[บ้านพักหมายเลข 3] ห้องโถงหลัก

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

Unlock The Power
8th July 2025 7.30 PM

   เมื่อร่างเล็กได้อาบน้ำชำระร่างกายให้เรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลาเอนหลังพักผ่อน ริปลีย์ในชุดนอนนั้นเดินมานั่งเล่นที่โถงกลางบ้านพัก ดวงตาเล็กเลื่อนมองรอบกายก่อนที่จะหยุดที่รูปปั้นของผู้เป็นพ่อบังเกิดเกล้า โพไซดอน

   ริปลีย์เดินตรงไปยังรูปปั้นของเขา จ้องมองอยู่พักหนึ่งเชียวก็คิดขึ้นได้ว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังดีไหม แม้ว่านี่จะไม่ใช่เตาไฟก็เถอะ—

   ถ้าได้ยินก็คือได้ยิน ไม่ได้ยินก็ถือว่าระบายความในใจก็แล้วกัน

   “วันนี้ได้ฆ่ามอนสเตอร์เป็นครั้งแรกล่ะค่ะ” เสียงหวานของบัลเลรีน่าสาวเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ “น่าทึ่งที่ก่อนห้านี้เอาแต่วิ่งหนีแท้ ๆ แต่พอต้องทำใจเผชิญหน้ากับมันกลับได้รู้ว่าการปลิดชีพสิ่งมีชีวิตมันง่ายดายขนาดเลยเชียว”

   เธอกลัวว่าวันหนึ่งจะเป็นแบบนั้น เป็นสิ่งมีชีวิตด่อนแอที่ถูกผู้แข็งแกร่งดับลมหายใจ แต่ก็กลัวตัวเธอที่นิ่งเฉยกับการคร่าชีวิตได้มากขนาดนี้

   “ไม่ฆ่าก็ถูกฆ่าสินะคะ”

   มือเล็กยื่นไปวางที่ฝ่ามือของรูปปั้นโพไซดอนเบา ๆ หลังตาลงเพื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่หลั่งไหลเข้ามา

   ราวกับว่าในวันที่เธอได้ก้าวข้ามความอ่อนแอครั้งแรก มีพ่อของเธอคอยอวยพรอยู่ไม่ห่างกาย

ปลดล็อก เซ็นเชอร์น้ำ
ใช้ตื่นรู้ 2 แต้ม

@God

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

Unlock The Power
17th July 2025 9PM

   ในที่สุดเธอก็ได้กลับบ้านแล้ว !

   ริปลีย์ที่กลับมาถึงค่ายเอาช่วงเย็น ๆ ไปกินข้าวกับลิเลียน่า ไทเลอร์ และ เบย์ สโตนบรูค เพื่อเป็นการฉลองการทำภารกิจแรกของริปลีย์และฉลองที่ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัน

   “ดีจริง ๆ ที่ไม่ต้องลอยไปหายัยออตตี้บ้านฮาเดสซะแล้ว”

   เป็นอีกครั้งที่เธอยังคงใช้คำว่า กลายเป็นเพื่อนจอร์จ แทนคำว่า ตาย อยู่เสมอ อาจเป็นเพราะเป็นการปลอบใจตัวเธอเองล่ะมั้งที่ว่าการตายก็แค่ทำให้เธอกลายเป็นวิญญาณไปแกล้งยัยพี่สาวร่วมบ้านที่ตอนนี้กลายเป็นพี่สาวต่างบ้านไปแล้วเรียบร้อย

   มือเล็กยกผ้าขนหนูขึ้นเช็ดเรือนผมสีน้ำตาลทองสว่างที่เปียกชื้น กายบางในชุดนอนเดินตามทางในบ้านมายังโถงกลางบ้าน

   “เหนื่อยหน่อยนะพี่ริปลีย์”

   “ไม่หน่อยหรอกรีช อย่างกับซ้อมหนีตายตลอดเวลาแหนะ”

   บทสนทนาของสองสาวในบ้านหลังใหญ่ได้กำเนิดขึ้นในรอบหลายวันที่ไม่ได้เจอกัน มือเล็กของริปลีย์ยื่นไปลูบหัวของรีชาเบา ๆ ก่อนจะนึกถึงเด็ก ๆ สามคนที่เธอเพิ่งไปกู้ชีพมา แก๊งพ่อมดแม่มดในโลกทวยเทพ เธอนึกถึงว่าหนึ่งในนั้นมีคนที่มักจะจดจ้องลำน้ำตลอดยามขับผ่าน ความรู้ของเธอได้บอกว่าบางทีเอียนอาจจะเป็น—น้องชายของเธอก็ได้ ?

   “รีช เราอาจจะมีสมาชิกใหม่ก็ได้นะ— Maybe ?”

   “จริงหรอพี่ริปลีย์!?”

   ดวงตาของรีชาวาวใสเปล่งประกายจนน่าเอ็นดู แม้ว่าอยากจะยอมรับไปเต็มปากว่าเป็นแบบนั้น แต่ถ้าเธอคาดการผิดขึ้นมาจะไม่ทำให้ความหวังของเด็กน้อยคนนี้ที่จะกลายเป็น ‘รุ่นพี่’ ในวันข้างหน้าพังทลายหรอกหรอ ? ริปลีย์ทำได้เพียงยกยิ้มเบา ๆ ก่อนจะย่อตัวเพื่อเอ่ยกับรีชาอย่างอ่อนโยน

   “Just maybe— ไม่แน่ใจว่าพี่จะคิดถูกไหม แต่ถ้าถูกก็ถือว่าดีใช่ไหมล่ะ ?” เธอเอ่ยบอกตามตรง “เดี๋ยวขอไปทักทายพ่อหน่อยว่ากลับบ้านแล้ว ส่วนเด็กดีน่ะ ต่อให้ตอนนี้จะสว่างจนแสบตาก็เถอะแต่ก็สามทุ่มแล้ว ไปนอนเร็ว”

   “ค่า !”

   ดวงตากลมมองตามร่างเล็กของน้องน้อยในค่ายรีบวิ่งไปหอนอนฝั่งหญิงที่ที่ตอนนี้มีเธอกับรีชาพักกันสองคน ก่อนที่จะเดินลึกตรงไปยังรูปปั้นของโพไซดอนเพื่อคุยกับเขา

   “สวัสดีค่ะพ่อตอนนี้ฉันกลับมาถึงบ้านแล้วนะ” เธอเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นวางประทับ ณ มือของรูปปั้น “ฉันต้องไปถึงแอตแลนต้าเพื่อกู้ชีพเด็กสามคน หวิดจะกลายเป็นเพื่อนจอร์จซ้ำแล้วซ้ำเล่า— หมายถึง เกือบจะกลายเป็นวิญญาณลอยกลับค่ายน่ะค่ะ จอร์จมันชื่อของวิญญาณที่ติดตามร็อกซาน่า ธิดาแห่งฮาเดสมาตั้งแต่เด็ก ๆ ฉันเลยชอบล้อความตายด้วยชื่อของเขาบ่อย ๆ อย่างไรก็ตาม สายน้ำเยียวยาของคุณที่มอบพลังให้น่ะ ช่วยได้เยอะเลยน่ะ ขอบคุณนะคะ”

   วินาทีนั้นเองที่เธอเอ่ยจบ สายลมกลิ่นเค็มพัดโชยโอบกายเล็ก แม้ตอนแรกจะรู้สึกเย็นสบาย แต่ว่าความหนักอึ้งที่ทำให้เธอหัวหนักเกินทนนั้นแล่นเข้ามาโดยพลัน ริปลีย์รู้ว่ามีสิ่งใดแปลกไปจากตอนแรก แต่ก็รู้สึกว่าร่างกายนี้ไม่อาจจะต่อต้านการทิ้งกายลงนั่งพิงกับแท่นรูปปั้น ความมืดมิดได้เข้ามาเธอสลบไปจามภาระของร่างกายที่หนักอึ้งกระทันหัน

เปิดใช้งานเอฟเฟค

ปลดพลัง ภูมิคุ้มกันพิษ สื่อสารกับสัตว์ทะเล&ม้า ภูมิคุ้มกันเปียก และ ฟองอากาศแห่งชีวิต ใช้ค่าตื่นรู้ 7 แต้ม

◆BELIEVER◆
(ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ)
- โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

◆ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ◆
โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

@God

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

Surprise—
17th July 2025 10 PM

   เวลา 21:08 น. — บ้านโพไซดอน, โถงกลางบ้าน

   เสียงประตูส่งเสียงเมื่อ ซันซ์ มาเดิล เคานต์ ผลักเข้ามาก่อน ตามติดด้วย เจโรม ปาร์ค ซึงยอน ที่สะพายกระเป๋ากีฬาไว้ด้านหลัง ทั้งคู่เพิ่งกลับจากการฝึกกลางลานค่าย รอยเปื้อนดินยังเกาะตามข้อศอกและแขนเสื้อ ขณะที่ซันซ์พูดโวยวายเสียงดังตามสไตล์

   “ให้ตายเถอะ! ไอ้พวกค่ายแอรีสนี่มันเล่นแรงชะมัด—เจ็บสีข้างไปหมด”

   “ก็บอกให้ใส่เสื้อเกราะก่อนแล้วไง…” เจโรมถอนหายใจเบา ๆ ก่อนวางกระเป๋าลง

   ทั้งคู่กำลังจะเดินเข้าครัวเพื่อหาน้ำดื่ม แต่จังหวะนั้นเอง สายตาของเจโรมเหลือบไปเห็นบางอย่างตรงรูปปั้นโพไซดอน—ร่างหนึ่งนั่งฟุบอยู่ข้างแท่นหิน สีผมทองน้ำตาลสว่างสะท้อนแสงเทียนจาง ๆ อย่างคุ้นตา

   “…ริปลีย์?” เจโรมเรียก

   ซันซ์หันขวับทันที “หือ? เฮ้! เดี๋ยว…เธอทำอะไรอยู่ตรงนั้น”

   เสียงฝีเท้าเร่งรีบเข้ามาใกล้ ริปลีย์นั่งพิงแท่นหิน มือยังแตะเบา ๆ ที่ฐานรูปปั้น ร่างเธอดูสงบนิ่ง แต่สีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย ขนตายาวสั่นระริกเหมือนฝันอยู่ท่ามกลางทะเลลึก

   เจโรมย่อตัวลงทันที นิ้วแตะข้อมือเพื่อตรวจชีพจร “ยังมีชีพจรปกติ…แค่สลบไปเฉย ๆ แต่เย็นตัวผิดปกตินิดหน่อย”

   ซันซ์ทรุดนั่งลงข้าง ๆ มองสีหน้าเธออย่างไม่วางตา แล้วเอ่ยเบา ๆ พร้อมลูบหน้าผากที่มีเหงื่อบาง ๆ “ตกใจหมด—นึกว่าจะล้มหัวฟาดไปเฝ้าพ่อซะแล้ว”

   เจโรมเหลือบมองรูปปั้นโพไซดอนแล้วพึมพำ “…หรือว่าเธอเพิ่งได้รับพลังใหม่?”

