WHISPERS OF MADNESS AND THE FORGOTTEN ISLE

CHAPTER • XL

THE CAUSTIC GAZE: A CHORUS OF FURY

DAMON KANNEL

DATE: 23.01.2026

TIME: 08.45 AM

LOC: GRAND CANYON, AZ

ล ลมเย็นยะเยือกของแกรนด์แคนยอนปะทะใบหน้าผม กลิ่นหินทรายปะปนกับกลิ่นฉุนของกำมะถันที่มาจากก้นเหวเบื้องล่าง เส้นทางที่รถเอสยูวีของเราต้องผ่านนั้นแคบและคดเคี้ยว ไหล่ทางทรุดโทรมจนน่าหวาดเสียว แต่ที่น่าหวาดเสียวที่สุดคือสิ่งที่กำลังรอเราอยู่ตรงหน้า...

เสียงฝีเท้าหนักๆ สั่นสะเทือนพื้นดิน ตามมาด้วยเสียงฟู่ๆ ของลมหายใจที่เต็มไปด้วยพิษ ผมมองเห็นเงารางๆ ของสัตว์ประหลาดที่กำลังเลื้อยออกมาจากร่องเขา ม่านหมอกสีเขียวมรกตที่เต็มไปด้วยไอพิษพวยพุ่งออกมาจากปากของมัน และเมื่อมันปรากฏตัวเต็มร่าง ผมก็ถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ

มันคือ ไฮดร้าแห่งเลอร์เนีย อสุรกายงูเก้าหัวในตำนาน แต่โลกิไม่ได้นำมันกลับมาแบบธรรมดาๆ หัวงูแต่ละหัวของมันไม่ได้มีเพียงเขี้ยวพิษ แต่ดวงตาของมันเรืองแสงสีม่วงเรืองรองบ่งบอกถึงพลังความวิปลาสที่ถูกเสริมเข้าไป!

"ระวังทุกคน!" เพอร์ซีย์คำราม ดาบริพไทด์ส่องประกายสีทอง "ไฮดร้า! โลกิมันบ้าไปแล้ว!"

"เดม่อน! ลิเลียน่า! อย่าให้หัวมันขาดเด็ดขาด!" เพอร์ซีย์หันมาเตือนพวกเราอย่างรวดเร็ว "จากประสบการณ์ หัวที่ขาดจะงอกใหม่เป็นสองหัวเสมอ เราต้องหยุดมันโดยไม่ใช้การตัด!"

ผมพยักหน้าอย่างรวดเร็ว แม้จะยังไม่มีเสียง แต่ผมเข้าใจสิ่งที่พี่เพอร์ซีย์หมายถึงดี ลิเลียน่าเองก็พยักหน้า เธอคว้าหอกในมือแน่น แววตาเต็มไปด้วยแผนการที่กำลังประมวลผล

ไฮดราเก้าหัวพุ่งเข้าใส่พวกเราพร้อมกัน หัวที่อยู่ตรงกลางพ่นพิษกรดสีเขียวออกมา อารีแอนน์ยกมือขึ้นร่ายมนตร์สร้างโล่พลังงานสีม่วงขึ้นมาป้องกันพิษที่กัดกร่อนทุกอย่างให้สลายไปในพริบตา เบย์กระโดดหลบพิษอย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าไปหาหัวไฮดราที่อยู่ริมสุด พยายามจะผูกเชือกจากลูกธนูของเขาเข้ากับคอของมัน

"เดม่อน! ตอนนี้เสียงของนายยังไม่กลับมาเต็มที่ นายต้องใช้การสั่นสะเทือนแบบเดิม แต่มันต้องแม่นยำกว่าเดิมมาก!" ลิเลียน่าตะโกนบอกผม เธอชี้ไปที่จุดอ่อนที่ฐานคอของไฮดราแต่ละหัว "หัวแต่ละหัวมีชีพจรที่เชื่อมต่อกับหัวใจดวงเดียว! นายต้องสั่นสะเทือนมันทีละหัว!"

ผมก้าวออกไปจากรถอย่างระมัดระวัง แม้จะไม่มีเสียงพูด แต่เท้าของผมก็มั่นคง ผมวิ่งหลบหัวไฮดร้าที่โฉบเข้าใส่ เพอร์ซีย์เข้าปะทะกับไฮดร้าสามหัวกลางลำตัว ดาบริพไทด์ฟาดฟันเข้าใส่เกล็ดหนาอย่างรุนแรงจนเกิดประกายไฟ แต่ก็ทำได้แค่สร้างรอยถลอกจางๆ

"เฮ้ย! ไอ้เจ้างูยักษ์!" เพอร์ซีย์ตะโกน "มานี่มาสู้กับบุตรแห่งสมุทรตัวจริงนี่มา!"

ผมเห็นจังหวะที่หัวไฮดร้าหัวหนึ่งกำลังจะพ่นพิษใส่เบย์ ผมพุ่งตัวเข้าไปด้านข้าง พยายามรวบรวมลมหายใจทั้งหมดที่มี แล้วจ่อไปที่ฐานคอของมัน เหมือนที่ลิเลียน่าบอก

"อั่ก!"

ผมเค้นเสียงต่ำที่เต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนออกมาจากลำคอโดยตรง เสียงนั้นไม่ได้ดังมาก แต่คลื่นพลังงานพุ่งตรงเข้าสู่ลำคอของหัวไฮดร้า แรงสั่นสะเทือนทำลายเส้นเลือดและกล้ามเนื้อภายใน จนหัวของมันทรุดลงกับพื้นชั่วขณะ เบย์ใช้จังหวะนั้นผูกเชือกรัดคอมันไว้แน่น

"เยี่ยมมากเดม่อน! แต่ยังมีอีกแปดหัว!"

ไฮดร้าที่เหลืออีกแปดหัวโกรธเกรี้ยว พวกมันพ่นพิษกรดออกมาพร้อมกันเป็นม่านสีเขียวทึบ ผมต้องถอยกลับมาหลบหลังโล่พลังงานของอารีแอนน์ เพอร์ซีย์เองก็ถูกแรงกระแทกของพิษจนกระเด็น

"เดม่อน! ต้องใช้หลายความถี่พร้อมกัน! หัวที่อยู่ใกล้กันมีระบบประสาทที่เชื่อมโยงกันอยู่!"

เธอทิ้งหอกลงข้างตัว แล้วรีบใช้มือทั้งสองข้างจับไปที่ขมับของผมอย่างรวดเร็ว ผมสัมผัสได้ถึงกระแสความคิดของเธอ... ภาพกราฟคลื่นเสียงที่ซับซ้อนกว่าเดิมหลายเท่าปรากฏขึ้นในหัวผม มันไม่ใช่แค่จังหวะเดียว แต่เป็นบทเพลงแห่งการทำลายล้างที่ต้องใช้เสียงหลายโทนพร้อมกัน

ผมหลับตาลง รวบรวมสมาธิทั้งหมด ใช้พลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ ดึงเอาความโกรธ ความเจ็บปวด และความมุ่งมั่นที่จะปกป้องทุกคนมาเปลี่ยนเป็นคลื่นเสียง ผมสัมผัสได้ถึงเสียงพิณที่กำลังสั่นสะเทือนอยู่ภายในตัว...

"หยุด-นิ่ง-ซะ!!!"

ผมแผดเสียงออกมาสุดกำลัง คลื่นเสียงครั้งนี้ไม่ใช่แค่เสียงเดียว แต่มันเป็นเสียงประสานที่รุนแรงจนอากาศรอบข้างสั่นเป็นระลอก คลื่นความถี่หลายระดับพุ่งเข้าใส่หัวไฮดร้าทุกหัวพร้อมกัน หัวงูทั้งเก้าหัวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เลือดสีเขียวเข้มพุ่งกระฉูดออกมาจากปากและลำคอของพวกมัน ดวงตาที่เคยเรืองแสงสีม่วงหม่นแสงลง

ไฮดร้าตัวมหึมาทรุดลงกับพื้น เสียงของมันดังก้องไปทั่วแกรนด์แคนยอน พิษกรดในอากาศเริ่มจางหายไป ลิเลียน่าเองก็ทรุดตัวลงข้างผม หอบหายใจอย่างหนักเช่นกัน ใบหน้าของเธอซีดเผือดจากการใช้พลังทางจิตอย่างมหาศาล

"จบกันซะทีไอ้งูพิษ!" เพอร์ซีย์กระโดดขึ้นไปบนตัวของไฮดร้า ดาบริพไทด์ไม่ได้ฟาดฟันไปที่หัว แต่เขากระแทกมันลงไปที่จุดชีพจรกลางลำตัวที่ใหญ่ที่สุดของมัน ซึ่งลิเลียน่าเคยบอกว่ามันเชื่อมต่อกับทุกหัวของมัน! ไฮดร้ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างมหึมาของมันจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีทองที่ปลิวหายไปกับลม

ผมมองไปที่อารีแอนน์ที่กำลังพยุงเบย์ขึ้นมา ใบหน้าของเธอเหนื่อยล้าจนแทบจะยืนไม่ไหว ผ้าเช็ดหน้าในมือของเธอก็ดูเหมือนจะเต้นตุบๆ แรงขึ้นเรื่อยๆ ผมรู้ดีว่าชัยชนะครั้งนี้ไม่ได้มาง่ายๆ และแต่ละครั้งที่เราใช้พลัง คำสาปในผ้านั่นก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

ความรู้สึก นี่คือการต่อสู้ที่ตึงมือที่สุดเท่าที่เคยเจอมาครับลุงริก เสียงประสานของผมมันใช้พลังงานมหาศาลจนผมรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง แต่การที่ลิเลียน่าสามารถนำผมให้ใช้เสียงในแบบที่ผมไม่เคยทำได้ มันทำให้ผมรู้สึกว่าเราแข็งแกร่งขึ้นมากจริงๆ แม้จะไม่มีเสียงพูด แต่เราก็เข้าใจกันได้ด้วยใจ ผมภูมิใจในทีมเรามากที่ผ่านมันมาได้

ความคิด ไฮดร้าตัวนี้คือบทเรียนสำคัญ โลกิกำลังจะส่งอสุรกายที่เคยฆ่าไม่ตายมาขวางทางเรา แต่ปัญญาของลิเลียน่าและพลังเสียงของผมคือสิ่งที่สามารถหยุดพวกมันได้ ผมต้องรีบพักฟื้นเสียงและพลังงานทั้งหมด เรากำลังจะเข้าสู่แคลิฟอร์เนีย ซึ่งน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่โลกิกำลังวางแผนอยู่จริงๆ อารีแอนน์ยังคงเป็นปริศนาที่สำคัญที่สุดตอนนี้เกี่ยวกับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น

◈ MISSION STATUS

• บันทึกการต่อสู้: LINK
• ผลลัพธ์: สังหารไฮดร้าสำเร็จ
• รางวัลพิเศษ: LUK 60+ x2 วัตถุดิบ | ได้รับเพิ่ม 3x เกล็ดไฮดร้า

RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[NPC-66] เพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

