ลานกองไฟกลางค่าย

Moneka HONOR

กิจกรรมที่ 2 : ถ่ายรูปอวดชุดสวยวันปล่อยผี

character TGC IN แคมป์ฮาล์ฟบรื๋อออ~

Viola Lenovencia

สิงสู่โดย Moneka M. Blossom (เทศกาลวันฮาโลวีน IN ฮาล์ฟบลัด)

เพียงไม่กี่ก้าวที่วิโอล่าเดินห่างจากซุ้มกิจกรรมเก่ามา ลมเย็นจากป่าด้านหลังค่ายก็พัดกลีบดอกไม้สีม่วงเข้มปลิววนรอบชายกระโปรงของเธอ กลิ่นควันจากคบเพลิงผสมกลิ่นกำยานยังอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงทุ้มแหบห้าวดังขึ้นจากมุมเต็นท์ข้างทาง “เฮ้ เดี๋ยวก่อน เธอเด็กหงส์ขาวบ้านอะโฟรไดท์ใช่ไหมนั่น”

สิ้นคำเรียกวิโอล่าหยุดเท้ากระทันหัน เธอหันไปตามเสียงด้วยแววตาแปลกใจ แล้วก็พบชายร่างสูงในชุดเชิ้ตผ้าเนื้อดีสีเขียวเข้ม แขนเสื้อพับลวก ๆ ถึงศอก ผมสีเงินอมทองสะท้อนแสงไฟจนดูแทบเรือง สันกรามคมกับดวงตาสีเทาอมเขียวเฉียบเย็นแบบคนที่เคยผ่านสมรภูมิชีวิตมามาก เขาคือ ซิลเวอร์ ควินน์ หนุ่มเลือดเทพีเฮคาทีที่ขึ้นชื่อเรื่องเวทมนตร์และกำปั้นพอ ๆ กันจนพอจะได้คำว่าฉาวโฉ่  “ขอเก็บภาพเธอหน่อยสิ ชุดนั่นมันเหมือนหลุดจากโลกวิญญาณเลยนะ” เขาพูดยิ้มกว้างแบบไม่รอคำอนุญาตเสียด้วยซ้ำ กล้องในมือเขาเรืองแสงเล็กน้อย

วิโอล่ากะพริบตาอย่างงุนงง แต่เมื่อเห็นแววตาไม่เจตนาร้ายของเขาก็หัวเราะเบา ๆ “ได้ค่ะ แต่ช่วยทำให้ฉันดูดีด้วยนะคะ ฉันอุตส่าห์แต่งทั้งวันเลย”

[ภาพนิ่ง]

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว” ซิลเวอร์ว่าพลางยกกล้องขึ้น วิโอล่าขยับท่าเล็กน้อย มือแตะมงกุฎดอกไม้บนศีรษะ แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยในมุมที่แสงเทียนสาดกระทบผิวพอดี ท่วงท่าเธออ่อนช้อยและดูมีชั้นเชิงจนแม้แต่ซิลเวอร์เองยังต้องแค่นเสียง “หึ...ให้ตายสิ ถ้ามีงานแฟชั่นโชว์ในยมโลก เธอคงได้รางวัลใหญ่แน่” เสียงกล้องดังแชะ ก่อนประกายแสงเงินจะล้อมรอบร่างเธอชั่ววินาที เมื่อมันจบลงวิโอล่าจึงก้มศีรษะยิ้มอย่างสุภาพ “ขอบคุณนะคะ คุณซิลเวอร์”

เขาเก็บกล้องลงในกระเป๋าเสื้อ “ไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่เห็นอะไรสวย ๆ ก็อยากถ่ายเก็บไว้เท่านั้นเอง... อ้อ มีอีกกิจกรรมหนึ่งนะ มันจัดอยู่ที่เตาไฟบูชาเทพเฮคาที เป็นพิธีเผาของถวาย ขอพรอะไรพวกนั้นน่ะ”

วิโอล่าดวงตาเป็นประกายทันที “จริงเหรอคะ! ฟังดูดีมาก ฉันอยากเข้าร่วมอยู่พอดีเลยค่ะ”

“งั้นก็ดี รีบไปก่อนที่คนอื่นจะต่อแถวกันเยอะหมดล่ะ” เขายักคิ้วขี้เล่น แต่เสียงยังคงติดหยอกแบบคนที่ไม่ชอบให้ใครเห็นว่าตัวเองเอ็นดู

“ขอบคุณค่ะ” เธอก้มหัวให้เล็กน้อย ผ้าคลุมไหล่สีม่วงโปร่งพลิ้วตามแรงลม ขณะที่เธอเดินผ่านเขาไปกลิ่นน้ำหอมกุหลาบขาวจาง ๆ ลอยแตะปลายจมูกของเขา ซิลเวอร์มองตามร่างนั้นไปจนลับตาพลางขยับมุมปาก แสงไฟจากเตาเทพปลายทางสะท้อนแผ่นหลังของวิโอล่า เธอก้าวอย่างสง่ามั่นคง ราวกับแสงดาวเดินผ่านเงาไฟที่เต้นระยับในราตรีแห่งเวทมนตร์ คืนนี้ หงส์ขาวแห่งอะโฟรไดท์กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่พิธีบูชาที่แม้แต่เทพียังเฝ้ามองอย่างอ่อนโยน

รางวัลการเข้าร่วมกิจกรรม ถ่ายรูปอวดชุดสวยวันปล่อยผี

1. +50 Exp (ผู้ที่ Lv.Max จะได้รับ Point +1 แทน)

2. หินแห่งนิทรา จำนวน 1 ก้อน

Xolotl HONOR

วันที่ 31 เดือน ตุลาคม ปี 2025

เวลาเย็น เวลา 17.00 น. ณ กองไฟเฮสเทีย วันฮาโลวีน 2025

◀️┃▶️

ยามสนธยาของวันที่ 31 ตุลาคม ค่ายฮาล์ฟบลัดถูกแต่งแต้มด้วยแสงไฟสีส้มทองระยิบระยับจากโคมผีฟักทองที่ลอยอยู่ทั่วลาน บางอันส่องเงาโยกไหวบนพื้นดินราวเปลวไฟมีชีวิต เสียงหัวเราะของลูกครึ่งเทพเจ้าแต่ละกลุ่มดังผสมกับเสียงเพลงบรรเลงเบา ๆ จากเวทีไม้ตรงศูนย์กลาง เหล่าเด็กจากกระท่อมต่าง ๆ พากันแต่งชุดแฟนซีเต็มยศ แวมไพร์ แม่มด ปีศาจ ไปจนถึงเหล่านักรบในชุดเกราะวิบวับ คีอาร์ โซล็อตล์ เดินท่ามกลางความจอแจนั้นในชุดแม่ชีสีดำสนิทที่ตัดกับผิวซีดอมชมพูของเธออย่างชัดเจน 

เธอขยับกรอบแว่นกลมให้เข้าที่อีกครั้งตามนิสัย ดวงตาเทาอมเขียวกวาดมองรอบ ๆ อย่างเย็นชาแต่ก็มีประกายของความสงสัยซ่อนอยู่ในนั้น นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้ยืนอยู่ท่ามกลางเทศกาลที่ผู้คนเรียกว่าฮาโลวีน ไม่มีเสียงของแม่ ไม่มีคำสั่ง ไม่มีกรงขังของกฎตระกูล มีเพียงกลิ่นเพลย์มอร์แตงโมและเมนทอลที่ลอยคลุ้งอ่อน ๆ รอบตัวเธอ เหมือนบอกว่าครั้งนี้...เธอเป็นอิสระ

ที่ลานกองไฟของเทพีเฮสเทีย เด็กชายคนหนึ่งผมยุ่งนิด ๆ กำลังควบคุมกิจกรรมด้วยสีหน้าร่าเริง เขาคือนิโคไล ครอฟต์ เดมิก็อดสายเลือดเทพีเฮคาที ผู้มีแววตาเฉียบแสงแต่ท่าทีเป็นมิตรจนน่าประหลาดใจ “อยากลองดูไหม? ลูกแก้วพลังเวท มันทำนายชะตาได้” เขาชูวัตถุทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นซึ่งเรืองแสงอ่อน ๆ อยู่ในมือ คีอาร์มองมันด้วยสายตานิ่งเฉยแต่ก็พยักหน้าช้า ๆ เหมือนเพียงทำเพื่อไม่ให้ขัดบรรยากาศ

“วางมือไว้ใกล้ ๆ ลูกแก้ว หลับตา ตั้งสมาธิ แล้วพูดว่า Trick or Treat นะ” น้ำเสียงของนิโคไลเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เธอทำตามอย่างไม่พูดอะไร ลมหายใจเธอเย็นจนกลั่นเป็นไอเมื่อกระทบแสงไฟ ความเงียบชั่ววินาทีกลายเป็นแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ที่วิ่งผ่านพื้น ลูกแก้วเริ่มส่องประกายสีน้ำเงินเรืองรอง ก่อนม้วนกระดาษเล็ก ๆ จะค่อย ๆ ลอยออกมาจากข้างใน

@Mackenzie 

“Treat คุณโชคดีมาก!” เสียงของเด็กชายหลุดขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างราวกับผู้ประกาศผลรางวัลใหญ่ เขารีบหยิบถุงผ้าใบเล็กที่ผูกเชือกสีทองส่งให้ “นี่ หินมูนไนท์สโตน ห้าก้อน ของรางวัลพิเศษจากเฮคาทีเองเลยนะ”

คีอาร์กระพริบตาเบา ๆ แล้วรับถุงมาโดยไม่พูดอะไร น้ำเสียงเด็กคนนั้นยังตามมาพร้อมรอยยิ้ม “เธอโชคดีจริง ๆ นะ” แต่เธอเพียงเอ่ยตอบเบา ๆ คล้ายลมหายใจ “บางทีโชคดี...อาจแค่คำปลอบใจของโลกที่ไม่ยุติธรรมค่ะ”

นิโคไลนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาเขาอ่านไม่ออกว่าเธอล้อเล่นหรือจริงจัง แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากของคีอาร์ก็ทำให้เขาหัวเราะในลำคอ “เธอนี่แปลกดีนะ” เขาพูดพร้อมเกาศีรษะ แต่เธอเพียงยักไหล่และถอยหลังออกจากลานกองไฟ เดินต่อไปอย่างสงบ