   “รับพลังแบบรวดเดียว?” ซันซ์ทำหน้าฉงน

   “บางทีมันอาจจะมากเกินไป— แถมได้ยินว่าไปช่วยเด็กน้อยกับโค้ชเบย์มาอีก…” เจโรมอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเด็กน้อยที่เป็นทั้งรุ่นน้องและลูกศิษย์ของเขาในคราวเดียวกัน เท่าที่ได้ยินมาว่าเธอไปสู้ชีวิตที่แอตแลนต้า กลับมาก็สลบไปเพราะปลดพลังเยอะร่วมกับความอ่อนล้า ร่วงป๊อกแบบกะเอาคุ้มทั้งไปทำภารกิจทั้งปลดล็อกพลัง

   ซันซ์ถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจโยนสัมภาระไปไว้ที่โซฟาในห้องโถงบ้านเพื่อกลับมายกตัวริปลีย์ขึ้นอุ้มด้วยท่าทางระวังสุด ๆ “งั้นพาเธอขึ้นไปหอนอนเถอะ จะปล่อยให้เธอฟุบอยู่นี่ทั้งคืนไม่ได้หรอก เดี๋ยวเป็นหวัดอีก”

   “ระวังหัวเธอด้วยนะ” เจโรมยกผ้าขนหนูเปียกหมาดที่หล่นอยู่ใกล้มือเธอขึ้นมาถือไว้แล้วเดินนำหน้า เปิดประตูฝั่งหอนอนหญิงให้สหายร่วมรุ่นได้ช่วยยกเด็กสาวรุ่นน้องไปนอนดี ๆ

   เวลา 22:01 น. — หอนอนฝั่งหญิง บ้านโพไซดอน

   เสียงนาฬิกาไม้ตีเบา ๆ ขณะที่ ริปลีย์ สวอนสัน ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ สายลมหอมเค็มยังลอยอยู่ในจมูก แต่กลิ่นนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นจากห้องที่เธอคุ้นเคย

   ผ้าห่มผืนบางถูกห่มไว้ถึงคอ ไฟในห้องเปิดไว้เบาสลัว เสียงลมหายใจของใครบางคนดังเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ

   เธอเหลือบมองก็เห็นโต๊ะข้างเตียงมีโน้ตเขียนด้วยลายมือของใครบางคนวางไว้อย่างเรียบร้อย

“Welcome home, Ripley. You did well.” — Jerome & Sanz

   ริมฝีปากเธอแย้มรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นช้า ๆ อย่างไม่รู้ตัว

เปิดใช้งานเอฟเฟค

ปฏิสัมพันธ์กับ [NPC-03] เจโรม ปาร์ค ซึงยอน
+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย


@God

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

Special Meet with Dad ?
24th July 2025 4 PM

   จบจากการเรียนภาษากรีกโบราณกับรีเบคก้าแล้วนั้นก็ได้เวลาเตรียมตัวที่บ้านเพื่อเตรียมเก็บของออกไปท่องทะเลในวันนี้เสียที ริปลีย์เดินออกมาจากห้องพักหญิงเพื่อที่จะออกเดินทางได้แล้ว เจโรมที่เป็นพี่ชายต่างแม่พ่วงตำแหน่งเมนเทอร์พี่เจโรมคงจะไปรอที่ชายหาดยามเย็น

   แต่ว่าอย่าแรกที่เข้ามาในสายตาของเธอคือเอียน เด็กน้อยที่เธอเพิ่งช่วยมาได้ไม่ถึงอาทิตย์ก็ต้องจากเขาไปไกลราว ๆ สี่วันเสียแล้ว

   “พี่ริปลีย์จะไปไหนหรอฮะ ?”

   “พอดีว่าต้องออกไปฝึกับพี่เจโรมน่ะ”

   “จะไม่อยู่บ้านอีกคนหรอฮะ ?”

   น้ำเสียงหงอยเหงาของเด็กที่เห็นพี่ชายหลาย ๆ คนเดินออกจากบ้านเพื่อทำภารกกิจบ้าง ไปเรียนบ้าง จนตอนนี้ทั้งบ้านเหลือแค่เธอ เจโรม และเอียน

   แล้วตอนนี้เธอกับเจโรมยังจะออกไปท่องทะเลด้วยกันอีกจนเหลือเขาคนเดียวในบ้านกว้างใหญ่

   “นี่เอียน จริง ๆ ถ้านับวันนี้ที่เราอยู่ด้วยกันแล้ว รอพี่อีกสักสองวันแล้ววันที่สี่นับจากวันนี้พี่จะกลับมาหาเอียนพร้อมพี่เจโรมแน่นอน” เธอเอ่ยพร้อมกับย่อตัวลูบหัวเด็กตัวน้อย “ระหว่างนี้ก็ไปเล่นกับคาเซีย ไปเล่นกับไคล์ อย่าลืมไปเรียนตามคลาสไม่ให้ขาดด้วย เข้าใจไหมคะ ?”

   “เข้าใจฮะ”

   ทั้งสองกี่ยวก้อยสัญญากันเบา ๆ ก่อนที่ริปลลีย์จะกอดเด็กน้อยสักรอบเพื่อให้เขารู้สึกว่าเธอจะกลับมาหาเขาแน่นอน

   “ป้ะ เดินไปส่งพี่หน้าบ้านเร็ว”

   จากทางเดินในบ้าน เดินมาเจอเข้ากับห้องโถงหลักของบ้านที่ควรว่างเปล่า ทว่า… ณ สถานที่ที่เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งยังคงดังก้องอยู่ไม่ไกลจากบ้านไม้หลังใหญ่ของเคบินหมายเลข 3 ปรากฎชายร่างสูงในชุดเสื้อฮาวาย และ ในมือของเขา คือ หนังสือนิตยสารที่มีรอยไหม้และปกมันคือก็อซซิสเฮอร์มีส—

   Oh Sh*t

   คำว่าชิบหายตัวโต ๆ แปะอยู่เต็มหน้าของริปลีย์ ภาพที่เธอโยนมันลงเตาไฟโดยลืมไปว่ามันเป็นเตาไฟเซ่นไหว้(เทพ)เจ้าฉายชัดในหัว มือเล็กที่ว่างอยู่ไม่ได้จับจูงมือเด็กน้อยก็ยกขึ้นมาลูบหน้าแรง ๆ หนึ่งรอบ ไม่ต้องสืบให้มากความ ของเซ่ไหว้ในมือที่ส่งถึงเขาชัดขนาดนี้ย่อมต้องเป็นเขาคนเดียว

   โพไซดอน—

   โพไซดอนเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มคล้ายคลื่นล้อเล่นบนใบหน้าของเขา

   “ลูกของข้าเผาของถวายที่น่าสนใจดีจริง ๆ นะ…”

   ริปลีย์รีบยกมือขึ้นมาโบกไปมา หน้าขึ้นสีเหมือนลูกตำลึงที่ตกลงน้ำทะเล

   “ช้าก่อนค่ะ หนูอธิบายได้—”

   “ ‘บุตรแห่งไวน์ กับธิดาแห่งน้ำ — จับมือถือแขนกลางห้องสมุด’… ‘บรรยากาศรอบตัวมีม่านพลังแห่งความหวาน’…” เขาอ่านคร่าว ๆ ราวกับต้องการทวนเนื้อหาในมืออีกรอบ ก่อนที่เขาจะเข้นหัวเราะเบา ๆ “ลูกเจ้าอ้วนนั่นน่ะหรอ ?”

   “คือว่า นั่นน่ะเป็นเรื่องใส่สีตีใข่ชัด ๆ เลยค่ะ ทั้งหมดก็แค่อุบัติเหตุที่ฉันต้องรับผิดชอบที่ทำเขาเจ็บตัวแทนก็แค่นั้นเลย”

   “แค่นั้น ?”

   “ใช่ค่ะ แค่นั้น หนูก็แค่จะไปหาเรื่องเกี่ยวกับ—มิโนทอร์” เธอเอ่ยก่อนที่จะหันไปทางเอียน “ใช่สิ นี่เอียนค่ะ ที่หนูไปช่วยไว้จากมิโนทอร์ เด็กคนนี้แหละค่ะ”

   “ดี เยี่ยมมากธิดาของข้า” เขาเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาเด็กทั้งสอง “ได้ยินที่เจ้าพูดก่อนหน้าว่าจะไปออกทะเลใช่ไหม ? เอาหินสมุทรเทพทั้งหมดที่เจ้ามีมาสิ”

   ริปลีย์ไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ว่าทำตามเขาแต่โดยดี หยิบหินทั้งหมดที่มีในตัวออกมาวางเรียงให้เขาทั้งหมดราว ๆ สามสิบกว่าก้อน โพไซดอนที่เห็นจำนวนทั้งหมดแล้วก็หยิบพวกมันทั้งหมดมากองรวมกันราว ๆ สามสิบก้อนและทำอะไรสักอย่างที่ทำให้พวกมันทั้งหมดเปล่งแสงจรัสออกมา ณ ช่วงเวลาที่เธอลืมตตาขึ้นมาอีกที ตรงหน้าของเธอมีสองอย่าง หนึ่งคือเครื่องรางจากหินสมุทรเทพเมื่อครู่ และแหวนหนึ่งวงสวยงาม

   “เครื่องรางที่จะทำให้ข้ารับรู้ถึงเจ้าอยู่เสมอ ธิดาแห่งข้า ส่วนแหวนวงงนี้เอาวไว้เก็บข้าวของจำนวนมาก ดูจากท่าทางของเจ้าแล้วคงจะชอบหอบของไม่ใช่น้อย ๆ เอาไปถอะ”

   ทั้งเพราะบารมีของเขาและการที่เขาเป็นพ่อของเธอทำให้เธอทำตามที่เขาพูดไปโดยปริยาย มือเล็กหยิบของทั้งสองอย่างตรงหน้ามาถือไว้และพินิจดูให้ดี ดวงตาเล็กเหลือบไปเห็นหินที่ยังเหลือก็หยิบมายื่นให้เขาอีกที

   “ในเเมื่อท่านให้เครื่องรางกับหนูแล้ว ถ้าอย่างนั้นหนูให้มันค่ะ”

   โพไซดอนรับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฎเบาบาง เมื่อเขาเห็นว่าธุระของเขาได้จัดการลงจนนเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วก็ค่อย ๆ เรืองแสงออกมาและหายไปภายในพริบตา

   ]“เดี๋ยวสิ—”

   เธอยังไม่ทันได้บอกลาเลย…

   สุดท้ายคำบอกลานั้นกก็ได้เอ่ยออกมาแค่บอกลาเอียนคนเดียว ก่อนที่เธอจะเดินทางไปยังชายหาดของค่ายเพื่อไปหาเจโรมเสียที

สะสมครบ 30 ก้อนเพื่อสร้างเป็น เครื่องรางสวมใส่ (คุณภาพทอง) จะช่วยเสริมการควบคุมพลังมั่นคงตลอดเวลาแม้จะถูกวายร้ายทำให้ถูกตัดขาดการเชื่อมโยงกับโพไซดอนในบางครั้ง

มอบบูชาถวายแก่เทพแห่งท้องสมุทรทุกองค์ ได้รับความโปรดปราน +50

เปิดใช้งานเอฟเฟค

ปฏิสัมพันธ์กับ โพไซดอน
+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย

การปฏิสัมพันธ์กับ เอียน มาร์โลว์ การพูดคุย +7 ความสนิทสนม ใช้ได้ตัวละครผู้หญิงเท่านั้น : ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 4 6 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ ได้รับโบนัสพิเศษ+2 แต้ม (เฉพาะรุ่นพี่และเพื่อนเท่านั้น)

[ทุกครั้งที่เจอโพไซดอนหรือเนปจูนแบบเจอกันจริงและใส่เสื้อตัวนี้จะได้รับความโปรดปรานโบนัส+5]

◆BELIEVER◆
(ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ)
- โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

◆ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ◆
โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

@God

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

Unlock The Power
26 th August 2025 8 AM

   ในช่วงเวลาที่แสนสดใส (?) แสงแดดส่องแยงตาน่ารักน่าชัง (?) ริปลีย์ผู้ที่พัผ่อนจากการไปโจมตีปีศาจทั้งหลายในป่าต้องห้ามมาสักพักก็ได้ฤกษ์ออกไปหาเดินเล่นจากเตียงนอนของเธอหน่อย

   “พี่หายดีแล้วหรอ?”

