[บ้านใหญ่] ห้องทำงานไครอน

CHIRON'S STUDY
ADMINISTRATION & ACTIVITIES DIVISION

ห้องทำงานส่วนตัวที่ส่งกลิ่นอายความรู้ผ่านเครื่องเรือน ไม้ฮอกกานี ชั้นหนังสือที่เรียงรายอยู่รอบด้านอัดแน่นไปด้วยตำนานปรัมปราและบันทึกของเหล่าวีรบุรุษตั้งแต่ยุคโบราณจนถึงปัจจุบัน เป็นสถานที่ซึ่งกาลเวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งเพื่อให้ผู้ครอบครองได้ขบคิดและวางแผนเพื่ออนาคตของเหล่ากึ่งเทพ

โดยปกติแล้ว ไครอน มักจะใช้เวลาอยู่กับการฝึกสอนในสนามฝึก แต่เขาจะกลับมาประจำการที่ห้องแห่งนี้เสมอเพื่อต้อนรับและลงทะเบียน ชาวค่ายใหม่ ที่เพิ่งก้าวเท้าเข้าสู่ค่ายฮาล์ฟบลัดเป็นครั้งแรก โดยเฉพาะในวันที่ภาระหน้าที่ตกหนักอยู่ที่เขาเพียงผู้เดียวหลังจากที่ผู้อำนวยการท่านเดิมเดินทางกลับโอลิมปัส

THE ACTIVITIES DIRECTOR
( ผู้อำนวยการฝ่ายกิจกรรมค่าย )

---

เซนทอร์ผู้ปราดเปรื่อง ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าครูฝึกและผู้รับผิดชอบทุกกิจกรรมหลักภายในค่ายฮาล์ฟบลัด เขาคือที่ปรึกษาที่เปี่ยมด้วยเมตตาและปัญญา พร้อมจะชี้นำทางให้เหล่าวีรบุรุษรุ่นใหม่เสมอ

RECORD UPDATED: 25 JULY 2025

CAMP HALF-BLOOD ARCHIVE • PROPERTY OF CHIRON

Daemon HEROES

Camp Half-Blood

"อาคารหลังใหญ่ เสากรีกโบราณ" ไม่ผิดแน่ เดม่อนยิ้ม เขาคงใกล้จะได้รู้เรื่องของแม่เขาแล้ว บางทีไครอนอาจจะรู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้าง ก่อนเขาสูดหายใจลึก ๆ และเดินเข้าไปข้างในบ้านใหญ่
          ผมเดินเข้าไปข้างใน ก่อนผ่านห้องนั่งเล่น ผมต้องสะดุ้งกับหัวเสือดาวติดผนัง และแน่นอนว่ามันคำรามใส่ผม เสือดาบมีแต่หัวแต่มันยังไม่ตาย !! โอเค ผมไม่ควรจะตกใจ เพราะในค่ายเลือดผสมนี้คงไม่มีอะไรแปลกเกินไปกว่านี้แล้ว เดม่อนมองดูพรมเหมือนหนังสิงโต แต่ปลายพรมที่มีหัวสิงโตประดับมันดูหัวใหญ่กว่าที่พบเห็นปกติ

          "เธอเป็นเด็กใหม่งั้นเหรอ" ไครอนเดินออกมาจากห้องทำงานพอดี ก่อนเขาเห็นผมและถามขึ้น
          เดม่อนหันไปตามเสียง อีกฝ่ายเป็นไครอนในตำนานจริง ๆ ขาท่อนล่างของเขาเป็นม้าทั้งหมด ก่อนผมจะรีบทำความเคารพอีกฝ่าย "ครับ ผม..." ผมทำท่าจะพูดเรื่องพี่อาเธอร์ แต่พี่บอกว่าอย่าบอกว่าผมเคยเจอเขา ด้วยค่ายของเราไม่ควรพูดถึงกัน อาจจะส่งผลให้เหล่าเทพเกิดภาวะความจำสับสน
         "ใช่ครับ แซเทอร์คิงช่วยเหลือผมและพามาที่ค่ายนี้" เดม่อนตอบอีกฝ่าย ไครอนเดินมาหยุดตรงหน้าผม ก่อนเขาจะเพ่งพินิจมอง
          ไครอนถอนหายใจ ดูเหมือนว่าเด็กตรงหน้าจะยังไม่มีเทพองค์ไหนรับรองในเวลานี้ บางทีพวกเขาอาจจะยุ่งอยู่ "ดูเหมือนข้ายังตอบไม่ได้ว่าเจ้าเป็นใคร แต่เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปพักบ้านพักหมายเลข 11 ชั่วคราว"
        ไครอนพูดขึ้นก่อนเดินไปทางประตูอาคารบ้านใหญ่ "ตามข้ามา"
        ผมกลับหันหลังวิ่งตามไครอนไป ก่อนจะแนะนำตัว "ผมเดม่อน เดม่อน แคนเนลท์ครับ"
        "ว่าแต่คุณเคยฝึกเฮอร์คิวลีสจริง ๆ ใช่ไหมครับ ตามที่ผมเคยได้ยินมาจากในตำนาน" เดม่อนเอ่ยถามขึ้นต่อจากนรวดเร็ว
        "ใข่แล้วเดม่อน และวีรบุรุษอีกหลายคน รวมถึงเจ้าด้วยที่ข้าจะฝึก" ไครอนตอบอีกฝ่ายหันศีราะมายิ้มให้คุณ "เจ้าพร้อมจะรับการฝึกจากข้าหรือเปล่า"

"เพียงแต่..." เดม่อนพูดขึ้นก่อนจะหยุดครู่ และพูดขึ้นใหม่ "ผมไม่ใช่วีรบุรุษอะไรนะครับ ขนาดพ่อแท้ ๆ ผมยังปกป้องท่านไม่ได้"

"วีรบุรุษทุกคนก็มีช่วงเวลาเช่นเจ้านั่นล่ะ เดม่อนน้อย แต่ขอเพียงเจ้าเชื่อในศักยภาพตัวเอง ข้าก็ย่อมสามารถฝึกเจ้าให้แข็งแกร่งได้" ไครอนกล่าวตอบผม "เจ้าหนู เชื่อมั่นในตัวเอง จำไว้"

ผมพยายามจดจำทุกคำที่อีกฝ่ายพูด 

ผมเดินตามไครอนไปตามทางเดิน เขาบอกว่าผมยังไม่ได้รับการรับรองจากทวยเทพ เด็กที่ยังไม่ได้รับการรับรองจะได้ไปพักบ้านหมายเลข 11 บ้านเฮอร์มีส เป็นบ้านที่เปิดต้อนรับนักเดินทางทุกคน

 

Feria HEROES

Play it coolFeriaHayes time

เฟเรียมาถึงยังหน้าบ้านใหญ่ตามที่พี่มาร์ธ่าและเด็กชาวค่ายคนนั้นบอก เธอก็มองซ้ายมองขวาดูว่าต้องไปที่ไหน จนกระทั่งเธอได้เห็นทางสว่าง นั่นไงล่ะห้องทำงานของไครอน

เธอเคาะประตูดังสามทีตามมารยาท

"ขออนุญาตค่ะ"

"เขามาได้ประตูไม่ได้ล็อต"

สิ้นเสียงเธอก็เปิดประตูเข้าไปข้างใน โค้งคำนับทักทายอีกฝ่ายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทำให้เธอมองเห็นท่อนล่างของอีกฝ่ายที่ไม่ใช่คน

"มาใหม่เหรอ"

"ค่ะ หนูชื่อ เฟเรีย เฮย์ส ค่ะ คือเด็กที่เจอกันที่ประตูเขาบอกให้มารายงานตัวที่นี่ค่ะ"

"ข้าไครอนเป็นผู้อำนวยการค่ายและหัวหน้าครูฝึกประจำค่ายฮาล์ฟบลัดแห่งนี้ อย่างที่เห็นข้าเป็นเซนทอร์น่ะ ที่นี่มีเด็กที่เป็นแบบนี้ก็เยอะ เดี๋ยวก็ชินน่า"

"คิดว่านะคะ....ขนาดตอนเจออสุรกายยังใช้เวลา 2 ปีกว่าจะชินเลย แล้วที่นี่จะกี่ปีกันนี่"

เธอพึมพำกับตัวเองในประโยคสุดท้ายก่อนที่จะเริ่มยืนตรงฟังคำพูดของอีกฝ่าย

"เจ้าคงรู้เรื่องลูกครึ่งเทพแล้วใช่ไหม"

"รู้แค่เพียงเป็นเด็กที่เกิดจากเทพกับมนุษย์ตามที่พี่มาร์ธ่าเคยบอกมา แล้วก็รู้แค่ว่าที่นี่เป็นสถานที่ร่วมเด็กที่เป็นลูกครึ่งเทพไว้ด้วยกัน รู้แค่นี้นะคะ"

"งั้นเหรอแล้วเคยมีเรื่องแปลก ๆ ไหมล่ะ"

