Neptune's Shrine ⋘ เทวสถานเนปจูน ⋙

Neptune's Shrine

⋘ เทวสถานเนปจูน ⋙

เทวสภานสภาพนี้จะคงอยู่ถึงวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2025

Spoiler: คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

เทวสถานเนปจูน (Neptune's Shrine) ในกรุงโรมใหม่

เป็นภาพสะท้อนที่ชัดเจน ถึงความสัมพันธ์อันไม่สู้ดีนัก ระหว่างเทพเจ้าแห่งท้องทะเลองค์นี้กับชาวโรมัน

ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนเนินเขาเล็ก ๆ ห่างไกลจากวิหารอื่น เทวสถานแห่งนี้มีขนาดเล็ก กะทัดรัดราวกับกระท่อมหลังน้อย

สร้างขึ้นอย่างเรียบง่ายด้วยหินธรรมดา ไร้ซึ่งการตกแต่งใด ๆ

ประตูไม้เก่า ๆ มีร่องรอยผุพังตามกาลเวลา ถูกปิดตายด้วยตรีศูลอันใหญ่โตที่เต็มไปด้วยใยแมงมุม

บ่งบอกถึงการถูกทอดทิ้งเป็นเวลานาน

ภายในเทวสถานนั้นค่อนข้างจะมืดสลัวและอับชื้น มีเพียงแท่นบูชาขนาดเล็กตั้งอยู่กลางห้อง

ไร้ซึ่งเครื่องบูชาใด ๆ นอกจากเศษเปลือกหอย และสาหร่ายแห้งที่ถูกพัดพามาตามสายลม

บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด วังเวง ราวกับสุสานที่ไร้ผู้คน ดูเหมือนว่าชาวโรมันจะไม่ค่อยให้ความสำคัญกับเทพเนปจูนนัก แม้เขาจะเป็นหนึ่งในสามมหาเทพ อาจจะเป็นเพราะพวกเขาไม่ใช่ชนชาติที่เชี่ยวชาญด้านการเดินเรือเหมือนชาวกรีก บางครั้งอาจมีเดมิก็อดสายเลือดเนปจูนแวะเวียนมาสักการะบ้าง แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น

เทวสถานเนปจูนจึงกลายเป็นสถานที่ที่ถูกลืมและไร้ซึ่งผู้คนเหลียวแล

สะท้อนถึงความห่างเหินระหว่างเทพเจ้าแห่งท้องทะเลและชาวโรมันได้เป็นอย่างดี

Moneka HONOR

วันที่ 24 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

ช่วงสาย เวลา 12.00 น. เป็นต้นไป ณ เทวสถานเนปจูน

ลมหนาวพัดผ่านบนเนินเขาอันเงียบสงัด เสียงกรอบแกรบของหญ้าแห้งใต้ส้นรองเท้าส้นสูงของเธอดังแผ่วเบาในความว่างเปล่า โมนีก้าเดินฝ่าความเงียบงันท่ามกลางกลิ่นดินชื้นและสีเทาหม่นของท้องฟ้าที่ไร้ผู้คน เธออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองวิหารเล็ก ๆ เบื้องหน้า หากจะเรียกว่าวิหารก็ดูจะใจร้ายเกินไป มันคล้ายกระท่อมหัวใจแห้งแล้งของเทพเจ้าผู้ถูกหลงลืมมากกว่า ผนังหินหยาบเต็มไปด้วยคราบตะไคร่ เส้นเถาวัลย์แห้งพันตัวรอบเสาไม้ผุพัง ด้านบนประตูมีตราตรีศูลซึ่งเคยสง่างามในอดีตแต่บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยใยแมงมุมและเศษสาหร่ายแห้ง แขวนราวเครื่องหมายแห่งการรอคอยอันแสนยาวนาน

โมนีก้าหยุดยืน สูดลมหายใจเบา ๆ แล้วปล่อยออกมาอย่างแผ่วช้า กลิ่นไลแลคและเบอร์รี่หวานลอยเคียงข้างกลิ่นเกลือทะเลที่แผ่วมาแต่ไกล สองสีอารมณ์ผสมกันอย่างประหลาด ความละมุนของเธอและความรกร้างของเขา “โถ… ท่านเนปจูน…” เธอพึมพำกับตัวเอง พร้อมยกมือขึ้นแตะแก้มเบา ๆ “อยู่มุมเงียบ ๆ แบบนี้มาตลอดเลยเหรอคะ…” ที่นี่ไม่มีใครอยู่ ไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้า แต่ความเงียบกลับหนักแน่นราวกับกำลังเฝ้ามองเธออยู่

เธอไม่ได้เป็นคนเลือกที่รักมักที่ชัง เธอไม่ชอบเลยกับการที่บางสิ่งเคยสง่างาม แต่กลับถูกทอดทิ้งเพียงเพราะไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนให้ความสำคัญในตอนนี้ ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกสงสารตัววิหารเล็กนี้ราวกับมันมีหัวใจ

โมนีก้าดันประตูไม้ที่ขึ้นรารอบขอบ ประตูส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนชราเกินกว่าจะถามหาอนาคต แต่ก็อนุญาตให้เธอเข้าไปอย่างไม่ขัดขืน ภายในเงียบสงบ แสงเพียงเส้นเดียวลอดเข้ามาจากช่องแตกของหลังคาเก่า นำแสงไปหยุดที่แท่นบูชาเล็ก ๆ ที่ถูกปกคลุมด้วยเศษเปลือกหอยและผงทรายแห้ง เธอกลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ เดินเข้าไป ส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอย่างช้าและนุ่มนวลจนน่าแปลก

ก่อนที่โมนีก้าจะเอ่ยเสียงนุ่มราวกับกำลังพูดกับคนที่อยากให้เขารู้ว่า ไม่ได้ถูกลืมจริง ๆ “สวัสดีค่ะ… ยังไงก็ ฉันชื่อโมนีก้านะคะ เป็นธิดาของเซเรสค่ะ และฉันก็เป็นหลานของท่านทวดเจนัสด้วยค่ะ” โมนีก้าเอ่ยแบบไม่รู้จะพูดยังไงดี เธอรู้สึกจุกอก ก่อนวางดอกกุหลาบสีทองลงบนแท่นบูชา กลีบมันเปล่งประกายเหมือนเปลวแสงอ่อน ๆ ยามอาทิตย์ตก น้ำเสียงของเธอนุ่มแต่มั่นคง