แสงของกองไฟสะท้อนบนกระจกแว่นกลมของเธอราวเปลวเพลิงในหิมะ ชุดแม่ชีพริ้วไหวเล็กน้อยตามแรงลมเหนือที่เธอไม่รู้ว่ามาจากธรรมชาติหรือจากสายเลือดในตัวเอง ก้อนหินมูนไนท์ในถุงเล็กสะท้อนแสงดั่งกลีบจันทร์ เธอคิดเงียบ ๆ ว่าบางทีของขวัญอาจไม่ใช่สิ่งจากเทพี แต่เป็นการยอมให้ตัวเองได้อยู่ในคืนเทศกาลแบบคนอื่นเสียที ขณะเธอก้าวออกห่าง เสียงเด็กชายยังดังตามหลัง “อย่าลืมมาลองกิจกรรมต่อไปนะ!” เธอหยุดชั่วครู่ หันกลับมามอง เห็นนิโคไลกำลังพูดคุยกับเด็กคนอื่นอย่างอารมณ์ดี เธอไม่ตอบ เพียงปล่อยผมสีทองแดงให้พลิ้วเล่นกับลม ก่อนเดินต่อไปอย่างเงียบงัน

ลมยามค่ำที่เป็นช่วงเวลาพลบค่ำแทนของคืนฮาโลวีนพัดกลีบเถาวัลย์แห้งให้ไหวเบา ๆ ท่ามกลางแสงโคมฟักทองที่ลอยเป็นระย้าเหนือศีรษะ คีอาร์ก้าวพ้นมุมเต็นท์กิจกรรมมาเพียงห้าถึงหกก้าว ก็หยุดเมื่อชายหนุ่มผมทองเงินที่สะท้อนแสงไฟราวใบมีดคมขยับเข้ามา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีหม่นพอเหมาะ หางตาคมกริบแตะแววซุกซน สายเลือดเฮคาทีที่คุ้นกลิ่นควันธูปและดินทางแยก “ค่ำดี แม่ชีตัวน้อย” เสียงทุ้มนุ่มเอื้อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มแนวเฉียง เขายกกล่องถ่ายรูปสีดำขอบหนังท่าทางมีราคาออกมา “ซิลเวอร์ ควินน์ อยากเก็บภาพไว้สักช็อต รับรองแสงสวยกว่าดวงจันทร์ซีกนี้อีก”

คีอาร์กระพริบตาหนึ่งครั้ง ดวงตาเทาอมเขียวสะท้อนเปลวไฟชั่ววูบ เธอไม่ตอบรับด้วยคำ แต่ขยับปลายนิ้วดันกรอบแว่นกลมให้เข้าที่ แล้วเคลื่อนกายครึ่งก้าวยืนตรงพื้นกรวดที่สะอาดที่สุด เธอเอียงหน้าองศาที่คำนวณแล้วว่าจะทำให้กรอบใบหน้าดูอ่อนกว่าอายุจริงเล็กน้อย ปล่อยผมสีบลอนด์ทองแดงให้ทิ้งแนวลงบนบ่า มือข้างหนึ่งแตะชายแขนเสื้อสีขาวให้เกิดเส้นนำสายตา ขณะที่ริมฝีปากขยับยิ้มบางแบบเด็กดีที่เลี้ยงด้วยกฎระเบียบ หน้ากากใสราบเรียบที่เธอสวมอย่างเชี่ยวชาญ

ชัตเตอร์จากกล่องถ่ายรูปดัง แชะ พร้อมประกายเวทวูบสั้น ๆ ละอองแสงจาง ๆ เหมือนฝุ่นเงินแตกตัวกลางอากาศ “ยอดไปเลย” ซิลเวอร์หัวเราะเบา ๆ กลิ่นน้ำหอมราคาถูกปนควันไฟ กลิ่นของคนเติบโตจากเขตที่ชีวิตมีรอยหยาบ ผ่านจมูกไปเพียงชั่วครู่ เขาเช็กภาพบนแผ่นจอแล้วผายมือยกย่อง “ชุดแม่ชีตัดกับแว่นได้ร้ายกาจ ใครเห็นก็ต้องหยุดมองเลยเนี้ย ซิ่มพวกโอตาคุกันชัว”

คีอาร์ก้มศีรษะเล็กน้อยให้พองาม “ขอบคุณค่ะ” น้ำเสียงราบเรียบเหมือนผิวน้ำแข็งไร้รอยคลื่น เธอรับแผ่นภาพสำเนาที่ม้วนตัวเป็นริบบิ้นเก็บไว้ในถุงผ้าแตงโมที่พาดไหล่โดยไม่รีรอ

“อ้อ! อย่าลืมแวะเตาไฟนะ” ซิลเวอร์ชี้ปลายคางไปยังแนวเปลวเพลิงอีกฟากที่ผู้คนต่อคิวโยนขนมลงในเตา “คืนนี้ทางแยกเปิดกว้างเป็นพิเศษ เฮคาทีอารมณ์ดี ใครเผาขนมใต้สู่พิภพจะได้พรเรื่องเส้นทาง...เธออาจจะชอบ” น้ำเสียงเจือกลิ่นเย้าหยอก แต่มีประกายจริงจังอยู่ลึก ๆ แบบคนเคยหลงทางแล้วรู้ดีว่าการมีทางออกสำคัญเพียงใด

คีอาร์ช้อนตาขึ้นมองเสี้ยววินาที ประเมินอย่างสั้นกระชับ กิจกรรมหนึ่ง หน่วยเวลาไม่เกินสามนาที โอกาสได้รับทรัพยากรไม่แน่นอนแต่ต้นทุนต่ำสมการบอกว่า คุ้ม เธอจึงพยักหน้า “รับทราบค่ะ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ” แล้วขยับจะก้าวผ่าน

ซิลเวอร์เอียงศีรษะ แววตาอบอุ่นแบบคนเคยรับหมัดจากโลกมามากพอกับพร้อมแจกหมัดกลับให้มัน “คืนนี้ขอให้เจอแต่ Treat นะ เจ้าเด็ก” เขาวางคำท้ายอย่างขำ ๆ ตามสไตล์ แต่สายตาไม่ได้ล้อเลียน ออกจะคล้ายการคุ้มกันให้ห่าง ๆ มากกว่า เธอหยุดเพียงเพื่อฝากประโยคสั้น ๆ ไว้ในอากาศ “ฉันไม่หวังพึ่งโชคค่ะ แต่จะไป เพื่อไม่เสียโอกาส” แล้วหมุนตัวจากไป ชายผ้าสีดำของชุดแม่ชีสะบัดเฉียดลมเหนือที่กำลังแว่วผ่านลานค่าย เปลวไฟจากเตาเฮสเทียเต้นไหวเป็นเส้นนำทางอยู่ไกล ๆ

รอบตัวมีเสียงหัวเราะและเสียงรองเท้าวิ่งของเหล่าเดมิก็อด คีอาร์ก้าวยาวสม่ำเสมออย่างคนรู้ทิศ เธอขยับแว่นนิดหนึ่ง กลิ่นลูกอมแตงโมกับเมนทอลฟาดปลายลิ้นให้คมขึ้นเหมือนเตือนใจ หัวใจยังคงว่างเย็นดังเดิม แต่คืนนี้ อย่างน้อย เธออนุญาตให้ภาพถ่ายหนึ่งใบ และคำชวนเผาขนมหนึ่งครั้ง เดินเข้ามาอยู่ในตารางเวลาที่เธอเลือกเอง

รางวัลการเข้าร่วมกิจกรรม ลูกแก้วเวทมนตร์ Trick or Treat

1. +50Exp (ผู้ที่ Lv.Max จะได้รับ Point +1 แทน)

2. ขนมจากร้านสารพัดเร็วไว จำนวน 1 อย่าง (ผู้จัดงานจะสุ่มจากวงล้อแล้วส่งให้)

3. หินมูนไนท์สโตน 5 ก้อน

รางวัลการเข้าร่วมกิจกรรม ถ่ายรูปอวดชุดสวยวันปล่อยผี

1. +50 Exp (ผู้ที่ Lv.Max จะได้รับ Point +1 แทน)

2. หินแห่งนิทรา จำนวน 1 ก้อน

ThirdNPC Cabin #27 Harmonia

ณ กองไฟแห่งเฮสเทีย
๓๑ ตุลาคม ๒๕๖๘ เวลา ๑๗:๐๐ น. เป็นต้นไป

เทศกาลฮาโลวีน ฟังดูคล้ายกับเป็นสิ่งที่ห่างไกลจากเดมิก็อดหนุ่มน้อยชาวไทยหัวใจสยามเมืองยิ้ม ไตรทัศน์ ร่วมธรรม หรือ เติร์ด รู้จักเทศกาลนี้เพียงแค่ชื่อ เคยเห็นแค่ภาพข่าวในโทรทัศน์ว่าเหล่าวัยรุ่นชายหญิงมักจะแต่งตัวเป็นผีออกมาเที่ยวกลางคืนกัน สำหรับชาวไทยฮาโลวีนเป็นเพียงแค่เทศกาลหนึ่งจากตะวันตกที่สร้างความบันเทิงแต่มิได้ข้องเกี่ยวกับหลักศาสนา ลอยกระทง ที่ถูกจัดขึ้นในช่วงเวลาไล่เรี่ยกันออกจะคุ้นชินสำหรับเด็กชายเสียมากกว่า แถมบ้านของเขายังอยู่ใกล้สถานที่จัดงานวันเพ็ญเดือนสิบสองอีกด้วย

แต่ในเมื่อเด็กสุพรรณได้มาโกอินเตอร์ถึงนิวยอร์ก ไตรทัศน์ก็ไม่ลืมความเป็นไทย เขาแต่งกายด้วย ชุดกุมารทอง ที่พี่นีน่า พี่สาวแท้ ๆ อดีตสมาชิกค่ายฮาล์ฟบลัดส่งชุดผีสไตล์ไทยมาให้ราวกับจะหวังพึ่งน้องชายใช้โอกาสนี้ประชาสัมพันธ์ผีเด็กไทยด้วยพลังของ ซอฟต์พาวเวอร์

พี่นีน่า ผมจะไม่ทำให้พี่และคนไทยทุกคนต้องผิดหวัง!

