[ทิศเหนือของค่าย] ป่าต้องห้าม

The Forbidden Forest

⋘ ป่าต้องห้าม ⋙

- ประตูสู่สถานที่ภายในป่า -  ป่าศักดิ์สิทธิ์โดโดน่า   สภาแซเทอร์   ถ้ำเหมืองสัมฤทธิ์วิเศษ   บังเกอร์ 9   น้ำพุไกเซอร์   ธารน้ำใกล้ป่าทิศเหนือ   เขาวงกตเดดาลัส   กำปั้นแห่งซุส

⋘ คลิกที่ภาพเพื่อเข้าสู่ป่าต้องห้าม ⋙

ป่าต้องห้าม

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าป่าแห่งนี้เป็นส่วนที่อันตรายและลึกลับที่สุดภายในค่าย

และถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น ทางผู้ดูแลก็ไม่ก้าวก่ายหรือทำลาย

ทำได้เพียงเก็บรักษาพื้นที่ป่าลึกลับแห่งนี้ให้คงอยู่สืบต่อไป

ดูเหมือนว่านอกจากความซับซ้อนทางทัศนียภาพรวมไปถึงภัยอันตราย

สถานที่แห่งนี้จะยังกุมความลับมากมายที่แม้แต่มนุษย์ครึ่งเทพที่มีประสบการณ์มากที่สุดก็ยังไม่อาจทราบ

ป่าซึ่งเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด ดังนั้นอย่าเข้าไปคนเดียวหากไม่มีอาวุธ !

- อสุรกายที่พบเจอได้ในสถานการณ์ปกติ -

อสุรกายบริเวณป่าต้องห้ามจะใช้เวลา 5 ชั่วโมงในการฟื้นคืนชีพกลับมาจากทาร์ทารัส หลังจากถูกพิชิตดันเจี้ยนทั้งหมด

ฮาร์ปี้

อัลกูล (จุดที่มีซากศพ)

หมาป่าแห่งแอรีส

Feria HEROES

Play it coolFeriaHayes time

หลังจากที่ได้รับคำสั่งมาจากคุณไครอนให้มาต่อสู้กับฮาร์ปี้ เฟเรียก็เลยถือหอกเข้ามาในป่าต้องห้ามในทันที ในตอนนี้เธอเริ่มไม่ค่อยกลัวการเข้ามาในเขตที่มีอสุรกายมากเท่าเมื่อก่อนสักเท่าไรแล้ว คงเป็นเพราะว่าเธอเคยออกไปสู้กับพวกก็อบลินนอกค่ายนั่นมาก่อนแล้ว เธอเลยสบาย ๆ หน่อยหนึ่ง แต่พอมืดแบบนี่ก็ยังน่ากลัวเหมือนเดิมจนเธอต้องคอยมองซ้ายมองขวาดูความปลอดภัยรอบข้างเพื่อที่จะระวังภัยจากเจ้าฮาร์ปี้อย่างใจเย็น

"บอกว่าไม่กลัว แต่สุดท้ายก็ยังกลัวอยู่ดีแฮะ"

เธอหยิบเฮคโฟนของตัวเองขึ้นมาสวมฟังเพลงให้กำลังใจตัวเองให้หายวิตกกังวล ส่วนหนึ่งคือไม่ให้เงียบเกินไปนั่นแหละ ไม่งั้นอาการแพนิคมันกำเริบอ่ะ หัวเธอก็โยกไปตามจังหวะเสียงเพลง ในขณะที่สายตาก็ยังคงมองหาฮาร์ปี้เลดี้สักตัวมาต่อสู้กับตน

bettyleg

Feria HEROES

Play it coolFeriaHayes time

ในตอนที่กำลังสำรวจอยู่นั่น เฟเรียก็พบกับฮาร์ปี้ที่มีความแข็งแกร่งมากกว่าเธอเล็กน้อย เธอก็ชะล่าใจว่าจะสู้กับมันได้

"มาเต้นกันเลยค่ะ"