“ฉันอาจจะไม่เหมือนชาวโรมันทั่วไป แต่ฉันไม่คิดว่าใครจะไม่มองเห็นคุณค่าของท่านหรอกค่ะ… หลาย ๆ คนไม่ได้เกลียดหรอก แค่ไม่เข้าใจมากกว่า” เธอยิ้มจาง ๆ “ฉันเดินเรือตลอดทุกภารกิจเลยค่ะ… ฉันอยู่ในทะเลหลายวัน มันกว้างใหญ่ มหึมา แล้วก็…น่าเกรงขามมากค่ะ ภารกิจที่ผ่านมา ทะเลเป็นเหมือนพื้นที่ของท่าน ฉันเลยอยากขอบคุณนะคะ ที่ไม่ทำอันตรายฉันและเพื่อน ๆ” เสียงเธอเบาลง ราวกับพูดจากใจจริง

“ฉันหวังว่า… มหาสมุทรจะเป็นบ้านที่แบ่งปันได้ ไม่ใช่กำแพงที่แบ่งแยกค่ะ ขอให้ทะเลเคียงคู่กับมนุษย์ ไม่ใช่หันหลังให้กัน” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเบา ๆ “ไม่รู้หรอกว่าท่านได้ยินไหม… แต่ฉันอยากจะมาหาบ้างค่ะ ไว้ฉันจะมาหาให้บ่อยขึ้นนะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ” 

แสงสายหนึ่งลอดผ่านปะรอยแตกของเพดาน เหมือนเลื่อนตัวไปสัมผัสดอกกุหลาบสีทองที่เธอถวาย ทุกอย่างเงียบ แต่ความเงียบนั้น…นุ่มนวลขึ้นอย่างบอกไม่ถูก โมนีก้าไม่ได้เอ่ยอะไรอีก เธอเพียงยิ้มเล็ก ๆ ก้มศีรษะแผ่วเบา ก่อนหมุนตัวออกจากวิหารเล็กนั้นอย่างสงบ กระท่อมยังดูรกร้างเหมือนเดิม ไม่มีเครื่องหมายแห่งอัศจรรย์ ไม่มีพลังงานสายฟ้าหรือสายลมของเทพเจ้า แต่ในแสงสว่างอ่อน ๆ บนแท่นบูชา ดอกกุหลาบสีทองกลับดูสดขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ราวกับได้รับคำตอบที่ไม่ต้องการคำพูดใด ๆ ทั้งสิ้น

[God-03-2] เนปจูน

ถวาย กุหลาบสีทอง - เพิ่มความโปรดปรานเทพ +50

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน  +25

โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

เผาค่าความศรัทธาแก่เทพ

ข้า โมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม ขอมอบศรัทธาต่อเหล่าเทพแก่ เทพเนปจูน จำนวนศรัทธาที่มอบให้: 3000 แต้ม

(ทุก ๆ 1000 ศรัทธา = 50 ความโปรดปรานต่อเทพองค์นั้น) = ได้รับความโปรดปราน +150

Moneka HONOR

วันที่ 15 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาบ่าย เวลา 14.30 น. เป็นต้นไป ณ วิหารเนปจูน

เอสต้าลากเท้าขึ้นเขาจนแทบจะสบถเป็นภาษามนุษย์ต่างดาวได้แล้ว พอถึงยอดเขาและเห็นวิหารเนปจูนที่ตั้งอยู่ตรงหน้า เธอแทบอยากหัวเราะออกมาดัง ๆ เพราะแทนที่จะเป็นวิหารใหญ่โตโอ่อ่าเหมือนของเทพองค์อื่น ที่นี่กลับดูเหมือนกระท่อมคนเฝ้าทางเข้าป่ามากกว่า “แม่งเอ๊ย… โมนีก้าเขียนว่า ห้ามว่าเทพเนปจูนเด็ดขาด ต้องบูชาด้วยความจริงใจนะเอสต้า!” เธอพูดเสียงเลียนแบบในหัว พลางทำหน้าหมั่นไส้ตัวเองจากในสมุดบันทึกนั่น “โอ๊ย ให้ตายสิ จะให้ไม่ว่าได้ยังไงวะ วิหารแม่งเล็กกว่าห้องเก็บไม้กวาดอีก!”

เธอพ่นลมหายใจยาว รวบผมขึ้นลวก ๆ ก่อนเดินเข้าไปในกระท่อมหินเก่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น ผนังมีตะไคร่น้ำจับเรียงเป็นแนว ใยแมงมุมห้อยระโยงระยางเหนือประตูไม้ที่ปิดตายด้วยตรีศูลสนิมเขรอะ ซึ่งแน่นอนว่าดูขลังแค่พอไม่ให้เธอเผลอไปเตะเล่น

“โอเคค่ะท่านเทพเนปจูน…” เธอพูดเสียงเรียบ พลางหยิบช่อดอกโบตั๋น ที่พกติดมือมาจากกระเป๋า “จริง ๆ อยากเอาดอกไม้ทะเลมาให้มากกว่า แต่ว่าหาไม่ได้เลยค่ะ ก็เลยเอาดอกนี้มาแทนนะคะ… ดอกไม้น้ำ ๆ เหมือนกันแหละมั้ง?” เธอวางช่อดอกไม้ลงบนแท่นบูชาหินเล็ก ๆ ที่มีแต่เปลือกหอยแตก ๆ กับสาหร่ายแห้งอยู่เต็มไปหมด แล้วค้อมหัวเบา ๆ “งั้นก็… ไปก่อนนะคะ”

แต่ก่อนที่เท้าจะก้าวออกจากกระท่อม เสียงในหัวเธอก็แว่วขึ้นมาอีก เสียงตัวเองเมื่อสักครู่นั่นแหละ แล้วทำไมไม่ไปไหว้เทพอื่นก่อนวะค่อยมาเนปจูนทีหลัง? เอสต้าชะงักไปสองวินาที ก่อนเบิกตากว้าง “อ้าว… เออว่ะ!” แล้วก็ยกมือกุมขมับตัวเองทันที “ให้ตายสิ ฉันแม่งโง่จริง ๆ… ใครมันเริ่มลำดับแบบนี้วะ? จะไปจากท้องฟ้า ลงยมโลก แล้วค่อยขึ้นทะเลอีกที ฉลาดมากค่ะคุณเอสต้า!”