เด็กหนุ่มย้ำกับตัวเองอย่างฮึกเหิมก่อนจะพาร่างตุ้ยนุ้ยออกมาจากกระท่อมหมายเลข 27 เพื่อมาสู่กองไฟเฮสเทียที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแค่ก้าวเท้าออกมาไม่กี่ก้าวก็เจอ สถานที่ถูกประดับประดาอย่างเรียบง่ายด้วยไอเท็มสีม่วงและส้มซึ่งเป็นสีประจำเทศกาล  โชคดีที่ช่วงเวลาพลบค่ำถูกกู้คืนมาได้ทดแทนรัตติกาล มิเช่นนั้นเทศกาลปล่อยผีฝรั่งในปีนี้ต้องจืดชืดแน่ ๆ

กรุ๊งกริ๊ง ๆ

เสียงของสายสังวาลที่ซื้อมาจากสำเพ็งกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งตามการขยับตัวของหนุ่มน้อยร่างอวบ (ระยะสุดท้าย) เรียกความสนใจจากผู้ที่มาร่วมงานให้มองกันเป็นตาเดียว หลายคนเริ่มซุบซิบด้วยความสงสัย เพราะว่าพวกเขาไม่เคยเห็นภูติผีปีศาจตนไหนมีรูปลักษณ์เช่นนี้มากก่อน

จนความโดดเด่นของทองคำเปลวระยิบระยับกระแทกตาของซิลเวอร์เข้าอย่างจังจนถูกกวักมือเรียก

"เฮ้เจ้าเด็ก! แต่งตัวได้แสบสัน แสบตา แสบดากดีจริง ๆ สนใจถ่ายรูปก่อนเข้างานไหม?"

ถ่ายรูปที่ว่าคือยังไงนะ? ถ่ายรูปแล้วติดจานขายเหมือนตอนที่เขาไปทัศนศึกษาที่ซาฟารีเวิร์ลหรือเปล่า?

"ถะ..ถ่ายรูปเหรอครับ" ไตรทัศน์เอ่ยถามด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงเหน่อแบบต้นตำหรับชาวสุพรรณบุรีน้ำเสียงตะกุกตะกัก "ผมไม่ได้พกเอาเงินมา...."

คำตอบนั้นทำเอาพี่ชายร่างสูงจากบ้านเฮคาทีชะงักก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

"ให้ตายสิเจ้าเด็ก! คนอย่างซิลเวอร์ ควินน์ไม่ไถตังค์เด็กหรอกน่า! ฉันแค่จะรวมรูปถ่ายของคนในค่ายมาติดบอร์ดไว้เป็นที่ระลึกน่ะ แบบนี้ไงล่ะ"

หนุ่มผมเงินในชุดพ่อมดโชว์รูปโพลาลอยด์ภาพถ่ายของผู้แต่งชุดแฟนซีเข้าร่วมงานก่อนหน้าให้เติร์ดดู มีทั้งชีเปลือยสวมหัวอีกา แม่มด เจ้าหญิงอลิซ (?) และแม่ชี เมื่อเห็นว่าผู้จัดงานไม่มีทีท่าว่าจะเก็บเงินก็โล่งใจ

"ได้สิครับพี่ชาย ถ้างั้นผมขอรบกวนด้วย ผมเติร์ดนะฮะ มาจากประเทศไทย" (สำเนียงเหน่อ)

"เจ้าเด็กเติร์ดสินะ มาจากไทยงั้นรึ ฉันเพิ่งไปมาเองช่วงกลางปี ถึงว่า นายแต่งตัวเหมือน เอ่อ.. อะไรนะ พี่เจ้าที่ที่เห็นแถวสุวรรณบูม" ซิลเวอร์ยักไหล่

"สุวรรณภูมิครับพี่" เขาแก้ด้วยสำเนียงเหน่อ "แต่ดีใจที่พี่รู้จักครับ ผมไม่ได้แต่งตัวเป็นเจ้าที่ แต่ความจริงคือกุมารทอง (Golden Boy)"

"โฮ่ โกลเดนบอยเชียว แต่งเป็นมรดกโลกเลยร้ายนี่หว่า ส่วนจะบูม จะพูม อะไรก็เถอะ เอาเป็นว่านายมายืนตรงนี้ แล้วเก๊กท่าหล่อ ๆ เดี๋ยวฉันจะถ่ายรูปให้"

ซิลเวอร์ชี้นิ้วสั่งจัดฉากให้เรียบร้อย ส่วนเติร์ดได้แต่ยิ้มแหยเพราะดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจไปคนละอย่าง แต่ไม่เป็นไร โกลเดนบอยแห่งพิมายก็ถือเป็นซอฟต์พาวเวอร์อันโด่งดังของไทยเช่นกัน

ไตรทัศน์ขยับไปยืนยังจุดที่มาร์คไว้ เขารู้สึกเขินไม่น้อยเมื่ออยู่ในชุดกุมารทองที่ไม่คุ้นชินแถมอากาศกลางฤดูใบไม้ร่วงของอเมริกายังเย็นยะเยือกชวนให้ขนลุกชูชันจนโพสต์ท่าไม่ออกอีก เด็กชายจึงได้แต่ยืนตัวสั่นยิ้มสู้หน้ากองไฟเฮสเทียในใจร้องเพลงข่มความหนาว

ใจสู้หรือเปล่า ไหวไหมบอกมา~

แชะ!

Spoiler: คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

มนุษย์หมาป่า อาวู้ววววว

(ver. ถ่ายติดวิญญาณ?)

รูปถ่ายถูกพิมพ์ออกมาจากกล้องโพลาลอยด์ ต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าที่รูปภาพจะมีสีสันชัดเจน ทว่ายังไม่ได้ชมสารรูปตัวเองผู้บงการอย่างซิลเวอร์ก็ตะโกนเรียกน้องชายร่วมสายเลือดอีกคนที่แต่งกายด้วยชุดพ่อมดเช่นกันมารับแขก

"เฮ้! เจ้าเด็กนิโคไล มารับลูกค้าต่อไปที แล้วก็สอนเล่นกับลูกแก้วเวทมนตร์ด้วยล่ะ"

"คะ..ครับ"

เด็กชายผิวขาวผมสีสัมฤทธิ์โชคแบบชาวตะวันตกก็ออกมารับลูกค้าต่อ เขาคือ นิโคไล ครอฟต์ เพื่อนร่วมชั้นจากโรงเรียนนานาชาติลองไอแลนด์ ที่แม้จะเรียนชั้นปีเดียวกันแต่พวกเขาอยู่คนละห้องกัน ทั้งสองจึงไม่ได้สนิท แต่ไตรทัศน์ก็รับรู้ชื่อเสียงมาว่าอีกฝ่ายเล่นกีฬาเก่ง ซึ่งเขาก็ชื่นชอบมันเช่นกัน

"สวัสดีนิโคไล" ไตรทัศน์เอ่ยทักทายเพื่อนอย่างเป็นมิตรด้วยรอยยิ้มและสำเนียงเหน่อ

"สวัสดีเติร์ด" เด็กชายจากบ้านเฮคาทีทักตอบ ท่าทางของเขาดูเงียบขรึมและสุขุมแตกต่างจากพี่ชายเนื่องจากอยู่พบหน้ากับคนที่ไม่สนิท แต่อย่างน้อยก็คุ้นหน้าคุ้นตากัน "มาทางนี้สิ ให้ลูกแก้วเวทมนตร์ทำนายดวงให้นาย"

"ทำนายดวงเหรอ น่าสนใจดีนี่นา" เขาตอบเสียงเหน่อด้วยความตื่นเต้น สายตาจดจ้องมองไปยังลูกแก้วที่มีประกายเวทมนตร์สีม่วงลอยฟุ้งอยู่ด้านใน "แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างเหรอ หรือแค่จ้องมองเข้าไปในนั้น?"

"ก่อนอื่น นายต้องเอามืออังแตะกับลูกแก้ว หลับตาลง ตั้งจิตอธิษฐานเพื่อให้เชื่อมต่อกับลูกแก้วเวทมนตร์ จากนั้นพูดว่า 'ทริก ออ ทรีต' แล้วผลลัพธ์ก็จะออกมา" นิโคไลอธิบาย

"'ทริก ออ ทรีต' เหรอ ฉันนึกว่าบทร่ายเวทจะเป็นอะไรแบบ.. 'โอม มะลึกกึกกื๋อ' อะไรทำนองนี้เสียอีก" เติร์ดถามเสียงเหน่อ

"อา.. ความจริงแล้วมันเป็นบทร่ายเฉพาะเทศกาลน่ะ ถ้าเทศกาลอื่น... ก็มีคาถาอื่นอีก" นิโคไลกลอกตามองไปทางอื่น เพราะตอนนี้เขากำลังแถสุดพลังเพื่อให้เข้ากับที่มาที่ไปของเทศกาล

"โอเค ขอบคุณที่ช่วยอธิบายนะนิโคไล งั้นฉันขอลองหน่อย" หนุ่มร่างอวบกล่าวเสียงเหน่ออย่างตื่นเต้น เขาถูมือไปมา (ส่วนหนึ่งจากความหนาว) แล้วจึงนั่งลงบนเก้าอี้ต่อหน้าลูกแก้ววิเศษ

เขาหลับตาลง ประสานมือวางบนลูกแก้ว พื้นผิวที่เรียบลื่นควรจะเย็นเฉียบทว่าเขากลับสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไม่แน่ใจว่าคืออะไร แต่จิตไม่ควรสงสัยในตอนนี้ เขาภาวนาถึงพลังไม่ว่าลูกแก้วจะสาปแช่งหรือว่าอวยพร ก่อนเอ่ยคำวาจาสิทธิ์ (?)

