[ใกล้กับบ้านพักทิศเหนือ] หอสมุดประจำค่าย

Half-Blood Library Centre

ในบางครั้งการชนะสงครามไม่จำเป็นต้องใช้กำลังเสมอไป

หากเเต่ใช้สติปัญญาในการเเก้ไขเอาชนะด้วยชั้นเชิงเเละกลยุทธลดการสูญเสีย

เเละพละกำลัง หอสมุดเเห่งความรู้รวบรวมหนังสือทุกชนิดในโลกใบนี้

ให้เหล่าเด็กครึ่งเทพได้อ่านเเละยืมกลับไปศึกษาด้วยความเมตตาจากเทพีเเห่งปัญญาอะธิน่า 

สร้างไว้ให้เหล่าลูก ๆ เทพได้เข้ามาศึกษาหาความรู้

รู้เขา รู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง สติปัญญาย่อมเป็นของผู้ที่ไขว้คว้

าเเละเก็บเกี่ยวโอกาส เปิดให้บริการ 8.00 ถึง 17.00 ทุกวัน

Daemon HEROES

seeking knowledge

เดม่อนไม่ลืมอีกแล้ว เขากำลังเดินไปยังห้องสมุดของค่ายที่อยู่ทางทิศเหนือจากบ้านใหญ่ ซึ่งถ้ามาจากห้องพยาบาลนับว่าไม่ไกลมากเท่าไหร่ การออกแบบสถาปัตยกรรมสวยจริง ๆ และเหมือนคนออกแบบจะเป็น 1 ใน 7 วีรบุรุษ แอนนาเบธ เชส ธิดาแห่งอะธีน่า 

เดม่อนเดินเข้าไปภายในห้องสมุดเขาเดินไล่ตามแผนกชั้นหนังสือต่าง ๆในตอนแรกเขาเลือกไปยังชั้นของค่าย แต่กลับไม่เจอเกี่ยวกับถ้ำเหมืองสัมฤทธิ์วิเศษเลย เขาจึงไล่เดินหาอีกครั้ง คราวนี้เลือกแผนกสิ่งมหัศจรรย์

'สิ่งมหัศจรรย์' เดม่อนคิดในใจ คงไม่ใช่สิ่งมหัศจรรย์กับสัตว์วิเศษหรอกนะ ฮา ๆ บ้าน่า เดี๋ยวเจเค. ก็เรียกลิขสิทธิ์ค่ายหรอก 

เดม่อนไล่เดินหาชั้นหนังสือในแผนกนี้ เขาไล่ทีละเล่มก่อนสะดุดตา 'ถ้ำพิสดารของยักษ์ใหญ่' ใครมันคิดชื่อหนังสือฟะ เขาคิดในใจก่อนจะหยิบมันมาเปิดดูคร่าว ๆ เกี่ยวกับยักษ์โทรลล์ที่ดุร้ายหวงสมบัติ ในหนังสือบอกว่ามันปกป้องสัมฤทธิ์เซเลสเชียล 

"เหมือนจะตรงกับถ้ำที่เขาเจอแฮะ คิดว่าถูกเล่มแล้ว" เดม่อนหยิบหนังสือไปนั่งอ่านต่อที่โต๊ะส่วนกลาง เขาอ่านเนื้อหาในหนังสือก่อนสะดุดบางอย่าง

'เหมืองแร่เก่าแก่ที่เดิมเคยเป็นรางรถไฟร้างถูกทิ้งร้างในนอร์เวย์แต่ด้วยพลังบางอย่างมันได้ถูกพามายังป่าของค่าย' 

"โอ้ มิน่าล่ะทำไมสภาพเหมืองเหมือนกับเหมืองที่มนุษย์ธรรมดาเคยใช้งาน ที่แท้มันก็อยู่ที่อื่นมาก่อน" เดม่อนประติดประต่อเรื่องราวและไขความกระจ่างในใจได้ นอร์เวย์ โทรลล์ ไม่แปลก อสุรกายตัวนี้เป็นอสุรกายที่จะพบมากในแถบนั้น 

เดม่อนอ่านเพิ่มเติมอีกหน่อยจนหมดเล่ม เขาพอเข้าใจมาบ้างแล้วว่าป่าแห่งนี้ของค่ายหลาย ๆ อย่างที่เหมือนเขาเคยเห็นในหนังสือมันมาปรากฎที่นี่ แสดงว่าป่านั้นมีชีวิตและมันกำลังรังสรรค์สิ่งที่มัน้ตองการให้มารวมอยู่ที่ป่าของมัน 

เขาอ่านเสร็จก่อนลุกขึ้นนำหนังสือไปวางชั้นที่เดิม เพื่อจะเดินออกจากหอสมุดไปทำอย่างอื่นต่อ 

-

Cooper HEROES

12/01/2025 9.50 น. - 11.40 น.

บทที่ 30 

“นอนไม่หลับอีกแล้ว เพราะเจ้าเสียงนั้นแน่เลย”  

คูเปอร์บ่นพึมพำขณะเขานอนหงายมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า คืนที่แล้วเป็นอีกคืนที่เสียงปริศนาซึ่งอ้างตัวว่าเป็น… อะไรก็ช่างเถอะ มันตามมาหลอกหลอนเขาในความคิด เสียงนั้นสุขุม ลึกซึ้ง แต่แฝงความเจ้าเล่ห์บางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วน  

มันไม่ใช่ครั้งแรกด้วย ก่อนหน้านี้ เมื่อไม่กี่วันหลังจากถวายของบูชาแม่ตามปกติ เสียงนั้นก็ดังขึ้นมาในหัวครั้งแรก ราวกับสายลมเย็นที่กระซิบข้างหู  

“ลูกรักของแม่ ไม่มีสิ่งใดที่เจ้าจะทำให้แม่ภูมิใจได้เท่ากับใช้มันสมองของเขา… สร้างความอับอายให้เอโลอิส เพจ ช่วงที่เธออยู่ในค่าย”  

ตอนนั้นเขาถึงกับเกือบลุกขึ้นยืนและตะโกนว่า “อะไรนะ!” 

และเมื่อวาน… หลังถวายของเหมือนเดิม เสียงก็กลับมาอีกครั้ง  

“ใช่แล้ว ลูกรักของแม่ เจ้าจงใช้ภูมิปัญญาที่แม่มอบให้ไปใช้จัดการสั่งสอนนางให้รู้ซึ้งถึงเกียรติแห่งบ้านอะธีน่าเถอะ…”  

คูเปอร์ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ค้างคาในใจคืออะไรกันแน่ ความเคลือบแคลง หรือความไม่สบายใจที่ถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับปัญหาที่ไม่ใช่ของเขา  

เขาลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปข้างนอกเผื่อจะช่วยสงบจิตใจได้บ้าง ระหว่างที่เขาเดินผ่านทางเดินกรวดเล็กๆ สายลมยามเช้าพัดมากระทบใบหน้าเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของต้นสนทำให้เขาคลายความกังวลได้ชั่วคราว  

จนกระทั่งเขาเดินมาหยุดที่หน้าห้องสมุด  

“บางทีที่นี่อาจช่วยได้” เขาพึมพำก่อนจะผลักประตูบานใหญ่ที่ดูเก่าแก่เข้าไป  

เสียงบานพับดังเอี๊ยดเบาๆ กลิ่นกระดาษเก่าทำให้คูเปอร์รู้สึกสงบขึ้นในทันที ราวกับอากาศในห้องสมุดสามารถปลดปล่อยความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัวของเขาได้  

สายตาเขาไล่ไปตามชั้นหนังสือสูงเสียดเพดาน ก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่คุ้นเคย  

“ลิเลียน่า”  

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นก่อนจะยิ้มสดใสให้ “พี่คูเปอร์ มาได้ยังไงคะ ไม่ได้ไปหาอะไรอร่อยๆ ที่โรงอาหารหรือ”  

“พี่นอนไม่ค่อยสดชื่น เลยออกมาเดินเล่น” เขาเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะมองกองหนังสือที่เธอจัดเรียงไว้ “นี่น้องทำอะไรอยู่ล่ะ หาหนังสือไปสร้างเครื่องยิงหนังสืออัตโนมัติหรือเปล่า”  

ลิเลียน่าหัวเราะ “เปล่าค่ะ พี่ก็พูดเกินไป พอดีหนูกำลังหาข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องคุณแม่น่ะค่ะ”

เธอยื่นมือไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากกองแล้วส่งให้เขา “ช่วยหนูดูหน่อยได้ไหมคะ หนูต้องการเล่มนี้ ‘บทวิเคราะห์เทพโอลิมปัส’ แต่เป็นเล่ม 2 ”

คูเปอร์มองชื่อหนังสือแล้วเอื้อมมือไปหยิบจากกองข้างๆ “เล่มนี้ใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”  

คูเปอร์ถามต่อจากที่ติดค้างเมื่อครู่ “ว่าแต่ที่หมายถึงแม่หมายถึงเทพีอะธีน่า?”  

“ใช่ค่ะ หนูคิดว่าพี่น่าจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” เด็กสาวหรี่ตา “ก็เสียงปริศนานั่นไงล่ะ พี่ได้ยินอีกใช่ไหม”  

คูเปอร์มองหน้าลิเลียน่าด้วยความแปลกใจก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองบอกเองนี่หว่า“น้องรู้?”  

“แน่นอนค่ะ” เธอพูดเสียงเรียบ “พี่เล่าให้หนูฟังเองเมื่อครั้งก่อน หลังจากที่พี่ได้ยินเสียงนั้นครั้งแรก ตอนที่มันบอกให้พี่สร้างความอับอายให้เอโลอิส จำได้ไหม”  

ชายหนุ่มลูบคางเบาๆ “จำได้…”  

“แล้วครั้งนี้ล่ะ มันบอกอะไรพี่อีก” ลิเลียน่าถาม  

คูเปอร์ถอนหายใจ “บอกให้ใช้ภูมิปัญญาที่แม่มอบให้… สั่งสอนเอโลอิสให้รู้ซึ้งถึงเกียรติของบ้านเรา เพราะเธอว่าบ้านอะธีน่ามิอาจเทียบชั้นความฉลาดกับพวกนางสายเลือดแห่งเฮเฟตัสได้ อะไรทำน้องนั้น”  

เด็กสาวพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด “พี่คูเปอร์ นี่มันไม่ปกติแล้วค่ะ ท่านแม่ของเราไม่มีทางพูดแบบนี้”  

“นั่นแหละที่พี่รู้สึกแปลกใจ” ชายหนุ่มตอบ “แต่พี่ก็ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร”  

ลิเลียน่าหยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากกองแล้วเปิดหน้าที่เธอคั่นไว้ “หนูกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับวิธีที่เทพีอะธีน่าจัดการกับคนที่หลู่เกียรตินาง ท่านแม่ของเราขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและตรงไปตรงมา นางไม่เคยยืมมือใครทำเรื่องพวกนี้”  

คูเปอร์ฟังแล้วขมวดคิ้ว “ถ้างั้นเสียงนั้นอาจไม่ใช่แม่ของเรา?”  