"ถ้าพูดถึงเรื่องแปลก ๆ ก็คงที่หนูอ่านหนังสือทีไรจะมีตัวอักษรที่ไม่รู้จักลอยขึ้นมาทุกที กับที่เห็นพวกอสุรกายไล่ตามนี่แหละค่ะ"

"นั่นเป็นโรคดิสเล็กเซีย เป็นโรคที่ทำให้เห็นอักษรจากภาษาอังกฤษเป็นภาษากรีกโบราณ ส่วนพวกอสุรกายพวกนั้นมันตามกลิ่นเจ้ามาไงล่ะ กลิ่นของลูกครึ่งเทพ แต่คนอื่นจะไม่เห็นพวกมัน พวกมันมีมนต์บังตาอยู่ คงเห็นแค่เป็นคนกำลังตามตื้อเจ้าอยู่"

"ทำไมถึงตามกลิ่นหนูมาล่ะคะ"

"ตามฆ่าเจ้าไง ยิ่งโตขึ้นกลิ่นก็แรงขึ้น ถึงต้องมีที่นี่เพื่อคุ้มครองพวกเธอ วางใจได้ที่นี่พวกอสุรกายเข้ามาไม่ได้หรอก"

"ค่อยยังชั่ว แล้วหนูต้องทำอะไรต่อไปเหรอคะ"

"เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปอยู่บ้านหมายเลข 11 บ้านเฮอร์มีส ที่นั่นเป็นบ้านของเด็กที่ไม่ถูกรับรองว่าเป็นสายเลือดของเทพองค์ใด รับนี้ไปสิ"

ไครอนยื่นเสื้อค่ายตัวหนึ่งมาให้กับเธอ เฟเรียรับมันมาก็สวมทับเสื้อเดิมทันที

"พอดีเลย.."

"นี่คือเสื้อค่ายเป็นการบ่งบอกว่าเจ้าได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากค่ายแล้วไงล่ะ ตามมาสิ"

"ค่ะ"

bettyleg

Denista BELIEVER

BLOOD OF APHRODITE

“ บ้านใหญ่ .. บ้านใหญ่ ไปหาไครอน โอเค ตรงนี้หรือเปล่านะ ? ” ผู้มาใหม่คล้ายจะสับสนกับทิศทางเล็กน้อย แต่เคราะห์ยังดีที่มีคนใจดีช่วยชี้บอกทางให้เธออยู่เป็นระยะอย่างเป็นมิตร เนเรซ่าเดินหอบกระเป๋าคู่ใจที่มีข้าวของไม่กี่อย่างของตัวเองตรงเข้ามาในสถานที่ซึ่งคนในค่ายเรียกกันว่าบ้านใหญ่ พร้อมกันนั้นดวงตาที่คมกริบของวิฬาร์อันมากไปด้วยพิษสงอย่างเธอก็เคลื่อนมองไปทั่วเพื่อจดจำบรรยากาศที่คงจะต้องได้เห็นไปอีกนาน

เนเรซ่าสูดหายใจเข้า ตัวเธอในตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าประตูใหม่บานใหญ่ที่จะนำเธอเข้าไปสู่ห้องทำงานของคนที่ชื่อ ‘ ไครอน ’ หญิงสาวจัดชุดของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะรวบเส้นผมสีบลอนด์ให้ปัดมาพาดอยู่ที่ไหล่ขวา เธอปิดเปลือกตาลงครู่หนึ่งเพื่อทำใจ ก่อนที่จะยื่นมือเข้าเคาะประตูเบา ๆ เพื่อขออนุญาตเข้าไปด้านใน

“ เชิญ เชิญเข้ามาได้ ”

เสียงทุ้มที่ลอดจากขอบประตูดังออกมาให้คนที่อยู่ด้านนอกพอจะได้ยินคำอนุญาตจากปากเจ้าของที่อยู่ด้านใน เนเรซ่านับหนึ่ง สอง และสาม อยู่ในใจสั้น ๆ จากนั้นจึงเอื้อมมือเข้าจับลูกบิดและเปิดประตูเข้าไปสู่ด้านในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้ รวมไปถึงกลิ่นหนังสือเก่า ๆ ที่คงจะได้รับการดูแลรักษาอย่างดี

“ยินดีต้อนรับ ฉันได้ยินเรื่องของเธอจากอาเธอร์แล้ว ฮาร์ปี้สินะ ฮาร์ปี้ในกรุงปารีสคงเกรี้ยวกราดน่าดู เพราะปกติแล้วไม่ค่อยมีครึ่งเทพตกถึงท้องเจ้าพวกนั้น ”

ความประทับใจแรกที่เนเรซ่ามีต่อเจ้าของชื่อ ‘ ไครอน ’ คงเป็นบรรยากาศปลอดโปร่งชวนให้สบายใจ และประโยคคำทักทายที่แฝงไว้ด้วยความเป็นกันเอง บ่งบอกให้ทราบถึงประสบการณ์ชีวิตและวุฒิภาวะที่มากพอในการจะต้อนรับสมาชิกใหม่ที่ยังไม่เชื่อและวางใจในตัวค่ายเท่าใดนัก แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเริ่มต้นทักทายเธอด้วยรอยยิ้มและความเป็นกันเอง ถ้าอย่างนั้นเธอก็สมควรจะต้องตอบกลับด้วยการแสดงออกในระดับเดียวกันเพื่อรักษาไว้ซึ่งมารยาทที่ควรมี “ สวัสดีค่ะคุณไครอน หวังว่าฉันคงจะไม่ได้มารบกวนเวลาพักผ่อนของคุณ .. แล้วก็ ไม่ปฏิเสธเลยค่ะว่าฮาร์ปี้ที่กรุงปารีสค่อนข้าง ดุดันทีเดียว ”

เสียงหัวเราะร่วนของไครอนดังขึ้นเป็นสัญญาณตอบรับที่ว่าเขาพอจะชื่นชอบคำตอบของเธออยู่บ้าง เซนทอร์มากประสบการณ์ภายมือไปยังเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ตรงหน้า เขาคงต้องการให้ว่าที่สมาชิกค่ายคนใหม่ได้นั่งลงสนทนารายละเอียดก่อนที่จะปล่อยให้อีกฝ่ายได้เข้าไปผจญภัยใช้ชีวิตภายในค่ายด้วยตัวของเธอเอง

“ อาเธอร์บอกฉันมาว่า เธอค่อนข้างที่จะ โดดเด่น ในตอนแรกฉันยังไม่เข้าใจนักเกี่ยวกับความหมายของคำว่าโดดเด่นที่เขาต้องการจะสื่อ แต่หลังจากได้พบแล้ว ฉันคิดว่าฉันเข้าใกล้กับการเข้าใจถึงคำว่าโดดเด่นนั้นแล้วล่ะ ” ไครอนพูดในระหว่างที่เนเรซ่ากำลังทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ตั้งอยู่บริเวณอีกฟากหนึ่งของโต๊ะทำงาน ทำให้พวกเขาทั้งสองต่างก็อยู่ในระดับที่สนทนาโดยมองหน้ากันได้แบบที่สะดวกยิ่งขึ้น “ เธอคงมีข้อสงสัยเกี่ยวกับที่นี้ไม่น้อย เอาล่ะ ลองถามสิ่งที่เธออยากรู้มาสิ ”

“ ฉันพอรู้แล้วว่าค่ายนี้มีไว้เพื่ออะไร แต่ว่า สิ่งที่ฉันสงสัยคือ ทำไมถึงได้มาเจอฉันเอาตอนนี้ ”

เซนทอร์ผู้ครอบครองตำแหน่งรักษาการดูแลค่ายผ่อนลมหายใจออก เขาระบายยิ้มเบาบาง จากนั้นถึงได้เริ่มเอ่ยปากอธิบายถึงเรื่องราวของค่ายนี้ให้เธอได้ฟัง “ อันที่จริงเราคอยตามหาทายาทของเหล่าทวยเทพอยู่เสมอเด็กน้อย แต่มันก็ไม่ใช่ทุกครั้งที่เราจะพบ ”

“ ภายในค่ายแห่งนี้ ครึ่งเทพที่อายุน้อยที่สุด จะอยู่ที่ราว ๆ 12 ปี ส่วนที่มากกว่านั้นก็มี ” ไครอนเบนหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างที่ยังมีชาวค่ายแอบแวะเวียนกันมาดูหน้าตาของว่าที่สมาชิกใหม่พร้อมด้วยรอยยิ้มเอ็นดู “ เราเรียกมันว่าเป็นโชคชะตาที่ผู้เป็นพ่อหรือแม่มอบให้ บางครั้งพวกเขา หมายถึง เหล่าเทพสักคนที่เป็นผู้ให้กำเนิดเธอก็ ค่อนข้าง.. เข้าใจยาก ”