   เสียงน้อย ๆ ของเอียนดังขึ้นเมื่อเห็นร่างของหญิงสาวกายบางผู้มีศักดิ์เป็นรุ่นพี่และพี่สาวที่เขาเคารพรักพ่วงผู้ช่วยชีวิต ริปลีย์เดินไปด้านหลังโซฟาที่เอียนกำลังนั่งอยู่ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวน้อย ๆ ของเด็กอายุสิบสองสิบสามปีจนหัวฟู

   “หายดีตั้งแต่วันสองวันแรกแล้ว ที่เหลือขี้เกียจอ่ะ นอนเล่น”

   ริปลีย์เดินเนือย ๆ ต่อไปยังส่วนในของโถงกลางบ้าน สถานที่ที่มีรูปปั้นของผู้เป็นพ่อประดิษฐานไว้เป็ฯดั่งแหล่งรวมใจ ที่พึ่งพิงและน่าจะเป็นของขลังปกปักรักษษได้บ้านได้ล่ะมั้ง ?

   ถ้าเทพที่เป็นพ่อของเธอถือว่าเป็นเทพผู้น่านับถือและมีผู้ศรัทธาไม่ต่างกันกับเทพในศาสนาอื่น ๆ ก็คงไม่ต่างจากรูปปั้นจีซัสในบ้านแหละ

   “หลังจากนี้ก็ต้องออกไปโลกภายนอกอีกแล้วหรือเปล่านะ ?”

   น้ำเสียงหวานเอ่ยก่อนจะยื่นมือไปวาง ณ ฝ่ามือที่ยื่นมาให้ลูก ๆ ทุกคนในเคบินที่สาม ทันใดนั้นเองเสียงภายนอกพลันอื้ออึง เสียงคลื่นสาดซัดไกล ๆ กลับใกล้เข้ามาราวกับว่ายืนอยู่โขดหินกลางทะเล วินาทีนั้น โลกทั้งใบของริปลี่ย์ก็หดแคบลงเหลือเพียงสัมผัสแห่งมหาสมุทร กลิ่นอายของค่าย... เสียงพูดคุยของเอียนที่เปิดการ์ตูนดูอยู่ไกลๆ... ทุกอย่างเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงคลื่นที่คำรามก้องอยู่ในโสตประสาท อากาศในห้องโถงพลันเปลี่ยนเป็นกลิ่นเกลือและไอหมอกเค็มจัด พื้นไม้ใต้เท้าของเธอรู้สึกราวกับกำลังโคลงเคลงเบาๆ เหมือนยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือที่ล่องอยู่กลางทะเลลึก

   เปลือกตาของเธอปิดลงโดยไม่รู้ตัว แต่ภาพที่เห็นในมโนสำนึกกลับชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหน... มันไม่ใช่ภาพ แต่เป็น ความรู้สึก

   เธอรู้สึกถึงแนวชายฝั่งของลองไอส์แลนด์ที่อยู่ห่างออกไป... รู้สึกถึงกระแสน้ำอุ่นกัลฟ์สตรีมที่ไหลเวียนอยู่ไกลออกไปหลายร้อยไมล์... รู้สึกถึงความเย็นเยียบของร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนาที่อยู่อีกฟากของโลก ราวกับว่าแผนที่ของมหาสมุทรทั้งหมดได้ถูกกางออกและประทับลงในจิตวิญญาณของเธอ

   เธอรู้ตำแหน่งของตัวเอง... รู้ตำแหน่งของแอตแลนตา... รู้ตำแหน่งของลอนดอน... ทุกที่ที่เคยไป ทุกที่ที่ผืนน้ำสัมผัสถึง... ตอนนี้มันอยู่ในหัวของเธอทั้งหมด

   และในขณะที่จิตใจของเธอกำลังท่องไปทั่วโลก... พลังงานนั้นก็ได้ไหลผ่านร่างกายของเธอลงสู่ปลายนิ้วที่ยังคงสัมผัสกับรูปปั้น

   ฟู่...

   หยดน้ำในแก้วที่เอียนวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างโซฟาค่อยๆ สั่นไหว ก่อนที่มันจะลอยตัวสูงขึ้นจากแก้วอย่างนุ่มนวล ไม่สั่นคลอน ไม่แตกซ่านเหมือนครั้งที่เธอพยายามฝึกกับเจโรม ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป... มันไม่ได้ถูก "บังคับ" แต่กำลัง "ตอบสนอง"

   มวลน้ำก่อตัวเป็นทรงกลมที่สมบูรณ์แบบ ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศราวกับไข่มุกแห่งท้องทะเล

   "พี่ริปลีย์... เมื่อกี้..."

   เสียงเรียกที่สั่นเทาของเอียนดึงสติของเธอกลับมาสู่ความเป็นจริง ภาพมหาสมุทรในหัวเลือนหายไป เสียงคลื่นกลับไปอยู่ไกลดังเดิม

   ทรงกลมน้ำที่ลอยอยู่กลางอากาศค่อยๆ คลายตัวและหยดกลับลงสู่แก้วใบเดิมอย่างนุ่มนวลจนแทบไม่มีเสียง

   ริปลี่ย์ดึงมือออกจากรูปปั้นช้าๆ เธอก้มลงมองฝ่ามือของตัวเอง... แล้วเงยหน้าขึ้นมองรูปสลักหินอ่อนของผู้เป็นบิดา รอยยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความเข้าใจได้ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ

   นี่เธอได้พลังอีกแล้วใช่ไหม ?

   “ไม่มีอะไรเอียน แค่เรื่องปกติของเด็กทะเลที่พ่อเพิ่งจะให้ของเล่นใหม่น่ะ”

   ริปลีย์เดินออกมาจากรูปปั้นของเทพโพไซดอนก่อนจะเดินไปลูบหัวเอียนอีกรอบเพื่อปลอบใจเขาว่าทั้งหมดนั้นเป็ฯพลังของเธอไม่ใช่ใครอื่นให้ต้องกังวลใจ เอียนพยักหน้ารับทราบว่าเรื่องเหล่านี้คงจะต้องเกิดขึ้นกับเขาในสักวันเป้นแน่

   “แล้วผมจะเป็นแบบนี้ไหม?”

   “เป็นสิ ไว้นายฝึกไปเรื่อย ๆ ลองไปไฮไฟฟ์กับรูปปั้นโพไซดอนดูเผื่อจะมีอะไรน่าสนใจเกิดขึ้นน่ะนะ”

   “ริปลีย์ ๆ เธอเดินได้แล้วหรอ ?”

   เสียงของร็อกซาน่าดังขึ้นเมื่อเธอกลับมายังห้องโถงกลางแถวโซฟาซึ่งเป็นจุดที่คนภายนอกเดินเข้ามาในเคบินจะเจอที่แรก ริปลีย์เดินไปหาพี่สาวของเธอทันทีที่เห็นร่างเล็ก ๆ วัยห้าขวบของเจ้าหล่อน

   “เดินได้แล้วสิ ก่อนหน้านี้สำออยทั้งนั้—โอ้ย !”

   “นังตัวดีแกทำสำออยให้ฉันเป็นห่วงหรอกหรอ ?!”

   มือเล็ก ๆ ฟาดผัวะเข้าเต็มรักที่แขนต้นแขนบาง แม้จะเป็นแรงเด็กน้อย แต่ว่าเวลาเด็กน้อยตีแรง ๆ มันก็เจ็บเหมือนกันนะ ริปลีย์ที่ร้องออกมาทำท่าทางเหมือนกับเจ็บเนื้อเจ็บตัวเกินกว่าความเป็นจริงนัก

   “โอ้ย ร็อกซี่ เธอตีฉันจนช้ำไปหมดแล้ว”

   “ตีทีเดียวเหอะ !”

   “เอ่อ ทั้งสองไม่ตีกันนะครับ”

   ภาพตรงหน้าของเอียนตอนนี้คือภาพของเด็กห้าขวบกำลังเท้าเอวใส่หญิงอายุสิบเจ็ดที่นอนโอดโอยแบบปลอม ๆ ที่พื้นห้องโถง เป็นอะไรที่ชวนงุงงและเหม่อลอยเอามาก ๆ หากว่าเขาไม่รู้ว่าคนตรงหน้าที่อายุห้าขวบมันมาจากฝีมือของฮีบี้น่ะ—

   “ภาพลักษณ์ฉันหายหมดแล้วอ่ะร็อกซี่”

   “หล่อนไม่มีอยู่แล้วย่ะ อย่ามาพูด”

   สุดท้ายแล้วริปลีย์ก็เลือกจะชวนร็อกซาน่าไปเดินเล่นข้างนอก ปล่อยให้เอียนได้นั่งเล่นในหอพักต่อไปในเช้าวันอังคารแสนสงบ

เปิดใช้งานเอฟเฟค

การปฏิสัมพันธ์กับ [TGC-07] ร็อกซาน่า ออตาเวีย
การพูดคุย +7 ความสนิทสนม

การปฏิสัมพันธ์กับ [TGC-05] เอียน มาร์โลว์
การพูดคุย +7 ความสนิทสนม

ปลดพลัง ควบคุมน้ำ และ เข็มทิศมหาสมุทร ใช้แต้มตื่นรู้ 13

@God

Parida BELIEVER

ค่ายฮาล์ฟบลัด

วันที่: 3 กันยายน 2025 

บันทึกลึกลับ ของ บุตรีเฮคาที ฉบับที่ 41

เนื้อหาโรลเพลย์: 

    หลังจากที่ทีน่า แซนโดวาลพาภริดา อารยภักดีเทวราช หรือ ริดา ทัวร์กระท่อมของเทพซุสจนทั่วแล้ว เธอก็หันกลับมามองเด็กสาวรุ่นน้องด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ที่ต่อไปที่เราจะไปกันนะ… ก็คือบ้านของเทพโพไซดอน! แต่ต้องบอกก่อนนะว่าเราจะได้ยืนดูแค่หน้าบ้านเท่านั้น เพราะที่นั่นเป็นเขตส่วนตัวของสมาชิกในครอบครัวโพไซดอนน่ะ”