“เป็นไปได้ค่ะ” ลิเลียน่ามองเขาด้วยสายตาจริงจัง “หรือไม่ก็เป็นใครสักคนที่ต้องการปั่นหัวเรา”  

“แต่ทำไมต้องปั่นหัวพี่ด้วยล่ะ” คูเปอร์ยิ้มแห้ง “เอาจริงๆ ตอนเสียงนั้นพูดเรื่องเอโลอิสว่าเธออวดดี หรืออะไรก็ตาม พี่ก็ไม่ได้คิดว่าเป็นปัญหาเลยนะ ในหัวพี่คือ ‘ก็ปล่อยเธอไปสิ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเรา’”  

ลิเลียน่าหลุดหัวเราะ “พี่นี่มัน… จริงๆ เลย”  

“อีกอย่างนะคะ พี่คูเปอร์ หนูคิดว่าการที่เสียงนั้นใช้เรื่องความฉลาดมาหลอกล่อ นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายรู้จักสายเลือดอะธีน่าเป็นอย่างดี” ลิเลียน่าพูดพลางพลิกหน้าหนังสือในมือไปมา  

“ยังไง?” คูเปอร์ถาม  

“ก็เพราะความหยิ่งทะนงเป็นจุดอ่อนของเราไงคะ โดยเฉพาะเรื่องสติปัญญา” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นสบตาพี่ชาย “คนของบ้านอะธีน่ามักจะภูมิใจในมันสมองตัวเองเกินไปหน่อย บางครั้งก็จนเกือบจะยอมทำอะไรโง่ๆ เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น ถ้าใครรู้เรื่องนี้ก็สามารถใช้มันเล่นงานเราได้”  

คูเปอร์ยิ้มแห้งๆ “พูดตามตรง ตอนพี่ได้ยินเสียงนั้นบอกว่าคนที่ชื่อเอโลอิสอวดดี ว่าพวกเราฉลาดน้อยกว่าบ้านเฮเฟตัส… ในหัวพี่ก็แค่ ‘อืม ก็ดีนี่ ยิ่งมีคนฉลาดในค่ายเยอะก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร ช่วยๆ กันไปสิ’”  

ลิเลียน่าหัวเราะพรืด “พี่นี่มันไม่เหมือนคนอื่นของบ้านอะธีน่าเลยจริงๆ”  

“บางทีพี่อาจจะได้เชื้อพ่อ(?)มามากกว่าที่คิด” เขาตอบพลางยักไหล่ ก่อนจะถามต่อด้วยสีหน้าครุ่นคิด “แล้วนี่คลาร่าล่ะ พี่น้องอีกคนของเรา พี่ไม่เห็นเธอเลยตั้งแต่เมื่อวาน”  

“อ๋อ คลาร่าเหรอคะ” ลิเลียน่าวางหนังสือลงบนโต๊ะ “หนูเห็นเธอครั้งสุดท้ายเมื่อเช้าเมื่อวาน เธอบอกว่าจะไปที่หอบันทึกภารกิจ คงกำลังค้นคว้าอะไรบางอย่างเหมือนกันนั่นแหละ”  

“เกี่ยวกับเรื่องเดียวกันหรือเปล่า”  

“อาจจะค่ะ คลาร่าก็สงสัยเรื่องเสียงปริศนานั่นเหมือนกัน” ลิเลียน่าเอนตัวพิงเก้าอี้ “อีกไม่นานเธอคงมาที่นี่แหละ เพราะถ้าพูดถึงข้อมูลลึกๆ ห้องสมุดนี้เป็นที่เดียวที่เราจะหาได้”  

คูเปอร์พยักหน้า “ก็ดี งั้นรอเธอที่นี่เลยแล้วกัน”  

เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างลิเลียน่า มองหนังสือเล่มหนาบนโต๊ะด้วยสายตาเลื่อนลอย “บางทีพี่ก็อยากรู้ว่า ถ้าเราไม่ทำตามที่เสียงนั้นบอก มันจะเกิดอะไรขึ้น”  

“ก็เป็นไปได้ว่ามันอาจจะกลับมาหลอกหลอนพี่อีก” ลิเลียน่าแกล้งทำเสียงลึกลับ  

“ขอบใจที่ทำให้พี่รู้สึกดีขึ้น” คูเปอร์พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แต่เขาก็ยิ้มออกมา  

ลิเลียน่าหยิบหนังสืออีกเล่มขึ้นมาเปิด “ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูจะช่วยหาคำตอบว่าใครเป็นคนส่งเสียงนั้นมา แล้วเราจะทำให้มันหยุด”  

“ขอบใจนะ ลิเลียน่า” คูเปอร์พูดเบาๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มองเพดานสูงของห้องสมุด  

สายลมเบาๆ พัดผ่านหน้าต่าง เสียงพลิกหน้ากระดาษของลิเลียน่าและเสียงฝีเท้าของคูเปอร์ที่เคาะเบาๆ บนพื้น เป็นเสียงเดียวที่ดังก้องในห้องสมุดอันเงียบสงบ  

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังสะท้อนในห้องสมุด คูเปอร์ละสายตาจากหนังสือที่ลิเลียน่าหยิบมาให้ ก่อนจะหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกับน้องสาวของเขา  

“ในที่สุด!” เขาอุทานเมื่อเห็นว่าผู้ที่เดินเข้ามาคือสาวผมบลอนด์ ดวงตาสีฟ้าสดใสที่คุ้นเคยดี คลาร่า ชูลซ์ น้องสาวอีกคนของเขานั่นเอง  

เธอหอบปึกกระดาษสองปึกแน่นติดตัว เดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะที่พวกเขานั่ง  

“พี่คลาร่า เอาอะไรมาด้วยคะ” ลิเลียน่าถามอย่างสนอกสนใจ  

คลาร่าวางปึกกระดาษลงบนโต๊ะ ก่อนจะหายใจลึกคล้ายโล่งอก “บันทึกภารกิจของ เอโลอิส เพจ ฉันใช้เวลาทั้งวันเมื่อวานค้นหามาเพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะ”  

“ไปบ้านใหญ่มาเหรอ” คูเปอร์ถาม  

“ใช่” เธอพยักหน้า “ฉันลองเดาดูว่าต้นเหตุเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับภารกิจบางอย่างที่เธอเคยทำ เพราะเสียงที่พวกเราได้ยินมันชี้เป้าชัดเจนว่าเกี่ยวข้องกับเธอ ฉันเลยไปหอบันทึกทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเธอมา”  

ลิเลียน่ามองปึกกระดาษสองปึกที่ถูกเย็บเข้าด้วยแม็กอย่างดี “นี่คือทั้งหมดเหรอคะ”  

“ทั้งหมดที่ฉันคัดลอกสำเนามาได้น่ะ” คลาร่าพูดขณะดึงเล่มบนสุดออกมาโชว์ “มีสองปึก ปึกนี้ชื่อ ทวงคืนราชรถมาเซราติ กับอีกปึกชื่อ โรมิโอ & จูเลียต 2024”  

“เดี๋ยวนะ” คูเปอร์ยกมือห้าม “นี่เราต้องอ่านทั้งหมดเลยหรือไง”  

คลาร่าหัวเราะขำ “เปล่า ฉันคัดสองเล่มมาเพราะคิดว่าน่าจะมีจุดเชื่อมโยงระหว่างกัน แต่เท่าที่อ่านผ่านๆ เล่มที่น่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของเรามากที่สุดคือเล่มนี้” เธอชูเล่มที่มีชื่อ โรมิโอ & จูเลียต 2024  

“ชื่อเหมือนนิยายโรแมนติกเลย” คูเปอร์ยิ้มแหย  

“เนื้อหาในนี้ก็ประมาณนั้นเลยล่ะค่ะ พี่ลองอ่านดูเถอะ” คลาร่าพูดพร้อมวางปึกกระดาษลงตรงหน้าเขา  

คูเปอร์รับมันมาเปิดดูทีละแผ่น ลิเลียน่าก็ขยับเข้ามาใกล้ เขาอ่านไปเรื่อยๆ ด้วยความตั้งใจ บันทึกเล่าเรื่องราวของบุตรตรีแห่งเฮเฟตัสที่ถูกส่งไปทำภารกิจบางอย่างในเมืองใหญ่ เหตุการณ์ดำเนินไปท่ามกลางความวุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับความรัก และการแทรกแซงของเทพลึกลับที่ชื่อว่า “โดลอส”  

“เดี๋ยวนะ…” คูเปอร์เงยหน้าจากกระดาษ สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย “โดลอสงั้นเหรอ”  

“ใช่ค่ะ” คลาร่าพูด “ถ้าพี่อ่านจนถึงท้ายเล่ม จะเจอบทสนทนาระหว่างเขากับเอโลอิสที่บ่งบอกชัดเจนว่าโศกนาฏกรรมในนั้นเป็นแผนของเขา”  

คูเปอร์เปิดอ่านต่อจนมาถึงเนื้อหาสุดท้าย เขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อเจอคำบรรยายที่ระบุถึงบทสนทนานั้น  

“เทพโดลอส…” เขาพึมพำ  

“ใช่” ลิเลียน่าพยักหน้า “เทพแห่งการหลอกลวงและกลอุบาย”  

“แล้วทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้ด้วย” คูเปอร์ถาม “แค่ปั่นหัวมนุษย์ให้เล่นงานกันเองน่ะเหรอ”  

“ฉันว่าไม่ใช่แค่ปั่นหัวหรอก” คลาร่าเอ่ยขึ้น   

“แล้วเสียงที่เราคิดว่าเป็นเสียงของแม่ล่ะ” ลิเลียน่าถาม  

“ถ้าอ้างอิงจากบันทึกนี้ ฉันมั่นใจว่าเสียงนั้นก็เป็นฝีมือของโดลอสเหมือนกัน” คลาร่าตอบหนักแน่น “เขารู้จุดอ่อนของเรา และเขาก็ใช้มันล่อเราเข้าสู่เกมของเขา”  

คูเปอร์นั่งนิ่ง เขากำปึกกระดาษไว้แน่น สายตาจับจ้องที่ชื่อของโดลอสบนหน้ากระดาษ  

คูเปอร์นั่งนิ่ง กำปึกกระดาษไว้แน่น สายตาจับจ้องที่ชื่อของ “โดลอส” บนหน้ากระดาษก่อนจะหลับตาลงครุ่นคิด ชื่อนี้มันคุ้นเหลือเกิน เหมือนเขาเคยได้ยินหรืออ่านผ่านตามาก่อน  

ชายหนุ่มพยายามนึกย้อนกลับไปเรื่อยๆ ภาพเบลอๆ ในความทรงจำผุดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งเขาถึงบางอ้อ ชื่อนี้เขาเคยอ่านเจอในหนังสือพิมพ์เฮอร์มีสเมื่อไม่นานมานี้นี่เอง  

เขาอ้าปากด้วยความตื่นเต้น “เฮอร์มีส! ใช่แล้ว!”  

