วันที่ 08 เดือน มกราคม ปี 2026
เวลาเช้า เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองมิสติก
◀️┃▶️
อัสนีวายุพุ่งทะยานผ่านเส้นทางสายเลียบชายฝั่ง มุ่งหน้าสู่เมืองมิสติกท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บของเดือนมกราคมปี 2026 ลมทะเลพัดปะทะร่างกายจนไอเย็นจากตัวคีอาร์และกระแสไฟฟ้าจากตัวรถควบแน่นเป็นหมอกจาง ๆ จนกระทั่งเอมีเลียชะลอความเร็วลงเมื่อเข้าสู่เขตเมืองเก่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายประวัติศาสตร์ของการต่อเรือ
เอมีเลียเลี้ยวรถเข้าจอดหน้าโรงแรม The Whaler's Inn อย่างนุ่มนวล ก่อนจะดับเครื่องยนต์สัมฤทธิ์วิเศษที่ยังคงมีลวดลายสายฟ้าเรืองแสงจาง ๆ ทั้งคู่ก้าวลงจากรถและมุ่งหน้าเข้าสู่ร้าน The Shipwright's Daughter ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารทะเลที่ปรุงด้วยเครื่องเทศและสมุนไพรสดก็เข้าปะทะจมูก แทนที่ความหนาวเหน็บด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและหรูหราแบบร่วมสมัย ภายในร้านตกแต่งด้วยเพดานไม้สีอ่อนขัดมันและโคมไฟแก้วทรงระฆังที่ให้แสงวอร์มไวท์นุ่มนวล
คีอาร์กวาดสายตามองผ่านเลนส์แว่นกลมโต สังเกตเห็นชุดโซ่บุด้วยกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มและโต๊ะหินอ่อนที่จัดวางอย่างมีระดับ บรรยากาศของร้านสื่อถึงความประณีตที่เชฟเดวิด สแตนดริดจ์ เจ้าของรางวัล James Beard Award บรรจงสร้างสรรค์ขึ้นมา
เมื่อบริกรนำทั้งคู่ไปยังที่นั่ง คีอาร์ขยับเสื้อคอเต่าสีเขียวขี้ม้าให้เข้าที่ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยท่วงท่าที่เหยียดตรงและสง่างาม หลังพิงพนักเก้าอี้เพียงเล็กน้อยอย่างที่กุลสตรีชั้นสูงของนอร์เวย์พึงกระทำ เธอจัดวางผ้าเช็ดปากลงบนตักด้วยการพับที่ประณีตตามแบบแผนที่เคานเตสเคียร์สเทน มารดาของเธอเคยพร่ำสอนมาตลอดชีวิต
เอมีเลียซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลอบสังเกตทุกท่วงท่าของรุ่นน้องด้วยความพินิจพิเคราะห์ เธอถอดหมวกแก๊ปสีเทาออกวางไว้บนที่ว่างข้างตัว เผยให้เห็นเส้นผมสีบลอนด์ที่สั้นและยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากแรงลมทะเลที่พัดผ่านมาระหว่างทาง ทว่าแววตาของเธอกลับฉายแววทึ่งในความนิ่งและความประณีตที่ดูเป็นธรรมชาติจนน่าประหลาด
“วางตัวดีจนพี่เริ่มเกร็งตามเลยนะคุณหนู” เอมีเลียเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่มพลางกางเมนูอาหารขึ้นดู สายตาซุกซนกวาดมองคีอาร์ที่นั่งตัวตรงสง่า “พี่เคยเห็นพวกผู้ดีมีการศึกษาในยุโรปช่วงยุคปีสามศูนย์มาบ้าง แต่เธอนี่... ท่วงท่าการขยับตัวแต่ละอย่างมันดูสูงส่งเกินกว่าจะเป็นแค่เด็กเดมิก็อดทั่วไปนะ เหมือนพวกคุณหนูจากตระกูลเก่าแก่ที่ถูกฝึกมาอย่างดีจนไม่กล้าทำช้อนกระทบจานเลยเชียวล่ะ ไปหัดมารยาทแบบนี้มาจากไหนกันจ๊ะ?”