​.    น้ำเสียงสดใสของทีน่าทำให้ริดารู้สึกตื่นเต้น หญิงสาวพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายวาววับและรอยยิ้มบาง ๆ ประดับบนริมฝีปาก ก่อนจะก้าวเดินตามทีน่าไปอย่างว่าง่าย

​ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงหน้า กระท่อมโพไซดอน บ้านหมายเลขที่ 3 ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางค่ายฮาล์ฟบลัด ตัวกระท่อมภายนอกทำจาก หินปะการังสีฟ้าคราม แวววาวเมื่อสะท้อนกับแสงแดดยามบ่าย ด้านหน้ามี เสากรีกสีน้ำทะเล เรียงรายค้ำยันหลังคา ดูสง่างามและแฝงกลิ่นอายของพลังมหาสมุทร รอบตัวบ้านมีกลิ่นไอเกลือทะเลจาง ๆ ลอยฟุ้ง คล้ายกำลังยืนอยู่ริมชายหาด เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแผ่ว ๆ ราวกับมาจากที่ใดที่หนึ่งแม้ที่นี่จะห่างไกลทะเล

​     ทีน่าหยุดยืนตรงหน้ากระท่อมแล้วหันไปยิ้มให้ริดาอีกครั้ง เธอเริ่มบรรยายด้วยน้ำเสียงจริงจังปนความเคารพ “บ้านหลังนี้เป็นที่พักของลูก ๆ แห่งเทพโพไซดอน ภายในมีห้องโถงหลักที่เอาไว้ให้สมาชิกในครอบครัวรวมตัวกัน ถึงภายนอกจะดูเรียบง่าย แต่ข้างในเต็มไปด้วยพลังเวทมนตร์แห่งน้ำที่มีเอกลักษณ์มาก แค่ยืนอยู่ตรงนี้ เธอก็น่าจะรู้สึกได้ถึงพลังของมหาสมุทรที่แผ่วเบาล้อมรอบตัวเราอยู่”

​ริดาเงยหน้ามองกระท่อมด้วยดวงตากลมโตที่เปล่งประกายด้วยความตื่นตะลึง ขนลุกซู่เล็กน้อยเพราะสัมผัสได้ถึงพลังที่ซ่อนอยู่ กลิ่นไอเค็มจาง ๆ ของน้ำทะเลน่าหลงใหลจนเธอเผลอยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว

​.    ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังแว่วออกมาจากเฉลียงด้านหน้า เมื่อริดาหันไปมอง เธอก็พบกับชายหนุ่มร่างสูงผู้หนึ่งยืนพิงเสากรีกอย่างสบาย ๆ เขาคือ เจโรม ปาร์ค ซึงยอน หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า เจย์

      ​เจย์มีใบหน้าคมคายแฝงเสน่ห์ ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นมิตร ลมทะเลพัดผ่านเส้นผมสีเข้มของเขาให้พลิ้วไหวเล็กน้อย บุคลิกของเขาดูสุขุมแต่ก็แฝงพลังงานบวกอย่างน่าประหลาด เมื่อเขาได้พูดคุยหรือแสดงออกถึงความตั้งใจ เสียงของเขาจะดังและมั่นคง เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ไม่ต่างจากคนที่มีชีวิตชีวาแบบ extrovert ที่คอยสร้างเสียงหัวเราะให้คนรอบข้าง

​“โอ้… ทีน่า นั่นเธอเหรอ!” เสียงของเจย์ดังขึ้นพร้อมก้าวเดินเข้ามา รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นถึงความเป็นกันเอง เขามองไปยังริดาที่แอบหลบอยู่ข้าง ๆ ทีน่าด้วยความสนใจ “แล้วนี่… เด็กใหม่สินะ?”

​.    ทีน่ายกมือโบกเล็กน้อยก่อนตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ใช่แล้ว เจย์! นี่คือริดา ลูกครึ่งเทพคนใหม่ของค่ายเรา เธอเพิ่งมาถึงวันนี้เอง”

​     ริดาก้าวออกมาจากด้านหลังทีน่าช้า ๆ ก่อนจะยกมือไหว้ตามแบบไทย ๆ “สวัสดีค่ะ… ฉันริดา ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

​เจย์หัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะยกมือขึ้นเกาท้ายทอยด้วยท่าทีเขินเล็กน้อย “โอ้ ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นหรอก! เราอยู่กันแบบครอบครัวสบาย ๆ ได้เลย ยินดีต้อนรับสู่ค่ายฮาล์ฟบลัดนะ ริดา”

​.    ในจังหวะนั้น ริดาอดไม่ได้ที่จะใช้ “สกิลสายตาวิ๊ง ๆ” ประจำตัว ส่งรอยยิ้มมีเสน่ห์พร้อมแววตาเป็นประกายใส่เจย์อย่างขี้เล่น แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่ก็ทำให้เจย์ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมพูดอย่างขบขัน “โอ้โห… แหม สายตานั่นทำเอาฉันไปไม่เป็นเลยนะ!”

​.   ทีน่าที่อยู่ข้าง ๆ หันมามองทั้งคู่พร้อมยิ้มขำ ๆ พลางส่ายหน้าเบา ๆ “เธอนี่นะ ริดา… ยังไม่ทันไรก็เริ่มสร้างสีสันให้ค่ายซะแล้ว”

     ​บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างเป็นกันเอง ลมทะเลพัดโชยเบา ๆ คล้ายจะเอื้อให้มิตรภาพระหว่างพวกเขากำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ท่ามกลางพลังแห่งมหาสมุทรที่โอบล้อมบ้านหมายเลขที่ 3 แห่งนี้ ราวกับเทพโพไซดอนเองก็กำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่ในเงามืดของทะเลลึก

รับรางวัล: +15 EXP

​.    

​.    

    

    ​

     ​

​.    

     ​

​

   

 

    ​

  

    

"ในความมืดมิดยังมีแสงนำทางผู้กล้าแห่งเฮคาที"

สถานที่: ห้องโถงหลัก ของ บ้านโพไซดอน|  หัวข้อ: กระท่อมโพไซดอน: พลังแห่งมหาสมุทรและรอยยิ้มแรก

Mackenzie BELIEVER

107.the last day of 2025

-31.12.2025 / 06:20PM-

แม้ว่าพายุหิมะจะถล่มนิวยอร์กอย่างหนัก แต่ภายในค่ายฮาล์ฟบลัดยังคงอบอุ่นเสมอในค่ำคืนสิ้นปี

ก๊อก ๆๆ

เสียงเคาะประตูกระท่อมหมายเลขสามดังแทรกเสียงพูดคุยเข้ามา ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ประตูหันไปมองก่อนจะยิ้มเล็กน้อยราวกับรู้หน้าที่ เขาเดินไปเปิดประตูที่ประดับด้วยสายรุ้งและคริสต์มาสรีธ (แม้จะหมดเทศกาลไปแล้วก็ตามที) เมื่อประตูเปิดออก แสงยามพลบค่ำก็สาดเข้ามาพร้อมกับลมหนาว แขกผู้มาเยือนทั้งสองยืนอยู่หน้าบ้านสีน้ำทะเลด้วยเสื้อโค้ทตัวหนาที่มีหิมะเกาะอยู่ตามไหล่เป็นหย่อม ๆ ในมือถือกล่องทัพเพอร์แวร์ใส่อาหารและถุงอาหารที่นำมาร่วมงานเลี้ยงฉลอง

“บรื๋อ หนาวเป็นบ้า” ทีน่า แซนโดวาล หญิงสาวผู้มีโครงหน้าเข้มกอดเนื้อตัวหนาวสั่นคล้ายใช้กล่องอาหารอุ่น ๆ เป็นเครื่องทำความร้อนหลังถ่อสังขารจากกระท่อมหมายเลขสิบสี่มาที่กระท่อมหมายเลขสาม

“สวัสดีค่ะดีน เรามาช้าไปหรือเปล่าคะ”

ผู้มาเยือนอีกคนคือดาริน่า อิวานอฟ ธิดาแห่งไอริสผู้เป็นรุ่นน้องร่วมรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกันกับดีนและทั้งสองยังมาค่ายฮาล์ฟบลัดพร้อมกัน หากแต่ว่าเมื่อมาถึงค่ายแล้วต่างคนต่างไม่ได้เจอหน้ากันเลยราวกับว่าประตูห้องวาดรูปของหญิงสาวถูกล็อคด้วยรหัสผ่านที่สามารถเปิดออกได้เพียงแค่ปีละครั้ง แต่อันที่จริงพวกเขามักจะคลาดกันแบบตัวละครในหนังเกาหลีมากกว่า เธอคลุมไหล่ด้วยปอนโชที่ดีนซื้อเป็นของขวัญคริสต์มาสเมื่อปีที่แล้วทับชุดเดรสไหมพรมที่คุมโทนสีเหมือนพวกจิตรกร เรียวขาภายใต้ถุงน่องฮีทเท็คหนาสั่นพับ ๆ ด้วยความหนาว

“เอ้า หนาวก็รีบเข้ามาก่อน”

ดีนหลีกทางให้แขกจากบ้านไอริสได้เข้ามารับไออุ่นจากกระท่อมแห่งสายน้ำ ซึ่งมีบรรยากาศแตกต่างจากภายนอกอย่างน่าเหลือเชื่อ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะกระท่อมหลังเล็กคราคร่ำไปด้วยแขกเหรื่อที่เชิญมาถึงสิบสี่คน ยังไม่รวมสมาชิกของบ้านโพไซดอนที่ตอนนี้เหลือแค่สามคน ได้แก่ ดีน รีชา และเอียน

แมคเคนซี เอมีเลีย และอีธานที่นั่งอยู่ตรงโซนนั่งเล่น ยิ้มทักทายหญิงสาวทั้งสองที่เพิ่งมาใหม่ สีหน้าของพวกเขาคล้ายกับคนที่เพิ่งคุยเรื่องสำคัญมาหมาด ๆ แต่จู่ ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูบ้าน ตอนนี้เลยทำได้เพียงแค่นั่งยิ้มกันคนละมุมโต๊ะรับแขกฟังเพลงฤดูหนาวไปพลาง 

ช่างเป็นภาพที่ประหลาด เพราะทั้งสามเป็นกลุ่มคนที่แทบไม่มีอะไรเชื่อมโยงกันเลยจึงไม่น่าจะนั่งคุยกันได้ด้วยซ้ำ สำหรับเอมีเลียและแมคเคนซีอาจมีดีนเป็นตัวเชื่อมโยง แต่อีธานเนี่ยสิ… ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับคำเชิญเป็นพิเศษจากแมคเคนซีให้มาร่วมงานเลี้ยงที่บ้านโพไซดอนหลังจากที่คนในค่ายพบอีกฝ่ายนอนหลับอุตุอยู่ที่ห้องใต้ดินกระท่อมเฮอร์มีส