เอสต้าถอนหายใจพร้อมหัวเราะหยันเบา ๆ “โอ๊ย… ถ้าท่านเนปจูนได้ยินนี่คงขำกลิ้งในคลื่นแน่ ๆ ให้ตายเหอะ” แล้วก็เดินลงจากเขาพร้อมบ่นพึมพำตลอดทาง ทั้งด่าตัวเอง ทั้งบ่นถึงโมนีก้าที่เขียนคู่มือบูชาเทพไว้ราวกับเป็นตารางเรียน ก่อนจะปัดฝุ่นเสื้อผ้า หยัดไหล่ขึ้นอีกครั้งแล้วพึมพำ “เอ้า ไปวิหารจูโน่กันต่อ… คราวนี้ขออย่าเจอกระท่อมอีกเลยเถอะ สาบานว่าถ้าเห็นกระท่อมอีกฉันจะไปจุดไฟบูชาเองแน่!” เสียงหัวเราะของเธอดังแผ่วไปกับลมร้อนยามบ่ายที่พัดผ่าน ยอดหญ้าไหวเบา ๆ ขณะที่เธอก้าวลงจากเขา มุ่งหน้าสู่วิหารถัดไปด้วยอารมณ์ที่ครึ่งหนึ่งเหนื่อย ครึ่งหนึ่งอยากขำตัวเองให้จบ ๆ ไป

[God-03-2] เนปจูน

ถวาย ช่อดอกไม้ - เพิ่มความโปรดปรานเทพใต้พิภพ +15

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน  +25

โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

Moneka HONOR

วันที่ 16 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาบ่าย เวลา 15.00 น. เป็นต้นไป ณ วิหารเนปจูน

แสงบ่ายร่วงหล่นลงเหนือเนินเขาโล่งที่ทอดยาวสุดสายตา เอสต้าในร่างของโมนีก้าเดินเท้าฝ่าลมทะเลอ่อน ๆ มาจนถึงกระท่อมหินหลังเล็กที่เธอเรียกติดปากว่ากระท่อมซีฟู้ดของเทพเนปจูน มันไม่ได้มีความโอ่อ่าเหมือนวิหารของเทพองค์อื่น ไม่มีกลิ่นหอมของกำยานหรือเสียงสวดจากผู้ศรัทธา มีเพียงเสียงคลื่นจากหุบเขาด้านล่างที่ก้องขึ้นมาประสานกับเสียงลมพัดผ่านทุ่งหญ้าแห้ง

“อืม... สมชื่อเลย กระท่อมซีฟู้ดจริง ๆ” เธอพูดพึมพำกับตัวเองขณะยืนเท้าเอวมองสิ่งปลูกสร้างตรงหน้า มันเป็นอาคารหินเก่า ๆ ขนาดพอดีคนอยู่ได้แค่สองสามคน หลังคามุงด้วยหญ้าทะเลแห้งที่ขึ้นปกคลุมจนเขียวเทา บางจุดมีเปลือกหอยติดอยู่ตามรอยหิน ราวกับคลื่นทะเลเคยซัดมาถึงที่นี่ในอดีต

เอสต้าเดินเข้าใกล้ประตูไม้เก่า ๆ ที่ถูกตรึงไว้ด้วยตรีศูลใหญ่โต มีใยแมงมุมห้อยระโยงระยางราวกับไม่มีใครมาเยี่ยมเยียนมานานหลายปี “โอ้โห... ท่านเทพเนปจูนขา อยู่แบบมินิมอลดีนะคะ” เธอแซวออกมาเสียงใสก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “นี่ถ้าหนูไม่ได้รู้ว่าที่นี่เป็นศาลเจ้า หนูคงคิดว่าเป็นที่เก็บหอยของชาวประมงแน่เลย”

เมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นอับชื้นของน้ำทะเลเก่ากับสาหร่ายแห้งลอยอบอวลในอากาศ แสงสลัวลอดเข้ามาจากช่องเล็กด้านบน เผยให้เห็นแท่นบูชาหินเรียบ ๆ ที่ไม่มีแม้แต่เครื่องสักการะจริงจัง มีเพียงเปลือกหอยแตกและก้อนหินทรงแปลกวางกระจัดกระจาย เอสต้าก้าวเข้าไปช้า ๆ ก่อนจะยกกระถางต้นไม้น้ำขนาดเล็กออกมาในมือ “ขออนุญาตนะคะท่านเนปจูน หนูเอาไม้น้ำมาฝากค่ะ ชื่อว่า... เอ่อ วอลลิส...เนอ...เรีย...เอเชียติก้า...อะไรสักอย่าง ยาวจนหนูจำไม่ได้” เธอหัวเราะขำตัวเอง ก่อนจะก้มวางกระถางลงข้างแท่นบูชาอย่างระมัดระวัง ใบไม้น้ำสีเขียวอ่อนสะท้อนกับแสงรำไรเหมือนประกายจากหยดน้ำทะเล

“เห็นว่าเลี้ยงง่าย ทนเกลือได้ด้วยนะคะ เหมาะกับบ้านท่านเลยค่ะ” เธอพูดพลางพนมมือขึ้นไหว้แบบไม่ค่อยจริงจังนัก แต่ก็ยังมีความเคารพในท่าที “ถึงจะไม่ได้มีของใหญ่โตอะไร แต่ก็ทำด้วยใจนะคะท่านเทพ” เสียงลมทะเลพัดเข้ามาผ่านช่องหน้าต่างเล็ก ทำให้เปลือกหอยบนพื้นกระทบกันเบา ๆ ดังกรุ๊งกริ๊งราวกับตอบรับ เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้ม “โอเค เข้าใจแล้วค่ะ รับของแล้วสินะคะ” แล้วก็พูดต่อเสียงขี้เล่น “งั้นหนูไปก่อนละกันนะคะท่านเทพ ขอให้วันนี้ไม่มีพายุขึ้นล่ะ เดี๋ยวปลาแถวนี้ตกใจหมด”

เธอหันหลังเดินออกจากกระท่อมซีฟู้ด เสียงรองเท้ากระทบหินเบา ๆ ขณะก้าวลงบันได ดวงอาทิตย์ยามบ่ายส่องแสงลงบนเส้นผมสีแดงเชอร์รี่ของเธอเป็นประกายเหมือนไฟต้องน้ำเกลือ เอสต้าหยุดหันกลับมามองอีกครั้ง “อันที่จริง... ท่านเทพเนปจูนคงเหงาแน่เลย อยู่ตั้งไกล ไม่มีใครมาเยี่ยม”

เธอยิ้มอ่อนอย่างไม่ตั้งใจ “ไว้หนูจะมาใหม่ละกันนะท่าน” แล้วโบกมือให้ราวกับอีกฝ่ายยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ ก่อนจะเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งไว้เพียงเสียงคลื่นแผ่วเบาที่พัดเข้ามาปะทะชายเขา และกระถางไม้น้ำเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่กลางความเงียบสงัดของวิหารร้างนั้น มันเริ่มโอนเอนไปตามแรงลม เหมือนยินดีต้อนรับของขวัญจากเด็กสาวผู้มีหัวใจป่วนโลก

[God-03-2] เนปจูน

ถวาย กระถางต้นไม้น้อย (วอลลิสเนอเรีย เอเชียติกาไบเวนซิส) - เพิ่มความโปรดปรานเทพ +15

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน  +25

โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

Moneka HONOR

วันที่ 17 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาบ่าย เวลา 15.00 น. เป็นต้นไป ณ วิหารเนปจูน

