แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Dean เมื่อ 2026-2-7 20:52
 390กลยุทธ์การบริหารเงินแบบอัจฉริยะ!
[ ต่อจากโรลเพลย์ของ @Mackenzie ]
(SUN) 18/01/2026 เวลา 10.50 - 11.45 น.
“หู้ย ๆ พุงน่ารัก อุ้งก็น่ารักจังเลยน้องเหมียว~”
ก่อนหน้านี้เสือดาวเฝ้าหน้าประตูห้องทำงานที่ปรึกษาประจำค่ายมาแต่หัว ไม่นึกเลยว่าเวลาผ่านไปปีนึงน้องจะงอกตัวออกมาด้วย
เสียเมื่อไรล่ะ…
คงไม่ต้องหาเหตุผลใดมาอธิบายว่าทำไมหัวเสือดาวติดผนังถึงได้มีร่างกายงอกออกมาทั้งตัว ก็ในเมื่อมันเป็นสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์สัญลักษณ์ของเทพแห่งไวน์ผู้เอาแน่เอานอนไม่ได้ จะมาแต่หัว ออกมาทั้งตัว หรือว่าเหลือแต่หางติดฝาห้องนั่นก็แล้วแต่ว่าคุณดีจะอยากให้มันเป็นแบบไหน แต่ในเมื่อเสือดาวปรากฏกายออกมาทั้งตัวแบบนี้มีหรือจะไม่จกพุงให้หนำใจ บุตรเจ้าสมุทรผู้รักสัตว์ทุกประเภทเล่นกับมันด้วยความเพลิดเพลินเกือบสิบนาที ส่วนเสือดาวของคุณดีได้แต่ทำหน้าเบื่อ
“โอ้ เกือบลืมไปเลยแฮะว่ามีเรื่องต้องคุยกับคุณดีเยอะแยะ เดี๋ยวฉันขอตัวก่อนนะเจ้าเสือน้อย ไว้ว่าง ๆ ฉันจะกลับมาเล่นด้วยใหม่ หุหุ ฮิฮิ”
เสือดาวทำตาขวางใส่ก่อนจะมองแขกผู้มารบกวนตาขวาง มันตบหางยาว ๆ ลงกับพื้นสองสามครั้งคล้ายบอกว่า ‘อยากจะไปไหนก็ไปเลย!’
ดีนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูจะเปิดออก ทว่ายังไม่ทันได้ออกแรงบานประตูก็เปิดออกมาเองด้วยมือของคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี
“หืม นายคุยธุระกับคุณดีเสร็จแล้วเหรอแมคซี่ เร็วจัง”
“เกือบสิบนาทีไม่น่าเรียกว่าเร็วนะที่รัก แล้วนี่…” บุตรแห่งเทพีม่านหมอกเสตามองมือสีแทนที่กุมลูกบิดประตูอีกข้างเอาไว้ “นึกว่าจะไม่คุยธุระกับคุณดีแล้วซะอีก”
“โธ่ ไม่คุยได้ไงล่ะ ฉันมีธุระกับคุณดีตั้งเยอะแยะ” ซึ่งธุระที่ว่าหมายถึงธุระจริง ๆ และเรื่องของฝาก
“งั้นก็เข้าไปเถอะ ฉันรออยู่ข้างนอก” แมคเคนซีตอบก่อนที่เขาจะปล่อยลูกบิดในมือแล้วเดินออกมาจากห้องทำงานของเทพไดโอนิซุส
“จะรอข้างนอกเหรอ อ๋อ ฉันรู้แล้วล่ะ นายเองก็อยากจกพุงไข่ดาวของคุณดีเหมือนกันล่ะสิ” ดีนยิ้มแป้น
“ไข่ดาว? เดี๋ยวนะ แม้กระทั่งเสือดาวของคุณดีนายก็ตั้งชื่อให้มันว่าไข่งั้นเหรอ”
“ช่าย ก็นายดูสิ แม้แต่ที่ไข่มันก็—.... อุ๊บ!”
