ในเวลาแบบนี้ผู้คนภายในบ้านมักจะไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นหน้าค่าตาของบุตรีตระกูลราทิแกน โดยปกติแล้วเธอมักจะหายไปใช้เวลากับตัวเองที่ห้องนอนหรือสวนย่อม พร้อมด้วยหนังสือสักเล่ม คู่กับเครื่องดื่มสักแก้ว และดนตรีบรรเลงที่สุ่มหยิบขึ้นมาใส่เครื่องเล่นแผ่นเสียงสักแผ่น
คงเพราะแบบนั้นการพบเจอกับเด็กสาวในตอนกำลังออกมาจากห้องนอนของนายใหญ่ผู้ล่วงลับถึงได้นับเป็นเรื่องน่าประหลาดใจนักสำหรับสาวใช้ที่เพิ่งเริ่มงานในบ้านหลังนี้ได้เพียงสองเดือนเศษ — อย่างน้อยก็มากพอ ๆ กับความเคลือบแคลงที่ก่อตัวขึ้นภายในความคิดของคลีเมนทิส
ต่อให้เป็นคนที่เก็บสีหน้าเก่ง แต่ในตอนที่ไม่คิดจะปิดบังสิ่งใดแบบนี้แววตากลับสื่อชัดถึงความสงสัย คิ้วได้ทรงตามประสาเด็กที่ได้รับการดูแลมาอย่างดีเลิกขึ้นเล็กน้อย ลูกแก้วสีน้ำตาลเทาจับจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา
“ทำอะไร”
ถามในระดับความดังปกติ น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างกับครั้งไหน ทว่าเวลานี้กลับน่าขนลุกอย่างยากจะต้นตอ เจ้าของเส้นผมสีเข้มคิดว่าคำตอบเสียงแห้งผากอย่าง
‘เข้าไปทำความสะอาด’ ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด
องศาของใบหน้าสวยที่ได้รับมาจากผู้เป็นย่าไม่เปลี่ยนแปลง สวนทางกับครรลองสายตาที่ค่อย ๆ หลุบมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยท่าทีพิจารณา ก่อนจะกลับมายังใบหน้าของคู่สนทนา
ไร้อุปกรณ์ทำความสะอาด แม้แต่ผ้าเช็ดฝุ่นสักผื่นก็ไม่หยิบติดมาด้วย มีเพียงกำปั้นที่ปลายนิ้วแตะกันไม่สนิทราวกับกำลังซ่อนบางสิ่งเอาไว้ในฝ่ามือ
“คีถามว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่”
เมื่อไม่ได้รับความจริงริมฝีปากสีสวยก็ขยับอีกครั้ง เธอเอ่ยคำถามเดิมซ้ำเป็นหนที่สอง ฟังดูเป็นคำถามที่เรียบง่าย หากละเว้นข้อเท็จจริงว่าน้ำเสียงที่หนักแน่นยิ่งกว่าเดิมกำลังเสริมให้รู้สึกตึงเครียด
สาวใช้ตรงหน้าหาใช่จอมโจรมือดี ท่าทางอ่านง่ายเพียงนั้นทำไมคลีเมนทิสถึงจะไม่รู้คำตอบ แต่ต่อให้เธอจะมั่นใจเพียงใดคำสอนสั่งของครอบครัวก็ยังฝังชัด หากยังไม่มีหลักฐานมากเพียงพอเธอก็ไม่ควรกล่าวหาใครเต็มเสียง
ท่ามกลางบรรดาข้าวของทั้งหมดในบ้าน คนตรงหน้าช่างโชคร้ายที่เลือกขโมยจากห้องของรูธ อีกฝ่ายคงคิดแค่ว่าทรัพย์สินในห้องคนตายหายไปสักชิ้นสองชิ้นคงไม่มีใครสังเกต น่าเสียดายเหลือเกินที่ไม่มีใครบอกหล่อนเลยว่านั่นเป็นห้องเดียวที่คุณหนูราทิแกนหวงแหนยิ่งกว่าอะไรดี ทั้งที่นิสัยของเธอใกล้เคียงกับคำศัพท์ ‘ทุนนิยม’ น้อยที่สุดในบรรดาสมาชิกครอบครัวแท้ ๆ