เอสต้าในร่างโมนีก้าเดินขึ้นมาบนเนินเขาเล็ก ๆ อย่างอารมณ์ดีจนแทบจะฮัมเพลง ดวงตาสีเทาเงินเป็นประกายเมื่อเห็นกระท่อมซีฟู้ดของเทพเนปจูน ตั้งอยู่โดดเดี่ยวอยู่ตรงหน้า เธอยกมือป้องตา มองประตูไม้ที่ปิดตายด้วยตรีศูลขนาดใหญ่เต็มไปด้วยใยแมงมุม ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “โอ้โห กระท่อมแห่งท้องทะเลผู้ยิ่งใหญ่แต่ได้อารมณ์บ้านร้างริมฝั่งมากเลยนะคะเนี่ย... ถ้าจะให้ฉันเดา พระองค์คงไม่ได้เปิดให้บริการลูกค้านอกจากฉันมานานแล้วสิมาสามวันเหมือนเดิมทุกวันเลย…บ้าบอ”

เสียงลมพัดผ่านแผ่วเบา พาเอากลิ่นคาวจาง ๆ ของทะเลมาแตะจมูก ผสมกับกลิ่นหญ้าแห้งที่คลุ้งอยู่รอบ ๆ เธอยกมือปัดผมแดงที่ปลิวมาติดหน้า แล้วเดินตรงเข้าไปจนถึงบันไดหินสามขั้นหน้าประตู ก้มลงมองเปลือกหอยที่วางเรียงอยู่บ้างกระจัดกระจายเหมือนของตกแต่งริมชายหาด แล้วพึมพำเสียงเรียบ “ถ้ามีปูเดินออกมานี่ฉันจะไม่ตกใจเลยนะ”

จากนั้นเธอก็หยิบเทียนหอมกลิ่นเกลือทะเลขึ้นมาจากกระเป๋า กลิ่นสดชื่นและเย็นของมันตัดกับบรรยากาศชื้นอับรอบตัวจนรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ริมฝั่งทะเลในฤดูร้อน “อันนี้ค่ะ เอามาให้” เธอพูดขึ้นเสียงใส แล้ววางเทียนลงบนแท่นหินเล็ก ๆ ตรงหน้ากระท่อมก่อนจะเอียงคอเล็กน้อยเหมือนกำลังคุยกับใครบางคนที่มองไม่เห็น

“เผื่อท่านจะคิดถึงกลิ่นทะเลเก่า ๆ ของตัวเองบ้างนะคะ ฉันไม่รู้ว่าพระองค์อยู่ในโหมดเกษียณอายุราชการหรือพักร้อนกลางสมุทรแอตแลนติก แต่ก็เอาเป็นว่า... หวังว่าจะชอบค่ะ” เธอยิ้มบาง ๆ พร้อมยกมือไหว้อย่างจริงใจ แม้จะพูดจาแซวเล่นแต่ดวงตากลับเปี่ยมด้วยความเคารพในแบบของตัวเอง “ฉันจะไม่อยู่สักพักนะคะ แล้วพบกันค่ะ กระท่อมซีฟู้ด”

ว่าจบ เธอก็ถอยหลังสองก้าวอย่างสง่างาม แต่เท้าเผลอสะดุดกับหินก้อนหนึ่งจนเซไปนิด ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน “อะแฮ่ม... ถือว่าลมทะเลแรงละกัน!” แล้วเธอก็หมุนตัวกลับ เดินลงจากเนินพร้อมแกว่งแขนไปมาอย่างอารมณ์ดี เสียงรองเท้ากระทบพื้นกรวดดังแผ่ว ๆ ตามจังหวะการก้าว เทียนที่เธอวางไว้ยังคงส่องแสงเรืองรองอ่อน ๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดของกระท่อมหิน

“เอาล่ะ... ต่อไปก็ถึงคิวคุณแม่สุดที่รัก เซเรสผู้ยิ่งใหญ่แห่งธัญญาหาร! หวังว่าแม่จะไม่จับฉันมาบังคับให้กินซีเรียลอีกนะ...” เธอบ่นกับตัวเองพลางหัวเราะคิก แล้วเร่งฝีเท้าลงทางลาด ทิ้งไว้เพียงกลิ่นเกลือทะเลที่คละคลุ้งไปทั่ว พร้อมเสียงคลื่นแผ่วเบาที่เหมือนดังมาจากที่ไกลแสนไกล

[God-03-2] เนปจูน

ถวาย เทียนหอม (กลิ่นเกลือทะเล) - เพิ่มความโปรดปรานเทพ +15

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน  +25

โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

Mackenzie BELIEVER

102.Shrine of the god of neptune

-19.12.2025 / 05:07PM-

“เฮ้อ.. ฉันจะหาวิหารของพ่อเจอไหมนะ หรือว่าเราต้องมากันใหม่วันอื่น” ดีนถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“นายไม่ลองถามไทสันหรือซันซ์ดูล่ะ” แมคเคนซีเสนอความคิด “สองคนนั้นอยู่ที่นิวโรมมานานน่าจะรู้ว่าวิหารเทพเนปจูนอยู่ที่ไหน”

“อืม คงต้องงั้น” ดีนพยักหน้ารับ “แต่ตอนนี้ฉันปวดฉี่นิด ๆ แฮะ แถวนี้จะมีห้องน้ำหรือเปล่า”

บุตรเจ้าสมุทรกวาดสายตาไปรอบ ๆ เนินเทมเพิล ไม่ว่าจะตรงนี้หรือที่ไหน ๆ ก็มีแต่วิหารกระจายเป็นหย่อม ๆ ไม่มีที่ใดเลยที่เหมือนห้องน้ำสาธารณะ คล้ายกับว่าสถานที่แห่งนี้ศักดิ์สิทธิ์เกินกว่าจะขับถ่าย เว้นแต่ที่หนึ่ง เขาเห็นสิ่งปลูกสร้างเล็ก ๆ หลังหนึ่งที่เล็กเกินกว่าจะเป็นเทวสถานของเทพเจ้า ตั้งหลบอยู่ระหว่างหุบเขาสองลูก ดูจากทำเลและความทรุดโทรมแล้วน่าจะเป็นห้องน้ำสาธารณะไม่ผิดแน่

“ไปตรงนั้นกันเถอะแมคซี่”

