[บ้านใหญ่] ห้องทำงานไครอน

Xolotl HONOR

วันที่ 03 เดือน มกราคม ปี 2026

เวลาบ่าย เวลา 14.00 น. เป็นต้นไป ณ ห้องทำงานของไครอน บ้านใหญ่

◀️┃▶️

ช่วงบ่ายที่แสงแดดลอดผ่านม่านไม้ระแนงของบ้านใหญ่กลางค่ายฮาล์ฟบลัด ทาบเส้นเงายาวลงบนพื้นไม้ฮอกกานีสีเข้ม กลิ่นหนังเก่าจากชั้นหนังสือที่เรียงรายจนเต็มผนังผสมกับกลิ่นหมึกจาง ๆ จากปากกาขนนกบนโต๊ะทำงานของไครอน ให้บรรยากาศสงบจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง 

คีอาร์ก้าวเข้ามาช้า ๆ ตามมารยาท มือหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร อีกมือหนึ่งประคองแว่นกรอบกลมที่สวมไว้ให้มั่น เธอพยายามมองรอบห้องให้ทั่ว บันทึกวีรบุรุษตั้งแต่ยุคโบราณวางเรียงอยู่ในระเบียบที่ชวนให้พอใจ แต่เพียงพริบตาเดียวที่เธอเผลอมองไปทางกระดานแผนฝึกการรบด้านหลัง ก็สะดุดเข้ากับพรมทอที่ปลายเท้า เสียง “อ๊ะ” เบา ๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเธอที่เซถลาไปข้างหน้า แว่นแทบจะหล่นจากสันจมูก มุมของมันเอียงอยู่ราว 15 องศา เธอยืนนิ่งชั่วอึดใจ ก่อนกะพริบตาแล้วจัดท่าตัวเองให้กลับมาตรงเหมือนเดิม ทั้งที่ในใจอดประชดตัวเองไม่ได้ 

แผนการแสร้งซุ่มซ่ามคงไม่จำเป็นเลยสินะ เมื่อสมองมัวแต่วิเคราะห์แรงเสียดทานของพรมจนลืมดูพื้นจริง ๆ

ทว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นจากมุมห้อง “คีอาร์? ระวังหน่อยสิ เธอไม่เป็นไรนะ?” หญิงสาวผมบลอนด์ทองอ่อนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานหันมามอง ดวงตาสีเทาเข้มสว่างคล้ายโลหะสะท้อนแสงของรุ่นพี่แอนนาเบ็ธ เชส เต็มไปด้วยความตกใจและความเอ็นดูปนกัน

คีอาร์รีบยืนตรงก่อนโค้งศีรษะ “หนูไม่เป็นไรค่ะรุ่นพี่แอนนาเบ็ธ ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะที่เข้ามาขัดจังหวะ หนู... หนูแค่รู้สึกสับสนนิดหน่อยจนเดินไม่ค่อยระวังน่ะค่ะ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากอีกฝั่งของโต๊ะ ไครอนในร่างเด็กชายวัยสิบขวบผู้มีผมสีเทาอมเงินและดวงตาแก่เกินวัย เงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือ เขาสวมเสื้อกั๊กไหมพรมทับเชิ้ตสะอาด เอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างคนที่รู้ทันทุกอย่าง “ค่อย ๆ พูดก็ได้ คีอาร์ วันนี้ดูเธอมีเรื่องไม่สบายใจนะ”

คีอาร์สูดลมหายใจเล็กน้อย รวบรวมถ้อยคำในหัวอย่างเป็นระบบ “ค่ะ... ฉันเพิ่งไปพบคุณเรเชลมาค่ะ เธอใจดีมากเลย แต่สิ่งที่เธอพูด... มันดูซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กอย่างฉันจะเข้าใจได้เพียงคนเดียว ฉันกลัวว่าจะตีความหมายผิดจนทำเรื่องไม่ดีลงไปน่ะค่ะ”

แอนนาเบ็ธวางแฟ้มในมือ ก่อนก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาของเธอนุ่มลง “ไม่แปลกหรอกที่เธอจะสับสน คำพยากรณ์ของเรเชลน่ะชวนปวดหัวที่สุดในโลกแล้ว ไหนบอกพวกเราสิว่าเธอเห็นอะไร? พวกเราจะช่วยเธอเอง”

คีอาร์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตารุ่นพี่ธิดาแห่งอาธีน่าด้วยแววตาใสซื่อเหมือนลูกกวาง ดวงตาเทาอมเขียวของเธอสะท้อนเงาแสงบ่ายอ่อนอย่างพอดิบพอดี ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางในมุมที่พอเหมาะ “ขอบพระคุณมากค่ะรุ่นพี่เชส รุ่นพี่ใจดีเหมือนวันที่ช่วยหนูไว้ไม่มีผิดเลยนะคะ... ถ้าไม่ได้รุ่นพี่ในตอนนั้น หนูก็คงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้” แอนนาเบ็ธชะงักเล็กน้อย แววตาที่แข็งกร้าวจากการฝึกปรือรบมาหลายปีอ่อนลงในเสี้ยววินาที ส่วนไครอนเพียงมองภาพนั้นอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าเด็กชายของเขายิ้มจาง ๆ อย่างพอใจที่เห็นลูกค่ายทั้งสองรุ่นต่างเข้าใจกัน