OLYMPUS LEGACY
APHRODITE BLOODLINE

CHAPTER • XLI

THE WEIGHT OF THE TRIDENT

PERCY JACKSON

DATE: 23.01.2026

TIME: 11.45 AM

LOC: GRAND CANYON, AZ

ผ ผมยืนมองซากเถ้าถ่านสีเขียวของไฮดราที่ค่อยๆ ถูกลมพัดหายไปในหุบเหว แกรนด์แคนยอนยังคงตั้งตระหง่านอย่างเงียบงัน แต่มือของผมที่กุมด้ามดาบริพไทด์ยังคงสั่นเทาอยู่เล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลที่ผมต้องแบกรับไว้ในฐานะผู้อาวุโสของภารกิจนี้

เสียงหอบหายใจหนักๆ ดังมาจากข้างหลัง ผมหันไปเห็นเดม่อนทรุดลงกับพื้นทราย ร่างกายของเขาสั่นระริกเหมือนสายพิณที่ถูกดีดจนขาดผึ่ง ก่อนที่เขาจะฟุบลงไปโดยที่มีลิเลียน่าพุ่งเข้าไปรับร่างเขาไว้ได้ทันท่วงที

"เดม่อน! เดม่อน!" ลิเลียน่าร้องเรียกเสียงหลง เธอวางหัวของเขาลงบนตักอย่างเบามือ นิ้วเรียวเช็กชีพจรที่คอของเขาอย่างรวดเร็ว "เขาแค่หมดสติค่ะพี่เพอร์ซีย์... พลังงานของเขาถูกใช้จนถึงขีดจำกัด"

ผมเก็บดาบริพไทด์กลับคืนสู่สภาพปากกา เดินเข้าไปหาพวกเขาช้าๆ ผมมองเห็นความเหนื่อยล้าที่กัดกินใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนี้ เดม่อนไม่ได้มีร่างกายที่อึดถึกเหมือนบุตรแห่งแอรีส แต่หัวใจของเขามันใหญ่เกินกว่าที่ผมเคยประเมินไว้

"ไม่ต้องให้เขาดื่มแอมโบรเซียหรอก ลิเลียน่า" ผมพูดพลางแตะไหล่เธอเบาๆ "ร่างกายเขาไม่ได้บาดเจ็บ แต่วิญญาณเขามันล้าเกินไป การดื่มน้ำทิพย์ตอนนี้อาจจะทำให้นิวรอนในสมองเขาไหม้เอาได้ ให้เขาพักผ่อนตามธรรมชาติเถอะ"

ลิเลียน่าพยักหน้าเงียบๆ เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่ซับคราบเหงื่อและเขม่าพิษบนใบหน้าของเดม่อน แววตาของเธอมันบอกทุกอย่าง... มันไม่ใช่แค่ความห่วงใยระหว่างเพื่อนร่วมภารกิจ แต่มันคือความรู้สึกที่หยั่งรากลึกกว่านั้น ความรู้สึกที่เธออาจจะยังจำไม่ได้ด้วยสมอง แต่มันถูกจารึกไว้ในความรู้สึก

"เขาเก่งมากนะ" ผมเปรยออกมาขณะมองออกไปที่ขอบฟ้า "ถ้าเป็นผมตอนอายุเท่าเขา ผมคงไม่กล้าเสี่ยงใช้เสียงประสานที่รุนแรงขนาดนั้นหรอก มันเหมือนการเอาวิญญาณไปแขวนไว้บนเส้นด้าย"

"เขามักจะทำอะไรเกินตัวเสมอเมื่อเป็นเรื่องของฉัน" ลิเลียน่าพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่น "และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันโกรธ... โกรธที่ตัวเองเป็นต้นเหตุให้เขาต้องพังพินาศขนาดนี้"

"มันคือการเลือกของเขา ลิเลียน่า" ผมทรุดตัวลงนั่งพิงหินข้างๆ พวกเขา "พวกเราลูกครึ่งเทพไม่ได้อยู่รอดมาได้เพราะความฉลาดหรือพละกำลังอย่างเดียว แต่เราอยู่รอดได้เพราะเรามีบางอย่างที่อยากปกป้อง สำหรับเดม่อน... บางอย่างนั้นคือเธอ"

อารีแอนน์เดินเข้ามาสมทบ ใบหน้าเธอซีดเผือกจนเกือบจะมองเห็นเส้นเลือด สายตาของเธอจ้องมองห่อผ้าเช็ดหน้าสีดำในมือด้วยความหวาดระแวง

"เราต้องขยับเขยื้อนแล้ว เพอร์ซีย์" อารีแอนน์พูดเสียงแหบ "กลิ่นไอของโลกิเริ่มหนาแน่นขึ้นในอากาศ ถ้าเราแช่อยู่นี่นานเกินไป พวกมันจะส่งอย่างอื่นที่ร้ายกว่าไฮดรามาอีก"

ผมลุกขึ้นยืน พลางอุ้มเดม่อนขึ้นมาแบกไว้บนบ่า ตัวเขาเบากว่าที่ผมคิดไว้มาก หรืออาจจะเป็นเพราะพลังงานในตัวเขาถูกสูบออกไปจนหมด "ไปที่รถเถอะ เบย์! เตรียมน้ำให้เดม่อนด้วย เราจะข้ามเข้าสู่แคลิฟอร์เนียรวดเดียวเลย"

ตลอดทางที่ขับรถมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตก ผมมองดูเดม่อนที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่เบาะหลังโดยมีลิเลียน่าคอยดูแลไม่ห่าง มันทำให้ผมคิดถึงวันเก่าๆ คิดถึงภารกิจที่ผมเคยผ่านพ้นมากับแอนนาเบ็ธ... ความรู้สึกที่ต้องหวาดกลัวว่าจะสูญเสียคนที่รักไปท่ามกลางสงครามเทพเจ้า

โลกิกำลังเล่นเกมที่สกปรกที่สุด มันไม่ได้โจมตีเราด้วยพละกำลังเพียงอย่างเดียว แต่มันโจมตีด้วยความทรงจำและความรัก มันรู้ว่าจุดอ่อนของวีรบุรุษไม่ใช่คมดาบ แต่มันคือหัวใจที่แตกสลาย

ผมกระชับพวงมาลัยแน่นขึ้น แสงแดดยามบ่ายของแอริโซนาที่ส่องผ่านกระจกรถดูเหมือนจะเป็นลางบอกเหตุบางอย่าง ศึกที่เกาะแห่งหมอกกำลังรออยู่ข้างหน้า และผมรู้ดีว่าเมื่อถึงเวลานั้น ผมอาจจะต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่ยากลำบากยิ่งกว่าการฆ่าไฮดรา เพื่อรักษาชีวิตของเด็กพวกนี้ไว้

"อดทนไว้นะน้องชาย" ผมพึมพำเบาๆ "เราใกล้จะถึงมหาสมุทรของเราแล้ว"

ความรู้สึก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพี่ชายที่กำลังพาน้องๆ เดินเข้าสู่กองไฟครับ เห็นเดม่อนสลบไปแบบนั้นแล้วมันทำให้ผมนึกถึงตัวเองในหลายๆ ภารกิจ ความกดดันในฐานะผู้นำกลุ่มมันหนักอึ้งมาก ผมต้องพาทุกคนไปให้ถึงแปซิฟิก พลังของผมจะสมบูรณ์ที่สุดเมื่ออยู่ที่นั่น และผมจะไม่ยอมให้ใครต้องสังเวยชีวิตเด็ดขาด

ความคิด อารีแอนน์น่าเป็นห่วงที่สุด ผ้าเช็ดหน้านั่นมันเหมือนหลุมดำที่คอยดูดกลืนพลังงานรอบข้าง ผมสัมผัสได้ว่าไอพิษจากไฮดราเมื่อกี้ถูกดูดเข้าไปด้วย มันกำลังวิวัฒนาการ ลิเลียน่าดูแลเดม่อนได้ดี แต่นั่นก็ทำให้เธอไม่ได้พักผ่อนเลย เป้าหมายถัดไปคือแคลิฟอร์เนีย ที่นั่นคือถิ่นของผม!

◈ MISSION STATUS

• สถานะทีม: กำลังข้ามพรมแดนเข้าสู่รัฐแคลิฟอร์เนีย
• สถานะเดม่อน: หมดสติจากการใช้พลังงานเกินขีดจำกัด

OLYMPUS LEGACY
POSEIDON BLOODLINE

CHAPTER • XLII

THE CALIFORNIAN LINE

PERCY JACKSON

DATE: 23.01.2026

TIME: 05.30 PM

LOC: INTERSTATE 10, CALIFORNIA BORDER

แ แสงอาทิตย์ยามเย็นของแคลิฟอร์เนียฉาบไล้ขอบฟ้าจนเป็นสีส้มจัด แต่มันกลับดูเหมือนเปลวเพลิงที่กำลังมอดไหม้มากกว่าความหวัง ผมกดยันพวงมาลัยรถเอสยูวีไว้ด้วยมือข้างเดียว ขณะที่อีกข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบน้ำขึ้นมาจิบเพื่อประทังความกระหาย เสียงเครื่องยนต์ยังคงครางสม่ำเสมอพาร่างของพวกเราข้ามผ่านเส้นแบ่งรัฐแอริโซนาเข้าสู่เขตแดนของมหาสมุทรแปซิฟิกในที่สุด

ผมเหลือบมองกระจกมองหลัง ภาพที่เห็นทำให้ผมต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ เดม่อนยังคงนอนสงบนิ่งอยู่บนเบาะหลัง ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวแต่เริ่มมีสีเลือดฝาดกลับมาบ้าง ลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขาเป็นสัญญาณว่าร่างกายกำลังซ่อมแซมตัวเองจากความเหนื่อยล้าที่เกินขีดจำกัด

ลิเลียน่านั่งอยู่ข้างๆ เขา เธอไม่ได้ละสายตาไปจากใบหน้าของเดม่อนเลยแม้แต่น้อย มือของเธอข้างหนึ่งยังคงกุมมือของเขาไว้ ส่วนอีกข้างใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเดิมคอยซับเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผมของเขาเป็นระยะ เธอไม่ได้อ่านบันทึก ไม่ได้แตะแล็ปท็อป เธอเพียงแค่อยู่ตรงนั้น ราวกับว่าถ้าเธอละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว ร่างของเด็กหนุ่มคนนี้อาจจะสลายกลายเป็นผงคลีหายไป

"เขายังไม่ตื่นเลยค่ะพี่เพอร์ซีย์" ลิเลียน่าพูดขึ้นเบาๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมองผม "หัวใจเขาเต้นแรงมาก... เหมือนเขากำลังฝันถึงอะไรบางอย่างที่น่ากลัว"

"เขาแค่กำลังสู้กับความเหนื่อยล้าน่ะ ลิเลียน่า" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูมั่นใจที่สุด "เดม่อนใช้พลังเสียงประสานที่รุนแรงเกินไป อวัยวะภายในเขารับภาระหนัก แต่เขายังมีสติปกป้องเธอจนวินาทีสุดท้าย นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด"

ลิเลียน่านิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะกระซิบออกมา "ฉันจำไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงรักฉันขนาดนี้... ฉันพยายามจะนึกถึงวันที่เราสัญญาอะไรกันไว้ แต่มันมีแต่หมอกสีเทาที่กั้นอยู่" เธอบีบมือเดม่อนแน่นขึ้น "มันยุติธรรมแล้วเหรอคะที่เขาต้องมาเจ็บตัวเพื่อคนที่จำเรื่องราวของเขาไม่ได้แบบนี้?"