ฟังดูเหมือนการนินทาทวยเทพอยู่บ้าง แต่ถ้ามันเป็นการที่ผู้ดูแลค่ายกล่าวเอาเองก็คงจะไม่ผิดอะไร “ คุณจะบอกว่า สุดท้ายแล้วเรื่องทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพ่อหรือแม่ที่ไม่เคยโผล่หน้ามาเจอกันนะเหรอคะ ? ”

“ จะเรียกแบบนั้นก็ได้สาวน้อย สุดท้ายแล้วพวกเขามักเป็นคนตัดสินใจ ว่าทายาทของพวกเขาพร้อมที่จะรับรู้เรื่องราวพวกนี้เมื่อไหร่ โอ้ จริงสิ ขอโทษนะ เธอเติบโตมากับ ? ”

“ พ่อค่ะ ฉันใช้ชีวิตมากับพ่อ ”

“ วินาทีแรกที่ฉันพบเธอ ฉันคิดว่ามีรายชื่อพวกเขาไม่กี่คนที่พอจะเป็นต้นกำเนิดให้เธอได้ แต่พอพูดแบบนี้แล้ว ก็ดูเหมือนจะตัดตัวเลือกไปได้เยอะเลยเชียว ” ไครอนขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ พลางหยิบเอาแฟ้มรายชื่อของบ้านต่าง ๆ ขึ้นมาดูว่าเด็กสาวตรงหน้ามีโอกาสมากน้อยแค่ไหนที่จะได้ไปโผล่ในเคบินใด

“ โดยปกติแล้วคุณใช้อะไรวัดว่าใครจะเป็นลูกใคร ยังไงนะคะ ? ”

“ โดยปกติแล้ว พวกเขาจะแสดงสัญลักษณ์ขึ้นมาให้เรารู้เอง ในกรณีที่ยังไม่รู้ว่าเธอเป็นเด็กบ้านไหนก็แค่ต้องไปอยู่ที่บ้านเฮอร์มีสเพื่อรอการแสดงสัญลักษณ์ ” ไครอนเงยหน้าขึ้นจากกระดาษเอกสารและคลี่ยิ้มเบาบาง “ แต่เธอดูมีความโดดเด่นอย่างที่อาเธอร์ว่า เพียงแต่ฉันยังนึกไม่ออกว่าความโดดเด่นนี้มันค่อนไปทางองค์ใด.. ”

เอาล่ะ ถึงแม้เนเรซ่าจะเคยศึกษาในเรื่องของเทพ และเรื่องลี้ลับตามตำนานมามากมาย แต่เธอไม่ใช่สาววัยใสอายุ 15 ที่ยังคลั่งไคล้กับการมีพลังวิเศษ หรือฝันใฝ่อย่างได้รับพร ไม่ก็การได้เจอคิวปิดตัวเป็น ๆ อีกต่อไป ดังนั้นมันก็คงมีบ้างที่เธอจะหลง ๆ ลืม ๆ รายละเอียดของบรรดาเทพที่ครั้งหนึ่งเปรียบเสมือนไอดอลในดวงใจ “ ขอโทษนะคะคุณไครอน ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีรายละเอียดเกี่ยวกับเทพแต่ละองค์ ไม่ก็ แต่ละบ้านที่คุณว่าให้ฉันอ่านหรือฟังไหม ”

“ มีสิ เดี๋ยวนี้พวกเด็กสมัยใหม่ไม่ค่อยศึกษาเรื่องเก่าเรื่องแก่กันแล้ว ฉันเลยต้องทำใบปลิวข้อมูลเอาไว้ให้พวกเขาอ่านง่าย ๆ เอาล่ะ อยู่ไหนนะ… ”

สิ้นเสียงพึมพัม เซนทอร์ผู้ดูแลก็ก้ม ๆ เงย ๆ เปิดลิ้นชักหาใบปลิวข้อมูลเพื่อที่จะส่งให้เธอได้อ่านฆ่าเวลาไปพลาง ๆ ถึงแม้ว่าจะใช้เวลาหาอยู่พักหนึ่งแต่ก็เป็นเรื่องดีที่สุดท้ายไครอนก็ได้เจอใบปลิวเหลือเป็นใบสุดท้ายและยื่นให้ว่าที่สมาชิกใหม่ได้อ่านทำความเข้าใจไปพลาง ๆ

เนเรซ่ากะพริบตาปริบ เธอไม่คิดว่ามันจะมีจริง แต่ก็ .. ก็ดี ถ้ามันมี

สาวฝรั่งเศสลอบถอนหายใจอยู่คนเดียวเงียบ ๆ พลางพลิกหน้าใบปลิวเพื่ออ่านรายละเอียดเกี่ยวกับเทพ และบ้านแต่ละหลังภายในค่ายอย่างตั้งใจ ต้องขอบคุณใบปลิวสารพัดประโยชน์ที่ทำให้อย่างน้อยเธอก็เริ่มพอจะนึกภาพรวมของที่นี่ และได้เห็นในสิ่งที่ควรจะรู้ติดสมองไว้ถ้าต้องใช้ชีวิตภายในค่าย

“ เอาตรง ๆ ไหม คุณไครอน ฉันไม่เห็นเข้าใจเลยว่าตัวเองจะเป็นครึ่งเทพ หรือ ไอ้สิ่งที่เรียกว่าลูกเทพนี่ได้ยังไง ”

“ ไม่สิ ฉันหมายถึง ฉันเข้าใจ ว่าอาการที่ฉันมีมันแปลก แบบว่า การเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น การเจอตัวประหลาดมาตลอดชีวิต หรือ การเข้ามาที่นี่ได้ ทั้งที่ ในใบปลิวบอกว่า ค่ายนี้ใช่ว่าจะเข้ามากันได้ทุกคน แต่ ฉันไม่เข้าใจอยู่ดี ฉันดูไม่เห็นจะเข้าเค้าการเป็นลูกของเทพองค์ไหนเลย แล้ว— ”

เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะดูสีหน้าของผู้ดูแลที่คงจะเคยเจอปัญหานี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าเมื่อนัยน์ตาสีฟ้าครามของเนเรซ่าได้มองตรงไปยังเซนทอร์ที่อยู่อีกฟาก เธอก็ต้องแปลกใจ ที่ชายผิวเข้มผู้นั้นเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร และหัวเราะเบา ๆ ในระหว่างที่มองเลยศีรษะของเธอขึ้นไป

“ รู้อะไรไหมสาวน้อย ”

“ ฉันว่าเธอคู่ควรต่อการเป็นธิดาของเทพีองค์นี้ที่สุดเลยล่ะ ”

“ ยินดีต้อนรับ ธิดาแห่งเทพีอะโฟรไดท์ ”

ไครอนพยักเพยิดเป็นสัญญาณให้เนเรซ่าเงยหน้าขึ้นมองเหนือศีรษะ และแน่นอน สิ่งที่เธอเห็นนั้นคือเส้นสัญลักษณ์นกพิราบสีขาวเรืองรองที่ปรากฏขึ้นด้วยความยินดี

เนเรซ่าช็อคไปแล้ว เธออ้าปากและนิ่งค้างไปจนเซนทอร์ที่มองอยู่ถึงกับต้องหัวเราะอีกครั้ง และใช้มือทุบกับโต๊ะเบา ๆ เพื่อเรียกให้สติของเด็กสาวกลับมาอยู่กับตัว “ ฉันบอกแล้วว่าเธอโดดเด่น ที่แท้ก็เป็นความโดดเด่นของอะโฟรไดท์ที่แสนงดงามนี่เอง ”

“ รับนี่ไปสิ นี่เป็นเสื้อค่ายที่เธอจะต้องใช้หลักจากนี้ แล้วก็ ตามฉันมาเนเรซ่า ฉันจะพาเธอไปยังบ้านที่มีเหล่าพี่น้องของเธอพักอยู่”

Feria HEROES

Play it coolFeriaHayes time

เฟเรียมายังห้องทำงานของไครอนอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตกใจว่าเมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้นด้วยความอยากรู้ เธอก็สวมเฮคโฟนฟังเพลงคลายความตื่นเต้นแต่เพลงมันโจ๊ะ ๆ ซะ จนจากตื่นเต้นกลายเป็นอยากเต้นแทนนี่แหละ แต่ก่อนหน้านั้นเธอก็เคาะประตู

ก็อก ๆ 

"เข้ามาได้"

"ขอโทษที่มารบกวนยามดึกนะคะคุณไครอน คือว่าเมื่อครู่ที่โรงอาหารอยู่ดี ๆ ก็มีสัญลักษณ์รูปดอกป็อปปี้เรืองแสงอยู่บนหัวหนูน่ะ คนแถวนั้นบอกว่าหนูเป็นบุตรีแห่งเทพฮิปนอส มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ หนูหมายถึง...ใครคือเทพฮิปนอสเหรอคะ"