คีอาร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูดอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำตามแบบคนที่คุ้นเคยกับการใช้เหตุผลมากกว่าความรู้สึก “คุณเรเชลกล่าวว่า... น้ำแข็งที่ถูกสลักตามแม่พิมพ์เก่าจะปริร้าวเมื่อต้องกระแสแห่งอัสนี และการหลอมละลายมิใช่ความพ่ายแพ้ แต่คือการปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงจากพันธนาการแห่งเงาอดีตค่ะ” คำพูดนั้นลอยอยู่กลางห้องอย่างหนักแน่นพอให้เงาไม้จากบานหน้าต่างสั่นตามแรงลมอ่อน ๆ ที่พัดเข้ามา

แอนนาเบ็ธยืนนิ่งเพียงครู่เดียว ก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้มจาง ๆ ในแบบของนักคิดที่เริ่มมองเห็นโครงสร้างของคำปริศนา “ฟังนะ คีอาร์... คำพยากรณ์ของเดลฟีไม่เคยพูดอะไรตรง ๆ หรอก แต่นี่น่าสนใจมาก เพราะมันมีโครงสร้างที่ชัดเจนกว่าที่คิด”

เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะไม้ของไครอน พลางกางกระดาษแผนผังที่เธอจดโน้ตไว้เสมอ ดินสอในมือหมุนระหว่างนิ้วอย่างเคยชิน “น้ำแข็งที่ถูกสลักตามแม่พิมพ์เก่านี่หมายถึงเธอแน่นอน แม่พิมพ์เก่าคือสายเลือดบอเรอัส และ... ฉันคิดว่ามันรวมถึงความหยิ่งในศักดิ์ศรีของแม่เธอที่ส่งต่อมาด้วย เธอพยายามทำตัวให้เยือกเย็น แข็งแกร่ง เพื่อปกป้องตัวเองจากความทรงจำพวกนั้น” เสียงดินสอขีดเบา ๆ ลงบนกระดาษดังแทรกในความเงียบ “ส่วนปริร้าวเมื่อต้องกระแสแห่งอัสนี อัสนีก็คือสายฟ้า ชัดเจนเลยว่าเธอต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับบุตรหรือธิดาแห่งซุส...” เธอเงยหน้าขึ้นมามองตรง “แต่จำไว้นะคีอาร์ การปริร้าวมันฟังดูน่ากลัว แต่มันไม่ได้หมายถึงความตาย มันคือการทำลายเกราะที่เธอสร้างขึ้นมาต่างหาก”

คีอาร์นิ่ง ฟังอย่างตั้งใจ ดวงตาสีเทาอมเขียวสะท้อนภาพของแอนนาเบ็ธที่กำลังอธิบายทุกอย่างอย่างมีตรรกะ แต่น้ำเสียงที่แผ่วลงนั้นกลับให้ความรู้สึกที่เธอไม่ถนัดจะรับมือ

ไครอนที่นั่งอยู่บนรถเข็นด้านหลังเพียงพยักหน้าช้า ๆ น้ำเสียงของเขาเมื่อเอ่ยออกมานั้นทุ้มและใจเย็นราวกับอาจารย์ที่กำลังพูดกับศิษย์วัยเยาว์ “จริงอย่างที่แอนนาเบ็ธว่านะ คีอาร์ สำหรับลูกหลานของบอเรอัส เทพแห่งลมเหนือและน้ำแข็ง การหลอมละลายอาจฟังดูเหมือนจุดจบ แต่คำพยากรณ์กลับบอกว่ามิใช่ความพ่ายแพ้ นั่นหมายถึงกุญแจสำคัญคือการยอมให้ตัวเองปรับตัว... หรือพูดอีกอย่างก็คือ การยอมรับในสิ่งที่เปลี่ยนแปลง”

แอนนาเบ็ธวางดินสอไว้บนโต๊ะ แล้วมองเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง เสียงเธอนุ่มลงจนแทบเหมือนพี่สาวมากกว่าแม่ทัพผู้ผ่านศึก “การปลดปล่อยจากเงาอดีต... ภารกิจนี้อาจไม่ใช่แค่การสู้กับอสุรกายข้างนอกนั่น แต่มันคือการพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่เงาสะท้อนของใคร โดยเฉพาะแม่ของเธอ เธอไม่จำเป็นต้องจบลงแบบเดียวกัน คีอาร์... เธอมีสิทธิ์ที่จะเลือกเป็นตัวเอง”