ผมมองภาพนั้นแล้วรู้สึกสะท้อนใจในอก "ความรักมันไม่ได้เกี่ยวกับความยุติธรรมหรอกนะ บางครั้งมันคือการที่คนคนหนึ่งยอมแบกความทรงจำทั้งหมดไว้เพียงลำพัง เพื่อให้อีกคนได้ก้าวเดินต่อไปได้โดยไม่ต้องเสียใจ"

อารีแอนน์ที่นั่งเงียบอยู่เบาะข้างผมขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่ผมสังเกตเห็นว่าเธอพยายามดึงผ้าคลุมปิดห่อผ้าเช็ดหน้าสีดำในมือให้มิดชิดกว่าเดิม ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากผ้านั่นมันเริ่มรุนแรงจนผมรู้สึกได้ถึงละอองน้ำที่แข็งตัวอยู่รอบๆ ขวดน้ำในช่องเก็บของ

"แคลิฟอร์เนียจะช่วยเราได้ไหม อารีแอนน์?"

"ที่นี่คือถิ่นของนาย เพอร์ซีย์" อารีแอนน์ตอบเสียงพร่า "แต่มหาสมุทรตอนนี้ไม่ใช่ที่เดิมที่นายเคยรู้จัก หมอกวิปลาสของโลกิแผ่ไปถึงชายฝั่งแล้ว เราต้องไปที่ซานตาโมนิก้า... ที่นั่นมีจุดพักที่ปลอดภัยที่สุดก่อนที่เราจะหาทางข้ามไปยังเกาะแห่งหมอก"

ผมกระชับพวงมาลัยแน่นขึ้น เมื่อรถแล่นผ่านป้าย Welcome to California ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นเกลืออายทะเลที่พัดมาตามลม แต่มันไม่ใช่กลิ่นที่แสนสดชื่นเหมือนเมื่อก่อน มันมีกลิ่นคาวและรสชาติที่ขมปร่าปนเปมาด้วย ผมมองดูเดม่อนอีกครั้งในกระจกมองหลัง ได้แต่หวังว่าเมื่อเขาตื่นขึ้นมา เสียงของเขาจะกลับมาทรงพลังเหมือนเดิม

"พักผ่อนซะเดม่อน" ผมพึมพำเบาๆ "เมื่อนายตื่นขึ้นมา... เราจะมีงานใหญ่ต้องทำกัน"

บรรยากาศภายในรถยังคงอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดที่เจือจางลงด้วยความเงียบสงบชั่วคราว สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากภูเขาหินทรายเป็นเนินเขาที่ปกคลุมด้วยพุ่มไม้แห้งกรังของแคลิฟอร์เนียตอนใต้ แสงตะวันรอนที่สาดเข้ามาทำให้เงาของลิเลียน่าทอดยาวทับร่างของเดม่อน ราวกับเธอเป็นเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น

"พี่เพอร์ซีย์คะ..." ลิเลียน่าเรียกผมเสียงเบา "ถ้าเราไปถึงซานตาโมนิก้า... พี่คิดว่าพลังของมหาสมุทรจะช่วยชะล้างสีดำออกจากผ้าผืนนั้นได้ไหม?"

"น้ำทะเลชำระล้างบาดแผลได้ ลิเลียน่า แต่มันล้างคำสาปที่ฝังลึกในจิตวิญญาณไม่ได้ทั้งหมดหรอก" ผมตอบตามตรง "สิ่งที่อยู่ในผ้าผืนนั้นคือส่วนหนึ่งของเดม่อนและตัวเธอ มันคือสัจจะที่ถูกโลกิบิดเบือน น้ำทะเลอาจจะช่วยให้มันสงบลง แต่มันจะไม่หายไปจนกว่าเราจะถึงเกาะแห่งหมอก"

ผมเห็นลิเลียน่าก้มหน้าลง ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงตกลงมาบดบังดวงตา "เขายอมแลกทุกอย่าง... แม้กระทั่งเสียงที่เขารักที่สุด เพื่อให้ฉันไม่ต้องปวดหัวตอนนึกถึงอดีต" เธอลูบหลังมือเดม่อนแผ่วเบา "ถ้าฉันฉลาดสมกับที่เป็นลูกอะธีน่าจริงๆ ฉันควรจะหาทางแก้เรื่องนี้ได้นานแล้ว ไม่ใช่ปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายจ่ายราคาอยู่คนเดียว"

"บางครั้งความฉลาดก็คือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรจะรับความช่วยเหลือนะ" ผมพูดเตือนสติเธอ "เดม่อนไม่ใช่คนโง่ แต่เขารู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ และเขาก็รู้ว่าเขากำลังทำเพื่อใคร"

จังหวะนั้นเอง รถก็เกิดอาการกระตุกเล็กน้อยเมื่อเราวิ่งผ่านรอยร้าวขนาดใหญ่บนพื้นถนนที่ดูเหมือนถูกแรงบางอย่างกระชากออก ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่มาจากใต้พื้นดิน มันไม่ใช่แผ่นดินไหวตามธรรมชาติ แต่มันคือการทักทายจากสิ่งที่อยู่ในน้ำ

เดม่อนขยับตัวเล็กน้อย ร้องครางออกมาเบาๆ ในลำคอ ลิเลียน่ารีบโน้มตัวลงไปดูทันที "เดม่อน? นายตื่นแล้วเหรอ?"

เปลือกตาของเขาขยับยิบๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีฟ้าทะเลของเขาดูขุ่นมัวชั่วขณะก่อนจะเริ่มปรับโฟกัสมาที่ใบหน้าของลิเลียน่า เขาพยายามจะอ้าปากพูด แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา นอกจากเสียงลมหายใจที่ติดขัด

เดม่อนพยายามจะพยุงตัวขึ้นนั่ง แต่ลิเลียน่ากดไหล่เขาไว้ "อย่าเพิ่ง... นายนอนพักก่อน เรากำลังเข้าเขตแคลิฟอร์เนียแล้ว"

เขามองมือของเธอที่กุมมือเขาไว้ แล้วเลื่อนสายตาไปมองที่มือของอารีแอนน์ที่ยังกุมห่อผ้าเช็ดหน้าสีดำ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เขาบีบมือลิเลียน่าเบาๆ เป็นเชิงถามว่าสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง

"เราปลอดภัย" ผมตอบแทนให้ "ไฮดร้ากลายเป็นปุ๋ยไปแล้ว และแร็กนาร์ยังตามเรามาไม่ทัน ตอนนี้หน้าที่ของนายคือดื่มน้ำ และพยายามไม่ต้องใช้เสียง... เข้าใจไหม?"

เดม่อนพยักหน้าช้าๆ เขาหลับตาลงอีกครั้งด้วยความเพลีย แต่ผมเห็นมือของเขาที่กุมมือลิเลียน่าไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับกลัวว่าถ้าเขาหลับไปอีกครั้ง เธอจะหายไป ผมมองเส้นขอบฟ้าที่เริ่มมืดมัวลงเรื่อยๆ มหาสมุทรแปซิฟิกกำลังรอเราอยู่ และผมหวังว่าพลังของพ่อผมจะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องพวกเราได้

"อีกนิดเดียว" ผมพึมพำกับตัวเอง "อีกนิดเดียวเราก็จะถึงบ้านของฉันแล้ว"

ความรู้สึก การเห็นเดม่อนฟื้นขึ้นมาทำให้ผมใจชื้นขึ้นเยอะครับ ถึงเขาจะยังพูดไม่ได้ แต่ประกายในตาเขามันบอกว่าเขายังไม่ยอมแพ้ ลิเลียน่าเองก็ดูเหมือนจะได้กำลังใจกลับมาบ้าง ความผูกพันของสองคนนี้มันแปลกประหลาดแต่มันก็ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ ผมต้องรีบพาพวกเขาไปถึงซานตาโมนิก้าก่อนที่ฟ้าจะมืดกว่านี้

ความคิด รอยร้าวบนถนนนั่นเป็นสัญญาณเตือน โลกิเริ่มแทรกซึมลงไปในรอยแยกของเปลือกโลกและใต้ทะเล อารีแอนน์ดูเหมือนจะสื่อสารกับบางอย่างในผ้าเช็ดหน้านั่นบ่อยขึ้น ผมต้องหาจังหวะคุยกับเธอแบบจริงจัง 

◈ RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[NPC-66] เพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

OLYMPUS LEGACY
POSEIDON BLOODLINE

CHAPTER • XLIII

THE BLACK PULSE

ARIANNE

DATE: 23.01.2026

TIME: 07.45 PM

LOC: SANTA MONICA, CA

มื มือของฉันสั่นจนเกือบจะบังคับพวงมาลัยรถเอสยูวีคันนี้ไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากการขับรถข้ามรัฐ แต่เป็นเพราะสิ่งที่อยู่ในห่อผ้าบนตักของฉันมันเริ่มเต้นเป็นจังหวะรัวแรงขึ้นทุกขณะที่รถเคลื่อนเข้าใกล้กลิ่นอายของมหาสมุทร ผ้าเช็ดหน้าสีดำสนิทผืนนั้นไม่ได้เป็นแค่ผ้าอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นเหมือนอวัยวะที่ยังมีชีวิต มันร้อนรุ่ม เย็นเฉียบและกระซิบถ้อยคำที่บิดเบี้ยวใส่โสตประสาทของฉันตลอดเวลา

“ปล่อยข้า... ปล่อยความจริงที่งดงามนี้ออกมา... อารีแอนน์...”

เสียงกระซิบในหัวทำให้ฉันต้องกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ฉันพยายามร่ายเวทปิดผนึกซ้อนทับเข้าไปอีกชั้นจนปลายนิ้วขึ้นเป็นรอยไหม้สีม่วงจางๆ ฉันจะปล่อยมันไม่ได้ ถ้าคำสาปนี้หลุดออกไปก่อนถึงเกาะแห่งหมอก วิญญาณของเดม่อนจะถูกฉีกกระชากกลับมาอยู่ในนรกแห่งพันธสัญญาอีกครั้ง และปัญญาของลิเลียน่าจะมอดไหม้ไปตลอดกาล

"อารีแอนน์? สีหน้าเธอดูไม่ดีเลย" เสียงของเพอร์ซีย์ดังขึ้นข้างๆ เขาคงสังเกตเห็นประกายไฟเวทมนตร์ที่แลบออกมาจากมือ

"ฉันยังไหว เพอร์ซีย์" ฉันตอบเสียงพร่า พยายามเพ่งมองไปที่เส้นทางเบื้องหน้า หมอกหนาทึบสีเทาเริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมถนนริมชายฝั่ง มันไม่ใช่หมอกธรรมชาติ แต่มันคือ 'ลมหายใจของเคนซากุ' อสุรกายทะเลที่โลกิปลุกขึ้นมา "หมอกนี่มันกำลังพยายามจะทำให้เรามองไม่เห็นความจริง นายช่วยใช้พลังของนายเปิดทางหน่อยได้ไหม?"