เธอเอ่ยประโยคประจำตัวเวลาต่อสู้ออกมาก่อนจะเข้าต่อสู้กับฮาร์ปี้ด้วยหอกในมือของเธอก่อนที่สิ่งที่คุ้นเคยก็เกิดขึ้นคล้ายกับเมื่อคืน ไม่สิ ยิ่งกว่าเมื่อคืนอีก เธอถูกฮาร์ปี้ยั่วยุจนไม่สามารถโจมตีได้ แต่ในขณะเดียวกันฮาร์ปี้ก็โจมตีเธอไม่ได้ แม้เธอจะเปลี่ยนแผนมาเป็นรอดักโต้การโจมตีหนักของอีกฝ่าย แต่ก็กลายเป็นว่าทั้งสองฝั่งต่างฝ่ายต่างทำอะไรกันไม่ได้วนเวียนต่อไปจนเวลาผ่านไปนานแสนนาน ก็ไม่มีใครสามารถสร้างความเสียหายให้กันได้เลย

"อะไรกันนี่ แบบนี้ก็ไม่รู้จบสิงั้น....โกยเถอะโยม!!!!"

เธอเก็บหอกไว้ข้างตัว ก่อนจะค่อย ๆ ถอยออกจากป่าพอเห็นว่าปลอดภัยก็วิ่งหนีออกจากป่าไปทันที

bettyleg

Daemon HEROES

First test

     เดม่อนเดินมาถึงบริเวณป่าตอนเหนือของค่าย เขาเห็นคนสวมหมวกแก๊ปรูปร่างสัดส่วนคุ้นตา ผมบลอนด์ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็น ลิเลียน่า เดม่อนยังไม่เดินเข้าป่าเขาไปทักทายหญิงสาวธิดาแห่งอะธีน่าเสียก่อน

     "ไงลิเลียน่า เธอมาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอ" เดม่อนถามขึ้น และดูเหมือนเขาจะต้องระวังเธอคนนี้สักหน่อย
บ้านอาธีน่า เทพีแห่งปัญญา ผมยากจะตามทันเหลี่ยมพวกเธอ

     "งืม จะว่าไงดีล่ะ เห็นนายเดินไปบ้านใหญ่ด้วยท่าทางภาคภูมิใจหนักแน่นแบบนั้นคิดว่าคงจะไปขอไครอนทดสอบที่กำลังเปิดตอนนี้ ชั้นก้เลยมารอน่ะสิ" ลิเลียน่ายิ้มมุมปากก่อนจะตอบคำถามผม เธอผลักผมไปซนหลังต้นไม้ ก่อนยกมือข้ามไหล่ผมไปจับต้นไม้ 

     "จะให้บุตรแห่งอะโฟร์ไดท์เข้าไปในป่าลำพังได้ไง โดยไม่มีที่ปรึกษาอย่างอาธีน่าคอยช่วย เกรงว่านายน่าจะรอดยากล่ะ ชั้นจะไปด้วย" ลิเลียน่าขยิกตาหลังจากพูดจบ

     "ไม่ ผมเอาตัวรอดได้น่า ผมไม่ได้อ่อนแอนะ!!" ผมแย้งลิเลียน่าทันที มองอีกฝ่ายสายตาถมึงทึง

      "อย่าทำตาดุนักสิ... เอาน่าไหน ๆ ชั้นก็มาแล้ว" ลิเลียน่าพูดขึ้นก่อนจะปล่อยมือจากต้นไม้ "ไปกัน เดี๋ยวดึกไปกว่านี้อสุรกายจะยิ่งอันตราย"

      "เผด็จการ...." เดม่อนพูดพึมพำเสียงเบา ก่อนเขาเดินตามอีกฝ่ายไป ปฏิเสธไปดูท่าอีกฝ่ายคงจะไม่ยอม 

      "แหน่ะ พึมพำไรจ๊ะพ่อหนุ่มอะโฟร์ไดท์ ไม่ต้องห่วงหรอกน่าตอนสู้กับฮาร์ปี้ชั้นไม่เข้าไปยุ่งหรอกถ้านายสู้ไหวน่ะนะ" ลิเลียน่าหันมามองเพราะเธอได้ยินอะไรพูดเบา ๆ ข้างหลัง  เธอเห็นเดม่อนริมฝีปากขยับเหมือนพึมพำจริง ๆ การขยับปากของเขาเธอพอเดาออกว่าเขาด่าเธอ เผด็จการ แน่ 