ทว่าเมื่อไปถึงเนินเล็ก ๆ แห่งนั้นกลับไม่ใช่ห้องน้ำสาธารณะสุดโทรมอย่างที่คิดไว้แต่เป็น 'เทวสถานแห่งเนปจูน' สัญลักษณ์ของตรีศูลที่ประดับอยู่บนยอดหลังคาบ่งบอกไว้เช่นนั้น นอกจากนั้นแทบไม่มีอะไรบ่งชี้ได้เลยว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องน้ำสาธารณะหรือห้องเก็บของ เพราะว่ามันโทรมมากกว่าที่คิดไว้ ประตูไม้ผุพัง หยากไย่เกาะเต็มไปหมด แล้วยังซากเปลือกหอยที่ไม่รู้มาจากไหนนี่อีก หากเดมิก็อดไม่บูชาเทพเจ้าด้วยการเผาไฟเขาคงเห็นว่ามีซากอะไรวางอยู่ หรืออาจไม่มีเลยเพราะไม่มีคนนิยมบูชาเนปจูนยิ่งชวนให้เหงาเข้าไปใหญ่…

ไม่เพียงแต่ดีนที่อึ้ง หนุ่มอังกฤษอย่างแมคเคนซีก็อึ้งไม่แพ้กัน ใครจะรู้ล่ะว่าวิหารของเทพีไทรเวียจะสวยงามและยิ่งใหญ่กว่าเทวสถานของเนปจูนที่เป็นถึงหนึ่งในมหาเทพแห่งโอลิมปัสเสียอีก ทว่าสิ่งที่บุตรเทพีแห่งม่านหมอกเป็นห่วงยิ่งกว่าวิหารก็คือ…

“นายยังอั้นไหวอยู่ไหมที่รัก คงไม่คิดจะ… ฉิ้งฉ่องใส่เทวสถานพ่อนายนะ”

“จะบ้าเหรอเดี๋ยวฉันก็ได้เจี๊ยวขาดกันพอดี!” ดีนโวยวาย เทพเนปจูนยิ่งโหดสลัดแอตแลนติสอยู่ หากเป็นโพไซดอนก็ว่าไปอย่างเพราะพ่อค่อนข้างรักเขามากอยู่พอควร แต่ตอนนี้… “ฉันฉี่หดตั้งแต่เห็นสภาพเทวสถานของพ่อแล้ว… เทวสถาน ยังใช้คำนี้ได้อยู่ไหม?”

เพราะภาพตรงหน้าไม่ต่างอะไรกับห้องเก็บของรกร้างที่ไม่มีใครผ่านมาเลย ซันซ์กับไทสันไม่ค่อยได้มาไหว้เนปจูนกันหรือไงนะ หรือความอารมณ์ร้ายของเจ้าสมุทรภาคโรมันทำให้ลูกหลานหวาดกลัวไปด้วย อย่างที่ดีนเคยเจอมา….

“ไม่ได้แล้วแมคซี่ ฉันคิดว่าต้องทำอะไรกับเทวสถานของพ่อสักหน่อย” อยู่ ๆ ดีนก็มีไฟฮึดขึ้นมา เขาเท้าเอวทั้งสองข้างในท่าทางที่ดูฮึกเหิมไม่เบา “นายช่วยฉันเก็บกวาดขยะพวกนี้ทีสิ”

‘ว่าแล้วเชียว…’

แมคเคนซีคิดในใจ แต่เขาก็เข้าใจดีเพราะสภาพวิหารของเทพเนปจูนน่าอนาถเกินกว่าจะปฏิเสธ

“ได้อยู่แล้ว นายมีไอเดียว่าไงบ้างล่ะที่รัก”

“ฮืม… ก่อนอื่นน่าจะต้องเก็บกวาดขยะบนพื้น ปัดกวาดหยากไย่ แล้วก็ถอนหญ้าที่ขึ้นอยู่บนหลังคา เอางี้แล้วกัน นายเก็บพวกขยะตามพื้นกับเปลือกหอยผุ ๆ พัง ๆ ก็ได้ที่รัก ส่วนอันไหนยังสวยอยู่ก็เก็บเอาไว้ เผื่อเอามาตกแต่งได้อีกทีนึง”

“งานใหญ่ใช่เล่น นายแน่ใจใช่ไหมว่าเราจะซื้อกับข้าวไปฝากไทสันกันทัน”

หนุ่มอังกฤษดูเวลาตอนนี้ก็จวนเจียนจะหกโมงเย็นแล้ว พวกเขาควรจะรีบสักการะเทพเจ้าแล้วรีบกลับเข้าไปในตัวเมือง ส่วนเรื่องทำความสะอาดใหญ่ศาลเจ้าเนปจูนเอาไว้วันหลัง ซึ่งพวกเขายังพอมีเวลาจนกว่าจะกลับออกจากนิวโรม

“โธ่.. น่าเสียดายชะมัดเลย ถ้างั้นเอาเป็น–..”

“โอ๊ะ ดูสิ มีคนมาบูชาวิหารของท่านพ่อด้วยแฮะ หายากนะเนี่ย”

เมื่อหันหลังไปมองสองหนุ่มก็พบกับหญิงสาวสองคนวัยไล่เลี่ยกันที่ดูอ่อนกว่าพวกเขามาเคารพวิหารเนปจูนในยามเย็น คนหนึ่งเป็นสาวผิวดำผมหยิกทั้งศีรษะแต่งกายทะมัดทะแมง ส่วนอีกคนเป็นสาวเอเซียผมสั้นประบ่าหน้าตาจิ้มลิ้มแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ซื้อมาจากชีอิน 

“ท่านพ่อ.. อย่าบอกนะว่าพวกเธอเป็นลูกของเนปจูนน่ะ”

“ใช่ค่า ว่าแต่คุณพี่เป็นใครคะเนี่ย น้องไม่เห็นคุ้นหน้า” สาวเอเซียพูดกับคนแปลกหน้าอย่างร่าเริงจนสตรีที่อยู่ข้าง ๆ กระซิบ

               

“แขกจากฮาล์ฟบลัดที่ยังไม่กลับล่ะมั้ง อย่าให้ค่ายจูปิเตอร์ขายหน้าเชียวมาร์ช”

“อุ๊ย จริงด้วยพี่จ๋า น้องชื่อนพมาศ เชี่ยววารี แต่เรียกย๊ากยาก เรียกน้องว่ามาร์ชก็ได้ค่า ส่วนซิสคนนี้นางคือพี่ยาสมิน อาเดนค่ะ นางเป็นแม่ทัพแห่งกองพันเชียวนะคะ ส่วนน้องอยู่กองร้อยที่สามแห่งกองพันฟูลมินาตาจ้า พวกเราสองคนเป็นธิดาแห่งเนปจูนทั้งคู่เลย”

‘พระเจ้า! ผู้หญิงคนนี้พูดเก่งอย่างกับเป็นเอ็มซี!’ ดีนคิดในใจ

“อะแฮ่ม! ยาสมิน อาเดน ธิดาแห่งเนปจูน แม่ทัพแห่งกองพันที่สิบสองฟูลมินาตาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก ทั้งสองคนคงเป็นชาวฮาล์ฟบลัดสินะ เพราะว่าฉันไม่คุ้นหน้าพวกคุณเลย” ยาสมินพยายามเก๊กขรึมให้สมกับเป็นแม่ทัพเสียหน่อย ยังไงยัยน้องสาวตัวดีก็แนะนำไปแบบนั้นแล้วนี่นา