เพอร์ซีย์พยักหน้า เขาเปิดหน้าต่างรถออก ลมทะเลที่พัดเข้ามาหอบเอาความชื้นและกลิ่นเกลือที่ขมปร่าปะทะหน้าฉัน เพอร์ซีย์หลับตาลงและยื่นมือออกไปข้างนอก ทันใดนั้น หมอกที่หนาทึบก็เริ่มหมุนวนและแยกตัวออกตามคำสั่งของบุตรแห่งสมุทร เผยให้เห็นแสงไฟสลัวๆ ของเมืองซานตาโมนิก้าที่อยู่ไกลออกไป

ฉันเหลือบมองกระจกหลัง เห็นลิเลียน่ากำลังประคองน้ำให้เดม่อนจิบ เดม่อนดูเหมือนจะพยายามพูดอะไรบางอย่างผ่านดวงตาที่ยังคงอ่อนล้า เขามองมาที่ฉัน... ไม่สิ เขามองมาที่ห่อผ้าบนตักของฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขารู้ว่าฉันกำลังแบกนรกของเขาไว้ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดมากกว่าบาดแผลที่ร่างกายเสียอีก

"เดม่อน... ไม่ต้องห่วงฉัน" ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ฉันคือลูกสาวของเฮคาที ฉันเดินอยู่ในความมืดมาทั้งชีวิต... แค่นี้ฉันทนได้"

แต่ความจริงคือฉันเริ่มทนไม่ไหว ทุกครั้งที่เดม่อนหายใจเข้า ความมืดในผ้าจะขยายตัว ทุกครั้งที่ลิเลียน่าพยายามจะค้นหาความทรงจำ ผ้าจะแผ่ความร้อนออกมาเหมือนลาวา ฉันเริ่มเห็นภาพนิมิต... เห็นเกาะแห่งหมอกที่ไม่ได้งดงามอย่างที่ในตำนานว่าไว้ แต่มันคือแท่นบูชาที่เปื้อนเลือด และฉันเห็นตัวเองกำลังยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับกริชในมือ

“เจ้าต้องสละสิ่งหนึ่ง เพื่อรักษาอีกสิ่งหนึ่ง... อารีแอนน์...” เสียงกระซิบนั้นย้ำเตือน

"เงียบไปเลย!" ฉันตะโกนออกมาโดยไม่ตั้งใจจนทุกคนในรถชะงัก

"อารีแอนน์?" ลิเลียน่าถามด้วยน้ำเสียงหวาดวิตก "มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

"ไม่มีอะไร... แค่พวกเงาแถวนี้มันกวนประสาทน่ะ" ฉันโกหกคำโต พลางเหยียบคันเร่งให้มิด รถเอสยูวีพุ่งทะยานฝ่าม่านหมอกที่เพอร์ซีย์แหวกไว้ให้ แสงจากท่าเรือซานตาโมนิก้าเริ่มชัดเจนขึ้น แต่มันไม่ใช่แสงสีเหลืองนวลอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือแสงไฟสีม่วงที่กะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจของปีศาจ

เรามาถึงชายฝั่งแปซิฟิกแล้ว แต่ความวิปลาสที่นี่เข้มข้นกว่าเท็กซัสหลายเท่า ฉันสัมผัสได้ถึงอสุรกายใต้ทะเลนับหมื่นที่กำลังจ้องมองเราจากใต้คลื่น และสิ่งที่แย่ที่สุดคือ... ฉันเริ่มรู้สึกว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เริ่ม 'ชอบ' กลิ่นอายของมหาสมุทรที่บิดเบี้ยวนี้เข้าเสียแล้ว

"เพอร์ซีย์ เตรียมตัวให้พร้อม" ฉันพูดพลางเลี้ยวเข้าสู่เขตชายหาด "เมื่อเราลงจากรถ ฉันต้องการให้นายสร้างเขตแดนน้ำล้อมรอบพวกเราไว้ทันที ห้ามให้ใครเข้าใกล้ฉันเด็ดขาด... โดยเฉพาะเดม่อน"

ฉันต้องปกป้องพวกเขา แม้ว่ามันจะหมายถึงการที่ฉันต้องกลายเป็นภาชนะรองรับความคลุ้มคลั่งนี้ไว้เพียงลำพังก็ตาม ซานตาโมนิก้าไม่ใช่จุดพัก แต่มันคือด่านทดสอบสุดท้ายก่อนที่เราจะมุ่งหน้าสู่ใจกลางแห่งความพินาศ

ความรู้สึก ฉันกลัวค่ะ... กลัวว่าตัวเองจะควบคุมมันไม่ได้ พลังของเฮคาทีในตัวฉันมันกำลังตอบสนองต่อคำสาปในผ้าเช็ดหน้าเหมือนสารเคมีที่เข้าคู่กัน ฉันเห็นเดม่อนตื่นขึ้นมาแล้วก็รู้สึกดีใจนะ แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้น้ำหนักของคำสาปเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ลิเลียน่ากำลังใช้ปัญญาของเธอวิเคราะห์ฉัน และนั่นคือสิ่งที่ฉันกังวลที่สุดค่ะ

ความคิด เราต้องถึงที่พักโดยเร็วที่สุด ฉันต้องการวงเวทที่แข็งแกร่งกว่านี้เพื่อกักขังเสียงกระซิบในหัว เพอร์ซีย์มีพลังเพิ่มขึ้นเมื่ออยู่ใกล้ทะเล นั่นคือข้อดีเพียงอย่างเดียวตอนนี้ ฉันต้องระวังไม่ให้เดม่อนมาแตะต้องผ้าผืนนี้เด็ดขาด เพราะถ้าเขาสัมผัสมันตอนนี้ พลังที่เขาสะสมไว้อาจจะระเบิดออกได้ ศึกถัดไปคือการสู้กับ 'ใจตัวเอง' 

◈ RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[NPC-66] เพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

OLYMPUS LEGACY
HECATE BLOODLINE

CHAPTER • XLIV

THE BREAKING POINT

ARIANNE

DATE: 23.01.2026

TIME: 08.15 PM

LOC: SANTA MONICA PIER, CA

ล้ ล้อรถเอสยูวีบดทรายหยาบๆ จนหยุดสนิทอยู่ใกล้กับฐานเหล็กของท่าเรือซานตาโมนิก้าที่บิดเบี้ยว ท่าเรือที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นสายไหม บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำสีม่วงเรืองแสง ชิงช้าสวรรค์ขนาดยักษ์หยุดนิ่ง หมุนเอียงๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดลึกไปถึงวิญญาณ

"อึก..." ฉันครางออกมา ลำคอแห้งผากเหมือนถูกทรายร้อนๆ กรอกลงไป

สิ่งที่อยู่ในห่อผ้าบนตักของฉัน—ไอ้ผ้าเช็ดหน้าสีดำนั่น—มันไม่ได้แค่เต้นตุบๆ อีกต่อไป แต่มันเริ่มขยายตัวจนห่อผ้าแทบปริออก ฉันต้องใช้มือทั้งสองข้างกดมันไว้จนกระดูกข้อนิ้วขาวโพลน แสงสีม่วงจากอาคมเฮคาทีที่ฉันพยายามจะสะกดมันไว้เริ่มแตกกระจายเป็นสะเก็ดไฟไฟ้เล็กๆ กระเด็นไปทั่วคอนโซลรถ

"อารีแอนน์! ลงจากรถเร็ว!" เสียงของเพอร์ซีย์ตะโกนมาจากข้างนอก เขาลงไปเตรียมพร้อมแล้ว ดาบริพไทด์ในมือเขาส่องแสงสีทองจ้าตัดกับหมอกทะเลที่หนาทึบ

ฉันค่อยๆ ก้าวลงจากรถ ขาของฉันสั่นจนเกือบจะทรุดลงกับทราย ทันทีที่เท้าแตะพื้น กลิ่นอายของแคลิฟอร์เนียที่บิดเบี้ยวก็พุ่งเข้าปะทะ มันไม่ใช่แค่กลิ่นเกลือ แต่มันคือกลิ่นของความหวังที่เน่าเปื่อย

"เดม่อน อย่าเข้ามา!" ฉันตวาดลั่นเมื่อเห็นเดม่อนที่เดินโซซัดโซเซลงมาจากรถพยายามจะยื่นมือมาประคองฉัน

แววตาของเขาดูเจ็บปวดเหลือเกิน เขาอ้าปากพยายามจะพูด แต่มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ออกมาจากลำคอ เขาจ้องมองห่อผ้าในมือฉันด้วยความละอายใจ เขารู้... เขารู้ว่าความเจ็บปวดที่ฉันกำลังเผชิญมันคือสิ่งที่เขาควรจะเป็นคนรับไป

"ถอยไปซะ ลิเลียน่า พาเขาออกไปห่างๆ ฉัน!" ฉันคำราม เสียงของฉันเริ่มเพี้ยนไป มีเสียงกระซิบซ้อนทับออกมาเป็นสองโทน

ทันใดนั้นเอง คลื่นในมหาสมุทรก็แยกออก ร่างของหญิงสาวนับสิบที่มีท่อนล่างเป็นนกและเกล็ดปลาสีเมทัลลิกพุ่งขึ้นมาจากน้ำ พวกนางไม่ใช่ไซเรนที่สวยงามเหมือนในตำนาน แต่เป็นไซเรนแห่งความวิปลาส ดวงตาของพวกนางว่างเปล่าเป็นรูโหว่สีม่วง และเมื่อพวกนางเริ่มอ้าปากร้องเพลง...

“โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก!”

มันไม่ใช่บทเพลง แต่มันคือเสียงสะดุดของมิติที่กรีดแทงเข้ามาในสมอง เพอร์ซีย์กัดฟันกรอดพยายามใช้น้ำจากทะเลซัดเข้าใส่พวกมัน ลิเลียน่าเข่าอ่อนจนต้องทรุดลงไปกอดหัวตัวเองไว้

“ส่งมันมา... อารีแอนน์... ส่งสัจจะที่พังทลายมาให้พวกเรา...” เสียงไซเรนประสานกับเสียงกระซิบในหัวฉันจนฉันแทบคลั่ง

"ไม่มีทาง!" ฉันรวบรวมพลังเฮคาทีทั้งหมดที่มี เปลวไฟสีม่วงพุ่งพรวดออกมาจากดวงตาของฉัน "ลูกหลานแห่งความมืดไม่เกรงกลัวเสียงเพลงของพวกแก!"

ฉันตวัดมือข้างที่ว่างออกไป วาดอักขระอาคมกลางอากาศ แสงสีม่วงระเบิดออกกลายเป็นคลื่นพลังที่กระแทกพวกไซเรนจนกระเด็นกลับลงน้ำไป แต่นั่นคือความผิดพลาด... เพราะวินาทีที่ฉันเสียสมาธิ คำสาปในผ้าเช็ดหน้าก็ฉวยโอกาสนั้นทันที!

เพล้ง!

ผ้าเช็ดหน้าสีดำระเบิดออกจากห่อผ้า มันลอยเด่นอยู่กลางอากาศ แผ่กิ่งก้านสาขาของไอหมอกสีดำออกมาเหมือนรากไม้พิษ มันพุ่งเข้าหาเดม่อนโดยตรงเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดเข้าหาขั้ว!