"ไม่แปลกหรอกที่ไม่ค่อยรู้จัก เทพฮิปนอสเป็นเทพแห่งการหลับใหล อยู่ในฐานะเทพผู้ช่วยของท่านเทพฮาเดส ดอกป็อปปี้เป็นสัญลักษณ์ของท่าน มันหมายความว่าท่านรับรองเจ้าในฐานะบุตรีของท่านแล้วไงล่ะ จากนี้ไปเจ้าจะต้องไปอยู่ที่บ้านหมายเลข 15 บ้านฮิปนอส แทนบ้านเฮอร์มีสแล้วนะ ตามมาสิ ข้าจะพาไปปลุกพลังสายเลือดของเจ้า"

ว่าแล้วไครอนก็พาเธอเดินออกจากห้องนี้ไปยังบ้านพักหมายเลข 15 ทันที

bettyleg

Mazikeen -

                  หลังจากผ่านการผจญภัย (ที่เมซิคินคิดว่าไม่นับเป็นการผจญภัย) ในค่ายแล้ว เด็กหญิงที่พาเธอเดินสำรวจก็พามาส่งที่บ้านพักหลังหนึ่ง เด็กหญิงเรียกบ้านหลังนี้ว่า 'ห้องทำงานของไครอน'
                  หัวสมองของเมซิคินแล่นเร็วจี๋ เธอพยายามนึกชื่อว่าใครคือไครอนในตำนานปกรณัม เธอจำได้ลางๆ ว่าไครอนมีหน้าที่เป็นครูฝึกวีรบุรุษในตำนาน แต่เธอกลับจำไม่ได้ว่าเขามีรูปร่างลักษณะเป็นยังไง
                      ก็คงเป็นคนธรรมดาล่ะมั้ง ..?
                  เมซิคินคิดพลางปัดเส้นผมสีน้ำเงินเหลือบเทาตัดสั้นที่ผ่านการย้อมมาเมื่อวันก่อนออกไปจากหน้าผาก เด็กหญิงคนเดิมดันหลังเธอในเดินเข้าไปในบ้านพัก ก่อนจากไปเธอยังชูนิ้วโป้งเป็นเชิงบอกว่า 'สู้ๆ' ให้กับเมซิคินอีกด้วย
                  หญิงสาวตัดสินใจก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องทำงานของไครอน ภายในห้องทำงานมีชั้นหนังสือเต็มไปหมด เมซิคินคล้ายกับได้กลิ่นกระดาษลอยฝุ้งไปมาในอากาศ หญิงสาวถูจมูก พยายามหลบเลี่ยงฝุ่นที่เกาะอยู่บนชั้นหนังสือ
                  "สวัสดีค่ะ ?"
                  "โอ้.. เลือดผสมคนใหม่เหรอ" เสียงกุกกักดังออกมาจากชั้นหนังสือสักชั้นหนึ่ง ก่อนที่ร่างของชายคนหนึ่งจะปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเมซิคิน
                  อืม.. เขาก็เป็นแค่ชายคนหนึ่งจริงๆ ด้วย
                  ก็บ้าแล้ว !!
                  เมซิคินผงะ ภาพลักษณ์ของไครอนในสมองก่อนหน้านี้เหมือนถูกลบจนเกลี้ยง แทนที่ด้วยชาย (ก็ไม่เชิง) ชราคนหนึ่ง ริ้วรอยบนใบหน้าของเขาบ่งบอกว่าเขาข้ามผ่านประสบการณ์อันโชกโชนมานานมากแล้ว เคราสีขาวถูกตัดเล็มอย่างดี ทว่าสิ่งที่ทำให้หญิงสาวตกใจไม่ใช่อายุ เครา หรือว่าริ้วรอย หากแต่เป็นชายที่ท่อนล่างเป็นม้าต่างหาก !
                  จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าไครอนไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นเซนทอร์.. ครึ่งคนครึ่งม้าที่เป็นครูฝึกให้กับวีรบุรุษในตำนานต่างหาก
                  หญิงสาวกระพริบตา "เหมือนจะใช่ค่ะ"
                  "ถ้าเช่นนั้นก็.. ยินดีต้อนรับนะ" เขาเอ่ย "เหมือนว่าเซเทอร์ตัวน้อยที่พาเธอมาส่ง คงจะอธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้เธอเข้าใจแล้วสินะ ?"
                  "ก็.. นิดหน่อยค่ะ"
                  "ฉันค่อนข้างที่จะแปลกใจนะว่าทำไมเธอถึงมาค่ายเอาป่านนี้" เขาขมวดคิ้ว "ปกติแล้วมนุษย์ครึ่งเทพอย่างพวกเธอจะมีกลิ่น.. เอ่อ หมายถึงอสูรกายจะได้กลิ่นเด็กๆ เลือดผสม ยิ่งถ้าโตขึ้น กลิ่นก็จะยิ่งแรงขึ้น"
                  "ฉันอาจจะไม่ใช่ลูกรักของเขาก็ได้ค่ะ" เมซิคินยักไหล่ เธอไม่คาดหวังว่าพ่อของเธอ (หรืออาจจะเป็นแม่) จะนึกถึงเธออยู่แล้ว "ก็เลยอยู่รอดปลอดภัยมาจนถึงทุกวันนี้"
                  ไครอนเงียบไป เขาถอนหายใจก่อนที่จะพูดขึ้นมา "เอาเถอะ เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว อย่างน้อยตอนนี้เธอก็มาอยู่ที่นี่แล้ว"
                  เขาหันหลังไป ค้อมตัวลงเล็กน้อยเพื่อหยิบเสื้อยืดสีส้มสะดุดตาออกมา
                  "เอาล่ะ.. ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าอีกครึ่งหนึ่งของเธอเป็นสายเลือดของเทพองค์ไหน เพราะฉะนั้น" เขาส่งเสื้อยืดให้กับเธอ "ที่พักชั่วคราวของเธอจะเป็นบ้านพักหมายเลข 11 บ้านเฮอร์มีส"
                  เมซิคินพยักหน้า เธอรับเสื้อยืดตัวนั้นมาถือไว้
                  "จนกว่าจะได้รู้ว่าพ่อแม่เธอเป็นใคร เธอก็อยู่ในนั้นไปก่อนแล้วกันนะ"
                  "ค่ะ" หญิงสาวพยักหน้า "ขอบคุณค่ะ"

Mazikeen -

                 ไม่น่าเชื่อว่าการรับรองจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ ไม่นานเท่าไหร่เมซิคินก็มาปรากฏตัวที่ห้องทำงานของไครอนอีกครั้งแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิม ต่างจากเดิมตรงที่ฝุ่นที่อยู่บนชั้นหนังสือถูกทำความสะอาดไปบ้างแล้ว นั่นทำให้หญิงสาวรู้สึกโล่งใจ เพราะเธอไม่อยากจะสูดฝุ่นเข้าปอดในระหว่างที่คุยกับผู้อำนวยการค่าย
                 ไครอนยังคงเหมือนเดิม.. เขาอยู่ในรูปลักษณ์ของครึ่งคนครึ่งม้าเดินไปมาอยู่แถวชั้นหนังสือ เธอคาดว่าเขาน่าจะกำลังพยายามทำความสะอาดชั้นหนังสืออยู่หรือไม่ก็พยายามหาบันทึกอะไรสักอย่าง
                 "สวัสดีค่ะไครอน" หญิงสาวทักทาย
                 เจ้าของชื่อหันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความงุนงง "มีอะไรเหรอ หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอ"
                 "ไม่ใช่ค่ะ" หญิงสาวรีบปฏิเสธ
                 เมซิคินเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ไครอนฟังอย่างละเอียด เธอเล่าว่าเธอไปรับภารกิจมาสองสามอย่าง ซื้อโคล่ากระป๋องหวังจะมากิน ทว่ากลับมอบให้ทวยเทพไปเรียบร้อยแล้ว พอเล่าถึงตอนที่สัญลักษณ์ปรากฏแล้วเธอบอกว่ามันรูปลักษณ์เหมือนชามใบใหญ่ที่ใส่ไข่ไว้และมีที่จับ ไครอนก็ทำหน้าขรึม
                 "สาวน้อย มันไม่ใช่ชามใบใหญ่ใส่ไข่อะไรนั่นหรอกนะ" เขาเอ่ยเสียงเข้ม ใบหน้าเคร่งเครียด "มันคือสัญลักษณ์ของเทพฮาเดส.. มันคือหมวกล่องหนกับอาวุธสองง่ามของเขาต่างหาก"
                 แบบนี้เท่ากับว่าเธอลบหลู่เทพเจ้ารึเปล่านะ..
                 "เอาล่ะๆ" ไครอนถอนหายใจ "เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปบ้านพักหมายเลข 13 นะ"
                 "เท่ากับว่าไม่ต้องอยู่ในบ้านพักหมายเลข 11 แล้วใช่มั้ยคะ?"
                 "อืม.. เธอเก็บของออกมาได้เลย"
                     ขอบคุณสวรรค์.. จะได้นอนพักผ่อนโดนที่ไม่ต้องอุดหูแล้ว