คีอาร์ไม่ได้รีบตอบคำถามนั้นทันที เธอเพียงแค่ประคองถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอย่างแผ่วเบา กิริยาการวางนิ้วและจังหวะการเคลื่อนไหวสมบูรณ์แบบไร้ที่ติจนยากจะเชื่อว่านี่คือเด็กสาววัยสิบหกปีทั่วไป เธอจงใจส่งรอยยิ้มที่ดูใสซื่อและนอบน้อมกลับไปเพื่อกลบเกลื่อนความจริง
“ฉันเพียงแค่คิดว่าการรักษาบุคลิกภาพให้ดูเรียบร้อย จะช่วยลดความขัดแย้งและสร้างความประทับใจที่ดีต่อผู้พบเห็นได้ง่ายกว่าค่ะรุ่นพี่” คีอาร์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลตามหน้ากากที่เธอสวมไว้ “คุณแม่ของฉันค่อนข้างเข้มงวดเรื่องการวางตัวนิดหน่อยค่ะ... ท่านมักจะบอกเสมอว่ากิริยาที่ดีย่อมนำมาซึ่งโอกาสที่มีประสิทธิภาพในชีวิต”
‘ความจริงคือ... มารยาทพวกนี้มันถูกฝังรากลึกอยู่ในกระดูกจนสลัดไม่หลุดต่างหาก’ คีอาร์คิดในใจด้วยตรรกะที่เย็นชา ‘การทำตัวให้ดูเหมือนกุลสตรีที่อ่อนแอและไร้เดียงสา คือกลยุทธ์ที่ดีที่สุดในการทำให้คนรอบตัวลดการป้องกันตัวลง’
เอมีเลียหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอสัมผัสได้ถึงความลึกลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ซักไซ้ให้เด็กสาวต้องลำบากใจ “จ้ะ ๆ เอาเป็นว่ามารยาทของเธอมันชวนให้พี่นึกถึงบรรยากาศในงานเลี้ยงหรู ๆ ที่ลอนดอนสมัยก่อนเลยล่ะ นาน ๆ ทีจะได้ทานมื้อเช้ากับคุณหนูตัวจริงเสียงจริงแบบนี้ ก็นับว่าเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ดีเหมือนกันนะ”
บทสนทนาหยุดลงชั่วคราวเมื่อบริกรนำเมนูแนะนำของเชฟเดวิด สแตนดริดจ์ มาวางตรงหน้า คีอาร์กวาดสายตามองรายละเอียดของวัตถุดิบอย่างประณีต ความเงียบสงบภายในร้าน The Shipwright's Daughter ที่ตกแต่งด้วยงานไม้ขัดมันและเพดานสีอ่อนช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย กลิ่นอายของประวัติศาสตร์การต่อเรือในเมืองมิสติกผสมผสานกับความหรูหราแบบร่วมสมัยได้อย่างลงตัว
ระหว่างที่รออาหารมื้อพิเศษสไตล์ 'tide-to-table' มาเสิร์ฟ เอมีเลียจิบน้ำเย็นพลางเท้าคางจ้องมองใบหน้าใสของคีอาร์ แววตาของนักบินสาวเต็มไปด้วยความใฝ่รู้ตามนิสัย
“ถามจริงเถอะคีอาร์... เธอใช้ชีวิตภายใต้กฎระเบียบที่เคร่งครัดแบบนั้นมาตลอดเลยเหรอ?” เอมีเลียเริ่มเปิดประเด็นคำถามที่เธอสงสัยมาตั้งแต่ตอนเห็นท่าทีของคีอาร์บนตึกเทรเวเลอร์ส “ทั้งการแต่งตัว มารยาท หรือแม้แต่ตอนที่เธอพยายามจะนิ่งเฉยใส่ท่านพ่อของพี่... มันดูเหมือนเธอต้องเหนื่อยกับการแบกหามความคาดหวังของคนอื่นอยู่ตลอดเวลาเลยนะ”
คีอาร์ชะงักมือที่กำลังจัดวางส้อมเบา ๆ แววตาสีเขียวเฮเซลหลังเลนส์แว่นสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง เธอไม่ได้ชวนคุยก่อนและยังคงรักษามาตรการรักษาระยะห่างไว้อย่างเหนียวแน่น ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเอมีเลียที่รู้ความลับบางอย่างของเธอ หน้ากากที่สวมจึงบางลงกว่าปกติ “การมีระเบียบวินัยช่วยให้ชีวิตมีประสิทธิภาพและคาดเดาผลลัพธ์ได้ง่ายค่ะรุ่นพี่” คีอาร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบพลางจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างร้านที่เห็นวิวเมืองมิสติก