“หยุด ดีน นายหยุดเดี๋ยวนี้” แมคเคนซีรีบยกมือขึ้นปิดปากคนรักเพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะแพล่มอะไรออกมา “เอาไว้คุณดีแจกเสือดาวก่อนเถอะ นายถึงค่อยตั้งชื่อมันว่าไข่ ส่วนเจ้านี่… เว้นมันไว้สักตัว”
“อื๋อ.. เอาอั๊นอ้ออ้าย” บุตรเจ้าสมุทรตอบกลับเสียงอู้อี้ด้วยฝ่ามือของอีกฝ่ายปิดปากเขาอยู่ จนกระทั่งแมคเคนซีคลายมือออก “งั้นนายรอฉันแป๊บนึงนะที่รัก น่าจะคุยไม่นาน”
แมคเคนซีพยักหน้ารับ แต่พนันได้เลยว่าไม่นานที่ว่าของคนรักน่าจะครึ่งชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ…
. . .
“ฮาย คุณดี โอ้ว คุณไครอนก็อยู่ด้วย แถมยังเป็นลิตเติ้ลโพนี่อีกต่างหาก น่าร้ากกก” ดีนทำมือหยุม ๆ จนผู้อำนวยการค่ายต้องหดคอหนี “สวัสดีปีใหม่ครับทั้งสองคน แล้วดูสิพวกคุณแต่งห้องใหม่ซะเก่าเลย โบราณ… น่าพิสมัย คลาสสิกมากครับ” หลังทึ่งกับห้องใหม่สไตล์เก่าได้ไม่ถึงสิบวินาทีดีนก็ลากเก้าอี้มานั่งหน้าโต๊ะโดยไม่รอคำอนุญาต
“สวัสดีปีใหม่ครับคุณดีน” ไครอนในร่างวัยเยาว์กระแอมก่อนตอบ แม้ตัวเป็นเด็กแต่ท่าทางยังคงสุขุมเหมือนผู้ใหญ่ไม่มีเปลี่ยน
“สวัสดีไปหมี่เจ้าเด็กโดนัท” ไดโอนีซุสเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายคล้ายกับว่าช่วงสิบกว่าวันที่ผ่านมาเขาเอ่ยคำนี้กับเด็ก ๆ ที่มาทักทายไม่รู้กี่สิบรอบ หรือที่หน้าหงิกอาจเพราะผ่านมาครึ่งเดือนแล้วแต่เจ้าเด็กสองคนนี้เพิ่งโผล่หัวมาสวัสดีปีใหม่ก็ไม่อาจทราบ ดวงตาของเทพเจ้ามองลูกเทพตรงหน้าเหมือนอ่านใจออก “เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ ถึงไครูนจะเด็กลงแต่ความน่ารำคาญของเจ้านี่ยังมีอยู่ครบถ้วน”
“ก็เซอร์ไพรส์นิดนึงครับ แบบว่าพอดีรู้จากที่บ้านมาก่อน แหม เสียดายเนอะถ้าไม่มีใครบอกว่าคุณไครอนตัวหดผมต้องตกใจจนช็อคแน่ ๆ” ดีนยิ้มเผล่ ส่วนไครอนได้แต่แอบกลอกตาแล้วทำหน้านิ่ง ๆ “ว่าไป คุณดีหิวสินะครับ ถึงได้ตั้งชื่อผมว่าโดนัท” เขาหัวเราะเบา ๆ “ถึงไม่ได้มีโดนัทมาฝากแต่ว่าผมมีกาแฟชั้นดีจากปานามาเป็นของฝากการเดินทางมาให้ด้วยครับ”