Laurencius -

Half-Blood Camp

ลอเรนซิอุส อากุสโต้

บ้านใหญ่ : ห้องทำงานของไครอน

" คงเป็นหลังนี้ไม่ผิดเเน่ "

ผมเงยมองไปรอบๆบ้านหลังใหญ่ ก่อนค่อยๆก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นเพื่อเข้าไปด้านในบ้าน เสียงข้างในมันสั่นออกมาราวกับว่าไม่เคยเจอเรื่องตื่นเต้นอะไรเเบบนี้มาก่อน

" ก็อก ก็อก เข้าไปนะครับ มีคนอยู่มั้ย "

ไม่รอให้คนข้างในตอบรับ ผมให้มือเปิดประตูเข้าไปอย่างไว ก่อนเดินเข้าไปในภายในบ้านบรรยากาศข้างในดูอบอุ่นเต็มไปด้วยกองหนังสือเเละชั้นวางอีกทั้งงานศิลปะมากมายทั้งรูปปั้นเเละภาพวาดเรียงรายบ้างก็เเขวนไว้บนผนังบ้างก็ถูกวางไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบเหมือนในพิพิธภัณฑ์

ผมยังคงเดินวนไปมารอบๆห้องของไครอนเพื่อชมความงามเเละสิ่งของหายากที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ไม่นานนักก็มีเสียงเท้าคล้ายม้าเดินเขามาใกล้ๆผม ผมหันไปมองเสียงที่ได้ยินก่อนพบร่างชายวัยกลางคนท่อนล่างคล้ายม้าท่อนบนเป็นมนุษย์ ผมถึงขั้นต้องเก็บอาการจนอีกฝ่ายถามขึ้น

" นายคงจะเป็นเด็กใหม่ เราพูดถูกมั้ย อืม!! รูปร่างสมส่วน ภูมิฐาน เเต่ใครกันจะรับรองเป็นบุตร "

ผมยังคงยืนประหลาดใจกับสิ่งที่ได้พบตรงหน้า ก่อนอีกฝ่ายจะช่วยถึงสติกลับมาเเละบอกเกี่ยวกับขั้นตอนการให้เหล่าเทพเจ้าคนใดคนหนึ่งรับรองเราเป็นบุตรอาจเป็นเพราะงานที่หนักเลยยังไม่มีเวลาผมคิดในใจ

" เอาล่ะ! เอาล่ะ! เเต่ไม่เป็นไรรอไปก่อนในระหว่างรอเหล่าเทพมารับรองเจ้า จะให้ไปพักที่บ้านเลขที่11ก่อน "

ผมพยักหน้าให้คุณไครอน ก่อนจะเดินตามไปเเบบงงๆ เพราะว่าที่ไหนคือบ้านเลขที่ 11 ไครอนหันมายิ้มให้บางๆก่อนนำทางไปบ้านพักดังกล่าว บ้านเฮอร์มีส เป็นบ้านที่เปิดต้อนรับนักเดินทางทุกคนในระหว่างทางไครอนพูดให้ผมฟังทำให้ผมหายตื่นเต้นเเละอาการประหม่าไปอยู่พอสมควร

" เอาล่ะถึงเเล้ว บ้านเลขที่11 เจ้าก็อยู่ที่นี้ไปก่อนรอเหล่าเทพรับรองเเล้วมาหาเราอีกครั้ง"

ผมขอบคุณไครอน ก่อนเดินเข้าไปยังบ้านเลขที่ 11 พร้อมของสัมภาระที่หอบมาจากสเปน คงถึงที่พักเเล้วซิ เหนื่อยมากหิวด้วยเเต่ไม่เป็นไรเราต้องอดทน ผมสบถในใจก่อนยิ้มให้ไครอนเเละเปิดประตูเขาไปยังบ้านเลขที่ 11

Jacqueline -

DARYNA

the daughter of Goddess iris

ได้ยินเด็กชายแปลกหน้าพูดไม่ทันจบเสียด้วยซ้ำก็ต้องเร่งฝีเท้าตามไปแล้วเพราะอีกคนเล่นเดินนำไปเสียรวดเร็วแทบจะทิ้งฝุ่นให้เธอและเพื่อนต่างรุ่นแขนเดี้ยงเห็นเพียงต่างหน้าเท่านั้น ดาริน่าที่ปกติก็ไม่ได้มีความกระฉับกระเฉงเท่าไหร่พลันหลุดหอบแผ่วเบาขึ้นมาเมื่อถึงที่หมายอันเป็นบ้านหลังใหญ่แห่งหนึ่งยังบริเวณไม่ไกลจากทางเข้านัก และด้วยเพราะเสียพลังงานไปกับการเดินตามเลยไม่ทันได้เฝ้าสังเกตโดยรอบนัก

มือข้างหนึ่งยกแตะกลางอกให้เธอค่อยคอยหายใจ ขณะลอบผินดวงตากลมกวาดมองทั่วลักษณะของสถานที่เบื้องหน้าเมื่อในที่สุดก็มีสมาธิกับการสำรวจ ลักษณะใกล้เคียงกับพวกคำศัพท์.. โบราณ? เก่าแก่? หรืออะไรก็ตามที่ให้ความรู้สึกที่ค่อนข้างขลัง ไม่รู้ทำไมดาริน่าถึงคิดแบบนั้นจนนึกอยากวาดรูปขึ้นมา ถ้าไม่เพราะถูกเด็กหนุ่มที่เดินนำไปก่อนหน้าชะโงกหัวจากอีกด้านของบานประตูทางเข้าพร้อมเร่งกวักมือยิก ๆ ให้ทั้งคู่เข้าไป หญิงสาวคงนั่งอยู่แถวนั้นและเริ่มวาดรูปไปแล้ว

“ ช้าจริง พอตัวโตแทนที่จะก้าวขากันให้ไวกว่านี้น้า– อ่ะ! ห้องนี้แหละ เข้าไปเลยพวก ยังไงก็ยินดีต้อนรับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับของด้วยนะยายซุ่มซ่าม ”

ร่างของเด็กชายคนนั้นที่เดินนำมาจนถึงหน้าห้องห้องหนึ่งพลันเร่งโบกมือลา โดยเหมือนจะเน้นเฉพาะบอกหายังดาริน่าเป็นพิเศษให้เจ้าตัวเอียงศีรษะนึกงุนงง ทว่าในตอนกำลังจะเลื่อนมือกอบกุมยังกำไลข้อมือแก้ประหม่าก็ต้องชะงักไปให้เร่งก้มมอง

กำไล… กำไลทำมือหาย?

อ้ำอึ้งอยู่แบบนั้นเพื่อนึกว่าลืมไว้ที่ไหน แต่ยังไม่ทันจะเดินย้อนคืนที่เก่า เสียงทุ้มเข้มของใครบางคนก็ปรากฏแว่วผ่านดังขึ้นยังหลังบานประตูไม้มะฮอกกานีที่เปิดแง้มตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ อาจจะแง้มตั้งแต่เด็กชายก่อนหน้าเดินมาถึงบริเวณนี้แล้วก็ได้ให้ดาริน่าที่เกือบจะออกจากพื้นที่ไปยังคงยึดเท้ายืนอยู่ที่เดิม ก่อนจะเริ่มผินสายตามองขอความช่วยเหลือจากดีนว่าควรเข้าไปตามคำเชิญไหม

“ เข้ามาสิ.. ทั้งคู่เลย ”

@Dean

ขณะกำลังยืนตกใจเฝ้าสังเกตช่วงล่างของชายที่กำลังเดินด้วยกีบม้าส่งเสียงกุกกักแผ่วเบาเพื่อตรงดูเอกสารในชั้นวางไม้มุมห้องหลังประตูไม้ถูกเปิดกว้างเพื่อเยือนพบบุคคลเจ้าของเสียงภายใน คล้ายดาริน่าจะได้สติตอนเพื่อนต่างรุ่นบอกให้ตบหน้าอีกคนเข้านั่นแหละ ทำเอามือเล็กที่กำลูกบิดเร่งผละมากอบกุมกันเอาไว้

ดวงหน้าเงยผินมองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าแผ่วเบาดูติดเกรงใจขึ้นมา

“ คุณนีลเจ็บตัวอยู่แล้วนะคะ ” เอ่ยให้ฉุกคิด ก่อนในตอนที่กำลังจะเสนอวิธีอื่นอย่างการสะบัดแขนข้างที่เจ็บเอง เสียงของชายครึ่งม้านั้นก็หันกลับมาเอ่ยทั้งสองเสียงเข้มที่เจือหัวเราะอยู่ในที

“ ดูพวกคุณเป็นกลุ่มคนที่ไม่เชื่อถือที่แห่งนี้ที่สุดที่ผมเจอเลยนะ.. ”

พึ่บ!