"ทริก ออ ทรีต"

วาบ... (เสียงเอฟเฟคที่คิดไปเอง)

Spoiler: คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

ไตรทัศน์รู้สึกถึงพลังที่แข็งแกร่งไหลบ่าเข้าสู่ตัวราวกับว่าได้รับพร แล้วเสียงเอะอะก็ดังขึ้นก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาเสียอีก

"โอ้โห เจ้าเด็กโกลเดนบอยนี่ดวงดีใช่ย่อย ท่านแม่ประทานพรให้นายเชียวนะเนี่ย"

"ฮะ หืม หา อะไรนะครับ?" (สำเนียงเหน่อ)

เมื่อลืมตาขึ้นมาเติร์ดก็เห็นว่าซิลเวอร์ที่อยู่กิจกรรมถ่ายภาพกำลังยืนกอดคอน้องชายที่ตัวเล็กกว่า ในมือโบกกระดาษในนึงไปมาก่อนที่จะส่งมันให้กับเขา

"กระดาษใบนี้ออกมาจากลูกแก้วน่ะ ฉันคิดว่านายคงรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้นได้แล้ว" นิโคไลอธิบาย เพราะคิดว่าเพื่อนร่วมรุ่นต้องไม่เข้าใจแน่ ๆ เขาพูดต่อ "ยังเหลืออีกกิจกรรม เป็นการถวายขนมฮาโลวีนแก่เทพีเฮคาทีที่เตาไฟบูชาเทพ ถ้านายอยากขอบคุณเทพีที่มอบพรนี้แก่นายล่ะก็นะ"

"แน่นอน! เอาไว้เดี๋ยวฉันจะไปขอบคุณเทพีนะ ขอบคุณนิโคไล และพี่ชายด้วย เป็นเทศกาลฮาโลวีนปีแรกของฉันที่ยอดเยี่ยมมากเลยล่ะ"

ไตรทัศน์พนมมือไว้กลางอกจากนั้นค้อมหัวขอบคุณทั้งสองด้วยมารยาทของไทยให้สมกับรางวัลนักเรียนไหว้สวยประจำปี พ.ศ. ๒๕๖๗ เสียหน่อย

กุมารทองน้อยหอบร่างตุ้ยนุ้ยออกจากบริเวณกองไฟเฮสเทีย เขาต้องหาของหวานที่เข้ากับเทศกาลเพื่อบูชาเทพีเฮคาทีเสียหน่อย แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่รู้ถึงความหมายของ ทริก ออ ทรีต ว่าแท้จริงคืออะไร และน่าจะจำว่าเป็นบทร่ายคาถาประจำเทศกาลฮาโลวีนไปอีกนานแสนนาน

รางวัลกิจกรรมที่ 1
รางวัลจากลูกแก้วเวทมนตร์: +3 POW
รางวัลการเข้าร่วมกิจกรรม: +50Exp,
ขนมจากร้านสารพัดเร็วไว จำนวน 1 อย่าง



กิจกรรมที่ 2 
รางวัลการเข้าร่วมกิจกรรม: +50Exp,
หินแห่งนิทรา จำนวน 1 ก้อน

@Mackenzie 

Mackenzie BELIEVER

);">

Silver's Side Story31 oct 2025/long island

- 10:51PM. -

อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเข้าสู่เดือนใหม่ นั่นหมายความว่าเทศกาลฮาโลวีนในค่ายฮาล์ฟบลัดก็ใกล้หมดเวลาลงแล้วเช่นกัน หลังจากที่ทำกิจกรรมรอบกองไฟเฮสเทียมากันตลอดช่วงค่ำ เหล่าเดมิก็อดบางส่วนก็ทยอยพากันกลับไปนอนที่กระท่อมของตนเอง จนเวลานี้ผู้คนเริ่มบางตาลงไปมาก

แต่ก็ยังมีเดมิก็อดจากกระท่อมหมายเลขยี่สิบทั้งสองคนที่ยังนั่ง ๆ ยืน ๆ เฝ้าบูธของตนเองอย่างแข็งขัน ก็อย่างว่า…กว่ากิจกรรมวันนี้จะจบลงก็ตั้งเที่ยงคืนนี่นะ

“ฮ้าวววว~ ง่วงชิบเป๋ง ปกติเวลานี้ฉันยังไม่ง่วงนะเนี่ย ทำไมวันนี้มันง่วงจังฟะ”

เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังมาจากซิลเวอร์พี่ใหญ่ของกระท่อมแห่งเวทมนตร์ เขาหาวหวอดอย่างไม่เกรงใจใครพลางเอียงคอไปทางซ้ายทีขวาทีจนกระดูกลั่นดังกร๊อบแกร๊บ

“ว่างเกินไปน่ะสิครับ ถ้าอยู่ว่าง ๆ มันก็จะน่าเบื่อหน่อย”

นิโคไลมองผู้เป็นพี่แล้วหัวเราะน้อย ๆ ใช่ว่าเขาไม่เซ็งกับบรรยากาศที่ค่อนข้างเงียบเหงาเสียเมื่อไหร่ แต่ก็น่าจะทนเก็บเอาไว้ในใจได้มากกว่าซิลเวอร์ที่พูดออกมาตรง ๆ

“เออ…จริงของนายเจ้าเด็ก ปกติเวลานี้ถ้าอยู่ค่ายฉันคงไปเดินตรวจรอบ ๆ แล้วหวดก้นไอ้พวกเวรในป่าต้องห้ามไปแล้ว เฮอะ พูดแล้วคันมือชะมัด”

ซิลเวอร์พยักหน้าเออออเห็นด้วย เดิมทีเขาก็ไม่ได้กลับมาที่ค่ายฮาล์ฟบลัดบ่อยนัก แต่พอกลับมาทีไรเขาก็มักจะออกไปทำหน้าที่ที่เหล่าลูกเฮคาทีได้รับมอบหมาย นั่นก็คือการตรวจสอบม่านบังตารอบค่ายเพื่อไม่ให้มีจุดไหนที่ปริร้าวหรือชำรุดจนเป็นช่องโหว่ให้ฝูงอสุรกายพากันยกโขยงเข้ามาทำร้ายเหล่าเดมิก็อดในค่าย หรือตกเป็นที่สังเกตของเหล่ามนุษย์จนเรียกทางการมาตรวจสอบได้

และช่วงเวลาที่เขามักจะออกไปทำหน้าที่ที่ว่านั้นก็คือช่วงกลางดึกสงัดที่เจ้าพวกเด็กเล็กเด็กโตในค่ายพากันหลับสบายอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่น ๆ บนเตียงในกระท่อมยังไงล่ะ ส่วนสินสงครามที่ได้มาจากการกำจัดฝูงอสุรกายที่มาขัดแข้งขัดขาระหว่างที่เขากำลังฏิบัติหน้าที่ก็ถือเป็นผลพลอยได้ที่ไม่เลวนัก

“งั้นเรามาหาอะไรเล่นกันไหมครับ….”

นิโคไลเงียบลงเล็กน้อยแล้วชี้ไปยัง ‘ลูกแก้วเวทมนตร์’ บนโต๊ะกิจกรรมที่ตอนนี้สภาพเหมือนคริสตัลบอลที่มีเพียงแสงวิบวับธรรมดา

“เวลานี้คงไม่มีใครมาเล่นแล้ว พี่ซิลเวอร์สนใจทดสอบโชคตัวเองดูไหม”

“หื้มมม จะชวนฉันเล่นเจ้าลูกแก้วนี่น่ะเรอะ กล้ามากเจ้าเด็กที่มาท้าทายเรื่องดวงกับฉัน ไหนมาลองซิว่าวันนี้ดวงฉันจะแจ่มแจ๋วหรือเปล่า”

อันที่จริงซิลเวอร์ก็ไม่ได้สนใจลูกแก้วนี่เท่าไหร่ มันค่อนข้างเหมือนของเด็กเล่นที่แสดงอภินิหารได้นิดหน่อย แต่ถ้าให้พูดออกมาตรง ๆ ล่ะก็…ใครจะไปรู้ว่าผู้เป็นมารดาจะเชื่อมกระแสจิตมาที่ลูกแก้วนี่เมื่อไหร่ หากนางได้ยินเขาพูดว่า ‘ลูกแก้วกิ๊กก๊อก’ ขึ้นมา จะโดนสาปให้กลายเป็นหมาเป็นการลงโทษหรือเปล่าก็ไม่รู้

“ต้องทำงี้สินะ….”

โดยไม่ต้องให้นิโคไลแนะนำวิธีการใช้เหมือนเดมิก็อดที่มาร่วมกิจกรรมคนก่อน ๆ ด้วยเขาที่อยู่บูธข้าง ๆ ได้ฟังซ้ำ ๆ จนจำขึ้นใจแล้ว ฝ่ามือใหญ่วางทาบใกล้ผิวใสเรียบเนียนทรงกลมของลูกแก้ว ก่อนจะเอ่ยคำว่า “ทริค ออร์ ทรีท”

ปุ๊ง~!

หมอกควันสีม่วงจางลอยคลุ้งภายในลูกแก้วเคล้าไปกับประกายระยิบระยับราวกับถูกร่ายมนตร์ มันวนอวลอยู่เพียงครู่ก่อนจะมีม้วนกระดาษเล็ก ๆ แผ่นนึงลอยขึ้นมากลางอากาศ หนุ่มเยอรมันไม่รีรอที่จะคว้ามันเอาไว้ในกำมือแล้วคลี่เปิดออกอ่านทันที

"เป็นไงบ้างครับพี่ซิลเวอร์"

เด็กชายผมสีมอคค่าถามด้วยน้ำเสียงเจือความตื่นเต้นเล็ก ๆ เช่นทุกครั้งที่ผู้เข้าร่วมกิจกรรมได้รับคำทำนายจากลูกแล้ว

“ให้ตาย…ได้ของหนักกระเป๋าอีกแล้ว”

ซิลเวอร์ม้วนกระดาษไว้ตามเดิมแล้วโยนให้นิโคไลที่รับมันไว้ได้แบบสบาย ๆ เมื่ออีกฝ่ายอ่านแล้วก็ถึงกับตาโต

“หินรัตติกาลเลยนะครับ ไม่ดีใจหน่อยเหรอ”

“นายรู้สึกดีที่ต้องแบกหินไปไหนมาไหนงั้นเรอะเจ้าเด็ก ลำพังแค่สินสงครามก็มีเยอะแยะจนหยิบมาใช้แทบไม่ถูก….เอาไปให้เจ้าเด็กแมคดีกว่า วัน ๆ โดนเจ้าเด็กดีนชมจนตัวลอยแล้วมั้ง เอาหินไปถ่วงไว้มั่ง เท้าจะได้ติดพื้น ฮ่า ๆๆๆ”

