Hall of Olympus

Hall of Olympus

⪻ โถงแห่งโอลิมปัส ⪼

꧁) โถงแห่งโอลิมปัส (꧂

ลองจินตนาการถึงห้องโถงที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ผนังสีขาวนวลสะอาดตาตัดกับลวดลายทองคำวิจิตรบรรจง ประดับประดาด้วยรูปปั้นเทพเจ้าและวีรบุรุษในตำนาน เพดานสูงโปร่งสีฟ้าครามราวกับท้องฟ้า ดวงดาวระยิบระยับนับพันดวงประดับประดาอยู่บนนั้นราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงสว่างนวลตาส่องประกายออกมาจากเปลวเพลิงที่ลุกโชนอยู่ในเตาผิงขนาดมหึมาใจกลางห้องโถง เตาผิงนี้เป็นของเทพีเฮสเทีย เทพีแห่งเตาไฟ เปลวไฟสีทองแดงส่องแสงสะท้อนไปทั่วทั้งห้อง ควันสีขาวลอยคละคลุ้งขึ้นไปกระทบเพดาน ส่งกลิ่นหอมอบอวลของไม้จันทน์และเครื่องหอมชั้นเลิศ

บัลลังก์ของเทพเจ้าทั้งสิบสององค์ตั้งตระหง่านเรียงรายเป็นรูปตัว U รอบเตาผิง แต่ละบัลลังก์ล้วนประดับประดาด้วยอัญมณีล้ำค่า สลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจง บัลลังก์ที่ใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ตรงกลาง เป็นบัลลังก์ของซุส เทพเจ้าผู้เป็นใหญ่ ประดับประดาด้วยทองคำแท้และเพชรพลอยหลากสีสัน ประกายแสงแวววาวราวกับดวงอาทิตย์ ถัดมาเป็นบัลลังก์ของเทพเจ้าองค์สำคัญอื่น ๆ ทั้งสิบสององค์

ในมุมหนึ่งของห้องโถง ลูกโลกขนาดเท่าบ้านลอยอยู่กลางอากาศ ภายในลูกโลกนั้นมีโอฟิโอทอรัส สิ่งมีชีวิตครึ่งวัวครึ่งงู ขดตัวอยู่ ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังเฝ้าระวังภัย

ห้องโถงแห่งนี้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่ที่เหล่าเทพเจ้าจะมารวมตัวกันเพื่อปรึกษาหารือ ตัดสินชะตากรรมของมนุษย์ เฉลิมฉลอง และจัดงานเลี้ยง บรรยากาศในห้องโถงเต็มไปด้วยความขลัง ความศักดิ์สิทธิ์ และพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่

Laura BELIEVER

[Olympus] Hall of Olympus

ย้อนเวลา 21/12/2567

---

[ ย้อนเวลา 20.00 ]

เมื่อถึงเวลาเด็กสาวก็เดินเข้าไปภายในห้องโถงใหญ่

ด้านในนั้นมีเหล่าเทพที่นั่งรอ  เด็กเด็กบุตรและธิดาของตนอยู่

นั่นก็รวมถึงผู้เป็นบิดาของเธอด้วยเช่นกันเช่นกัน

เด็กสาวหันไปมองรอบๆดูท่าทางจะมีคนไม่พอใจเธออยู่เล็กน้อย  คนที่นั่งอยู่มุมสุดน่าจะเรียกว่าเป็นประธานของพี่แห่งนี้ก็ได้ สีหน้าดูเคร่งเครียดน่ากลัวสุดๆ

เธอที่เห็นแล้วแอบรู้สึกว่าน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้  เธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วก็ไปเดินเล่นรอ ก่อนที่เวลาจะผ่านไป

[ ย้อนเวลา 21.00น.]

เวลาเร็วเหมือนกับการโกหกช่วงเวลากินเลี้ยงได้เริ่มฉลองขึ้นแล้ว 

งานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้นเพื่อเป็นการตอบแทน  สำหรับบุตรธิดาที่มาท่องเที่ยวในวันนี้

อาหารถูกเยอะมาเสิร์ฟ  พร้อมกับการเล่าเรื่องราวครั้งยิ่งใหญ่ของพี่น้องพี่น้องโอลิมปัส มันเริ่มตั้งแต่ศึกไททัน

" โครนอส ผู้เป็นราชาไททัน กลืนลูกทุกคนที่เกิดจากรีอา เพื่อป้องกันคำทำนายว่าจะถูกโค่นล้มโดยลูกของตนเอง อย่างไรก็ตาม รีอาช่วยซุส ลูกคนสุดท้อง ด้วยการซ่อนเขาไว้และให้โครนอสกลืนหินแทน เมื่อซุสเติบโต เขาได้รับความช่วยเหลือจากเมทีสเพื่อทำให้โครนอสอาเจียนลูกๆ ที่ถูกกลืนออกมา ได้แก่ เฮร่า โพไซดอน ฮาเดส เดเมเทอร์ และเฮสเทีย พี่น้องเหล่านี้ร่วมมือกันในสงครามโอลิมเปียน โดยโค่นล้มโครนอสและเหล่าไททัน หลังชัยชนะ พวกเขาก่อตั้งโอลิมปัสขึ้นเป็นศูนย์กลางของเหล่าทวยเทพผู้ปกครองโลก "

หลังเล่าจบอีกฝ่ายก็กระเเอมเบาๆ แล้วก็พูดต่อ

" เมื่อข้าลืมตาดูโลกครั้งแรก ข้าถูกซ่อนจากโครนอส ผู้เป็นบิดา เพราะคำทำนายว่าเขาจะพินาศด้วยมือลูกตัวเอง เขากลืนพี่น้องของข้าไปทั้งหมด แต่ด้วยไหวพริบของมารดา รีอา ข้ารอดมาได้

เมื่อถึงเวลา ข้ากลับมาเพื่อทวงคืนทุกสิ่ง ข้าบังคับให้โครนอสคายพี่น้องออกมา เรารวมตัวกันเพื่อสู้กับไททัน ข้าปลดปล่อยไซคลอปส์และเฮคาโตนเคียรีสจากทาร์ทารัส ไซคลอปส์มอบสายฟ้าให้ข้า ตรีศูลแก่โพไซดอน และหมวกล่องหนแก่ฮาเดส

สงครามกินเวลานานนับสิบปี พวกเราสู้ด้วยความมุ่งมั่น ขณะที่โครนอสและไททันยืนหยัดอย่างดุร้าย แต่ด้วยพลังจากพันธมิตรและความกล้าหาญ พวกเราก็ชนะ

ข้าจำได้ถึงช่วงเวลานั้น มันไม่ใช่แค่ชัยชนะของข้า แต่เป็นการกำเนิดยุคใหม่แห่งโอลิมปัส ยุคของเรา เทพผู้ปกครองโลก "

เขาพูดท่ามกลางวงทานอาหาร เอาจริงๆเธอก็คือฟังเเต่สนใจเรื่องของกินมากกว่าหนะ 

ร่างเล็ก หันมองอีกฝ่ายเล็กน้อยพอแบบ ยิ้มๆ เเต่อีกฝ่ายก็คือเล่าเยอะเรื่องมกา

"ศึกครั้งที่ 2 คือการต่อกรกับไทฟอน อสูรร้ายที่ไกอาส่งมาท้าทายพวกเรา หลังไททันพ่ายแพ้ มันสูงใหญ่จนบดบังท้องฟ้า เปล่งเสียงกึกก้องดั่งสายฟ้า

ข้าจำต้องรับหน้าที่นำพาเทพโอลิมปัสสู้ ข้าฟาดสายฟ้าใส่ไทฟอน แต่พลังของมันมหาศาล มันเกือบทำลายพวกเรา ข้าถูกจับและเกือบพ่ายแพ้

แต่ด้วยความกล้าหาญและความร่วมมือของพี่น้อง ข้ากลับมาสู้ต่อ สุดท้าย ข้าล้มไทฟอนลงและกักขังมันไว้ใต้ภูเขาเอตนา ชัยชนะครั้งนี้ตอกย้ำว่าพลังของเทพโอลิมปัสไม่มีใครล้มล้างได้"

เมื่อพูดจบเหล่าเทพก็ปรบมือ ทำให้เธอต้องปรบมือด้วยเช่นกัน 

" ข้าเก่งใช่ไหมหละ " เขากล่าว ชื่นชมตัวเอง

จากนั้นเรื่องที่ 4 และ 5 ก็คือเริ่มต่อทันที

" เรื่องต่อไปนี้ จะพูดถึงลูกชายผู้มอมเมา ไดโอนิซุส  " เรื่องนี้ทำเอาลอร์ร่าดูจะสนใจอย่างมาก ไหนๆ พ่อเธอทำอะไรหนะ

" เริ่มไดโอนิซุสดื่มไวน์ในช่วงแรก เพราะข้าเห็นถึงพลังอันยิ่งใหญ่และอันตรายของมัน ไวน์ไม่ใช่เพียงเครื่องดื่มแห่งความสุข มันเป็นสัญลักษณ์ของความลุ่มหลง ความรื่นเริง และความโกลาหล หากใช้อย่างไม่เหมาะสม มันสามารถทำให้มนุษย์และแม้แต่เทพสูญเสียการควบคุม

ข้ารู้ว่าไดโอนิซุสยังเยาว์เกินไปที่จะเข้าใจพลังที่เขาครอบครอง ข้าเคยเห็นมนุษย์ที่ลุ่มหลงในไวน์จนเกิดสงคราม ครอบครัวแตกแยก และแม้แต่ตัวเขาเองก็เคยหลงใหลในพลังนั้นจนเกือบสูญเสียตัวตน

การห้ามไม่ใช่เพราะข้าไม่เชื่อใจเขา แต่เพราะข้าต้องการให้เขาเรียนรู้ว่าไวน์ไม่ใช่สิ่งที่จะใช้เพื่อความสนุกสนานอย่างไร้ขอบเขต หากแต่เป็นสิ่งที่ต้องใช้ด้วยปัญญาและความรับผิดชอบ เมื่อเขาพิสูจน์ตัวเองได้ ข้าจึงอนุญาตให้เขาเป็นเทพแห่งไวน์อย่างสมเกียรติ  "

" นี้กะจะบอกเราใช่ไหม " เธอพูดเบาๆ เเบบใช่เเน่เลย วันนี้เอาไวน์มาฝากต้อง 4 ขวด ฟ้าเเทบผ่าลงหัว