เสียงปิดเอกสารบางอย่างดังแทรกพอดีกับท้ายประโยคที่เอ่ยจบ ดวงหน้าเคร่งขรึมหันมายิ้มอ่อนโยนให้ลูกครึ่งเทพทั้งสองที่ดูจะอยู่รอดมาได้จนอายุเกือบเกินเลขสองและเกินเลขสองมาแล้วได้อย่างน่าประทับใจ

“ เก่งน่าดูที่รอดมาได้จากข้างนอก– โดยเฉพาะพ่อหนุ่มใส่เฝือกนั่น.. แต่ก็น่าจะเกือบแล้วน่ะนะ ” ประโยคท้ายเอ่ยก่อนหลุดหัวเราะออกมาแผ่วเบา เสียงกุบกับดังออกอีกหน ก่อนร่างสูงครึ่งม้าจะกลับไปยืนเบื้องหลังโต๊ะไม้เพื่อสนทนากับทั้งคู่อย่างเป็นทางการ

ดาริน่าที่เฝ้ามองตั้งแต่เมื่อครู่ได้แต่เงียบฟังอยู่แบบนั้น ตามจริงก็กำลังสับสนเอามาก ๆ เลยอยู่เหมือนกันที่เจอตัวประหลาดพูดได้ ก็ปกติเจอแต่เห็นหน้าก็ตรงมาทำร้ายไม่ได้คุยกันแบบนี้นี่

“ คือ.. ตามจริง พวกเรากลับกันได้ไหมคะ? ” ไม่รู้เรื่องอะไรต่อมิอะไรที่ประดังประเด ทำเอาหญิงสาวอยากกลับไปหาวลาดเพื่อตั้งสติ สุดท้ายเลยทำใจกล้าเอ่ยถามคำถามในใจออกไปให้ได้รับท่าทางส่ายหัวกลับมาแทบจะเดี๋ยวนั้น

“ พวกคุณตอนนี้ออกไปคงไม่โชคดีแบบตอนก่อนหน้าอีกแน่ โดยเฉพาะพ่อหนุ่มคนนี้.. ลูกของท่านโพไซดอนคงโดนกินไม่เหลือเลยล่ะ ”

“ โพ..? โพไซดอนอะไรคะ– ”

หันมองตามสายตาชายครึ่งม้าที่จดจ้องเหนือหัวทั้งคู่ไปยังศีรษะของเพื่อนต่างรุ่น ก่อนจะเบิกตาหุบปากฉับเมื่อเห็นเหมือนสัญลักษณ์สามง่ามอันตรายเหนือหัวดีนให้มือเล็กเร่งยืดไปปัด ๆ ออกเหมือนกลัวจะตกลงมาใส่หัวเพื่อนอย่างไรอย่างนั้น

อะไรกันน่ะ? อยากวาดรูปคุณนีลตอนนี้จัง แต่ตอนนี้ไม่ได้สิ..

@Dean

นิ่งฟังมึนงงมาตั้งแต่เมื่อครู่ก็คล้ายสับสน อาจเพราะดาริน่าพอจะรับรู้ว่าเทพโพไซดอนเป็นผู้ชายไม่ใช่หรอ? ถ้าเธอเป็นลูกของโพไซดอนด้วย ไม่ใช่หมายความว่าวลาดชอบผู้ชายงั้นหรอ? แล้วที่เคยบอกบรรยายรูปลักษณ์คุณแม่ว่าดวงตาเหมือนกับเธอ และยิ่งโตดาริน่าก็ยิ่งคล้ายกับแม่เข้าไปใหญ่

เทพโพไซดอนเป็นพวก.. หน้าสวยอย่างนั้นหรอ? เอ้ะ หรือจริง ๆ แล้ว เธอจะหล่อเหลา

นึกถึงความเป็นไปได้ก่อนจะได้เอ่ยถามอะไรบุรุษครึ่งม้าที่ผายมือมาให้ ก็คล้ายถูกอ่านใจเอ่ยอธิบายตอบกลับมาให้อย่างใจเย็น

“ โอ้.. เกือบลืมเลย ส่วนคุณน่ะ ไม่ใช่ธิดาของโพไซดอน– สัญลักษณ์สายรุ้งนั้นก็เด่นชัดมากพอแล้วว่าเป็นธิดาของเทพีไอริส.. อืม ” มือข้างหนึ่งอีกฝ่ายลูบคางราวกับระลึกนึกอดีตอย่างไรอย่างนั้น

“ เทพีผู้ส่งสาร ..ผู้นำทางวิญญาณของเหล่าสตรีสู่สุขคติ ให้เดาคุณคงถูกดึงดูดด้วยงานศิลป์กับดอกไอริสไม่มากก็น้อยแน่ ๆ ”

หมอดู?

ดาริน่าเบิกตามองดูไม่วางใจนัก ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าหาคนยืนเคียงและยกมือเล็กนั้นแตะข้างแขนที่ใส่เฝือกของดีนเบา ๆ เหมือนอยากหาที่พึ่งอย่างไรอย่างนั้น ตอนนี้เธอสับสนเอามาก ๆ จนแทบแยกไม่ออกแล้วว่าอะไรคือเรื่องจริงอะไรคือเรื่องโกหก เธอจะมาเปิดโปงค่ายลักพาตัวเด็กแท้ ๆ แต่ปุบปับก็กลายเป็นหมอดูครึ่งม้าอ่านใจ ทำกำไลข้อมือหาย โดนเร้าหรือให้เชื่อว่าเป็นลูกครึ่งเทพจนอยากกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้

“ ดูยังไม่เชื่อกันเลยสินะ– เอาล่ะ ยังไงก็ไปพักผ่อนกันก่อนดีกว่า แล้วขอเตือนว่าอย่าออกจากค่ายตอนนี้จะดีที่สุดถ้าพวกคุณยังอยากกลับไปหาพ่อหรือแม่ของพวกคุณข้างนอกค่ายแบบที่ไม่ทำให้พวกท่านเป็นห่วง ”

ขู่กันแล้วหรอ? ดาริน่าหน้าม่อยลงไปถนัดตา ทั้งหงอยลงและรู้สึกคิดถึงวลาดอยากให้มาหาที่นี่ รู้สึกพลาดเล็กน้อยที่ตัดสินใจกับดีนว่าจะมาเปิดโปงค่ายที่นี่กัน ดูพวกเธอจะวางแผนไม่ค่อยรัดกุมเท่าไหร่ ก็ใครจะไปคิดว่าจะมีเรื่องชวนคล้อยตามเพิ่มขึ้นมาแบบนี้ล่ะ สัญลักษณ์บนหัวนี่ก็ไม่รู้โผล่มาจากไหนด้วย หรือพวกเธอก็เป็นพวกตัวประหลาดอะไรแบบนั้นหรอ?

“ พักกันก่อนเถิด ธิดาแห่งเทพีไอริสพักยังบ้านพักหมายเลข 14 จะมีคนนำทางไปให้.. อ้อ ระวังของหายด้วยล่ะ พวกบุตรธิดาเฮอร์มีสเขามือไวไปหน่อยน่ะ ” ลดเสียงเอ่ยกับดาริน่าก่อนก้มมองข้อมือเล็กที่ว่างเปล่าราวรู้ทัน

ดวงตาหวานพลันหลุบต่ำ ดูชั่งใจหลายส่วนก่อนสุดท้ายจะยอมพยักหน้ารับเหมือนจำยอมเหตุการณ์ในตอนนี้ไปเสียก่อน ทว่าขณะกำลังจะชวนให้ดีนได้พากันไปพักเพื่อหารือเรื่องการหลบหนี ดันถูกเสียงทุ้มของคนครึ่งม้าที่เหมือนจะชื่อไครอนแทรกพอดี

ดูท่าพวกเธอจะได้แยกกันพักนะ

@Dean

Dean HEROES

Daryna ตอบกลับเมื่อ 2024-2-29 16:28
DARYNAthe daughter of Goddess irisได้ยินเด็กชายแปลกหน้าพูดไม่ทันจบ ...