“โว้ว น้องสาวลูกเนปจูนเป็นถึงแม่ทัพเลยแฮะ! สวัสดี ฉัน ดีน นีล บุตรแห่งโพไซดอนน่ะ เรียกว่าเป็นพี่ชายของพวกเธอได้ไหมนะ โทษทีไม่รู้ว่าอายุเท่าไรกันแต่น่าจะอ่อนกว่าฉันกับแมคซี่ แล้วก็นี่แมคซี่แฟนของฉันเอง เขาเป็นบุตรแห่งเฮคาทีน่ะ พวกเรามาจากฮาล์ฟบลัดเพื่อร่วมงานบรูมาเลีย แต่ว่าเข้าร่วมแค่ช่วงท้ายนี่แหละเลยไม่ค่อยรู้ว่าช่วงแรก ๆ เขาทำอะไรบ้าง แต่เจ้าซันซ์นี่น้องชายของฉันเคยเล่าให้ฟังนะว่ามีเล่นเกมเหยียบหนังแพะของคุณบีกับนั่งเล่นรอบกองไฟด้วยล่ะ ส่วนหลังนี่น่าจะคล้าย ๆ กับกองไฟเฮสเทียเลยว่าไหม”

‘คุณพระคุณเจ้า! ผู้ชายคนนี้คุยเก่งเป็นบ้า!’ นพมาศกับยาสมินคิดในใจพร้อมกัน ดีนเล่ายาวเสียทั้งสองสาวไม่รู้จะโฟกัสตอบตรงไหนก่อนดี ทั้งสองจึงเปลี่ยนมาหันขวับมองแมคเคนซี

“เอ่อ.. ผมแมคเคนซี คลอดด์ ลินคอล์น อย่างที่ดีนแนะนำไปเมื่อกี้ว่าเป็นบุตรแห่งเฮคาที ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ยินดีค่า ยินดีอย่างยิ่งเลย!” นพมาศรีบตอบ “หายากนะคะเนี่ยที่จะมีคนมาสักการะวิหารท่านพ่อ แต่ก็ว่าเขาไม่ได้หรอกพวกเรายังนาน ๆ มาทีเลย แบบว่านางไม่ค่อยเป็นที่นิยมที่นี่เท่าไรน่ะค่ะ งบในการดูแลก็เลยถูกตัดออกไปด้วย”

“นาง… หมายถึงเนปจูนน่ะเหรอ” ดีนทำตาปริบ ๆ เหมือนว่าน้องสาวเอเซียคนนี้จะใช้สรรพนามผิดไปหน่อยหรือเปล่านะ? เธออาจจะยังไม่คล่องภาษาอังกฤษก็ได้มั้ง และนี่ไม่ใช่ชั่วโมงสอนภาษาจึงไม่มีใครทำตัวเป็นครูในช่วงนี้

“อย่าไปใส่ใจคำเรียกของมาร์ชเลย” ยาสมินปัดมือไปมา “ยัยนี่ก็เรียกทุกคนว่า ‘นาง’ ไปหมดแหละ ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เอ่อ… ที่ฉันจะบอกก็คือ หมายถึงพวกคุณก็อาจจะโดนด้วยน่ะ หวังว่าจะไม่ถือสาเธอนะ”

“ถึงจะแปลกไปหน่อยแต่พวกเราไม่ซีเรียสหรอก” แมคเคนซีตอบ “แล้วที่ว่างบบำรุงรักษานี่คือ….?”

“อ่า แย่ล่ะสิ…”

ยาสมินกุมหน้าผาก คล้ายว่าที่นพมาศหลุดปากไปเมื่อครู่นี้จะเป็นเรื่องที่แม่ทัพแห่งจูปิเตอร์ไม่อยากให้ล่วงรู้สักเท่าไร เพราะมันเกี่ยวข้องกับหน้าตาของนิวโรม ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องลึกลับที่ต้องปิดบังเพราะใคร ๆ ก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้วยกเว้นชาวต่างแดน แต่หลักฐานก็ปรากฏตรงหน้าอยู่ทนโท่แล้วนี่นะ…

“ทางสภาฯ มีการจัดงบบำรุงรักษาวิหารและเทวสถานของทวยเทพประจำปีอยู่แล้วค่ะ แต่ในการลงเสียงขอเบิกงบค่าบำรุงรักษาวิหารเนปจูนไม่เคยผ่านเสียงข้างมากเลยสักครั้ง สถานที่แห่งนี้เลยรกร้าง มีเพียงแค่เหล่าสายเลือดและผู้ศรัทธาเนปจูนอันน้อยนิดที่นาน ๆ ทีจะมาดูแลเทวสถานสักทีน่ะค่ะ พวกเราเองก็ไม่ได้มานานแล้วเหมือนกัน สภาพเทวสถานก็อย่างที่พวกคุณเห็น”

“ถ้างั้นแปลว่าพวกเธอก็จะมาทำความสะอาดวิหารกันพอดีงั้นเหรอ เยี่ยมไปเลย! พวกเราก็มีความคิดแบบนี้เหมือนกัน เพียงแค่ว่าเวลาไม่พอน่ะ แต่ถ้าช่วยกันสี่คนก็น่าจะได้อยู่เนอะ” ดีนหันไปมองแมคเคนซีเพื่อขอเสียงสนับสนุน

“พวกเราต้องกลับจากเนินเทมเพิลก่อนหกโมงเย็นน่ะ พอดีว่าต้องไปตลาดต่อแล้วซื้ออาหารไปให้คนที่บ้านด้วย” แมคเคนซีตอบแทน หากให้ดีนพูดไปเสียหมดพวกเขาคงได้ออกจากเนินเทมเพิลสองสามทุ่มแน่นอน “พวกคุณมาก็ดีเลย ถ้าพวกเราทำความสะอาดกันไม่ทันอย่างน้อยดีนก็น่าจะเบาใจลง ใช่ไหม?”

