DINING PAVILION

Dean HEROES

383

ส่งน้องไปภารกิจ

               (THU) 01/01/2026 เวลา 05.45 - 8.42 น.

               แม้ว่างานเลี้ยงฉลองปีใหม่เมื่อคืนจะเป็นความทรงจำพิเศษเหตุการณ์หนึ่งที่ชวนให้นอนหลับฝันดี ทว่าบุตรแห่งโพไซดอนกลับนอนหลับต่อไม่ลงแม้ว่าอ้อมกอดของแมคเคนซีจะอบอุ่นจนหลังชื้นเหงื่อ เพราะในใจมัวแต่คิดเป็นห่วง ‘เอียน มาร์โลว์’ น้องชายคนเล็กของบ้านกับการไปทำภารกิจเดินทางครั้งแรกกับไพเพอร์ แม็กลีน รุ่นพี่คนสวยธิดาแห่งอะโฟร์ไดท์ซึ่งเป็นถึงหนึ่งในวีรบุรุษยุคใหม่ที่ยังมีลมหายใจ บอกไม่ได้เลยว่าเอียนโชคดีหรือโชคร้ายที่ได้ไปทำภารกิจกับรุ่นพี่ผู้มากประสบการณ์ ข้อดีคือไพเพอร์คงดูแลเขาได้ ข้อร้ายคือภารกิจนี้หินแน่นอนคำพยากรณ์ถึงได้เลือกไพเพอร์ให้เป็นหัวหน้าทีม

               ยังไม่ถึงเวลาออกไปวิ่งยามเช้าดีดีนก็ลุกออกจากที่นอน จูบกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์อันเลอค่าของแมคเคนซีที่กำลังหลับใหลด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ดีนปล่อยให้คนรักนอนต่อ ส่วนตัวเองหยิบแว่นตาจากหัวเตียงขึ้นมาสวม จากนั้นลุกไปล้างหน้าล้างตาให้หายง่วง (ซึ่งก็ไม่ค่อยง่วงเป็นทุนเดิมเท่าไร) เดินวนหาสมาร์ทโฟนเดดาลัสไปทั่วห้องแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเขายกโทรศัพท์เดมิก็อดของตัวเองให้เอียนไปแล้ว

               เขียนโน้ตไว้หน่อยก็ดี…

               ถึง แมคซี่ที่รัก [@Mackenzie]

                สวัสดีปีใหม่แมคซี่! ฉันไปวิ่งนะที่รักแล้วก็กะจะไปช่วยน้องเตรียมตัว เอียนเดินทาง 9 โมง ไว้เจอกันหลังจากนั้น ถ้านายหิวจะกินมื้อเช้าก่อนก็ได้นะ

รัก

จาก แฟนสุดหล่อของนาย

               บุตรเจ้าสมุทรวอร์มร่างกายเป็นอย่างดีก่อนออกมาจากกระท่อมหมายเลขยี่สิบของเทพีแห่งมนตรา แล้วออกวิ่งไปตามทางเดินที่ชื้นแฉะจากหิมะเมื่อคืนด้วยความระมัดระวังทุกฝีก้าว เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นเป็นจังหวะ เหมือนกับที่ลมหายใจที่พรูออกมาเป็นไอขาวที่ดีนพยายามคุมจังหวะการหายใจของตนเองให้สม่ำเสมอ รุ่งเช้าในค่ายฮาล์ฟบลัดเงียบกว่าทุกวันแม้เป็นวันแรกของปีใหม่ หมอกบางลอยต่ำเหนือทุ่งสตรอว์เบอร์รีที่ถูกเคลือบด้วยหิมะสีขาว แซเทอร์คนงานค่ายบางส่วนออกมาทำงานตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนทุกวัน แต่ก็มีบางส่วนเลือกที่จะนอนหลับอุตุอยู่ในผ้าห่มอุ่นจากจากฉลองหนักมาเมื่อคืน ก็คงไม่แปลก มีแต่คนเข้าเวรและคนที่นอนต่อไม่หลับเท่านั้นแหล่ะที่จะออกจากกระท่อมเพื่อเผชิญความหนาวในเช้าวันหยุดอันสดใส

               ใช้เวลาไม่นานเส้นทางออกกำลังกายเดิมก็ถูกวิ่งจนครบรอบแม้ว่าเขาจะใช้เวลาบางส่วนในการเดินชมนกชมไม้ ทักทายสัตว์เล็ก ๆ ที่พบเจอตามทางบ้างก็ตาม (แน่นอนว่าคุยกันไม่รู้เรื่อง) จากการไปทำภารกิจเสี่ยงตายนานับประการเมื่อกลางปีที่แล้ว ร่างกายถูกใช้งานอย่างหนักจนคุ้นชินกับการออกกำลังจนการวิ่งจ๊อกกิ้งกลายเป็นความเหนื่อยแต่จิ๊บ ๆ ชายหนุ่มแวะซื้อของใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มินิมาร์ทประจำค่ายก่อนจะกลับไปโซนที่พัก ดีนเลือกที่จะตรงดิ่งไปสู่กระท่อมหมายเลขสามแทนที่จะกลับไปซุกหาไออุ่นที่กระท่อมยี่สิบตามที่เขาได้เขียนโน้ตบอกแมคเคนซีเอาไว้

               แน่นอนว่าที่ปรึกษาแห่งกระท่อมโพไซดอนได้สิทธิ์นั้นโดยไม่ต้องขออนุญาตผู้ใด

               ในขณะที่หลาย ๆ กระท่อมยังไม่ตื่นนอนทว่าเหล่าสายเลือดแห่งท้องทะเลกลับมีความเคลื่อนไหว

               “ฮาย เอียน”

               ดีนเปิดบานประตูของห้องนอนรวมชายเข้าไปก็เห็นว่าเอียนกำลังพะว้าพะวงกับกระเป๋าสัมภาระที่วางอยู่บนพรมกลางห้อง เด็กชายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าประหม่า

               “อ๊ะ พี่ดีน อรุณสวัสดิ์ครับ สะ..สวัสดีปีใหม่ด้วยฮะ”

               “สวัสดีปีใหม่น้องชาย” ดีนยิ้มให้เด็กชายก่อนจะหันไปมองกระเป๋าสัมภาระ “กำลังตรวจนับของอีกรอบเหรอ?”

               เอียนพยักหน้าหงึกหงัก “ผมกลัวว่าจะลืมอะไรไปก็เลยลองเช็คดูอีกทีฮะ…”

               “ฉันเข้าใจนะ ภารกิจครั้งแรกของฉันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน จัดกระเป๋ารอบที่หนึ่ง แล้วรื้อออกมาดูตอนเช้าเพราะกลัวว่าลืมใส่อะไรลงไป” ดีนหัวเราะ “แล้วนายคิดว่าเตรียมของครบครบแล้วหรือยัง?”

               “ยังไม่ค่อยแน่ใจเลยฮะ พี่ดีนช่วย..”