004

ไม่น่าเชื่อได้เจอมนุษย์น้องม้า

          [ดูโรลเพลย์ก่อนหน้าของ Daryna]

          ยิ่งใกล้ถึงใจกลางของลัทธิมากเท่าไรก็เริ่มมีสิ่งปลูกสร้างรูปทรงประหลาดคล้ายภาพวาดในนิทานปรัมปราปรากฏให้เห็น คบเพลิงทั้งหลายถูกจุดสว่างไสวนำทางแม้ยามกลางวัน ยอมรับเลยจริง ๆ ว่าที่ค่ายแห่งนี้ถูกตกแต่งขึ้นอย่างสวยงามเหมาะกับการพักผ่อนหลีกลี้ชีวิตในเมืองใหญ่หวนคืนสู่ป่าเขาแบบไม่แอดเวนเจอร์จนเกินไป

          ‘อยากรู้จริง ๆ ว่าหลอกต้มคนไปเท่าไรถึงสร้างค่ายนี้ขึ้นมาได้ขนาดนี้’

          จุดสังเกตหนึ่งระหว่างทาง ในค่ายฮาล์ฟบลัดแห่งนี้มีแต่ประชากรเด็กอยู่เต็มไปหมดจนนึกสงสัย ดาริน่าเคยเล่าให้ฟังว่าค่ายนี้เป็นค่ายลักเด็กอายุสิบสองขวบ แต่เท่าที่ดูเด็ก ๆ ต่างมีความสุขกันดี เพียงแค่อาจจะมีความคิดพิลึกกึกกือนิดหน่อยว่าตัวเองเป็นลูกของเทพพระเจ้า ซึ่งมุกแบบนี้ดีนฟังมาเยอะแล้วประเภทที่ว่า ‘ท่านคือพระผู้ไถ่มาเกิด’ ใครจะเชื่อก็เชื่อไป แต่เขาไม่ขอเอาด้วยคน

          จนสุดท้ายก็มาถึงสถานที่ที่ถูกเรียกว่าบ้านใหญ่จนได้ และสิ่งแรกที่ทำให้ดีนต้องตะลึงจนลืมเพื่อนก็คือบุคคลตรงหน้า ชายผิวดำวัยกลางคนที่ท่อนล่างเป็นม้า

          “หือ?”

          ชายหนุ่มสะบัดหัวไปมา ไม่มีทางที่คนธรรมดาจะมีร่างกายเช่นนี้ หรือว่าคน ๆ นี้จะเป็นอสุรกาย! เจ้าเด็กนั่นพาพวกเขามาเจอกับอะไรเนี่ย!!

          หรือว่าจริง ๆ แล้วสมองเขาถูกสารบางอย่างมอมเมา บางทีอาจจะเป็นสปอร์ของเห็ดพิษที่ทำให้เห็นภาพหลอน เห็นความสยองเป็นสิ่งสวยงามแล้วถูกจับบูชายัญแบบในหนังลัทธิ

          ดีนเข้าไปกระซิบถามหญิงสาวที่ยืนเคียง

          “ดารี่เธอเห็นเหมือนกันใช่ไหม? ผู้ชายคนนั้นมีขาเป็นม้าใช่หรือเปล่า?”

หรือบางทีนี่อาจจะเป็นความฝัน ตอนวิ่งหนีเขาอาจจะล้มหัวฟาดพื้นแล้วสลบอยู่ ขอสันนิษฐานนี้ดูจะเป็นไปได้มากกว่าเรื่องเห็ดพิษเสียอีก

         

          “ดารี่เธอตบฉันหน่อย เอาให้แรง ๆ แบบตื่นขึ้นจากฝันในทีเดียวเลย”

          [ดูโรลเพลย์ก่อนหน้าของ Daryna]

          “โธ่เอ๊ย..”

          กะอยู่แล้วว่าดาริน่าไม่กล้าทำแม้จะเป็นความฝันแต่นิสัยก็เหมือนตัวจริง ช่วยไม่ได้เช่นนั้นคงต้องลงไม้ลงมือกับตัวเอง มื้อข้างที่ดียกหยิกแก้มตนจนยืดย้วย

          เจ็บอ่า…

          มนุษย์ครึ่งม้าเปิดบทสนทนากับพวกเขาอีกครั้งแถมคราวนี้ยังพุ่งประเด็นมาที่ดีนอีกจนชายหนุ่มมุ่นหัวคิ้ว ราวกับอีกฝ่ายรู้เรื่องราวชีวิตก่อนหน้านี้ทั้งหมดของเขา

          ‘เจ้าตัวนี้คงไม่ใช่ลาสบอสหรอกนะ? แต่ว่าบุตรของโพไซดอนคืออะไร?’

          ความรู้เรื่องเทพเจ้าของชายหนุ่มช่างน้อยนิด เผลอ ๆ แล้วจะน้อยกว่าเด็กประถมบางคนอีกเสียด้วยซ้ำ แต่ด้วยชื่อเสียงของมหาเทพโพไซดอนเป็นที่โด่งดังและสื่อหลายแขนงเช่นภาพยนตร์ที่เขาชอบดูก็มีอ้างอิงถึงชื่อนี้มาบ้าง จึงทำให้พอจะทราบว่าเป็นเทพน้ำ แต่ครั้นถามต่อถึงชีวประวัติและวีรกรรมต่าง ๆ นั้นเขาไม่ทราบเลย

          นั่นเพราะเป็นไม่กี่เรื่องที่คุณแม่จะหน้าตึงทันทีที่พูดถึง ดีนไม่ทราบสาเหตุผลว่าเพราะอะไร แต่ถ้าแม่ไม่ชอบเขาก็ไม่ยุ่ง ไม่สนใจ ไม่เซ้าซี้ขอซื้อของเล่นเกี่ยวกับเทพกรีกตอนเป็นเด็ก

          กระนั้นตรีศูลที่ลอยเท้งเต้งอยู่บนหัวอย่างน่าหวาดเสียวคือสัญลักษณ์ของเทพแห่งมหาสมุทร แม้จะช่วยกันปัดออกกับดาริน่าแต่ดูเหมือนว่าภาพหลอนนั้นจะเป็นอากาศทะลุมือเขาไป

          “ดารี่ ของเธอก็…”

          ไม่เพียงแต่ตนที่มีของประหลาดอยู่บนหัว แม้แต่ดาริน่ายังมีสายรุ้งฟรุ้งฟริ้งเหมือนฟิลเตอร์ในแอปพลิเคชั่นถ่ายรูปขึ้นบนหัวอีก เรื่องเหลือเชื่อประดังประเดเข้ามาทำเอาเขารู้สึกคล้ายจะมึนยาทั้งที่ไม่ได้ทานยาแก้ปวด จนเผลอคิดไปว่า ‘หรือทั้งหมดจะเป็นเรื่องจริง?’

          “โพไซดอน.. เทพน้ำอ่ะนะ?”

          “ท่านมีหลายสมญานาม เทพแห่งท้องทะเล เทพแห่งพายุ เทพแห่งแผ่นดินไหว เทพแห่งความแห้งแล้ง เทพแห่งน้ำท่วม และเทพแห่งม้า”

          คนครึ่งม้ากล่าวเสริม นั่นทำให้ดีนตามไม่ทันยิ่งกว่าเก่า

          “เทพแห่งท้องทะเลกับน้ำท่วมเข้าใจได้ แต่พายุ แผ่นดินไหว ความแห้งแล้ง แล้วยังม้าอีก ไม่เห็นไปในทางเดียวกัน”

          “พิจารณาดี ๆ ก่อนคุณเอลวิน ทั้งพายุและแผ่นดินไหวส่วนใหญ่เกิดขึ้นในมหาสมุทร หากเทพแห่งมหาสมุทรไม่ประทานพรดินแดนนั้นจะเกิดความแห้งแล้ง ส่วนม้า.. ฮิปโปแคมปัสคือสัตว์พาหนะของเจ้าสมุทร”

          “ฮิปโปโปเตมัส? เฮ้! เดี๋ยวนะ นายรู้ชื่อฉัน? แถมยังเป็นชื่อกลางอีก นาย นาย นายรู้ได้ยังไง คงไม่ใช่ว่าแอบสตอล์กเกอร์ฉันอยู่ใช่ไหม!”

          ดีนหน้าตาตื่น เขารัวคำออกมาอย่างติดขัด รู้ว่าชีวิตตัวเองไม่ปลอดภัย รู้ว่ามีสัตว์ประหลาดคอยรังควาน แต่ไม่คิดว่าคนเหล่านี้จะตามสืบถึงขนาดรู้ว่าเขาชื่อแซ่อะไร จะรู้ไปถึงไอดีเพย์พาลเลยไหม ถ้าเป็นอย่างที่คิดชีวิตส่วนตัวคงสูญเสียความปลอดภัยไปอีกหลายระดับ

          มนุษย์น้องม้าก็เพียงแค่ยิ้มที่มุมปาก

          “ขออภัยที่ไม่ได้แนะนำตัวก่อน กระผม ไครอน เป็นผู้อำนวยการค่ายแห่งนี้ และเป็นหัวหน้าครูฝึกประจำค่ายฮาล์ฟบลัด หากพวกคุณมีเรื่องอะไรอยากจะปรึกษาก็มาปรึกษาผมได้ทุกเมื่อ”

          “ผมรู้ว่าพวกคุณยังมีเรื่องราวหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เข้าใจเกี่ยวกับตัวเอง เช่น โรคประหลาดที่ติดตัวมาตั้งแต่ยังเด็กอย่างดิสเล็กเซียและโรคสมาธิสั้น นั่นเป็นเรื่องปกติที่เหล่าเดมิก็อดเป็นกันมาตั้งแต่เกิด อยากให้พวกคุณค่อย ๆ ทำความเข้าใจ ปรับตัวและเรียนรู้มันไปด้วยกัน”

          “เอาล่ะทีนี้…”