"ไม่นะ! เดม่อน! หนีไป!" ฉันกรีดร้องขณะที่ร่างของฉันถูกยกขึ้นลอยเหนือพื้นทรายด้วยพลังของคำสาป ฉันพุ่งตัวเข้าไปขวาง พยายามจะใช้มือเปล่าคว้าผ้าผืนนั้นไว้ ความเย็นยะเยือกแล่นปราดเข้าสู่หัวใจจนรู้สึกเหมือนเลือดกำลังแข็งตัว

เพอร์ซีย์พยายามจะใช้มังกรวารีเข้ามาชิงตัวฉัน แต่พวกไซเรนที่เริ่มกลับมาใหม่รุมทึ้งกระแสน้ำของเขาไว้ ในตอนนั้นเอง ที่ฉันเห็นลิเลียน่า... เธอไม่ได้กรีดร้องอีกต่อไป แววตาปัญญาของเธอกลับมาคมกริบ เธอจ้องมองรอยต่อระหว่างวิญญาณของฉันกับผ้าผืนนั้น

"อารีแอนน์! อย่าสู้กับมัน! เธอต้องยอมรับมัน!" ลิเลียน่าตะโกนบอกฉัน "มันคือนามธรรมของความรัก! เธอต้องเปลี่ยนความมืดให้กลายเป็นเกราะ ไม่ใช่กรงขัง!"

คำพูดของลูกสาวอะธีน่าทำให้ฉันชะงัก ฉันหยุดต่อต้าน... ฉันหลับตาลงและเปิดรับความเจ็บปวดทั้งหมดของเดม่อน ความทรงจำที่แตกสลายของลิเลียน่าไหลบ่าเข้ามาในหัวฉันดุจน้ำป่าพัดหลาก มันเจ็บจนเหมือนวิญญาณจะฉีกขาด แต่เมื่อฉันยอมรับมัน ไอหมอกสีดำก็ค่อยๆ สงบลง มันหมุนวนรอบข้อมือของฉัน กลายเป็นกำไลอาคมสีดำที่พันธนาการไว้ที่แขนข้างซ้ายแทน

ร่างของฉันร่วงลงกระแทกพื้นทรายอย่างแรง ผ้าเช็ดหน้ากลับมาเป็นผืนสีดำสนิทเหมือนเดิมวางอยู่บนหน้าอก ฉันหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย จนกระทั่งสัมผัสอุ่นๆ ของเดม่อนแตะที่หน้าผาก เขามีน้ำตาคลอเบาๆ ประคองหัวฉันขึ้นมา ลิเลียน่ารีบเข้ามาช่วยพยุงอีกแรง

"คุณปลอดภัยแล้ว คุณเปลี่ยนมันได้จริงๆ อารีแอนน์" ลิเลียน่ากระซิบ

ฉันมองไปที่กำไลสีดำบนข้อมือ "มันยังไม่จบ... ฉันแค่ยื้อเวลาไว้... กุญแจอยู่ที่แปซิฟิก... เราต้องไปเดี๋ยวนี้"

"พยุงฉันขึ้นที" ฉันสั่ง เสียงสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด ฉันรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ จากกำไลสีดำที่ข้อมือซ้าย มันเชื่อมต่อกับชีพจรของเดม่อนอย่างสมบูรณ์ ทุกครั้งที่หัวใจเขาเต้นแรง กำไลจะบีบรัดจนแสบร้อน แต่มันคือพันธะที่ฉันอาสารับไว้เพื่อเป็นโล่ให้พวกเขา

เพอร์ซีย์ก้าวเข้ามา ดาบริพไทด์ยังคงส่องสว่าง "พวกไซเรนถอยไปแล้ว แต่มันแค่ชั่วคราวเท่านั้น อารีแอนน์ คุณไหวแน่เหรอ? พลังที่คุณรับไปมัน..."

"มันคือส่วนหนึ่งของฉันแล้วในตอนนี้ เพอร์ซีย์" ฉันขัดขึ้น พลางยกข้อมือซ้ายที่พันธนาการด้วยไอหมอกสีดำให้เขาดู "โลกิคิดว่ามันจะทำลายพวกเราจากข้างใน แต่มันลืมไปว่าลูกสาวของเฮคาทีเติบโตมากับความมืด ฉันจะใช้พลังของมันนำทางเราไปที่เกาะ"

ฉันหันไปมองเดม่อน เขาพยายามจะอ้าปาก แต่ฉันยกมือห้ามไว้ "ไม่ต้องพูดอะไรเดม่อน เก็บเสียงของนายไว้ใช้ตอนที่เราถึงที่นั่น นายจะต้องส่งเสียงที่ดังที่สุดเพื่อปลุกความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หมอก ส่วนตอนนี้... หน้าที่ของนายคือมีชีวิตอยู่ต่อไป"

เบย์วิ่งกลับมาหลังจากไปสำรวจรอบๆ "พี่เพอร์ซีย์! ผมเจอเรือแล้ว! แต่มันไม่ใช่เรือธรรมดา... มันเหมือนถูกสร้างขึ้นจากซากของเรือใบโบราณที่เกยตื้นอยู่ตรงนั้น"

เรามุ่งหน้าไปตามทางที่เบย์บอก เรือใบไม้โอ๊กเก่าแก่ลอยลำอยู่ริมชายหาด ใบเรือสีเทาสะบัดพริ้วตามลมทะเลที่เริ่มกรรโชกแรง "เรือลำนี้จะพาเราไป" เพอร์ซีย์พึมพำสัมผัสกับเนื้อไม้ "พ่อส่งมันมา... หรือไม่ก็มหาสมุทรเองที่ทนความวิปลาสไม่ไหวอีกต่อไป"

ขณะที่เราก้าวขึ้นเรือ ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาจากเงามืดบนท่าเรือ... โลกิกำลังดูเราอยู่ แต่มันไม่รู้หรอกว่า คำสาปในผ้าเช็ดหน้า บัดนี้ได้กลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับไปหาตัวมันเอง

"ลิเลียน่า กุญแจดอกนั้น..." ฉันกระซิบขณะอยู่บนดาดเรือ "เตรียมมันให้พร้อม เมื่อเราข้ามเส้นแบ่งมิติที่ใจกลางแปซิฟิก นายจะเป็นคนเดียวที่มองเห็นรูกุญแจที่แท้จริง"

ลิเลียน่าพยักหน้าอย่างมั่นคง "ฉันพร้อมค่ะอารีแอนน์ ไม่ว่าอดีตจะเป็นยังไง ฉันจะนำมันกลับมาให้ได้"

เรือเริ่มเคลื่อนที่ออกจากชายฝั่งซานตาโมนิก้า มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของมหาสมุทรแปซิฟิก แสงสีม่วงจากกำไลบนข้อมือของฉันส่องสว่างแหวกม่านหมอกออกเป็นทางเดินสีดำสนิท ฉันรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้อาจไม่มีทางกลับ แต่ถ้ามันทำให้เด็กพวกนี้ได้พบกับวันพรุ่งนี้ ฉันก็ยินดีที่จะเป็นคนเฝ้าประตูนรกแห่งนี้ตลอดไป

ความรู้สึก ฉันรู้สึกถึงพลังที่เปลี่ยนไปในตัวค่ะ มันไม่ใช่แค่เวทมนตร์ของเฮคาทีอีกต่อไป แต่มันคือความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นอำนาจ การยอมรับคำสาปของเดม่อนเข้ามาไว้ในกายทำให้ฉันเข้าใจเขามากขึ้น ฉันสัมผัสได้ถึงความกลัวที่เขามีต่อการสูญเสียลิเลียน่า และความกล้าหาญที่เขายอมแลกเสียงของตัวเอง ฉันจะปกป้องครอบครัวนี้ด้วยชีวิตค่ะ

ความคิด เรากำลังมุ่งหน้าสู่ใจกลางแปซิฟิก ที่นั่นคือจุดที่มิติอ่อนแอที่สุด โลกิจะรอเราอยู่ที่เกาะแห่งหมอกพร้อมกับอสุรกายที่ร้ายกาจกว่าเดิม ฉันต้องใช้กำไลดำนี้เป็นสื่อกลางในการตรวจจับกับดักของมัน ส่วนกุญแจของลิเลียน่าคือไพ่ใบสุดท้าย เราต้องประสานปัญญาและเสียงเข้าด้วยกันให้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นทุกอย่างจะสูญเปล่า

◈ RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[NPC-66] เพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

OLYMPUS LEGACY
HECATE BLOODLINE

CHAPTER • XLV

THE ARCHIMEDES OF HOPE

LILIANA TYLER

DATE: 24.01.2026

TIME: 03.15 AM

LOC: PACIFIC OCEAN, EN ROUTE TO ISLE OF MIST

เสี เสียงไม้โอ๊กของเรือใบโบราณลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะคลื่นที่ซัดสาด แต่มันไม่ใช่เสียงคลื่นปกติที่ฉันเคยได้ยินในสารคดี มันคือเสียงกระซิบที่หนักอึ้งและข้นคลักเหมือนกำมะถัน รอบกายเราไม่มีสิ่งใดนอกจากสีดำสนิทของมหาสมุทรที่ถูกย้อมด้วยหมอกวิปลาส แสงเดียวที่นำทางเราคือแสงสีม่วงหม่นจากกำไลอาคมบนข้อมือของอารีแอนน์ที่ยืนสงบนิ่งอยู่หัวเรือราวกับรูปปั้นเทพีที่แตกสลาย

ฉันนั่งอยู่บนดาดเรือ แสงจากหน้าจอแล็ปท็อปสะท้อนอยู่ในดวงตาของฉัน ฉันไม่ได้กำลังคำนวณพิกัด GPS เพราะเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ทุกอย่างหยุดทำงานไปนานแล้ว สิ่งที่ฉันกำลังทำคือการใช้ปัญญาที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว พยายามถอดรหัสรูปแบบการสั่นสะเทือนของกำไลสีดำที่เชื่อมต่อกับชีพจรของเดม่อน

"นายควรจะนอนพักนะ" ฉันกระซิบโดยไม่หันไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ขยับเข้ามานั่งข้างกาย

เดม่อนไม่ได้ตอบ เขาพูดไม่ได้ แต่เขาค่อยๆ วางศีรษะลงบนไหล่ของฉัน ผมของเขามีกลิ่นเกลือและกลิ่นจางๆ ของน้ำมันอบเชย ฉันวางมือลงบนกลุ่มผมของเขา ลูบเบาๆ เพื่อปลอบประโลมความเหนื่อยล้าที่เขามี

"ฉันกำลังพยายามทำความเข้าใจมัน... กุญแจดอกนี้" ฉันดึงกล่องพัสดุของเฟเรียออกมาจากเป้ วางมันลงบนตัก "มันสั่นทุกครั้งที่ชีพจรของนายเต้นผิดจังหวะ และมันจะเรืองแสงทุกครั้งที่อารีแอนน์ใช้อาคมสะกดคำสาปในกำไลนั่น"

ฉันเปิดบันทึกของเฟเรียหน้าที่เป็นรอยเลือดอีกครั้ง "ในนี้บอกว่าปัญญาที่แท้จริงคือการยอมรับความจริงที่เจ็บปวด เฟเรียเขียนถึงจังหวะที่กุญแจจะแสดงตัว... มันคือจังหวะที่เสียงของนายและความคิดของฉันกลายเป็นหนึ่งเดียวกันท่ามกลางความวิปลาส"