คีอาร์นิ่งไป สีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาไหววูบเพียงเสี้ยว เธอหลุบตาลง มองปลายนิ้วตัวเองที่สั่นน้อย ๆ ราวกับกำลังประมวลผลบางอย่างในหัว เลือกเป็นตัวเอง... ฟังดูง่ายจัง แต่คำนี้มันไม่เคยอยู่ในสมการของฉันเลย

“ถ้าหนูละลาย...” เธอพูดเสียงเบา ริมฝีปากขยับน้อยแทบไม่ทันสังเกต “หนูจะยังเหลืออะไรที่เป็นของตัวเองอยู่บ้างไหมคะ?”

แอนนาเบ็ธนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง เธอเอื้อมมือไปวางเบา ๆ บนโต๊ะ ไม่แตะตัวคีอาร์แต่พอให้เธอรู้สึกได้ถึงแรงใจ “น้ำแข็งที่ละลายแล้วมันไม่หายไปไหนหรอก คีอาร์ มันแค่เปลี่ยนรูปร่างไปเป็นน้ำ... ที่หล่อเลี้ยงชีวิตได้ต่างหาก เชื่อฉันสิ ฉันเองก็เคยกลัวความเปลี่ยนแปลงเหมือนกัน แต่บางครั้งเราก็ต้องยอมให้กำแพงพังลง เพื่อที่จะเห็นทางเดินใหม่”

และเสียงของไครอนแทรกขึ้นมาในจังหวะที่ความเงียบเริ่มอ้อยอิ่ง เขายกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อยก่อนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน “ถ้าพูดถึงลูกของซุสในค่ายตอนนี้...” เขาจิบชาและวางถ้วยลงช้า ๆ แล้วปรายตามองเด็กสาวตรงหน้า “เรามีบุตรีแห่งซุสเพียงคนเดียว คือเอมีเลีย แอร์ฮาร์ต ครูฝึกวิชาดาบของเรา ฉันเห็นเธอแวะเวียนไปแถวกระท่อมหมายเลข 28 บ่อยครั้งในช่วงหลังมานี้... พวกเธอคงจะพอคุ้นเคยกันบ้างแล้วใช่ไหม คีอาร์?”

คีอาร์ชะงักเพียงนิด ดวงตาเทาอมเขียววูบไหวก่อนรีบเปลี่ยนเป็นแววใสซื่อ มือข้างหนึ่งแตะแว่นอย่างเกร็ง ๆ แล้วส่งยิ้มที่ดูทั้งสุภาพและนอบน้อม “ค่ะ ไครอน รุ่นพี่เอมีเลียชอบแวะมาทักทายและชวนไปทานข้าวบ่อย ๆ ฉันคิดว่าเธอคงเห็นว่าฉันเป็นรุ่นน้องที่ต้องการคำแนะนำเรื่องการปรับตัวน่ะค่ะ” เสียงของเธอนั้นออกเรียบ ๆ ละเมียดละไมและนุ่มจนไม่มีใครจับพิรุธได้ ยกเว้นตัวเธอเองที่รู้ดีว่าประโยคนั้นโกหกตั้งแต่ต้นจนจบ เพราะในความจริงทานข้าวบ่อย ๆ หมายถึงสองมื้อติด ๆ กันหากมีโอกาศไม่รวมอย่างอื่น และคำว่าแวะมาทักทายหมายถึงเดินเล่นหรือดักเจอเธอตลอดเวลา ไหนจะคำแนะนำเรื่องการปรับตัวก็โดนลากไปเที่ยวที่นิวโรม 

นั้นเป็นการตัดสินใจที่ไร้ตรรกะที่สุดในรอบปีของฉัน เธอคิดอย่างเย็นชาในหัว แต่สีหน้าและน้ำเสียงกลับใสซื่อราวกับน้ำแข็งที่เพิ่งก่อตัว

แอนนาเบ็ธยกแขนกอดอก สีหน้าเปลี่ยนจากนักวิเคราะห์เป็นพี่สาวที่แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บาง ๆ “คุณเอมีเลียเป็นคนตรงไปตรงมาและห้าวหาญที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยนะ คีอาร์ เธอเป็นนักบินที่เคยหลงทางในท้องฟ้าที่โดดเดี่ยวมานาน...” ดวงตาสีเทาเข้มสบคีอาร์อย่างตั้งใจ “บางทีสายฟ้าของเธออาจจะไม่ได้เข้ามาเพื่อทำลายน้ำแข็งของเธออย่างที่บอเรอัสเตือน แต่เข้ามาเพื่อละลายกำแพงที่เธอแบกไว้เพียงลำพังก็ได้นะ” คำพูดนั้นเหมือนแรงสะกิดในอกที่คีอาร์ไม่รู้จะรับมือยังไงดี เธอพยายามบังคับมุมปากไม่ให้กระตุก สายตาเพียงหลุบลงต่ำเหมือนคนเขิน ทั้งที่ในความจริงนั้น หัวของเธอกำลังคำนวณรูปแบบการเข้าหาและความน่าจะเป็นของความตั้งใจของเอมีเลีย เป็นนิสัยที่แก้ไม่หายของคนที่ไม่เคยยอมให้ใครมาควบคุมจังหวะของตัวเอง