ความตึงเครียดในห้องนั่งเล่นตรงกันข้ามกับกลุ่มเด็ก ๆ ประกอบด้วย รีชา เอียน นิโคไล สองฝาแฝดเอลฟาวลีย์ เชมัส และไฮรี่ (เด็กโข่ง) ที่กำลังเล่นสนุกเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวอยู่หลังบ้านโพไซดอน สระว่ายน้ำที่บัดนี้กระแสน้ำอุ่นได้ถูกพายุหิมะที่ถล่มนิวยอร์กเมื่อวันก่อนแช่แข็งจนกลายเป็นลานสเก็ตน้ำแข็ง เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของเด็ก ๆ ที่เล่นไถลไปกับลานน้ำแข็งดังเข้ามาถึงข้างในตัวบ้านที่อบอุ่นโดยมีชาร์ล็อตทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็ก

แก๊งรถไฟ (ดีนตั้งชื่อนี้จากสำนวน ‘รถไฟชนกัน’) เดม่อน ลิเลียน่า และรูบี้ ที่ไม่รู้ว่าไปสนิทกันได้ยังไง (สงสัยจะด้วยเสน่ห์เฉพาะตัวของบุตรแห่งอะโฟรไดท์ที่สับรางรถไฟทันจนทำให้ไม่ชนกันดังโครม) กำลังสาละวนอยู่ที่โต๊ะอาหารจัดแจงเตรียมอาหารที่เพื่อน ๆ นำมาร่วมงานจัดใส่จานให้ดูน่ากิน เหลือเชื่อที่ธิดาแห่งแอรีสมีความเป็นแม่ศรีเรือนมากกว่าที่คิด ใครจะรู้เล่าว่าหญิงสาวที่เงียบขรึมคนนั้นไม่ได้มีดีแค่การต่อสู้ทว่าเธอยังมีความสามารถด้านงานบ้านงานเรือนอย่างเต็มเปี่ยม เธอเตรียมอาหารมาเพิ่มอีกหลายอย่างเพื่อให้ปาร์ตี้นี้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

“ฟู้ว ค่อยยังชั่ว” ทีน่าเป่าปาก ท่าทางของเธอดูเหมือนจะรับมือกับสภาพอากาศแบบนี้ได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หญิงสาวยื่นกล่องทัพเพอร์แวร์ที่กอดไว้ให้กับดีน “นี่จ้ะเจ้าภาพ ฉันทำชูราสโกมาช่วยเสริม หวังว่าจะไม่ซ้ำกับอาหารที่ทุกคนทำมานะ”

“แต๊งกิ้วทีน่า ทำชูราสโกมาเลยเหรอเนี่ย ถ้าซ้ำกับคนอื่นคนนั้นคงเป็นเนื้อคู่ของเธอแล้วล่ะ” ดีนหยอก

“บ้าน่า ทำอย่างกับว่ามี” พี่สาวคนโตบ้านไอริสหัวเราะคิกคัก

“ก็เพราะว่าไม่มีน่ะสิ” ดีนหัวเราะด้วยเสียงที่ดังกว่า ทำเอาทีน่าทำหน้าง้ำก่อนจะชกแขนของเขาไปทีนึงแต่ดันติดกล้ามแขนไบเซ็ปส์ของดีนที่แทบไม่สะทกสะท้านดังปั้กชวนให้เจ็บใจเล่นอีกรอบ “แล้วดารี่เอาอะไรมาเหรอ” ดีนมองถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อ ไม่แน่อาจเป็นขนมกรุบกรอบหรือของหวาน

“เราซื้อไอศกรีมมาค่ะ” หญิงสาวดวงตากลมโตชูถุงพลาสติกที่เต็มไปด้วยไอศกรีมแบบต่าง ๆ จากร้านค้าประจำค่ายด้วยจำนวนที่เหมือนกับว่าเหมามาหมดทั้งตู้ “หวังว่าจะพอสำหรับทุกคนนะคะ …คนเยอะจัง” ดาริน่าห่อไหล่ทำตัวลีบคล้ายกับเป็นพวกกลัวสังคม

“หนาวขนาดนี้ยังกินไอติมอีกเหรอ สมกับเป็นเธอจริง ๆ เลยนะ”

บุตรเจ้าสมุทรหลุดขำ เขาเกือบลืมไปว่าสาวน้อยจากยูเครนเป็นคนดูแลสุขภาพไม่รับประทานอาหารฟาสต์ฟู้ดหรือของหวานจุกจิก เว้นเพียงอย่างเดียวคือไอศกรีม ตอนที่เธอแวะมาร้านเวนดีส์ที่ดีนเคยทำงานพิเศษ เธอไม่เคยสั่งอาหารเลยสักครั้งแม้ว่าดีนจะเป็นคนเลี้ยง ของกินเพียงอย่างเดียวที่สาวอิวานอฟรับประทานคือไอศกรีมโคนของร้านที่ไม่ใช่เมนูซิกเนเจอร์อะไรเลย

 “ความจริงฉันชวนหมอคีธกับเลนน็อคมาด้วย คุณหมอติดเข้าเวรส่วนเลนน็อคบอกแค่ว่า ‘ขอบใจที่ชวน’ แต่รู้นิสัยเลยว่าหมอนั่นไม่มาหรอก แต่ก็เอาเป็นว่าขอบคุณพวกเธอที่มาร่วมงานแล้วก็เอาของกินมาให้ด้วยนะ พวกเธอไปนั่งกันก่อนสิ หรืออยากไปเล่นลานน้ำแข็งกับเด็ก ๆ ที่หลังบ้านก่อนก็ได้นะ ที่ห้องสัตว์เลี้ยงก็มีสิงโตกับน้องแมวให้เล่น เดี๋ยวเตรียมอาหารเสร็จก็เริ่มปาร์ตี้ได้แล้วล่ะ” ดีนบอกทั้งสองก่อนจะนำอาหารที่เพิ่งรับมาใหม่ส่งให้รูบี้ “ฝากเรื่องอาหารด้วยนะรูบี้จัง”

ธิดาแอรีสชะงักไปเล็กน้อย คิ้วหงส์ขมวดเข้าหากันนิด ๆ คล้ายไม่พอใจกับคำเรียกต่อท้ายที่ดูน่ารักเกินไป ทว่าเธอไม่ได้ถือสาคนรักของศิษย์น้องแมคเคนซี หญิงสาวปรับสีหน้าก่อนจะยิ้มมุมปากเล็ก ๆ 

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นประลองกับฉันสิ”

“โอ้…”

ดีนยิ้มหวานแยกเขี้ยวด้วยอาการเกร็ง เพราะตั้งแต่เธอมาถึงกระท่อมโพไซดอนก็ชวนเขาประลองเป็นรอบที่สี่ได้แล้ว 

“ขอบใจที่ชวน…” ดีนฉวยเอาคำพูดที่เลนน็อคปฏิเสธงานปาร์ตี้มาตอบเธอ ก่อนจะขอปลีกตัวไปคุยธุระที่โซฟาต่อ “เดี๋ยวขอตัวก่อนนะ พอดีว่าเมื่อกี้กำลังเม้ามอยติดพันกันอยู่พอดีน่ะ”

“โอ๊ะ! นั่นอีธานคนดังนี่นา”

เสียงของทีน่าแหววขึ้นทันทีเมื่อเห็นแขกคนที่เธออยากสัมภาษณ์มากที่สุด ด้วยจิตวิญญาณของนักข่าวเธอจึงสไลด์ตัวเข้าไปนั่งคู่กับหนุ่มหน้าหวานทันทีเล่นเอาดาริน่าที่มาด้วยทำหน้าเหวอเล็ก ๆ ตรงนี้น่าจะคุยอะไรกันเครียด ๆ ที่เธอไม่ชอบ หันซ้ายมองขวาไปทางโต๊ะอาหารก็เห็นเหมือนกลุ่มคนรักสามคนจู๋จี๋กันไม่ควรเข้าไปแทรก ส่วนหลังบ้านก็เสียงดังเกินไป เธอจึงสะกิดดีนเบา ๆ

“เราขอไปที่ห้องสัตว์เลี้ยงนะคะ”

“ได้เลยดารี่ ไม่ต้องกลัวนะ ทุกตัวเป็นมิตร ไม่กัด”

จากนั้นดาริน่า อิวานอฟก็ค่อย ๆ ย่องไปที่ห้องสัตว์เลี้ยง เหลือเพียงแค่กลุ่มคนที่พร้อมจะคุยเรื่องจริงจังกันในตอนนี้ ดีนหย่อนก้นลงที่นั่งว่าง ๆ ข้างแมคเคนซี

“ดังแบบนี้… ไม่ค่อยอยากเป็นเลย” อีธานลูบท้ายทอยอย่างประหม่าราวกับรู้อยู่แล้วว่าจะถูกซักถามเรื่องอะไร ซึ่งเขาถูกผู้คนในค่ายไต่สวนมาแล้วมากกว่าสามครั้งในรอบยี่สิบสี่ชั่วโมง

“พวกเรายังคุยกันไปไม่มาก มาเริ่มกันใหม่เลยไหม ไหน ๆ แขกก็มาครบองค์ประชุมแล้ว” เอมีเลียนั่งไขว่ห้างบนโซฟาเดี่ยวเสนอให้คุยเรื่องนี้ใหม่อีกครั้ง ซึ่งทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย “ถ้างั้นเริ่มใหม่ที่คำถามเมื่อกี้เลย วันนั้นเกิดอะไรขึ้นนะอีธาน”

“วันนั้น..” หนุ่มเฮอร์มีสสายตาล่องลอยคล้ายนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมานาน แต่แปลก จะว่านานก็นานแต่ไฉนกลับรู้สึกเหมือนว่าเรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานก็ไม่ทราบได้ 

“ผมไปเยี่ยมครูที่โรงเรียนลองไอแลนด์จากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลยครับ เหมือนทุกอย่างดำมืด แล้วก็มีอะไรประหลาด ๆ เกิดขึ้นเต็มไปหมด แล้วผมก็ตื่นขึ้นมาในห้องใต้ดินของกระท่อม ซึ่ง…” 

อีธานมีสีหน้าลำบากใจ เพราะว่าเขาจำอะไรไม่ได้เลยคล้ายกับต้องเล่าความฝันที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

“แปลกจังแฮะ ทำไมไปโรงเรียนแต่มาโผล่ที่บ้านได้ล่ะ นายเป็นโรคที่แบบ.. เอ่อ.. นอนแล้วเดินละเมออะไรแบบนี้ไหม?” ทีน่าสวมวิญญาณของนักข่าวซักต่อ

“ผมก็ไม่รู้ คุณกำลังจะบอกว่าที่ผมไปโรงเรียนนั่นก็เป็นแค่ความฝันเหรอ?” 