               “แน่นอน ไม่มีปัญหา!” ยังไม่ทันที่น้องเล็กสายเลือดโพไซดอนจะพูดจบดีนก็โพล่งรับปากออกมาราวกับว่าเขารอให้อีกฝ่ายเอ่ยขอมานาน “เอางี้ เช็คของครั้งสุดท้ายแล้วเรามาดูกันว่านายขาดอะไรบ้าง”

               ดีนกล่าวจากนั้นนั่งลงบนพื้นพรมข้างสัมภาระของเอียนอย่างไม่ถือตัว เด็กชายเปิดกระเป๋าค่อย ๆ นำสิ่งของออกมาวางไว้บนโต๊ะกาแฟที่เคยว่างเปล่า ในนั้นมีเสื้อผ้าไม่กี่ชุด เครื่องใช้ส่วนตัวอย่างแปรงสีฟัน ยาสีฟัน สบู่ และแชมพูขวดเล็ก ๆ กระเป๋ายาสามัญประจำบ้าน ไฟฉาย แผนที่พกพา มีดพับ เชือกที่ยาวประมาณหนึ่ง โทรศัพท์มือถือ (ที่ได้รับมาเมื่อวาน) ส่วนอาวุธประจำตัวอย่างดาบสัมฤทธิ์และโล่อัลพิสวางพิงไว้ข้างเตียง

               “รวม ๆ ก็ถือว่าครบนะ ขาดก็พวกเน็คทาร์กับเสบียงฉุกเฉิน” ถ้าไม่ติดว่าเอียนเป็นเด็กชายตัวเล็ก ๆ ดีนคงบอกให้เขาพกเต๊นท์ ถุงนอน และส้วมพกพาไปด้วยแล้ว

               “ของพวกนั้นพี่ไพเพอร์บอกว่าเตรียมให้แล้วครับ”

               “ถ้างั้นก็ดีเลย—.. จริงสิ พี่ซื้อนี่มาด้วย นายเอาไว้ใช้ระหว่างทางนะ” ดีนชูถุงสินค้าที่เพิ่งซื้อมาให้กับเอียน ในนั้นมีเอเนอร์จี้บาร์ และช็อกโกแลตเป็นเสบียงเสริมยามท้องหิว นอกจากนั้นยังมีครีมบำรุงผิวและครีมกันแดดอย่างละหนึ่งกระปุก “ตอนทำภารกิจนายคงไม่มีเวลาบำรุงตัวเองแหล่ะ แต่ภารกิจนี้ต้องเดินทางทะเลผิวเสียแน่นอน ไม่หล่ออาจจะไม่เท่าไร แต่นายจะแสบผิวไปหมดถ้าไม่ป้องกันไว้สักหน่อย”

               “ขะ ขอบคุณฮะ ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย”

               “ไม่เป็นไรน้องชาย เดี๋ยวพอครั้งนี้นายลืมอะไรครั้งหน้านายจะรู้เองว่าควรต้องเอาอะไรไปบ้าง แต่ทางที่ดีให้มันจบแค่ครั้งนี้พออย่ามีคราวหน้าเลย” ดีนเบ้ปากเล็กน้อย เพราะการไปทำภารกิจเดินทางใช้ทั้งพลังกายและพลังใจสูงเกินไปจนอาจจะกลายเป็นแผลใจในวัยเด็ก เขาช่วยเอียนบรรจุสิ่งของลงกระเป๋าอีกครั้ง คราวนี้น่าจะครบไม่ขาดอะไรไปอีกแน่ ๆ “นายหิวหรือยัง เดี๋ยวเราไปหาอะไรกินกัน กินเสร็จแล้วน่าจะถึงเวลารวมพลที่หน้าประตูค่ายพอดี”

               เมื่อตกลงกันได้แล้วดีนก็ไปเคาะประตูห้องนอนรวมหญิงเพื่อปลุกรีชาไปรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน ทว่าเด็กหญิงบอกว่าขอนอนต่ออีกนิดเพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับด้วยอาการฝันร้ายบางอย่าง ดีนกับเอียนจึงไปที่โรงอาหารกันแค่สองคนเพื่อสวัสดีปีใหม่เจ๊ฮาร์ปี้และรับประทานอาหารมื้อแรกของปี เมื่อท้องที่ยังว่างถูกเติมเต็มด้วยโภชณาการที่ครบถ้วนก็ได้เวลาออกเดินทาง ยังไม่ทันออกจากโรงอาหารเอียนก็ได้รวมทีมกับสมาชิกที่เหลืออย่าง ไพเพอร์ แม็กลีน และคาเซีย เทรเวอร์ ธิดาแห่งอะธีน่าที่มาเติมพลังงานใส่ท้อง นอกจากนี้ยังมีเด็กผมแดงบุตรแห่งแอรีสที่ชื่อว่า ไคล์ เบรนแนน มาส่งท่าทางของเขาดูจะงอนเพื่อนทั้งสองไม่น้อยที่ได้ไปทำภารกิจที่น่าตื่นเต้นกันโดยทิ้งตัวเองให้อยู่ในค่ายฮาล์ฟบลัดที่แสนน่าเบื่อ

               “ฮึ! คราวหน้าต้องเป็นทีของฉันบ้างล่ะ!” ไคล์พ่นลมหายใจออกทางจมูกจนไอขาวลอยฟุ้งไปทั่ว

               “น้องไคล์อย่างอนนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ดูแลเพื่อน ๆ ให้เองนะ” ไพเพอร์ หนึ่งในวีรบุรุษยุคใหม่ที่ยังมีลมหายใจยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก ขับให้ใบหน้าของเธอมีเสน่ห์ชวนหลงใหล แม้ว่าไคล์จะหงุดหงิดแต่ก็ต้องยอมใจอ่อนด้วยพลังมหาเสน่ห์ของเธอ

               “ก็ได้ แต่พวกนายจำไว้เลยนะ ถ้าไม่กลับอย่างปลอดภัยฉันจะโกรธ!”

               “พวกเราต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน ถึงตอนนั้นไว้เจอกันใหม่นะ” เอียนยิ้มตอบเพื่อนรัก เป็นครั้งแรกที่ต้องแยกจากสหาย แม้จะยิ้มรับแต่เขาก็ยอมรับว่าใจหวิว

               “พวกเรากลับมาได้อย่างปลอดภัยแน่ ตอนที่ฉันกับเอียนไม่อยู่นายก็อย่าไปทำเรื่องห่าม ๆ จนเจ็บตัวซะเองล่ะ” ธิดาอะธีน่าขำขึ้นจมูกเบา ๆ

               “หนอย คาเซีย เธอไม่ต้องมาสั่งสอนฉันเลย! คอยดูเถอะ! พอพวกนายกลับมาจะต้องอึ้ง!” ไคล์ไม่ยอมรับคำสบประมาทจากเพื่อนสนิทที่เป็นคู่กัดตลอดกาลของเขา

               “ถ้าได้เด็กที่มีความมุ่งมั่นอย่างไคล์ช่วยอยู่ดูแลค่าย พี่ว่าค่ายฮาล์ฟบลัดจะต้องปลอดภัยในช่วงที่พี่ไม่อยู่แน่ ๆ จ้ะ พี่ขอฝากค่ายไว้ด้วยนะไคล์” ส่วนไพเพอร์ใช้ความอ่อนโยนในการโน้มน้าวใจ ไม่ว่าจะด้วยมนตราตามสายเลือดหรือจิตวิทยาส่วนตัวก็ตาม แต่เธอก็ทำให้เด็กหนุ่มเลือดร้อนเชื่อฟังได้เป็นอย่างดี ส่วนดีนได้แต่ยิ้มอ่อน.. จะให้ค่ายโดนบุกถล่มรับปีใหม่อีกเหรอ ไม่น้าาาาาา

               “ถึงจะมีพี่ไพเพอร์ช่วยดูแลแต่ทั้งสองคนต้องดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยนะรู้ไหม ถ้ารู้ว่าสู้ไม่ได้ก็หนีก่อนเลย รักษาชีวิตตัวเองให้รอดเป็นยอดดี”

               “เห” ไพเพอร์ทำเสียงสูงขึ้นจมูกก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ “เป็นครั้งแรกเลยนะที่เคยได้ยินบุตรแห่งโพไซดอนพูดแบบนี้ ถ้าเป็นพี่ชายของเธอคงจะบอกว่า ‘ฉันจะเสียสละเอง’ แน่ ๆ”

               “ไม่มีใครต้องเสียสละดีที่สุดไม่ใช่เหรอครับ” ดีนยักไหล่เบา ๆ ในฐานะที่เป็นหัวหน้าทีมทำภารกิจสองครั้ง เขาเลือกที่จะเซฟชีวิตของทุกคนโดยไม่เสียสละตนเองหรือใครไป แม้มันจะขัดกับหลักการเป็นวีรบุรุษที่ค่ายสอนสั่ง แต่ว่าใครแคร์กันล่ะในเมื่อชีวิตมีค่ามากกว่านั้น “สายเลือดแห่งสายน้ำมันก็ต้องลื่นไหลแบบนี้แหล่ะเอียน เรา–..”