ไม่นยานเรื่องราวก็ถูกเปลี่ยนออกไป 

" และที่ม้าของม้า มีใครอยากรู้บ้าง " เขาถาม หลังจากเล่าเรื่องต่างๆ มาเยอะมาก แต่คือเเบบเยอะเกิน 

" โพไซดอนน้องข้าผู้นี้ แม้จะขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ดุดันและความเกรี้ยวกราดเหมือนท้องทะเล แต่เขาก็มีความสามารถอันยิ่งใหญ่ที่ข้าเองยังต้องยอมรับ

ข้าจำได้ดีตอนที่เขาหลงรักเดเมเทอร์ โพไซดอนพยายามหาวิธีเอาชนะใจนาง เดเมเทอร์บอกเขาว่า หากอยากพิชิตใจนาง ต้องสร้างสิ่งที่สวยงามและยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก โพไซดอนรับคำท้าทันที

เขาใช้พลังสร้างสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่เคยมีมาก่อน มันคือม้าตัวแรกของโลก สัตว์ที่สง่างามและแข็งแกร่งดั่งคลื่นมหาสมุทร

ถึงแม้เดเมเทอร์จะไม่ได้มอบหัวใจให้โพไซดอน แต่ม้ากลายเป็นสิ่งล้ำค่าของโลกมนุษย์ เป็นสัญลักษณ์ของความงามและพลังที่สมบูรณ์แบบ นี่แหละน้องชายของข้า "

เขาดูภาคภูมิใจเอามากๆ กับรอบนี้ ใช่สิผิดกับรอบที่เเล้วสุดๆ ไม่นาน เหมือนทุกอย่างจะจบเเล้ว เสียงพูดคุย เสียงดัง ทุกคนดูจะมีความสุขเเละร่วมยินดีกันอย่างมาก

[ ย้อนเวลา 22.00 น. ]

เขาปรบมือเบาๆ โต๊ะอาหาร เเละห้องถูกเปลี่ยนออกไปเป็นงานเลี้ยงเต้นรำ

" เอาหละ ได้เวลาเเล้ว มาฉลอิงกันเถอะ " เขากล่าว

ก่อนที่เพลงจะถูกบันเลงขึ้น เหล่าเทพลุกขึ้น เริ่มจากซุสที่เปิดงานก่อนกับเทพีของเขาก่อน ตอนนี้อะอะพอลโล เป็นผู้รับช่วงต่อไป

" ออกมาเต้นรำกัน " เสียงหลายๆคนในห้องพูดและลุกออกไปร่วมเต้นรำแบบชาวกรีกหน่อยๆ

ทุกอย่างผ่านไปด้วยความรวดเร็ว จนถึุงเวลส

" จวนเเกเวลาเเล้วนะ " เมื่อใกล้หมดวัน เป็นสัญญาณของการบอกว่าได้เวลากลับบ้านของเด็กๆ แล้ว

---

 รางวัลแนบท้ายโรล: +100 พลังน้ำใจ +2 Point (เวลเกิน 15) , +100 ศรัทธา 

 ความโปรดปรานจากพ่อแม่เทพเพิ่มขึ้น+70 แต้ม (เข้าทุกกิจกรรม) 

 เพิ่มเติม BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15   

ข้อมูลส่วนตัว

ชื่อ: Laura 

สายเลือดเทพ: ไดโอนิซุส

สถานที่พำนัก: ค่ายฮาล์ฟบลัด บ้านเลขที่ 12

คำยืนยัน:

ข้าพเจ้าขอรับรองว่า ข้าพเจ้าจะเก็บรักษาของขวัญที่ระลึกนี้ไว้เป็นอย่างดี และจะไม่นำไปใช้ในทางที่ผิด

ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ของขวัญนี้เป็นสิ่งของที่มีคุณค่าทางจิตใจ ไม่ใช่อาวุธหรืออุปกรณ์สวมใส่

ข้าพเจ้าตกลงรับของขวัญแบบสุ่มจากเหล่าเทพ

ลายเซ็น:

 

วันที่: 21 / 12 /2567 (ย้อนเวลาอยู่นะ)

Jayvik BRAVE

21/12/2024

20.00 น.

เจวิคเดินมายังโถงสภาโอลิมปัสเวลาพอดีเป๊ะกับที่อะพอลโล่นัดเขาไว้ เขาเดินเข้ามาภายในเห็นเข้ากับงานเลี้ยงมีโต๊ะใหญ่ตั้งตระง่านอยู่กลางห้อง โดยมีเก้าอี้รอบล้อมอยู่สิบสองตัวปลาโต๊ะมีบัลลังก์ใหญ่ของซุสตั้งอยู่ด้วย รอบข้างเป็นโต๊ะขนาดเล็กลงมาสำหรับเหล่าเทพชั้นผู้น้อย และมีโต๊ะยาวที่จัดไว้เฉพาะสำหรับเหล่าเดมิก็อต

เหล่าเทพต่างพากันทยอยเข้างาน เขาก็ค่อย ๆ เดินตามทางไปยังโต๊ะสำหรับเดมิก็อต เริ่มมีเหล่าเดมิก็อตมานั่งบ้างแล้วแต่ก็ยังไม่เต็มโต๊ะตามจำนวนที่จัดไว้อยู่ดี ระหว่างทางที่เดินมาก็เหลือมไปมองดูโต๊ะใหญ่แล้วมองหาคนผู้เป็นพ่อของตนเอง เฮอร์มีส ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร เพราะตั้งแต่เกิดมาเขานั้นยังไม่เคยเจอหน้าพ่อของเขาเลย มีเพียงแค่เขาบูชายัญสร้อยคอไปให้แต่ก็ไม่ได้ตอบกลับมาอะไรมา

บนโต๊ะมีอาหารนานาชาติถูกจัดวางอย่างหรูหรา ราวกับบุฟเฟ่ต์ไม่มีที่สิ้นสุด มีทั้งอาหารยุโรป เอเชีย และแม้แต่อาหารกรีกโบราณ แต่ของส่วนมากนั้นก็เป็นขนมหวานซะส่วนใหญ่ แทบจะไม่มีของคาวเลย

เขานั่งลงบนเก่าอี้นั่งมองอาหาร เหล่าเทพและเดมิก็อตต่างพาคุยกันอย่างที่งานรวมญาติทำ ๆ กัน ชายหนุ่มเหม่อมองไปเรื่อยเปื่อยให้เวลาช่วงนี้ผ่านไป ยังไม่ได้กินอะไรไปถึงแม้จะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

ผ่านไปได้ไม่ถึง 10 นาทีเขาก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีใครมีอะไรมาสะกิดที่ไหล่ขวาของตน

เจวิคยังหันไปมองไหล่ขวาของตน เห็นมือใหญ่ที่มาจากทางด้านหลังเก้าอี้ ชายหนุ่มค่อย ๆ มองตามแขนขึ้นไปยังหน้า ได้พบกับเทพเฮอร์มีสผู้เป็นพ่อของตน

ในตอนแรกเจวิคนึกไม่ออกว่าชายมีอายุคนนี้เป็นใครกันก่อนจะได้ยินเขาพูดขึ้น

“เจวิคใช่ไหม” เทพเฮอร์มีสถามทวนชื่อผู้เป็นลูก

‘นี้พ่อหรอ’ ชายหนุ่มนึกในใจ ความรู้สึกหลายอย่างถาโถมเข้ามา ดีใจที่ไดเจอหรอ โกรธที่ไม่ยอมมาหาเลยตั้งแต่เกิดหรอ ความรู้สึกสับสนนั้นเกิดขึ้นภายในหัวของเจวิค ชายหนุ่มยิ้มออกแต่น้ำตาก็ไหลออกจาตาไปพร้อม ๆ กัน

เฮอร์มีสโค้งตัวลงมากอดเจวิคจากด้านหลังของเก้าอี้

“พ่อขอโทษนะที่ไม่เคยได้ไปหรอก หรือบอกอะไรเกี่ยวกับพ่อให้ลูกได้ลูกเลย พ่อคิดว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีว่าถ้าหากลูกไม่รู้เรื่องพวกนี้ลูกจะปลอดภัย แต่มันก็ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างงั้น จริง ๆ พ่อก็แอบเฝ้าดูลูกอยู่ห่าง ๆ เหมือนกัน” เทพเฮอร์มีสพูดกับเจวิค

“แต่มันก็ไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่บอกไงครับ” เจวิคตอบกลับ ในคืนที่เจวิคเจอกับอสูรกายครั้งล่าสุดเมื่อเขายังไม่รู้ถึงเรื่องฝั่งโลกของเทพ คนที่ไปช่วยเขาจริง ๆ แล้วก็เป็นคนของเฮอร์มีสไปช่วย

เฮอร์มีถอดกอดออกก่อนจะพยุงตัวเจวิคให้ยืนขึ้น

“ไหนขอดูหน้าคนเก่งที่พยายามมาถึงตรงนี้หน่อยสิ” เฮอร์มีสพูดขึ้นพร้อมทั้งขับไหล่ของเจวิคทั้งสองข้าง

ชายหนุ่มพยายามเอามือปาดน้ำตาที่ไหลแต่มันก็ไม่หยุดไหลเสียที จนท้ายที่สุดมันก็ค่อย ๆ หยุดไหลไป

“วันนี้แต่งตัวมาเอาใจพ่อหรอ มาซะยุกกรีกโบราณเชียว” เฮอร์มีสเอ่ยแซวอีกฝากเผื่อจะทำให้เขายิ้มขึ้นมาได้บ้าง

“เขามีกิจกรรมให้ไปเข้าร่วมต่างกัน อันนี้เสื้อผ้าจากเทพีอะโฟไดต์เลยนะครับ” เจวิคตอบกลับโดยที่มือทั้งสองก็ปาดน้ำตาหยุดสุดท้าย

“เครื่องเล่นโลกเสมือนของพ่อนั้นแหละ เข้าไปแล้วถึงรู้ว่าเข้าไปโลกไหน ผมไปโดนอะไรมาเจ็บตัวฟรีเลย” ชายหนุ่มบ่นกลับพ่อตนเอง

“อันที่จริง มันต้องเลือกข้าง ๆ เครื่องนะ” เฮอร์มีสตอบกลับและพยายามที่จะไม่ขึ้ ‘เจ้าลูกคนนี้เซ่อนะเนี้ย’ เขานึกในใจ

“งั้นก็น่าจะอยู่ที่ ๆ ดูยากแล้วแหละ” ชายหนุ่มตอบกลับแก้เขิน

“พ่อดีใจนะที่ได้เจอลูก” เฮอร์มีสพูดขึ้นก่อนจะสวมกอดรอบที่สอบ

“เช่นกันครับ” เจวิคตอบกลับ

“ตุ๊ง ตุ๊ง ตุ๊ง” เสียงนาฬิกาปลุกดังมาจากมือถือของเทพเฮอร์มีส เขาถอนกอดออกแล้วจึงหยิบขึ้นมาปิด เจวิคหันมองด้วยความสงสัย

“เออ เดี๋ยวจะถึงเวลาแล้ว พ่อต้องไปก่อนนะ พ่อจะติดต่อไปให้มากขึ้น พ่อสัญญา” เฮอร์มีสพูดขึ้น

“ได้ครับพ่อ ไว้เจอกันครับ” เจวิคตอบกลับพร้อมโบกมือลา

21.00 น.