ลิเลียน่าที่นั่งอยู่ใกล้ๆ หันมามองเขาด้วยความสงสัย “อะไรคะพี่”  

“ในห้องสมุดนี้มีที่เก็บหนังสือพิมพ์เฮอร์มีสไหม” คูเปอร์ถาม ลิเลียน่าขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องสมุด  

“น่าจะมีอยู่ตรงนั้นค่ะ”  

“ไปดูกัน”  

ลิเลียน่าลุกขึ้นนำทางไปยังมุมที่เธอชี้ คูเปอร์และคลาร่าเดินตามมาติดๆ ก่อนที่เขาจะหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดสามเล่มออกมาจากชั้นเก็บ  

“เรามาแบ่งกันอ่านนะ” คูเปอร์แจกหนังสือพิมพ์ให้แต่ละคน “หาข่าวที่เกี่ยวข้องกับโดลอสและบ้านเฮเฟตัส”  

ทั้งสามคนเริ่มต้นอ่านหนังสือพิมพ์ของตัวเอง บรรยากาศเงียบลง มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษที่ดังแว่วอยู่เป็นระยะ  

“เอ๊ะ…” ลิเลียน่าเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย  

“น้องเจออะไรเหรอ” คูเปอร์ถามขณะเหลือบตามอง  

ลิเลียน่าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะชี้ไปยังข้อความในหนังสือพิมพ์ “หนูเห็นชื่อตัวเองในนี้ค่ะ”  

คลาร่าขยับเข้ามาดูด้วยความสนใจ “อะไรนะ”  

  

ลิเลียน่าชี้ไปยังข้อความในหนังสือพิมพ์ “หนูเห็นชื่อตัวเองในนี้ค่ะ กับอะไรสักอย่างที่… แปลกมาก”  

  

ลิเลียน่าพยักหน้าก่อนเริ่มอ่านออกเสียง “ เดม่อน หนุ่มเจ้าเสน่ห์แห่งอะโฟรไดต์ กับ ลิเลียน่า ธิดาแห่งอะธีน่า ทั้งคู่มีความสัมพันธ์ยังไงกันแน่!? เป็นความรัก หรือแค่เกมลวงใจ?’”  

เธอวางหนังสือพิมพ์ลงพลางขมวดคิ้ว “เดม่อน… ชื่อมันคุ้นๆ เหมือนกันนะ แต่ไม่รู้ทำไมหนูจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักเขา”  

คูเปอร์จ้องน้องสาวนิ่ง “น้องบอกว่าคุ้น... แต่จำไม่ได้? นี่มันฟังดูแปลกๆ นะ”  

ลิเลียน่าพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ตอนที่กลับมาจากภารกิจที่เฮติ มีคนในค่ายทักหนูนะว่าเขาชื่อเดม่อน บอกว่าเรารู้จักกันดี แต่หนูจำหน้าเขาไม่ได้เลย จำไม่ได้ด้วยว่าเราเคยพูดคุยอะไรกัน”  

“แล้วเขาทำยังไงต่อ” คลาร่าถาม  

“เขาก็ดู… งงน่ะค่ะ ตอนที่หนูบอกไปว่าไม่รู้จักเขา อ้อ– แต่ที่สำคัญคือ หนูยังบอกไปแล้วนะคะว่าหนูจำไม่ได้ แต่ว่าหนูก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องที่สำคัญอะไรนะคะ” ลิเลียน่าพูดต่อเสียงเรียบ  

“โอ้โห” คูเปอร์ยิ้มแห้ง “น้องเล่นตอบไปแบบนั้นเหรอ”  

“ก็มันจริงนี่คะ” ลิเลียน่าพูดอย่างไม่ทุกข์ร้อน “ในเมื่อจำไม่ได้จะให้ทำยังไงล่ะคะ จะให้ทำเหมือนว่ารู้จักกันเหรอ?”  

คูเปอร์ถอนหายใจยาว ก่อนที่คลาร่าจะพูดขึ้นบ้าง “มันต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับภารกิจที่เฮติของน้องก็ได้”  

ลิเลียน่าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ก็อาจจะใช่ค่ะ ตอนอยู่ที่นั่นหนูเจอเรื่องหนักมาก แต่ถ้าจะให้บอกว่ามีอะไรที่หนูทำพลาดหรือเปล่า... ก็ไม่นะ ทุกอย่างมันสมเหตุสมผลหมดแล้ว”  

คูเปอร์ถอนหายใจ เขาเปลี่ยนกลับมาสนใจหนังสือพิมพ์ของตัวเองแทน และใช้เวลาเพียงไม่นานก็เจอข้อความที่เขาตามหา  

“เจอแล้ว!”  

“ข่าวเกี่ยวกับโดลอสเหรอคะ” ลิเลียน่าถาม  

คูเปอร์พยักหน้า “ใช่ และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มีแค่พวกเรา ข่าวนี้บอกว่าเขาเคยใช้ให้เด็กบ้านอื่นในค่ายไปตามคุณเอโลอิสมาก่อน”  

“หมายความว่าไง” คลาร่าขมวดคิ้ว  

“หมายความว่าเราอาจจะไม่ใช่คนแรก และแน่นอนว่าไม่ใช่คนสุดท้ายที่โดลอสพยายามปั่นหัว” คูเปอร์ตอบหนักแน่น  

ความเงียบเข้าครอบคลุมพวกเขาอีกครั้ง ทั้งสามคนจ้องหน้ากันเหมือนจะหาคำตอบว่า ควรทำอย่างไรต่อไปกับข้อมูลที่เพิ่งค้นพบนี้… 

คูเปอร์มองหน้าคลาร่าและลิเลียน่าอย่างครุ่นคิด ก่อนถอนหายใจ “ถ้าโดลอสทำแบบนี้กับพวกเรา แล้วก็เคยใช้เด็กบ้านอื่นในค่ายไปยุ่งกับคุณเอโลอิสมาก่อน มันหมายความว่ายังไง?”  

“หมายความว่าเราอาจจะไม่ใช่คนแรก และแน่นอนว่าไม่ใช่คนสุดท้ายที่โดลอสพยายามปั่นหัว” คลาร่าตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง  

“ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ เรื่องราวอาจจะบานปลายมากกว่านี้ก็ได้ค่ะ” คลาร่าพูดต่อ สายตาเคร่งเครียด “ลองคิดดู ถ้าโดลอสเล็งใช้เดมิก็อดในค่ายไปสร้างความเดือดร้อนให้คุณเอโลอิส หรือแม้แต่คนอื่นๆ ที่เขาอยากเล่นงาน แล้วดันไปปั่นหัวเด็กที่กำลังต้องการการยอมรับจากพ่อแม่เทพเจ้าของตัวเอง คนพวกนั้นอาจจะทำเกินสิ่งที่ได้รับมอบหมายไปได้”  

ลิเลียน่าเงียบฟัง ก่อนจะเสริม “แทนที่จะสร้างแค่ความอับอาย พวกเขาอาจจะทำเรื่องรุนแรงกว่านั้น เช่นการเผชิญหน้าหรือการทำร้าย”  

“ถ้าเดาจากบทสนทนาที่เราอ่าน บางทีการจงใจทำแบบนี้ก็อาจจะอยู่ในแผนของโดลอสตั้งแต่แรก” คลาร่ากล่าว  

คูเปอร์แทรกขึ้นมาทันที “สิ่งที่โดลอสทำ มันคือการสร้างความแตกแยกในค่าย ทำให้ค่ายอ่อนแอลงไม่ใช่เหรอ? แบบนี้จะดีหรอ ค่ายฮาล์ฟบลัดถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องและพัฒนาความสามารถเดมิก็อดไม่ใช่หรือ?”  

ลิเลียน่าถอนหายใจยาว “แต่แรกเดิมทีก็ไม่ใช่เทพทุกองค์จะให้ความสลักสำคัญกับค่ายฮาล์ฟบลัดหรอกค่ะ โดยเฉพาะในสมัยก่อน”  

“หมายความว่าไง” คูเปอร์หันมองน้องสาว  

ลิเลียน่าอธิบาย “เทพบางองค์มองค่ายฮาล์ฟบลัดเป็นแค่ที่พักสำหรับลูกๆ ที่พวกเขาไม่อยากรับผิดชอบเต็มตัว มันคือการโยนความรับผิดชอบให้ใครก็ไม่รู้ดูแลแทนพวกเขา”  

“แล้วเราจะเอายังไงล่ะ” คูเปอร์ถามพร้อมถอนหายใจ “ปล่อยไปเฉยๆ แบบนี้หรือเปล่า เพราะถ้าฟังคลาร่าพูดก็มีโอกาสที่จะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นได้จริงๆ”  

คลาร่าพยักหน้า “พูดตามหลักแล้ว การเกิดความบาดหมางในค่ายไม่ว่าจะเกิดจากอะไร มันกระทบภาพรวมทั้งหมด และยิ่งถ้าคู่กรณีมาจากบ้านเฮเฟตัส บ้านหมายเลข 9 เป็นหนึ่งในกำลังสำคัญของค่าย ถ้าเกิดปัญหาขึ้นในค่ายจริง มันจะรุนแรงเป็นพิเศษ”  

“บ้านเฮเฟตัสมีบทบาทสำคัญในเรื่องยุทธโธปกรณ์และเครื่องมือ ถ้าพวกเขาไม่ยอมช่วยเหลือหรือเกิดปัญหาภายในค่ายขึ้น ค่ายจะอ่อนแอลงมาก” ลิเลียน่ากล่าวเสริม  

คูเปอร์นิ่งคิดก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะ วางมือบนเอกสารสำเนาบันทึกภารกิจ “ไหนๆ เราก็มีสำเนาบันทึกการเดินทางนี่อยู่แล้ว ทำไมเราไม่เอาไปถ่ายเอกสาร แล้วไปแปะไว้ที่บอร์ดข่าวสารล่ะ พร้อมแนบประกาศเตือนภัยว่าอาจมีคนแอบอ้างเป็นพ่อแม่เทพเจ้า เพื่อชักจูงให้ทำเรื่องบางอย่าง”  

คลาร่ายิ้ม “เป็นความคิดที่ดี เดี๋ยวฉันกับลิเลียน่าจะช่วยกันแปลสำเนาเป็นภาษากรีกด้วย”  

คูเปอร์พยักหน้า แต่ยังดูครุ่นคิด “แต่ว่าถ้าเราแปะประกาศเตือนภัยแบบนั้น มันจะช่วยได้มากแค่ไหนกันนะ”  

ลิเลียน่าหัวเราะเบาๆ “พี่คะ หนูว่ามันจะมีการบอกเล่าปากต่อปากไปเรื่อยๆ เองค่ะ คนในค่ายชอบพูดกันอยู่แล้ว จนในที่สุดมันจะกระจายไปทั่วทั้งค่าย แต่…นี่ก็แค่ความคิดหนูนะคะ”  

คลาร่าพยักหน้า “ถูกต้องแล้ว เดี๋ยวพวกเราสองคนจะจัดการส่วนที่เหลือเอง พี่ไปพักผ่อนเถอะค่ะ เห็นได้ชัดว่าพี่ง่วงจะแย่แล้ว”  

คูเปอร์หัวเราะแห้งๆ “รู้ด้วยเหรอ”  

“ดูจากหน้าพี่ไม่ยากเลยค่ะ” ลิเลียน่าแซวพร้อมรอยยิ้ม  

ชายหนุ่มพยักหน้า “งั้นฝากพวกเธอสองคนด้วยนะ” ก่อนจะเดินออกจากห้องสมุดกลับไปยังบ้านพักของตัวเอง หลังจากที่เขานอนไม่หลับมาทั้งคืน ในที่สุดเขาก็ได้เวลาพักเสียที… 

Axel HEROES

Know thy self, know thy enemy.A thousand battles, a thousand victories.....