               ซูม!!

               ยังไม่ทันจะพูดจบดีบริเวณใต้ฝ่าเท้าของดีนก็เกิดวงคลื่นน้ำขนาดเท่าตัวคนสูบเขาให้หายวับไปท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคนอื่น ๆ

               “แว้กกกก พี่ชายหน้าหนวดโดนธรณีสูบไปแล้ว!!” ไคล์ร้องลั่นเพราะจู่ ๆ คนที่ยืนคุยกับเขาอยู่ดี ๆ ก็ถูกสายน้ำจากไหนก็ไม่รู้ดูดหายไป

               “อ๋า น่าจะเป็นเทพโพไซดอนเรียกตัวเขาไปน่ะจ้ะ” ไพเพอร์ยิ้มอ่อน เธอพอจะรู้เรื่องนี้จากกรณีของเพอร์ซีย์ แจ็คสัน

               “ถ้าอย่างนั้นเขาก็น่าจะปลอดภัยสินะคะ” คาเซียเอ่ยออกมาน้ำเสียงคลายความตระหนกหลังจากที่ยืนอึ้งไปหลายวินาที

               “ใช่จ้ะ ถ้าแบบนี้ดีนจะปลอดภัยดี ถ้าไม่ภายในวันนี้ อีกวันสองวันเขาคงกลับมาแล้วล่ะ” ไพเพอร์ตอบ

               “เทพโพไซดอนเรียกตัวไป….” เอียนขยับริมฝีปากเอ่ยเสียงแผ่ว เขาเองก็อยากจะพบกับบิดาแท้ ๆ ของตนสักครั้งเช่นกัน แบบที่ไม่ได้มาจากเสียงกระซิบหรือเป็นเพียงความรู้สึกว่าพ่ออยู่ใกล้ ๆ ตอนที่ปลดพลัง

               “ท่านโพไซดอนคงมีธุระสำคัญคุยกับดีนน่ะจ้ะ สักวันเอียนก็คงจะถูกท่านพ่อเรียกตัวไปแบบนี้เหมือนกันนะ” ไพเพอร์วางมือลงบนไหล่ของเด็กชายก่อนจะบีบเบา ๆ “ตอนนี้ก็ใกล้ได้เวลาแล้ว พวกเราก็ออกเดินทางไปทำภารกิจกันเลยเธอ พวกเธอสองคนพร้อมกันแล้วใช่ไหม?”

               “พร้อมครับ”

               “พร้อมค่ะ”

               เอียนและคาเซียตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากความลังเลแม้ว่านี่จะเป็นภารกิจเดินทางแรกของพวกเขา แต่ในเมื่อพลังใจดีแบบนี้พวกเขาจะต้องกลับมาได้โดยสวัสดิภาพอย่างแน่นอน

               “พวกนายต้องกลับมากันอย่างปลอดภัยนะ!”

               ไคล์ป้องปากตะโกนบอกคณะเดินทางกลุ่มใหม่ที่ต้องไปเบอร์มิวดาที่บริเวณหน้าประตูค่าย เด็กทั้งสองหันกลับมาโบกมือลาเพื่อน จากนั้นเดินต่อไปโดยไม่หันหลังกลับมาจนกระทั่งคนทั้งสามพ้นจากระยะสายตาไป

รับประทานอาหารประจำวัน
+30 พลังงาน

ปฎิสัมพันธ์กับ [TGC-05] เอียน มาร์โลว์

+7 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+20 ความสนิทสนมจากการมอบ [ครีมบำรุงผิว]

+5 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]

[รวม +42 ความสนิทสนม]

ปฎิสัมพันธ์กับ [NPC-01] ไพเพอร์ แม็กลีน

+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย

+5 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]

[รวม +20 ความสนิทสนม]

ปฎิสัมพันธ์กับ [TGC-04] คาเซีย เทรเวอร์

+7 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+5 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]

[รวม +22 ความสนิทสนม]

ปฎิสัมพันธ์กับ [TGC-06] ไคล์ เบรนแนน

+7 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+5 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจากเอฟเฟค [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]

[รวม +22 ความสนิทสนม]

Dean HEROES

393

งานวันเกิดของคนหล่อ

               (WED) 25/02/2026 เวลา 18.00 น. เป็นต้นไป

               สวัสดีวันพุธแสนสดใส มันคงจะเป็นวันกลางสัปดาห์ทั่ว ๆ ไปที่ไม่มีอะไรพิเศษไปกว่าการขายของลดราคา แต่ที่วันนี้พิเศษเพราะว่าเป็นวันคล้ายวันเกิดของ ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล บุตรเจ้า …… (เติมคำในช่องว่างเอาเอง) แห่งโพไซดอน และกิจกรรมในวันนี้วันที่แสนจะราบเรียบของดีนก็ไม่ได้มีอะไรที่พิเศษมากไปกว่าวันอื่น ๆ ตื่นเช้าขึ้นมาพาสัตว์เลี้ยงออกไปวิ่งจ๊อกกิ้งรอบค่ายฮาล์ฟบลัด และเมื่อกลับมาก็หอมแก้มส่งแมคเคนซีคนรักที่ออกไปเรียนคาบบ่าย ณ มหาวิทยาลัยแมนฮัตตัน ชายหนุ่มใช้เวลาคิดอยู่หลายวันเลยทีเดียวว่าเขาจะออกไปฉลองวันเกิดของตนเองกับแมคเคนซีที่นอกค่าย หรือว่าจะอยู่ฉลองในค่ายกับเด็ก ๆ ฮาล์ฟบลัดดี

               และสุดท้ายเขาเลือกฉลองที่ค่ายฮาล์ฟบลัด

               ตั้งแต่ที่เข้ามาใช้ชีวิตแบบเดมิก็อดเป็นเวลาเกือบสองปี (ซึ่งจะครบรอบในอีกสี่วันข้างหน้า) ดีนไม่เคยได้ฉลองวันเกิดของตนเองเลยสักครั้ง ปีแรกเขาเข้าค่ายมาหลังวันคล้ายวันเกิดของตนเองเพียงสี่วัน (ตามวงเล็บ) ฉะนั้นจึงพลาดไป ส่วนปีที่สองดีนมีธุระที่เมืองนีออม ประเทศซาอุดิอาระเบีย ในขากลับเขาถูกคราเคนฟาดจนตัวเหลว (ไม่ใช่การพูดเกินจริง) จึงได้ฉลองวันเกิดของตัวเองบนเตียงพยาบาลของศูนย์สุขภาพแอตแลนติสฯ พร้อมกับทีมแพทย์และพยาบาลไซคลอปส์อย่างเหงา ๆ (พอมองในแง่ดีได้นิดหน่อยว่าอย่างน้อยเจ้าหน้าที่พวกนั้นก็ถือว่าเป็นญาติ เพราะมีเชื้อสายของโพไซดอนเจืออยู่บ้างคนละเสี้ยวเล็ก ๆ น้อย ๆ)