“การเปิดใจรับใครสักคนเข้ามา” ไครอนพูดต่อ เสียงของเขาทุ้มอบอุ่นพอจะทำให้แม้แต่ความเงียบยังดูปลอดภัย “หรือแม้แต่การเลือกผู้ร่วมเดินทางในภารกิจ มันไม่ใช่ความอ่อนแอหรอกนะแม่หนู แต่มันคือการบริหารความเสี่ยงที่กล้าหาญที่สุด... คือการยอมเสี่ยงที่จะเชื่อใจแม้จะไม่มีสูตรคำนวณมารองรับผลลัพธ์ก็ตามนะ”

คีอาร์ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวสอดกันแน่นใต้โต๊ะ บังแววตาครุ่นคิดที่หลบอยู่หลังกรอบแว่นใส เชื่อใจ... ถ้ามันหมายถึงการยอมให้ความไม่แน่นอนเข้ามาอยู่ในสมการของฉัน งั้นก็ต้องพิจารณาความเสี่ยงให้ละเอียดก่อนเท่านั้นเอง เธอคิดเยือกเย็น มือข้างหนึ่งจับแว่นเหมือนใช้เวลาคิด ก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่สุภาพ 

“ขอบพระคุณค่ะ ไครอน รุ่นพี่แอนนาเบ็ธ ฉันจะลองนำคำแนะนำไปพิจารณาดูค่ะ บางที... การไปพบพี่เอมีเลียในวันพรุ่งนี้อาจช่วยให้ดิฉันมองเห็นอะไรชัดเจนขึ้น”

“ดีมาก” ไครอนยิ้มอย่างภูมิใจ “อยากได้ใครไปช่วยก็แจ้งได้นะ ลูกค่ายทุกคนยินดีช่วยอยู่แล้ว”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” คีอาร์ตอบพร้อมโค้งศีรษะเล็กน้อย เสียงของเธอนุ่มราวกับลมหนาวพัดผ่านกระจก

แอนนาเบ็ธผละจากโต๊ะ ก้าวเข้ามาใกล้พลางส่งยิ้มให้ “โชคดีนะ คีอาร์... จำไว้นะ น้ำแข็งที่แข็งที่สุดมักจะเปราะบางที่สุด แต่ถ้าเธอรู้จักยืดหยุ่น... เธอจะไม่มีวันแตกสลายเลยล่ะ”

คีอาร์เงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาเทาอมเขียวฉายแววสงบ เธอพยักหน้าช้า ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ค่ะ รุ่นพี่เชส” พูดจบก็ก้มหัวให้ก่อนเธอจะก้าวถอยหลังออกจากห้อง มือดันกรอบแว่นขึ้นให้เข้าที่ เส้นผมสีบลอนด์ทองแดงสะท้อนแสงแดดบ่ายที่ลอดผ่านหน้าต่างอย่างนุ่มนวล ขณะประตูบานใหญ่ค่อย ๆ ปิดลง เสียงส้นรองเท้าของเธอเบาแต่ชัดเจน เหมือนจังหวะของคนที่ยังควบคุมทุกย่างก้าวได้

[NPC-58] ไครอน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20

[NPC-11] แอนนาเบ็ธ เชส

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Daemon HEROES

✧

Daemon Kannel

✧

Son of Aphrodite

DATE 1 มกราคม 2026 TIME 12.15 น. LOC ระเบียงบ้านใหญ่ (Big House), ค่ายฮาล์ฟบลัด

เสียงฝีเท้าของผมหนักแน่นและมั่นคงขณะก้าวขึ้นบันไดไม้ของบ้านหลังใหญ่ ผิวหนังช่วงอกของผมยังคงรู้สึกได้ถึงไอร้อนจากเตาไฟที่เพิ่งจากมา แต่ในใจกลับเย็นเยียบเมื่อนึกถึงคำพยากรณ์ที่ได้รับ ผมเดินนำแอนนาเบ็ธและลิเลียน่าตรงไปยังโต๊ะที่คุ้นเคย ที่ซึ่งผู้ดูแลค่ายทั้งสองกำลังนั่งอยู่