“ทุกคนนนนนน กลับไปประจำที่ที่นั่งของพวกเจ้าด้วย ใกล้ถึงเวลาที่เราจะเริ่มกันแล้ว” เสียงประกาศของซุสดังก้องไปทั่วโถง เหล่าเทพน้อยใหญ่ต่างพอกันเดินกลับเข้าประจำที่นั่งของตนเอง

เมื่อนั่งกันเป็นระเบียบดีแล้ว ซุสจึงดีดนิ้วเพื่อเรียกให้เหล่าพนักงานมาเสิร์ฟอาหารจานหลัก เหล่าพนักงานเสิร์ฟต่างพากกันถือถาดอาหารทั้งสองมือเดินออกมาเป็นแถวทางยาวเป็นเส้น ๆ พนักงานเดินมาเสิร์ฟยังโต๊ะใหญ่ที่อยู่กลางห้อง โต๊ะของเหล่าเทพทั้ง 12 จากนั้นจึงทยอยเสิร์ฟแต่ละโต๊ะ ๆ ไปตามลำดับ

“อย่างที่รู้กันว่าวันนี้นั้นเป็นวันเหมายัน เป็นวันที่เราจะต้องมาเจอกันประจำทุกปี แต่ก่อนอื่นใดข้าอย่างจะเล่าถึงเรื่องราวที่ข้าไปเจอมา” ซุสพูดขึ้นขณะที่เหล่าพนักงานเดินเสิร์ฟอาหารกันอยู่

[การช่วยเหลือพี่น้องโอลิมปัสจากโครนอส]

ซุสนั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำ ดวงตาทอประกายแห่งความทรงจำ “พ่อของเรา โครนอส กลืนกินพี่น้องทุกคน เพราะกลัวคำทำนายว่าจะถูกลูกโค่นบัลลังก์ แต่ข้าผู้รอดเพียงคนเดียว ถูกแม่ไกอาช่วยไว้โดยใช้หินแทนตัวข้า”

เขาหยุดเล็กน้อย เสียงสายฟ้าดังเบาๆ ในอากาศ “เมื่อข้าเติบโต ข้าได้ให้โครนอสดื่มยาที่ทำให้เขาคายพี่น้องออกมา เรารวมพลังกัน เปิดศึกกับพ่อและเหล่าไททัน การต่อสู้นั้นยาวนาน แต่สุดท้าย เราได้รับชัยชนะ”

ซุสยิ้มบางๆ พลางมองพี่น้องของเขา “และนั่นคือจุดเริ่มต้นของยุคแห่งโอลิมปัส ยุคแห่งพวกเรา”

เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศเคร่งขรึมลดลง ซุสมองเหล่าทวยเทพรุ่นใหม่ “จำไว้นะ ว่าพลังมาพร้อมความรับผิดชอบ อย่าปล่อยให้ความเย่อหยิ่งนำทางเจ้าเหมือนโครนอส”

[ศึกไททันครั้งที่ 1]

ซุสเอนกายลงบนบัลลังก์ ทอดสายตามองผู้ฟัง “หลังจากช่วยพี่น้องออกมาได้ พวกเราก็ต้องเผชิญหน้ากับศึกครั้งใหญ่ ศึกไททัน ครั้งที่ 1” เขาหยุดเล็กน้อย น้ำเสียงจริงจังขึ้น

“โครนอสและเหล่าไททันไม่ยอมเสียอำนาจง่ายๆ พวกเราต่อสู้กันอย่างดุเดือด ดินฟ้าถล่มทลายเป็นเวลาสิบปี แต่ชัยชนะของเราเกิดขึ้นเมื่อไซคลอปส์และเฮกาตันไครีสมอบพลังให้ สายฟ้าของข้า ตรีศูลของโพไซดอน และหมวกล่องหนของฮาเดส”

ซุสยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวด้วยเสียงที่หนักแน่น “ด้วยพลังและความสามัคคี เราโค่นโครนอสและเหล่าไททันลง ขังพวกเขาไว้ในทาร์ทารัส และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของยุคแห่งเทพโอลิมปัส”

[ศึกไททันครั้งที่ 2]

ซุสเอนกายไปข้างหน้า สายตาเปี่ยมด้วยความทรงจำ “หลังจากศึกไททันครั้งแรก เราอาจคิดว่าทุกอย่างสงบสุข แต่โครนอสไม่ใช่ผู้เดียวที่ต้องการล้างแค้น ศึกไททันครั้งที่ 2 เกิดขึ้นเมื่อเหล่าลูกหลานของไททัน ลุกขึ้นต่อต้านเรา”

“ไทฟอนและเอนเซลาดัส สัตว์ร้ายที่เกิดจากความเกลียดชังของไกอา บุกมาท้าทายพวกเรา พวกมันมหึมาและทรงพลัง ท้องฟ้าสั่นสะเทือน ดินปฐพีแตกเป็นเสี่ยง” เขาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

“แต่ด้วยสายฟ้าของข้า ตรีศูลของโพไซดอน และพลังจากเฮเดส เราจัดการพวกมันได้ในที่สุด และขังพวกมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของโลก นั่นคือบทเรียนสำคัญว่า แม้เมื่อเราชนะแล้ว เราก็ต้องไม่ประมาท” ซุสกระชับคำพูดให้กระชับขึ้น 

[การกำหนดระเบียบของจักรวาล]

“หลังจากชัยชนะในศึกไททันครั้งที่ 2 โลกยังคงอยู่ในความวุ่นวาย พวกเราจึงต้องกำหนดระเบียบของจักรวาลใหม่” น้ำเสียงเปี่ยมด้วยอำนาจและความมุ่งมั่น

เขากวาดตามองไปรอบ ๆ พร้อมกับเล่าต่อ “ข้าแบ่งโลกออกเป็นสามส่วน โพไซดอนปกครองท้องทะเล เฮเดสดูแลโลกใต้พิภพ ส่วนข้าปกครองสวรรค์ แต่เราต่างมีหน้าที่ร่วมกันในการรักษาสมดุลของโลกมนุษย์”

ซุสยิ้มเล็กน้อย “กฎเกณฑ์เหล่านี้ไม่ได้มีเพื่ออำนาจของพวกเรา แต่เพื่อปกป้องทุกสิ่งที่เราต่อสู้มา และเพื่อให้จักรวาลดำรงอยู่ได้ด้วยความสงบสุข”

[การสร้างมนุษย์รุ่นใหม่หลังน้ำท่วมโลก]

ซุสถอนหายใจเบาๆ ราวกับนึกถึงช่วงเวลาแห่งการตัดสินใจครั้งสำคัญ “แม้จักรวาลจะสงบลง แต่เมื่อมนุษย์รุ่นแรกเริ่มประพฤติผิด พวกเราไม่มีทางเลือก ต้องชำระล้างโลกด้วยน้ำท่วมครั้งใหญ่” เขาหยุดเล็กน้อย สายตามองไกลออกไป

“หลังน้ำลด ข้าเห็นว่าโลกไม่ควรไร้ชีวิต เราจึงให้เดอูคาลิออนและพีร์รา ผู้รอดชีวิตคู่เดียวจากมหันตภัย สร้างมนุษย์รุ่นใหม่ขึ้นมา โดยใช้หินโยนข้ามไหล่ หินเหล่านั้นกลายเป็นชายและหญิง รุ่นใหม่ที่เข้มแข็งและเคารพต่อเทพเจ้า”

ซุสยิ้มบางๆ “พวกเขาคือจุดเริ่มต้นของมนุษย์ยุคใหม่ และบทเรียนสำคัญว่า โลกสมควรได้รับโอกาสอีกครั้งเสมอ”

เมื่อซุสเล่าเรื่องครบทั้ง 5 เรื่องแล้วก็ถึงเวลาอันพอเหมาะสำหรับการรับประทารอาหารที่เสิร์ฟเสร็จเสียที

“เอาละ ข้าไม่กวนเวลาไปมากกว่านี้ เริ่มงานเลี้ยงได้” ซุสพูดเสร็จเสียภายในห้องโถงก็กลับมาเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ ดังขึ้นทั่วโถง ต่างจากก่อนหน้านี้ที่เงียบสนิทมีเพียงเสียงของซุสเท่านั้น

เจวิคที่นั่งนิ่งตั้งใจฟังซุสเล่าวีรกรรมจนเสร็จ ก็ได้เริ่มรับประทานอาหารตรงหน้าพร้อมกับเพื่อน ๆ เดมิก็อตที่นั่งร่วมโต๊ะ

22.00 น.