เมื่อพูดจบประโยคอันยาวเหยียดบุตรแห่งโพไซดอนก็นำของฝากมอบให้ทั้งสอง ‘กาแฟเกอิชา’ แม้ชื่อจะเป็นภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่า ‘ผู้ชำนาญด้านงานศิลป์’ แต่ก็เป็นกาแฟชั้นดีจากประเทศปานามาอย่างแท้จริง แม้ไม่รู้ที่มาว่าทำไมกาแฟชนิดนี้ถึงได้ถูกตั้งชื่อเป็นภาษาญี่ปุ่นแทนที่จะเป็นปานามา ไม่ว่าเจ้าของจะเป็นชาวญี่ปุ่น ผู้ผลิตชื่นชอบในวัฒนธรรมแดนอาทิตย์อุทัย หรือด้วยอะไรก็ตาม แต่ผู้ที่เคยชิมกาแฟชนิดนี้มาแล้วยอมรับว่า ‘กาแฟเกอิชา’ สามารถถ่ายทอดศิลปะด้านรสชาติออกมาได้ประณีตอย่างแท้จริง สมกับที่ถูกขนานนามว่าเป็นกาแฟที่อร่อยที่สุดในโลกปีสองพันยี่สิบห้า และมีราคาสูงถึงสิบเหรียญฯ ต่อกรัม
“ขอบคุณ คุณดีน” ไครอนรับถุงกาแฟพร้อมกับบันทึกการเดินทางเมื่อปีที่แล้ว ถือเป็นของฝากและของปีใหม่ที่ดีกว่าตุ๊กตามาสคอตโอลิมปิกเยอะ
“อื้อหือ กาแฟจากปานามา เจ้าเลือกได้ดีนี่โดนัท กระท่อมโพไซดอนหนึ่งร้อยคะแนน!”
สิ้นเสียงของไดโอนีซุส แถบทรายสีฟ้าจากเครื่องบันทึกคะแนนกระท่อมหลังที่สามก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนน่าตกใจ
“เฮ้ย! แบบนี้ก็ได้เหรอครับคุณดี ผมยินดีที่คุณชอบนะแต่แบบนี้ก็เหมือนว่าผมซื้อเสียงด้วยของฝากหมดสิครับ” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ดีนยิ้มแป้น เขาไม่ปฏิเสธคะแนนพิศวาสที่ได้มาฟรี ๆ อยู่แล้ว “แต่ถึงอย่างนั้นก็ขอบ—”
ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค ทรายสีฟ้าที่เพิ่มขึ้นมาก็หดลงเหลือศูนย์
“ข้าล้อเล่นน่ะ เซอร์ไพรส์!”
“....” บุตรเจ้าสมุทรยิ้มค้าง ความรู้สึกเหมือนดีใจเก้อเมื่อกี้มันมันคืออะไรกันนะ “โอ้… ฮ่า ๆๆๆ ผมกะไว้แล้วว่าคุณดีต้องล้อเล่น เซอร์ไพรส์มากครับ แหม ผมล่ะตกใจหมด”
“ถ้าจะโกงข้าไปโกงกับบ้านตัวเองไม่ดีกว่ารึ” พูดถึงตรงนี้ไครอนก็หันขวับไปมอง “---แต่ก็ไม่เคยทำ” คุณดียักไหล่ “ว่าแต่ช่างน่าประหลาดนัก ไหงแชมป์เก่าเมื่อปีที่แล้วปีนี้ถึงไม่มีคะแนนขึ้นเลยสักคะแนนล่ะจ๊ะ”
“รางวัลเหมือน ๆ เดิมทุกปีก็ให้บ้านอื่นเขาชนะบ้างสิครับ ทุกคนจะได้รับรางวัลกันทั่วถึง”
ดีนแก้ตัว อันที่จริงเขาไม่ค่อยสนใจคะแนนบ้านอะไรนั่นเท่าไร แถมป้ายคะแนนที่มีติดตัวเขากะจะยกให้บ้านเฮคาทีหมดเลยเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ติดเกรงใจพี่น้องร่วมบ้านที่อาจจะอยากทำแต้ม แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าเด็กบ้านโพไซดอนไม่มีใครส่งคะแนนบ้านเลย รู้งี้ส่งป้ายไปให้แมคเคนซีทำคะแนนเพิ่มก็ดีหรอก บางทีคราวนี้บ้านเฮคาทีอาจจะได้ที่หนึ่งแทนที่สองก็ได้ใครจะไปรู้