               ดังนั้นวันเกิดในปีนี้ดีนจึงขอใช้สิทธิ์ฉลองวันเกิดโดยงานเลี้ยงที่ถูกจัดขึ้นโดยเทพเจ้าแห่งไวน์และงานรื่นเริง

               น่าเสียดายที่ปีนี้เหล่าสายเลือดโพไซดอนนอกเหนือจากดีนไม่มีใครอยู่ที่ค่ายฮาล์ฟบลัด ไทสันยังคงอยู่ที่นิวโรมเลี้ยงลูกน้อยและเฝ้าร้านหนังสือกับภรรยา ซันซ์ติดเรียนปีสามที่มหาวิทยาลัยนิวโรม รีชาและเอียนแยกย้ายกันไปทำภารกิจในเวลาไล่เรี่ยกัน ไบร์ทและริปลีย์ก็น่าจะไปทำธุระส่วนตัวของตนเอง ส่วนเจโรม… ถ้าไม่ติดงานไอดอลก็คงติดหนึบอยู่กับแฟนสาวของเขา (ในส่วนนี้ดีนเข้าใจดีเพราะว่าเขาก็เป็นแบบนั้น ซึ่งอาจจะเป็นนิสัยที่น่าจะสืบทอดมาตามสายเลือดอย่างช่วยไม่ได้)

               แต่อย่างน้อยพี่น้องก็ยังไม่ลืมส่งข้อความมาสุขสันต์วันเกิด

CABIN 3 POSEIDON

           🌻𝓡є𝑠ℎα🌻:

สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ดีน หนูขอให้พี่มีความสุขมาก ๆ นา~~~

           

D.E.A.N.:

ขอบคุณนะรีช

ทางเธอเป็นไงบ้าง

           🌻𝓡є𝑠ℎα🌻:

กำลังเดินทางค่ะ

ไม่ต้องห่วงหนูนาาาา

           Sanz:

HBD โบรววว

D.E.A.N.:

THX โบรวววว

           TYSON:

มีความสุขมาก ๆ นะดีน

เอลล่าก็ฝากมาอวยพรด้วยน่ะ

           Jerome:

ผมยังอวยพรทันอยู่ไหม?

D.E.A.N.:

ทันสิ ทัน

อวยพรฉันเร็ว!

           Jerome:

ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรง มีแต่สิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิตนะครับ

           

           IAN MARLOWE:

สุขสันต์วเยน่า่าิืยบส

D.E.A.N.:

เอียน

นายเป็นอะไรหรือเปล่า

           

           IAN MARLOWE:

ขอโทษทีฮะ เมื่อกี้ผมไปสู้กับนกสติมฟาเลี่ยนมา

ขอให้พี่มีความสุขมาก ๆ นะ

D.E.A.N.:

ขอบคุณมากนะทุกคน

ฉันดีใจจังที่ครอบครัวเราอบอุ่นแล้วก็น่ารักกันขนาดนี้

           

คนที่ทำภารกิจอยู่ก็รักษาเนื้อรักษาตัวกันด้วยนะ ขอให้พวกนายกลับมากันอย่างปลอดภัย

           

Send

               แม้จะเป็นเพียงแค่บทสนทนาออนไลน์แต่ก็ทำให้ใจฟูขึ้นเป็นกอง หลังจากนั้นดีนก็แชทไปหาครอบครัวและเพื่อนที่สนิทนอกค่ายอีกหลายคนที่ยังไม่ได้เลิกคบกันไปจากการที่เขาหายหน้าหายตาไปโดยติดต่อได้ยาก

               

               .

               .

               .

               เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนมาถึงช่วงเย็นของวัน เพราะว่าที่กระท่อมโพไซดอนไม่มีใครอยู่เลยดีนจึงมารับประทานอาหารเย็นพร้อมกับครอบครัวที่สามซึ่งก็คือเหล่าพี่น้องสายเลือดเฮคาที และตอนนี้คงไม่มีอะไรที่น่าลุ้นไปกว่าป้ายวันเกิดของเขาจะถูกเขียนชื่อผิด ๆ เป็นแบบไหน

Happy Birthday Deen!

               ให้ตายสิ! ไม่คิดว่าคุณดีจะมาไม้นี้ ‘ดีน’ ที่ออกเสียงว่า ‘ดีน’ แต่สะกดผิดไปตัวเดียว เรียกว่าจงใจผิดแบบร้ายกาจ!

               โถงอาหารถูกประดับประดาไปด้วยไฟและลูกโป่งสีน้ำทะเลของบ้านโพไซดอนสลับกับสีส้มที่ดีนชอบ (หรือคุณดีอาจแค่เลือกสีนี้เพราะเป็นสีประจำค่าย) เสียงเพลงรื่นเริงดังแว่วออกมาสร้างความสนุกสนานและคึกคัก ด้านหน้ามีกระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่สำหรับติดโพสต์อิทเขียนคำอวยพร ซึ่งมีคนมาเขียนคำอวยพรให้เขาพอสมควร ส่วนใหญ่เป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี อาจมีบางคนที่ไม่สนิทแต่ไม่ถึงกับไม่รู้จักกัน บ้างก็แค่เขียนอวยพรวันเกิดแต่ไม่ได้ลงชื่อตน

               “มีคนมาลงชื่อเยอะแยะเลย เดี๋ยวหนูขอไปเขียนอวยพรให้พี่ดีนก่อนนะคะ”

               ธิดาแห่งม่านหมอกกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เธอจูงมือจูลี่ไปเลือกปากกาสี เขียนข้อความกันอย่างสนุกสนานโดยมีนิโคไลตามไปสมทบหลังสุดโดยให้เหล่าพี่น้องได้เลือกสีปากกากันก่อน หลังจากที่เด็ก ๆ ทั้งสามเขียนกันเสร็จพวกเขาก็นำโพสต์อิทที่ตนเองเลือกมาแปะไว้ในตำแหน่งที่ว่างของกระดาน ซึ่งดีนก็อ่านข้อความเหล่านั้นด้วยสีหน้าที่เหมือนกับไม่สามารถวางรอยยิ้มลงได้

Happy Birthday Deen! 25 Feburary 2026

          สุขสันต์วันเกิด!                 คริสเตียน

:)

                   HBD จ้า❤️                      จาก ทิฟฟานี่คนสวย

สุขสันต์วันเกิดครับพี่ดีน ขอให้พี่มีความสุขมาก ๆ (กับพี่แมค 😁) แล้วก็...ผมอยากแข็งแกร่งแบบพี่ดีนบ้าง ผมต้องทำยังไงฮะ                                          จาก นิโคไล

     บางชัยชนะมาจากความแข็งแกร่ง
           บางชัยชนะมาจากรอยยิ้ม
            นายมีทั้งสองอย่างพร้อมกัน
     นั่นแหละที่ทำให้การประลองน่าสนใจ                       สุขสันต์วันเกิด                        รูบี้ ซู (ไม่ใช่รูบี้จัง)