“แป๊ะ ๆ” เสียงปรบมือดังสนั่นไปถั่วโถงอาหาร  เสียงหัวเราะและบทสนทนาของเหล่าเทพและเดมิก็อตก็ทยอยเงียบลง ดนตรีเต้นรำสไตล์ฝรั่งเศสเริ่มคลอเบา ๆ 

อะพอลโล ผู้สวมชุดสูทเนี๊ยบพร้อมหูฟังดีเจ เสกเสียงเพลงจังหวะเชื่องช้าและโรแมนติกที่สร้างบรรยากาศเหมาะแก่การเต้นรำ

เหล่าเทพเจ้าในชุดสูทและเดรสล้ำสมัยเริ่มต้นเปิดฟลอร์ เฮราสวมเดรสสีทองเปล่งประกายจับมือซุสออกไปเต้นรำเป็นคู่แรก โพไซดอนและเดเมเทอร์ตามมาติดๆ อาเธน่า ที่มาพร้อมกับมาดนิ่งสง่า ไปจนถึง แอรีส ที่แปลกตาในลุคผูกหูกระต่าย ทยอยกันเปิดฟลอร์เต้นรำ เสียงหัวเราะและเสียงกระซิบเบา ๆ ของพวกเขาสร้างบรรยากาศอบอุ่นและมีชีวิตชีวา

เจวิคยืนอยู่มุมหนึ่งของห้องโถง จิบเครื่องดื่มในแก้วทรงสูงพลางมองดูภาพเบื้องหน้า ความสับสนบางอย่างในใจทำให้คุณยังไม่ได้เข้าร่วมกับบรรดาเทพเจ้าและเดมิก็อตที่กำลังสนุกสนาน คุณรู้สึกเหมือนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ยุคปัจจุบันที่ถูกดึงดูดมายังค่ำคืนอันแสนวิเศษนี้ คุณสงสัยว่าเหตุใดตัวเองถึงยังลังเลที่จะก้าวออกไป แม้จะรู้ว่าบรรยากาศโรแมนติกเช่นนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก

รางวัลแนบท้ายโรล: +100 พลังน้ำใจ , (สำหรับคน Level ไม่เกิน 15 จะได้ +2 Level up) หาก Level เกิน 15 ได้ +2 Point แทน , +100 ศรัทธา
และของขวัญที่ระลึกจากทวยเทพสุ่มจากพ่อแม่

Spoiler: คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อ: Javik
สายเลือดเทพ: เฮอร์มีส
สถานที่พำนัก: ค่ายฮาล์ฟบลัด กระท่อมหมายเลข 11
คำยืนยัน:
ข้าพเจ้าขอรับรองว่า ข้าพเจ้าจะเก็บรักษาของขวัญที่ระลึกนี้ไว้เป็นอย่างดี และจะไม่นำไปใช้ในทางที่ผิด
ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ของขวัญนี้เป็นสิ่งของที่มีคุณค่าทางจิตใจ ไม่ใช่อาวุธหรืออุปกรณ์สวมใส่
ข้าพเจ้าตกลงรับของขวัญแบบสุ่มจากเหล่าเทพ
ลายเซ็น:
วันที่: 21/12/2024

หากคุณร่วมกิจกรรมในค่ำคืนนี้ทั้งหมด คุณจะได้รับความโปรดปรานจากพ่อแม่เทพเพิ่มขึ้น+70 แต้ม

Jayvik Mchonde

Laura ตอบกลับเมื่อ 2024-12-22 23:25 Activity Form body {

เทพไดโอนิซุสทรงพอพระทัยในคำยืนยันของเจ้าและประทานของขวัญชิ้นนี้แก่เจ้า 

(กล่องไม้เลื้อยแกะสลักอย่างประณีตปรากฏขึ้นตรงหน้า) 

"ฮ่าๆๆ! เจ้าหนู ข้าชอบจิตวิญญาณของเจ้าจริง ๆ กล้าหาญและรักสนุก เหมือนข้าไม่มีผิด" เสียงหัวเราะดังก้องของเทพไดโอนิซัสดังขึ้น "ข้างในนั่นคือของขวัญจากข้า จงใช้มันอย่างชาญฉลาดและรับผิดชอบล่ะ อย่าให้ข้าต้องผิดหวัง" เทพไดโอนิซุสทรงยิ้มอย่างมีเลศนัย "และจำไว้ว่า...ชีวิตคืองานเลี้ยง  จงสนุกไปกับมันให้เต็มที่!"

- โรลเพลย์รับจึงจะได้รับของที่ระลึก

- คุณไปนั่งสนทนากับพ่อตามลำพังและพ่อชวนคุยเรื่องแม่

Jayvik ตอบกลับเมื่อ 2024-12-22 23:42 21/12/202420.00 น.เจวิคเดินมายังโถงสภาโอลิมปัสเวลาพอดีเป๊ะ ...

Javik ผู้สืบสายเลือดแห่งเฮอร์มีสแห่งค่ายฮาล์ฟบลัด กระท่อมหมายเลข 11

เทพเฮอร์มีสทรงพอพระทัยในคำยืนยันของเจ้า และประทานของขวัญชิ้นนี้แก่เจ้า

(ถุงผ้าใบเล็กๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า มีสัญลักษณ์คาดูเซียสปักอยู่)

"เอาล่ะ เจ้าหนู!" เทพเฮอร์มีส ผู้มาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่รวดเร็วราวกับสายลม ตรัสกับเจ้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ข้าได้ยินคำขอของเจ้าแล้ว และข้าก็ชอบความกระตือรือร้นของเจ้าเสียด้วยสิ! ข้างในนั่นมีของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้า หวังว่าเจ้าจะชอบมันนะ"

พระองค์ทรงขยิบตาให้ "แต่จำไว้นะ Javik บางครั้ง ของขวัญล้ำค่าที่สุดก็ไม่ใช่สิ่งของ แต่เป็นประสบการณ์และมิตรภาพต่างหากล่ะ!"

เทพเฮอร์มีสทรงตบไหล่เจ้าเบาๆ ก่อนจะไปร่วมปาร์ตี้กับเทพองค์อื่นต่อ

ทิ้งไว้เพียงถุงผ้าใบเล็กๆ  และคำพูดที่อบอุ่น

- โรลเพลย์รับจึงจะได้รับของที่ระลึก

Nymeria HEROES

OLYMPUS FIELD TRIP - 12
21-12-2024 | 20.00 PM

               ห้องโถงใหญ่ที่งดงามตระการตาเกินกว่าจินตนาการใด ๆ ดวงตาสีเฮเซลของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวังและเต็มไปด้วยความตื่นตา เพดานสูงโปร่งราวกับท้องฟ้าแท้จริงมีดวงดาวระยิบระยับประดับเต็มทั่วบริเวณ บัลลังก์ทองคำของเหล่าเทพตั้งเรียงรายล้อมรอบเตาผิงมหึมาที่เปลวไฟลุกโชติช่วง สีทองแดงสะท้อนแสงสว่างนวลไปทั่วทั้งโถง ด้วยสายตาที่กวาดมองความงดงามของโถงอันกว้างใหญ่ ผนังหินอ่อนสีขาวนวลประดับด้วยทองคำแกะสลักลวดลายอย่างวิจิตร เพดานสูงโปร่งฉายแสงดาวระยิบระยับราวกับค่ำคืนในดินแดนแห่งเทพเจ้า ความงามอันน่าเกรงขามนั้นดึงดูดความสนใจของร่างบางขณะเธอก้าวไปยังที่นั่งของเหล่าเดมิก็อด

               “งดงามสมบูรณ์แบบ ความหรูหราของทวยเทพเป็นเช่นนี้เอง” ไนมีเรียพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เสียงสะท้อนคล้ายกระซิบตอบรับในความเงียบสงบ

               “เหมือนพวกเขาจะอยากอวดให้รู้กันว่าใครเป็นใหญ่” คลาริสซ่า เอ่ยขึ้น น้ำเสียงมีทั้งความล้อเลียนและความเคารพในที

               ฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะแผ่วเบา "น่าเศร้าจริงๆ ที่ดั้นด้นมาถึงสมาคมเหล่าเทพ แต่ครัง้นี้ก็ยังไม่ได้เจอแม่.." ดวงตาของเธอหยุดอยู่ที่บัลลังก์กลางที่โอ่อ่าที่สุด มันเป็นของซุส เทพผู้เป็นใหญ่ ประดับด้วยอัญมณีหลากสีและทองคำบริสุทธิ์ ราวกับจะบอกทุกคนที่มองว่าที่นี่คือจุดศูนย์กลางของอำนาจสูงสุด เธอจงใจรับบทเด็กกำพร้า(?) หนึ่งวันแล้วเข้าไปทำตาใสมองภาพครอบครัวพร้อมหน้า พ่อเจอลูก ลูกเจอแม่ ร่วมเป็นพยานแก่พวกเขา

เดี๋ยวปั๊ดฝากตัวเป็นลูกบุญธรรมสักคนในนี้เสียเลย!!

21.00 PM

               เด็กสาวเคบินยี่สิบนั่งปั้นยิ้มอยู่บนที่นั่งสำหรับเดมิก็อด ดวงตาสีเฮเซลของเธอเบนมองอาหารที่ถูกจัดเรียงอย่างประณีตอยู่ตรงหน้า เหมือนจะยังมีแค่อาหารเรียกน้ำย่อยยังไม่จัดเสิร์ฟจานหลัง บรรยากาศภายในโถงนั้นยังคงเงียบงันทว่าเต็มไปด้วยผู้คน เหล่าทวยเทพนั่งประจำบัลลังก์ของตน ในขณะที่เหล่าเดมิก็อดและเทพชั้นผู้น้อยจับจองที่นั่งตามโต๊ะโดยรอบ

               เสียงของ ซุส ผู้เป็นใหญ่ในหมู่เทพโอลิมเปียนดังขึ้น กังวานก้องไปทั่วห้อง

               “วันนี้คือวันเหมายัน วันที่เรามาเจอกันประจำทุกปี” เขากล่าว ดวงตาที่เต็มไปด้วยอำนาจจับจ้องเหล่าผู้ฟัง “ก่อนที่เราจะเริ่มงานเลี้ยง ข้าขอเล่าถึงสิ่งที่ข้าและพี่น้องได้เผชิญในอดีต เรื่องราวแห่งสงครามที่เปลี่ยนแปลงโลกนี้”

               “พ่อของเรา โครนอส กลืนกินพี่น้องทุกคนของข้าเพราะกลัวคำทำนายว่าจะถูกโค่นล้มโดยลูกของเขาเอง” เสียงของซุสหนักแน่นแต่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าเบา ๆ “รีอา แม่ของพวกเรา ซ่อนข้าไว้บนภูเขาไอดา และหลอกล่อโครนอสด้วยก้อนหินห่อผ้าแทนตัวข้า”

               ไนมีเรียจินตนาการถึงโครนอสผู้ยิ่งใหญ่ที่นั่งอยู่ในวังของเขา แววตาดุร้ายและเต็มไปด้วยความหวาดระแวง มารดาที่กล้าหาญของเขาต้องทุ่มเทเพียงใดเพื่อปกป้องบุตรคนสุดท้องของตน

               “เมื่อข้าเติบโต ข้ากลับมาทวงสิทธิ์ของข้า” ซุสกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ข้าใช้ยาที่เมทีสมอบให้ บังคับให้โครนอสคายพี่น้องออกมา เฮร่า โพไซดอน ฮาเดส เดเมเทอร์ และเฮสเทีย”

               เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังจากผู้ฟัง ไนมีเรียเงยหน้ามองเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ความสง่างามของเขาในยามเล่าเรื่องนั้นตรึงสายตาของเธอ

               “เรารวมพลังกันและปลดปล่อยไซคลอปส์กับเฮกาตอนเคียรีสจากทาร์ทารัส ไซคลอปส์มอบสายฟ้าให้ข้า ตรีศูลแก่โพไซดอน และหมวกล่องหนแก่ฮาเดส”

               ไนมีเรียรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนในคำพูดของซุส ภาพสงครามที่โหมกระหน่ำปรากฏในใจของเธอ

               “การต่อสู้นั้นกินเวลาสิบปีเต็ม โครนอสและเหล่าไททันดุร้าย แต่เราก็ยืนหยัด สุดท้าย ชัยชนะเป็นของเรา!”