“งั้นปีนี้เจ้าก็ไม่ต้องเอาเงินทุนสนับสนุนกระท่อมก็แล้วกัน อะ ไครูน เจ้าเอาเงินส่วนของโพไซดอนไปพัฒนาค่ายได้เลย” กล่าวจบเทพแห่งไวน์ก็ดีดถุงเงินกองทุนบ้านโพไซดอนใส่มือของเซนทอร์เด็ก
“อ้าว ไหงงั้นล่ะครับ!” ดีนท้วงเมื่อเห็นว่าเงินที่ควรเป็นของตนเอง (หมายถึงของบ้านตัวเอง) ถูกส่งต่อให้ไครอนหน้าตาเฉย “ว่าแต่เงินในถุงมีเท่าไร—”
“ห้าสิบดรักม่า…”
ไครอนตอบ ส่วนดีนกลอกตา เพราะมันน้อยกว่าเงินทุนจากทุก ๆ รอบ ช่างน้อยนิดเหลือเกินจนแทบจะเอาไปใช้ทำอะไรไม่ได้ ข่าวที่บอกว่าค่ายกำลังถังแตกจากภัยความหนาวปลูกสตรอว์เบอร์รี่ไม่ขึ้นเห็นทีจะเป็นเรื่องจริง
“งั้นผมสละสิทธิ์ไม่รับเงินส่วนนั้นก็ได้ครับ ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังลำบาก” บุตรแห่งโพไซดอนกล่าวพร้อมกับส่งสายตาอาดูร
“เจ้าดูไม่ทุกข์ร้อนเรื่องเงินเลยนะโดนัท ท่าทางเงินทุนบ้านยังมีอยู่เยอะล่ะสิท่า”
“ก็ประมาณนึงครับ แหม.. ก็ปีที่แล้วผมชนะบ้านดีเด่นนี่นา เงินเลยพอจะเหลือกินเหลือใช้อยู่บ้าง ไหน ๆ แล้วผมก็ขอส่งบัญชีให้คุณดีตรวจสอบเลยก็แล้วกัน” ดีนหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องใหม่ออกมา สีของมันดำสนิทราวกับหายไปในความมืดได้ทันทีที่วางลืมทิ้งไว้ โชคดีจริง ๆ ที่ตอนนี้ฟ้าสว่างโร่ แถมไฟในห้องทำงานมืดเสียที่ไหน “ให้ผมส่งไฟล์ยังไงดี?”
“ไฟล์? นี่เจ้าจะส่งข้อมูลให้ข้าผ่านบลูทูธงั้นรึ ยุ่งยากชะมัด แทนที่จะบันทึกใส่สมุด” ไดโอนีซุสทำหน้ายุ่งแต่ก็หยิบสมาร์ทโฟนเดดาลัสรุ่นอะไรสักอย่างออกมา
“ส่งด้วยคลาวด์ต่างหาก แต่ถ้าคุณดีอยากได้บลูทูธผมก็ไม่ว่า ยุคนี้เขาไม่ใช้กระดาษกันแล้วครับ ซีโร่เวสต์รักโลกรักสิ่งแวดล้อมน่ะครับคุณดีรู้จักหรือเปล่า”
“ชิ! เจ้าเด็กนี่ ยอกย้อนนัก! ก็ได้ ๆ คลาวด์ที่เจ้าว่าก็ได้ ต้องแอดเฟรนด์ก่อนด้วยสินะ ยุ่งยากชะมัด”
แม้จะกล่าวเช่นนั้นแต่เทพเจ้าแห่งความรื่นเริงก็ยอมแลกคอนแทกต์กับดีน ชายหนุ่มยิ้มกริ่มเมื่อในที่สุดเขาก็มีคอนแทกต์กับเทพเจ้า จากนี้จะได้รัวสติ๊กเกอร์ใส่ทุกเช้าเย็น เขาส่งไฟล์บัญชีบ้านโพไซดอนให้เทพ แล้วเมื่อไดโอนีซุสเปิดดูเขาก็ทำหน้าเหมือนกับอมต้นกระบองเพชร
“บริหารเงินได้เก่งมากจริง ๆ ดรักม่าเหลือเยอะแยะสวนทางกับที่เจ้าต้องออกดอลลาร์เองเลยนี่นา” คุณดีประชด แต่เมื่อมองดี ๆ แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว “เดี๋ยวนะ นี่เจ้ารับเงินดรักม่าไปแต่ไม่ยอมจ่ายออกเลยแบบนี้เข้าข่ายฉ้อโกงนี่หว่า!”