ยี่สิบห้าปีอาจฟังดูเหมือนเพิ่งเริ่มต้น แต่ก็เป็นช่วงวัยที่สวยงามที่สุดช่วงหนึ่งของชีวิตแล้วเหมือนกัน โลกยังมีอะไรให้ลองอีกเยอะ และยังมีเวลาให้ผิดพลาด เรียนรู้ แล้วเติบโตได้อีกมาก ขอให้ปีนี้ใจสบายขึ้นอีกนิด โชคดีขึ้นอีกหน่อย และมีเรื่องดี ๆ เข้ามาแบบไม่ต้องพยายามมากเกินไปนะ                                                   จาก เอมีเลีย                             เพื่อนของเธอ

      ถึง คุณนีล                                           สุขสันต์วันเกิด 🎂            ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะคะ                                                                                                     ดาริน่า

    Happy Birthday             to Dean  ^___^                            Martha

           ⭐                                       🎂  ✨                         เลย์ลินน์ & เลย์ลา

  ขอให้มีความสุขฮะพี่ดีน         เชมัส แคตต์

สุขสันต์วันเกิดฮะพี่ดีน!          ขอให้พี่ดีนสุขภาพแข็งแรงมาก ๆๆๆ เลย พี่มานอนที่กระท่อมพวกเราได้ตลอดเลยนะฮะ ผมดีใจมากเลยล่ะที่บางทีกระท่อมของเราก็มีคนอยู่เยอะ ๆ ไม่เงียบเหงา อ้อ ผมอยากไปเล่นกับสัตว์เลี้ยงของพี่ดีนด้วย ไว้พี่ดีนพาผมไปหน่อยนะฮะ                     นะฮะ ๆๆ~ 🥺                    จูลี่

  สุขสันต์วันเกิดนะ ดีน!     นายทำให้หลายคืนที่ควรธรรมดากลายเป็นเรื่องน่าจำเสมอ ดีใจที่ได้รู้จักคนแบบนาย ขอให้ปีนี้มีเรื่องดี ๆ เยอะพอ ๆ กับเสียงหัวเราะที่นายให้คนอื่น                                          รุ่นพี่ออสติน คนดีคนเดิม

    ขอให้มีความสุขในวันเกิด                     นะครับพี่                                ทิฟฟี่

สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่ดีน หนูขอให้พี่ดีนเก่งแบบนี้ หล่อแบบนี้ตลอดไปเลยค่ะ แล้วก็หนูฝากดูแลพี่แมคด้วยนะคะ ...ชาร์ล็อต

     สุขสันต์วันเกิดเอววิ่น!                             ไฮรี่เอง

สุขสันต์วันเกิด

 HBD นะ! ฉันมากินของฟรี         ขอบคุณที่เกิดวันนี้!                                 แจสเปอร์

ไง ลูกศิษย์ สุขสันต์วันเกิด ถ้ายังรอดมาถึงวันเกิดปีนี้ได้ แสดงว่าฉันสอนได้ไม่เลวเลยสินะ ยอดเยี่ยม!                                              โซเฟีย คลาร์ก

            ข่าวดีของวันนี้คือ                    นายโตขึ้นอีกปีแล้ว                          ข่าวร้ายคือ                      ฉันยังต้องฟังนายโม้ต่อไป                                 ทีน่า

Luxury ✦

               “ชาร์ลี่ เธออวยพรวันเกิดหรืองานแต่งฉันกับแมคซี่กันแน่นะ” ดีนกลั้วหัวเราะที่เด็กสาวไม่วายอวยพรเขาคู่กับชื่อของคนรัก ซึ่งมันดีจะตายไป

               “ยังอวยพรงานแต่งไม่ได้ก็ต้องอาศัยงานวันเกิดไปก่อนล่ะค่ะ” ชาร์ล็อตยิ้มกว้าง 

               “วันนั้นต้องมาถึงแน่ ๆ ฉันให้เธอเป็นประธานกล่าวอวยพรในงานเลยดีมะ” ดีนแซวกลับ จากนั้นไล่สายตาอ่านข้อความไล่ลงมา “หืม นิคกี้ นายอยากแข็งแกร่งเหมือนฉัน?” เขาชี้หน้าตัวเองทำตาปริบ ๆ เขาเนี่ยนะแข็งแกร่ง (แต่ถ้าชมว่ากล้ามสวยก็ไม่เถียง) เพิ่งรู้ตอนนี้แหล่ะว่าเขาในสายตาของเด็กหนุ่มเป็นเช่นนั้น ซึ่งไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมองถูกหรือมองผิดกันแน่ “งั้นเอางี้มะ ไหน ๆ แมคซี่ก็ไม่ยอมตื่นมาจ๊อกกิ้งตอนเช้ากับฉัน นายมาวิ่งกับฉันแทนก็แล้วกันจะได้แข็งแกร่งเหมือนฉัน ดีมะ”

               “ถ้าพี่ว่าแบบนั้นผมก็โอเคฮะ” นิโคไลตอบกลับด้วยแววตาเป็นประกาย เขาคงต้องคำนวนเวลาตื่นนอนดี ๆ เพื่อให้การออกกำลังกายช่วงเช้าเสร็จก่อนรถโรงเรียนมารับ

               จากนั้นเขาก็เห็นข้อความอีกมากมาย อาทิ สาวสกุลซูที่อวยพรเป็นกลอนจีนแล้วไม่วายชวนเขาประลองยุทธอยู่เรื่อย จนมาถึงซูคนน้องที่หวังมากินฟรี ซึ่งงานนี้ไม่ใช่แค่กินฟรีเพียงอย่างเดียวแต่ต้องสนุกสุดขีดกับงานปาร์ตี้นี้ไปด้วย เอมีเลียอวยพรให้เขาสมกับเป็นผู้ใหญ่ ส่วนโซเฟียก็ยังน่าหมั่นไส้อยู่เสมอ และคำอวยพรของรุ่นพี่ออสตินทำให้เขานึกถึงวันแรก ๆ ที่เข้ามาในค่าย ก็มีรุ่นพี่ที่แสนดีจากบ้านไดโอนีซุสคนนี้คอยให้คำแนะนำ จนชายหนุ่มอ่านคำอวยพรของจูลี่ต่อเนื่อง

               “เขียนยาวเลยนะเจ้าตัวเล็ก” ฝ่ามือหนายีผมสีบลอนด์นุ่มจนฟูด้วยความเอ็นดู จูลี่ยังคงเป็นน้องชายที่น่ารักแถมดูเหมือนจะชอบสัตว์เหมือนกับเขาอีกต่างหาก “ถ้านายอยากไปเล่นกับสัตว์เลี้ยงของฉันก็ไปได้เสมอ เอาไว้หลังจบปาร์ตี้ถ้านายอยากไปก็ได้นะ”

               “จริงเหรอฮะ ผมดีใจจัง! แต่ว่าเป็นพรุ่งนี้ก็ได้ฮะ ผมว่าพี่ดีนน่าจะอยากฉลองกับพี่แมคต่อมากกว่า” จูลี่ยิ้มจนตาปิด

               “ฉันล่ะเกลียดเด็กเซนส์ดีอย่างนายจริง ๆ---... นั่นสินา แมคซี่จะกลับมาถึงกี่โมงนะ หวังว่างานปาร์ตี้จะยังไม่วายไปซะก่อน” ดีนยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากก่อนจะยักไหล่ ช่วยไม่ได้ที่วันนี้ตรงกับวันที่อีกฝ่ายต้องเข้ามหาวิทยาลัยพอดี และเขาก็ไม่ใช่เด็กที่จะมางอแงขอให้คนรักไม่ไป แม้ความจริงก็อยากจะลงไปนอนแผ่ร้องแอ๊ก็ตามที “ปะ พวกเราเข้าไปในงานกัน ไปหาที่นั่งกันได้เลยนะ เดี๋ยวฉันขอไปขอบคุณคุณดีก่อน”

