศึกนี้ เสียงโห่ร้องของผู้มีชัยดังขึ้นท่ามกลางความเหนื่อยล้าของทุกคน พวกเขารู้ดีว่าแม้ชัยชนะครั้งนี้จะมาพร้อมกับความสูญเสียที่น่าเศร้าใจ แต่พวกเขาก็ได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความกล้าหาญและความเสียสละอันยิ่งใหญ่แล้ว…

สินสงคราม : 

เลขไบต์คู่ แหวนฟิลย่า

เลขไบต์คี่ กริชฮัลดูโฟล์ค

รางวัลร่วมสู้ศึกสุดท้าย:  100 ความกล้าหาญ

Dean HEROES

282

เราสามสี่คน (+1 ตัว)

              

               18/01/2025 เวลา 07.00 น.

               ในที่สุดวันออกเดินทางก็มาถึง…

               ดีนขอเดินทางออกจากค่ายไปพร้อมกับทีมงาน ‘โค่นแผนลับคืนเดือนดับแดนแสงเหนือ’ (ชื่อโคตรยาว) ของแมคเคนซี โดยที่เขาให้อีกฝ่ายไปรอสองสาวที่หน้าจุดนัดพบก่อน ส่วนตัวเองจะแวะไปที่คอกม้าของค่ายเพื่อคอนเฟิร์มกับควีนว่าเดินทางวันนี้แน่ ๆ หลังจากที่ผลัดเธอมาถึงสามครั้ง

               “วันนี้เป็นวันเดินทางจริงแล้วควีน ฉันขอย้ำแผนการให้เธอฟังอีกครั้งนะ ถึงเธอจะเป็นเพกาซัสแต่คนธรรมดาที่ไม่ใช่เดมิก็อดจะเห็นว่าเธอเป็นม้า แล้วม้าก็ขึ้นรถไฟแอลไออาร์อาร์ไม่ได้ เพราะฉะนั้นฉันเลยอยากให้เธอบินไปรอที่สถานีรถไฟแกรนด์เซ็นทรัลก่อน แล้วฉันจะนั่งรถไฟตามไป ระหว่างนั้นก็หาที่ซ่อนอย่าทำตัวกระโตกกระตากแล้วจากนั้น–...”

               “ฮรี้” oO(จากนั้นเจ้าก็จะมาหาข้าที่สถานีรถไฟ แล้วขึ้นรถไฟเฮเฟตัสไปด้วยกัน... ใช่ไหมล่ะ? แผนการนี้เจ้าพูดทุกวันที่หามาจนข้าจำได้ ฮึ! ได้เวลาเดินทางสักทีสินะ)

               เพกาซัสสาวสีดำปลอดขยับตัว นางสยายปีกเตรียมพร้อมโบยบินสู่ฟากฟ้า ควีนมาอยู่อาศัยที่ค่ายฮาล์ฟบลัดนานหลายเดือนมากเพียงพอที่จะรู้เส้นทางไปมาหาสู่ระหว่างลองไอแลนด์และแมนฮัตตันแม้จะไม่มีเดมิก็อดผู้ใดพาขี่

               “อื้อ ใช่ ความจำดีนี่นา สมแล้วที่เป็นเพกาซัสของฉัน เอาล่ะ ฉันต้องไปสมทบกับคนอื่น ๆ ที่หน้าค่ายแล้ว เอาไว้เราเจอกันที่สถานีรถไฟนะควีน”

               “ฮรี้!” oO(ฮึ!)

               นางม้าส่งเสียงออกมาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะออกวิ่งแล้วบินร่อนขึ้นสู่ฟากฟ้า ดีนมองควีนบินลับจนสุดสายตา แอบนึกเสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้ออกเดินทางไปด้วยกัน เพราะว่าดีนยังมีธุระที่ต้องทำที่ย่านโซโห การจะพาม้าไปไหนมาไหนใจกลางเมืองนิวยอร์กในยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอาจถูกตำรวจจับ ดีนไม่แน่ใจว่าในรัฐมีกฎหมายข้อนี้หรือไม่ (ก็แน่ล่ะใครจะไปจำว่าขี่ม้ากลางเมืองได้หรือไม่ได้) แต่เพื่อไม่ให้กลายเป็นจุดสนใจมากเกินไปก็มีแต่วิธีการนี้

               ควีนเริ่มออกเดินทางแล้วก็ถึงเวลาที่เขาต้องไปที่จุดสตาร์ทแล้วเช่นกัน

               .