“ฉ้อโกงอะไรกันครับ เขาเรียกว่ากลยุทธ์การบริหารสินทรัพย์ต่างหาก อีกอย่างเงินรางวัลที่ใช้จ่ายออกไปก็เป็นเงินส่วนตัว (ของแมคซี่) ผลออกมาก็วิน ๆ ไม่มีอะไรเสียหายสักหน่อยนี่ครับ”
“ยังไงนะ….?” เทพเจ้าคิดตาม จะว่าไปผลตอบรับก็ออกมาโอเค อีกอย่างเดมิก็อดตรงหน้าก็เสียดอลลาร์ส่วนตัวสำหรับเงินรางวัลไปแล้วด้วย “เออ ๆ ข้าดูที่ผลลัพธ์ก็ได้ จะว่าไปนี่…”
ไดโอนีซุสดีดถุงเงินอีกถุงมาให้ดีน มันถุงใหญ่กว่าถุงที่ควรเป็นของเขา แถมน้ำหนักยังมากกว่าเงินเหมือนใส่หินลงไปอีกด้วย
“อะไรน่ะครับ คุณดีเปลี่ยนใจจะให้เงินกองทุนผมมาบริหารเพิ่มแล้วใช่ม้า~”
“ใช่ม้ากับผีน่ะสิ! นี่มันเงินกองทุนของกระท่อมเฮคาทีต่างหาก เจ้าเด็กแมคเคนนี่ไม่ยอมเก็บไว้บริหาร แต่กลับมาใช้งานเทพเจ้าอย่างข้าส่งเงินให้คนที่ส่งคะแนนเนี่ยนะ”
“ซะงั้น ผมได้ยินว่าพวกเฮคาทีมีมติจะยกทั้งหมดให้คนทำคะแนนบ้านนี่นา ถึงเขียนบัญชีก็คงลงแค่บรรทัดเดียวแหล่ะครับ”
“ถ้าไม่เอาข้าจะยึดเข้ากองกลางอีกบ้าน ไปบอกเจ้าแมคเคนนี่ซะว่าข้าเปลี่ยนใจ แล้วก็ไปทำบัญชีมาด้วย!”
“รู้แล้ว ๆ งั้นผมรับไว้แทนก็ได้” ดีนย่นหน้าแล้วรับถุงเงินกองกลางของกระท่อมเฮคาทีมา ก็แค่เอากลับคืนไปให้คนรักเองนี่นาไม่ได้ยากเย็นอะไร ดีกว่าถูกริบไปตั้งเยอะ
“ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วก็กลับไปซะโดนัท ชิ้ว ๆ” คุณดีสะบัดมือไล่
“แหม ใจร้ายจัง พอได้กาแฟแล้วก็ไล่ผมเลยนะ กะว่าจะมาคุยไอ้เรื่องที่คุณอยากให้ผมสร้างให้จนต้องถ่อมาหาผมที่นิวเจอร์ซีย์ ถ้าคุณอารู้เรื่องนี้เขาต้องปลื้มมากแน่ ๆ”
“เฮ้ย! อย่าาาาา นั่งลงก่อนพ่อดีนคนดีของข้า”
ดีนพ่นลมออกทางจมูก กอดอก ไขว่ห้าง ทำหน้าตึงเหมือนคนงอน แต่จริง ๆ แล้วเขาก็แค่หลอกให้เทพเจ้าชมจนกว่าจะพึงพอใจ ส่วนไครอนที่นิ่งเงียบมาตลอดเลิกคิ้วขึ้นกับการถกเถียงนี้ จากนั้นเปิดบันทึกเดินทางที่ดีนนำมาส่งเพราะจำได้ว่าจุดหมายแรกของคณะเดินทางเริ่มต้นที่นิวเจอร์ซีย์ แล้วพอรู้สาเหตุผู้อำนวยการค่ายก็ถอนหายใจออกมาหนัก ๆ