อยู่ ๆ ก็นึกถึงน้องชายอีกคนขึ้นมา เจ้าหนุ่มอังกฤษที่มักจะตัวติดกับแฟนหนุ่มหน้าละตินบุตรแห่งเจ้าสมุทรจนช่วงนี้อยู่ไม่ค่อยติดค่าย ล่าสุดก็เพิ่งพากันไปทำภารกิจที่เอกวาดอร์ ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะกระเตงพากันไปที่ไหนอีก

เรื่องเอาหินถ่วงอะไรนั่นมันก็แค่มุก…เขาก็แค่ขี้เกียจเก็บแล้วหาคนมารับไปแทนเท่านั้นล่ะน่า

“แล้วนายไม่ลองเล่นมั่งล่ะ จะได้รู้ว่าดวงรุ่งหรือร่วง”

“ไม่ดีกว่าครับ ผมเป็นคนดูแลกิจกรรมนี่นา ให้คนอื่นเล่นกันดีกว่า”

นิโคไลส่ายหน้าปฏิเสธเมื่อซิลเวอร์ชักชวน หนุ่มเยอรมันเพียงแค่ยักไหล่เป็นเชิงตามใจด้วยไม่คิดจะบังคับใครอยู่แล้วพลางรับรางวัลกิจกรรมจากน้องชายมาเก็บไว้ (เพียงชั่วคราว)

“เอ้อ จะว่าไปพวกเราก็ยังไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้เลยนี่หว่า มานี่ดิ๊เจ้าเด็ก มาชักภาพร่วมกันสักเฟรม”

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว พวกเขาอุตส่าห์แต่งตัวตามธีมเทศกาลทั้งที จะไม่ถ่ายรูปเก็บไว้สักหน่อยก็น่าเสียดาย ซิลเวอร์จึงเดินนำไปที่บูธกิจกรรมของตนเองแล้วกวักมือเรียกให้อีกฝ่ายตามมา

“เอาล่ะ นายยืนตรงนี้ ส่วนฉันจะยืนตรงนี้ โอเค แจ่มสุด แอคท่าเท่ ๆ ไว้เลยเจ้าเด็ก”

เมื่อจัดแจงตำแหน่งและท่าทางให้นิโคไลเรียบร้อยแล้ว ซิลเวอร์ก็ตั้งเวลากล้องถ่ายรูปที่วางบนโต๊ะให้นับถอยหลังก่อนจะรีบไปยืนขนาบข้างน้องชายในระยะห่างที่พอดี เพียงไม่กี่วินาทีให้หลังเสียงชัตเตอร์ก็ดังขึ้นพร้อมกับรูปใบหนึ่งที่โผล่ออกมา

 

Spoiler: คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

ท่านเคาน์หล่อปะล้ำปะเหลือ

แถมรูปแมค

“เท่ไม่เบาเลยนะครับพวกเราเนี่ย”

เมื่อรูปจากแผ่นฟิล์มของกล้องโพลารอยด์ปรากฏขึ้นมา เด็กชายก็พึมพำเบา ๆ

“แหงสิ เคยได้ยินไหม นายแบบดีเพราะตากล้องเก่งไงล่ะ”

ได้ทีก็อวดตัวเองนิด ๆ หน่อย ๆ พอให้กระชุ่มกระชวยหัวใจ พวกเขาถ่ายรูปคู่อีกใบเพื่อให้นิโคไลเก็บไว้ ส่วนใบแรกก็หย่อนลงในกล่องเพื่อรวบรวมรูปผู้มาร่วมกิจกรรมเอาไว้สำหรับไปติดบอร์ดประมวลภาพที่ตรงกระดานบ้านใหญ่

“ถ้าปีหน้าพวกเราในบ้านได้ถ่ายรูปพร้อมหน้ากันคงดีนะครับ”

นิโคไลบอกขณะมองรูปในมือ ดวงตาสีอ่อนของซิลเวอร์ปรายมองน้องชายร่วมมารดาแล้วยิ้มบาง ๆ เมื่อรู้ว่าไม่ใช่แค่ตนเพียงคนเดียวที่อยากพบสมาชิกในบ้านแบบพร้อมหน้า ฝ่ามือใหญ่ตบไหล่คนข้าง ๆ เบา ๆ ไม่ใช่เป็นการเรียกสติ แต่เป็นการให้กำลังใจ

“เวลานั้นต้องมาถึงสักวันล่ะน่า แต่ตอนนี้มีคนมาที่บูธนายแล้วเจ้าเด็ก รีบไปดูเร็วเข้า”

“อะ..จริงด้วย งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

เมื่อเห็นว่ามีเดมิก็อดผู้สนใจร่วมกิจกรรมหน้าใหม่มายืนอยู่ตรงหน้าบูธ นิโคไลก็รีบกุลีกุจอกลับไปทำหน้าที่ต่อทันที

“โอเค้ เที่ยงคืนค่อยมาปิดงานนี้กัน”

ซิลเวอร์ทำมือเป็นสัญลักษณ์ ‘โอเค’ แล้วคอยเฝ้าบูธถ่ายรูปต่อ แม้จะเรียกได้ว่าเป็นช่วงท้าย ๆ ของงาน แต่ค่ำคืนวันฮาโลวีนนี้ยังอีกยาวไกลนัก

จะว่าไปหลังจากจบกิจกรรมนี้แล้ว หากเขาออกไปเดินตรวจตราม่านบังตารอบค่ายด้วยชุดนี้ก็ไม่เลว

รางวัลเข้าร่วมกิจกรรมที่ 1

หินรัตติกาล 5 ก้อน (ได้รับหลังจากสิ้นสุดกิจกรรม)

+50Exp (ผู้ที่ Lv.Max จะได้รับ Point +1 แทน)

รางวัลเข้าร่วมกิจกรรมที่ 2

+50Exp (ผู้ที่ Lv.Max จะได้รับ Point +1 แทน) 

หินแห่งนิทรา จำนวน 1 ก้อน

Xolotl HONOR

วันที่ 01 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาบ่าย เวลา 13.30 น. เป็นต้นไป ณ องไฟเฮสเทีย

◀️┃▶️

แสงแดดยามสายของต้นธันวาคมทอดตัวลงบนลานกองไฟของเทพีเฮสเทียอย่างอบอุ่น อุณหภูมิในอากาศเย็นจัดจนพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาว แต่คีอาร์กลับรู้สึกคุ้นชินยิ่งกว่าใคร เพราะความหนาวเย็นคือบ้านหลังที่สองของเลือดสายลมเหนือในกายเธอ คีอาร์สะพายกระเป๋าเดินออกมาจากบ้านพักของตนเองอย่างเร่งรีบ ข้าวของสำคัญถูกจัดเก็บครบแล้ว และในหัวกำลังไล่ตารางเวลาอย่างเข้มงวดว่าต้องกลับไปถึงนิวยอร์กตอนไหน จะขึ้นรถไฟที่ไหน กี่โมง และต้องเตรียมหน้าอย่างไรเมื่อต้องกลับไปนิวโรมทันเทศกาล ทุกการคำนวณกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง เสียงที่ทำให้การก้าวเท้าของคีอาร์ชะงักไปครึ่งวินาทีเหมือนโดนเชือกบาง ๆ ผูกไว้กับข้อเท้า “กลับมาแล้วเหรอ คุณหนูลมเหนือ?”

ทันทีที่ได้ยินเสียงคีอาร์หันไปทันที และเมื่อเห็นว่าเป็นใคร หัวใจที่ปกติเต้นช้าและนิ่งเหมือนทะเลเยือกแข็งกลับสะดุดจังหวะไม่สมเหตุผลเลยสักนิด

เอมีเลีย แอร์ฮาร์ต ในชุดเสื้อหนังสีดำหม่นรองเท้าบู๊ตนักบิน และหมวกแก๊ปแบบที่เธอชอบใส่ตอนเทรนนักเรียนดาบ ใบหน้าคมสงบแต่ดวงตาวิบวับเหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองทำให้เด็กใหม่หลุดจังหวะได้อย่างง่ายดาย คีอาร์รีบตั้งท่าทางอ่อนโยนของตนขึ้นทันที รอยยิ้มหวานละมุนที่ดูสุภาพและปลอดภัยถูกวาดขึ้นบนริมฝีปากโดยอัตโนมัติ 

“ค่ะรุ่นพี่เอมีเลีย หนูกลับมาเอาของนิดหน่อยค่ะ” เสียงของเธอเบานุ่ม และมีแววเกรงใจตามแบบฉบับของภาพลักษณ์ที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างตั้งใจ แต่ภายในนั้น ความคิดเยือกเย็นกำลังแยกวิเคราะห์ทุกการขยับของเอมีเลียเหมือนอ่านลมที่ไหลผ่านช่องเขา

เอมีเลียเดินเข้ามาใกล้เพียงพอที่กลิ่นอากาศอบอุ่นแบบนักบินจะตีกับกลิ่นแตงโมเมนทอลเย็นเฉียบของคีอาร์จนเกิดความต่างอุณหภูมิแปลก ๆ “แล้วตอนนี้ล่ะ จะไปไหนต่อ? มีนัดกับใครหรือเปล่า?” คำถามนั้นฟังดูปกติ แต่การสบตาตรงของเอมีเลียกลับทำให้คีอาร์นิ่งไปเสี้ยววินาที ทำไมรุ่นพี่ถึงถามเหมือน… ต้องการให้เธอ ไม่มีนัด โดยเด็ดขาด?