               “ได้ค่ะพี่ แล้วรีบตามมานะคะ” ชาร์ล็อตตอบก่อนจะพาน้อง ๆ ไปนั่งที่โต๊ะบ้านโพไซดอน

               ดีนกะจะย่องเข้าไปทักทายคุณดีจากด้านหลัง ปิดตาแล้วถามว่า ‘ทายสิใครเอ่ย?’ แต่แย่ชะมัดที่เทพแห่งงานเลี้ยงไม่ปล่อยโอกาสหลุดทีเผลอ เขาจึงเดินเข้าไปแบบธรรมดา ๆ แม้ออกจะน่าเบื่อไปสักหน่อย

               “สวัสดีครับคุณดี ขอบคุณที่จัดงานวันเกิดให้ผม ถูกใจม้ากมากเลยครับ”

               “หึ! จะไม่ถูกใจเจ้าได้ยังไงล่ะดีนที่สะกดด้วยตัวอีสองตัว ก็ข้าน่ะเป็นถึงเทพแห่งงานเลี้ยงเชียวนะ สนุกกว่าเจ้าไปฉลองที่คลับในเมืองตั้งเยอะ ว่าแต่… แล้วเมื่อไร….” คุณดีวนนิ้วก่อนทำเสียงกระซิบกระซาบ “เอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์จะได้ฤกษ์ก่อสร้างเสียที”

                “เจอหน้าก็ทวงงานเลยนะครับ” ดีนหัวเราะ ท่าทางไดโอนิซุสจะหวังกับสถานที่นี้ไว้มาก “ผมกำลังนัดคุยกับรุ่นพี่อยู่ครับ พี่แอนนาเบ็ธตอบกลับมาแล้วเหลือพี่คริสต์ ถ้านัดวันประชุมได้คิดว่าคงได้ฤกษ์ก่อสร้างไม่นานหลังจากนี้ ว่าแต่นี่งานฉลองนี่ครับ มาคุยเรื่องงานอะไรกันตอนนี้”

               “เออ ก็จริงของเจ้า เรื่องงานวางกันไว้ก่อน ไหน ๆ เจ้าของวันเกิดก็มาแล้ว เจ้าขึ้นไปกล่าวเปิดงานเสียสิ ดีนดับเบิ้ลอี”

               “โอเค ก็ได้ ๆ”

               ในเมื่อถูกเสนอดีนก็ไม่ปฏิเสธ ถึงคุณดีจะเป็นเทพแห่งงานเลี้ยงแต่ก็อย่าลืมว่า ดีนก็เป็นดาวของงานเฉลิมฉลองเช่นเดียวกัน เขาก้าวขาขึ้นไปบนเวทีเล็ก ๆ ที่ถูกจัดขึ้นอย่างพิเศษ

               “ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานเกิดของผมในวันนี้ ผมเห็นคำอวยพรที่ทุกคนเขียนติดบอร์ดไว้แล้วมีความสุขมากจริง ๆ ผมจะเก็บโพสต์อิทพวกนี้เอาไปแปะตู้เย็นที่บ้านเฮคาทีต่อเลย” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ก็เรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่ออกมาจากชาวค่าย “แต่ถ้าแค่กินเลี้ยงแล้วแยกย้ายมันก็ออกจะธรรมดาไปหน่อยสำหรับผม ดีน ที่สะกดด้วย ดี อี เอ เอ็น เอางี้แล้วกัน ก่อนที่ทุกคนจะรับเค้ก ต้องมาร้องคาราโอเกะกับผมคนละเพลง โอเค ตามนั้น!”

               เมื่อกล่าวเปิดงานเสร็จดีนก็กลับไปนั่งที่โต๊ะอาหารบ้านเฮคาที เพลิดเพลินไปกับมื้ออาหารและครอบครัวใหม่ที่สนิทสนม โดยที่มองดูจุดสีทองบนหน้าจอสมาร์ทโฟนมิดไนท์สติกซ์เป็นพัก ๆ ระหว่างงานปาร์ตี้ที่ดำเนินไป ตำแหน่งของแมคเคนซีเคลื่อนย้ายจากนิวยอร์กเข้ามาสู่ลองไอแลนด์และเข้าใกล้ค่ายฮาล์ฟบลัดเข้าไปทุกที ๆ เขาแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะต้อนรับแมคเคนซีกลับค่ายแล้วเฉลิมฉลองในวันพิเศษนี้ด้วยกัน

ของขวัญจากคุณดี (เจ้าของวันเกิด):
เค้กลิบุม 1 ก้อน, หินอัปเกรด 5 ก้อน
และ พรเสริมความแข็งแกร่งจากคุณดี +5 Point และ +50 พลังงาน

[God-14-1] ไดโอนีซุส (คุณดี)

+5 โบนัสความสัมพันธ์จากการใส่ [กุหลาบสีน้ำเงินทอง]
+25 โบนัสเพิ่มความโปรดปราน จาก HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน)

[ รวม +30 ความโปรดปราน ]

Mackenzie BELIEVER

Mackenzie Claude Lincoln

- Son of Hecate / Cabin 20 -

120. งานวันเกิดแฟนแบบเลท ๆ

            -25.02.26 / 09:22PM.-

            เวลาค่ำสงัด เสียงฝีเท้าหนัก ๆ สองคู่กำลังวิ่งฝ่าความเงียบเข้ามาภายในค่ายฮาล์ฟบลัด เหล่าสายเลือดครึ่งเทพบางคนเข้านอนแล้ว แต่แมคเคนซีรู้ดีว่ายังมี ‘ใครบางคน’ กับลังรอการกลับมาของเขาอยู่

            “เฮ้! เจ้าเด็ก นายจะรีบไปไหน! เจ้าเด็กดีนยังไม่สะบัดตูดหนีไปหรอกน่า!”

            เสียงของพี่ชายร่วมมารดาชาวเยอรมันตะโกนไล่หลังมา ร่างสูงใหญ่เพียงแค่ก้าวยาว ๆในระดับเดินเร็วโดยไม่มีทีท่ารีบร้อน ผิดกับน้องชายของเขาที่ไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงวิ่งไปด้วยความเร็วในระดับคงที่ โดยมีจุดมุ่งหมายคือ ‘โรงอาหารของค่าย’ ที่เวลานี้ยังเปิดไฟสว่างอยู่

.

.

            “ขอโทษที่มาช้า….อา ให้ตายสิ ฉันมาไม่ทันงั้นเหรอ”

            เมื่อเข้ามายังโรงอาหารก็พบว่าบรรยากาศไม่ได้ครึกครื้นเท่าที่ควร แม้จะยังมีเสียงเพลงเปิดคลอเบา ๆ แต่ผู้ร่วมงานกลับเหลืออยู่เพียงไม่กี่คน ส่วนใหญ่ก็คือน้อง ๆ ในกระท่อมของเขานั่นเอง กระนั้นแมคเคนซีกลับสัมผัสได้ถึงร่องรอยแห่งความสนุกสนานในไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ที่หลงเหลืออยู่ได้อย่างชัดเจน

            แฟนเขาเป็นเจ้าของงาน แถมยังมีฉายาว่า ‘ปาร์ตี้คิง’ ทั้งที จะปล่อยให้งานวันเกิดตัวเองกร่อยได้ยังไงกัน

            “โอ้ ในที่สุดนายก็มาถึงสักที!”