เดม่อนคว้ามือฉันไปกุมไว้ เขาใช้ปลายนิ้ววาดตัวอักษรลงบนฝ่ามือของฉันช้าๆ: 'L-O-V-E'

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา "ฉันรู้เดม่อน... ฉันรู้ว่านั่นคือสิ่งที่นายใช้ปกป้องฉันมาตลอด แต่ปัญญาของลูกสาวอะธีน่าบอกฉันว่าแค่ความรักมันไม่พอที่จะชนะโลกิ เราต้องมีกลไกที่เหนือกว่าแผนการของมัน"

ฉันจ้องมองเข้าไปในความมืดเบื้องหน้า พยายามวิเคราะห์โครงสร้างของหมอกที่กำลังหนาขึ้น เพอร์ซีย์ยืนอยู่ที่ท้ายเรือ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง เขากำลังใช้พลังสื่อสารกับสัตว์ทะเลใต้พื้นน้ำเพื่อขอทางผ่าน แต่ดูเหมือนว่ามหาสมุทรที่นี่จะหยิ่งยโสเกินกว่าจะเจรจาได้ง่ายๆ

"ลิเลียน่า! ดูนั่น!" เสียงของเบย์ตะโกนมาจากเสากระโดงเรือ

ฉันลุกขึ้นยืน พลางประคองเดม่อนให้ลุกตาม ในม่านหมอกสีม่วงเบื้องหน้า แสงไฟสีเขียวมรกตนับร้อยจุดเริ่มปรากฏขึ้น มันคือดวงตาของอสุรกายพรายน้ำที่กำลังลอยคออยู่รอบๆ เรือลำนี้ พวกมันไม่ได้โจมตี แต่พวกมันกำลังรอโอกาส

"พวกมันรอให้แสงจากข้อมืออารีแอนน์ดับลง" ฉันพึมพำอย่างตื่นตระหนก "อารีแอนน์! คุณไหวไหม!?"

อารีแอนน์ไม่ได้หันกลับมา แต่ไหล่ของเธอสั่นสะท้าน กำไลสีดำที่ข้อมือซ้ายของเธอเปล่งแสงวูบวาบอย่างคุมไม่ได้ "พวกมัน... พวกมันต้องการความทรงจำในกำไลนี้... ลิเลียน่า! เตรียมกุญแจ! ถ้ากำไลแตกก่อนเราถึงเกาะ ทุกอย่างจะจมลงสู่ก้นบึ้ง!"

ฉันรีบคว้ากุญแจแห่งปัญญาออกมา มันคือกุญแจสำริดโบราณที่มีลวดลายเป็นรูปนกฮูกสลับกับดอกไม้ของเฟรดา มันเริ่มร้อนจัดในมือของฉันจนต้องกัดฟันสู้กับความเจ็บปวด

"เดม่อน... ฉันต้องการเสียงของนาย" ฉันหันไปหาเขา "ไม่ใช่เสียงที่ทำลายล้างเหมือนที่เท็กซัส แต่เป็นเสียงที่เรียกความทรงจำของเรากลับมา นายต้องพยายามเปล่งเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่นายเคยมี... แม้มันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม"

เดม่อนพยักหน้า แววตาเด็ดเดี่ยว เขาเดินไปยืนข้างอารีแอนน์ที่หัวเรือ สูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมที่จะพิสูจน์ว่าปัญญาและเสียง เมื่อรวมกันแล้ว จะสามารถแหวกม่านนรกนี้ไปได้หรือไม่

ความรู้สึก ฉันรู้สึกกดดันจนแทบหายใจไม่ออกค่ะ ปัญญาของฉันมันบอกว่าโอกาสรอดของเรามีไม่ถึง 10% แต่เมื่อเห็นเดม่อนพยายามจะสู้เพื่อฉันทั้งที่เขาแทบไม่มีแรง มันทำให้ฉันอยากจะโยนตรรกะทิ้งไปแล้วเชื่อในสัญชาตญาณแทน กุญแจในมือมันเหมือนกำลัง คุยกับกำไลของอารีแอนน์ ฉันหวังว่าเฟเรียจะไม่ได้ส่งของปลอมมาให้เรานะ!

ความคิด พวกอสุรกายพรายน้ำกำลังปิดล้อมเรา ฉันต้องให้เดม่อนใช้เสียงสร้างโดมแห่งความทรงจำล้อมรอบเรือไว้ ส่วนอารีแอนน์คือแบตเตอรี่หลักที่ต้องประคองคำสาปไว้ ถ้าฉันสามารถใช้กุญแจนี้เชื่อมโยงพลังของทั้งคู่ได้ เราจะผ่านหมอกนี้ไปได้แน่นอน เกาะแห่งหมอกกำลังรอเราอยู่เบื้องหน้านี้เอง

◈ RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์ ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[NPC-66] เพอร์ซีย์ แจ็กสัน ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

OLYMPUS LEGACY
ATHENA BLOODLINE

[/disableleft]

CHAPTER • XLVI

THE DREAM-EATERS

LILIANA TYLER

DATE: 24.01.2026

TIME: 04.30 AM

LOC: ABYSSAL ZONE, PACIFIC OCEAN

ค ความเงียบที่น่าอึดอัดถูกฉีกกระชากด้วยเสียงขูดขีดของกรงเล็บลงบนกราบเรือไม้โอ๊ก มันไม่ใช่เสียงของพรายน้ำที่ลอยคอรอคอย แต่เป็นบางอย่างที่หนักและจริงกว่านั้น กลิ่นสาบสางของสัตว์เลื้อยคลานผสมกับกลิ่นเน่าเฟะของห้วงมิติที่บิดเบี้ยวโชยมาปะทะจมูกจนฉันแทบสำลัก

"ลิเลียน่า! ระวังข้างหลัง!" เสียงของเบย์ตะโกนก้องมาจากด้านบนเสากระโดงเรือ

ฉันหมุนตัวกลับไปพร้อมกับกางโล่ไอจิสจำลองที่สร้างจากพลังสถาปัตยกรรมทางปัญญา แสงสีทองจากโล่เผยให้เห็นร่างมหึมาสามร่างที่กำลังคืบคลานขึ้นมาบนดาดเรือ พวกมันดูเหมือนกิ้งก่ายักษ์ที่มีผิวหนังเป็นเกล็ดใสราวกับแก้วที่สะท้อนภาพนิมิตอันบิดเบี้ยว—อีกัวน่าห้วงฝัน สัตว์พวกนี้ไม่ใช่สมุนโดยกำเนิดของโลกิ แต่ดวงตาสีม่วงคุลั่งนั่นบอกฉันได้ทันที... โลกิใช้มนตราสะกดจิตพวกมัน เปลี่ยนนักล่าขี้อายให้กลายเป็นเครื่องจักรสังหาร

"เดม่อน! อย่าใช้เสียง!" ฉันตะโกนเตือน แต่ดูเหมือนจะช้าไป

เดม่อนถลาเข้ามาข้างกายฉัน เขาไม่ได้อ้าปากตะโกน แต่ออกแรงกระชากดาบสั้นและโล่สำริดออกมา แววตาของเขาดูเคร่งเครียด มือที่จับด้ามดาบยังสั่นเทาเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าสะสม แต่สัญชาตญาณนักรบของบุตรแห่งอะโฟรไดต์ไม่ได้ถดถอยลงเลยแม้แต่นิดเดียว

ฟู่!!!
อีกัวน่าตัวแรกพ่นไอหมอกสีเทาออกมาจากปาก มันคือไอพิษที่ทำให้เกิดภาพหลอนทางจิต เพอร์ซีย์ที่กำลังประคองท้ายเรือรีบเรียกน้ำทะเลขึ้นมาเป็นกำแพงป้องกัน แต่มันซึมผ่านน้ำได้!

"เพอร์ซีย์! คุมเรือไว้! อย่าให้หลุดออกจากวงโคจร!" อารีแอนน์ตะโกนสั่ง เธอต้องใช้มือทั้งสองข้างกดกำไลดำที่ข้อมือซ้ายไว้จนเข่าทรุด "ฉันช่วยสกัดพวกมันด้วยอาคมไม่ได้... พลังมันจะตีกัน!"

"เข้าใจแล้ว!" เพอร์ซีย์กัดฟันกรอด คลื่นยักษ์รอบเรือม้วนตัวเป็นโล่ป้องกันการจู่โจมจากใต้น้ำ

อีกัวน่าตัวที่สองพุ่งเข้าใส่เดม่อนด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ลิ้นยาวเหยียดของมันตวัดออกมาหมายจะรัดคอเขา เดม่อนย่อตัวลงต่ำ ใช้โล่กระแทกเข้าที่ปลายลิ้นจนมันสะบัดกลับ ก่อนจะตวัดดาบฟันเข้าที่สีข้างของมัน เสียงดาบปะทะเกล็ดแก้วดัง เคร้ง! ราวกับฟันลงบนเพชร มันไม่มีรอยขีดข่วนเลย!

"เกล็ดมันสะท้อนกายภาพ!" ฉันวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว "เดม่อน! นายต้องโจมตีที่รอยต่อของเกล็ดตอนที่มันขยับตัว! ตรงใต้คอ!"

เดม่อนพยักหน้าให้ฉันแวบหนึ่ง เขาเหวี่ยงโล่เข้าใส่ดวงตาของมันเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เขาใช้จังหวะที่มันอ้าปากพ่นพิษสอดดาบเข้าไปใต้รอยพับของผิวหนังที่ลำคอ ฉึก! เลือดสีเงินใสไหลออกมา อีกัวน่าห้วงฝันกรีดร้อง เสียงเหมือนแก้วที่ขยี้เข้าหากัน

แต่ตัวที่สามพุ่งเข้ามาหาฉัน! มันเร็วกว่าตัวอื่น แววตาของมันสะท้อนภาพความทรงจำที่ฉันสูญเสียไป... ภาพใบหน้าของเดม่อนที่กำลังยิ้มให้ฉันในวันวาน ฉันชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที—นั่นคือกับดัก!

"ลิเลียน่า!"

เดม่อนพุ่งเข้ามาขวางหน้าฉันไว้ เขาใช้โล่รับแรงกระแทกจากกรงเล็บยักษ์จนร่างของเขาปลิวไปชนกับกราบเรือ ดาบในมือของเขาหลุดกระเด็น อีกัวน่าตัวนั้นแสยะยิ้มประหลาด เตรียมจะเผด็จศึก

"อย่า-แตะ-ต้อง-เธอ!"

เสียงที่หลุดออกมาจากคอของเดม่อนไม่ใช่การตะโกน แต่เป็นเสียงกระซิบที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งการ คลื่นเสียงจางๆ สั่นสะเทือนอากาศรอบๆ ตัวอีกัวน่าจนมันชะงักงัน ฉันคว้าหอกที่พาดอยู่ข้างกาย เล็งไปที่ดวงตาสีม่วงวิปลาสของมัน "ไปลงนรกซะ!" ฉันปักหอกทะลุเข้ากลางดวงตา แสงสีทองเผาไหม้สมองของมันจนระเบิดกลายเป็นเศษกระจกนับล้านชิ้น

เดม่อนยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก ฉันรีบวิ่งเข้าไปพยุงร่างที่สั่นเทานั้นไว้ "นายบอกว่าอย่าใช้เสียงไง! นายอยากให้เส้นเสียงขาดจริงๆ ใช่ไหม?"