“หนู… กำลังจะกลับนิวยอร์กค่ะ จะไปรอรถไฟเฮเฟตัสเพื่อกลับนิวโรมอีกที ไม่อยากไปสายค่ะ เดี๋ยวตกขบวน” คีอาร์รีบบอกเช่นนั้นทันทีแล้วเริ่มก้มหน้าเล็กน้อยตามบทบาทที่เธอคิดว่าทำแล้วแนบเนียน

ทันใดนั้นเอมีเลียก็ยกคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง ริมฝีปากคลี่ยิ้มเหมือนคนที่กำลังจะเฉลยคำตอบของเกมง่าย ๆ “รถไฟเฮเฟตัสรอบไปซานฟรานซิสโกมีรอบเดียวตอนเช้าไม่ใช่เหรอ?” เอมีเลียเอ่ยขึ้นพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองอย่างจงใจแล้วเลิกคิ้วเหมือนพบบางอย่างที่เป็นเรื่องจริงอันไม่อาจปฎิเสธได้ “ออกตอนเก้าโมงตรง… แล้วตอนนี้ก็บ่ายแล้วนี่นา”

คีอาร์ชะงัก เธอแทบจะหยุดหายใจไปชั่วครู่ เพราะการคำนวณทั้งหมดในหัวเธอ มันล้มครืนลงทันทีเหมือนหนังสือที่วางซ้อนสูงเกินไป “พอดีว่าหนูกะว่าจะไปนอนพักที่นิวยอร์กก่อนน่ะค่ะ เพราะจากค่ายไปนิวยอร์กใช้เวลานานมาก คีอาร์อยากเดินทางให้เร็วที่สุด จะได้พักผ่อนก่อนค่ะ” คีอาร์เอ่ยบอกเช่นนั้นในใจภาวนาอะไรบางอย่างไปด้วย

เป็นจังหวะที่เอมีเลียดันหมวกบนหัวขึ้นเล็กน้อย ดวงตามีประกายบางอย่างที่อ่านยากแบบความเป็นครูฝึกดาบผู้รบมาครึ่งศตวรรษ และนักบินในตำนานผสานกับความเป็นห่วงที่เธอไม่เคยยอมรับว่าตนมี “สรุปก็คือ ตอนนี้เราไม่มีนัดไม่มีรถไฟและไม่มีที่ต้องรีบไป… ใช่ไหม?” น้ำเสียงนั้นราบเรียบ แต่มีบางอย่างคล้ายกับการล้อมวงเพื่อบีบพื้นที่ให้แคบลงอย่างช้า ๆ จนคีอาร์รู้สึกเหมือนลมรอบตัวลดระดับความเร็วลงไม่มีเหตุผล เหมือนถูกจับจังหวะได้ว่าเธอไปต่อไม่เป็นจริง ๆ

“เอ่อ… หนู… คง… ใช่ค่ะ…” คีอาร์กระพริบตาถี่หนึ่งครั้ง พยายามคงภาพลักษณ์สาวน้อยสุภาพไว้ให้ครบทุกจุด แต่ภายในนั้นเต็มไปด้วยเสียงตำหนิตัวเองดังจนลมแทบสั่น

เอมีเลียฟังแล้วก็ทำท่าเหมือนคิดอะไรบางอย่างแม้ว่าเธอจะคิดภายในเอาไว้เป็นอย่างดีแล้วก็ตามที ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่มีแรงดึงแปลก ๆ อยู่ข้างใน “งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งดีไหมล่ะ? ดีกว่าเนอะ? งั้นเราไปกัน” ทันทีที่ได้ยินคีอาร์ก็ชะงักไปหนึ่งวินาที เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เหมือนสมองรีบประมวลว่าเธอเพิ่งได้ยินอะไร เอมีเลียใช่ไหม? เอมีเลียกำลังจะไปส่งเธอ? ยังไม่ทันจะหาคำปฏิเสธ เอมีเลียก็พูดต่อราวกับรู้ทันทุกอย่าง “ไหน ๆ ก็จะเข้าเมืองอยู่แล้ว ไปกินมื้อเย็นกันก่อนไหม ร้านเดิมที่อร่อยสุด ๆ นั่นไง ร้านฟาสต์ฟู้ด Wendy’s เมื่อครั้งก่อนน่ะ พวกเดมิก็อดชอบกันจะตาย”

คีอาร์ถึงกับแข็งตัวไปชั่วขณะ เธอไม่ชอบอาหารฟาสต์ฟู้ดเอาเสียเลย แม้จะเคยฝืนกินตอนเอมีเลียพาไปครั้งก่อน แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะไม่กล้าปฏิเสธเดมิก็อดสายเลือดซุสผู้มีอำนาจเหนือบรรยากาศแบบนี้ และที่สำคัญ… เอมีเลียรู้ด้วยว่าเธอไม่ค่อยชอบ แต่ก็ยังชวนอยู่ดี “ได้ค่ะ… ขอบคุณนะคะ” คีอาร์ทำเพียงยิ้มเล็ก ๆ ในภายนอกแต่ภายในใจที่เย็นชาและเปล่าเปลือยอย่างตรรกะกลับกำลังคิดอีกแบบ ไม่เข้าใจ…ทำไมต้องชวนกินของไม่มีสารอาหาร…ไร้เหตุผลสิ้นดี…แต่ปฏิเสธไม่ได้ งงกับมนุษย์คนนี้ที่สุด…

เอมีเลียยิ้มกว้างขึ้นอย่างจับสังเกตได้ทันที “ดีเลย ในที่สุดคุณหนูลมหนาวก็ยอมสักที” เธอหันกายแล้วพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ “งั้นไปกันเถอะ” เธอก้าวเท้าเหมือนจะเดินนำ แต่จังหวะกลับช้าลงอย่างตั้งใจ จากก้าวหนึ่งที่ควรจะเดินหน้าไป เอมีเลียกลับขยับตัวเบา ๆ ให้ตำแหน่งของเธอมาตรงกับคีอาร์พอดี ไม่ได้เดินนำหน้าหรือตามหลัง แต่เดินเคียงข้างกันราวกับความสูง 170 เซนติเมตรของเธอกำลังจัดเงาของตัวเองให้พาดทับเงาเล็ก ๆ ของคีอาร์อย่างพอดิบพอดีโดยเจตนา ในช่วงที่ลมหนาวพัดผ่าน เส้นผมบลอนด์สั้นของเอมีเลียสะบัดเล็กน้อย ขณะที่เส้นผมบลอนด์ทองแดงของคีอาร์ปลิวเหมือนประกายหิมะในอากาศเย็น แค่เพียงความเงียบระหว่างทั้งสองก็ทำให้อะไรหลายอย่างชัดเจนขึ้นโดยไม่ต้องพูดออกมา

[NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Xolotl HONOR

วันที่ 25 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาเย็น เวลา 19.00 น. เป็นต้นไป ณ เตาไฟบูชาเทพ

◀️┃▶️

ลมหนาวของค่ำคืนพัดแรงจนเปลวไฟจากกองไฟกลางค่ายเอนตัวไปตามแรงกระแสอากาศ เสียงไฟแตกดังแผ่ว ๆ แสงสีส้มสะท้อนบนพื้นหินรอบลาน เงาของกระท่อมแต่ละหลังทอดยาวบนทางเดินที่คีอาร์กำลังใช้กลับไปยังกระท่อมหมายเลข 28 บ้านของบอเรอัส เสียงลมหอบอากาศเย็นจัดลอดผ่านยอดสนทำให้บรรยากาศยิ่งเงียบสงบอย่างผิดปกติ คีอาร์ก้าวเดินอย่างมั่นคงไปตามเส้นทาง รองเท้าบูทหนังของเธอกระทบพื้นอย่างแผ่วเบา กลิ่นลูกอมแตงโมกับเมนทอลยังติดอยู่ในลมหายใจ ร่างผอมบางในโค้ทสีเทาอมเขียวตัดกับความมืดรอบตัว เธอไม่ได้รีบแต่ก็ไม่ชะลอจังหวะเท้าที่ก้าวเดิน ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เธอคำนวณไว้ในหัว มันเงียบ ราบเรียบ และไม่ต้องปะปนกับใคร

กระทั่งเสียงทุ้มปนสำเนียงอเมริกันยุคเก่าดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณหนูลมเหนือตอนนี้พัดลมหนาวกลับค่ายแล้วสินะ?”

คีอาร์หยุดเท้าชะงัก เธอไม่ต้องหันก็รู้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร เสียงที่มีน้ำหนักมั่นใจ และติดกลิ่นความเย้าหยอกอยู่เสมอ เอมีเลีย แอร์ฮาร์ต รุ่นพี่บ้านซุสที่มักจะปรากฏตัวทุกครั้งที่เธอไม่อยากคุยกับใคร… หรือก็คือทุกตอน

เอมีเลียเดินออกมาจากเงาไฟในชุดเดิมอย่างที่คีอาร์จำได้ดี แจ็กเก็ตหนังสีดำขลับ เสื้อตัวในสีขาวซีด หมวกแก๊ปปักตราสัญลักษณ์ที่ไม่รู้ว่าเธอไปเอามาจากไหน ใบหน้าของหญิงสาววัยสี่สิบต้น ๆ ยังคงเปล่งรัศมีความมั่นใจแบบคนที่เคยบินผ่านพายุมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เธอยกมือทักทายง่าย ๆ เหมือนเจอกันที่ร้านกาแฟ ไม่ใช่ในค่ายที่หนาวจนลมหายใจจับเป็นไอแบบนี้

“ยินดีต้อนรับกลับ เมอร์รี่คริสต์มาสนะ คีอาร์” น้ำเสียงนั้นมีรอยยิ้มชัดเจน “ได้ข่าวว่าเธอไปเจอกระแสลมแรงแถว ๆ นิวแม็กซิโกจนต้องจอดพักนานไปหน่อยเหรอ? ฉันเกือบจะขี่อัสนีวายุออกไปตามหาเครื่องบินที่หายไปจากเรดาร์ลำนี้แล้วนะ” คำพูดของเอมีเลียเหมือนการหยอดที่ไม่ต้องรอคำตอบ เธอพูดพลางยักคิ้วใส่ ส่วนคีอาร์ก็หันมามองช้า ๆ จนดวงตาเทาอมเขียวของเธอสะท้อนแสงกองไฟอย่างเยือกเย็น

“เมอร์รี่คริสต์มาสค่ะ รุ่นพี่” เธอตอบเสียงนุ่ม ราบเรียบและสุภาพจนแทบไม่เหลือความอบอุ่นในประโยค

เอมีเลียหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ไม่มีของฝากจากคุณหนูลมเหนือหน่อยเหรอ?” เธอถามพลางกอดอก เอนตัวพิงเสาไม้ข้างทาง ลมหอบเส้นผมสีทองสว่างของเธอพลิ้วเข้าหน้าแต่เจ้าตัวก็ไม่สนใจ

