วันที่ 21 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025
เวลาเย็น เวลา 18.00 น. ณ บ้านใหญ่
◀️┃▶️
สายลมเย็นพัดเอื่อยผ่านหน้ากระดานไม้โอ๊กเก่าแก่ของค่ายฮาล์ฟบลัด ขณะคีอาร์ โซล็อตล์เดินก้าวแผ่วเบาเข้ามา เส้นผมสีบลอนด์ทองแดงสตรอว์เบอร์รีปลิวตามแรงลมราวกับเส้นไหมต้องแสงจันทร์ เธอสวมเสื้อไหมพรมสีครีมอ่อนกับกระโปรงพลีทสีเข้ม กลิ่นลูกอมแตงโมและเมนทอลจาง ๆ ลอยขลุ้งอยู่รอบตัวตามแบบที่เป็นเธอเสมอ คีอาร์ตั้งใจแค่มาดูประกาศก่อนกลับหอพัก แต่ทันทีที่สายตาของเธอค่อย ๆ กวาดผ่านแผ่นกระดาษประกาศยาวเหยียด เธอก็หยุดนิ่งราวกับถูกตรึงให้ยืนนิ่งตรงนั้น
ตัวหนังสือสีหมึกทองสะท้อนแสงบ่าย “หนาวนี้… ให้ Brumalia อุ่นหัวใจคุณ...” เธออ่านอย่างตั้งใจจดจ่ออย่างประหลาด เพราะทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยโครงสร้าง ภาษา รายละเอียด และระบบระเบียบที่เธอชอบนักหนา พิธีกรรม การเดินทาง ตารางเวลา การลงทะเบียน ขั้นตอนยืนยัน ทุกอย่างเรียงเป็นลำดับสวยงามราวกับคำสั่งในกระบวนการประมวลผลแม้ว่าจะหงุดหงิดกับอีโมจิที่ทำให้มันดูไม่เป็นทางการก็ตาม
คีอาร์เลื่อนตาไล่อ่านอย่างเงียบงันไล่ตั้งแต่พิธีเปิด ค่ำคืนริมแม่น้ำไทเบอร์น้อย ไปจนถึงงานเลี้ยง The Feast of Immortals ส่วนเรื่องเกม Goat Skin Challenge เธอมองข้ามไปโดยไม่สนใจนิดเดียว แต่พอเห็นคำว่า ที่พักฟรี กองร้อยที่ 5 ค่ายจูปิเตอร์ เธอก็ขมวดคิ้วเล็ก ๆ เพราะคำว่าฟรี ดูน่าสงสัยเกินไป เธอเริ่มวิเคราะห์ในหัวทันทีว่าการไปนิวโรมครั้งนี้จะได้ประโยชน์อะไรบ้างต่อการสังเกตการณ์โลกเดมิก็อด โครงสร้างอำนาจ และแน่นอน ข้อมูลไงล่ะ
เธอมัวแต่อ่านข้อมูลแล้วไม่รู้เลยว่า ระหว่างที่เธอกำลังคิดปุ๊บปั๊บนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดหนังสีน้ำตาลเข้มมีสายสะพายกระเป๋ากำลังยืนอยู่ข้าง ๆ แบบที่ถ้าเป็นคนอื่นก็คงรู้ตั้งแต่ความรู้สึกแรก แต่คีอาร์ไม่… เธอมัวแต่คิดจนไม่ได้สังเกตอะไรเลย
ไม่นาน เสียงทุ้มกึ่งแหลมของผู้หญิงของเอมีเลียดังขึ้นข้างหู “อ่านละเอียดเชียวนะ”
คีอาร์สะดุ้งน้อย ๆ เธอเงยหน้ามองหญิงสาวผู้เป็นตำนานนักบิน ด้วยสีหน้าใสซื่อจนแทบไร้ที่ติ แต่สายตาของเธอกลับนิ่งสงบแบบคนที่ไม่ได้ตื่นกลัวอะไรเลยแม้แต่น้อย “ขะ ขอโทษค่ะ หนูแค่… เหมือนมันมีข้อมูลเยอะนิดหน่อย ก็เลยอยากอ่านให้ครบค่ะ” น้ำเสียงเธอเบาลงเหมือนลูกแมวตัวเล็ก ๆ ที่กลัวโดนดุ ทั้งที่ในหัวจริง ๆ เธอกำลังคิดบ่นในใจกับผู้หญิงคนนี้ทุกครั้ง
คุณมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ… เสียงก็ไม่มี ความกดอากาศก็แทบไม่เปลี่ยนเลย หญิงคนนี้… น่าตกใจจริง ๆ รับมือยาก
เอมีเลียเหลือบตามามองเธออย่างรู้ทัน ยิ้มบาง ๆ แบบคนที่ผ่านสงคราม ผ่านชีวิต ผ่านความตายมามากเกินกว่าจะแปลกใจกับเด็กคนหนึ่งได้ “Brumalia น่ะ งานใหญ่เลยนะ พวกค่ายจูปิเตอร์เขาจัดเต็มทุกปี ตอนนี้เขาให้ลงชื่อที่บ้านใหญ่ เธอจะไปไหมล่ะ” คีอาร์แสร้งยกมือแตะกรอบแว่นอย่างไม่มั่นใจเล็กน้อย “อืม… หนูยังไม่แน่ใจค่ะ แต่ ถ้ามันเป็นกิจกรรมสำคัญ หนูน่าจะ… ลองไปดูสักครั้งก็ได้ค่ะ”