               .

               .

               7.30 น.

               ใบหน้าของชายหนุ่มสายเลือดโพไซดอนในตอนนี้เต็มไปด้วยหนวดเครารกครึ้ม เขาไม่ได้โกนหนวดตั้งแต่วันที่หาข้อมูลการท่องเที่ยวซาอุดิอาระเบียตอนต้นปี โดยมุ่งหมายไว้ว่าด้วยใบหน้าแบบชาวละตินน่าจะพอเนียนเป็นชาวตะวันออกกลางได้ อย่างน้อยด้วยรูปลักษณ์ที่คล้ายคนท้องถิ่นจะไม่ถูกลักพาตัวไปเรียกค่าไถจากผู้ก่อการร้าย

               ในกระเป๋าสะพายบรรจุสัมภาระสำหรับการผจญภัยแนววิบากมาอย่างเต็มเปี่ยม ดีนจัดเสื้อผ้าไว้ไม่กี่ชุด เน้นเสื้อผ้าหนา ๆ ที่คลุมกันทรายได้ โดยกะว่าจะใช้บริการซักรีดที่เมืองนีออมในการหมุนเวียนชุดใส่ ส่วนที่เหลือเป็นเต็นท์ อาหารฉุกเฉิน อุปกรณ์ประทังชีพอีกเล็กน้อย และสิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้เลยคือ ‘คทาลวงใจจำลอง’ งานนี้ทั้งดีนและควีนน่าจะได้นอนกลางดินกินกลางทะเลทรายหลายวันกว่าจะเดินทางจากกรุงริยาดไปถึงเมืองใหม่นีออม

               ความน่าหงุดหงิดหนึ่งของการเป็นบุตรแห่งโพไซดอนคือขึ้นเครื่องบินไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงซื้อตั๋วเครื่องบินจากริยาดไปลงที่ทาบุกใช้เวลาเดินทางเพียงแค่สองชั่วโมงไม่ใช่สี่หรือห้าวัน (แน่นอนว่าตอนซื้อตั๋วเครื่องบินต้องใช้มายากลนิดหน่อย)

               ‘ทำไมวันนั้นตอนที่เจอเทพซุสไม่กอดขาอ้อนวอนขอให้นั่งเครื่องบินได้วะ ฉันนี่มันโง่ชะมัด!’

               ดีนนึกตำหนิตัวเอง แต่ตอนนั้นแค่ยืนให้อยู่ด้วยขาสั่น ๆ ยังทำได้ยาก ในเมื่อเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ก็มีแต่ทำใจ…

               เมื่อดีนมาถึงรูปปั้นอะธีน่าพาร์เธนอนก็เห็นว่าทุกคนมารอกันอยู่แล้ว หญิงสาวทั้งสองดูกระฉับกระเฉง ส่วนสำหรับแมคเคนซีน่าจะถือเป็นวันที่ตื่นเช้าที่สุดในรอบปีก็ได้มั้ง

               ชายหนุ่มปั้นหน้ายิ้ม ถึงแม้จะหึงแฟนแต่จะเอาความงี่เง่าไปลงที่คนอื่นไม่ได้

               “ฮาย ทุกคน ขอบคุณที่รอนะ ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันดีน นีล เป็นแฟนของแมคซี่เอง” แนะนำตัวแบบแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของดักทางไว้ก่อน

               @Mackenzie

               “สวัสดีคุณนีล ฉันเฟลิจิตัส คีธ ธิดาแห่งฮีบี้ หรือคุณจะเรียกฉันว่าหมอคีธก็ได้ค่ะ” หมอคีธแย้มยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เธอน่าจะรู้จักเขาอยู่แล้วจากชื่อเสียงที่ลงหนังสือพิมพ์กอสซิปของเทพเฮอร์มีสมาหลายฉบับ