เขาไม่ได้ตอบ แต่ใช้มือที่สั่นเทาลูบแก้มฉันเบาๆ แววตาของเขามีความหมายเดียวคือ 'ตราบใดที่เธอปลอดภัย'

อีกัวน่าตัวสุดท้ายเลิกโจมตีและกระโดดลงจากเรือหายไปในหมอก อารีแอนน์หอบหายใจอย่างหนัก กำไลดำเริ่มสงบลง "พวกมันแค่มาลองเชิง... โลกิรู้แล้วว่าเราอ่อนแอลง"

เพอร์ซีย์บังคับเรือให้กลับมาตั้งลำได้อีกครั้ง "อีกไม่นานจะเช้าแล้ว เมื่อแสงอาทิตย์แรกแตะผิวน้ำ เราจะเห็นขอบเขตของเกาะแห่งหมอก เดม่อน... นายต้องพักจริงๆ แล้วนะ"

ฉันประคองเดม่อนให้นั่งลง พลางมองดูมือที่กุมมือฉันไว้แน่น กุญแจแห่งปัญญาในกระเป๋ายังคงอุ่นวาบ ศึกครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของพลัง แต่มันคือเรื่องของความอึดในโลกที่ความจริงถูกบิดเบือน

ความรู้สึก ฉันโกรธตัวเองมากค่ะที่เกือบจะหลงกลภาพลวงตาพวกนั้น ปัญญาของฉันเกือบพ่ายแพ้ต่อความคิดถึงที่โลกิสร้างขึ้น แต่เดม่อน... เขาทั้งที่เจ็บและล้า กลับเป็นคนเดียวที่ดึงฉันกลับมาได้ เสียงกระซิบของเขาทรงพลังกว่าการตะโกนครั้งไหนๆ ฉันสัญญาว่าจะพาเขากลับไปให้ได้ปลอดภัยค่ะ

ความคิด อีกัวน่าห้วงฝันสามารถดึงภาพความจำในอดีตมาโจมตีเราได้ ฉันต้องหาวิธีป้องกันทางจิตให้ทุกคนก่อนถึงเกาะ กุญแจของเฟเรียเริ่มตอบสนองต่อเลือดสีเงินของอสุรกาย... หรือว่ากุญแจดอกนี้ต้องใช้ 'พลังงานจากห้วงฝัน' ในการทำงาน? ฉันต้องรีบถอดรหัสนี้ให้ได้โดยด่วน

◈ MISSION STATUS

• บันทึกการต่อสู้: LINK
• ศัตรูที่เผชิญ: อีกัวน่าห้วงฝัน (Dream-Eater Iguanas)
• สถานะเดม่อน: บาดเจ็บภายในและบอบช้ำจากกระแสเสียง
• LUK 70+: ได้รับเพิ่มอีก 2x เกล็ดแห่งความฝัน, 3x ธุลีนฤมิต

RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค | TOTAL: 20 PTS
[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์ | TOTAL: 20 PTS
[NPC-66] เพอร์ซีย์ แจ็กสัน | TOTAL: 20 PTS

OLYMPUS LEGACY
ATHENA BLOODLINE

CHAPTER • XLVII

THE CALM BEFORE THE MAELSTROM

PERCY JACKSON

DATE: 24.01.2026

TIME: 05.45 AM

LOC: THE VEIL OF ELYSIUM, MID-PACIFIC

ผ ผมยืนอยู่ตรงท้ายเรือ มือทั้งสองกุมพวงมาลัยไม้โอ๊กที่ชุ่มไปด้วยละอองเกลือและไอเย็นของมหาสมุทรราวกับพ่ออยู่ข้างๆ และผมก็สัมผัสได้ถึงแรงต้านจากผืนน้ำเบื้องล่าง มหาสมุทรแปซิฟิกในพิกัดนี้ไม่ได้เหมือนน้ำที่ผมคุ้นเคย แต่มันเหมือนน้ำมันข้นๆ ที่พยายามจะดูดกลืนทุกอย่างลงสู่ความมืดมิด

ผมละสายตาจากผิวน้ำดำทมิฬมามองดูที่กลางดาดเรือ แสงสลัวจากตะเกียงวิเศษของเบย์ส่องให้เห็นภาพที่ทำให้ผมใจหายปนอุ่นใจ เดม่อนนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยรอยขูดขีด ศีรษะของเขาหนุนอยู่บนตักของลิเลียน่า ใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เคยขี้เล่น บัดนี้ดูซูบซีดและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเล็กๆ ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนผมต้องคอยใช้สัมผัสแห่งท้องทะเลคอยตรวจดูชีพจรของเขาเป็นระยะ

ลิเลียน่านั่งหลังพิงกราบเรือ มือข้างหนึ่งของเธอคอยลูบผมของเดม่อนแผ่วเบา ส่วนอีกข้างกอดกล่องพัสดุของเฟเรียไว้แน่น ดวงตาสีเทาพายุของเธอกลับนิ่งสงบ... สงบจนน่ากลัว เหมือนผิวน้ำก่อนที่พายุเฮอริเคนจะเข้าพัดถล่ม

"เขายังหลับลึกอยู่ค่ะ พี่เพอร์ซีย์" ลิเลียน่าพูดขึ้นโดยไม่เงยหน้า "แต่คราวนี้... มือเขาไม่สั่นแล้ว"

"ร่างกายเขาฉลาดกว่าที่พวกเราคิดนะ" ผมตอบเสียงต่ำ "เขารู้ว่าศึกข้างหน้ามันคือของจริง เขาเลยปิดระบบทุกอย่างเพื่อสะสมพลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิดไว้ในลำคอ"

ผมมองดูมือของลิเลียน่าที่สัมผัสแก้มของเดม่อน "เธอโอเคไหม ลิเลียน่า? ตั้งแต่สู้กับอีกัวน่าพวกนั้น เธอยังไม่ได้พักเลยนะ"

"ฉันพักไม่ได้หรอกค่ะ" เธอพึมพำ "ปัญญาของฉันมันร่ำร้อง... มันบอกว่าทุกวินาทีที่ฉันหลับ โลกิกำลังขยับหมากไปอีกก้าว และทุกครั้งที่ฉันมองเดม่อน ฉันรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดประหลาดระหว่างกุญแจในมือกับตัวเขา"

ผมขยับพวงมาลัยเล็กน้อยเพื่อเลี่ยงโขดหินที่มองไม่เห็น "นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากังวล พลังของความรักที่ถูกผูกติดกับคำสาปวิปลาส มันทำให้เส้นแบ่งระหว่างสัญชาตญาณกับแผนการมันพร่าเลือน อารีแอนน์เองก็แทบจะถึงขีดจำกัดแล้ว"

ผมเหลือบมองไปที่หัวเรือ อารีแอนน์นั่งขัดสมาธิหันหลังให้พวกเรา กำไลดำที่ข้อมือซ้ายของเธอแผ่ไอสีม่วงคล้ำออกมาจนอากาศรอบตัวเธอบิดเบี้ยว เธอเหมือนกำลังทำหน้าที่เป็นเสาอากาศที่คอยรับแรงกระแทกจากโลกิเพื่อให้เรือลำนี้เดินทางต่อไปได้

"เรากำลังจะเข้าสู่เขตหมอกชั้นใน" ผมเตือนพลางสูดกลิ่นอายทะเลที่เริ่มเปลี่ยนไป "กลิ่นเกลือหายไปแล้ว... ตอนนี้เหลือแต่กลิ่นของความทรงจำที่เก่าเก็บ"

ผมเห็นเดม่อนขยับตัวเล็กน้อยบนตักของลิเลียน่า เขาไม่ได้ลืมตา แต่เขากระชับนิ้วที่กุมมือลิเลียน่าไว้แน่นขึ้น ภาพนั้นทำให้ผมนึกถึงแอนนาเบ็ธ... นึกถึงตอนที่เราอยู่ในทาร์ทารัส ตอนที่สิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเรายังมีตัวตนอยู่คือสัมผัสจากมือของกันและกัน

"พี่เพอร์ซีย์คะ" ลิเลียน่าเรียกผม แววตาของเธอจ้องตรงมา "ถ้าถึงเวลาที่ต้องเลือกระหว่างความจำกับชีวิตของเขา พี่จะเลือกอะไร?"

"ในฐานะบุตรแห่งโพไซดอน ผมจะเลือกสู้จนกว่าทางเลือกที่สามจะปรากฏ ลิเลียน่า... ลูกหลานอะธีน่าอย่างพวกเธอจะต้องมีแผนสำรองที่สามเสมอไม่ใช่เหรอ?"

ลิเลียน่าเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ก้มหน้าลงกระซิบที่ข้างหูของเดม่อน "ทางเลือกที่สาม... ฉันจะหามันให้เจอ เพื่อนาย..."

แสงอรุณจางๆ เริ่มจับขอบฟ้า ทันใดนั้น เงาร่างของยอดเขาที่ปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆลึกลับก็ปรากฏขึ้นจากเส้นขอบฟ้าเกาะแห่งหมอก 

"ทุกคน! เตรียมตัว! เรามาถึงที่หมายแล้ว!"

ผมถอนหายใจออกมาท่ามกลางหมอกที่เริ่มข้นคลัก พอมองดูเด็กพวกนี้ ผมก็ตระหนักได้ว่าทุกอย่างมันเหมือนถูกรีเซ็ตกลับมาที่เดิมอีกครั้ง ปัญหาของเหล่าเทพเจ้าไม่เคยจางหายไปตามกาลเวลา พวกเขาเพียงแค่เปลี่ยนกระดาน เปลี่ยนตัวหมาก และรอคอยให้กึ่งเทพเจเนอเรชันใหม่ขึ้นมาสังเวยชีวิต วัฏจักรเดิมๆ ที่วนเวียนเหมือนคลื่นในมหาสมุทรที่ซัดเข้าหาฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า

"วัฏจักรบ้าๆ นี่มันไม่เคยพอเลยจริงๆ สินะ" ผมพึมพำเบาๆ กับตัวเองจนเสียงกลืนหายไปกับเสียงลม

เราสู้เพื่อสร้างสันติภาพ แต่มันกลับเป็นเพียงช่วงเวลาพักสั้นๆ คราวนี้เป็นโลกิ เป็นคธูลู เป็นความวิปลาสจากห้วงมิตินอกตำนาน ผมอดตั้งถามไม่ได้ว่าลูกหลานของพวกเราในอนาคตจะต้องเผชิญหน้ากับความกลัวแบบเดียวกันนี้อีกกี่ครั้ง

"พี่เพอร์ซีย์? พี่ว่าอะไรนะ?" ลิเลียน่าเงยหน้าขึ้นมา

"เปล่าหรอก แค่คิดว่า... ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปแค่ไหน แต่ความกล้าหาญของเด็กค่ายเราก็ยังเหมือนเดิมเสมอเลยนะ" ผมกระชับพวงมาลัยแน่นขึ้น ผมจะทำให้แน่ใจว่าเดม่อนกับลิเลียน่าจะรอดชีวิตไปเห็นโลกในวันพรุ่งนี้