คุณไครอนในร่างมนุษย์บนรถเข็นมองมาที่พวกเราด้วยแววตาอาทรที่แฝงความกังวล ส่วน คุณดี (ไดโอนีซุส) ยังคงอยู่ในชุดลำลองลายดอกไม้สีฉูดฉาด เขากำลังถือไพ่ในมือและดูหงุดหงิดกับการที่พวกเราเดินเข้าไปขัดจังหวะการพักผ่อนยามเที่ยงวันของเขา

“โอ้... มากันอีกแล้วหรือ กลุ่มวัยรุ่นที่หิวโหยหายนะ” คุณดีเอ่ยเสียงยานคางโดยไม่เงยหน้ามอง “ดาเมียน... หรือเดนนิส? ช่างเถอะ เจ้าบุตรแห่งอะโฟรไดต์ที่ไม่รู้จักสวมเสื้อผ้าคนนี้มีปัญหาอะไรอีกล่ะ? ถ้าจะมาขอลางานไปฉลองปีใหม่ในเมืองล่ะก็ ฝันไปเถอะ”

“ชื่อของผมคือเดม่อนครับ คุณดี” ผมตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ พยายามระงับอารมณ์ “และผมไม่ได้มาขอลาพักร้อน แต่ผมมาเพื่อแจ้งเหตุวิปลาสที่กำลังจะเกิดขึ้น” ผมสูดลมหายใจลึก ก่อนจะประกาศคำพยากรณ์ที่เรเชลเพิ่งพ่นออกมาจากสายหมอกแห่งเดลฟี:

ยามชลธีเปลี่ยนสีเป็นพิษร้าย
มนตร์โฉมฉายปลุกพลังในกระแส
แหวนวีรชนร่ำร้องเตือนภัยแปร
นิมิตคู่ร่วมประจักษ์ความมืดมน
จงตามหาผู้สาบสูญในความเงียบ
ณ เกาะซึ่งถูกลืมเลือนสุดขอบหน
โลหิตเทพร่วมมาลาพาฝ่าดล
ก่อนที่คลื่นวิปลาสจักกลืนเมือง

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คุณดีวางไพ่ลง แววตาที่เคยเบื่อหน่ายฉายประกายสีม่วงวูบหนึ่งด้วยความตระหนักถึงอันตราย ส่วนไครอนขยับตัวอย่างอึดอัดบนรถเข็น “คธูลู... และโลกิอย่างนั้นหรือ?” ไครอนพึมพำ “เรื่องนี้ใหญ่เกินกว่าที่เราจะรับมือกันลำพังในค่าย เดม่อน ภารกิจนี้อันตรายเกินไป มันไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางกายภาพ แต่เป็นการเดิมพันด้วยสติสัมปชัญญะ”

“ข้าเห็นด้วยกับไครอน” คุณดีกล่าวพลางรินน้ำองุ่นใส่แก้ว “ทำไมต้องส่งพวกเด็กๆ ไปเสี่ยงตายกับอสุรกายจากต่างมิติด้วย? ให้พวกเทพโอลิมปัสจัดการเองไม่ดีกว่าหรือยังไง?” ในตอนนั้นเอง แอนนาเบ็ธก็ก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาสีเทาของเธอฉายแววเฉลียวฉลาดที่แม้แต่มิสเตอร์ดีก็ยังต้องเกรงใจ “คุณดีคะ... ท่านอยากให้ไวน์รสเลิศกลายเป็นน้ำเน่าสีเขียวจากอเวจีหรือคะ?”

คุณดีชะงักไปเล็กน้อย แอนนาเบ็ธไม่ปล่อยจังหวะให้หลุดลอย “พลังมนต์มหาเสน่ห์ของเดม่อนคือสิ่งเดียวที่จะประคองสติของทีมได้ เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วค่ะ” ไครอนมองมาที่ผม “เจ้าพร้อมจะแบกรับภาระนี้จริงๆ หรือ เดม่อน?” ผมกำหมัดแน่น แหวนเธซีอุสบนนิ้วส่งความร้อนวูบวาบ “ผมไม่ได้ทำเพื่อชื่อเสียงครับไครอน... ผมจะนำเสียงแห่งผืนน้ำกลับคืนมาให้ได้”

คุณดีถอนหายใจยาวพลางโบกมืออย่างรำคาญ “เออๆ! ไปจัดการให้เรียบร้อยซะ ดอนนี่... หรือเดม่อน แล้วอย่าลืมพาสมาชิกคนที่สามที่พอจะสู้รบปรบมือได้ไปด้วยล่ะ ข้าไม่อยากเห็นพวกเจ้ากลายเป็นอาหารปลาหมึกยักษ์ตั้งแต่วันแรกของปี”

ภารกิจได้รับการอนุมัติแล้ว แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความบ้าคลั่งที่กำลังรอเราอยู่ในเงามืดของมหาสมุทรที่เปลี่ยนสีไปตลอดกาล

สิ่งที่ได้รับ

• การอนุมัติภารกิจอย่างเป็นทางการ 
• การคุ้มครองจากค่ายฮาล์ฟบลัด (เบื้องต้น)