11.07.2025 | 4:00 PM

‘เกม’ ที่ดีเริ่มต้นด้วยการทำความเข้าใจกติกา และสำหรับแอ็กเซล มิคาอิลอฟ ทุกภารกิจคือเกมที่ต้องชนะ กฎข้อแรกของการเดิมพันคือรู้จักคู่ต่อสู้ของคุณให้ดีกว่าที่มันรู้จักตัวเองการไปโดยไม่มีข้อมูลก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าบ่อนโดยไม่รู้ว่าเจ้ามือกำลังเล่นไพ่หรือลูกเต๋านั่นเป็นวิถีของคนเขลา

บุตรแห่งไทคีไม่ได้มุ่งหน้าไปยังโรงตีเหล็กหรือลานประลอง เขากลับเปลี่ยนทิศทางไปยังอาคาร ที่ซึ่งมีอาคารไม้ขนาดกะทัดรัดตั้งอยู่อย่างเงียบสงบ ดูเก่าแก่กว่าส่วนอื่นๆ กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและฝุ่นที่จับตัวกันมานานหลายศตวรรษลอยมาแตะจมูกทันทีที่เขาผลักประตูเข้าไป มันคือหอสมุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ภายในเงียบเชียบราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ชั้นหนังสือไม้สีเข้มสูงจรดเพดานอัดแน่นไปด้วยม้วนกระดาษและตำราปกหนัง แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างลงมาเป็นลำ ทำให้มองเห็นละอองฝุ่นลอยคว้างอยู่ในอากาศเหมือนดวงดาวขนาดจิ๋ว ในนี้มีเพียงกึ่งเทพคนหนึ่ง—น่าจะเป็นบุตรแห่งอาธีน่าถ้าดูจากสายตาที่จดจ่ออยู่กับหนังสือ—นั่งอยู่ที่โต๊ะมุมห้องโดยไม่สนใจการมาของเขาเลยแม้แต่น้อย 

นิ้วเรียวของเขาไล่ไปตามชั้นหนังสือ ดวงตาสีอ่อนกวาดมองอย่างใจเย็น จนกระทั่งหยุดอยู่ที่หนังสือเล่มหนาปกหนังสีดำ ตำราว่าด้วยอสูรกาย เขาดึงมันออกมาอย่างระมัดระวัง เขาใช้เวลาไม่นานในการค้นหาสิ่งที่ต้องการ ข้อมูลเกี่ยวกับฮาร์ปี้มีอยู่มากมาย แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเล่าพื้นๆ ที่ใครๆ ก็รู้—ครึ่งคนครึ่งนก สกปรก ส่งเสียงน่ารำคาญ และขโมยอาหาร 

จนกระทั่ง… ประโยคหนึ่งในย่อหน้าสุดท้ายสะกิดความสนใจของเขาเข้าอย่างจัง

‘…แม้จะเป็นอสูรกายที่น่ารังเกียจ แต่สัญชาตญาณบางอย่างของฮาร์ปี้ยังคงคล้ายคลึงกับสัตว์ปีกจำพวกกา พวกมันมักถูกดึงดูดด้วยวัตถุที่ส่องประกายแวววาว…’

ดวงตาสีน้ำแข็งหรี่ลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่แทบมองไม่เห็น

เกมเปลี่ยนแล้ว

นี่ไม่ใช่ภารกิจตามล่า แต่เป็นการวางกับดัก เขารู้แล้วว่าจะสร้าง 'โชค' ของตัวเองขึ้นมาได้อย่างไร แอ็กเซลปิดหนังสือเสียงดังปึก ก้องไปทั่วความเงียบของหอสมุดและฝุ่นก็ฟุ้งขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป

เขาเดินออกจากหอสมุด แสงแดดยามเย็นสาดส่องลงมากระทบใบหน้า แต่ในหัวของเขามีเพียงแผนการที่กำลังก่อร่างสร้างตัว เขารู้แล้วว่าจะต้องทำอะไร

ชายหนุ่มกลับมาที่เคบินไทคี บรรยากาศอึดอัดที่เคยรู้สึกก่อนหน้านี้จางหายไปจนหมดสิ้น ตอนนี้มันเป็นเพียงฐานบัญชาการสำหรับเกมกระดานเกมใหม่ เขารื้อค้นกระเป๋าเป้ของตัวเองอย่างรวดเร็ว เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมและกางเกงสแล็คถูกโยนไปกองไว้อีกทาง เขาเปลี่ยนเป็นชุดที่ทะมัดทะแมงกว่า: เสื้อยืดสีดำรัดรูปแขนยาวที่เคลื่อนไหวสะดวก กางเกงคาร์โก้สีเทาเข้มซึ่งมีกระเป๋ามากมายพอจะใส่ของจุกจิก

และใช่ เขาต้องเอาเจ้านั่นไปด้วย… มุมปากกระตุกยิ้ม สบตากับดวงแก้วสีทะเลสาบไบคาลในกระจกเงา

@God 

Nymeria HEROES

12-07-2025 11.00 AM

I want to be your everything little darling

ห้องสมุดของบ้านใหญ่คือสถานที่ที่โซเฟีย คลาร์ก ใช้เป็นกองบัญชาการส่วนตัวของเธอโดยพฤตินัย กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แผนที่โบราณและม้วนกระดาษปาปิรัสถูกกางทิ้งไว้บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ ธิดาแห่งอะธีน่านั่งอยู่ตรงนั้น ในชุดเสื้อยืดค่ายกับกางเกงยีนส์ตัวเดิม นิ้วเรียวกำลังไล่ไปตามตัวอักษรกรีกบนแผนที่การรบที่เทอร์มอพิลี แสงที่ส่องผ่านหน้าต่างบานสูงสะท้อนบนกรอบแว่นของเธอ

ไนมีเรียเดินเข้ามาในความเงียบนั้นอย่างนุ่มนวล ในมือของเธอไม่ใช่แค่สมุดบันทึกที่จดแบบหวัดๆ แต่เป็นแผ่นปาร์ชเมนต์สองสามแผ่นที่ถูกจัดระเบียบหัวข้อและวาดแผนผังประกอบอย่างเรียบง่ายแต่ชัดเจน

“มาแล้วเหรอ” โซเฟียเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากแผนที่ “หวังว่ารายงานของเธอคงจะน่าสนใจกว่ารายงานงบประมาณค่าแอมโบรเซียของไครอนนะ”

“ฉันเชื่อว่ามันจะทำให้คุณตื่นตัวได้มากกว่ากาแฟเอสเปรสโซ่เสียอีกค่ะ” สตรีรอยยิ้มเรียบตอบกลับอย่างราบรื่น ก่อนจะวางแผ่นปาร์ชเมนต์ลงบนพื้นที่ว่างบนโต๊ะ

เธอเริ่มต้นการนำเสนออย่างรวบรัดและตรงไปตรงมา “ตามที่คุณมอบหมาย ภารกิจประเมินและปรับปรุงระบบป้องกันค่ายเบื้องต้น ดิฉันได้ตรวจสอบสามจุดหลัก และนี่คือข้อสรุปค่ะ”

เธอชี้ไปที่แผนผังแรก “สถานที่ประตูทางเข้าหลัก พบจุดอ่อนสามจุดค่ะ”

“หนึ่ง พื้นดินด้านข้างซุ้มประตูทรุดตัวจากฝน อาจเปิดช่องให้อสุรกายขนาดหนักใช้พละกำลังทำให้ยุบแล้วมุดเข้ามาได้ ข้อเสนอแนะคือใช้หินแบนจากลำธารมาปูเสริมฐานใช้งบประมาณต่ำและแรงงานจากบ้านที่แข็งแรง”

“สอง เถาไอวี่ที่สวยงามนั่นคือบันไดชั้นดีสำหรับศัตรูที่ตัวเล็กและคล่องแคล่ว ข้อเสนอแนะคือตัดแต่งมันออกแล้วปลูกเถาวัลย์หนามจากบ้านดีมีเทอร์เข้าไปแทนที่”

“และสาม” เธอหยุดไปชั่วครู่เพื่อเน้นความสำคัญ “แนวการมองเห็นจากนอกประตูเป็นเส้นตรงไปยังบ้านใหญ่ เปิดโอกาสให้เกิดการโจมตีระยะไกลได้ง่ายมาก ข้อเสนอแนะคือสร้างฉากกั้นแบบซิกแซกจากวัสดุเหลือใช้เพื่อทำลายแนวเล็งและบังคับทิศทางการเคลื่อนที่ค่ะ”

โซเฟียเงยหน้าขึ้นจากแผนที่โบราณเป็นครั้งแรก เธอดันแว่นที่ไหลลงมาเล็กน้อยขึ้นไป “Kill zone ที่ซ่อนอยู่ในความเคยชิน คลาสสิกดี ฉันชอบ ว่าต่อไป”

ไนมีเรียหยิบแผ่นปาร์ชเมนต์ที่สองขึ้นมา “สถานที่ที่ 2: ต้นสนของธาเลีย ที่นี่ก็มีสามจุดที่น่ากังวลค่ะ”

“หนึ่ง ขนแกะทองคำคือเป้าหมายที่เด่นชัดเกินไปสำหรับการโจมตีด้วยอาคมหรือพิษระยะไกล ข้อเสนอแนะคือใช้โล่ทองสัมฤทธิ์เก่าจากคลังของบ้านแอรีสมาสร้างเป็นแผงกำบังแบบพับเก็บได้ เพื่อเบี่ยงเบนการโจมตี”

“สอง การป้องกันทางกายภาพขึ้นอยู่กับพีลีอัสตัวเดียว ทำให้เกิดจุดบอด ข้อเสนอแนะคือติดตั้งระบบเตือนภัยด้วยลวดทองสัมฤทธิ์เส้นบางๆ จากบ้านเฮอร์มีสผูกกับกระดิ่งมนตรา ขึงรอบเนินในรัศมีที่เหมาะสมเพื่อเตือนภัย”

“สุดท้าย และอาจจะอันตรายที่สุด” น้ำเสียงของเธอจริงจังขึ้น “ปราการเวทมนตร์ครอบคลุมแค่บนดิน ไม่มีการป้องกันใต้ดินเลย อสุรกายที่ขุดอุโมงค์ได้สามารถลอดเข้ามาได้ง่ายๆ ข้อเสนอแนะคือการสร้าง ‘สมอเวทมนตร์’ จากเกลือทะเลและผงกระดูกอสุรกาย ฝังรอบเนินเพื่อรบกวนและเปิดโปงการบุกรุกจากใต้ดิน”

ดวงตาสีเขียวของโซเฟียทอประกายวาบ “กับระเบิดเวทมนตร์ สินะ โหดร้ายแต่ก็ได้ผลดีมาก ไม่เลวเลยสำหรับเด็กบ้านเฮคาที”

“และสถานที่สุดท้ายค่ะ” ร่างอรชรกล่าวต่ออย่างไม่หยุดพัก “ชายหาด ที่ซึ่งความสงบสุขคือจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุด”