               เสียงปรบมือดังขึ้นเบา ๆ เหล่าทวยเทพพยักหน้ารับในชัยชนะครั้งสำคัญ

               “แต่ชัยชนะนั้นไม่ได้หมายความว่าความสงบสุขจะคงอยู่ตลอดไป” ซุสกล่าว สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “โครนอสถูกโค่น แต่ไกอา ผู้เป็นมารดาของเขา ส่งไทฟอนและเอนเซลาดัสมาท้าทายเราอีกครั้ง”

               ไนมีเรียนึกภาพไทฟอนสัตว์ร้ายที่สูงใหญ่จนบดบังท้องฟ้า และเอนเซลาดัสที่พ่นเปลวเพลิงอันร้อนแรงออกมาราวกับภูเขาไฟ เธอเคยเจอแค่ไคมีร่าแค่นั้นมันก็เล่นซะเกือบแย่ ถ้าเป็นคู่ต่อสู้ของทวยเทพคงร้ายกาจยิ่งกว่านั้น

               “ไทฟอนมีพลังมหาศาล” ซุสเล่าต่อ “มันเกือบทำลายพวกเรา ข้าถูกจับไว้และเกือบพ่ายแพ้ แต่ด้วยความร่วมมือของพี่น้อง พวกเรากลับมาสู้ต่อ”

               ดวงตาของซุสวาววับ “ข้าใช้สายฟ้าฟาดใส่ไทฟอนจนมันล้มลง กักขังมันไว้ใต้ภูเขาเอตนา”

               ไนมีเรียประทับใจในความเด็ดเดี่ยวและความกล้าหาญของทวยเทพ พวกเขาไม่ได้แค่เอาชนะศัตรู แต่ยังเป็นผู้นำที่รวมพลังของเหล่าทวยเทพ

            “หลังจากชัยชนะครั้งนั้น เราได้สร้างระเบียบจักรวาลใหม่” ซุสเล่า “โพไซดอนปกครองท้องทะเล เฮเดสดูแลโลกใต้พิภพ ส่วนข้าปกครองสวรรค์”

               ผู้ฟังอย่างเธอพยักหน้าเบา ๆ ความยุติธรรมและการจัดการของซุสแสดงให้เห็นถึงความเป็นผู้นำที่แท้จริง

               “แต่พวกเจ้าจงจำไว้ว่า อำนาจมาพร้อมความรับผิดชอบ” ซุสกล่าว “เมื่อมนุษย์รุ่นแรกประพฤติผิด เราไม่มีทางเลือกนอกจากชำระล้างโลกด้วยน้ำท่วมครั้งใหญ่”

               เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “แต่เมื่อโลกสงบลง ข้าให้เดอูคาลิออนและพีร์รา ผู้รอดชีวิต สร้างมนุษย์รุ่นใหม่จากหิน พวกเขาคือจุดเริ่มต้นของยุคมนุษย์ใหม่”

               ไนมีเรียรู้สึกถึงความเมตตาและความยิ่งใหญ่ในคำพูดของเขา โลกที่พังพินาศได้รับโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้งหลังซุสเล่าจบ เสียงเพลงบรรเลงขึ้น เบา ๆ แต่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ เหล่าเทพเริ่มต้นเต้นรำ ไนมีเรียมองไปรอบ ๆ พลางยิ้มเล็กน้อย ความคิดของเธอจมอยู่กับเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ของเทพเจ้า

               “เรื่องราวพวกนี้น่าทึ่งนะ พอได้มาฟังจากเจ้าของตำนานก็ให้ความรู้สึกอีกแบบ” คลาริสซ่ากล่าว เสียงของเธอเจือความชื่นชม

               “ใช่” หญิงสาวตาคมตอบเบา ๆ “แต่เราก็ต้องไม่ลืมว่า ทุกชัยชนะมาพร้อมราคาที่ต้องจ่าย”

               อาหารมื้อใหญ่ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ บรรยากาศเปลี่ยนไปจากความเคร่งขรึมเป็นเสียงหัวเราะและพูดคุยที่ผ่อนคลายไนมีเรียนั่งอยู่ที่โต๊ะยาวสำหรับเหล่าเดมิก็อด ดวงตาสีเฮเซลของเธอจับจ้องอาหารบนโต๊ะ มีทั้งขนมหวานหลากชนิดและอาหารคาวที่จัดแต่งอย่างวิจิตร แม้เธอจะยังคงรู้สึกไม่คุ้นเคยกับการอยู่ในหมู่เทพเจ้าและบุตรหลานของพวกเขา แต่เธอก็รักษาท่าทางสง่างามไว้

               “เธอไม่สนใจที่จะลองชิมของหวานนั่นหน่อยหรือ?” คลาริสซ่าถาม น้ำเสียงมีความอยากรู้อยากเห็น

               “ฉันกำลังคิดว่าควรเริ่มจากอะไรดี” ไนมีเรียตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

เวลา 22.00 น. 

               เสียงเพลงจังหวะเชื่องช้าโรแมนติกดังขึ้นจากมุมหนึ่งของโถง อะพอลโลในบทบาทของดีเจยืนอยู่ข้างเวทีเล็กร่างสง่างามของเขาขยับตัวเล็กน้อยตามจังหวะเพลง

               เธอยิ้มเล็ก ๆ แล้วเบนสายตากลับไปยังฟลอร์เต้นรำ คืนนี้ยังอีกยาวไกล และเต็มไปด้วยความทรงจำที่จะติดตัวเธอไปตลอดชีวิต เมื่อเสียงประกาศของซุสดังก้องไปทั่วห้องโถงเป็นครั้งสุดท้าย แสงไฟนวลจากเปลวเพลิงในเตาผิงของเทพีเฮสเทียก็ดูเหมือนจะส่องสว่างยิ่งขึ้น เสียงบรรเลงกับเสียงเครื่องเป่าแตรทองเริ่มบรรเลง เพลงจังหวะเชื่องช้าดูสง่างามเหมาะสมกับค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความทรงเกียรติ

               ธิดาเฮคาทีมองไปยังฟลอร์เต้นรำที่ตั้งอยู่กลางโถง ห้องที่เงียบสงบเมื่อครู่เริ่มคึกคักด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ และเสียงกระซิบสนทนา ทุกสายตาหันไปยังบัลลังก์สูงสุดของซุส เทพผู้ยิ่งใหญ่แห่งโอลิมปัสลุกขึ้นยืน สายฟ้าประกายเล็ก ๆ ล้อมรอบตัวเขา ทุกการเคลื่อนไหวช่างสง่างามและเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ

เทพีเฮร่า ผู้เป็นราชินีแห่งโอลิมปัสก้าวขึ้นไปยืนเคียงข้างซุส เธอสวมชุดคลุมสีงาช้างประดับด้วยเพชรและทองคำ รัศมีอันสง่างามเปล่งประกายรอบตัวเธอ เธอแย้มยิ้มเล็กน้อย ดวงตาของเธอสะท้อนความมั่นคงและความเป็นผู้นำ

               ซุสยื่นมือให้เฮร่า เธอวางมืออย่างสง่างามบนฝ่ามือของเขา ทั้งสองก้าวลงมายังฟลอร์เต้นรำที่เปิดโล่งตรงกลางห้องโถง ทุกสายตามองพวกเขาด้วยความชื่นชม

               เมื่อทั้งสองเริ่มขยับตามจังหวะเพลงที่อะพอลโลเป็นดีเจ ฟลอร์เต้นรำก็กลายเป็นเวทีแห่งความงดงาม การเคลื่อนไหวของซุสและเฮร่าราวกับการแสดงอันทรงเกียรติในท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบ ถัดไปก็มีเทพองค์อื่นทยอยขึ้นลุกไปเปิดฟลอร์ ไล่ลำดับมาจนถึงพวกเธอ

ข้อมูลส่วนตัว

ชื่อ: Nymeria Reyanca Henlady

สายเลือดเทพ: เฮคาที

สถานที่พำนัก: ค่ายฮาล์ฟบลัด เคบิน 20

คำยืนยัน:

ข้าพเจ้าขอรับรองว่า ข้าพเจ้าจะเก็บรักษาของขวัญที่ระลึกนี้ไว้เป็นอย่างดี และจะไม่นำไปใช้ในทางที่ผิด

ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ของขวัญนี้เป็นสิ่งของที่มีคุณค่าทางจิตใจ ไม่ใช่อาวุธหรืออุปกรณ์สวมใส่

ข้าพเจ้าตกลงรับของขวัญแบบสุ่มจากเหล่าเทพ

ลายเซ็น:

รางวัลแนบท้ายโรล: +100 พลังน้ำใจ +2 Point (เวลเกิน 15) , +100 ศรัทธา 

 ความโปรดปรานจากพ่อแม่เทพเพิ่มขึ้น+70 แต้ม (เข้าทุกกิจกรรม)  

 BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15 เลือก ซุส

@God 

Nymeria ตอบกลับเมื่อ 2024-12-23 04:41 #boxNYMERA { border: 0px solid #152cd5; padding: 15px;

Nymeria Reyanca Henlady แห่งเคบิน 20 ผู้สืบสายเลือดแห่งเฮคาที,

เทพีเฮคาทีทรงรับรู้ถึงคำยืนยันของเจ้า และประทานของขวัญชิ้นนี้แก่เจ้า

ไอริสได้เดินมาหาคุณ และยิ้มอย่างอบอุ่น ดูเหมือนเด็กคนนี้จะไม่ได้เจอแม่สินะ

ก่อนยื่นกล่องสีดำให้ นี่คือของขวัญจากแม่ของเธอฝากมาให้ ส่วนนี่กระดาษโน้ตจากแม่

เมื่อไนมีเรียรับและเปิดอ่านก่อนปรากฎเป็นวิดีโอแทนจะเป็นข้อความบนกระดาษ

(คุณได้รับ กล่องสีดำ)