• ขอเบิกอาหารเทพกับน้ำทิพย์ (รออนุมัติ)

เอฟเฟกต์ความสัมพันธ์

• [TGC-02] ลิเลียน่า: พูดคุยประจำวัน +7
• พลังหอมเย้ายวน +10
• พลังเสน่ห์อันเลิศล้ำ +5
รวม 22 แต้ม• [NPC-11] แอนนาเบ็ธ: พูดคุยประจำวัน +5
• พลังหอมเย้ายวน +10
• พลังเสน่ห์อันเลิศล้ำ +5
รวม 20 แต้ม• [NPC-58] ไครอน: พูดคุยประจำวัน +5
• พลังหอมเย้ายวน +10
• พลังเสน่ห์อันเลิศล้ำ +5
รวม 20 แต้ม• [God-14-1] ไดโอนีซุส (คุณดี): พูดคุยประจำวัน +5
• โบนัสเพิ่มความโปรดปราน Heroes +25
รวม 30 แต้ม

OLYMPUS LEGACY • APHRODITE BLOODLINE

Xolotl HONOR

วันที่ 08 เดือน มกราคม ปี 2026

เวลาเย็น เวลา 18.00 น. เป็นต้นไป ณ บ้านใหญ่

◀️┃▶️

แสงยามเย็นสีส้มอมแดงทอดผ่านหน้าต่างไม้ของบ้านใหญ่ สาดส่องเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสตรอว์เบอร์รีและกระดาษเก่า คีอาร์ก้าวเดินอย่างแผ่วเบาด้วยท่วงท่าที่สง่างามสม่ำเสมอ รองเท้าบูทของเธอแทบไม่มีเสียงกระทบพื้นไม้ขณะมุ่งตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีร่างของเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่

ไครอนในร่างเด็กชายวัยสิบขวบสวมเสื้อโปโลสีสะอาดตานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ดูจะตัวใหญ่เกินไปสำหรับเขา แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะเป็นเพียงเด็กประถมที่ดูน่ารักทว่าดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นกลับเปี่ยมไปด้วยปัญญาและความเหนื่อยล้าของจิตวิญญาณที่ผ่านกาลมานับพันปี คีอาร์รู้ดีถึงคำสาปที่ทำให้เขากลายเป็นเช่นนี้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญในเชิงตรรกะที่เธอต้องใส่ใจในตอนนี้

เธอยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเขาก่อนจะลดสายตาลงมองบอร์ดประกาศที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะ ซึ่งแสดงรายละเอียดโครงการก่อสร้างวิหารเพื่อสานต่อปณิธานของเจสัน เกรซ โดยมีลายเส้นการออกแบบที่เฉียบคมและทันสมัยของแอนนาเบธ เชส กำกับอยู่

“ฉันเห็นประกาศเรื่องการระดมทุนสำหรับโครงการวิหารประธานเทพทั้งสามหลังค่ะ” คีอาร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพตามหน้ากากที่เธอสวมใส่

ไครอนเงยหน้าขึ้นจากม้วนกระดาษพยากรณ์ เขาส่งยิ้มที่ดูใจดีแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนของครูฝึกผู้ผ่านโลกมามาก “ใช่แล้วล่ะคีอาร์ โครงการเฟสแรกสำหรับวิหารของซุส เฮร่า และอะธีน่า กำลังดำเนินการอยู่ แต่อย่างที่เธอรู้... งบประมาณเป็นสิ่งเดียวที่มักจะตามหลังจินตนาการของแอนนาเบธอยู่เสมอ”

คีอาร์ขยับแว่นสายตาทรงกลมให้เข้าที่พลางลอบสังเกตตัวเลขยอดรวมในสมุดบัญชีที่วางเปิดอยู่ ‘ขาดอีก 2,000 ดรักม่าเพื่อปิดงบในเฟสนี้... เป็นตัวเลขที่ไร้ประสิทธิภาพหากต้องรอการรับบริจาคทีละเล็กทีละน้อย’ เธอบันทึกความคิดนั้นไว้ในใจ

“ขาดอีกสองพันดรักม่าสินะคะเพื่อให้เฟสแรกนี้เริ่มต้นได้”

คีอาร์เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตที่เธอเพิ่งเปลี่ยนใหม่ ก่อนจะหยิบถุงผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่มีตราประทับขี้ผึ้งของตระกูลโซล็อตล์ออกมา เธอวางมันลงบนโต๊ะทำงานของไครอนอย่างเงียบเชียบ เสียงโลหะหนัก ๆ ที่กระทบกันภายในถุงบ่งบอกถึงมูลค่าที่อัดแน่นอยู่ข้างใน

“นี่คือสองพันดรักม่าทองคำสวรรค์ค่ะ... สำหรับส่วนที่ยังขาดอยู่”

ไครอนชะงักไป ดวงตาของเด็กชายสิบขวบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เขาหยิบถุงขึ้นมาเปิดดูและพบกับเหรียญดรักม่าสีทองวาววับที่เรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ “คีอาร์... นี่มันจำนวนมหาศาลมากนะ แน่ใจหรือว่าต้องการมอบให้ทั้งหมดนี้? ทรัพย์สินในโลกเดมิก็อดน่ะมีค่ามาก และเธอเองก็อาจต้องใช้มันในภารกิจ...”