คีอาร์เหลือบตาขึ้นนิดเดียว แววตาเรียบเฉยเหมือนผิวน้ำแข็ง “ไม่มีค่ะ” คำตอบสั้นกว่าที่เอมีเลียคาดไว้ และเย็นกว่าลมบนยอดเขาเสียอีก และคีอาร์ก็พูดต่อโดยไม่หยุดให้รุ่นพี่แทรก “ฉันเหนื่อยจากการเดินทาง ขอตัวกลับไปพักที่บ้านพักของบอเรอัสก่อนนะคะ” พูดจบเธอก็ขยับตัวเดินผ่านอย่างเงียบเชียบ ไม่แม้แต่จะมองย้อนกลับไป

เอมีเลียยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังเรียวบางที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหัว “เด็กคนนี้เอาใจยากกว่า Lockheed L-10E Electra อีก…” เธอบ่นกับตัวเองอย่างขำ ๆ เสียงรองเท้าบูทของเอมีเลียกระทบพื้นดังขึ้นอีกครั้ง เธอเดินกลับไปทางกองไฟกลางค่าย ปล่อยให้สายลมหนาวพัดกลิ่นควันและกลิ่นลูกอมแตงโมที่คีอาร์ทิ้งไว้จางหายไปในความมืด

[NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Xolotl HONOR

วันที่ 01 เดือน มกราคม ปี 2026

เวลาค่ำ เวลา 19.00 น. เป็นต้นไป ณ กองไฟเฮสเทีย

◀️┃▶️

ลมเหนือในยามค่ำพัดแรงจนเปลวไฟจากกองไฟเฮสเทียสั่นไหวไปตามจังหวะ หิมะละเอียดปกคลุมพื้นหินทั่วลานกลางค่ายฮาล์ฟบลัด ความอบอุ่นจากไฟเพียงกองเดียวไม่อาจสู้แรงลมที่ปะทะใบหน้าอย่างเฉียบเย็นได้ เสียงหัวเราะและบทสนทนาของเด็กค่ายค่อย ๆ เบาบางลง จนเหลือเพียงเสียงลมหอบหวิวก้องอยู่รอบบริเวณ คีอาร์ยืนนิ่งอยู่ตรงขอบลานกองไฟ แสงส้มจากเปลวไฟสะท้อนผ่านเลนส์แว่นตาทรงกลมของเธอจนเกิดประกายวาวในดวงตาสีเทาอมเขียว เธอขยับปลายนิ้วไล่หมอกฝ้าที่เกาะกระจกออก พลางกวาดตามองความผิดปกติที่กำลังเกิดขึ้นในอากาศ อุณหภูมิมันดิ่งวูบลงแบบผิดปกติ ความดันบรรยากาศรอบตัวลดต่ำราวกับมีใครกำลังฉีกขาดขอบฟ้าออก

ภายในเสี้ยววินาที เศษใบไม้ที่ปลิวตามแรงลมเริ่มกลายเป็นผลึกน้ำแข็งกลางอากาศ หิมะสีม่วงจางตกลงมาเป็นม่านจนบดบังทัศนวิสัยทั้งหมด เสียงไฟลั่นเปาะแปะดับวูบ เหลือเพียงเสียงของพายุหมุนที่ก่อตัวอย่างเงียบงัน

คีอาร์ยังคงยืนนิ่ง ผมสีบลอนด์ทองแดงสั่นเล็กน้อยตามแรงลม แต่แววตาไม่แสดงความตื่นกลัว มีเพียงการประเมิน อุณหภูมิราวลบสี่สิบ ความเร็วลมเฉลี่ยเกินขอบเขตมนุษย์รับได้ชั่วขณะเดียว เธอคำนวณในใจอย่างแม่นยำ ก่อนเสียงทุ้มต่ำก้องขึ้นจากเบื้องหน้า

“Tu es une enfant étrange… Kiara Zolotl. (เจ้าเป็นเด็กที่แปลก... คีอาร์ โซล็อตล์)”

เสียงนั้นไม่ดังมาก แต่แรงกดอากาศรอบตัวกลับสั่นสะเทือนราวกับคำพูดเพียงประโยคเดียวสามารถทำให้โลกหยุดหมุนได้ กลุ่มควันหิมะเบื้องหน้าค่อย ๆ แยกออก เผยให้เห็นชายร่างสูงในเสื้อหนังหนาหนัก ขนเฟอร์สีเทาเงินพาดบ่า ดวงตาของเขาเป็นสีเดียวกับท้องฟ้าที่ไร้ชีวิต กลิ่นลมหายใจของเขาเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งในเทือกเขาอาร์กติก

บอเรอัส เจ้าแห่งลมเหนือ เทพแห่งพายุฤดูหนาวในร่างมนุษย์เต็มตัว ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของคีอาร์ในตอนนี้

“Tu m’offres souvent des tributs. (เจ้าส่งบรรณาการให้ข้าบ่อยครั้ง)” เสียงของเขาทุ้มต่ำแฝงแรงอำนาจ “Pourtant, ton âme est aussi dure que la glace que j’ai façonnée… …sans amour, sans loyauté — rien qu’une logique froide et vide.  (แต่วิญญาณของเจ้ากลับแข็งกระด้างราวกับน้ำแข็งที่ข้าสร้างขึ้น... ไม่มีความรัก ไม่มีความภักดี มีเพียงตรรกะที่ว่างเปล่า)” สิ้นคำลมหอบเอาหิมะที่ตามมาหลังประโยคทำให้หญ้าที่แข็งตัวอยู่รอบลานหักสะบั้นเป็นเสี่ยง ๆ บอเรอัสมองลูกสาวด้วยสายตาที่ผสมระหว่างความขบขันและความพอใจ “Il est presque ironique que tu me ressembles plus que n’importe lequel de mes enfants, même si tu agis uniquement pour ton propre intérêt. (ช่างน่าขันที่เจ้าดูเหมือนข้ามากกว่าลูกคนไหน ๆ แม้เจ้าจะทำไปเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองก็ตาม)”

ในหัวของเขานั้นขยับผ่านภาพเหมือนรำลึก เดมิก็อดสายเลือดบอเรอัสหรืออิควิลอนทั้งหลายมักถวายของเพื่อขอพร เพื่อขอเมตตา แต่เด็กคนนี้ไม่เคยร้องขออะไรเลย เธอถวายสิ่งของด้วยท่าทีเย็นเฉียบ ทำเป็นระบบ มีระเบียบ ไม่มีอารมณ์และนั่นเองที่ทำให้บอเรอัสรู้สึกพึงพอใจมากกว่าผิดหวัง

เพราะอะไรน่ะหรอ?....

เพราะมันคือธรรมชาติของลมเหนือ เย็นชาและไม่อิงอารมณ์

คีอาร์ก้มศีรษะเล็กน้อย ท่าทางเรียบร้อยตามมารยาท “Je ne fais que ce qui est rationnel, Seigneur Boréas. Maintenir une relation avec une source d’énergie principale relève d’une gestion des risques élémentaire, si l’on souhaite survivre dans un monde aussi hostile. (ฉันเพียงทำในสิ่งที่สมเหตุสมผลค่ะ ท่านบอเรอัส การรักษาความสัมพันธ์กับแหล่งพลังงานหลักถือเป็นการบริหารความเสี่ยงพื้นฐาน ที่หากอยากมีชีวิตรอดในผโลกที่โหดร้ายใบนี้)” น้ำเสียงของคีอาร์พูดขึ้นราบเรียบไม่สั่น แต่สุภาพพอที่จะไม่เป็นการท้าทาย

เทพแห่งลมเหนือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “Tu présentes des offrandes avec une régularité exemplaire… (เจ้าถวายของด้วยบรรณาการที่สม่ำเสมอ…)   Pourtant, ton regard ne contient ni crainte ni désir, comme celui de mes autres enfants, Kiara. (แต่แววตาของเจ้ายามมองข้า กลับไม่มีความยำเกรงหรือความโหยหาเหมือนบุตรคนอื่น ๆ เลยนะ คีอาร์)  Tu ressembles terriblement à cette comtesse arrogante. (เจ้าเหมือนเคาน์เตสที่แสนหยิ่งยโสคนนั้นยิ่งนัก)” เสียงของเขาหนักแน่นและเย็นจัดจนแม้แต่เปลวไฟของเฮสเทียยังหรี่ลงเมื่อพูดถึงแม่ของคีอาร์ ราวกับกลัวอำนาจของลมเหนือ

“Tu ne m’appelles même pas ‘père’.  (เจ้าไม่เรียกข้าว่าพ่อด้วยซ้ำ)”

คีอาร์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ แสงหิมะสะท้อนบนกรอบแว่น เธอเอียงคอเล็กน้อย ก้มหัวลงในองศาที่คำนวณแล้วว่าพอดีกับขอบเขตของความเคารพที่เหมาะสม

“Je vous présente mes excuses, Seigneur Boréas. (ดิฉันขอประทานอภัยค่ะ ท่านบอเรอัส)” เธอเน้นคำเรียกอย่างเจตนา “ Statistiquement parlant, vous n’avez pas participé à mon processus de croissance. (ในเชิงสถิติ ท่านไม่ได้มีส่วนร่วมในกระบวนการเจริญเติบโตของดิฉัน ตลอดที่ผ่านมา) L’appellation ‘père’ constitue donc une donnée incorrecte par rapport à la réalité. (ดังนั้นการเรียกขานด้วยคำว่าพ่อ จึงเป็นข้อมูลที่คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง)  J’ai donc choisi une forme d’adresse qui reflète le respect dû à votre autorité en tant que Seigneur des Vents du Nord. (ดิฉันจึงเลือกใช้คำเรียกที่แสดงถึงความเคารพในอำนาจหน้าที่ของท่านในฐานะเจ้าแห่งลมเหนือแทนค่ะ)”

บอเรอัสนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนเสียงหัวเราะของเขาระเบิดออกมาอย่างทรงพลังจนหิมะรอบตัวสั่นสะเทือน “Froide… sans cœur, et réduisant toute chose à des chiffres. Un vent hivernal absolument parfait. (เย็นชา... ไร้หัวใจ และมองทุกอย่างเป็นตัวเลข ช่างเป็นลมหนาวที่สมบูรณ์แบบเสียนี่จริง)” เสียงหัวเราะของเทพเจ้าก้องสะท้อนทั่วลานกองไฟก่อนจะค่อย ๆ จางไปพร้อมหิมะที่ตกบางลง เหลือเพียงควันเย็นของลมหายใจที่คีอาร์ปล่อยออกอย่างสม่ำเสมอ เธอยืนนิ่ง มองเศษน้ำแข็งที่ละลายเป็นหยดเล็ก ๆ ตรงปลายรองเท้า