“หนึ่ง ปราการเวทมนตร์บางเบาลงอย่างมากเหนือน้ำ ข้อเสนอแนะคือใช้เปลือกหอยสังข์ลงอาคม ‘เสียงกระซิบแห่งเกลียวคลื่น’ ผูกติดกับทุ่นไม้ วางเป็นแนวเตือนภัยเมื่อมีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ข้ามเข้ามา”

“สอง ไม่มีหน่วยลาดตระเวนที่เป็นระบบ ข้อเสนอแนะคือจัดตั้งเวรยามชายหาดอย่างเป็นทางการ โดยร่วมมือกันระหว่างบ้านโพไซดอน, แอรีส และอะพอลโล พร้อมสร้างหอสังเกตการณ์ชั่วคราว”

“และสาม กิจกรรมสันทนาการบนหาดอาจกลายเป็นช่องโหว่ให้เกิดการแทรกซึมทางสังคมจากศัตรูที่มาในคราบมิตร ข้อเสนอแนะคือไม่ต้องห้าม แต่ให้จัดอบรมการสังเกตพฤติกรรมผิดปกติและสร้างโปรโตคอลการแจ้งเตือนที่ชัดเจน”

เมื่อการนำเสนอจบลง โซเฟียเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งอย่างไม่ปิดบัง

“นี่มัน” เธอกล่าวช้าๆ “ละเอียดรอบคอบกว่าที่ฉันคาดไว้เยอะมาก เธอไม่ได้มองแค่จุดอ่อนทางกายภาพ แต่มองไปถึงจุดอ่อนทางกลยุทธ์ จิตวิทยา และการบริหารจัดการทรัพยากรด้วย”

เธอลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะทำงานของเธอแล้วหยิบแผ่นป้ายทองสัมฤทธิ์เล็กๆ อันหนึ่งออกมา มันคือบัตรผ่านที่สลักตราสัญลักษณ์ของค่ายเอาไว้ “นี่คือรางวัลของเธอ” โซเฟียยื่นมันให้ไนมีเรีย “มันคือบันทึกที่ฉันทำเองคงพอมีประโยชน์บ้าง เอาไว้ใช้ประสานงานกับบ้านต่างๆ ได้โดยตรง”

มันเป็นรางวัลที่ทรงพลังและมีความหมายยิ่งกว่าเหรียญดรักม่ากองไหนๆ มันคือการมอบอำนาจและความไว้วางใจ

“ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่โซเฟีย” ไนมีเรียรับมันมาด้วยความเคารพ

ก่อนที่เธอจะหมุนตัวจากไป เธอก็หยิบกระป๋องโซดายี่ห้อดังที่เย็นเฉียบออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างแล้ววางลงบนโต๊ะเบาๆ

“โคล่า สำหรับเติมพลังสมองให้นักยุทธศาสตร์ค่ะ”

โซเฟียเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่รอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากจะปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ “ไปได้แล้วน่า เดี๋ยวฉันก็เปลี่ยนใจหรอก”

ร่างบางยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ธิดาแห่งอะธีน่ายืนมองตามหลังพร้อมกับบัตรผ่านในมือของเธอและกระป๋องโคล่าเย็นๆ อีกหนึ่งกระป๋อง บางที การมอบหมายงานให้เด็กรุ่นใหม่ที่น่าสนใจคนนี้ อาจจะเป็นการตัดสินใจทางกลยุทธ์ที่ดีที่สุดของเธอในรอบหลายเดือนเลยทีเดียว

****

ให้โคล่า [NPC-04] โซเฟีย คลาร์ก
หยกหงส์คู่นิรันดร์ : ทุกครั้งที่มีปฏิสัมพันธ์กับ NPC เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5
กุหลาบน้ำเงินทอง : เมื่อสวมใส่จะทำให้การมีปฏิสัมพันธ์กับ NPC/TGC/Satyr/Lares+5
การพูดคุย: +5 ความสนิทสนม

รางวัลภารกิจ : +50 EXP (เวลตันขอเป็นพ้อย) +2 INT +10 ดรักม่า +35 เกียรติยศ ไอเท็ม: บันทึกโซเฟีย ความสนิทสนม: +35 ความสนิทสนมกับโซเฟีย

สำรวจความปลอดภัยจุดที่ 1 : ประตูค่าย

สำรวจความปลอดภัยจุดที่ 2 : ต้นสนธาเลีย

สำรวจความปลอดภัยจุดที่ 3 : ชายหาด

ลิ้งค์พรีเซ้นท์ จิ้มจิ้กสวยใช่ป่ะ @God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

Before The Journey
12th July 2025 5PM

   เพราะว่าได้รับคำชวนอย่างปฏิเสธไม่ได้จากโค้ชเบย์ เธอเลยรู้สึกคิดหนักเชียวว่าจะทำยังไงดี ในระหว่างนี้เองเธอก็เดินไปยังห้องสมุดเพื่อหาความรู้เกี่ยวกับสองอย่างที่เธอต้องรู้ก่อนไปวันพรุ่งนี้

   หนึ่ง เมืองแอตแลนต้าเป็นยังไง

   สอง มิโนทอร์น่ะ—จุดอ่อนมันอยู่ตรงไหนกัน

   ไม่สิ มีสามต่างหาก เธอจะไปชวนใครได้บ้างมาร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกัน

   ริปลีย์ที่เดินเข้ามาภายในห้องสมุดแล้วก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันตาเห็น ตอนนี้จะกลับบ้านไปถามพี่ ๆ ก็เกรงใจ อีกทั้งความรู้สึกว่าเรียนผุ้ต้องเรียนแก้ ไปรับงานมา(ไม่ได้ตั้งใจ)แล้วก็ต้องหาความรู้ให้ได้ด้วยตัวเอง สาวน้อยวัยรุ่นที่ใกล้เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ได้เดินไปตามป้ายที่ห้องสมุดได้บอกหมวดหมู่เอาไว้ ขอบคุณภาษากรีกที่พอจะได้เรียนมาบ้างและดูเหมือนว่ามันจะอ่านรู้เรื่องมากกว่าภาษาอังกฤษเสียอีก

   โรคดิสเล็กเซียของสายเลือดครึ่งเทพนี่มันเจ้าปัญหาในบางครั้งจริง ๆ

   เมื่อเธอเดินเข้าไปยังชั้นที่เก็บหนังสืออสูรวิทยามากมายหลายเล่มก็ลองสุ่ม ๆ หยิบสักเล่มมาเปิดหาชื่อของ มิโนทอร์

   ยังไงตำนานกรีกต้องมีสิ ปีศาจตัวดังเชียวนะ

   แน่นอนว่าความดังของมันคงให้ความรู้สึกเหมือนศิลปินต่างประเทศที่ดังระดับโลกก็ไม่ปาน แค่เล่มแรกที่หยิบมาก็ทำให้เธอเห็นแล้วว่ามันคืออะไร เป็นแบบไหนอย่างไร

   ลักษณะของมิโนทอร์ มันคือสิ่งมีชีวิตลูกผสมที่มีร่างกายเป็นมนุษย์กำยำแต่มีศีรษะเป็นวัว พวกมันมีบุคลิกที่ ดุร้าย ก้าวร้าว และเปี่ยมด้วยพละกำลังอันมหาศาล ขาดซึ่งความปรานีหรือความเห็นใจ มักถูกขับเคลื่อนด้วย สัญชาตญาณดิบเถื่อน และ ความกระหายในการทำลายล้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการต่อสู้และความรุนแรง ความคิดของพวกมันมักเรียบง่าย มุ่งเน้นไปที่การทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้าเมื่อถูกยั่วยุหรือเมื่อรู้สึกหิวโหย แม้จะปรากฏตัวอย่างน่าเกรงขาม แต่มิโนทอร์มักถูกกักขังหรือควบคุม ทำให้พฤติกรรมที่แสดงออกมามักเกิดจากความโกรธและความสิ้นหวังจากการถูกจองจำ

   “ก็คือไปยุมันให้ยั๊วะไม่ได้สินะ”

   ไม่งั้นได้ ซี้ กันหมดแบบที่หมายถึงไปต่อคิวเป็นเพื่อนจอร์จได้เลย พอเธอเลื่อนลงไปอ่านชีวประวัติอย่างนึกครึ้มอยากอ่านขึ้นมาดื้อ ๆ ก็ได้เรียนรู้ว่าพ่อตัวเองวีรกรรมเยอะ s h i p ห า ย จนต้องยกมือขึ้นมาลูบหน้าทันที

   ตอนนี้ไม่ต้องยุมันหรอก แค่มันรู้ว่าเป็นลูกโพไซดอนก็น่าจะยั๊วะแล้วมั้ง

   ในช่วงเวลานี้เองเธอเหลือบไปเห็นหนังสือเกี่ยวกับวิธีการปราบปีศาจร้ายในตำนานแน่นอนว่าด้วยภาษากรีกที่เด่นเสียขนาดนั้นย่อมต้องเป็นปีศาจของตำนานกรีก และตัวไฮไลท์อย่างมิโนทอร์ทำไมจะไม่มี แต่ด้วยความสูงของมันดูเหมือนว่าจะทำให้ริปลีย์งานเข้าแล้วสิ คนตัวเล็กมองรอบ ๆ ไม่เห็นมีอะไรใช้ปีนได้ก็ลองพยายามเอื้อมไปหยิบให้ได้ดู

   “Ugh, seriously? That’s way too high.”

   ในเมื่อมันไม่มีอะไรใช้เธอก็เริ่มที่จะมองซ้ายมองขวา ไม่มีใครอยู่รอบตัวเลยก็เริ่มมีความคิดอะไรประหลาด ๆ อย่าง—ลองแอบเหยียบชั้นหนังสือดูดีไหม ? ในช่วงเวลาที่กำลังเอื้อมมือพร้อมกับครุ่นคิดตัดสินใจนี้เอง มีมือเรียวมาหยิบหนังสือเล่มนั้นจากข้างหลัง ดวงตากลมที่จ้องมองมันอยู่พลันโตขึ้นเป็นไข่ห่านด้วยความประหลาดใจว่ามือนี้มันมาจากไหนกัน ครั้นเธอเลื่อนสายตามองตามหนังสือก็พบว่ามีชายหนุ่มสุดหล่ออยู่ในระยะที่ความห่างกันแค่คืบ ด้วยอารามตกใจจากระยะห่างของเพศตรงข้ามนั้นมีเพียงนิดเดียวเกินไปทำให้เธอเผลอถอยตัวสุดแรง

   “Wait !!”

   “Ah!?!”

   แต่ว่าข้างหลังของเธอคือชั้นหนังสือการที่เธอเผลอถอยสุดแรงได้ไปกระแทกชั้นจนส่งเสียงดัง Ugh! ออกมา แต่เรื่องกลับไม่จบแค่นี้น่ะสิ เมื่อหนังสือที่โดนกระแทกได้หล่นลงมาใส่เธอต่อราวกับเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจนเธอต้องย่อกายนั่งขดยกมือบังศีรษะตนเองเพื่อไม่ให้หนังสือโดนจุดสำคัญให้สมองเธอที่กลวงอยู่แล้วต้องมาบวมเพิ่มด้วย

   ทว่าสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นอย่างการรู้สึกถึงหนังสือที่หล่นใส่ดันกลายเป็นเธอรู้สึกถึงแสงยามบ่ายที่ควรสว่างได้เบาแสงลง ความรู้สึกของแขนแกร่งโอบกายบดบังเธออีกทีทำให้ได้ยินเสียงร้องเบา ๆ ของชายหนุ่มแทน

   เดี๋ยวนะ—อย่าบอกนะว่า !?!