เอมีเลียหัวเราะเบา ๆ “พูดเหมือนไม่อยากไป แต่ตาเธอวิบวับอยู่นะ”
คราวนี้คีอาร์หันมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่เธอลืมควบคุม ทำให้ความเย็นชาในดวงตาสีเทาอมเขียวเผยผ่านม่านแว่นแวบเดียว ก่อนเธอจะรีบปรับสีหน้าให้กลับเป็นแบบเดิม แล้วก้มหน้าเหมือนเด็กขี้อาย “ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ หนูแค่คิดว่า… มันก็น่าสนใจนิดหน่อย…” จริง ๆ แล้วในใจเธอกำลังคิดว่า ใช่ค่ะ ฉันอยากไป ฉันจะเก็บข้อมูลจนกว่าจะพอใจ
เอมีเลียยืนเท้าเอว แล้วมองคีอาร์ตาวาว หัวเราะอย่างอารมณ์ดี “อือ เอาเถอะ ถ้าไป เดี๋ยวเจอกันที่สถานี Hephaestus นะ ฉันจะไปดูความเรียบร้อยด้วยเหมือนกัน” คีอาร์พยักหน้าเบา ๆ แบบว่าง่าย แต่ในใจกลับประมวลผลคำพูดของเอมีเลียอย่างละเอียด เพราะบางอย่างในน้ำเสียงนั้นฟังเหมือนตรวจสอบไปด้วยดูแลไปด้วย ในลักษณะที่คีอาร์ไม่คุ้นเคยเท่าไร “ถ้าอย่างนั้น หนูขอตัวก่อนนะคะ… จะลองไปลงชื่อดูค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่วพร้อมดึงแขนเสื้อเข้าหากันเพราะลมเย็นพัดแรงขึ้น
เอมีเลียพยักหน้ารับ “ไปสิ เดี๋ยวฟ้ามืดก่อนจะหนาวกว่านี้อีก”
คีอาร์ค้อมตัวเล็กน้อยอย่างสุภาพ ก่อนก้าวถอยออกมาพร้อมลมหายใจสีขาวขุ่นที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้ายามเย็น เธอเดินออกจากหน้ากระดานไปอย่างสงบ ราวกับเด็กสาวใสซื่อธรรมดา แต่ภายในใจกลับหมุนวิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดที่เพิ่งได้อ่านและได้ยินอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่ปลายรองเท้าหนังสีดำของเธอจะขยับออกจากพื้นดินนั้น เสียงของรุ่นพี่เอมีเลียก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างเฉียบคมทว่ามีน้ำเสียงผ่อนเบา
“เดี๋ยวก่อน คีอาร์”
เพียงเท่านั้นร่างของคีอาร์ก็เหมือนชะงักค้าง เธอหันกลับไปอย่างระวัง ดวงตาสีเทาอมเขียวซ่อนความระแวงไว้ลึกจนไม่มีใครสังเกต แต่ใบหน้าที่แสดงออกมีแต่ความสุภาพนุ่มนวลเหมือนเดิม เอมีเลียเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว พอจะทำให้คีอาร์รู้ว่าเธอไม่คิดล่วงล้ำหรือแตะต้องตัวใครโดยไม่จำเป็น แต่เร็วพอจะไม่เปิดช่องให้หลบหนีความสงสัยของเธอได้ “จะไม่ชวนใครไปด้วยเหรอ” คำถามของเอมีเลียนั้นเรียบง่าย แต่ลึกกว่าที่ควรจะเป็น คีอาร์หลุบตาลงเล็กน้อยเหมือนเด็กสาวขี้อายที่ถูกถามเรื่องส่วนตัว
“หนูพึ่งมาที่นี่ ไม่มีเพื่อนค่ะก็เลยไม่ได้คิดจะชวนใครไปด้วย” น้ำเสียงเธอเบาเหมือนเป็นเรื่องน่าอาย ทั้งที่ในใจจริง ๆ เธอคิดแบบเย็นชา เพื่อน? ไม่มีความจำเป็นหรอก
เอมีเลียเลิกคิ้วน้อย ๆ ราวกับไม่เชื่อทันที “ไม่มีเลยเหรอ? รุ่นพี่ที่คุยด้วยบ้างก็ไม่มีหรอ?”