       "นี่นายเห็นรอยเท้านั่นไหม รอยเท้าแบบนั้นควรหลีกเลี่ยงเลย มันคือมิโนทอร์" ลิเลียน่าสอนผมทันทีที่เธอเจอรอยเท้า "ชั้นคิดว่าเราไปอีกทางดีกว่า ทางนั้นเสี่ยงไป"

       ผมมองตามลิเลียน่า เห็นรอยเท้าคล้ายกีบวัว? แต่น้ำหนักมันลงลึกพอสมควร ขนาดตัวคงคล้ายวัวตัวใหญ่และหนัก ผมพยักหน้าฟังเธอ ก่อนจะเดินตามเธอไปอีกทาง แม้จะไม่ชอบใจที่เธอทำเหมือนผมอ่อนแอขนาดนั้น 

       "ยัยฉลาดนี่พาเราหลงหรือเปล่าเนี่ย" เดม่อนพูดขึ้นหลังจากเราเดินในป่ากันชั่วโมงกว่า ๆ แล้ว ไม่มีวี่แววจะเจอฮาร์ปี้เลยแม้แต่น้อย

       "ใกล้แล้วล่ะ นายน่ะเตรียมตัวสู้เถอะพ่อนักรัก" ลิเลียน่าแซวอีกฝ่ายกลับบ้าง แม้ผมจะเข้าใจว่าหมายถึงลูกอะโฟร์ไดท์ แต่ชื่อแบบนั้นในโลกมนุษย์มันเหมือนผมหลายใจมากเลย 

       "ชู่ว" ลิเลียน่ายกมือขึ้นปรามราวกับสัญญาณห้ามเดินต่อ เธอชี้ไปข้างหน้าพุ่มไม้มีฮาร์ปี้อยู่ "รอประเมินดูว่าพวกมันแข็งแกร่งแค่ไหน เอาเป็นว่าถ้ามันแข็งแกร่งเกินไป ชั้นจะพาไปทางอื่น รอหาตัวที่นายพอจัดการได้"

      "ไม่จำเป็นยัยฉลาด ผมจะสู้กับตัวนี้แหละ ถือเป็นการทดสอบประสบการณ์และการฝึกของผมด้วย" เดม่อนพูดเสียงแข็ง แย้งลิเลียน่า 

      "เฮ้อ ก็ได้ นายนี่ควรเกิดเป็นบุตรแห่งซุสไม่ก็แอรีสจริง ๆ ถ้าจะบ้าต่อสู้ขนาดนี้" ลิเลียน่าบ่นผมก่อนเธอจะพูดขึ้น "ชั้นจะรอสนับสนุนตรงนี้ ถ้าดูท่าทีนายไม่ไหว จะรีบเข้าไปช่วย เข้าใจไหม อย่าฝืน ชั้นยังไม่อยากลากศพเด็กกึ่งเทพกลับออกจากป่าหรอกนะ"

     "ก็ได้ ขอตัวล่ะ" เดม่อนขานรับก่อนเขาชักโล่สะพายหลังขึ้นมาถือมือซ้ายมั่นคง และชักดาบออกมาค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เพื่อจะจัดการอสุรกายฮาร์ปี้ตรงหน้า

Daemon HEROES

First test

     เดม่อนกำลังเผชิญหน้ากับฮาร์ปี้ ลิเลียน่าที่สังเกตดูห่าง ๆ ดูเหมือนเมื่อมองดี ๆ ฮาร์ปี้ตัวนั้นจะไม่ได้เป็นตัวที่แข็งแกร่งอะไรมากนัก เธอถอนหายใจอย่างสบายใจ แบบนี้จะได้ดูฝีมือของบุตรอะโฟร์ไดท์คนนี้สักหน่อยว่าแปลกอย่างที่เขาลือจริงไหม 