“ส.บ.ม.ย.ห. ค่า ยังไงพวกเราก็กะมาทำความสะอาดอยู่แล้ว พอใกล้หกโมงแล้วคุณพี่ก็กลับกันได้เลย เดี๋ยวน้องจัดให้เน้น ๆ เองค่า”

“ขอบคุณนะที่ตั้งใจช่วยเหลือ ถ้างั้นเพื่อความรวดเร็วพวกเรามาจัดหน้าที่กันดีไหม ใครถนัดอะไรกันบ้าง” ยาสมินเข้าจัดการด้วยธรรมชาติความเป็นแม่ทัพของเธอ ไม่มีใครออกเสียงว่าอยากจะทำอะไรเป็นพิเศษเธอจึงจัดสรรหน้าที่เสร็จสรรพ “เดี๋ยวฉันจัดการกับหญ้าบนหลังคาเอง คุณดีนกับคุณแมคเคนซีรบกวนช่วยดูแลความสะอาดรอบ ๆ นะคะ ส่วนมาร์ชตกแต่งสถานที่ โอเคไหม?”

“ได้เลย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง!”

               

หลังแบ่งหน้าที่กันเสร็จเรียบร้อยยาสมินนำอุปกรณ์ทำความสะอาดออกจากแหวนวิเศษแจกจ่ายให้ทุกคน แล้วทั้งสี่ก็แยกย้ายกันไปจัดการงานของตัวเอง โดยผู้แม่ทัพปราดเปรียวปีนสองทีก็ขึ้นไปอยู่บนหลังคาของวิหารได้แล้ว เธอจัดการงานหนักสุดคือการเคลียร์หญ้าที่เกาะอยู่บนหลังคาโดยไม่กลัวเทพเนปจูนลงโทษฐานหมิ่นเทวสถาน ถ้าไม่ใช่ว่าเธอเป็นลูกสาวคนโปรดของเนปจูนก็อาจเพราะเทพจอมเกรี้ยวกราดเข้าใจเจตนารมของลูกสาวเป็นอย่างดี

แมคเคนซีตั้งใจเก็บกวาดสถานที่เคลียร์หยากไย่ที่เกาะอยู่บนชายคาออกจนหมดด้วยไม้กวาดด้ามยาวที่ยาสมินยัดใส่มือ ส่วนดีนเก็บขยะตามพื้น โยนเปลือกหอยผุพังทิ้งแล้วเก็บเปลือกหอยที่ดูดีให้แก่นพมาศเผื่อว่ายังสามารถใช้ประดับประดาวิหารได้อยู่

“ฉันว่าอันนี้ยังพอใช้ได้อยู่นะ” ดีนยื่นเปลือกหอยให้ธิดาแห่งเนปจูนที่กำลังโรยแป้งแล้วขัดถูวิหารจนขาวโพลน “ทำอะไรอยู่น่ะ ไม่ยักรู้แฮะว่ามีเทคนิคการกำจัดเชื้อราด้วยแป้งด้วย”

หนุ่มนักวิทยาศาสตร์อึ้งไปเล็กน้อย แต่เมื่อวิเคราะห์ถึงส่วนประกอบของแป้งทาตัวที่มีทั้งทัลก์และซิงก์ออกไซด์เป็นตัวดูดน้ำและยับยั้งเชื้อราได้เป็นอย่างดี ท่าทางน้องสาวเนปจูนคนนี้คงเก่งวิทยาศาสตร์ไม่เบา สมกับเป็นเด็กจีน (?) ที่มักกวาดเหรียญทองคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์โอลิมปิกชะมัด

“อ๋อ น้องกำลังหาเลขเด็ดส่งไปให้ที่บ้านอยู่น่ะค่ะ แต่รอบนี้ก็ดูเหมือนว่าท่านพ่อจะขี้งกเหมือนเดิม เชอะ!”

“หาเลข… เพื่ออะไรนะ?”

ระหว่างที่ดีนกำลังสงสัย ยาสมินที่อยู่บนหลังคาก็เอ็ดลงมา

“มาร์ช อย่ากินแรงเพื่อน!”

“ค่า รู้แล้วน่า จริงจังไปได้”

นพมาศย่นจมูกก่อนจะละมือออกจากการโรยแป้งแล้วถูผนังเทวสถานจนขาวโพลน หันมาคุยกับดีนเรื่องเปลือกหอย ทั้งสองจึงกะว่าจะนำเปลือกหอยที่พอใช้ได้มาร้อยเป็นโมบายเพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้เทวสถานดูเป็นมิตรแก่ผู้ที่ผ่านไปผ่านมายิ่งขึ้น จากความร่วมมือร่วมใจของเดมิก็อดทั้งสี่ที่มีสายเลือดเทพสมุทรถึงสามคนก็ทำให้เทวสถานเนปจูนมีสภาพที่น่าดูขึ้นยิ่งขึ้นโดยใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง       

คะแนนความสนิทสนม

[NPC-14] ยาสมิน อาเดน

ความสนิทสนมจากการพูดคุย  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์มาลาแห่งอัสสัมชัญ  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

เอฟเฟกต์น้ำหอมเฮคาที (สุ่ม ลงท้ายเลขไบต์ 0  5  7  9)  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

รวมคะแนนความสนิทสนม : +30

ต่อครึ่งหลังที่โรลเพลย์ของ Dean 

—Hakrabi

Dean HEROES

Mackenzie ตอบกลับเมื่อ 2025-12-28 13:38
102.Shrine of the god of neptune-19.12.2025 / 05:07PM-“เฮ้อ.. ฉันจะหาวิหารของ ...

376

เทวสถานที่ถูกเข้าใจผิด

(ภาพเทวสถานเนปจูนหลังทำความสะอาดเสร็จ จะอยู่ในภาพนี้ได้กี่วัน...)

               (FRI) 19/12/2025 เวลา 17.52 น.

               “เหลือเก็บกวาดต่ออีกนิดก็เสร็จ แต่ตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว พวกคุณไปทำธุระต่อเถอะ ตรงนี้พวกเราสองคนจัดการกันต่อได้ค่ะ” ยาสมินกระโดดลงจากหลังคา ตอนนี้เหลือแค่เพียงจัดการกับหญ้าที่ขึ้นรกนิดหน่อยก็เสร็จเรียบร้อย

               “เหนื่อยหน่อยนะสาว ๆ พวกเราคงต้องกลับลงจากเนินกันแล้วจริง ๆ แหละ แต่ว่าขอฉันถวายของบูชาให้พ่อสักหน่อย”

               ดีนส่งเครื่องดื่มกระป๋องเย็นฉ่ำที่เพิ่งกดมือถือซื้อมาให้ธิดาแห่งเนปจูนทั้งสองและคนรักของเขา ก่อนก้าวมาด้านหน้า เทวสถานเนปจูนไม่มีกองไฟไว้เผา มีแต่แท่นบูชาหินเก่า ๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีถูกปกคลุมไปด้วยหยากไย่ แล้ววางถุงกาแฟชั้นดีที่ซื้อมาจากกัวเตมาลาไว้บนนั้น ไม่เพียงแค่นั้นยังวางจานขนมโมจิของเทพีอามาเทราสึ และกุหลาบที่สองให้เทพเนปจูนเอาไปปักแจกันให้ครบคอลเลคชั่นจากที่เคยให้ครั้งก่อน ๆ จากนั้นประสานมืออธิษฐาน