“เจ้าน่ะเป็นคนดีศรีสมร โอบอ้อมอารี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ มีน้ำใจดุจเทวดา หน้าตาหล่อเหลา ฉลาดเฉลียวคงรู้สินะว่าเจ้าจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องท่านพ่อของข้าไม่ได้เด็ดขาด”
“ถ้าคุณดีพูดถึงขนาดนั้นล่ะก็.. ผมไม่บอกอาซุสก็ได้ครับ” เดมิก็อดยิ้มที่มุมปากเหมือนว่าตนอยู่เหนือกว่าเทพเจ้าก้าวหนึ่ง “จะว่าไปที่คุณพูดเมื่อตอนนั้นหมายถึงอะไรนะครับ แล้วได้คุยเรื่องนี้กับแมคซี่แล้วหรือยัง”
“ยังน่ะสิ เจ้าแมคเคนนี่บอกจะไม่รับรางวัลจากนั้นก็ออกไปเลยเหมือนตัดบท ข้าเลยยังไม่ได้พูดธุระกับเขา”
ไดโอนีซุสป้ายสีให้แมคเคนซีที่ออกจากห้องไปก่อน แต่ความจริงแล้วเขาเพิ่งนึกถึงธุระนี้ได้ตอนที่ดีนพูดเมื่อกี้ต่างหาก สำหรับเทพเจ้าที่มีอายุเทียบเท่าการถือกำเนิดของสรรพสิ่งของโลก แล้วกาลเวลาบนโลกเปรียบเสมือนสิ่งที่ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว สิบปีเหมือนสิบนาที หกเดือนก็เหมือนกับหกวินาที แต่กระนั้นเขาก็ลืมได้ในเมื่อทุกวันมีสิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมายจนน่าปวดหัว
“แต่ไหน ๆ แล้วพูดธุระกับเจ้าเลยก็ได้ คืองี้… แบบว่าข้าน่ะ อยากให้เจ้าสร้างสถานที่แห่งหนึ่งในค่ายที่จะเป็นศูนย์รวมความบันเทิงให้พวกลูกเทพได้สนุกสนานกัน เป็นที่ ๆ มีทั้งสิ่งบันเทิง อาหาร และเครื่องดื่ม แบบที่เจ้าชอบไปก่อนมาฮาล์ฟบลัด หรือที่ทำงานเก่าของแมคเคนนี่น่ะ คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าเป็นสถานที่แบบไหน”
“อ้อ… หมายถึงผับ”
“ชู่ว! เบา ๆ หน่อยสิ! แต่ก็… อย่างที่เจ้าเข้าใจนั่นแหล่ะ”
“คุณดี... ผมเกรงว่าการสร้างสิ่งนั้นขึ้นมาจะไม่เหมาะสมกับเยาวชนในค่าย” ไครอนให้ความเห็น
“จะไปซีเรียสอะไรนักหนา เดี๋ยวไม่กี่ปีเด็กพวกนี้ก็โตกันหมดแล้ว เจ้านึกถึงวันที่อะคีลลีส เจสัน เอแจ๊กซ์ แอคทีออน มาร่ำเรียนกับเจ้าสิ ตอนนั้นตัวเท่าลูกหมาแต่ก็ดื่มกินกันหมดเป็นถัง ๆ อย่าอยู่มานานจนโดนกฎของมนุษย์หล่อหลอมสิ!”