               “รูบี้ ซู ธิดาแห่งแอรีส” หญิงสาวใบหน้าเอเซียเอ่ยแนะนำตัวเพียงสั้น ๆ

               ด้วยใบหน้าบูดบึ้งไม่รับแขกของธิดาแอรีสทำเอาชายหนุ่มผู้ทักทายใจคอไม่ดี ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้เขาไม่ค่อยลงรอยกับเอลลิสเท่าไร จึงคิดว่าอีกฝ่ายก็คงจะไม่ชอบเขาเหมือนกัน ทว่าผิดคาดเล็กน้อย ใบหน้าเย็นชาของเจ้าหล่อนกลับมีประกายความอยากรู้อยากเห็นปรากฏอยู่ในแววตา คล้ายกับอ่านได้ว่า ‘นายคนนี้นี่แหล่ะที่อยากเจอตัวมานาน’ แต่ดีนไม่อาจคาดเดาได้ว่าสายตานั้นสื่อถึงอะไรกันแน่

               “เอ่อ.. คือ.. มีอะไรหรือเปล่ารูบี้?”

               “ขออภัย” เมื่อถูกทักหญิงสาวจึงผินใบหน้ามองทางอื่นไม่ได้จดจ้องชายหนุ่มคนนี้นานเกินไป “แค่คิดว่า... หากมีโอกาสอยากขอให้คุณช่วยชี้แนะ”

               “ชี้แนะ?” ดีนยิ้มค้างเอียงคออย่างไม่เข้าใจ แต่คำว่า ‘ขอให้ช่วยชี้แนะ’ ค่อนข้างคุ้นหู จนพลันนึกไปถึงบทพูดในหนังจีนกำลังภายในที่แชร์แมทชอบดูเลย คำว่า ‘ชี้แนะ’ ที่ว่า ไม่ค่อยตรงกับความหมาย มันมักจะจบด้วยการประลองทุกที พอคิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นดีนก็ส่ายหน้าดิ๊ก ๆ “เอ่อ.. ฉันวรยุทธอ่อนหัด คงให้คำชี้แนะไม่ได้”

               “ชื่อเสียงเลื่องลือแต่มิอวดตัว น่าเลื่อมใส”

               เอ้า! เป็นงั้นไป มาเลื่อมใสอะไรไม่รู้ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า..

               “พวกเราพร้อมเดินทางกันหรือยัง?”

               @Mackenzie

               “ไม่เรียกแท็กซี่สามพี่น้องสีเทาหรือ?” รูบี้ถาม

               “ไม่เด็ดขาด!” ดีนและหมอคีธโพล่งออกมาแทบจะพร้อมกัน แปลว่าหญิงสาวคนนี้น่าจะเคยมีประสบการณ์สุดเร้าใจบนถนนสายนิวยอร์ก

               @Mackenzie

               “แบบที่ฉันเคยเล่านั่นแหล่ะ ไอ้แท็กซี่บ้านั่นไปถึงไทม์แสควร์ได้ภายในครึ่งชั่วโมงอยู่หรอก แต่อย่าหาทำถ้ายังไม่อยากตาย ฉันกลัวว่าพวกเราจะซี้ม่องเท่งกันก่อนจะได้ไปทำภารกิจ”

               “เห็นด้วยเลย ถึงจะไม่เคยมีประวัติเกิดอุบัติเหตุมาก่อน แต่ถ้าเป็นโรคหัวใจก็เสี่ยงตายได้เหมือนกัน” เฟลิจิตัสเสริม

               “....” ส่วนคนเสนอเงียบกริบ สายตาที่เคย ‘เลื่อมใส’ แปรเปลี่ยนเป็น ‘เหยียดหยาม’ ภายในชั่วพริบตา คล้ายกับสาวบ้านแอรีสจะตะโกนใส่หน้าว่า ‘ไอ้พวกอ่อนหัดเอ๊ย!’  ทว่าเธอไม่ได้ทำ