“สำหรับบางคน ความคาดหวังคือภาระ... แต่สำหรับฉัน มันคือเกราะป้องกันที่ทำให้ฉันไม่ต้องถูกตั้งคำถามจากสังคมที่น่ารำคาญค่ะ”
เอมีเลียหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดที่ดูสุภาพนั้น “เธอเป็นนักแสดงที่เก่งนะคุณหนู แต่พี่บอกเลยว่าน่านฟ้าปี 2026 น่ะ มันไม่ได้ต้องการคนที่มีหน้ากากสมบูรณ์แบบหรอก มันต้องการคนที่กล้าจะเผชิญกับพายุด้วยตัวตนจริง ๆ ของตัวเองต่างหาก”
บทสนทนาหยุดลงเมื่ออาหารจานหลักถูกนำมาเสิร์ฟ คีอาร์ใช้มีดและส้อมจัดการกับปลาท้องถิ่นที่ปรุงอย่างประณีตด้วยท่วงท่าที่ไร้ที่ติ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอแม่นยำและเงียบเชียบ ราวกับการทานอาหารคือการทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ ขณะที่เอมีเลียทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุขในรสชาติแบบที่ไม่ยึดติดกับรูปแบบเดิม ๆ
เอมีเลียลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคีอาร์ที่กำลังใช้มีดตัดชิ้นปลาอย่างบรรจง ท่วงท่าที่สง่างามเกินวัยนั้นดูขัดกับบรรยากาศเรียบง่ายและเป็นกันเองของร้าน The Shipwright's Daughter อย่างประหลาด แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สะท้อนจากผิวน้ำด้านนอกลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ตกกระทบลงบนเลนส์แว่นทรงกลมของเด็กสาวจนเกิดเป็นประกายที่ทำให้ดวงตาสีเทาอมเขียวคู่นั้นดูลึกลับยิ่งกว่าเดิม
ความเงียบที่โรยตัวอยู่ระหว่างมื้ออาหารถูกเติมเต็มด้วยเสียงบรรยากาศในร้านและการทำงานของเชฟเดวิดที่อยู่ลึกเข้าไปในครัว แต่ในใจของเอมีเลียกลับวนเวียนอยู่กับคำพูดที่คีอาร์ใช้ปฏิเสธท่านพ่อของเธอต่อหน้าต่อตาบนดาดฟ้าตึกเทรเวเลอร์ส
‘ยังไม่ได้คบหากันในลักษณะนั้นค่ะ... เป็นเพียงรุ่นพี่รุ่นน้องที่ร่วมภารกิจกันตามหลักประสิทธิภาพเท่านั้น’
คำพูดนั้นยังคงกังวานอยู่ในหัวของนักบินสาวอย่างชัดเจน จนเอมีเลียวางส้อมในมือลงพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แววตาที่ผ่านการมองเห็นเส้นขอบฟ้ามานับไม่ถ้วนจ้องมองหน้ากากที่สมบูรณ์แบบของคีอาร์ด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความเอ็นดูและความท้าทาย
"นี่คุณหนู..." เอมีเลียเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอทุ้มต่ำและฟังสบายตามสไตล์คนอเมริกันที่รักอิสระ "ตอนที่เธอสวนท่านพ่อกลับไปเมื่อวานน่ะ รู้ไหมว่าคนปกติเขาไม่ทำกันหรอกนะ การปฏิเสธราชาแห่งทวยเทพอย่างตรงไปตรงมาขนาดนั้น... พี่ไม่รู้จะขำหรือจะอึ้งดีที่เห็นเธอเอาตรรกะไปงัดกับมหาเทพแบบนั้น"