ทว่าคีอาร์ทำเพียงส่งรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูใสซื่อและนอบน้อมกลับไป ทว่าดวงตาสีเทาอมเขียวหลังเลนส์แว่นกลับยังคงความเย็นชาดุจน้ำแข็งจากนอร์เวย์ “ฉันไม่ได้ลำบากเรื่องทรัพย์สินเท่าไรนักค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ “การติดขัดเพียงเพราะตัวเลขเล็กน้อยเช่นนี้มันทำให้โครงการที่งดงามต้องล่าช้าไปอย่างไม่จำเป็น ฉันมองว่าการทำให้มันจบสิ้นไปคือทางเลือกที่มีประสิทธิภาพที่สุดค่ะ”

เธอไม่รอให้ไครอนได้กล่าวคำขอบคุณหรือซักไซ้ถึงที่มาของทรัพย์สินมหาศาลนั้น คีอาร์ย่อตัวลงเล็กน้อยเป็นท่าทำความเคารพอย่างกุลสตรีชั้นสูงก่อนจะหมุนตัวเดินถอยออกมา ย่างก้าวของเธอยังคงสม่ำเสมอและสงบนิ่ง

สำหรับเธอ เงินทองคือเครื่องมือ และการลงทุนในวิหารของมหาเทพ โดยเฉพาะวิหารของซุส บิดาของเอมีเลียนับเป็นการสร้างเครดิตที่มั่นคงในอนาคตที่เธอคำนวณไว้แล้วอย่างถี่ถ้วน ภายใต้ใบหน้าที่ดูใจดีและเสียสละ คีอาร์เดินออกจากบ้านใหญ่เข้าสู่ความสลัวของยามเย็น ทิ้งให้ไครอนมองตามแผ่นหลังของเด็กสาวลึกลับคนนี้ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย แน่นอนว่าเธอจะปาใบเกียรติยศทั้งหมดด้วย

CABIN REPORT FORM

แบบฟอร์มรายงานป้ายเกียรติยศ - ค่ายฮาล์ฟบลัด

ชื่อ - นามสกุล : คีอาร์ โซล็อตส์

บุตร/ธิดาแห่งเทพ : บอเรอัส

สังกัดกระท่อมที่ : [ 28 ]

จำนวนป้ายเกียรติยศที่ส่ง : [ 100 ] ป้าย (2 ป้ายเกียรติยศ ต่อ 1 คะแนน)

ภารกิจที่ทำสำเร็จ : บริจาคเงินสมทบทุน

[NPC-58] ไครอน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20

Xolotl HONOR

วันที่ 09 เดือน มกราคม ปี 2026

เวลาเช้า เวลา 07.00 น. เป็นต้นไป ณ บ้านใหญ่

◀️┃▶️

            แสงสีส้มรำไรของยามเช้าอาบไล้ไปทั่วระเบียงบ้านใหญ่ กลิ่นหอมจาง ๆ ของไร่สตรอว์เบอร์รีลอยมาตามลมขณะที่คีอาร์ก้าวเดินเข้าไปด้านในด้วยความเงียบเชียบสะพายกระเป๋าลายแตงโมใบเล็กไว้ข้างกาย ท่วงท่าของเธอยังคงความสง่างามและสุภาพเรียบร้อยดั่งกุลสตรี แม้ในใจจะกำลังประมวลผลถึงความวุ่นวายที่อาจจะเกิดขึ้นในห้องโถงตรงหน้า ภายในห้องนั่งเล่นที่คุ้นตา ไครอนในร่างเด็กชายวัยสิบขวบสวมเสื้อโปโลสีฟ้าสดใสนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงเพื่อให้ความสูงพอดีกับโต๊ะพินอเคิล แม้ร่างกายจะดูเป็นเด็กประถมทว่าแววตาของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและปัญญาของอาจารย์ผู้ผ่านโลกมานับพันปี ข้างกันนั้นคือคุณดีที่กำลังนั่งจิบไดเอทโค้กด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างถึงที่สุดตามสไตล์เทพเจ้าที่ถูก(ปลด)จองจำในค่าย