เรือใบไม้โอ๊กยังคงมุ่งหน้าฝ่ากระแสน้ำวนที่บิดเบี้ยวเข้าหาชายฝั่งเกาะแห่งหมอก ผมรวบรวมพลังน้ำในกาย เตรียมพร้อมที่จะทำลายวัฏจักรของโลกิให้แหลกเป็นเสี่ยงๆ แม้จะเป็นเพียงชั่วคราวก็ยังดี

ความรู้สึก ผมรู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณ การหาของเทพเจ้ามันเป็นอมตะพอๆ กับตัวพวกเขาเอง การเห็นเดม่อนต้องมาแบกรับคำสาปที่โหดร้ายแบบนี้มันกลับทำให้ผมโกรธ... ผมจะทำทุกอย่างเพื่อหยุดยั้งแผนการของโลกิ เพื่อให้เด็กสองคนนี้ได้มีโอกาสใช้ชีวิตที่ปกติมากที่สุด

ความคิด เกาะเบื้องหน้าเริ่มแผ่รัศมีที่กดดันมากขึ้น ผมสัมผัสได้ว่าอาคมของโลกิกำลังพยายามจะรีเซ็ต ความทรงจำของทุกคนบนเรือ ผมต้องสร้างโดมน้ำที่บริสุทธิ์ที่สุดรักษาตัวตนของพวกเราไว้ ส่วนอารีแอนน์... ผมต้องใจเย็นลง ไม่อย่างนั้นพลังของผมจะไปกระตุ้นคำสาปในกำไลเธอให้ระเบิดออกมา

◈ MISSION STATUS

• ตำแหน่งปัจจุบัน: เกาะแห่งหมอก (The Isle of Mist)
• สถานะทีม: เตรียมการเทียบท่าและทำลายอาคมรีเซ็ตความทรงจำ

◈ RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

[NPC-66] เพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

OLYMPUS LEGACY
POSEIDON BLOODLINE

CHAPTER • XLVIII

THE MOTHER OF MONSTERS

PERCY JACKSON

DATE: 24.01.2026

TIME: 06.15 AM

LOC: SHORELINE OF THE ISLE OF MIST

เ เรือใบไม้โอ๊กกระแทกเข้ากับหาดทรายสีเทาหม่นด้วยเสียงดัง ครืด ยาวๆ ผมปล่อยพวงมาลัยเรือที่บัดนี้กลายเป็นเพียงไม้ผุพังทันทีที่ภารกิจส่งตัวพวกเราถึงฝั่งเสร็จสิ้น หมอกบนเกาะนี้ไม่ได้แค่หนา แต่มันข้นเหมือนกาว และมีกลิ่นสาบของสิ่งมีชีวิตโบราณที่หมักหมมอยู่ในความมืด

"ทุกคน ลงจากเรือ" ผมสั่งการ แขนขวาของผมเกร็งจนสั่นจากการแบกรับแรงดันน้ำมาตลอดทาง "อารีแอนน์ ประคองเดม่อนไว้ ลิเลียน่า นายเดินตามหลังผม อย่าให้ห่างเกินสามก้าว"

ผมก้าวลงสู่หาดทราย ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น ความเย็นเยือกวิ่งพล่านขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง ผมหยิบปากกาลูกลื่นออกจากกระเป๋าและเปิดฝาออก ดาบริพไทด์ (Anaklusmos) ดีดตัวออกมาเป็นประกายสีทองอำไพ แสงของมันวูบวาบราวกับกำลังเตือนว่ามีบางอย่างที่ผิดเพี้ยนกว่าอสุรกายทั่วไปรออยู่ในหมอก

“ชู่ววว... เงียบเสียลูกรัก... เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน...”

เสียงกระซิบที่หวานเยิ้มดุจน้ำผึ้งแต่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งดังแว่วมาจากพุ่มไม้หนามเบื้องหน้า หมอกสีเทาเริ่มแหวกออก เผยให้เห็นร่างที่ชวนให้คลื่นเหียน ท่อนบนคือหญิงสาวโฉมงามที่มีดวงตาสีอำพันไร้เปลือกตา แต่ท่อนล่างกลับเป็นลำตัวงูขนาดยักษ์สีเขียวมะกอกที่ขดไปมาด้วยเกล็ดที่คมกริบดุจใบมีด

อสุรกายในตำนานที่เป็นทั้งราชินีและปีศาจกินเด็ก นางจ้องมองมาที่เดม่อนซึ่งกำลังพยุงตัวเองขึ้นยืนด้วยท่าทางโงนเงน ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความหิวกระหาย

"ถอยไปซะ ยัยงูเหลือม" ผมคำรามพลางก้าวขึ้นมาขวางหน้า "วันนี้ไม่มีเด็กให้แกกินหรอก"

“เพอร์ซีย์ แจ็กสัน... วีรบุรุษผู้เหนื่อยล้า...” ลาเมียเลื้อยเข้าหาช้าๆ ลำตัวยาวเหยียดของนางเสียดสีกับหินจนเกิดเสียงเสียวฟัน “ข้าเห็นรอยแผลในใจเจ้า... เจ้าสู้เพื่อโลกที่ไม่เคยให้อะไรเจ้าคืนมาเลย ทำไมไม่หลับใหลไปในหมอกนี่เสียล่ะ? ข้าจะมอบฝันที่ไม่มีเทพเจ้าคนไหนมาขโมยไปได้...”

"ฝันของแกมันเหม็นสาบเกินไป" ผมพุ่งตัวเข้าใส่ทันทีโดยไม่รอให้นางพูดจบ ดาบริพไทด์ตวัดฟาดฟันเข้าใส่ลำตัวงู ลาเมียเอี้ยวตัวหลบด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อก่อนจะตวัดหางหนามกระแทกเข้าที่ซี่โครงผมจนผมกระเด็นไปชนกับกราบเรือ

"พี่เพอร์ซีย์!" ลิเลียน่าตะโกน พยายามจะพุ่งเข้ามาช่วย

"อย่า! คุ้มกันเดม่อนไว้! ยัยนี่เป็นของผม!" ผมยันตัวลุกขึ้น บ้วนเลือดสีคล้ำทิ้ง

ผมรวบรวมพลังจากท้องทะเลที่โอบล้อมเกาะนี้อยู่ แม้น้ำที่นี่จะวิปลาสแต่ใจกลางของมันยังคงเป็นมหาสมุทร ผมแผดเสียงเรียกคลื่นยักษ์จากชายหาดให้ม้วนตัวขึ้นมาเป็นง่ามเทพอันยิ่งใหญ่ ลาเมียกรีดร้องด้วยความโกรธ นางพ่นเขม่าควันสีม่วงออกมา พยายามจะทำให้น้ำของผมกลายเป็นพิษ

“เจ้าจะขัดขืนวัฏจักรไปทำไม! เจ้าก็รู้ว่ามันไม่มีวันจบ!” นางพุ่งเข้าหาผม กรงเล็บแหลมคมตะปบเข้าที่ไหล่ซ้าย

ผมกัดฟันกรอด ใช้ความเจ็บปวดเป็นตัวขับเคลื่อน ผมคว้าคอของนางไว้ด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาจ้วงดาบริพไทด์ลงไปที่โคนหาง ลาเมียดิ้นพล่านด้วยความทรมาน เลือดสีดำสาดกระเซ็นไปทั่วหาดทราย

"วัฏจักรอาจจะไม่จบ..." ผมกระซิบข้างหูนางขณะที่น้ำทะเลพุ่งเขารัดร่ายร่างงูจนกระดูกส่งเสียงลั่น "แต่กรงเล็บของแกจะจบลงที่นี่!"

ผมกระแทกพลังน้ำทั้งหมดระเบิดออกในพริบตาเดียว แรงดันมหาศาลบดขยี้ร่างของลาเมียจนแหลกเป็นผุยผง กลิ่นคาวเลือดสีดำคลุ้งไปทั่วหมอกก่อนที่ร่างของนางจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน

ผมทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง หอบหายใจอย่างหนัก ดาบริพไทด์กลับคืนสู่สภาพปากกาในมือที่สั่นเทา ผมหันไปมองเดม่อนและลิเลียน่าที่ยืนอึ้งอยู่ท่ามกลางหมอก

"ผมไม่เป็นไร..." ผมเค้นเสียงออกมา "นี่แค่ด่านแรก... โลกิกำลังเอาความฝันที่แย่ที่สุดของพวกเรามาทำให้เป็นจริง ยิ่งเราเข้าไปลึกเท่าไหร่ สิ่งที่เจอจะยิ่งรู้จักพวกเรามากขึ้นเท่านั้น"

ผมมองเข้าไปในป่าหมอกเบื้องหน้า ความรู้สึกเก่าๆ ที่เคยเกิดขึ้นในทาร์ทารัสเริ่มกลับมาหลอกหลอน ความรู้สึกที่ว่าศัตรูจะยังงอกเงยขึ้นมาใหม่เสมอ แต่อย่างน้อยตอนนี้ ผมก็ทำให้เด็กพวกนี้เห็นว่า แม้แต่วัฏจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็ยังถูกดาบสีทองเล่มนี้สะบั้นลงได้

"ไปกันต่อเถอะ" ผมพูดพลางกระชับไหล่ที่บาดเจ็บ "เรามีเกาะที่ต้องถล่มให้ราบ"

ความรู้สึก การสู้กับลาเมียทำให้ผมตระหนักได้ว่าโลกิกำลังใช้ความเบื่อหน่ายของผมมาเป็นอาวุธ คำพูดของมันแทงใจดำผมเข้าอย่างจัง แต่ผมจะให้เด็กพวกนี้เห็นผมอ่อนแอไม่ได้ ผมต้องเป็นโล่ที่แข็งแกร่งที่สุด แม้ว่าข้างในผมจะล้าจนอยากจะทิ้งทุกอย่างแล้วไปนอนพักผ่อนกับแอนนาเบ็ธก็ตาม

ความคิด ลาเมียแค่มาถ่วงเวลา ผมสัมผัสได้ว่าอาคมรอบเกาะกำลังหนาขึ้นทุกที อารีแอนน์ดูได้รับผลกระทบจากเลือดของลาเมีย กำไลดำของเธอสั่นสะเทือนแรงมาก ส่วนเดม่อน... ผมเห็นไฟในดวงตาเขากลับมาแล้ว เขาพร้อมจะตะโกนใส่หน้าโลกิแล้วล่ะ เราแค่ต้องหาตัวมันให้เจอในม่านหมอกนี้

◈ MISSION STATUS

• บันทึกการต่อสู้: LINK BATTLE
• ผลลัพธ์: สังหารลาเมีย (Lamia) สำเร็จ
• LUK 60+: ได้รับเพิ่มอีก +1 เกล็ดลาเมีย 
• สถานะทีม: เริ่มเดินเท้าเข้าสู่ส่วนในของเกาะแห่งหมอก

◈ RELATIONSHIP & EFFECTS

[Satyr-01] เบย์ สโตนบรูค ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS
[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์ ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS
[NPC-66] เพอร์ซีย์ แจ็กสัน ความสัมพันธ์ (+5) | พลังเสน่ห์ (+15) | TOTAL: 20 PTS

OLYMPUS LEGACY
POSEIDON BLOODLINE