   ธิดาแห่งโพไซดอนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น บัดนั้นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเธอคือใบหน้าคมคายและงดงามในเวลาเดียวกัน ดวงตาเรียวกลมให้ความรู้สึกสงบใจเย็นเล็ก ๆ ทว่าริมฝีปากที่แม้ไม่ได้มีรอยยิ้มที่ประดับไว้แต่มันก็ยังยกขึ้นเล็ก ๆ ทำให้เขาดูเฟรนลี่มากขึ้นเป็นกอง ไฝเล็ก ๆ ที่สันจมูกดูน่ามองอย่างน่าประหลาด คิ้วเข้มของเขากำลังขมวดเล็กน้อยราวกับว่ากำลังรู้สึกกังวลกับเรื่องตรงหน้า

   “Fuck, he's stupid hot. —”

(นี่คือมุมมองสมมติที่น้องเห็น)

   “ Hm?”

   การที่เขาเอ่ยกับเธอราวกับว่ากำลังทบทวนนี่คือสิ่งที่สาวน้อยตรงหน้าพูดกับเขา ๆ จริง ๆ หรือเปล่าเรียกสติให้ริปลีย์ได้รู้ตัวว่าตัวเองแสดงอาการหลงคนหน้าตาดีขึ้นมาอีกแล้ว มือเล็กยกขึ้นปิดปากของตนทั้งยังทำท่าจะขยับถอยอีกโดยไม่จดไม่จำว่าหลังเธอเป็นชั้นหนังสือ มือแกร่งรีบเอื้อมไปวางที่ชั้นหนังสือด้วยความกลัวว่าศีรษะเล็กจะโขกเอา และเป็นเช่นนั้นจริง หลังศีรษะของริปลีย์เผลอขยับถอยห่างไปกระแทกมือของเขาจนหลังมือที่อยู่กับชั้นหนังสือกระแทกอีกทอดจนรู้สึกเจ็บเบา ๆ

   “ขอโทษนะสาวน้อย แต่ว่าตอนนี้ถ้าถอยอีกกลัวว่าฝนความรู้จะตกหลงมาอีกระรอกนะ”

   “เอ่อ ขอโทษค่ะ”

   เมื่อขอโทษขอโพยออกไปเรียบร้อยแล้วก็ช่วยกันเก็บหนังสือที่หล่นมากมาย ให้เข้าที่ซะ ระหว่างนี้เองใบหน้าของริปลีย์ถูกแต้มสีแดงจนเหมือนจะกลายเป็นสตรอวเบอร์รี่ลูกน้อยกลางห้องสมุดเลยเชียว

   นี่มันน่าอายชะมัด นอกจากจะให้เขาช่วยแล้วยังเผลอพ่นอะไรออกมาก็ไม่รู้

   “เธอจะหยิบเล่มนี้ใช่ไหม ?”

   เขาเอ่ยออกมาพร้อมกับยื่นหนังสือการปราบปีศาจร้ายในตำนานภาษากรีกมาตรงหน้าเธอหลังจากที่เก็บหนังสือที่ร่วงเรียบร้อยแล้ว คือหนังสือมันก็ใช่หรอกที่เธออยากได้ แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาของเธอโฟกัสกลับเป็นรอยแดงบนมือเรียวของเขาต่างหาก

   มือเล็กรับหนังสือจากเขามาวางที่ชั้นแถว ๆ นั้นก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือเขาเพื่อตรวจดูดี ๆ ว่ามันคือแผลจริง ๆ ไหม และไม่ต้องสืบ ตำแหน่งของรอยแดงนี้คือตำแหน่งที่มือเขากระแทกชั้นหนังสืออีกทีตอนรับศีรษะเธอแน่นอน

   “มือคุณแดงหมดแล้ว ขอโทษนะคะ” ริปลีย์เอ่ยก่อนจะทำท่านึกออกว่าเธอพกอะไรมาบ้าง ร่างเล็กคุ้นกระเป๋าหยิบกระปุกครีมทาแผลมาทาให้เขา โดยดวงตากลมอัลมอนด์หวานก็คอยสำรวจตามแขนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาว่ามีตรงไหนอีกไหม ครั้นเมื่อไม่มีที่ไหนต้องทาต่อเธอก็ยกครีมกระปุกเล็กกระปุกนั้นให้เขา “คือว่า เพื่อเป็นการขอโทษ ช่วยรับไว้ด้วยเถอะนะคะ มันเป็นยาทาแผลน่ะค่ะ”

   ร่างสูงที่ได้เซอร์ไพรส์แรกเป็นการต้องเจอสาวน้อยตกใจจนถอยกระแทกชั้นหนังสือแล้ว เซอไพรส์ต่อมาเป็นการที่เธอเผลอหลุดปากชมใบหน้าเขาและเซอไพรส์สุดท้ายคือเธอได้ทาแผลแดง ๆ ที่สำหรับเขามันไม่มีอะไรต้องกังวลเลยสักนิด แต่ดูเหมือนว่ามันจะมีอะไรสุด ๆ สำหรับร่างเล็กตรงหน้าเขา นั่นเรียกเสียงขบขันเบา ๆ อย่างเอ็นดูจากชายหนุ่มรูปหล่อที่เธออุทานใส่

   “นี่สาวน้อย ไหน ๆ เราก็ได้เจอกันขนาดนี้แล้วเรามาทำความรู้จักกันเป็นไง ?” เขาเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนจากการยื่นให้เธอทาแผลเป็นจับมือเล็กจนกลายเป็นท่าเช็คแฮนด์ “ฉัน ปาร์คซูฮัน เรียกซูฮันเลยก็ได้ บุตรแห่ง—คุณดีน่ะ”

   “อ้อ คุณนี่เองปาร์คซูฮัน เจโรมเคยพูดถึงคุณอยู่น่ะ” เธอตาโตขึ้นมาด้วยความประหลาดใจว่าคนตรงหน้าคือคนที่เธอเคยได้ยินชื่อมาบ้างแล้ว “ทางนี้ริปลีย์ สวอนสัน ธิดาแห่งโพไซดอนค่ะ”

   “อ๋า น้องสาวเจโรมนี่เอง”

   “จริงสิ คุณซูฮันเป็น เอ่อ—ศิลปินวงเดียวกับพี่เขาไหมนะคะ ?”

   การพยักหน้าของเขาทำให้เธอเบิกตากว้าง นี่เธอเพิ่งทำผิวของไอดอลชื่อดังมีแผลไม่ใช่หรือไง ? ริปลีย์รีบคุ้ยกระเป๋าเพื่อหยิบกระปุกยาทาเล็ก ๆ มายื่นให้เขาอีกกระปุกถ้วน

   “มันคือยาทากันรอยแผลเป็น— จริง ๆ มันก็ไม่น่าจะเป็นถึงขนาดนั้นหรอกค่ะแต่ว่าฉันให้ไปเผื่อนะคะ”

   “ริปลีย์?”

   แต่ไม่ทันจะได้พูดคุยอะไรต่อเธอก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยลอดเข้ามาเรียกเธอ เป็นดั่งเสียงสวรรค์ที่ทำให้เธอหลุดจากสถานการณ์ตรงหน้าได้ทันทีโดยไม่ต้องหาเรื่องขอตัวอย่างลื่นไหล

   “โอ้ ลิเลียน่า ฉันว่าจะมาหาเธอน่ะ” บัลเลรีน่าสาวเอ่ยก่อนจะตัดสินใจยัดมันใส่มือเขาไปเลย “ขอโทษสำหรับแผลนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยหยิบมันค่ะ”

   ริปลีย์หันไปหยิบหนังสือที่เขาหยิบให้ก่อนจะโค้งหัวขอตัวเดินออกมาหาลิเลียน่าที่ดูเหมือนว่ากำลังยกยิ้มอะไรบางอย่าง หงส์ขาวตัวน้อยเห็นใบหน้าแบบนี้ก็รีบจูงเพื่อนของเธอออกมาทันทีพร้อมกับยัดแอปเปิ้ลสีเขียวที่อยู่ในกระเป๋าใส่มือของลิเลียน่าราวกับว่ามันเป็นของปิดปากจากสถานการณ์นี้

   “ไม่มีอะไรทั้งนั่นหรอกน่า ลิเลียน่า”

   “แล้วเธอบอกว่าจะมาหาฉัน ไม่ใช่ว่าอันนี้ใช้ฉันเป็นตัวช่วยออกจากตรงนั้นหรอกนะ”

   “ก็ใช่ส่วนหนึ่ง— แต่ว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอจริง ๆ ”

   ริปลีย์เดินมาตรงหน้าของลิเลียน่าก่อนจะหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเล่าเรื่องที่เธอเจอมาในวันนี้ เป็นการพบเจอที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่หากต้องออกเดินทางคนเดียว

   “เรื่องมีอยู่ว่า— เหมือนนิมฟ์จะส่งข่าวมาที่ค่ายฮาล์ฟบลัด ตอนนี้มีเด็กสามคนที่เมืองแอตแลนต้าเหมือนว่าอาจจะเป็นเด็กครึ่งเทพที่ยังไม่ตื่นรู้ในพลัง ประเด็นคือแถวนั้นดันมีมิโนทอร์น่ะสิ”

   “แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวกับเธอยังไงหรอ”

   “ก็มันเกี่ยวตรงที่วันนี้ฉันดันไปเดินแถวต้นธาเลียแล้วเจอโค้ชเบย์ที่กำลังคุยกับพวกนิมฟ์—แล้วเขาก็จะลากฉันไปด้วยน่ะสิ” ริปลีย์เอ่ยออกมาพร้อมส่งสายตาออดอ้อนลิเลียน่า “ฉันไม่รู้ว่าจะลองขอความช่วยเหลือใครแล้วนอกจากเธอลิเลียน่า เอาแบบนี้ก็แล้วกันเพราะเรื่องนี้มันอาจจะตัดสินใจปุบปับทันทียากไปหน่อย แต่ว่าวันนี้กลับเคบินไปนั่งกินแอปเปิ้ลเขียวที่ฉันให้แล้วลองทบทวนนะ พรุ่งนี้เวลาก่อน 9 นาฬิกาตามเวลาของค่าย ฉันจะรอที่หน้าค่ายกับโค้ชเบย์ ถ้าเธออยากมาด้วยกันฉันจะรอ แต่ถ้าเธอปฏิเสธก็ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นประสบการณ์ให้ฉันลองเอาตัวรอดดู”

   เพื่อไม่ให้เป็นการกดดันลิเลียน่ามากเธอเลือกที่จะเดินเอาหนังสือไปนั่งอ่านที่โต๊ะ หาความรู้ติดตัวสำหรับการปราบมิโนทอร์ก่อนจะกลับเคบินตัวเองไปเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้