     "แคว่กกก!!" ฮาร์ปี้ส่งเสียงร้องคำราม กระพือปีกรัว ๆ ก่อนสร้างกระแสลมพุ่งมาทางผม 

     เดม่อนที่เห้นแบบนั้นก่อนเขารีบกระโดดหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ถ้าโดนไปขนาดนั้นมีเจ็บตัวแน่ เดม่อนลุกขึ้นมาก่อนยกโลขึ้นมาป้องกันกรงเล็บฮาร์ปี้ที่บินพุ่งมาด้วยความเร็วหมายโจมตีปลิดชีพ เมื่อเสียงกรงเล็บมันกระทบโล่หลายจังหวะ ก่อนเขาสะบัดแขนซ้ายที่ถือโล่กระแทกอีกฝ่ายและฟาดฟันดาบมือขวาอย่างต่อเนื่อง

      ฮาร์ปี้หลบคมดาบของเขาได้ เธอกระโดดไปข้างหลัง ก่อนพุ่งมาใหม่อีกครั้งหมายเอาชีวิต ผมยกโล่ขึ้นปัดป้องจังหวะที่มันเข้าใกล้ กรงเล็บกำลังจะเฉือนหน้าผม แพรี่ได้อย่างสวยงาม มันสตันครู่หนึ่ง ผมแทงดาบใส่มันแต่มันหลุดสตันและหลบหลีกได้สมบูรณ์แบบ ทำให้จุดตายแทงโดนสีข้างมันแทน 

      จังหวะเจ้าฮาร์ปี้หลบหลีกผมไม่ทันตั้งหลักใหม่ ฮาร์ปี้ตะครุปอย่างรวดเร็ว ขาทั้งสองข้างมันคว้าขมับไหล่ผมขึ้นกลางอากาศ ลิเลียน่าเห็นดังนั้นเธอโผล่ออกจากที่ซ่อน ผมเห็นก่อนรีบตะโกน 

      "ไม่ต้อง ผมจัดการได้!!" ผมตะโกนสุดเสียงเพื่อบอกลิเลียน่า นี่การต่อสู้ของผม เธอไม่ต้องยุ่งอะไรทำนองนั้น ลิเลียน่าเลิกคิ้วขึ้นมองบุตรอะโฟร์ไดท์โดนหิ้วขึ้นฟ้าก่อนจะเดินไปพิงต้นไม้เท่ ๆ ขยับหมวกแก๊ปของเธอลงไม่มองด้านบน รอดูว่าเขาจะแก้ไขสถานการณ์อย่างไร

      เดม่อนหลังจากที่ลิเลียน่าฟังคำขอของเขา แม้ตอนนี้เขาจะสูญเสียโล่ไปบนพื้น แต่มือขวายังจับดาบในมือแน่น พยายามจะเงื้อฟันมันแต่ก็ไม่ถึง เจ้าฮาร์ปี้ตัวดีก็บินวนอยู่บริเวณนั้นเป็นวงกลม บ้างจะพาผมไปซนต้นไม้ ผมต้องเบี่ยงตัวหลบตามที่มันพาไป 

      เดม่อนเก็บดาบเข้าฟักข้างเอว ก่อนเขาใช้มือทั้งสองจับขาฮาร์ปี้ ตอนนี้มันโดนผมควบคุมให้เลี้ยวตามต้องการแล้วด้วยการใช้มือบิดขามันแน่นเพื่อบังคับให้มันเลี้ยว ผมบังคับมันให้บินกลับไปตำแหน่งเดิมก่อนจะตะโกนบอกลิเลียน่า

      "ขอช่วยหน่อยสิ อีกเดี๋ยวผมให้สัญญาณโยนมีดสั้นของเธอมาให้ผมหน่อย" เดม่อนตะโกน ลิเลียน่าเงยหน้าขึ้นมองยิ้ม 

     "ให้ช่วยแล้วสินะ ถึงจะแค่นิดหน่อยก็ยังดี" ลิเลียน่ายิ้มมุมปากเธอยืนบิดตัวออกกำลังเล็กน้อยก่อนเดินไปตรงกลางที่โล่งรอสัญญาณ

         