“อืม… ฟังดูแปลก ๆ” บางทีดีนก็ไม่ค่อยเข้าใจตรรกะของเทพเอาแต่ใจผู้นี้เท่าไร “เอางี้ละกัน ผมคิดว่าก็ดีนะถ้าจะมีเอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์เกิดขึ้นในค่าย วัน ๆ เอาแต่ฝึกใช้ดาบใช้หอกชีวิตวัยรุ่นห่อเหี่ยวหมด ผมน่ะเที่ยวมาเยอะรู้ว่าเด็กวัยรุ่นชอบอะไรไม่ชอบอะไร แล้วก็รับรองว่าต้องมีเครื่องดื่มที่ลงท้ายด้วยคำว่า ‘เทล’ อยู่ในนั้นด้วย” ดีนยิ้มแฉ่ง
“ใช่ไหมล่ะ! ข้าคิดถูกจริง ๆ ที่ไหว้วานให้เจ้าเริ่มโครงการนี้ แล้วเครื่องดื่มที่ลงท้ายด้วย ‘เทล’ ถึงจะอ่อนไปหน่อยแต่ก็นับว่า ดี!” ไดโอนีซุสตบเข่าฉาด “อยากได้งบเท่าไรเอาไปได้เลย!”
“พูดจริงไม่คืนคำนะครับที่บอกว่าเบิกเท่าไรก็ได้” ดีนยิ้มแบบมีเลศนัย
“ให้ตายสิ การจับคู่ของสองคนนี้” ไครอนกุมขมับ ถึงแม้อำนาจหน้าที่ของเขาจะสูงสุดในค่าย แต่อย่างไรก็ไม่เท่ากับเทพเจ้าแห่งโอลิมปัสดีกรีบุตรแห่งซุสหรอก
“คุณไครอนเชื่อผม ผมมีวิธี” ดีนขยิบตาให้ไครอน ซึ่งเจ้าตัวได้แต่มองกลับมาด้วยสายตาว่างเปล่าแต่ในใจร่ำร้อง ‘คุณน่ะไม่น่าไว้วางใจที่สุดแล้วว้อยยย!!’ “เรื่องนี้เรื่องใหญ่ใช่เล่น ถึงผมจะมีไอเดียมากมายแต่องค์ความรู้คงไม่พอ”
“ถ้าอยากได้คนช่วยงานน่ะ เอาตัวแอนนาเบลล์กับโลอี้ไปได้เลย ใช้งานได้เต็มที่ข้าอนุญาต!”
แว้บแรกที่ได้ยินดีนอุทาน ‘ใครวะ’ ในใจ แต่พอมาคิดใหม่อาจหมายถึง รุ่นพี่แอนนาเบ็ธ เชส ธิดาแห่งอะธีน่า แต่ว่าโลอี้นี่ใครนะ?
“คุณหมายถึงลีโอ? หากคุณยังไม่ลืม ลีโอ วัลเดซ ออกจากค่ายไปทำภารกิจตั้งแต่เดือนกรกฎาคมปีที่แล้วยังไม่กลับมาครับ”
“ชิ! เจ้าโลอี้ยังไม่กลับมาอีกงั้นรึ เป็นถึงเจ็ดวีรบุรุษยุคใหม่แต่จัดการงานช้าชะมัด หวังว่าคราวนี้จะไม่ตายเป็นรอบที่สองนะ”
“เดี๋ยวนะตาย! อะไรนะ!!”
พอได้ยินคำว่า ‘ตายเป็นรอบที่สอง’ ดีนก็ทำตาโต แม้ว่าเขาจะรู้ว่าโลกหลังความตายของเดมิก็อดไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด จากกรณีของผีเอลลิสที่เล่นโทรศัพท์โพสต์ขอให้คนมาส่งเครื่องเกมถึงเอลลีเซียม แต่เขาก็ไม่คิดอยากลองไปเที่ยวชมยมโลกโดยไม่สมัครใจหรอก
“อย่าไปใส่ใจเลย ก็แค่เรื่องในอดีตน่ะ ถ้าโลอี้ไม่ได้งั้นก็ไปคุยกับเจ้าครูซแล้วกัน งานสายลับของเจ้านั่นไม่สำคัญเท่ากับมาทำงานให้ข้าร้อก”
“ลูกพี่คริสเป็นสายลับจริง ๆ ด้วย!!” ดีนทำตาโตรอบสอง ก็ใครจะรู้เล่าว่าที่เขาเคยแซวรุ่นพี่จากบ้านเฮเฟตัสว่าเป็นสายลับน่ะคือเรื่องจริง! “โอเค งั้นผมจะไปขอคำแนะนำจากรุ่นพี่สองคนนั้น รับรองได้เลยว่าคุณจะไม่ผิดหวังครับ”
ดีนยิ้มกริ่ม แล้วนั่นคือสีหน้าที่ไครอนกลัวที่สุด
. . .