คีอาร์ช้อนตาขึ้นมอง คราวนี้มีแววลังเลแบบเด็กใสซื่อสวมหน้ากากบาง ๆ อยู่เต็มเปี่ยม “ไม่ค่ะ… ไม่สนิท” คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่ดวงตาของเอมีเลียกลับจับจ้องเธออยู่เหมือนอ่านอะไรลึกลงไปกว่านั้น ความนิ่งของสายตาคู่นั้นทำให้หัวใจของคีอาร์เต้นช้าลงอย่างระแวดระวังโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่เพราะความกลัว… แต่เพราะเธอไม่ชอบเวลาคนฉลาดมองเธอนานเกินความจำเป็น มันเหมือนรู้สึกถูกเห็นทะลุและคีอาร์ไม่ชอบอย่างยิ่ง
เอมีเลียยังคงเฝ้ามองเธอเงียบ ๆ อยู่เช่นนั้น จนคีอาร์ต้องรีบก้มหน้าและพูดตัดบทแทบจะทันที “ถ้าอย่างนั้น หนูขอตัวก่อนนะคะ ต้องไปลงชื่อค่ะ” เธอพูดจบก็หันหลังกลับแทบจะทันที ความเร็วของการถอยหนีแทบไม่ต้องกลบเกลื่อน ใครเห็นก็คิดว่าเด็กสาวขี้อายกำลังอุบอุ้มความประหม่า แต่แท้จริงแล้วคีอาร์กำลังถอยออกจากแสงไฟที่เธอไม่ชอบ ถูกจับตามองมากไปคือความเสี่ยง
แต่ทิศที่คีอาร์เดินกลับไม่ใช่ทิศทางของบ้านไครอนแม้แต่น้อย เธอเลือกทางตรงข้ามมุ่งหน้าไปทางลานกว้างแทนที่จะเดินตรงไปตามที่พูดไว้ เอมีเลียเห็นทุกอย่างและเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวประโยคที่ส่งไล่หลังไปอย่างใจเย็นและปนขำ ๆ “บ้านไครอนอยู่อีกทางหนึ่งนะคีอาร์”
คีอาร์ชะงักไปไม่ถึงหนึ่งวินาที แต่ไม่หันกลับมา เธอเดินต่อแบบที่ไม่แสดงความผิดพลาดใด ๆ ออกมาทั้งหมด กลบเกลื่อนด้วยท่าทีเร่งรีบแบบเด็กขี้อายที่คิดอะไรไม่ทัน ส่วนด้านหลังนั้นเอมีเลียยืนมองแผ่นหลังบาง ๆ ของเธอที่ตัดผ่านสายลมไป ก่อนจะยกมุมปากขึ้นอย่างช้า ๆ รอยยิ้มของเอมีเลียนั้นไม่ใช่รอยยิ้มล้อเล่น ไม่ใช่ความเอ็นดูธรรมดาและไม่ใช่ความดูแคลน แต่มันเป็นรอยยิ้มของคนฉลาดที่เริ่มเห็นอะไรบางอย่าง
เป็นสายตาที่คีอาร์อ่านไม่ออก เป็นรอยยิ้มที่คีอาร์ไม่เข้าใจ และเป็นความสงสัยที่ค่อย ๆ งอกขึ้นเหมือนเงาในรอยแยกของพื้นดินที่เด็กสาวลมหนาวไม่มีวันอยากให้เกิดขึ้นเลย
[NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต
พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5
โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20
กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5
(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)
เจ้าของ: God
โพสต์ 2025-11-20 21:27:58