"บุตรแห่งข้า"  เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้น ราวกับสายลมพัดผ่านหมู่แมกไม้ในยามราตรี "เจ้าเติบโตขึ้นอย่างงดงาม สมกับเป็นผู้สืบทอดแห่งข้า"

เทพีเฮคาทีภายในเงามืดที่อยู่ในวิดีโอยิ้ม เธอสวมฉลองพระองค์สีดำสนิทเปล่งประกายระยิบระยับดุจดวงดาวบนท้องฟ้า "จงรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ ภายในกล่องนี้คือของที่ระลึกที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้า และย้ำเตือนถึงสายสัมพันธ์ระหว่างเรา"

"ขอให้ของที่ระลึกนี้ นำทางเจ้าในยามมืดมนและปกป้องเจ้าจากภยันตราย อีกทั้งดูเหมือนสร้อยของลูกใกล้จะหมดสภาพแล้ว หากปล่อยไว้แบบนี้แคลร์คงจะกลายเป็นผีเร่ร่อนและลืมเลือนทุกความทรงจำ แต่แม่ช่วยย้ายแคลร์มายังของที่ระลึกที่อยู่ในกล่องนี้แล้ว ต่อไปนี้แคลร์จะติดอยู่กับสิ่งนี้แทน"

หลังจดหมายทำหน้าที่เสร็จมันก็สลายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไนท์บลูมมิ่ง

- โรลเพลย์รับจึงจะได้รับของที่ระลึก

Denista BELIEVER

NEREZA HENLADYS

Lovers of Pleasure ❣ Head Counselor Cabin 10

ทันทีที่เวลาวนมาจนถึงช่วงสองทุ่ม ปลายทางของทุกคนเปลี่ยนจากการวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานไปเป็นการเข้าร่วมพีธีครอบครัวที่สุดจะสำคัญ ‘ งานเลี้ยงแห่งเหมายัน ’ หลายชีวิตที่สะดวกได้หันมาสวมใส่ชุดเช่นชาวกรีกโบราณที่ทำให้ทุกคนคล้ายว่าเป็นนางฟ้านางสวรรค์ตามภาพวาดเขียนภายในโบสถ์ เสียงดนตรีที่คอยบรรเลงขับกล่อม เสียงสนทนารวมไปถึงเสียงหัวเราะอย่างอบอุ่นของครอบครัวทำให้คนที่ไม่เคยสัมผัสถึงบรรยากาศเช่นนี้ถึงกับขมวดคิ้ว

เนเรซ่านั่งกับพี่น้องสายเลือดอะโฟรไดท์ ความงามของโต๊ะย่อยที่แยกออกมานี้แทบจะเรียกได้ว่าจับสายตารวมไปถึงความสนใจของคนมากมายตามฉบับของธิดาและบุตรเทพีแห่งความงามที่โดดเด่นในเรื่องรูปโฉมราวกับว่ามันเป็นคำสาป .. ต่างก็ตรงที่แต่ละคนมีความชอบรวมไปถึงสไตล์ของตัวเอง

เมเรซเลือกที่จะนั่งพิงเสาเงียบ ๆ เจโนวีฟก็กำลังคุยเล่นกับทิปตาที่มาเยี่ยมที่โต๊ะ วิโอน่าหนักหน่อย เธอพยายามส่งยิ้มสุภาพให้หลายคนด้วยความเป็นมิตร แต่ไม่ใช่กับเนเรซ่า เฮนลาดินที่ใช้สายตาจับจ้องรอบ ๆ ราวกับว่าเธอคือเหยี่ยวที่คอยสังเกตการณ์สลับกับคอยรับประทานอาหารโดยที่ไม่ได้สนใจใคร

ตั้งแต่พิธีการ ไปจนถึงไม่มีพิธีการ จบลงที่การเปิดฟลอร์เต้นรำอย่างหรูหราอลังกาลของเหล่าผู้ปกครองที่ไม่มีเศษเสี้ยวของการเป็นมนุษย์ เนเรซ่าพบว่าตัวเองวางตำแหน่งไว้ที่การเป็นผู้ชมอย่างสงบเสงี่ยม เธอไม่คิดจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ แม้ว่าจะมีคนอยากเข้ามายุ่งจนใจแทบขาดก็ตาม

“ เขามองเธอมาเกือบชั่วโมงแล้ว เต้น ๆ สักเพลงเถอะน่า ” เมเรซที่อยู่ข้าง ๆ เธอตัดสินใจเอ่ยเสียงเรียบเพื่อช่วย ‘ เจโรม ’ ชายหนุ่มจากเคบินสามที่เหมือนจะหลงเสน่ห์ธิดาอะโฟรไดท์เข้าเต็มเปาโดยที่ไม่ได้นึกเลยว่าบางครั้งสายเลือดอะโฟรไดท์ก็สามารถอำมหิตได้ถึงขนาดที่เรียกว่าไร้หัวใจ ฉะนั้นตัวเขาจึงไม่แปลกใจเลยที่น้องสาวผู้ครองตำแหน่งที่ปรึกษาบ้านจะสามารถตอบเสียงเรียบได้ด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ

“ ไม่ ”

เป็นอันจบข่าว

ในหัวของเนเรซ่ายังคงฉายภาพความโอ่อ่ารวมไปถึงเรื่องเล่าสารพัดที่ลอดออกมาจากปากของซุสในระหว่างช่วงก่อนเปิดฟลอร์ เธอกำลังพยายามเชื่อมโยงและประเมินความสัมพันธ์ของเทพแต่ละองค์เข้าด้วยกัน เผื่อว่าจะได้กระจ่างในสาเหตุที่ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับทวยเทพมันวุ่นวายและเกี่ยวพันกันไปมายิ่งกว่าปริศนาแก้ปมไหมพรม

รางวัลแนบท้ายโรล: +100 พลังน้ำใจ , +2 Point , +100 ศรัทธา
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อ: Nereza Henladys
สายเลือดเทพ: อะโฟรไดท์
สถานที่พำนัก: ค่ายฮาล์ฟบลัด เคบิน 10
คำยืนยัน:
ข้าพเจ้าขอรับรองว่า ข้าพเจ้าจะเก็บรักษาของขวัญที่ระลึกนี้ไว้เป็นอย่างดี และจะไม่นำไปใช้ในทางที่ผิด
ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ของขวัญนี้เป็นสิ่งของที่มีคุณค่าทางจิตใจ ไม่ใช่อาวุธหรืออุปกรณ์สวมใส่
ข้าพเจ้าตกลงรับของขวัญแบบสุ่มจากเหล่าเทพ


ลายเซ็น:


ความโปรดปรานจากพ่อแม่เทพเพิ่มขึ้น+70 แต้ม (เข้าทุกกิจกรรม)
BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15 เลือก อะโฟรไดท์

Timeline at [Time/Date]

Nereza ตอบกลับเมื่อ 2024-12-23 11:54 แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Nereza เมื่อ 2024-12-23 12:15 /* Respons ...

Nereza Henladys แห่งเคบิน 10 ผู้สืบสายเลือดแห่งอะโฟรไดท์

เทพีอะโฟรไดท์ทรงรับรู้ถึงคำยืนยันของเจ้า และประทานของขวัญชิ้นนี้แก่เจ้า

(กล่องดนตรีแกะสลักจากเปลือกหอยมุกสีชมพู ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า)

"โอ้... ลูกสาวที่รักของข้า" เสียงหวานดุจเพลงขับกล่อมดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมหวานของกุหลาบพันปี เทพีอะโฟรไดท์ในชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนเยื้องกรายเข้ามาหา "เจ้าช่างงดงามราวกับเทพธิดาตัวน้อยสมกับเป็นธิดาแห่งข้า"

พระองค์ทรงสัมผัสกล่องดนตรีเบาๆ  เปลือกหอยมุกสีชมพูเปล่งประกายระยิบระยับ "จงรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ ลูกสาวที่รัก ขอให้เสียงเพลงจากกล่องดนตรี นำพาความรักและความสุขมาสู่เจ้า"

เทพีอะโฟรไดท์ทรงมอบกล่องดนตรีให้เจ้าพร้อมกับจุมพิตที่หน้าผาก ก่อนจะเดินไปหาแอรีส ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมหวาน และความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ โดยก่อนไปเทพีแอบกระซิบ 

- โรลเพลย์รับจึงจะได้รับของที่ระลึก

Laura BELIEVER

[Olympus] Hall of Olympus

ย้อนเวลา 21/12/2024 เวลา 22.30

---

เด็กสาวที่ร่วมงานอยู่สักพักใหญ่งานรื่นเริง รวมถึงเพลงที่ถูกบรรเลงอย่างสนุกสนาน

ไม่นานผู้เป็นบิดาก็ดูจะมีความสุขอย่างมากเค้ามอบของขวัญให้กับเธอ 

มันเป็นกล่องไม้แกะสลักอย่างปราณีตถูกปรากฏขึ้นตรงหน้า 

พร้อมร่างของอีกฝ่ายที่เดินเข้ามาหา  พร้อมคำชื่นชม พร้อมกับคำกล่าวคำสุดท้ายพูดถึงการใช้ชีวิตในงานเลี้ยงที่สนุกอย่างเต็มที่

เด็กสาวเอื้อมมือไปรับกล่องไม้นั้นทันที

“ ให้หนูหรอ ” เธอถามพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อย

ตอนอีกฝ่ายจะยกมือขึ้นขยี้หัวเธอเบาๆ แบบว่าเอ็นดู 

“ เจ้านี้ก็นะ ” เค้าหัวเราะชอบใจกับความยียวนกวนประสาทของลูกตนเอง

ไม่นานทั้งคู่ก็เดินไปนั่งคุยกัน  ปกติแล้วเธอจะไม่เห็นบิดาของเธอในร่างนี้เท่าไหร่

จะเห็นก็แต่คุณลุงที่หน้าตาดูขี้เมาหัวฟู  แต่ถ้าผู้เป็นพ่อในร่างนี้ก็ดูดีใช้ได้อยู่

“ เพราะว่าหนูสวยเหมือนใคร ” เธอแกล้งถามเขา 

คำถามของเด็กสาวทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับสายหัวไปใส่หัวมา 

