แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Xolotl เมื่อ 2026-1-28 14:46

วันที่ 13 เดือน มกราคม ปี 2026เวลาบ่าย เวลา 15.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองเบอร์ลิงตัน ◀️┃▶️
แสงแดดอ่อนสีส้มระเรื่อของยามบ่ายแก่ทอดเงายาวพาดผ่านถนนสายหลักที่มุ่งหน้าลงใต้ ทว่าความสงบของทิวทัศน์กลับถูกขัดจังหวะด้วยแถวขบวนรถที่จอดสนิทนิ่งยาวเหยียดดุจงูเหล็กไร้หัวใจ เสียงเครื่องยนต์ที่เดินหอบเป็นระยะสลับกับเสียงขุดเจาะถนนจากเขตก่อสร้างที่ทอดยาวตลอดสายทำเอาบรรยากาศภายในรถทัวร์เริ่มอึดอัด คีอาร์ขยับแว่นสายตาทรงกลมพลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ กลิ่นเมนทอลแตงโมจากลูกอมในปากช่วยบรรเทาความหงุดหงิดจากการเดินทางที่ล่าช้าเกินกว่าที่ตรรกะของเธอจะรับได้ จากเดิมที่ควรใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงเพื่อข้ามพรมแดนสู่รัฐเวอร์มอนต์ กลับกลายเป็นการจราจรที่ติดขัดอย่างหนักจนเข็มนาฬิกาเดินเลยเข้าสู่ช่วงเย็น
เมื่อรถทัวร์เคลื่อนตัวเข้าสู่เขตเมืองเบอร์ลิงตัน ทั้งสามตัดสินใจลงจากรถเพื่อหาที่พักค้างคืนก่อนจะต่อรถลงไปรัฐนิวยอร์กในเช้าวันรุ่งขึ้นเพราะตรงนี้ก็ใกล้ ๆ เหมือนกัน เมืองเบอร์ลิงตันต้อนรับพวกเขาด้วยความอบอุ่นของถนนคนเดิน Church Street Marketplace ที่ปูด้วยอิฐสีแดงเข้มทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านกาแฟเก๋ ๆ และเสียงดนตรีเปิดหมวกที่แว่วมาตามสายลมเย็นจากทะเลสาบแชมเพลนที่ตั้งอยู่ไม่ไกล
ทว่าความรื่นรมย์นั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อคีอาร์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เหนือท้องฟ้าที่เคยสดใส เมฆดำทะมึนเริ่มก่อตัวและหมุนวนจนกลายเป็นร่างเงาสีดำขนาดมหึมาที่มีดวงตาสีฟ้าเรืองแสงและปีกขนาดใหญ่ที่สร้างจากกระแสลมพายุ จิตวิญญาณแห่งพายุหรือเวนติ กำลังคำรามกึกก้องพลางพุ่งเข้าจู่โจมด้วยสายฟ้าและลมกรรโชกแรง
รูบี้ไม่รอช้าที่จะวาดกระบี่ขึ้นต้านรับ ขณะที่เอมีเลียขยับปลอกแขนที่เพิ่งได้รับมา ประจุไฟฟ้าสีทองหลอมรวมกับความเย็นจัดพุ่งเข้าปะทะกับพายุร้ายอย่างแม่นยำ การต่อสู้กินเวลาเพียงไม่นานภายใต้การสนับสนุนลมบีบอัดของคีอาร์ ร่างของวิญญาณพายุก็แตกสลายกลายเป็นเพียงหยดน้ำฝนโปรยปรายลงมาสู่พื้นถนนอิฐ
“โธ่… นึกว่าจะได้เดินเล่นชิลล์ ๆ ซะอีก” เอมีเลียบ่นกระปอดกระแปดพลางจัดหมวกแก๊ปให้เข้าที่ แต่ก่อนที่พวกเธอจะได้ก้าวเข้าสู่เขตโรงแรมหรูริมเนินเขา เงาร่างเล็ก ๆ สูงเพียง 2-3 ฟุตก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ข้างทาง มันคือพัควัดจิ สิ่งมีชีวิตกึ่งเม่นกึ่งโทรลล์ที่มีใบหน้าน่าสยดสยองและดวงตาสีขาวขุ่นที่เต็มไปด้วยความอาฆาต สัตว์ประหลาดตัวน้อยหายตัวไปมาดุจผีพรายพลางง้างคันธนูอาบยาพิษเล็งเป้ามาที่อกของคีอาร์
“ข้างหลังคุณหนู!” เอมีเลียพุ่งตัวเข้าขวางพร้อมกับใช้พลังสายฟ้าจากปลอกแขนสร้างโล่น้ำแข็งยืดหยุ่นขึ้นมากั้นลูกธนูอาบยาพิษกัดกร่อนไว้อย่างหวุดหวิด คีอาร์ใช้เข็มทิศวายุในกระเป๋าตรวจจับกระแสลมที่บิดเบี้ยวจากการหายตัวของมัน ก่อนจะวาดมือสร้างพายุหมุนขนาดเล็กกระชากพัควัดจิให้ออกมาจากเงามืดเพื่อให้รูบี้ใช้กระบี่ฟาดฟันจนมันต้องถอยร่นและสลายกลายเป็นควันสีดำไปในที่สุด
บรรยากาศความตึงเครียดค่อย ๆ จางลงเมื่อทั้งสามก้าวเข้าสู่โถงล็อบบี้ของโรงแรม คีอาร์ยังคงรักษามาดนิ่งขรึมแม้ภายในจะล้าจากการคำนวณทิศทางลมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอรับกุญแจห้องพักมาแล้วรีบตรงไปยังลิฟต์ทันทีโดยไม่ลืมที่จะหันไปบอกลาเพื่อนร่วมทีมสั้น ๆ ตามนิสัยรักสันโดษที่เป็นเอกลักษณ์
ไม่นานร่างของคีอาร์ก็ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างในห้องพักส่วนตัวที่เงียบสงัดเพียงลำพัง ปล่อยให้เสียงคลื่นจากทะเลสาบแชมเพลนขับกล่อมความเหนื่อยล้า เธอหยิบเข็มทิศวายุขึ้นมาดูอีกครั้ง แสงสีฟ้าอ่อนของมันยังคงชี้ไปยังทิศทางที่ปลอดภัยที่สุดเสมอ ค่ำคืนในเบอร์ลิงตันช่างเงียบงันและสงบสุขอย่างที่เธอโหยหา ก่อนที่พรุ่งนี้เช้าภารกิจการเดินทางสู่รัฐนิวยอร์กจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งเพื่อกลับสู่ค่ายฮาล์ฟบลัดอันเป็นจุดหมายสุดท้าย [การต่อสู้] กำจัด จิตวิญญาณแห่งพายุ (มีค่า LUK 90+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) ได้รับ ผลึกสายฟ้า จำนวน 2 ชิ้น กำจัด พัควัตจี 1 ตัว (มีค่า LUK 80+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) ได้รับ พิษกัดกร่อน จำนวน 3 ชิ้น
สรุปสิ่งที่ได้รับเพิ่ม ผลึกสายฟ้า 2 ชิ้น, พิษกัดกร่อน 3 ชิ้น |