      เดม่อนจับขามันบังคับไปใกล้ ๆ ต้นไม้ก่อนพยายามถลกตัวขึ้นไป มือจากจับขามันเริ่มจับที่น่องฮาร์ปี้จนตอนนี้ผมปืนขึ้นมาเกาะหลังมันแล้วในตอนนี้ ก่อนเขาส่งสัญญาณให้ลิเลียน่า เธอเขวี้ยงมีดมาทางผมสุดแรง ผมคว้ามีดนั้นก่อนยกมีดขึ้นแทงเข้าไปในศีรษะฮาร์ปี้อย่างแรง และดันจนมิด ด้ามมีด จังหวะนั้นฮาร์ปี้ร้องเสียงโฮกครวญ แต่มันก็ยังบินแรงขึ้นและพยายามจะเหวี่ยงผมให้ตกลงไป ผมจับมันแน่นในขณะที่อีกมือดันมีดจนไป จนร่างกายมันทนไม่ไหวค่อย ๆ สลายเป็นฝุ่นผงละอองสีทอง ตัวผมกะจังหวะรีบกระโดดไปที่กิ่งไม้ข้าง ๆ สุดแรง เกือบจะตกลงไปแล้ว แขนสองข้างจับกิ่งไม้ไว้แน่น ตอนนี้พยายามดันตัวเอง 

      "ให้ช่วยไหม" ลิเลียน่าที่กระโดดขึ้นมาบนต้นไม้ตอนไหนไม่ทราบ เธอยืนเหนือกิ่งไม้ยิ้มมองมาทางผม

       "ก็ดีนะ ขืนผมตกลงไปคงได้ไปโรงพยาบาลแน่" เดม่อนพูดขึ้นก่อนเธอจะยื่นมือ ผมปล่อยมือข้างหนึ่งคว้ามือเธอ  ลิเลียน่าดึงผมขึ้นไปก่อนเราจะลงจากต้นไม้

       "ขอบคุณนะลิเลียน่า" เดม่อนกล่าวขอบคุณธิดาแห่งอะธีน่าตรงหน้า 

       "เล็กน้อย นายเองก็มีฝีมือนี่ แปลกคนจริง ๆ นะบุตรแห่งอะโฟร์ไดท์" ลิเลียน่าพูดแซวผมในขณะเรากำลังจะเดินออกจากป่า 

       "เอางี้ เดี๋ยวคืนนี้เจอกันที่สนามฝึก ชั้นจะช่วยฝึกให้" ลิเลียน่าพูดขึ้น ก่อนวิ่งลาอีกฝ่าย กระชับหมวกแก๊ปลงมานิดนึง

       "ได้ ผมจะไป" เดม่อนตอบอีกฝ่าย ก่อนเขาจะเดินไปยังบ้านใหญ่เพื่อรายงานไครอน 

      

Feria HEROES

Revenge FeriaHayes time

วันนี้พอเฟเรียตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลกลางสนามฝึกไปเมื่อคืนไป เธอก็รู้สึกว่าร่างกายของตนในตอนนี้จะพัฒนาขึ้นมานิดหน่อยแล้ว ครั้งนี้คงพอสู้กับฮาร์ปี้ได้อีกครั้ง แค้นครั้งที่แล้วที่ฝากไว้ คราวนี้ต้องชำระให้ได้ คิดได้แบบนี้ เธอก็คว้าหอกประจำตัวพาดหลังไว้แล้วเดินเข้ามาในป่าต้องห้ามเจ้าเก่าเจ้าเดิม
“ยังน่ากลัวเหมือนเดิมเลยนะ”
เธอพึมพำในตอนที่ความรู้สึกแพนิคเริ่มออกอาการทำให้เธอต้องสวมหูฟังเฮคโฟนของตัวเองมาฟังเพลงให้อาการกลัวหายไปพร้อมกับสายตาที่เริ่มมองหาฮาร์ปี้สักตัวที่จะสู้ด้วย นี่แหละโอกาสที่จะแก้แค้นของเธอ เธอต้องผ่านมันไปให้ได้ คิดได้แบบนั้นก็หยิบหอกออกมาเพื่อระวังตัว ตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่าฮาร์ปี้จะออกมาตอนไหนแล้วตัวไหนที่มันจะออกมา หวังว่าจะสู้ได้สำเร็จนะ

bettyleg

Feria HEROES

Play it coolFeriaHayes time

ในช่วงเวลาที่กำลังตามหาฮาร์ปี้อยู่นั่นเอง ก็ไม่รู้นี่มันโชคดีหรือร้ายของเธอกันแน่ที่เจอฮาร์ปี้ที่แข็งแกร่งที่สุดในฝูง 

“อุ้ย!ซวยสิแบบนี้ ใครจะไปสู้ไหวล่ะนี่ ตัวคราวที่แล้วกลาง ๆ ยังแทบแย่เลยนะ  แล้วนี่ตัวพี่เบ้งอีกงั้น..."