ดังนั้นพูดได้เต็มปากเลย — คลีเมนทิสกำลังโกรธจัด เดือดดาลอย่างที่นาน ๆ ทีจะได้เห็นสักหน และบางทีอาจจะรุนแรงเสียยิ่งกว่าครั้งไหน
บุตรีแห่งจัสติเทียไม่ได้รู้ตัวเลยว่านอกจากน้ำเสียงที่ใช้แล้วปฏิกิริยาของเธอยังส่งผลกระทบ พลังงานที่ปลดปล่อยออกมาจากห้วงอารมณ์แผ่ขยายรอบบริเวณในรูปแบบของความกดดัน ยิ่งบีบให้ผู้กระทำผิดรู้สึกว่าการหายใจท่ามกลางมวลอากาศหนักอึ้งช่างยากลำบาก ท้ายที่สุดเจ้าหล่อนก็เข่าอ่อน ทรุดตัวนั่งลง แม้จะปากสั่นจนสารภาพออกมาเองไม่ได้ แต่กำมือที่คลายออกจากวัตถุในนั้นอย่างง่ายดายก็เป็นคำตอบชัดเจนมากเพียงพอ
คู่ดวงตาถ่ายแบบพันธุกรรมทางตะวันออกทอดมองสร้อยข้อมือทับทิมและแหวนทองสองถึงสามวงนั้น
“นี่คือของทั้งหมดแล้วใช่มั้ย ขโมยของมากี่ครั้งแล้ว”
ท่าทางที่ีคนผิดพยักหน้าให้กับคำถามแรกตามด้วยส่ายหัวต่อคำถามถัดมาเพียงพอให้เข้าใจความหมาย เด็กวัยสิบห้าปีทว่าตอนนี้ทำตัวไม่สมอายุเสียเลยเงียบไปคล้ายกำลังพิจารณา สัญชาตญาณของเธอแม่นยำมากพอให้สัมผัสได้ว่ามันคือความจริง ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดว่าเป็นเรื่องที่ควรปล่อยปะละเลยเพียงเพราะคำว่า ‘ครั้งแรก’
“ทำแบบนี้ทำไม บ้านเราจ่ายเงินค่าแรงน้อยเกินไปหรือไง”
‘ความยากจน’ มักเป็นเหตุผลแรกในสถานการณ์แบบนี้เสมอ แต่พล่ามไปได้ไม่นานอีกฝ่ายก็เงียบเสียงไปเอง ราวกับยิ่งพูดยิ่งรู้ตัวว่าไม่ใช่ข้ออ้างที่สมเหตุสมผลเลยสักนิด สายตาของทายาทแห่งผู้รักษาสัจจะบอกชัดถึงสิ่งที่อยู่ในความคิด — การลักขโมยคือความผิดแต่ไม่ใช่ความพลาด หล่อนทำมันลงไปเพราะโลภต่างหาก
ต่อให้โกรธเพียงไหนคลีเมนทิสก็ไม่คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ลงมือหรือตัดสินใจสิ่งใด สุดท้ายแล้วจึงเลือกทางออกเป็นการไปตามผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้ ไม่นานคังมีโซก็มาถึงพร้อมกับพ่อบ้านคนสนิท
เป็นระหว่างความกดดันในบรรยากาศที่เธอเป็นต้นตออย่างเผลอไผลค่อย ๆ จางหายไป เด็กสาวถึงได้สังเกตว่าเนื้อกายของตัวเองปรากฏเส้นใยสีเหลืองทองวิ่งเป็นลวดลายเพียงครู่ก็จางหายไป
“คุณย่าคะ..?”
คนอายุน้อยสุดในเหตุการณ์เอ่ยเรียก เงยหน้าขึ้นมาเพื่อพบว่าผู้ปกครองของตนมองอยู่ก่อนแล้ว และดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่จำเป็นต้องบอกให้เธอรู้ — พลังเดมิก็อตในตัวของคลีเมนทิสถูกปลุกกระตุ้นออกมาแล้ว
โพสต์ 2025-11-28 11:58:24
โพสต์ 2025-11-29 12:30:33