เปิดใช้งานเอฟเฟค

ปฏิสัมพันธ์กับ [NPC-37] ปาร์ค ซูฮัน
+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
ให้ ครีมบำรุงผิว แก่ปาร์คซูฮัน +20 ค่าความสัมพันธ์จากการให้ของที่โปรดปราน

ปฏิสัมพันธ์กับ[TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
+7 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
ให้ แอปเปิ้ลเขียว ลิเลียน่า ไทเลอร์
ให้สิ่งที่ชอบที่สุดกับ NPC จะได้รับ +20 แต้มมิตรภาพ

ใช้ได้ตัวละครผู้หญิงเท่านั้น : ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 4 6 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ ได้รับโบนัสพิเศษ+2 แต้ม (เฉพาะรุ่นพี่และเพื่อนเท่านั้น)

@God

Axel HEROES

Report: Apollo's MaseratiI don't know how these people survived ----------------

12.07.2025 | 4:15 PM 

"งานแรกของนาย" แอนนาเบ็ธพูดต่อโดยไม่เงยหน้า "ไปที่หอสมุด ไปศึกษาบันทึกภารกิจเก่าๆ ของรุ่นพี่คนอื่นๆ เลือกมาหนึ่งภารกิจที่นายสนใจ วิเคราะห์มัน—ความสำเร็จ ความล้มเหลว กลยุทธ์ที่ใช้และที่ควรจะใช้ เขียนสรุปมาให้ฉันในอีกสองชั่วโมง" 

มันคือการบ้าน ไม่ใช่การฝึกภาคสนามอย่างที่เขาคิดไว้ในตอนแรก แต่ก็เป็นอะไรที่สมเหตุสมผล การเรียนรู้จากความผิดพลาดของคนอื่นคือทางลัดที่ดีที่สุด 

"รับทราบครับ" แอ็กเซลตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากมาอย่างเงียบเชียบ หอสมุดในยามเย็นเงียบสงบกว่าเดิม มีเพียงแสงไฟจากคบเพลิงวิเศษที่ให้ความสว่างอบอุ่น เขาตรงไปยังมุมที่เก็บม้วนบันทึกและสมุดปกหนังที่บันทึกเรื่องราวการผจญภัยต่างๆ เอาไว้ มีหัวข้อมากมายตั้งแต่ 'ตามล่าไฮดร้าที่นิวเจอร์ซีย์' ไปจนถึง 'ภารกิจทวงคืนสายฟ้า' ที่โด่งดัง แต่สายตาของเขากลับไปสะดุดกับสมุดเล่มหนึ่งที่สันปกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า 'ทวงคืนราชรถมาเซราติ' ช่างเป็นชื่อที่พิศดารสิ้นดี... มันน่าสนใจพอที่จะทำให้เขาหยิบมันขึ้นมา

เขานั่งลงที่โต๊ะตัวเดิมที่เคยนั่งเมื่อวาน เปิดบันทึกและเริ่มอ่าน… แล้วความรู้สึกที่บอกไม่ถูกก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ มันไม่ใช่บันทึกภารกิจ แต่มันคือบันทึกการบ่นถึงหายนะที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันคือความโกลาหลที่เกิดจากกลุ่มเดมิกอดที่ดูเหมือนจะเดินสะดุดโชคร้ายทุกย่างก้าว พวกเขาเจอแก๊งนักฆ่ารัสเซีย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิ้วของบุตรแห่งไทคีขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว คำสบถด่าทอที่พาดพิงถึงชาวรัสเซียด้วยถ้อยคำเหมารวม ปรากฏอยู่แทบจะทุกหน้า มันทำให้เขารู้สึกเหมือนมีกรวดเม็ดเล็กๆ อยู่ในรองเท้า มันน่ารำคาญและเสียดแทงอย่างประหลาด 

และเมื่อมาถึงชื่อของตัวการเบื้องหลัง—ดมิทรี นาวิคอฟ บุตรแห่งเทพสลาฟ—เขาก็ต้องหยุดอ่านไปชั่วครู่ ดมิทรี... ช่างเป็นชื่อที่น่ารำคาญเสียจริง เขาสูดหายใจลึกๆ พยายามสลัดความรู้สึกขุ่นมัวส่วนตัวทิ้งไป แล้วจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์ในเชิงกลยุทธ์ เขาวางปากกาลงบนกระดาษแผ่นใหม่ เริ่มเขียนสรุปด้วยลายมือที่เนี้ยบและเป็นระเบียบเรียบร้อย สรุปของเขาปราศจากอารมณ์ความรู้สึก มันคือการชำแหละความผิดพลาดอย่างเลือดเย็น—การขาดการวางแผน การประเมินภัยคุกคามที่ผิดพลาดซ้ำซาก และอื่นๆอีกมากมาย 

เมื่อเขียนเสร็จ เขาตรวจทานมันรอบหนึ่งก่อนจะพับมันอย่างเรียบร้อยแล้วเดินออกจากหอสมุด เขาไปพบแอนนาเบ็ธที่เดิม เธอยังคงนั่งอยู่ที่อัฒจันทร์ กำลังอ่านนิตยสารที่เขาให้ไปก่อนหน้านี้ด้วยความสนใจ 

 "สรุปรายงานภารกิจทวงคืนราชรถมาเซราติครับ" เขายื่นกระดาษให้เธอด้วยท่าทีสงบนิ่ง พร้อมรอยยิ้มบางๆตามมารยาท ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับธิดาแห่งอาธีน่าแล้วว่าจะพอใจกับรายงานมากน้อยแค่ไหน

------------------------------------------------------------------------------

Link Homework

Homework +35 XP

Train with Annabeth (1/10)

น้ำหอมบุรุษ: เลขไบต์ลงท้าย 2,4,6,8  + 2 bonus 

Axel HEROES

A. Mikailov

power of calculated luck

To me luck is like a loaded gun—never random, always aimed — Axel

13.07.2025 | 08:10 AM

ภารกิจในมือเป็นเพียงกระดาษสองแผ่น แต่น้ำหนักของมันในความคิดของแอ็กเซลนั้นเทียบเท่ากับแผนที่ยุทธศาสตร์ทั้งหมด เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปที่โรงตีเหล็กหรือลานฝึกซ้อม อาวุธชิ้นแรกที่ต้องเตรียมสำหรับสงครามไม่ใช่ดาบหรือโล่ แต่เป็นข้อมูล

หอสมุดของค่ายฮาล์ฟบลัดไม่ใช่สถานที่สำหรับหนอนหนังสือที่มองหาความบันเทิง มันคือคลังข้อมูลทางยุทธวิธีที่ซุกซ่อนอยู่ในรูปของม้วนกระดาษและหนังสือปกแข็ง เขาเดินผ่านชั้นหนังสือเทพปกรณัมและบทกวีโบราณไปอย่างไม่ใส่ใจ เป้าหมายของเขาอยู่ลึกเข้าไปในโซนที่ถูกใช้งานน้อยที่สุด: แผนที่และภูมิศาสตร์ 

เขาพบสิ่งที่ต้องการในตู้ไม้โอ๊กขนาดใหญ่ ลิ้นชักที่มีป้ายสลักว่า "อาณาเขต" ถูกดึงออกมาอย่างแผ่วเบา ภายในบรรจุม้วนแผนที่หนังเก่าๆ หลายสิบม้วน แอ็กเซลเลือกออกมาสองสามม้วนที่ดูมีความเกี่ยวข้องมากที่สุด ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ที่อาบไล้ด้วยแสงแดดซึ่งส่องผ่านหน้าต่างทรงสูง 

ปลายนิ้วของเขาคลี่ม้วนแผนที่แรกออกอย่างระมัดระวัง กระดาษปาปิรัสที่เหลืองกรอบส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ แผนที่ของค่ายฮาล์ฟบลัดและพื้นที่โดยรอบปรากฏขึ้นตรงหน้า เส้นหมึกที่ซีดจางแต่ยังคงคมชัดวาดภาพของป่า, ลำธาร, และเนินเขาต่างๆ อย่างละเอียด 

สำหรับเดมิก็อดส่วนใหญ่, การอ่านตัวอักษรเล็กๆ ที่ระบุชื่อสถานที่ต่างๆ คงเป็นเหมือนการถอดรหัสที่ทรมาน แต่สำหรับแอ็กเซล มันกลับชัดเจนราวกับอ่านหนังสือพิมพ์ยามเช้า ดวงตาสีฟ้าเทากวาดไปทั่วแผนที่อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ไม่ใช่การอ่าน แต่คือการสแกนข้อมูล 

เขาจดจำทุกอย่าง—เส้นทางหลัก, ทางลัดที่อาจซ่อนอยู่, จุดที่สูงที่สุดสำหรับสังเกตการณ์, และแหล่งน้ำที่ใกล้ที่สุด นิ้วของเขาไล่ไปตามแนวป่าด้านตะวันออกและตะวันตกซึ่งระบุไว้ในภารกิจแรก เขาทำแผนที่ในใจ จำลองสถานการณ์ฉุกเฉินต่างๆ หากถูกล้อม เขาจะหนีไปทางไหน? หากต้องการซุ่มโจมตี จุดไหนคือจุดบอด 

จากนั้น เขาก็กางแผนที่อีกใบที่เน้นเฉพาะระบบป้องกันของค่าย เขาไล่สายตาไปตามจุดที่ระบุไว้ในภารกิจที่สองก่อนจะเลือกมาสามจุดที่น่าสนใจ: ต้นสนของธาเลีย, ป่าต้องหาม, และทางเข้าหลักของค่าย เขาเห็นภาพที่คนอื่นอาจมองข้าม—ช่องว่างระหว่างการป้องกัน, มุมอับที่เวทมนตร์อาจอ่อนกำลังลง, หรือเส้นทางธรรมชาติที่สัตว์ประหลาดอาจใช้เป็นทางเลี่ยง 

ความประมาทคือการฆ่าตัวตายรูปแบบหนึ่ง เขาไม่ได้กลัวสัตว์ประหลาด แต่เขารังเกียจความพ่ายแพ้ที่เกิดจากการเตรียมตัวไม่ดีพอ ในโลกที่โชคชะตาเล่นตลกได้ทุกวินาที การเตรียมพร้อมไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นอาวุธที่คมที่สุด 

 

แอ็กเซลใช้เวลาเกือบชั่วโมงในความเงียบของหอสมุด เมื่อเขาลุกขึ้น แผนที่ทั้งหมดถูกม้วนเก็บเข้าที่เดิมอย่างเรียบร้อย แต่สำเนาของมันได้ถูกจารึกลงในสมองของเขาแล้วอย่างสมบูรณ์ 

เขาเดินออกจากหอสมุด แสงแดดข้างนอกสว่างจ้ากว่าเดิม แต่ในใจของเขากลับเยือกเย็นและชัดเจน สนามรบถูกกางออกแล้ว และเขาก็เห็นทุกตาเดินที่เป็นไปได้

Power Money Game Music

CABIN 19

@Hye Ri

Axel HEROES

A. Mikailov

power of calculated luck

To me luck is like a loaded gun—never random, always aimed — Axel

13.07.2025 | 11:00 AM

สมองของแอ็กเซลคือคลังข้อมูลที่ถูกจัดเรียงอย่างสมบูรณ์แบบ แต่การนำเสนอข้อมูลนั้นต้องใช้สื่อกลางที่จับต้องได้ เขาหาโต๊ะว่างตัวหนึ่งในมุมที่ลึกและเงียบที่สุดของหอสมุด ที่ซึ่งแสงแดดส่องลงมาเป็นลำพอให้ความสว่าง แต่ไม่สว่างพอที่จะรบกวนสมาธิ