เธอค่อย ๆ ก้าวเท้าถอยจากที่ตรงนั้น สายตาของเธอก็โกรธแค้นที่ตนนั้นดูแล้วก็ไม่อาจล้างแค้นฮาร์ปี้ได้อีกครา เธออยากจะสู้มันให้มันจบ ๆ ล่ะนะ แต่ว่าความฉลาดและความแข็งแกร่งของเธอตอนนี้ยังไม่พอ และยังอ่อนแอเกินไปที่จะสู้กับมัน ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงถอยไปตั้งหลัก ฝึกฝนตัวเองให้เก่งมากพอที่จะสู้กับมันได้ เธอต้องล้างแค้นที่สู้ตอนนั้นไม่ได้ให้ได้ จะมารับทั้งต้นทั้งดอกเลย คอยดูสิ เจ้าพวกฮาร์ปี้

bettyleg

Johnathan BELIEVER

TΦMΞ TΩ HUΠT


"ในสถานที่แห่งนี้ พูดก็พูดเถอะ มันมีอีกหลายที่ๆรอให้ฉันเข้าไปผจญภัย  ฉันแทบไม่เคยเห็นว่าที่นี่เป็นที่ปลอดภัย เพราะไม่มีที่ไหนปลอดภัย ลุงข้างบ้านของฉันเคยพูดกับฉันเมื่อครั้งสมัยที่ฉันอยู่ที่นอร์เวย์ เขาพูดกับฉันเหมือนกับว่าตัวเขานั้นผ่านอะไรมาเยอะมากมายนัก ฉันสนิทกับลูกชายของเขาพอสมควร แม้ว่าทั้งสองคนนี้จะมีอะไรบางอย่างที่แปลกๆแต่พวกเขาก็เป็นเพื่อนบ้านที่ดี พวกเขาคอยสอนฉันให้ในหลายๆเรื่อง การล่าสัตว์ด้วยธนู การใช้ขวานตัดไม้ และเรื่องลึกๆของผู้ใหญ่ อย่างเช่นความรับผิดชอบต่อผลของการกระทำของตัวเรา การใช้กำลังอย่างถูกวิธี การควบคุมอารมณ์ของตนเองให้สามารถดึงพลังของตนเองมาใช้งานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพสูงสุด อะไรทำนองนี้ ซึ่งเอาจริงๆ พวกเขาโคตรแปลกเลยล่ะ คิดถึงพวกเขาจริงๆ.."

อรัมภบทถึงความคิดถึงบ้านไม้หลังเก่าในป่า กับเพื่อนบ้านที่อยู่ในละแวกใกล้กัน เป็นอะไรที่ทำให้เขาสนใจเข้ามาในป่าแห่งนี้ เขาไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำว่าจะเจออะไรตรงหน้า เพราะมันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย คนเข้าป่าล่าสัตว์ ตัดไม้ต้นใหญ่ๆด้วยขวานเพียงเล่มเดียวเพื่อสร้างและต่อเติมบ้านพักในป่าเขายังต้องกลัวอะไรอีกนั้นแทบจะไม่มีทาง เว้นเสียแต่ว่า จะมีคนเดินทางตามเขามาด้วยแค่นั้น 