คีอาร์ชะงักมือที่กำลังจะตักสลัดสาหร่ายเคลป์ เธอเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่ แววตาดูใสซื่อและไร้เดียงสาราวกับไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เธอทำลงไปนั้นแปลกประหลาดตรงไหน "ฉันเพียงแต่ต้องการแก้ไขความเข้าใจผิดให้ถูกต้องตามข้อเท็จจริงค่ะรุ่นพี่" คีอาร์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "การปล่อยให้ข้อมูลที่บิดเบือนดำรงอยู่จะส่งผลเสียต่อการประเมินสถานการณ์ในอนาคต ซึ่งฉันมองว่ามันไม่มีประสิทธิภาพเอาเสียเลยค่ะ"
เอมีเลียหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าภายใต้วาจาสุภาพนั้นมีน้ำแข็งที่หนาทึบซ่อนอยู่ การที่คีอาร์ย้ำชัดเรื่องรุ่นพี่รุ่นน้องและประสิทธิภาพ มันคือการล้อมรั้วลวดหนามไฟฟ้าไว้รอบตัวเองอย่างแน่นหนา แต่สำหรับคนที่เคยขับเครื่องบินฝ่าพายุแอตแลนติกมาแล้วอย่างเอมีเลีย... ยิ่งพายุแรงเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งอยากจะพุ่งชนมันมากเท่านั้น
"จ้ะ ๆ ประสิทธิภาพก็ประสิทธิภาพ" เอมีเลียขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาซุกซนกวาดมองคีอาร์ที่นั่งตัวตรง "แต่ถ้ามันเป็นแค่เรื่องงานจริง ๆ พี่คงไม่ต้องพาเธอมานั่งทานมื้อเช้าที่ร้านที่จองยากที่สุดในคอนเนทิคัตแบบนี้หรอกนะ และเธอก็คงไม่ต้องยอมแต่งชุดรัดรูปแบบนั้นที่ทำให้พี่เสียสมาธิตลอดทั้งวันมาเพื่อซ้อนท้ายรถพี่ด้วย... จริงไหม?" สิ้นคำของเอมีเลีย คีอาร์นิ่งไปครู่หนึ่ง รอยแดงจาง ๆ แล่นผ่านโหนกแก้มขาวซีดก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เธอขยับแว่นสายตาให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในใจที่อยู่นอกเหนือการคำนวณ
"ฉันเพียงแต่... เลือกชุดที่เหมาะสมกับการเดินทางตามหลักพลศาสตร์เท่านั้นค่ะ" เธอเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มพลางก้มลงจัดการกับอาหารตรงหน้าต่อ
เอมีเลียไม่ได้รุกไล่ต่อ เธอเพียงแค่มองภาพนั้นด้วยความเอ็นดู ในใจของนักบินสาวเริ่มบันทึกข้อมูลใหม่ลงในสมาร์ทโฟนแห่งความรู้สึกของเธอเองว่า... คีอาร์ โซล็อตล์ อาจจะปากแข็งและเย็นชาดุจน้ำแข็งจากนอร์เวย์ แต่อย่างน้อยวันนี้เธอก็ยอมมานั่งทานข้าวหรือเดท (ที่เอมีเลียทึกทักเอาเอง) และยอมรับคำสัญญาที่จะไม่ทำให้เธอหลงทาง "เอาเถอะ จะเป็นผู้ช่วยนักบินหรือจะเป็นอะไรก็แล้วแต่" เอมีเลียพึมพำพลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "แต่จำไว้นะคุณหนู... สายฟ้าของพี่น่ะ ถ้าฟาดลงที่ไหนแล้ว มันไม่เคยปล่อยให้ที่ตรงนั้นเย็นชานานหรอก ต่อให้หน้ากากของเธอจะหนาแค่ไหน พี่ก็จะค่อย ๆ กะเทาะมันออกเองนั่นแหละ"
คีอาร์ไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่ใช้ส้อมจิ้มชิ้นปลาเข้าปากอย่างเงียบเชียบ ตรรกะในหัวของเธอกำลังคำนวณว่าคำพูดของเอมีเลียมีความเสี่ยงระดับใด ทว่าในขณะเดียวกัน ความอบอุ่นจาง ๆ จากมื้ออาหารและสายตาที่มั่นคงของรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ตรงหน้า
โพสต์ 2026-1-16 23:06:05
โพสต์ 2026-1-18 08:51:49