               “เอาล่ะ ๆ ตามแผนคือนั่งรถไฟแอลไออาร์อาร์ไปลงที่เพนน์สเตชั่น จากนั้นขอแวะไปทำธุระที่ย่านโซโหก่อน หวังว่าพวกเธอจะไม่ว่าอะไรนะ” จู่ ๆ ก็เอ่ยแผนการออกมา ซึ่งแผนนี้ดีนไม่ได้บอกแมคเคนซีมาก่อน

               @Mackenzie

               “นายต้องไปด้วยแมคซี่ เพราะว่ามันเป็นเรื่องสำคัญระหว่างฉันกับนาย” ดีนมัดมือชก ถ้าหากแมคเคนซีไม่ได้ไปด้วยมันจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่เขาเลือกจะออกเดินทางพร้อมกับอีกฝ่ายทั้งที่ตัวเองพร้อมเริ่มภารกิจตั้งแต่เมื่อสิบวันก่อน

               “ฉันไม่มีปัญหาค่ะ แล้วเธอล่ะคุณซู” เฟลิจิตัสเอ่ย

               “...ยังไงก็ได้” สาวเอเซียเอ่ยด้วยน้ำเสียงหน่ายใจ ซึ่งเธอน่าจะได้เหนื่อยหน่ายอีกหลายกระบุง

               “โอเค ถ้างั้นไปที่สถานีรถไฟกัน รถไฟเที่ยวต่อไปน่าจะใกล้มาถึงแล้วล่ะ”

               พูดจบก็ตัดบท เข้าไปเดินควงแมคเคนซีออกจากหน้ารูปปั้นเทพีอะธีน่าพาร์เธนอนออกจากค่ายฮาล์ฟบลัดไปขึ้นรถไฟที่สถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุด

               @Mackenzie

               การเดินทางไกลยังคงน่าเบื่อเหมือนเดิม ดีนใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงบนรถไฟไปกับการนอนหนุนไหล่แมคเคนซีเพื่อเก็บแรงเอาไว้ แม้ว่าเดี๋ยวเขาจะได้นอนบนรถไฟเฮเฟตัสอีกนานก็ตามที เรียกว่าทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผิดปกติ จนเมื่อรถไฟหยุดลงที่สถานีรถไฟเพนซิลเวเนียหรือที่ชาวนิวยอร์กเรียกกันติดปากกว่า 'สถานีเพนน์' เวลาก็ล่วงเข้าช่วงสายของวันที่สิบเอ็ดนาฬิกา

               พอลงจากรถไฟได้ก็ยืดเส้นยืดสายสักหน่อย

               “เดี๋ยวฉันกับแมคซี่จะขอไปที่โซโหกันต่อล่ะ พวกเธอเอาไงกันต่อ? จะไปด้วยไหม หรือว่ารอแถวนี้”

               จากปฏิกิริยาดูก็รู้ว่าคนรักเขาอยากได้เวลาที่เป็นส่วนตัวกัน หมอคีธจึงชิงตอบ

               “ฉันคิดว่ารออยู่ที่นี่ดีกว่าค่ะ ถ้างั้นพวกเราไปรอที่สตาร์บัคส์ในพลาซ่าตรงกันข้ามกับสถานีเพนน์นะคุณลินคอล์น ไปกันเถอะคุณซู” คุณหมอสาวจับแขนของหญิงสาวบ้านแอรีสให้เดินหลบฉากออกมา ทิ้งดีนกับแมคเคนซีเอาไว้ตรงนั้น ในเมื่อบอกจุดนัดพบกันแล้วก็แค่รอเวลาให้พวกเขาจัดการธุระกันเสร็จเดี๋ยวก็ตามมากันเอง

               เมื่อเอบีซีจากไปแล้วดีนก็ยิ้มหวาน (แต่ดูน่ากลัวนิดหน่อย) ให้กับคนรัก

               “ไปกันที่รัก เราขึ้นซับเวย์ไปที่โซโหกันต่อ”

               @Mackenzie

               “ไม่มีอะไรนี่ นายคิดมากไปแล้วที่รัก” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็ไปต่อสถานีต่อไปที่โซโห ย่านเก่าที่คุ้นเคย