ซึ่งก็ไม่กี่ช่วงเวลาอึดใจที่เดินเข้ามาในป่า ก็อปลินได้ลอบจู่โจมเขาขณะที่ที่กำลังเดินทาง ชายหนุ่มใช้ไหวพริบของตนเองหลบหลีกและหลอกล่อศัตรูตรงหน้าอย่างใจเย็นคอยหาจังหวะสวนกลับ หอกของเขายาวอยู่แล้ว อีกทั้งระยะการโจมตีของก็อปลินก็สั้น จนชวนให้พวกมันหัวเสีย พากันขว้างปาอาวุธหลุดออกจากมือของพวกมันเอง และเมื่อพวกมันไร้ซึ่งอาวุธ นั่นคือจังหวะที่เหมาะที่สุดของชายหนุ่มเอง

เสียงคำรามของชายหนุ่มดังก้อง ขณะที่ตัวของเขานั้นวิ่งใช้หอกยาวของเขาไล่เสียงพวกก็อปลินตายคาหอก เป็นช่วงเวลาแห่งความบ้าคลั้งจนทำให้เขานั้นลืมเรื่องที่ไครอนสอนไปเสียหมด ชายหนุ่มค่อยๆดึงสติของตัวเองกลับมาอีกครั้ง ชายหนุ่มสะบัดหน้า พร้อมตบหน้าตนเองเพื่อเรียกสติก่อนที่เขานั้นจะพบว่า ตนเองนั้นเข้ามาลึกมากจากทางเข้าของป่าแห่งนี้ แต่ก็หาได้หวาดกลัวในสิ่งใด เขายังคงเดินต่อไป พร้อมกับอาวุธคู่ใจของเขาจนกระทั่ง เข้าสู่สถานที่ต่อไป...

Daemon HEROES

Roxana ตอบกลับเมื่อ 2024-3-8 00:30 แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Roxana เมื่อ 2024-3-8 00:32

Explore the forest

ในยามดึก ปกติเขาได้รับคำเตือนจากเจ๊ฮาร์ปี้ว่าอย่าวิ่งไปมาบริเวณป่าที่นี่เต็มไปด้วยอันตราย แต่เขานอนไม่หลับ และอยากรู้อยากเห็น(?) จึงได้มาสำรวจป่าตอนเหนือของค่ายสักหน่อย เดม่อนเดินในป่าอยู่พักใหญ่ ๆ ในมือถือไฟฉายส่องนำทาง เขาเดินอยู่พักนึงก่อนได้ยินเสียงฝีเท้า ใช่ ไม่ผิดแน่ เสียงบางอย่าง ไม่ฝีเท้าก็เสียงเหมือนอะไรกระทบสักอย่างแม้จะจับใจความไม่ได้ 

เดม่อนเดินตามเสียงนั้นมาเรื่อย ๆ ก่อนเขาโผล่พ้นหญ้ากอสูง ส่องไฟฉาย เห็นหญิงสาวธิดาบ้านฮาเดสกำลังชี้หอกมาทางนี้ ส่วนเขาเองก็ส่องไฟฉายไปที่อีกฝ่ายเช่นกัน มือเตรียมชักดาบของเขา แต่เมื่อพบว่าเป็นร็อกกาน่า เขาก็สบายใจขึ้นเยอะเลย

[โพสต์บน ร็อกซาน่า]

"ไม่เป็นไร ผมก็เกือบจะชักดาบแล้วด้วยเหมือนกัน" เดม่อนที่เคยได้ยินมาว่าบ้านฮาเดสมักจะชอบปลีกวิเวกในที่เปลี่ยว ๆ มืด ๆ ยิ่งตอนค่ำพวกเขาไม่ค่อยชอบนอนหลับเห็นจะจริง แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะชอบมาเดินป่าขนาดนี้(?) 

[โพสต์บน ร็อกซาน่า]

"ผมนอนไม่หลับน่ะครับ เลยอยากหาเวลามาสำรวจป่านี้ตอนกลางคืนสักหน่อย ไม่ค่อยเชื่อที่เจ๊ฮาร์ปี้บอกว่าในป่าจะมีอสุรกายน่ากลัวกว่ากลางวัน" เดม่อนพูดเอ่ยตอบหญิงสาวตรงหน้า แม้จะค่อนข้างแปลกก็ตามที่เขาเป็นบุตรแห่งอะโฟร์ไดท์ แต่เขาคงไม่มีอะไรแปลกไปกว่าข่าวลือในค่ายที่คนมักจะลือเกี่ยวกับเขาในการบ้าฝึกฝน แทนจะรักสวยรักงามไปวัน ๆ (?) 