“เดี๋ยวนะ ตอนนั้นฉันคุยกับคุณไครอนเขาบอกว่ามีพยานเห็นนายไปโรงเรียนจริงนี่ ถ้างั้นก็แปลว่านายไปโรงเรียนจริง ๆ แหละไม่ใช่ความฝัน เพียงแค่ไม่เคยมีใครเห็นว่านายหายตัวไปได้ยังไง”

“อืม ฉันก็รับรู้มาแบบนั้นนะ ตอนนั้นทุกคนตกใจกันใหญ่” เอมีเลียกล่าว ในฐานะที่เธอเป็นหนึ่งในครูฝึกจึงถูกเรียกประชุมด้วย “คนที่หายตัวไปคือ นาย จูลี่ และไบร์ท เป็นสามคนที่รับคำพยากรณ์เกี่ยวกับกาลเวลาแต่ยังไม่ได้ออกเดินทางทั้งสามคนเลย”

“ถ้าบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับเทพเจ้าก็เป็นไปได้ล่ะนะที่อีธานจะจำอะไรไม่ได้เลย…” ทีน่าสรุป “โอ๊ย! อยากรู้ชะมัดเลยว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงมายังไงกันแน่ ตอนนี้คนที่กลับมาได้มีไบร์ทกับอีธานสินะ ยังเหลือจูลี่อีกคนนึง”

“ฉันรู้ว่าเรื่องมันก็ผ่านมานานมากแล้ว แต่นายพอจะจำได้ไหมว่าตอนนั้นหลังจากไบร์ทรับคำพยากรณ์มาแล้วพวกนายได้วางแผนหรือคุยกันเกี่ยวกับภารกิจบ้างหรือเปล่า อย่างเช่นว่าต้องไปที่ไหน หรือว่าไปทำอะไรบ้าง”

แม้ว่าช่วงที่บุตรแห่งเฮอร์มีสกลับมาที่ค่ายแล้วจะจำอะไรไม่ได้เลยรวมถึงไม่มีวี่แววน้องชายร่วมมารดาของเขากลับมาด้วยก็ตาม แต่อย่างน้อยแมคเคนซีก็อยากถามอะไรเพิ่มเติม เผื่อว่าเขาจะได้ข้อมูลเกี่ยวกับจูลี่มากขึ้น แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี

“ตอนนั้นน่ะเหรอ…ที่ผมจำได้ก็……ตอนนั้นไบร์ทมาที่กระท่อมผม มาพร้อมกับจูลี่เลย เธอมาชวนผมไปทำภารกิจ แล้วจูลี่ก็ขอไปด้วย จากนั้น…พวกเรายังไม่ได้วางแผนอะไรเพิ่มเลย ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับภารกิจผมจำได้เท่านี้เอง ขอโทษด้วยนะที่ผมช่วยอะไรไม่ได้”

ประโยคสุดท้ายของอีธานเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งแมคเคนซีเองก็เพียงแค่ส่ายหน้าไปมาช้า ๆ ด้วยเข้าใจดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดนายหรอกอีธาน นายเองก็เป็นผู้ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์นี้เหมือนกัน พวกเราดีใจที่นายกลับมาอย่างปลอดภัย และฉันก็หวังว่าจูลี่จะกลับมาได้อย่างปลอดภัยเหมือนกัน”

ดีนบีบไหล่แมคเคนซี เขารู้ดีว่าคนรักเป็นห่วงน้องชายมากแค่ไหน แต่พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากรอให้กาลเวลาคืนจูลี่มาเหมือนกับที่คายไบร์ทและอีธานออกมา “กลับมาได้สองคนแล้ว อย่างน้อยก็ยังพอจะมีความหวังนะที่รัก”

“อาหารเสร็จแล้วค่า”

เสียงใส ๆ ของลิเลียน่าดังขึ้นทำลายบรรยากาศซีเรียสของคืนข้ามปีเรียกให้กลุ่มคนที่นั่งหารืออยู่ที่ห้องนั่งเล่นและเด็ก ๆ ที่อยู่หลังบ้านมาประจำโต๊ะอาหารที่บัดนี้ดูคับแคบไปถนัดตาเมื่อกลุ่มคนสิบกว่าคนเข้ามารุมล้อม ที่นั่งไม่เพียงพอจนบางคนต้องตักอาหารใส่จานไปนั่งรับประทานตามส่วนต่าง ๆ ของบ้านแทน

“ว่าก็ว่าเถอะ เรายังมีอีกข่าวที่ยังไม่ได้สัมภาษณ์เลยนี่” ทีน่าเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็น

  “หืม.. ข่าวอะไรเหรอ?” เล่นเอาซะดีนอยากรู้ไปด้วย

“ก็ข่าวที่คุณเอมีเลียไปเดตกับเด็กหญิงบ้านบอเรอัสน่ะ มันยังไงกันค้า~”

“แค่ก!” ธิดาแห่งซุสผู้อาวุโสที่สุดในงานถึงกับสำลักไก่ทอดแล้วยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มตามเป็นพัลวัน

“อ๋อ เด็กที่ชื่อคีอาร์คนนั้น ผมเจอเธอที่นิวโรมด้วย แบบว่าผมจับฉลากได้ชื่อเธอน่ะเลยให้ของขวัญปีใหม่ไป ตกใจเลยนะที่เห็นคุณมีข่าวกับเธอด้วย ตกลงมันยังไงกันนะ สำนักพิมพ์เฮอร์มีสยิ่งเชื่อไม่ได้อยู่ด้วย– โอ้ ฉันไม่ได้ว่าพวกเธอนะ” 

ดีนรีบแก้ตัวกับสมาชิกบ้านเฮอร์มีสสามคนที่มาร่วมงานเลี้ยงแต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าใจ

“นายจับฉลากได้เด็กคนนั้นสินะ แล้วให้อะไรเธอไปล่ะ”

“ไข่แจ็กคาโลปน่ะ— เฮ้! คุณกำลังเบี่ยงประเด็นนี่” บุตรแห่งโพไซดอนหรี่ตามองอย่างจับผิด เหมือนกับหลายสายตาที่จ้องมาทางเอมีเลียเป็นตาเดียว “ร้อนตัวแบบนี้เรื่องจริงไม่มีเค้กแน่ ๆ”

“โธ่เอ๊ย! อย่ามองกันด้วยสายตาแบบนี้สิ โอเค ๆ ยอมรับก็ได้ว่าสนใจคุณหนูลมหนาวนิดนึง” ธิดาแห่งซุสวางมือจากช้อนส้อมทำท่ายอมแพ้

“วี้ดวิ้ว~ มีตั้งฉายาให้กันด้วย” ดีนผิวปากแซว

“แต่ข่าวที่บอกว่าคบกันแล้ว อันนั้นน่ะมั่ว ถูกใส่สีตีไข่เพิ่มชัด ๆ เลย”

“แต่ก็มีมูลสินะคะ” ทีน่าทำตาใสแจ๋วเหมือนว่าเธอกำลังอินกับเรื่องรักโรแมนติก “แล้วเป็นไงมาไงถึงไปตกหลุมรักเขาได้ล่ะคะ”

“จะว่าไงดี…”

เอมีเลียเม้มปาก บอกตามตรงว่าเธอไม่สะดวกใจเล่าเรื่องนี้ให้คนที่ไม่สนิทฟังเท่าไหร่ แต่เรื่องของเธอกับเด็กสาวสายเลือดเทพลมหนาวคนนั้นเป็นที่ซุบซิบตั้งแต่ข่าวยังไม่ออก และเชื่อเลยว่าถ้าเธอพูดออกมาจะมีข่าวทำนอง ‘เผยความในใจของเอมีเลีย แมรี่ แอร์ฮาร์ต’ อะไรเทือก ๆ นั้นออกมาแน่ ๆ แต่มันอาจจะดีกว่าความเข้าใจผิดที่คนนั้นคนนี้เอาไปจินตนาการเอาเอง

“ตอนแรกก็สนใจเพราะว่าเด็กคนนั้นเป็นคนแปลก ๆ เหมือนมีกำแพงน้ำแข็งกั้นอยู่ตลอด แล้วก็คงเป็นนิสัยที่ชอบเอาชนะอุปสรรคและความท้าทายของฉันล่ะมั้ง เลยทำให้ค่อย ๆ สนใจในตัวของคุณหนูลมหนาวขึ้นมาทีละนิด”

“หืม เป็นแบบนั้นเอง ผมพอเข้าใจนะ เหมือนกับตอนที่ผมได้รู้จักกับอาร์เคีย รู้ว่ามันยากแถมเสียน้ำตาไปหลายรอบ แต่ด้วยความอยากเอาชนะผมเลยทุ่มเทกายใจลงไปมาก รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกผูกพันจนถอนตัวไม่ขึ้นเลยน่ะ” 

ดีนยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อนึกถึงอดีตแสนระทมกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘อาร์เคีย’ เขาปรับสีหน้าเล็กน้อยก่อนถามต่อ 

“แต่ตกใจเหมือนกันนะที่คุณเอลี่จะคิมิโนโต๊ะกับเด็กผู้หญิงด้วย”

“คิมิอะไรนะ?” สาวผู้หลงยุคขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอพยายามงัดคำศัพท์วัยรุ่นที่ได้เรียนรู้ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาออกมาจากสมอง แปลว่าอะไรไม่รู้ แต่จากบริบทคาดการณ์ว่าคงเกี่ยวกับเรื่องความรักอะไรทำนองนั้นมั้ง “ถ้าเธอหมายถึงฉันสนใจเด็กผู้หญิงได้ยังไง… เรื่องนี้พอเกิดขึ้นกับตัวเองแล้วอธิบายยากเหมือนกันแฮะ”

บอกตามตรง… ครั้งแรกที่เอมีเลียรู้ว่าดีนและแมคเคนซีกำลังคบหาดูใจกันอยู่ก็ตกใจไม่น้อย เพราะไม่คิดว่าผู้ชายตัวใหญ่กว่าหกฟุตที่มีนิสัยแมน ๆ ด้วยกันทั้งคู่จะตกหลุมรักกันได้ ก็ในยุคสมัยที่เธอเติบโตมันมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกันเสียที่ไหน (หรืออาจมีแต่ต้องเก็บไว้เป็นความลับ) ขนาดตัวเธอเองที่เคยมีครอบครัวมาแล้วยังไม่คิดเลยว่าจะ ‘คิมิโนโต๊ะ’ อะไรนั่นกับเด็กผู้หญิงที่อายุรุ่นหลาน

“ก็ต้องปรับตัวให้ทันยุคทันสมัยหน่อยไง” ธิดาแห่งซุสยักคิ้วกวน ๆ แล้วยกเครื่องดื่มขึ้นจิบ “ถ้าแค่เปิดใจเรื่องเพศก็ไม่ใช่อุปสรรคต่อความรักหรอกจ้ะ”

หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย โดยเฉพาะรีชาที่เป็นสาววายเต็มขั้น ซึ่งตอนนี้เธอคงอยากเทิร์นมาแต่งฟิกชั่นวายยูริของคู่เอมีเลียและคุณหนูลมหนาวอีกคู่หนึ่ง

“เอ่อ.. หนูมีคำถามเล็กน้อยเกี่ยวกับพี่ดีนน่ะค่ะ อาร์เคียหมายถึง… พี่แมคเหรอคะ” ชาร์ล็อตยกมือถาม เพราะว่าเธอไม่เคยได้ยินดีนเรียกแมคเคนซีด้วยชื่อนี้เลยสักครั้ง คงไม่ใช่ว่าอาร์เคียคือแฟนเก่าของดีนหรอกนะ…

“อ๋อ เปล่า ฉันหมายถึงจุลินทรีย์ใต้ทะเลลึกที่สามารถผลิตเอนไซม์กลุ่มไฮโดรเลสชอบอุณหภูมิสูง และมีความเสถียรในตัวทำละลายอินทรีย์น่ะ เป็นธีสิสเรียนจบของฉันเอง”