“ จะให้สวยเหมือนเราหรือยังไง ” เค้าตอบแบบกวนเล็กน้อย

เด็กสาวเองก็ขำออกมาอย่างชอบใจมันก็เป็นคำตอบที่แน่อยู่แล้วว่าเธอนั้นได้แม่มาเต็มๆ คงไม่ต้องถามเลยว่าความสวยนี้มาจากไหน

เพราะร่างพ่อที่จะเห็นตอนเป็นมนุษย์  มันก็... นั่นแหละเธอไม่ได้ผมหยิกเหมือนพ่อนิเธอเป็นเด็กสาวผมตรง แต่จะหยิกแล้วก็ฟูบ้างเป็นบางเวลา

“ แล้วพ่อใหม่เป็นยังไงบ้าง เค้าดีกับหนูหรือเปล่า ” อยู่อยู่ผู้เป็นบิดาก็ถามถึงพ่อคนใหม่

น่าจะหมายถึงสามีใหม่ของแม่นั่นแหละ  ว่ามีนิสัยยังไงเป็นคนยังไง ด้วยท่าทีที่ดูเป็นห่วง

“ ก็ดีนะ เค้ารวย แต่เค้าก็รักลูกของเค้าดี เหมือนพ่อคนอื่นๆ ที่รักลูก ” เธออธิบายสั้นๆ 

“ เค้ามีลูกติดเหมือนกัน แต่เค้าก็ไม่ได้รักหนูน้อยไปกว่าลูกติดเขานะ เค้าให้ทุกอย่างเหมือนกับที่ให้ลูกเค้านั่นแหละให้หนูไปเรียน โรงเรียนเดียวกันด้วย ” เธอเสริม

เธอมองหน้าผู้เป็นบิดาใบหน้าของเค้าแอบรู้สึกผิดเล็กน้อย 

“ อืมมมม ” 

“ แต่บางเรื่องเค้าก็ไม่ได้ให้ อย่างถ้าหนูอยากไปเที่ยวกับเพื่อนหนูก็ต้องจ่ายเงินเองเอาเงินเก็บออกมาจ่าย นานนานนานครั้งที่เค้าจะให้เงินบ้าง ” เธอบอก แบบเป็นการพูดถึงความน้อยใจให้ฟัง

“ อ๋อ แล้วของขวัญวันเกิดส่วนมากของขวัญหนูเล็กกว่าของพวกลูกเค้าน่ะ ” เธอรีบพูดเรื่องของขวัญเพราะบางทีมันก็แอบทำเธอน้อยใจ บางปีเธอไม่ได้ของขวัญด้วยซ้ำ หรือบางครั้งเค้าก็ลืมวันเกิดเธอไปแล้ว

“ แล้วอยากได้ของขวัญอะไร ” 

อยู่ๆ ผู้เป็นพ่อก็ถามขึ้นถึงเรื่องของขวัญของเธอ 

“ หนูหรอ ” เธอยกนิ้วชี้ที่ตัวเอง เเอบดีใจพ่อจะซื้อของขวัญให้เธออย่างนั้นหรอ

“ เราก็คุยกันอยู่สองคน ไม่ถามเจ้าแล้วจะให้เราถามใครกัน ” 

อีกฝ่ายยักไหล่เป็นเหมือนกันกวนประสาทเธอเล็กน้อย ส่วนของเด็กสาวเองก็ขมวดคิ้วเบาๆ

“ หนูอ่ะ อยากจะบอกพ่อว่า ก่อนหนูจะมาที่นี่หนูมีกระต่ายตัวนึง ชื่อขนุน ”  พูดจบเด็กสาวก็กระแอมเล็กน้อยเธอขยับตัวเข้าหาพ่อ

“ หนูอยากได้กระต่าย ” นั่นแหละคือของขวัญของเธอที่เธออยากได้

“ กระต่ายเนี่ยนะ ” ฝ่ายดูจะไม่เข้าใจกับความชอบของลูกสาวตัวเองเท่าไหร่

“ ขอคิดดูก่อนแล้วกัน ” 

เค้ายิ้มออกมา  ก่อนที่จะถามเรื่องของผู้เป็นมารดาต่อ

“ แล้วเค้าเลี้ยงแม่สุขสบายดีหรือเปล่า ” 

ที่ถามมาน่าจะหมายถึง  พ่อเลี้ยงของเธอเลี้ยงดูแม่เป็นยังไงบ้าง เเบบว่ามันวนกลับมาเรื่องเเม่ได้ยังงนะ เมื่อกี่ยังกระต่ายอยู่เลย ตัดบทคนเก่งสุดๆ

“ เค้าก็ดูรักแม่ดีนะ ให้แม่ทุกอย่างทุกอย่างเลย พาแม่ไปออกงานด้วย ดูมีหน้ามีตาในสังคม อ๋อ!! แล้วพวกเค้าก็จดทะเบียนกันด้วยนะ ”

เธอพูด  ข้อสุดท้ายทำให้มือของไดนิซุสเเอบกำหมัดเล็กน้อย

“ ทำไมหึงหรอ ” เธอหรี่ตามองอีกฝ่าย ที่พยายามข่มอาการเอาไว้แต่ก็ดูออกอยู่ดี

“ ใครหึง ข้าหรอ ไม่มี ” เค้าบ่ายเบี่ยง ว่าไม่ใช่ แต่สีหน้าก็คือบ่งบอกได้ชัดเจนพอสมควร

“ แม่เค้าโกรธพ่อหรือเปล่า ”

อีกฝ่ายถาม  นัยน์ตาเค้าดูเศร้าเล็กน้อย 

“ ก็คงนิดนึงมั้ง เค้าไม่เคยพูดถึงพ่อให้หนูฟังเลย เค้าบอกแค่ว่าอยู่อยู่พ่อก็หายไป ติดต่อไม่ได้ เห็นบอกว่าพ่อไปทำงานต่างเมือง แล้วพ่อก็หายไปเลย ” เธอเล่าเรื่องราวที่แม่ของเธอเล่าให้เค้าฟังตั้งแต่เด็กให้ฟัง

มันเป็นเหมือนนิทานที่ฝังอยู่ในหัว ของเด็กสาวมาตั้งแต่เล็ก แม่ของเธอบอกว่าพ่ออาจจะไม่ได้ตั้งใจมีเธอก็ได้

“ มันก็ไม่ผิดจากที่เธอว่าหรอก ” อีกฝ่ายพูดขึ้นสายตามือลอยเล็กน้อยมองออกไปด้านนอก

“ พ่อไม่ทันได้บอกอะไรเธอเลย วันที่จากมารู้ด้วยซ้ำว่าเธอท้อง ” สีหน้าของผู้เป็นบิดาแอบรู้สึกผิดเล็กน้อย

ตอนนี้บรรยากาศโดยรอบเสียงเพลงต่างๆถูกตัดออกโดยสิ้นเชิง  เนื่องมาจากการสนทนาที่ดุเดือดมันแอบออกมาไกลกว่า โถงที่เค้าเต้นรำกัน

“ งันพ่อก็กลับไปหาแม่บ้างสิ ” เด็กสาวพูดขึ้น หลังจากที่เธอเห็นผู้เป็นพ่อนั้นแอบรู้สึกผิดต่อแม่ของเธออย่างมาก

“ กลับไปแล้วขอโทษแล้วก็เล่าทุกอย่างให้เธอฟัง ” 

ทุกอย่างที่เธอพูดมันฟังดูง่ายแต่เอาเข้าจริงสำหรับโดนิซุสแล้วมันดูยากมาก 

“ เธออยากเจอพ่อหรือเปล่า ” ถ้าหากนับวันเวลาดูแล้วเทียบกับอายุของเธอที่ย่างเข้าสู่ 19 ปี แน่นอนว่าทั้งคู่ไม่ได้เจอกันเจอกันมาน่าจะร่วม 20 ปีเลย

“ ของแบบนี้มันไม่ลองไม่รู้หรือเปล่า แต่จะพูดไป...แม่ก็ไม่มีลูกใหม่กับตานั้นนะ ” เธอถามกลับเเบบพูดคำหลังเบากว่านิดนึง

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกเพราะพ่อเองก็ทำไม่ถูก พ่อทิ้งเธอมานานเกินไป ไม่เคยได้กลับไปดูแลเธอเลย ปล่อยให้เธอลำบาก”

“พ่อรู้ว่าพ่อทำให้เค้าทะเลาะกับครอบครัว  ” อีกฝ่ายเรื่องเล่าความหลังให้กับเด็กสาวฟัง

“ ที่บ้านเธอไม่ค่อยชอบหน้าพ่อเท่าไหร่ ” สิ่งที่พ่อของเธอพูดน่าจะหมายถึงปู่ย่า ที่จะไม่ชอบหน้าเธอไปด้วย

ส่วนเหตุผลก็น่าจะไม่ต้องถาม  เพราะพ่อเธอนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปหาแม่เธอเลยไง

“ แล้วพ่อรู้ได้ยังไงว่าหนูเป็นลูกพ่อ ” เด็กสาวทำกลับไป

“ หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะ ใครจะจำไม่ได้ ” พ่อของเธอตอบอย่างรวดเร็วเหมือนไม่ต้องคิดอะไรอะไรทั้งนั้น

“ หน้านี่ถอดแม่ออกมาเลย ” อีกฝ่ายตอกย้ำความมั่นใจ

“ หนูสวยเหมือนแม่ใช่ไหมหละ ” เธอสะบัดผมเล็กน้อย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ 

แล้วก็เด็กสาวดูมั่นใจอย่างมากว่าแม่ของเธอสวยเพราะเธอรู้ว่าตัวเธอก็สวยเหมือนกัน  แต่สิ่งที่ต่างจากแม่ของเธอน่าจะเป็นสีผม เพราะสีผมของเธอเป็นสีบอลทอง และสีผิวที่ขาวมาก ผิดกับสีแม่ของเธอที่จะไม่ขาวขนาดนี้

“ .... ” อีกฝ่ายอมยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“ แล้วพ่อเจอแม่ได้ยังไง ” 

คำถามที่เด็กสาวอยากรู้ว่าผู้เป็นบิดาของเธอไปจีบแม่เธอยังไงทำไมแม่ของเธอถึงหลงรักเขา ก็แน่น่ะสิร่างของเขาตอนที่เธอเห็นที่ค่ายมันคนละเรื่องกับที่นี่เลย 

ถ้าเธอเป็นพ่อเป็นแม่ที่หมายถึงปู่ย่าของแม่เธอ  ก็คงไม่ค่อยชอบหน้าพ่อเพราะดูเหมือนเป็นคนขี้เมาตลอดเวลา แบบว่าคนไม่เอาไหนอะไรประมาณนั้น