เขาไม่ได้ใช้ม้วนกระดาษปาปิรัสที่ดูขลังแต่ใช้งานยาก เขาเลือกใช้กระดาษรายงานคุณภาพดีที่พกติดตัวมา และปากกาหมึกซึมด้ามหนึ่งที่ให้น้ำหนักพอดีมือ

การเขียนของเขาไม่ใช่การระบายความคิด แต่เป็นการถ่ายโอนข้อมูลที่ผ่านการประมวลผลแล้วอย่างเป็นระบบ ตัวอักษรทุกตัวที่ถูกจรดลงบนกระดาษนั้นคมชัดและสม่ำเสมอราวกับพิมพ์ออกมา หัวข้อถูกขีดเส้นใต้อย่างบรรจง จุดอ่อนแต่ละข้อถูกแยกเป็นหัวข้อย่อยพร้อมกับการวิเคราะห์ความน่าจะเป็นและผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น มันไม่ใช่รายงานของเด็กค่ายที่เพิ่งมาใหม่ แต่เป็นเอกสารประเมินความเสี่ยงในแบบที่บริษัทใหญ่ๆเขาเขียน

เมื่อเสร็จสิ้น เขาไม่ได้พับมันส่งๆ แต่สอดมันเข้าไปในแฟ้มเอกสารบางๆ เพื่อรักษาสภาพให้เรียบกริบ ความสมบูรณ์แบบไม่ได้หยุดอยู่แค่เนื้อหา แต่รวมถึงการนำเสนอด้วย

จากนั้นเขาก็เริ่มมองหาเป้าหมาย: โซเฟีย คาร์ก, ธิดาแห่งอธีน่า

เขาพบเธอในโซนตำราประวัติศาสตร์โบราณ ร่างของหญิงสาวแทบจะจมหายไปในกองหนังสือและม้วนกระดาษที่สุมอยู่รอบโต๊ะของเธอ ผมสีบรูเน็ตสั้นประบ่าของเธอดูเหมือนจะมีฝุ่นเกาะอยู่จางๆ เธอกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านม้วนกระดาษเก่าๆ อย่างตั้งใจเสียจนไม่รับรู้ถึงการมาถึงของเขา

แอ็กเซลเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างโต๊ะอย่างเงียบๆ และรอ...

หนึ่งวินาที...สองวินาที...

เมื่อเห็นว่าเธอคงไม่เงยหน้าขึ้นมาในเร็วๆ นี้ เขาจึงเคาะปลายนิ้วลงบนผิวโต๊ะไม้เบาๆ หนึ่งครั้ง

โซเฟียสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเขียวที่เคยจดจ่ออยู่กับตัวอักษรโบราณบัดนี้หรี่ลงมองเขาอย่างรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะ "ต้องการอะไรไม่ทราบ?" น้ำเสียงของเธอห้วนและตรงไปตรงมา

"ผมมาส่งรายงาน" บุรุษชาวรัสเซียตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย วางแฟ้มเอกสารลงบนพื้นที่ว่างเพียงเล็กน้อยบนโต๊ะของเธอ 

"ภารกิจประเมินระบบป้องกัน"

ดวงตาสีเขียวของโซเฟียเหลือบมองแฟ้มเอกสารด้วยความฉงนเล็กน้อย ก่อนจะตวัดกลับมามองหน้าเขาอีกครั้ง "เสร็จแล้ว? เดดไลน์ยังอีกนานเลยนะ"

"ผมไม่ชอบปล่อยให้งานค้าง" แอ็กเซลตอบสั้นๆ ก่อนจะยิ้มบางๆออกมาเพื่อสร้างความเป็นมิตร"ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในนั้น ทั้งจุดอ่อนและข้อเสนอแนะเบื้องต้น"

หญิงสาวมองหน้าเขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะยอมละสายตาจากม้วนกระดาษตรงหน้าแล้วหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดูช้าๆ

เขาไม่ได้ยืนรอเพื่อรับคำชมหรือคำวิจารณ์ ภารกิจของเขาในส่วนนี้จบแล้ว เขาได้วางไพ่ของเขาลงบนโต๊ะแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับผู้เล่นคนอื่น 

“เช่นนั้นผมขอตัวก่อนนะครับรุ่นพี่โซเฟีย”

แอ็กเซลพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยเป็นเชิงอำลาแล้วหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ธิดาแห่งอธีน่านั่งอยู่กับรายงานของเขาตามลำพัง และทิ้งให้ความเงียบของหอสมุดกลับคืนมาอีกครั้ง...พร้อมกับความเป็นไปได้ใหม่ๆ ที่เพิ่งถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะของเธอ

ประเมินและปรับปรุงระบบป้องกันค่ายเบื้องต้น
+50 EXP +2 INT +10 ดรักม่า +35 เกียรติยศ
Item: บันทึกโซเฟีย

 +35 ความสนิทสนมกับโซเฟีย
น้ำหอมบุรุษ: เลขไบต์ 2 4 6 8 +2 โบนัสพิเศษ

Link

Power Money Game Music

CABIN19

@Hye Ri

Axel HEROES

A. Mikailov

power of calculated luck

To me luck is like a loaded gun—never random, always aimed — Axel

16.07.2025 | 05:00 PM

การบ้านที่ได้รับมอบหมายจากแอนนาเบ็ธ เชส, เมนเทอร์พิเศษและสถาปนิกแห่งโอลิมปัส, ไม่ใช่การบ้านธรรมดา มันคือการผ่าตัดทางยุทธวิธีบนกระดาษ, คือการวิเคราะห์ความสำเร็จและความล้มเหลวของคนรุ่นก่อนหน้า และสำหรับแอ็กเซล, มันคือความบันเทิงรูปแบบหนึ่ง

เขาเลือกโต๊ะไม้โอ๊กตัวเดิมในมุมอับของหอสมุด, สถานที่ที่กลายเป็นอาณาเขตส่วนตัวของเขาไปโดยปริยาย แสงยามเย็นที่สาดส่องเข้ามาทำให้ฝุ่นในอากาศเต้นระริก, สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบซึ่งเหมาะแก่การชำแหละความผิดพลาดของผู้อื่น

บันทึกภารกิจตรงหน้าเขามีหัวข้อว่า 'ฝันร้ายที่หนีไป' เขียนโดยเฟเรีย, ธิดาแห่งฮิปนอส

ขณะที่ดวงตาสีฟ้าเทาของเขากวาดผ่านตัวอักษร, ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย, แต่ในใจกลับกำลังทำการวิเคราะห์อย่างเย็นชา

บันทึกนั้นไม่ใช่เรื่องราวของวีรกรรม, แต่เป็นบันทึกของความโกลาหลที่ถูกขับเคลื่อนด้วยอารมณ์ เขาส่ายหัวเล็กน้อยเมื่ออ่านถึงตอนที่บุตรแห่งแอรีสผู้หุนหันพลันแล่นลากทุกคนมุ่งหน้าสู่นิวยอร์กโดยขาดการวางแผน—เป็นเพียงเครื่องมือทื่อๆ, ไม่ใช่ศาสตราวุธที่ถูกลับให้คม. เขาขมวดคิ้วเมื่ออ่านถึงตอนที่เบบี้ก็อบลินหยิบแฮมเบอร์เกอร์จนสัญญาณกันขโมยดังลั่น—เป็นตัวแปรที่คาดเดาได้ง่ายแต่กลับไม่มีใครควบคุม. และเขาถอนหายใจอย่างแทบไม่ได้ยินเมื่ออ่านถึงตอนที่ธิดาแห่งฮิปนอสพุ่งเข้าปะทะกับศัตรูด้วยความโกรธที่ลูกชายถูกทำร้าย—เป็นการตัดสินใจที่มาจากหัวใจ, ไม่ใช่สมอง

เขาหยิบปากกาและกระดาษรายงานของตัวเองออกมา การเขียนของเขาไม่ใช่แค่การสรุป, แต่เป็นการวิเคราะห์ที่เฉียบขาดและไร้ความปรานี เขาชี้ให้เห็นถึงการขาดการวางแผน, การพึ่งพาสิ่งที่เรียกว่า "โชค" มากเกินไป, และการปล่อยให้อารมณ์ส่วนตัวเข้ามาบดบังการตัดสินใจทางยุทธวิธี แม้จะไ่ม่เลวร้ายเท่าภารกิจที่เขาอ่านคราวก่อน แต่เขาก็เขียนมันด้วยภาษาวิชาการที่สุภาพ, ห่อหุ้มคำวิจารณ์อันแหลมคมไว้ในเสื้อคลุมของ "ข้อเสนอแนะเชิงสร้างสรรค์"

เมื่อเขียนเสร็จ, เขาก็สอดมันเข้าไปในแฟ้มเอกสารอย่างเรียบร้อย

จุดหมายต่อไปของเขาคืออัฒจันทร์ แต่เขาไม่ได้ไปมือเปล่า ระหว่างทาง เขา 'บังเอิญ' เดินผ่านแผงพิซซ่าที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ซึ่งถูกตั้งขึ้นใกล้ๆกับศาลาอาหาร กลิ่นหอมของชีสและซอสมะเขือเทศที่อบอวลอยู่ในอากาศจุดประกายความคิดในหัวของเขา

ไม่กี่นาทีต่อมา, เขาก็มายืนอยู่หน้าหญิงสาวที่นั่งอ่านหนังสือบนอัฒจันทร์ ในมือข้างหนึ่งถือแฟ้มรายงาน, และอีกข้างถือกล่องพิซซ่าที่ยังอุ่นๆ 

เมื่อแอนนาเบ็ธเงยหน้าขึ้นมามองเื่อได้ยินเสียงฝีเท้า "มีอะไร, มิคาอิลอฟ?"

"ผมนำรายงานมาส่งครับ, รุ่นพี่" เขาตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ, ยื่นแฟ้มให้เธอ ก่อนจะชูกล่องพิซซ่าขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรจอมปลอม "แล้วก็...ผมเจอพิซซ่าระหว่างทาง เลยนึกขึ้นได้ว่ารุ่นพี่อาจจะยังไม่ได้ทานอะไร" เขาวางมันลงใกล้ๆ "มันกินง่ายและสะดวกดี หวังว่าคุณจะชอบนะครับ"

มันคือการติดสินบนที่เรียบง่าย, คือการลงทุนทางสังคมที่ใช้ต้นทุนต่ำแต่ให้ผลตอบแทนสูง

เขาไม่ได้รอคำขอบคุณ, เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ธิดาแห่งอธีน่าอยู่กับรายงานการบ้านที่และกลิ่นหอมของเปปเปอโรนีที่อบอวล

Link Homework

Homework +35 XP

Train with Annabeth (2/10)

Gift: Pizza

น้ำหอมบุรุษ: เลขไบต์ลงท้าย 2,4,6,8  + 2 bonus

Power Money Game Music

CABIN 19

@Hye Ri