            ด้วยใกล้เวลาเข้านอนเต็มทีก่อนหน้านี้ดีนจึงหาวจนน้ำตาไหลอยู่หลายครั้ง หากไม่ได้เหล่าเด็ก ๆ บ้านเฮคาทีอยู่รอเป็นเพื่อนมีหวังเขาคงจะฟุบหลับคาโต๊ะไปแล้ว ร่างสูงหยัดยืนขึ้นทันทีเมื่อคนรักเดินมาถึง สวมกอดอีกฝ่ายหลวม ๆ ก่อนจะผละออกมามองตาม

            “วันนี้อาจารย์ปล่อยช้าเหรอที่รัก นายเหนื่อยหรือเปล่า”

            “ไม่หรอก เหนื่อยนิดหน่อยแค่ตอนรีบวิ่งมา”

            หนุ่มอังกฤษยิ้มน้อย ๆ ที่ดีนยังคงเป็นห่วงเป็นใย เขาค่อย ๆ วางกล่องกระดาษในอ้อมแขนที่ตระกองกอดไว้เป็นอย่างดีลงบนโต๊ะอาหารของกระท่อมเฮคาทีอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อที่ซึมตามขมับทั้งที่ยังอยู่ในช่วงปลายฤดูหนาวที่อุณหภูมิยังเป็นเลขตัวเดียว

            “พอดีว่ามีคนมาส่ง”

            แมคเคนซีทิ้งท้ายไว้แค่นั้นราวกับเป็นประโยคเปิดตัวให้ร่างสูงสมส่วนในชุดสูทลำลองที่เดินตามมาด้านหลังได้มีบทบาท

            “ไงเจ้าพวกเด็ก สนุกสุดเหวี่ยงกันไปเลยสิท่า”

            ซิลเวอร์ทักทายด้วยรอยยิ้มยียวนกวนประสาทเช่นเคย แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้จูลี่ที่เพิ่งงัวเงียตื่นจากการฟุบหลับรอเหล่าพี่ชายหายง่วงขึ้นมาทันควัน เด็กชายรีบลุกไปกระโดดกอดพี่คนโตของกระท่อมไว้ด้วยความดีใจ “โอ๊ะ พี่ซิลเวอร์ก็มาด้วยล่ะ!”

            “ฮ่า ๆ แหงสิ วันเกิดเจ้าเด็กดีนทั้งทีฉันจะพลาดได้ไง ดีที่สองสามวันมานี้ฉันมาทำธุระแถวนิวยอร์กพอดี พอเจ้าเด็กแมคบอกก็เลยไปรับแล้วบึ่งรถมากันที่นี่ไงล่ะ”

            หนุ่มเยอรมันบอกขณะยีผมสีบรอนซ์ของน้องชายเล่นจนยุ่ง ซึ่งเรื่องนี้แมคเคนซีต้องขอบคุณซิลเวอร์จริง ๆ เพราะอีกฝ่ายขับรถมาส่งจึงช่วยประหยัดเวลาการเดินทางไปได้มาก ไม่อย่างนั้นเขาอาจมาถึงค่ายดึกกว่านี้

            “โอ้ว้าววว เซอร์ไพรส์สุด ๆ ไม่คิดไม่ฝันว่าลูกพี่จะมาร่วมงานวันเกิดผมด้วย อย่างปลื้มปริ่มเลย”

            ดีนก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ตื่นเต้นสุด ๆ

            “พี่แมคซื้อของขวัญมาให้พี่ดีนด้วยเหรอฮะ”

            หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอแล้ว นิโคไลก็ถามขึ้นมา ดวงตาที่มองไปยังกล่องกระดาษบนโต๊ะปิดความสงสัยไว้แทบไม่มิดเช่นเดียวกันกับชาร์ล็อต

            “อ้อ อันนั้นเค้กน่ะ ถึงจะไม่หวานสองร้อย แต่อร่อยนะ”

            แมคเคนซีบอกพลางมองตามไปยังกล่องปริศนาที่ตนเองวางไว้แต่แรกเมื่อมาถึงพร้อมเฉลยในทันที เขาค่อยเปิดกล่องกระดาษออกอย่างระมัดระวัง เค้กครีมสดสีขาวที่ถูกตกแต่งลวดลายและเขียนข้อความด้วยช็อกโกแลต ท็อปหน้าเค้กด้วยผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ปรากฏสู่สายตาทุกคนในที่นั้น

            นี่คือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขามาช้า หลังเลิกเรียนแมคเคนซีต้องไปรับขนมเค้กร้านดังของเมืองนิวยอร์กที่ต้องสั่งจองล่วงหน้าเป็นเดือน ซึ่งหน้าตาของมันแม้จะดูเรียบง่าย แต่เรื่องรสชาติไม่ทำให้ผิดหวัง น่าเสียดายแค่ตรงที่ว่าหากเขามาถึงเร็วกว่านี้ เค้กก้อนนี้อาจได้ใช้ฉลองในงานวันเกิดดีนมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา

            “นายจะว่าอะไรไหม ถ้าต้องเป่าเค้กเป็นรอบที่สอง”

            หนุ่มอังกฤษหันมายิ้มเจื่อนให้คนรัก เขารู้ตัวเองดีว่ามาช้า ดีนอาจจะเริ่มง่วงนอนจนไม่มีกะใจจะฉลองวันเกิดต่อแล้วก็เป็นได้

            “ได้อยู่แล้ว ฉันยังมีแรงเป่าไหว จะสองรอบสามรอบก็มาเลย!” 

            หนุ่มเท็กซัสยิ้มกว้างตาหยีปิด ราวกับพลังงานที่กำลังจะหมดถูกจุดติดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

            “งั้นจะรออะไร จุดเทียนแล้วร้องเพลงกันอีกรอบเลยสิ”

            ซิลเวอร์สรุปให้อย่างง่าย ๆ ซึ่งคนอื่น ๆ ในที่นั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย แมคเคนซีจึงหยิบเทียนมาปักลงบนเค้กทีละเล่มแล้วรับไฟแช็กจากพี่ชายมาจุดเทียนจนเกิดเป็นดวงไฟดวงเล็ก ๆ สว่างไสว

            เสียงร้องเพลงวันเกิดดังขึ้นอีกครั้งในโรงอาหาร แม้จะไม่ได้เอิกเกริกเท่ารอบแรก แต่ก็โอบล้อมไปด้วยบรรยากาศแห่งความอบอุ่น ถึงดีนจะเป็นบุตรของมหาเทพโพไซดอน แต่เหล่าสายเลือดเทพีแห่งมนตราในที่นี้ต่างยอมรับว่าเขาคือคนสำคัญและเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว

            “ดีใจชะมัดเลย ฉันจะขอพรแล้วนะ”

            ดีนประสานมือไว้กลางอกหลับตาอธิษฐาน มีเรื่องมากมายในใจที่อยากจะภาวนาถึง แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ไม่ได้ขออะไรมากไปกว่า ‘ขอให้ปีต่อ ๆ ไปมีทุกคนอยู่ตรงนี้ อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเหมือนในเทพนิยาย’ จากนั้นก็เป่าเทียนวันเกิดจนแสงไฟทั้งหมดดับลง

            แมคเคนซีมองใบหน้าด้านข้างของดีนที่หลับตาลงตาลงด้วยรอยยิ้ม อีกฝ่ายคงกำลังลังอธิษฐานอะไรในใจอยู่แน่ ๆ ในระหว่างนี้เขาจึงถือโอกาสหยิบของขวัญของตนเองออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท

            “สุขสันต์วันเกิดนะดีน ถึงฉันจะมาช้าไปหน่อย แต่ก็ดีใจนะที่ปีนี้เราได้ฉลองด้วยกันสักที ขอให้เป็นปีที่ดีของนาย แล้วก็…อยู่ให้ฉันฉลองวันเกิดให้จนแก่ไปเลย”

            กล่องของขวัญที่ถูกห่อด้วยกระดาษสีน้ำเงินเข้มผูกด้วยริบบิ้นสีขาวถูกยื่นมาตรงหน้าเจ้าของวันเกิดท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงผิวปากแซวจากคนรอบตัว เขารอให้ดีนแกะห่อของขวัญอย่างใจเย็นหลังจากที่เจ้าตัวทนเสียงยุยงไม่ไหว

ภายในคือกล่องไม้สีเข้มอย่างดี ด้านบนกล่องมีตราสินค้าที่เขาจำได้ว่าเป็นแรนด์โปรดของอีกฝ่ายประทับอยู่ เมื่อดีนเปิดฝากล่องขึ้น นาฬิกาข้อมือ ‘Longines Legend Diver Bronze’ ปรากฏสู่สายตา

            เมื่อช่วงเช้าเขาจำเป็นต้องรีบออกจากค่ายก่อนเวลาเพื่อไปรับของขวัญชิ้นนี้จากช็อปที่จองไว้ เลยช่วยไม่ได้ที่ต้องโกหกดีนว่าวันนี้ต้องรีบไปมหาวิทยาลัยเพื่อเตรียมตัวเข้าคลาสไปทำควิซย่อย

            “พระเจ้า! นั่นมันลองจินส์ที่ฉันเล็งไว้ตั้งนานแล้วนี่นา” 

            เมื่อเห็นของขวัญที่ถูกใจดีนก็หยิบนาฬิกาที่อยู่ในกล่องมาสวมประทับลงบนข้อมือทันที สายหนังสีน้ำตาลเข้มแนบไปกับข้อมือของเขาอย่างพอดี ราวกับถูกตัดขึ้นมาเพื่อผิวสีแทนนี้โดยเฉพาะ กรอบโลหะสีบรอนซ์ล้อมหน้าปัดสีมรกตเสมือนดวงตาแห่งท้องทะเลให้ความรู้สึกสุขุมและเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เหมาะสำหรับการใช้งานได้หลายโอกาส ล้ำค่าและหรูหราสมคารากว่าสามพันหกร้อยดอลลาร์

            …นั่นทำให้ดีนหน้าเหวอ

            “เอ๊ะ! เดี๋ยวนะราคามัน!”

            “ไม่ต้องคิดมาก ฉันเต็มใจให้ นายเองก็ไม่ได้ซื้อนาฬิกาใหม่มานานแล้วไม่ใช่เหรอ รุ่นนี้ใส่ดำน้ำได้ด้วยนะ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าจะลึกถึงขนาดพระราชวังแอตแลนติสหรือเปล่า”

            คำพูดติดตลกของแมคเคนซีทำให้กลุ่มคนในงานหัวเราะน้อย ๆ เขาอยากให้ดีนรับไว้ด้วยความเต็มใจเช่นเดียวกันกับที่เขาเต็มใจให้

            หากแต่ยังชื่นชมความงามของนาฬิกาข้อมือเรือนใหม่ได้ไม่นาน ซิลเวอร์ก็กระแอมขึ้นมา

            “เอาล่ะ คราวนี้ถึงตาฉันบ้าง มารับของขวัญจากฉันไปสิเจ้าเด็กดีน”

            หนุ่มเยอรมันยื่นถุงกระดาษใบค่อนข้างใหญ่ในมือมาให้ ซึ่งแมคเคนซีเองก็เพิ่งสังเกตเห็นเพราะก่อนหน้านี้มัวแต่จดจ่อจะรีบกลับค่าย จนเมื่อดีนรับถุงใบนั้นมาและหยิบสิ่งที่อยู่ด้านในออกมาดู มันคือชุดสูท 'GG Wool Jacquard' สีน้ำตาลเข้มราคาแพงระยับของ 'Gucci' ที่ตัดเย็บอย่างประณีต เมื่อต้องแสงแล้วเป็นประกายสีน้ำตาลทองสว่างงดงามราวกับร่ายมนตร์

           “คุณพระคุณเจ้า!!”

            ดีนอุทานออกมาลั่นยิ่งกว่าตอนที่ได้นาฬิกา ไม่ใช่เพราะว่าเขาเป็นแฟนกุชชี่ แต่เป็นเพราะราคาของชุดสูทสีน้ำตาลเข้มที่อยู่ในถุงกระดาษนั้นต่างหาก หากบอกว่านาฬิกาที่แมคเคนซีซื้อให้นั้นแพงระยับแล้ว แต่ของขวัญจากซิลเวอร์ชุดนี้แพงกว่านาฬิกาที่โคตรแพงนั่นอีก

            “ขอบคุณมากนะแมคซี่ ซิลเวอร์ ลำบากพวกนายแท้ ๆ ซื้อของราคาแพงให้ฉัน ถึงฉันจะชอบก็เถอะ” 

            พูดดักคอไว้ก่อนเผื่อบุตรคนโตของเทพีเฮคาทีจะยึดคืน

            “จะมาเป็นมือขวาฉันก็ต้องแต่งตัวให้มันเท่ ๆ หน่อย ฉันว่าชุดนี้มันเหมาะกับนายดีนะเจ้าเด็ก”

            ซิลเวอร์ขยิบตาให้แล้วตบไหล่ดีนไปป้าบนึงอย่างที่ชอบทำ ซึ่งแมคเคนซีเองก็แอบคิดว่า ‘หมอนี่ก็มีเทสดีเหมือนกันนี่นะ’ เขาอยากเห็นดีนลองชุดใหม่ในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ก็ให้ขึ้นอยู่กับเจ้าตัวดีกว่า

            “ได้ของขวัญจากพวกนายมาฉันแต่งหล่อออกงานได้ครบเซ็ตเลย หรือว่าจะใส่นอนคืนนี้เลยดีไหมนะ—”

            ใช่สิ ต้องลองก่อนจะได้รู้ว่าใส่ได้พอดีหรือเปล่า…

           “พวกพี่แข่งกันเปย์พี่ดีนเหรอฮะเนี่ย”

            คำถามของนิโคไลทำเอาซิลเวอร์หัวเราะลั่น ส่วนแมคเคนซีก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ

            “ไม่ใช่หรอก เพราะนี่คือสิ่งที่ดีนสมควรได้รับต่างหาก”

            เป็นคำตอบที่เรียบง่าย แต่ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ สำหรับดีนแล้ว อีกฝ่ายสมควรได้รับสิ่งดี ๆ เท่าที่คนอย่างเขาจะสามารถมอบให้ได้ รวมถึงความรักด้วย

            “หนูอยากลองชิมเค้กจังเลยค่ะ พี่ดีนจะตัดเค้กเลยไหมคะ”

            ส่วนชาร์ล็อตที่ตั้งใจว่าจะทานอาหารให้เป็นเวลาก็ถึงกับยอมแหกกฎของตนเองเพื่อขนมหวานที่ชอบ ดวงตากลมโตของเธอเหมือนมีประกายเล็ก ๆ ด้วยความอยากลิ้มลองเค้กร้านอร่อย ดีนจึงตัดแบ่งค้กให้ทุกคนอย่างเท่า ๆ กัน 

          หลังจากที่ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองจบลง พวกเขาก็ช่วยกันเก็บสถานที่และพากันกลับกระท่อมหมายเลขยี่สิบด้วยความอิ่มเอมภายในใจ