“ เจอที่งานเลี้ยง ” เค้าตอบกลับ

ทำให้เธอรู้ได้เลยว่าพ่อเธอแอบไปหนีเที่ยวอีกแล้วแน่นอน  “ โรมีโอจูเลียสุดๆ เลยแบบว่าเจอกันในงานเลี้ยง ” เด็กสาวแอบล้อเลียน

“ มันก็ไม่ถึงขนาดนั้นเพราะเราไม่ได้บาดหมางกัน ” อีกฝ่ายดูจะรู้เรื่องราวของโรมีโอกับจูเลียเป็นอย่างดี แถมยังทำเด็กสาวขำออกมาด้วย 

“ วันนั้นในงานราตรี แม่ของเธอน่ะโดดเด่นที่สุดในงานเลย เธอหยิบไวน์มาส่งให้เรา  บทสนทนาแรกของเธอน่ารักมาก ” 

คำพูดของผู้เป็นบิดาที่พูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มของเขาเหมือนจะลืมตัว เลย เมื่อเขาพูดถึงอดีตเค้าจะดูมีความสุขมาก

“ เธอชวนพ่อดื่ม แล้วถามพ่อว่าพ่อไม่ดื่มอะไรหน่อยหรอ ” 

“ แม่ไม่ได้เปิดด้วยการถามชื่อพ่อหรอกหรอ ” จะเริ่มสงสัยในตัวแม่ว่าเธอเองก็ดูเป็นคนที่ประหลาดเหมือนกันเดินเข้าไปคุยกับคนอื่นทั้งๆ ที่ไม่รู้จักเนี้ยนะ

“ ก็ใช่น่ะสิ ” พ่อของเธอยักไหล่ขึ้น อารมณ์เหมือนตัวเองหล่อมากเลยตอนนี้ ถ้าแม่เห็นพ่อในร่างนี้แม่อาจจะตกหลุมรักพ่ออีกรอบก็ได้ เเบบว่าเขาดูมีเสน่ห์เเพรวพราวสุดๆ ที่การเล่นหูเล่นตาใดๆ

“ เธอส่งไวน์แก้วนั้นให้พ่อด้งยนะ ” พ่อของเธอยังอวดไม่หยุด

“ แต่พอพ่อจับ ไวน์ในแก้วนั้นก็เปลี่ยนกลายเป็นน้ำเปล่าทันที ฮาาาา ฮ่าฮาาา ฮ่า ” อีกฝ่ายอธิบายเป็นเพราะว่าคำสั่งต้องห้ามของซุส ผู้เป็นบิดาของเค้าอีกที เมื่อพูดจบอีกฝ่ายก็ขำออกมาเเบบชอบอกชอบใจ

“ แล้วแม่รู้หรือเปล่า ” เธอรีบถามต่อด้วยความอยากรู้

“ น่าจะไม่เห็น แต่พ่อก็กินนะ กระดกหมดภายในครั้งเดียวด้วย ” อีกฝ่ายแอบขิงเบาๆ แบบว่าคอเเข็งอะไรราวๆนั้น เเต่จริงๆ ก็คือน้ำเปล่านั้นหละ

“ จ๊ะ ก็กินน้ำเปล่านิ ” 

“ ตอนนั้นบ้านของแม่น่ะ บอกว่าพ่อดูเป็นคนไม่มีอนาคต ” 

อยู่ๆ ผู้เป็นบิดาก็ตัดเข้าเรื่องเศร้าซะอย่างงั้น “ แต่เธอคือผู้สดใสมากๆ เลยนะ ” 

“ ห๊าาาา ” เธอแอบประหลาดใจเล็กน้อยเพราะปกติแม่เธอนั้นจะไม่ค่อยยิ้มหรือหัวเราะออกมาเท่าไหร่ยิ่งพ่อย้ำคำว่าแม่ชอบสดใสแม่เป็นคนสดใส ก็ยิ่งแอบรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย

“ เมื่อสมัยเธอยังสาว ” อีกฝ่ายตอบข้อสงสัยเธอทันที

แต่เหมือนว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเมื่อแม่ของเธอมีเธอ เพราะต้องแบกรับภาระหลายอย่าง การที่เป็นสาวที่ไม่ได้แต่งงาน แต่มีลูก มันเป็นเรื่องปกติที่จะถูกสังคมตีตราเอาเธอเลยต้องไปหาที่อยู่ ทำมาหากิน ครั้งเธอเด็กๆ จำได้ว่าค่อนข้างลำบาค จนเเม่ไปเจอพ่อเลี้ยงนี้หละ ทุกอย่างถึงได้ดูดีึขึ้นมาก

“ อาจจะเป็นเพราะหนู ” เด็กสาวหันมาโทษตัวเอง ถ้าหากไม่เป็นเพราะว่าแม่มีเธอพ่อกับแม่จะได้มีความสุขมากกว่านี้

“ ไม่หรอก เพราะถึงจะมีหรือม่มีสุดท้ายพ่อก็ต้องทิ้งเธออยู่ดี ” อีกฝ่ายพูดเหมือนรู้ตอนจบของนิทานเรื่องนี้ว่าไม่มีทางบรรจบลงได้

เมื่อสิ้นคำพูดอีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ ความอบอุ่นจากไออุ่นของผู้เป็นบิดา มันทำให้เด็กสาวรับรู้ได้ทันที

“ อย่าโทษตัวเองอีกเลย ” 

เขากล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น  วันนี้ผู้เป็นพ่อของเธอดูจะพูดคุยกับเด็กสาวเยอะมาก

“ หนูไม่โทษตัวเองหรอก ” เธอยิ้มออกมา น้ำตาที่เอ๋อล้นอยู่บริเวณดวงตาของเธอ

ไม่นานนิ้วโป้งของอีกฝ่ายก็เช็ดน้ำตาให้เด็กน้อย 

“ ไม่ร้องไห้นะ เจ้าเด็กขี้แย ” อีกฝ่ายยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอ

“ เธอจะร้องไห้ในงานรื่นเริงแบบนี้ไม่ได้ งานเลี้ยงสังสรรค์เราต้องสนุกกับมัน ” คำกล่าวของพ่อเธอ มันช่างเป็นเรื่องปกติมากเพราะเขาคือจะพอปาร์ตี้ยังไงล่ะ

เด็กสาวพยักหน้าตอบรับ 

“ เอาละกลับไปงานเลี้ยงกันได้แล้ว ” เขาลุกขึ้นก่อนจะเตรียมเดินกลับ แต่มือของร่างเล็กก็ดึงเอาไว้

“ เดี๋ยวก่อนสิ ” ลอร่าเบรคอีกฝ่ายเอาไว้ก่อน

“ พอจะกลับไปหาแม่ไหม ” อยู่อยู่เด็กสาวก็ถามคำถามขึ้นมาอีก

ผู้เป็นพ่อเห็นดังนั้นก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เค้ากลับลงมานั่งที่เดิม

“ สักวันนึง เราจะได้เจอกัน แบบพร้อมหน้าพร้อมตาสามคน ” 

คำสัญญาของผู้เป็นบิดาทำหัวใจของเด็กสาวพองโต  เธอขยับตัวแล้วก็กอดผู้เป็นบิดาของเธอก่อนจะร้องไห้ออกมายกใหญ่

ตอนนี้เธอเหมือนเด็กสาวที่จะงอแง  อยากจะมีครอบครัวที่อบอุ่นแบบคนอื่นเค้าบ้าง

“ ไม่ร้องไห้แล้วเด็กขี้แย ” ไดโอนิซุส ถึงกับขำท่าทีของ บุตรสาวของตนเอง

“ งานเลี้ยงรอพวกเราอยู่ ” อีกฝ่ายก็ตอบอยู่สักพัก เมื่อเห็นว่าว่าธิดาของตนหยุดงอแง เค้าก็ลุกขึ้นแล้วก็เดินจูงมือ ลอร่า เดินกลับเข้างานไป

“ ส่วนของขวัญ อย่างที่พ่อบอกนะ จำมันเอาไว้ให้ดีจงใช้มันอย่างชาญฉลาดและรับผิดชอบ ” ในระหว่างที่เดินเข้างานอีกฝ่ายก็ยังย้ำเตือนเรื่องของขวัญ ให้เธอใช้อย่างระวัง 

แต่ร่างเล็กก็ไม่ได้ถามว่ามันคืออะไร  แม้ในใจจะโคตรอยากรู้เลยก็ตาม เธอไม่ได้หวังให้มันเป็นเงินทอง แต่แต่แอบหวังว่ามันจะเป็นของที่ดี แล้วก็คุ้มค่า

ทั้งคู่เดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงเสียงเพลงค่อยค่อยดังขึ้นเรื่อยเรื่อย 

ดีเจยังคงทำงานอย่างหนัก  ส่วนที่อยู่ในงานเลี้ยงก็ถูกจัดเตรียมเสิร์ฟอย่างมากมาย เว้นแต่ผู้เป็นบิดาของเธอจะดื่มไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เขาทำได้แค่มองเท่านั้น ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะวันนี้เค้าดื่มไปหนักมากเเล้ว

เมื่อกลับมาถึงงานเลี้ยง อีกฝ่ายก็กลับไปนั่งส่วนเด็กสาวก็เตรียมจะออกไปเต้นรำกับเหล่าเทพ แต่ติดตรงจะต้องจับฉลากก่อน ร่างเล็กเดินเข้าไปพร้อมรอรับฉลากจากซุส ที่ให้เหล่าเทพจับไปก่อนหน้านี้เเล้ว เหลือเพียงเเต่เหล่าเด็กๆ ที่จะต้องมาจับในลำดับถัดๆ ไปนั้นเอง

" หนูขอจับด้วยค่ะ " เธอกล่าว รอรับผลของงานว่าต้องเต้นรำกับใครกัน

ตอนนี้สลากในมือนั้นอยู่ในมือของซุสแล้ว เธอเองก็ลุ้นสุดๆ มือกำกันเเน่น รอประกาศแล้วถ้าต้นเต้นรำกับซุสนี้คือจะไปไม่ถูกเลย เด็กสาวระทึกไปหมด หลังจากการจับใจมันตุ้มๆ ต่อมๆ บอกไม่ถูกเลย 

---

 รับของขวัญที่ระลึกจากไอโอนิซุส / คุยกับพ่อเรื่องเเม่ 

ลุ้นสุ่มหาคู่รำ ทวยเทพ