          ไครอนขยับยิ้มเหมือนคุณครูใจดีพร้อมกับผายมือมาทางทั้งสอง

          [ดูโรลเพลย์ก่อนหน้าของ Daryna]

          สำหรับโพไซดอนนั้นดีนพอรู้จักอยู่บ้าง แต่เทพีไอริสที่บุรุษครึ่งม้ากล่าวถึงว่าเป็นเทพีผู้ส่งสารนั้นเพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

          คิดดูแล้วเป็นกลยุทธ์การหลอกลวงหรือเปล่านะ องค์ประกอบที่ลัทธิต้มตุ๋นลักเด็กมีอยู่ครบ อย่างอ้างอีกคนว่าเป็นเทพผู้โด่งดัง ส่วนอีกคนเป็นเทพที่ไม่ค่อยป๊อบเพื่อความแนบเนียน สถานที่ตั้งอยู่กลางป่าสัญญาณอินเทอร์เน็ตเข้าไม่ถึง เปรียบเสมือนโลกปิดตายที่ตัดขาดจากดินแดนภายนอก จับคนที่มาด้วยกันแยกออกจากกัน ส่วนสัญลักษณ์บนศีรษะที่บัดนี้หายไปแล้วคงเป็นภาพฉายโฮโลแกรม ซึ่งเทคโนโลยีสมัยนี้ทำได้ถ้าเงินมากพอ เหลือแต่แค่จุดกำยานประหลาดให้สูดดมเพื่อหลอนจิต

          โชคดีที่เขาฟังพอดแคสต์เกี่ยวกับคดีอาชญากรรมมาเยอะ เรื่องแค่นี้ไม่หลงกลง่าย ๆ หรอก! แถมยังมีหลักฐานชั้นดีเอาไว้เปิดโปงลัทธิลักเด็กอีกด้วย!

          แต่พอมองโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือก็ต้องเหงื่อตก เพราะมัวแต่อึ้งก็เลยลืมกดอัดวีดีโอ..

          หันไปมองรุ่นน้องที่ท่าทางเธอดูสับสนอยู่ไม่น้อย ซึ่งก็ไม่ผิด พวกเขาทั้งสองไม่ได้เตรียมตัวสำหรับการมาพักค้างแรมที่นี่ และอีกอย่างที่มนุษย์ม้าพูดว่า ‘ขอเตือนว่าอย่าออกจากค่ายตอนนี้จะดีที่สุดถ้ายังอยากกลับไปหาพ่อหรือแม่ได้’ คงทำให้รู้สึกขวัญเสียได้ในเมื่อสถานที่ด้านนอกเต็มไปด้วยอันตราย เหมือนพวกเขาถูกบังคับตีหัวเข้าบ้าน

          “ฉันจะกลับ!” เขาหวังว่าดาริน่าจะเห็นด้วย

          ส่วนไครอนส่ายหัวพลางพรูลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน การรับมือกับบุตรแห่งเทพที่โตเกินไปยากเสียกว่าดูแลเด็ก ๆ ลิงทโมน แต่ด้วยความเป็นปรมาจารย์มือหนึ่งเขายังทำใจเย็นได้อยู่แม้เด็กคนนั้นจะดื้อเพียงใด

          “คิดดี ๆ ก่อนคุณเอลวิน ทางเราไม่บังคับ แต่หากคุณอยากออกไปเราก็ไม่ว่า คุณสามารถออกไปข้างนอกได้ทุกเมื่อ แต่การที่พวกคุณอายุมากขึ้นเรื่องร้าย ๆ จะยิ่งรุมเร้าตัวคุณมากขึ้นเท่านั้น บุตรและธิดาเทพที่ยังไม่ผ่านการปลุกพลังเอาตัวรอดได้ยากในโลกที่เต็มไปด้วยฟิวรี่ส์”

          “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน คุณลองอยู่ที่นี่สักคืนก่อนก็ได้ถือว่าเป็นการพักผ่อนแล้วค่อยคิดดูอีกที ค่ายจะไม่บังคับให้คุณทำอะไรทั้งนั้นถ้าคุณไม่สบายใจ พวกคุณจะพบกันเมื่อไรก็ได้ตามสะดวก แต่เพียงแค่จะเข้าไปบ้านอื่นนอกจากบ้านตัวเองตามอำเภอใจไม่ได้.. ที่หมายความว่าไม่ใช่แค่ผู้อยู่อาศัยอนุญาตแต่หมายถึงเทพเจ้า”

          “เอาล่ะหากพร้อมจะเชื่อเมื่อไรเรากลับมาคุยกันอีกครั้งแล้วเริ่มเรียนรู้กันใหม่ แบบนี้ดีไหม?”

          ดีนเม้มปากพลางครุ่นคิด เรื่องที่ถูกสัตว์ประหลาดรังควานตรงเผ็งไปหมดทุกอย่าง ยิ่งเข็มนาฬิกาเดินไปมากเท่าไรการไล่ล่ายิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกที ครั้งสุดท้ายถูกรถบรรทุกไล่ชนแต่ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะโดนอะไรอีก คิดมากก็ปวดหัวจนอยากจะนอนพัก

          “พวกเราไม่ได้เตรียมตัวมาสำหรับค้างคืน”

          ไครอนยกนิ้วขึ้นปรามอย่างรู้ทัน

          “ที่นี่เรามีอุปกรณ์อำนวยสะดวกให้คุณพร้อม ชุดที่จะเอาไว้ใส่.. เอ้อ อาจจะต้องหาเสื้อไซส์ใหญ่พิเศษสำหรับคุณเอลวินสักหน่อย.. นาธาน”

          เพียงจบเสียงเรียกใครบางคนเด็กหนุ่มที่นำทางพวกเขามาที่นี่ก็เปิดประตูผางแล้ววิ่งปร๋อเข้ามารับคำสั่งจากปรมาจารย์

          “ช่วยเตรียมของให้หน่อย..” ไครอนกล่าวกับเด็กคนนั้น ซึ่งนาธานก็เตรียมรับคำสั่งอย่างดี

          “เอาล่ะมาว่ากันต่อ นอกจากชุดแล้วยังมีเครื่องใช้ในห้องน้ำส่วนตัว โรงอาหารทานได้ที่ส่วนกลาง ถ้าหากอยากติดต่อออกไปด้านนอกให้ไปที่บ้านหมายเลข 11 ของเทพเจ้าเฮอร์มีส ที่นั่นเพียงแห่งเดียวในค่ายที่สามารถใช้สัญญาณอินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์ได้ แต่ให้ระวังของมีค่าเอาไว้ให้ดี” มนุษย์ม้าเอ่ยย้ำเป็นครั้งที่สอง

          “ติดต่อไปข้างนอกได้ด้วยเหรอ?”

          ดีนเลิกคิ้ว ในส่วนนี้ค่อนข้างจะต่างจากสูตรสำเร็จของลัทธิต้มตุ๋นไปเล็กน้อย เขามองออกไปนอกหน้าต่างสเตนกลาสเห็นพวกเด็ก ๆ กำลังวิ่งเล่นกันอย่างมีความสุข หากพวกเขาถูกหลอกมาทำเรื่องเลวร้ายจริงคงหนีออกไปข้างนอกไม่ยาก ตอนนี้ในหัวจึงรู้สึกสับสนไปหมดแต่ส่วนหนึ่งเริ่มคล้อยตาม เขาจึงเอี้ยวหน้าเข้าไปกระซิบกับคุยกับดาริน่า

          “จะลองไหม? ในไลฟ์น่าจะบอกพิกัดของค่ายนี้มากพอแล้ว และอีกอย่างเราก็โทรออกไปข้างนอกได้ด้วย.. แค่อย่ากินหรือสูดควันอะไรแปลก ๆ เข้าไป”

          ถ้าอีกฝ่ายไม่ว่าอะไรงั้นลองดูหน่อยก็ได้

          “โอเค งั้นพวกผมจะลองอยู่ที่นี่สักคืน แต่ถ้าไม่โอเคเมื่อไรก็กลับเมื่อนั้น”

          “ได้เสมอ” ไครอนเผล่ยิ้ม หากอีกฝ่ายพอจะเปลี่ยนสรรพยามแทนตนแบบนี้ได้ก็แปลว่าเขาเกลี้ยกล่อมสำเร็จในระดับหนึ่ง “นาธาน ช่วยนำทางธิดาไอริสไปบ้านหมายเลข 14 ที ส่วนคุณเอลวินผมจะนำทางเขาไปเอง”

          “ครับท่านอาจารย์!”

          เด็กหนุ่มโผงผางแข็งขันขึ้นมาทันใด เขายัดเสื้อผ้าพร้อมเครื่องใช้ที่เตรียมไว้ใส่มือดีนและดาริน่าแล้วเดินนำหญิงสาวไปลิ่ว ๆ จนตอนนี้เหลือเพียงดีนและไครอนอยู่ในห้องสองกันต่อสอง