            เมื่อคีอาร์เดินเข้าไป เธอพบว่าเอมีเลียและรูบี้ ซู มารออยู่ก่อนแล้ว เอมีเลียยืนพิงผนังด้วยท่าทางมั่นใจในแจ็กเก็ตหนังตัวเก่ง ขณะที่รูบี้ ซู ยืนนิ่งแยกตัวออกมาอย่างสันโดษ ท่าทางของเธอดูหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีและสง่างามดั่งจอมยุทธ์หญิง รูบี้เพียงแค่ชายตามองคีอาร์เล็กน้อยก่อนจะกลอกตาขึ้นบนเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเธอถูกยัดชื่อลงในภารกิจนี้ด้วย แต่กระนั้นเธอก็ยังคงยืนนิ่งในระเบียบวินัยตามแบบฉบับพี่ใหญ่ของกระท่อมหมายเลข 5

            “สวัสดีค่ะ ฉันมายื่นเรื่องเพื่อเปิดภารกิจอย่างเป็นทางการค่ะ” คีอาร์เอ่ยเสียงนุ่มนวลพลางวางเอกสารภารกิจที่เตรียมไว้ลงบนโต๊ะ

            “อ้อ... คุณหนูแคร์รี่สินะ หรือคิมมี่? ช่างเถอะ” คุณดีพึมพำโดยไม่คิดจะเรียกชื่อเธอให้ถูก “จะไปที่ควิเบกงั้นเหรอ? หวังว่าพวกเจ้าคงไม่ทำเรื่องยุ่งยากจนข้าต้องโดนพ่อลงโทษเพิ่มหรอกนะ”

            ไครอนในร่างเด็กชายพยักหน้าอย่างสุขุม “เราได้รับเรื่องไว้แล้ว คีอาร์ แต่อย่าประมาทล่ะ ภัยที่กำลังก่อตัวในตอนนี้อาจเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น รักษาสุขภาพด้วยนะเด็ก ๆ ภารกิจนี้อาจมีความซับซ้อนกว่าที่ตาเห็น” คีอาร์ไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูดที่ยืดยาว เธอเพียงแค่เดินไปที่กองเสบียงสำรองแล้วหยิบเนคทาร์ 1 ชิ้น และแอมโบรเชีย 2 ชิ้น บรรจุลงในกระเป๋าแตงโมอย่างประณีต สัดส่วนที่พอเหมาะสำหรับการสำรองข้อมูลทางโภชนาการเวทมนตร์ถูกคำนวณไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เธอจะหยิบป้ายเกียรติตยศสีเงินที่เพิ่งได้รับมาวางลงตรงหน้าไครอนเพื่อเพิ่มคะแนนให้บ้านพักหมายเลข 28 ของบอเรอัส

            “นี่สำหรับเกียรติยศของกระท่อมค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” คีอาร์ย่อตัวทำความเคารพอย่างสง่างามก่อนจะหมุนตัวเดินนำออกไป

            “ไปกันเลยลูกทีม! น่านฟ้ารอเราอยู่!” เอมีเลียยิ้มกว้างพลางขยิบตาให้คีอาร์อย่างร่าเริงก่อนจะก้าวยาวๆ ตามออกมา ขณะที่รูบี้ ซู เพียงแค่กลอกตามองบนเบา ๆ กับท่าทีของเอมีเลีย แต่เธอก็ยอมขยับกายเดินตามออกมาเงียบ ๆ กระชับร่มในมือให้มั่นคงเพื่อเตรียมรับมือกับทุกสิ่งที่จะขวางหน้า

            ทั้งสามเดินพ้นธรณีประตูบ้านใหญ่ออกมาท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ของยามเช้า คีอาร์ลอบสังเกตเพื่อนร่วมทีมทั้งสองผ่านเลนส์แว่นกลมโตด้วยสายตาที่เย็นชาและเป็นระบบ ภายใต้ภาพลักษณ์เด็กสาวที่เดินกอดสายกระเป๋าแตงโมอย่างประหม่า เธอได้เริ่มจัดวางตำแหน่งของหอกอัสนีแห่งซุสและกระบี่เทียนหวงแห่งแอรีสไว้ในแผนผังยุทธวิธีเรียบร้อยแล้ว

CABIN REPORT FORM

แบบฟอร์มรายงานป้ายเกียรติยศ - ค่ายฮาล์ฟบลัด

ชื่อ - นามสกุล : คีอาร์ โซล็อตส์

บุตร/ธิดาแห่งเทพ : บอเรอัส

สังกัดกระท่อมที่ : [ 28 ]

จำนวนป้ายเกียรติยศที่ส่ง : [ 114 ] ป้าย (2 ป้ายเกียรติยศ ต่อ 1 คะแนน)

ภารกิจที่ทำสำเร็จ : บริจาคเงินสมทบทุน

[God-14-1] ไดโอนีซุส (คุณดี)

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

[NPC-58] ไครอน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20

รับการอนุมัติออกเดินทาง

เบิก เนคทาร์ 1 และ แอมโบรเชีย 2