(คำพูดที่ถูกซ่อนเป็นการสปอยภารกิจ APOLLYON the DESTROYER จะทำการปลดล็อคหลังโรลเพลย์ในบันทึกสำเร็จ)

ผู้เข้าชม หากคุณต้องการดูเนื้อหาที่ถูกซ่อน จะต้องตอบกลับโพสต์นี้ก่อน

               ดีนก้าวถอยหลังออกมาหลังจากที่บูชาเนปจูนเสร็จ เขาเห็นน้องสาวทั้งสองทำหน้าตื้นตันใจ เพราะพวกเธอได้ยินทุกสิ่ง แล้วยิ่งสำหรับแม่ทัพอย่างยาสมิน เธอมีหน่วยข่าวกรองที่รู้วีรกรรมของดีนตั้งแต่เมื่อห้าเดือนที่แล้ว

               “พวกคุณสองคนกล้าหาญมากนะที่ผ่านภารกิจนั้นมาได้ ฉันรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยจริง ๆ” ยาสมินเดินเข้ามาหาดีนและแมคเคนซี สองมือจับบ่าของชายหนุ่มก่อนจะบีบเบา ๆ “ถึงคุณจะไม่ได้รับใช้โรมัน ไม่ได้มียศศักดิ์ ไม่ได้เป็นเซนจูเรียน หรือไม่ได้เป็นแม้กระทั่งโพรฟาทิโอ แต่ฉันก็ภูมิใจในตัวของพวกคุณมาก ๆ นะ”

               สำหรับชาวค่ายจูปิเตอร์เมื่อสำเร็จภารกิจรับใช้กองทัพจะได้พูนบำเน็จและเลื่อนตำแหน่ง รายชื่อถูกจารึกอยู่ในสภาวีรชน แต่ในเมื่อเกิดเป็นลูกเทพกรีกต่อให้ทำความดีแค่ไหนปกป้องโลกไว้กี่ครั้ง โลกแห่งมนุษย์จะไม่รับรู้ ไม่ได้สรรเสริญนามของพวกเขาไม่ว่าวีรบุรุษเหล่านั้นจะทำภารกิจสำเร็จด้วยเป็นหรือตาย ถือเป็นการปิดทองหลังพระโดยสมบูรณ์แบบ

               “ถ้าพวกคุณเบื่อที่จะใช้ชีวิตที่ฮาล์ฟบลัด ค่ายจูปิเตอร์ก็ยินดีต้อนรับนะคะ”

               คำเชิญชวนของยาสมินทำเอาดีนและแมคเคนซีอึ้งไปเล็กน้อย

               “ค่ายจูปิเตอร์ยินดีต้อนรับ… หมายถึงให้เราไปเป็นทหารรับใช้โรมันน่ะเหรอ” ดีนมองแมคเคนซีเลิ่กลั่ก เพราะการประกอบอาชีพเป็นทหารหรือนักรบไม่เคยอยู่ในสมองของดีนเลยแม้แต่น้อย “นายว่าไงล่ะแมคซี่”

               “ขอบคุณสำหรับคำชวนนะคุณยาสมิน แต่ปีหน้าผมมีธุระกับมหาลัยแมนฮัตตันทั้งปีเลย กว่าจะว่างก็คง.. อีกสองสามปีข้างหน้า”

               “โอ้ ภาระหนักเลยนะนั่น” แม่ทัพหญิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะผละออกมา “งั้นเอาไว้มาเที่ยวเป็นครั้งคราว นิวโรมจัดงานเทศกาลบ่อยอยู่แล้ว”

               “แน่นอน แล้วจะมาอีกแน่! ถ้างั้นพวกเราขอตัวก่อนนะยาสมิน มาร์ช ไว้วันหลังจะมาเยี่ยม คราวหน้าฉันจะซักประวัติทุกคนจนรู้ทุกอย่างเลย พวกเธอเตรียมตัวเจอฉันที่คาเฟ่ชิค ๆ ได้เลยนะ บาย” ดีนโบกมือร่ำลากับทั้งสอง ส่วนแมคเคนซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เพียงแค่ยกยิ้มแล้วปล่อยให้คนรักที่พูดเก่งทำหน้าที่นั้นไป

               “โชคดีนะคะคุณพี่ขา แล้วเจอกันใหม่เมื่อมีโอกาสค่า นิวโรมเวลคัมทุกโคนนนน”

               จากนั้นดีนและแมคเคนซีก็ลงจากเนินเทมเพิลกันแบบลืมไปเลยว่าเคยปวดท้องเบา แต่สุดท้ายดีนก็ได้เข้าห้องน้ำที่ตลาด จากนั้นพวกเขาก็แวะซื้อมื้อค่ำที่เป็นซีฟู้ดกลับไปที่ร้านหนังสือไซคลอปส์คำทำนายและแมวสีส้ม ซึ่งหวังว่าพวกไทสันจะชื่นชอบและไม่รอนานจนท้องกิ่วไปเสียก่อน

แบบฟอร์มถวายของ

ชื่อของคุณ: ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล

ของที่ถวาย: ดอกกุหลาบสีทอง และ ขนมโมจิ (โบนัสพิเศษ)
แถมกาแฟ (เพราะโอนของผิด เอาไปหมดนี่แหล่ะ)

เทพที่ถวายของ: เนปจูน

คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: (ข้อความสีส้มที่ซ่อนไว้)

------------------------------------------------------------

ข้า ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล ขอถวายศรัทธาแก่เหล่าเทพ แก่เทพเนปจูน ราชาแห่งแอตแลนติส (ภาคโรมัน)
จำนวนศรัทธาที่มอบให้: 4,000
+200 ความโปรดปราน

------------------------------------------------------------

+50 ความโปรดปรานจากการถวาย [กุหลาบสีทอง]
+20 ความโปรดปรานจาการถวายโบนัสเพิ่มเติม [ขนมโมจิ(พิเศษ)]

+5 โบนัสความสัมพันธ์จากการใส่ [กุหลาบสีน้ำเงินทอง]
BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าทวยเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

โบนัสจากกลุ่มสมาชิก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน+15

[ รวม +305 ความโปรดปราน ]

มอบ [ไดเอทโค้ก] ให้ [NPC-14] ยาสมิน อาเดน

+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+20 ความสนิทสนมจากไดเอทโค้ก
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
+10 ความสนิทสนมจาก [น้ำหอมอะพอลโล่] [ลงท้าย 0 3 5 7 9 ไบต์]
[รวม +50 ความสนิทสนม]
     

มอบ [โคล่า] ให้ [นพมาศ เชี่ยววารี]