ตอนนี้ทุกคนบนโต๊ะอาหารทำหน้าเหวอเมื่อรู้ว่า ‘อาร์เคีย’ ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นแบคทีเรียชนิดหนึ่งที่ไม่จำเป็นต้องไปรู้จักมันก็ได้แต่ดีนกลับพูดถึงมันได้เป็นคุ้งเป็นแคว ซึ่งแน่นอนว่ามีแมคเคนซีที่ถอนหายใจดัง “เฮ้ออออ…” กับความช่างเอาคนไปเปรียบเทียบกับเชื้อแบคทีเรียของดีนอยู่ข้าง ๆ

“แต่จะว่าไปพวกเราก็อยากรู้เรื่องความรักของพี่ดีนกับพี่แมคเคนซีนะคะ พวกเรารู้ว่าพวกพี่รักกันม้ากมาก หนูเห็นที่พี่โพสต์ในเน็คทาร์ด้วย แต่ยังไม่เห็นลงภาคต่อเลย” ลิเลียน่าอมยิ้ม คราวนี้เธอทำตัวเป็นนักข่าวแทน แล้วดูเหมือนว่าทุกคนต่างสนอกสนใจประเด็นใหม่นี้กันด้วย

“อ๋อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ ต้องเท้าความไหมนะ” ดีนหัวเราะเบา ๆ “แมคซี่ นายเล่าสิ”

“หืม…ฉันเหรอ” แมคเคนซีที่กำลังจะตักฮอปพิน จอห์นเข้าปากชะงักเล็กน้อย ก่อนวางช้อนส้อมแล้วหันมาถามคนที่เพิ่งโยนหน้าที่การเล่าเรื่องมาให้เขา พอเห็นรอยยิ้มกว้างนั้นกับสายตาทุกคู่ที่ย้ายจากเอมีเลียมองมายังเขาแทนคำตอบแล้วก็แน่ใจทันทีว่า ‘ใช่แน่ ๆ กลายเป็นหัวข้อเม้าท์เรื่องต่อไปแล้วสินะ’

“ถ้าให้เท้าความก็…พวกเราเจอกันครั้งแรกที่คลับที่ฉันทำพาร์ทไทม์อยู่ ฉันเป็นบาร์เทนเดอร์น่ะ ไม่ใช่เด็กเอ็น…” หนุ่มอังกฤษรีบพูดดักไว้ ทีน่าที่กำลังจะอ้าปากแซวจึงหัวเราะคิกคักแทน จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าต่อ 

“วันนั้นดีนมากับกลุ่มเพื่อนแต่แยกตัวมานั่งหน้าบาร์ แล้วก็ให้ฉันชงเครื่องดื่มสูตรที่ชอบให้ ‘โอลด์แฟชั่น เน้นหวาน ๆ ไม่เอาเข้ม’” ริมฝีปากสีสดได้รูปยกยิ้มหลังพูดประโยคที่แม้ผ่านมานานราวสองปีแต่ก็ยังจำขึ้นใจราวกับเพิ่งได้ยินมาเมื่อวาน

“หวานเหรอ ไฮรี่อยากกินด้วย” บุตรเฮอร์มาโฟรไดตัสที่นึกว่าเป็นชื่อขนมรีบพูดแทรกขึ้นมากลางวงจนหลายคนในที่นั้นทั้งยิ้มและหัวเราะน้อย ๆ ด้วยความเอ็นดู จนชาร์ล็อตที่แม้จะกลับค่ายมานานแล้วแต่ก็ยังติดนิสัยชอบดูแลต้องหยิบแก้วน้ำพั้นช์ไร้แอลกอฮอล์ส่งให้ไฮรี่ที่นั่งอยู่ด้านข้าง และเมื่อได้ดื่มน้ำหวานเข้าไปอึกใหญ่จนพอใจ ชายหนุ่มก็ลืมไปเลยว่าก่อนหน้านั้นพูดเรื่องอะไรไว้

“พี่แมคเล่าต่อสิคะ” รีชาที่ดูตั้งใจฟังสุด ๆ เร่งเร้า ในดวงตาสีเขียวสดของเด็กหญิงเป็นประกายวิบวับจนแมคเคนซีแอบสงสัยว่าเธอกำลังเก็บข้อมูลเพื่อนำไปใช้เป็นพล็อตนิยายบอยเลิฟเรื่องใหม่ของเธอหรือเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เริ่มเล่าต่อ

“ดีนบอกว่าฉันชงเครื่องดื่มได้ถูกใจ ช่วงนั้นก็เลยมาคลับที่ฉันทำงานบ่อย ๆ พอเริ่มสนิทกัน พวกเราก็นัดเจอกันบ้าง บางครั้งดีนก็หอบธีสิสมาทำที่ห้องฉัน ช่วงไหนที่หมอนั่นหรือฉันไม่ว่างเราก็แชทคุยกัน” 

เขาพยายามเล่าแบบตัดทอนรายละเอียดไป โดยเฉพาะเกี่ยวกับเรื่องสถานะความสัมพันธ์แบบ ‘ไม่มีชื่อเรียก’ อันซับซ้อนในช่วงแรกของพวกเขา ที่แม้แต่ตัวเขาเองยังแปลกใจว่าตนเองอดทนรอมานานขนาดนั้นได้ยังไง

“จนกระทั่งประมาณปลายเดือนกุมภาเมื่อสองปีก่อน อยู่ ๆ ดีนก็หายไป ฉันเห็นครั้งสุดท้ายก็คือไลฟ์ที่ลองไอแลนด์กับคุณดาริน่า จากนั้นหมอนั่นก็โพสต์ข้อความว่ามาอยู่บ้านญาติที่ชนบท ฉันพยายามโทรหาแต่ไม่ติด แล้วพวกเราก็ขาดการติดต่อกันตั้งแต่ตอนนั้นจนกระทั่งฉันมาเจอดีนอีกครั้งในหนึ่งเดือนต่อมาที่ค่ายนี่ล่ะ”

นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่หนุ่มอังกฤษจงใจตัดทอนรายละเอียดไป ไม่มีใครรู้ว่าช่วงระหว่างหนึ่งเดือนที่พวกเขาไม่ได้ติดต่อกัน แมคเคนซีรู้สึกย่ำแย่แค่ไหน แต่นี่คืองานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าที่ควรจะเป็นงานรื่นเริง เขาจึงเลือกที่จะไม่พูดมันออกมาแล้วข้ามผ่านมันไปภายใต้ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเพราะไม่ต้องการให้บรรยากาศงานกร่อย แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ ตอนนี้เขากับดีนกลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว เรื่องในอดีตก็ปล่อยให้เป็นอดีตไปเถอะ

“แล้วต่อจากนั้นล่ะคะ” ลิเลียน่าที่เป็นคนเริ่มหัวข้อนี้ถามขึ้นมา สีหน้าของเธอดูลุ้นระทึกเหมือนกำลังดูหนังที่กำลังเดินเรื่องมาถึงจุดไคลแมกซ์

“ต่อจากนั้นก็…ไว้ให้ดีนเล่าต่อในเน็คทาร์ดีกว่า ให้ตายสิ นี่มันงานเลี้ยงปีใหม่แท้ ๆ ไม่ใช่งานคัมมิ่งเอาท์สักหน่อย”

แมคเคนซีบอกพลางถูนิ้วกับปลายจมูกที่เริ่มแดงเรื่อของตนเอง ถึงแม้ว่าเรื่องของเขากับดีนต่อจากนั้นจะมีอีกมากมายจนใช้เวลาเล่าเป็นวันก็ไม่จบ แต่ให้คนที่เล่าเรื่องตัวเองไม่เก่งมาพูดอะไรแบบนี้ก็ออกจะเขิน ๆ สักหน่อย เขาจึงตัดจบลงดื้อ ๆ ท่ามกลางเสียงร้องอย่างผิดหวังระคนเสียดายของใครหลาย ๆ คน

คะแนนความสนิทสนม

[NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต

ความสนิทสนมจากการพูดคุย  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์มาลาแห่งอัสสัมชัญ  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

เอฟเฟกต์น้ำหอมเฮคาที (สุ่ม ลงท้ายเลขไบต์ 0  5  7  9)  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

รวมคะแนนความสนิทสนม : +30

[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์

ความสนิทสนมจากการพูดคุย  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์มาลาแห่งอัสสัมชัญ  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

เอฟเฟกต์น้ำหอมเฮคาที (สุ่ม ลงท้ายเลขไบต์ 0  5  7  9)  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

รวมคะแนนความสนิทสนม : +30

[TGC-18] ดาริน่า อิวานอฟ

ความสนิทสนมจากการพูดคุย  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์มาลาแห่งอัสสัมชัญ  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

เอฟเฟกต์น้ำหอมเฮคาที (สุ่ม ลงท้ายเลขไบต์ 0  5  7  9)  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

รวมคะแนนความสนิทสนม : +30

@Dean

—Hakrabi

Dean HEROES

Mackenzie ตอบกลับเมื่อ 2026-1-19 19:00
107.the last day of 2025-31.12.2025 / 06:20PM-แม้ว่าพายุหิมะจะถล่มนิวยอ ...

382

ส่งท้ายปีเก่า

[ต่อจากโรลเพลย์ของ @Mackenzie]

               (WED) 31/12/2025 เวลา 20.40 น.

               “มันก็ประมาณนั้นแหละ” ดีนกล่าวด้วยความภาคภูมิใจในตัวแฟนคนเก่งของเขา แม้ว่าแมคเคนซีจะไม่ได้เล่ารายละเอียดทั้งหมดออกมาก็ตาม ซึ่งดูเหมือนว่าหลาย ๆ คนจะอยากมีความรักที่ชวนฝันเหมือนกับสองคนนี้ไม่มากก็น้อย “แต่ก็ยังมีอีกค—..”

               ดีนหันไปทางเดม่อนที่ประกบข้างไปด้วยลิเลียน่าและรูบี้ สมองส่วนสามัญสำนึกของเขาฉุกคิดก่อนจะโพล่งทั้งประโยคออกไปได้ว่า ‘ตกลงความสัมพันธ์ของสามคนนี้มันยังไงนะ?’ จึงหุบปากดีกว่าเพราะคราวนี้รูบี้อาจจะไม่ขอเขาประลองดี ๆ แต่เป็นการเปิดสนามประลองมันตรงนี้ตอนนี้เลยก็เป็นได้ เลยไม่เอาดีกว่า

               “ฉัน… หมายถึงว่านอกจากอาหารแล้วฉันยังมีของขวัญให้ทุกคนด้วยน่ะ! เพราะงั้นแจกของขวัญกันเลยดีกว่า!”

               “เย้! ของขวัญ”

               ไฮรี่และเด็ก ๆ ต่างกระโดดโลดเต้นดีใจไม่ต่างจากพวกเด็กน้อย ทุกคนเข้าแถวรอรับของขวัญจากเจ้าบ้านอย่างดีนที่ถูกห่อด้วยกระดาษสีส้ม เริ่มต้นด้วยเหล่าสายเลือดเฮอร์มีส ไฮรี่ ชาร์ล็อต นิโคไล เชมัส รีชา แก๊งรถไฟ สองสาวจากไอริส เอมีเลีย และมาถึงคิวของเอียน มาร์โลว์สมาชิกใหม่ของบ้านโพไซดอนผู้ที่มาถึงค่ายตอนที่ดีนไม่อยู่

               “ขอบคุณฮะพี่ดีน”

               ของขวัญของเด็กชายมีขนาดเล็กที่สุด เป็นของขวัญที่มีขนาดเพียงแค่หนึ่งฝ่ามือและบางไม่กี่เซนติเมตร คาดเดาไม่ได้เลยว่าเขาจะได้อะไรเป็นของขวัญปีใหม่

               “เปิดเลย! เปิดเลย!”