"แล้วร็อกกาน่าล่ะครับ หรือเป็นอย่างที่คนลือกันเกี่ยวกับบ้านฮาเดสชอบปลีกวิเวกมาอยู่ในป่าตามลำพังในตอนค่ำนี้" เดม่อนถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย และเขาก็อยากจะรู้จักหญิงสาวตรงหน้าให้มากขึ้นด้วย

[โพสต์บน ร็อกซาน่า]

"ไม่เป็นไร ดูท่าคงจะเจอคู่ซ้อมที่ลำบากน่าดูสินะในคาบเรียนวันแรก" เดม่อนพูดขึ้น เขารู้สึกดีเลยที่คู่ซ้อมเขาเป็นลิเลียน่า ถ้าเจอแบบร็อกกาน่าวันนี้เขาคงเป็นแบบเธอเป็นแน่

[โพสต์บน ร็อกซาน่า]

"จัดไป... ผมเองก็อยากจะลองสำรวจป่าในช่วงนี้สักหน่อย" เดม่อนพูดขึ้น ก่อนเขาจะเดินตามหญิงสาวไปกันที คอยระแวดระวังหลังให้ธิดาแห่งฮาเดส 

เดม่อนไม่รู้ข้างหน้าจะเจออะไรหรือไม่ แต่หากป่านี้น่ากลัวตามที่เจ๊ฮาร์ปี้พูดจริง เรายิ่งต้องระวังตัวกันและกันให้มาก ๆ จนผมรู้สึกอยากให้ลิเลียน่ามาด้วยเลย ไม่รู้สิการที่มีเธออาจจะช่วยให้อุ่นใจขึ้นได้ อาจจะเพราะเธอเป็นธิดาแห่งอะธีน่า ความรอบคอบของเธอเป็นสิ่งที่ดีในเวลาที่เจออันตรายหนัก ๆ แล้วผมจะไปคิดถึงลิเลียน่าทำไมกันเนี่ย ตอนนี้เดินสำรวจป่ากันก่อนดีกว่า.... 

Feria HEROES

Play it coolFeriaHayes time

หลังจากกระทำการบูชาเทพีอาธีน่าเป็นอันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เฟเรียก็พาตัวเองกลับมายังป่าต้องห้ามเพื่อจะมาทำสิ่งที่ค้างคากับสถานที่แห่งนี้อยู่ นั่นก็คือ….ฮาร์ปี้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาฮาร์ปี้ทั้งหมดที่อยู่ในป่าต้องห้ามแห่งนี้  ที่เธอพบมันแล้วมีอันต้องหนีไปก่อนที่จะได้สู้กับมัน ในตอนนี้เธอได้ไปซุ่มฝึกฝนตัวเองจนพัฒนาได้ในระดับหนึ่งเรียบร้อยแล้ว เลยกลับมาสู้กับมันอีกครั้ง

แกว่ก แกว่ก

“มาแล้วสินะคะ”

เธอตั้งท่าหยิบเอาหอกและโล่ที่เธอพึ่งสามารถสวมใส่มันได้มาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กับมัน เธอใช้วิธีทั้งยั่วยุนำพาเจ้าฮาร์ปี้ไปสู่กับดักมากมายที่มีชาวค่ายคนอื่นและตัวเธอเองเตรียมไว้ พอได้จังหวะเธอก็โจมตีด้วยหอกแทงเข้าไปอย่างรุนแรงและแม่นยำจนแทบไม่มีการพลาดเป้าเลยสักครั้งจนกระทั่ง

“จบกันล่ะนะคะ”

เธอแทงหอกในการโจมตีครั้งสุดท้ายใส่ฮาร์ปี้ตัวนั้นอย่างรุนแรงก่อนที่มันจะสลายเป็นละออง

เฟเรียมองละอองสีทองอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะก้มลงเก็บสินสงครามที่ได้รับมาจากฮาร์ปี้ใส่กระเป๋าเตรียมไปส่งเป็นหลักฐานให้ไครอนสักที

bettyleg