บานประตูห้องทำงานของที่ปรึกษาค่ายเปิดออก แมคเคนซียืนรอพิงระเบียงด้วยท่าทางเมื่อยขา เขาไม่ได้เล่นกับเสือดาวอย่างที่ดีนคิด
“ออกมาแล้วเหรอ ฉันนึกว่านายถูกคุณดีเอาไปหมักในถังไวน์แล้วซะอีก”
“บ้าน่า ฉันก็ไม่ได้เข้าไปคุยธุระนานขนาดนั้นก็แค่…” ดีนยกนาฬิกาขึ้นมาดู ปัญหาคือเขาไม่รู้ว่าตัวเองเข้าไปคุยธุระกับผู้บริหารค่ายตอนเวลาเท่าไร
“อีกห้านาทีจะครบหนึ่งชั่วโมง…” แมคเคนซีเติมคำให้
“หูยยย นานจัง ไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย นายคงเมื่อยมากเลยสินะที่รัก”
ดีนขยับเข้าไปนวดขาให้คนรัก จากที่หน้าหงิก ๆ อยู่แมคเคนซีก็ยิ้มออก แต่ก็กลับมาทำหน้ายุ่งอีกครั้งเมื่อเห็นว่าในมือของดีนมีถุงรางวัลที่เขาเพิ่งปฏิเสธไป
“ถุงนั้น…”
“อ้อ ช่าย คุณดีฝากมาคืนนายน่ะ เขาบอกว่าเปลี่ยนใจแล้วให้นายเอาไปให้คนที่บ้านเอง แล้วก็เขียนบัญชีมาด้วย”
“เฮ้อ.. ให้มันได้แบบนี้สิ รับปากซะดีสุดท้ายก็เอามาคืน” แมคเคนซีพ่นลมหายใจหนักจนเกิดไอขาวในอากาศ
“อย่าอารมณ์เสียไปเลยน่าที่รัก ถึงจะไม่รู้ว่าน้องสาวนายคนนั้นจะกลับมาเมื่อไรก็เถอะ” ดีนยักไหล่ “แต่ตอนนี้ใกล้เวลามื้อเที่ยงแล้ว เราไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่า ฉันมีเรื่องจะเล่าให้นายฟังเยอะแยะเลย”
“อืม แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”
แมคเคนซีพยักหน้ารับ จากนั้นทั้งคู่ก็ไปโถงอาหารด้วยกันแล้วใช้ชีวิตในวันหยุดให้เต็มอิ่มก่อนจะถึงวันพรุ่งนี้ที่ต้องทำนั่นนี่เยอะแยะเต็มไปหมด
รายงานตัวที่ปรึกษากระท่อมโพไซดอน คุยเรื่องโครงการสร้าง Entertainment Complex ในค่าย [God-14-1] ไดโอนีซุส (คุณดี) +10 ความโปรดปรานจากการถวาย [กาแฟ]
+5 โบนัสความสัมพันธ์จากการใส่ [กุหลาบสีน้ำเงินทอง]
+25 โบนัสเพิ่มความโปรดปราน จาก HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน) [ รวม +40 ความโปรดปราน ] 
[NPC-58] ไครอน+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+10 ความสนิทสนมจาก [กาแฟ]
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง] +10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
+10 ความสนิทสนมจาก [น้ำหอมอะพอลโล่] [ลงท้าย 0 3 5 7 9 ไบต์]
[รวม +40 ความสนิทสนม]
| 
เจ้าของ: God
[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2025-8-5 17:01:13
โพสต์ 2025-9-3 00:04:54
โพสต์ 2026-1-4 00:38:02
โพสต์ 2026-2-1 02:51:42