               กองเชียร์ส่งเสียงสนับสนุนเหมือนอย่างหลายคนก่อนหน้าที่ได้ของขวัญกันไปแล้ว แม้จะประหม่าแต่เด็กชายจำเป็นต้องทำตามธรรมเนียมเฉกเช่นคนอื่น ๆ และสิ่งที่โผล่พ้นกระดาษห่อของขวัญสีส้มก็คือ ‘โทรศัทพ์เดดาลัส รุ่นไฮโดรเอ็กซ์’

               “ทะ… โทรศัพท์มือถือ!”

               เอียนตกใจมือไม้อ่อนจนเกือบจะทำของขวัญที่เพิ่งได้รับมาหลุดออกจากมือแต่เขายังรับไว้ได้ทัน เด็กชายผู้เป็นกำพร้าไม่เคยได้รับของขวัญราคาแพงขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ซึ่งคนอื่น ๆ ในงานก็ตกใจเช่นกันที่ดีนให้ของขวัญมูลค่าสูงขนาดนี้แก่เอียน

               “ถ้านายไม่รังเกียจนะเอียน มันเป็นมือถือเครื่องเก่าของฉันเอง ตอนแรกก็กะว่าจะซื้อเครื่องใหม่ให้หรอก แต่คงไม่ทันนายออกไปทำภารกิจแน่ ๆ ไหน ๆ ต้องเดินทางไกลไปกับพี่ไพเพอร์นายก็ควรจะมีติดตัวไว้ติดต่อกับคนอื่นเวลาหลงทาง แล้วไม่มีโทรศัพท์รุ่นไหนจะเหมาะกับนายมากกว่านี้อีกแล้ว พี่สำรองข้อมูลทุกอย่างเอาไว้แล้วเพราะงั้นนายเอาไปใช้ได้เลยไม่ต้องเกรงใจ พี่โหลดแอปสำคัญ ๆ แล้วสมัครไอดีใหม่ตั้งค่าเป็นชื่อนายไว้แล้วด้วย ใช้ตามสบายเลยนะเอียน”

               “พี่ดีน ผมเกรงใจจัง แล้วแบบนี้พี่จะ…” เด็กชายพูดน้ำเสียงตะกุกตะกัก แม้ว่าเขาจะดีใจกับของขวัญที่เคยอยากได้มานาน แต่ความเกรงใจกลับมีมากกว่า

               “รับไปเถอะน่า ไม่ต้องเกรงใจหรอก พี่มีดรักม่าเยอะ” ดีนทำท่าตบกระเป๋าเสื้อแต่ไม่มีเสียงกรุ๊งกริ๊งของเงินโบราณ “เอาไว้ออกไปทำธุระกับแมคซี่พี่จะแวะไปซื้อเครื่องใหม่ ส่วนช่วงที่ไม่มีมือถือใช้ฉันคงต้องรบกวนนายหน่อยนะแมคซี่” ดีนหัวเราะฮี่

              “อืมฮึ ไม่มีปัญหา” แมคเคนซีพยักหน้ารับ ยังไงพวกเขาก็ตัวติดกันแทบตลอดเวลาอยู่แล้ว

              เมื่อเห็นว่าพี่ชายไม่ได้ติดขัดเรื่องการใช้มือถืออย่างที่ว่าจริง ๆ เด็กชายจึงยอมรับของขวัญจากดีนไว้ด้วยความเต็มใจ ปาร์ตี้คืนนี้ไม่ใช่เพียงแค่งานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่เท่านั้น แต่ยังเป็นการเลี้ยงส่งเอียนสู่ภารกิจแรกที่จะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้เช้าอีกด้วย

               พิธีแจกของขวัญดำเนินต่อไปจนมาถึงคนสุดท้ายคือแมคเคนซี ดีนไม่มีของขวัญอยู่ในมือ เขาเพียงแค่ติดริบบิ้นสีส้มไว้ที่อกของตัวเอง ซึ่งของขวัญชิ้นนี้ก็ดูจะถูกใจบุตรเทพีแห่งม่านหมอกเป็นพิเศษจนถึงกับยิ้มกว้างแล้วโน้มคอคนรักมาแตะจูบที่ริมฝีปากสีนู้ดเบา ๆ อย่างห้ามใจไม่ไหวจนทุกคนในงานต่างส่งเสียงวี้ดวิ้วแซวคู่รักคู่นี้แต่ช้าไปแล้วที่จะเขินอาย

                เหล่าผู้คนอยู่ร่วมงานต่อกระทั่งเวลาล่วงเลยเข้ายามดึกงานเลี้ยงก็เลิกไปก่อนจะถึงเวลาเคาน์ดาวน์ปีใหม่ แขกต่างบ้านกลับไปยังกระท่อมของพวกเขา รวมทั้งดีนและแมคเคนซีที่กลับไปรังรักแสนสุขที่บ้านเฮคาที

               “อยู่กันสองคนก็ปิดบ้านดี ๆ นะ พี่ไปก่อนล่ะ”

               “ค่า แล้วเจอกันใหม่ปีหน้านะคะพี่ดีน” รีชาโบกมือลาหวอย ๆ ในมือกอดตุ๊กตาวาฬเพชฌฆาตสีพาสเทลตัวใหม่ที่ดีนซื้อให้ ข้าง ๆ มีเอียนที่โบกมือลาทั้งสองที่หน้าประตู

[เพลงประกอบ กด ► ฟังเพื่อเพิ่มอรรถรส]

               ความอุ่นจากฝ่ามือที่กุมกันแน่นค่อย ๆ ซึมผ่านถุงมือหนา ท่ามกลางความหนาวเย็นของลองไอแลนด์ที่เพิ่งผ่านพายุหิมะโหมกระหน่ำไปไม่กี่วันก่อน อากาศยังคงเย็นจัด ลมยังพัดเอากลิ่นหิมะเก่าติดมาด้วย แต่ความอบอุ่นระหว่างสองมือกลับชัดเจนยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ดีนและแมคเคนซีเดินไปด้วยกันช้า ๆ กุมมือกันฝ่าความหนาวนั้น ราวกับว่าแค่มีอีกฝ่ายอยู่ข้าง ๆ ฤดูหนาวก็ไม่โหดร้ายอย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป

               งานเคาน์ดาวน์คืนนี้คงได้แต่อยู่ในห้องนอนที่อบอุ่นกว่าทะเลสาปกลางค่ายดังเช่นเมื่อปีที่แล้ว ทั้งสองนับเวลาถอยหลังร่วมกันในขณะที่เข็มนาฬิกาเข้าสู่เที่ยงคืน

               “สิบ.. เก้า.. แปด.. เจ็ด.. หก.. ห้า.. สี่.. สาม.. สอง.. หนึ่ง! สวัสดีปีใหม่นะที่รัก”

               เสียงพลุจากที่ไกล ๆ ถูกจุดขึ้นเฉลิมฉลองเมื่อเข้าสู่ศักราชใหม่ ดีนไม่ตกใจเสียงของมันอีกต่อไปในเมื่อหัวใจของเขาได้รับการเยียวยาเป็นอย่างดี ชายหนุ่มโน้มใบหน้าที่มีตอหนวดขึ้นแพลมหลังจากที่เพิ่งโกนทิ้งไปเมื่อเช้าจุมพิตลงที่ริมฝีปากอิ่มสีสวยเหมือนผลเชอร์รี่ที่เพิ่งเอ่ยสวัสดีปีใหม่กับเขา เมื่อผละใบหน้าออกดวงตาสีเปลือกไม้สะท้อนแสงไฟสลัวเป็นประกายระริก

               “ฉันดีใจที่ได้ฉลองปีใหม่กับนายอีกปีนะแมคซี่ ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีของพวกเรา แล้วได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปอีกนาน ๆ นะที่รัก”

                “อืม…ไม่ว่าจะผ่านปีใหม่ไปอีกสักกี่ปี ไม่ว่าจะพบเจอเรื่องราวแบบไหน ขอให้เราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ”

               ทั้งสองมองตากันโดยไม่ต้องมีคำพูดสวยหรูใด ๆ พรรณาความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ดีเท่ากับสิ่งที่พวกเขาเป็นอยู่ ปีที่แล้วพวกเขาผ่านเรื่องทั้งดีและร้ายมามากมาย แต่ถึงอย่างนั้นมือคู่นี้ก็กุมกันไว้แน่นโดยไม่มีสิ่งใดมาแยกจากได้ง่าย ๆ ร่างทั้งสองสวมกอดกัน มอบไออุ่นให้แก่กันจากนี้และตลอดไป

สิ้นสุดปี 2025

ปฎิสัมพันธ์กับ [TGC-05] เอียน มาร์โลว์

+7 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+??? ความสนิทสนมจากการมอบ [Hydro X (ระดับ 1) มือสอง เบอร์ 9335392]

+5 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]

[รวม +22 ความสนิทสนม] (ยังไม่รวมจากที่มอบสมาร์ทโฟน)

ปฎิสัมพันธ์กับ [NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต

+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย

+20 ความสนิทสนมจากการมอบ [นาฬิกาสปอร์ต]
+5 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]

[รวม +40 ความสนิทสนม]

ปฎิสัมพันธ์กับ [TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์

+7 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+20 ความสนิทสนมจากการมอบ [คาลิมบา]
+5 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]

[รวม +42 ความสนิทสนม]

ปฎิสัมพันธ์กับ [TGC-18] ดาริน่า อิวานอฟ

+7 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+20 ความสนิทสนมจากการมอบ [ชุดเครื่องเขียน]
+5 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]

[รวม +42 ความสนิทสนม]

มอบของขวัญให้คนอื่น ๆ ในงานเลี้ยง

มอบ [Anker PowerCore] ให้ เดม่อน เคนเนลท์

มอบ [ชุดกี่เพ้า] ให้ รูบี้ ซู

มอบ [หนังสือนิทาน] ให้ เลย์ลา เอลฟาวลีย์

มอบ [บอร์ดเกม] ให้ เลย์ลินน์ เอลฟาวลีย์

มอบ [น้ำหอมบุรุษ] ให้ อีธาน ซาง

มอบ [ไฟแช็ก] ให้ ไฮรี่ แฟรงค์ คาสเตลโล่

มอบ [กล้องถ่ายรูป] ให้ ทีน่า แซนโดวาล

มอบ [ชุดนักเรียนญี่ปุ่น] ให้ ชาร์ล็อต ลิลเลี่ยน

มอบ [ลูกบอล] ให้ นิโคไล ครอฟต์

มอบ [ตัวต่อเลโก้] ให้ เชมัส แคตต์

มอบ [ตุ๊กตายัดนุ่น] ให้ รีชา แคมพ์เบลล์

@God