ในแววตาเยือกเย็นของเทพบอเรอัสนั้นไม่มีความโกรธหรือความภาคภูมิใจ มีเพียงการยอมรับอย่างเงียบงัน เพราะตรรกะบอกเธออยู่แล้วว่าการที่บอเรอัสพอใจไม่ใช่เพราะเขารักเธอในฐานะลูก แต่เพราะเธอคือผลงานจำลองของเขาที่ถูกต้องที่สุดในตอนนี้

คีอาร์ยืนประสานมืออยู่กลางพายุหิมะที่ค่อย ๆ เบาบางลง ดวงตาเทาอมเขียวหลังกรอบแว่นสะท้อนแสงไฟเย็นวาบ เธอไม่ได้นิ่งเพราะกลัว แต่เพราะกำลังวัดอุณหภูมิและแรงอัดของลมรอบตัวในหัวอย่างเป็นระบบ ข้อมูลในใจเรียงเป็นบรรทัดเหมือนสมการ “Je considère notre relation comme un accord gagnant-gagnant.  (ฉันมองว่าความสัมพันธ์ของเราคือข้อตกลงแบบวิน-วิน ค่ะ)  J’offre des tributs de premier choix afin d’exprimer ma gratitude pour la source d’énergie que vous me fournissez.  (ฉันถวายบรรณาการชั้นเลิศเพื่อแสดงความขอบคุณในแหล่งพลังงานที่ท่านมอบให้ ซึ่งดิฉันนำมาใช้ในการรวบรวมทรัพยากรให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น)” เมื่อพูดจบลมเหนือพัดกระหน่ำผ่านลาน เศษหิมะหมุนวนเป็นวงกว้างก่อนเปลวไฟจะเปลี่ยนสีจากฟ้าจางเป็นน้ำแข็งใส เสียงหวีดของอากาศที่แทรกผ่านยอดไม้ดังก้องราวเสียงคำรามของสัตว์ยักษ์ที่กำลังตื่นจากนิทรา

บอเรอัสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเหมือนพายุที่ม้วนตัวบนยอดเขาโอลิมปัส “Et maintenant, tu désires un sanctuaire des vents du nord pour abriter tes richesses, Kiara Zolotl… (และตอนนี้เจ้าต้องการคลังนิวาสสถานแห่งลมเหนือเพื่อเก็บสมบัติของเจ้าสินะ คีอาร์ โซล็อตล์…)” เสียงของเขาสั่นสะเทือนในอากาศจนกองไฟไหวแรง “Je te l’accorderai, si tu prouves que tu en es digne.  (ข้าจะทำให้เจ้าก็ได้ หากเจ้าพิสูจน์ได้ว่าเจ้าคู่ควร) จงหาสินสงครามจากอสุรกายเจ็ดตัวที่ไม่ซ้ำกันมาบูชาข้า เผามันลงในไฟแห่งเฮสเทีย ข้าจะให้เวลาเจ้า—”

“Ce ne sera pas nécessaire. (ไม่จำเป็นค่ะ)”

คำตอบของคีอาร์ตัดจบอย่างรวดเร็วเหมือนการประมวลผลคำสั่งที่เสร็จในเสี้ยววินาที เธอสะพายกระเป๋าแตงโมไว้บนบ่าแล้วเดินตรงไปยังกองไฟอย่างใจเย็น เสื้อโค้ทครีมของเธอสั่นตามแรงลมที่เริ่มเปลี่ยนทิศ แต่ทุกย่างก้าวกลับมั่นคงจนหิมะที่พื้นแตกร้าวเป็นลายเส้นตรง

“J’ai déjà tout préparé. (ฉันเตรียมไว้แล้วค่ะ)” พริบตาที่ถุงกระเป๋าถูกเปิด ลมเหนือหยุดหมุนอย่างกะทันหัน ความเงียบหนาวเย็นก่อตัวขึ้นทั่วลาน ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ วางสิ่งของลงในกองไฟทีละชิ้น

เขาแจ็คคาโลปหนึ่งชิ้น ขนฮาร์ปี้หนึ่งเส้น ขวดเลือดชูปาคาบราหนึ่งขวด เขี้ยวลูซก้า เขาแวนมิเทอร์ เกล็ดซาลาแมนเดอร์ และเขี้ยวแวมไพร์แต่ละอย่างวางเรียงอย่างประณีต คีอาร์ปัดมือเบา ๆ ราวกับสะบัดฝุ่นที่ปัดออกจากมือ “J’ai livré les sept matériaux requis conformément aux conditions de construction de l’entrepôt, Seigneur Boréas. (ฉันดำเนินการส่งมอบวัตถุดิบครบเจ็ดรายการตามเงื่อนไขการก่อสร้างคลังพัสดุแล้วค่ะ ท่านบอเรอัส)” เสียงลมคำรามจากยอดไม้ดังรับกับเปลวเพลิงที่ลุกสูงขึ้นอีกครั้ง 

“Bien… tu agis avec une rapidité digne de celle qui gouverne les vents du nord. (ดี... เจ้าจัดการได้รวดเร็วสมกับเป็นผู้ครองลมเหนือ)” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงรอยยิ้มพึงพอใจ “Mais n’oublie pas qu’un dieu n’œuvre pas uniquement en échange de cadavres de monstres. (แต่อย่าลืมว่าการลงแรงของเทพเจ้านั้นไม่ได้แลกมาแค่ด้วยซากศพของอสุรกายเท่านั้น เจ้าต้องบูชาถวายศรัทธาแก่ข้าด้วย... ความศรัทธาที่มาจากใจจริงของเจ้าน่ะ มีให้ข้าไหม?)” เสียงของบอเรอัสกดต่ำลงเหมือนพายุที่กำลังเริ่มก่อตัว “Et si tu manques de foi… je peux accepter cent drachmes en guise de compensation. (หรือถ้าเจ้าไม่มีศรัทธา... ข้าจะรับความสะดวกสบายในรูปแบบหนึ่งร้อยดรักม่าแทนก็ได้นะ)”

คีอาร์กระพริบตาช้า ๆ ดวงตาฉายแววครุ่นคิดหนึ่งวินาทีก่อนพูดด้วยเสียงนุ่มเรียบเหมือนเดิม “La foi ? Vraiment ? (ศรัทธาเหรอคะ?) ดิฉันเกรงว่าระบบประมวลผลของดิฉันจะไม่รองรับฟังก์ชันนั้นในปริมาณที่ท่านต้องการค่ะ...แต่ในเมื่อท่านเคยกล่าวว่าสามารถใช้ร้อยดรักม่าแทนค่าธรรมเนียมส่วนนี้ได้ใช่ไหมคะ?”

เสียงของบอเรอัสคำรามหัวเราะต่ำในลำคอ หิมะรอบลานร่วงลงเหมือนฝน “เจ้าจะจ่ายเงินแทนความจงรักภักดีงั้นหรือ? ช่างเป็นเด็กที่สามหาว—”

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบหินดังแผ่วแต่ชัดเจน คีอาร์หยิบถุงเงินใบเขื่องออกมาจากกระเป๋าโค้ต เทเหรียญทองดรักม่าจำนวนหนึ่งร้อยเหรียญลงสู่กองไฟทีละชั้น เหรียญทองร่วงกระทบกันเป็นเสียงใสเหมือนเสียงน้ำแข็งแตก “Je choisis de régler en espèces. (ฉันขอเลือกชำระเป็นเงินสดค่ะ)” เธอพูดสุภาพจนน่าขัน “Le paiement de cent drachmes est une procédure plus rapide et plus facilement vérifiable que la création d’une foi.  (การจ่ายร้อยดรักม่าเป็นขั้นตอนที่รวดเร็วและตรวจสอบได้ง่ายกว่าการสร้างศรัทธาค่ะ) หวังว่าท่านจะยอมรับการชำระเงินในรูปแบบนี้เพื่อให้โครงการก่อสร้างดำเนินต่อไปได้โดยไม่มีดีเลย์นะคะ”

ชั่ววินาทีนั้นลานไฟตกอยู่ในความเงียบที่อึดอัดราวกับโลกหยุดหมุน แต่แล้วเสียงหัวเราะของบอเรอัสก็ระเบิดก้องขึ้น กึกก้องไปทั่วผืนป่าและท้องฟ้า เสียงของเขาสั่นสะเทือนพื้นดินจนหิมะปลิวขึ้นเป็นพายุหมุน “เด็กน้อย เจ้ามันคือลมหนาวที่คำนวณมาอย่างดีแล้วจริง ๆ! ได้! ในเมื่อเจ้าเลือกจะทำธุรกิจ ข้าก็จะมอบสินค้าที่คุ้มราคาให้!” สิ้นคำพูดนั้น เปลวไฟระเบิดออกเป็นพายุหิมะสีคราม พุ่งพรวดขึ้นสูงจนแสงสีฟ้าสว่างไปทั่วค่าย ก่อนลมเหนือทั้งหมดจะม้วนตัวกลายเป็นกระแสลมแรงพัดตรงไปยังทิศทางของบ้านหมายเลข 28

คีอาร์ยืนมองอยู่อย่างสงบนิ่ง เส้นผมสีบลอนด์ทองแดงพลิ้วตามแรงลม มือของเธอถือกระเป๋าแตงโมแน่นไว้แนบลำตัว แววตาเรียบเฉย แต่ภายในลึกลงไปกลับสะท้อนประกายของความพึงพอใจเต็มเปี่ยม “ดีลสำเร็จ” เธอพึมพำเบา ๆ เหมือนบันทึกผลการทดสอบ

บอเรอัสในร่างมนุษย์ยังคงอยู่ตรงนั้น ร่างสูงในเสื้อหนังขนเฟอร์หนาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างจากแสงจันทร์ ท่าทีของเขาดูผ่อนคลายแต่ทรงพลัง ความเย็นแผ่ออกจากร่างจนแม้แต่หินรอบกองไฟยังจับเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ เงาของเทพเจ้าเริ่มเบาบางเหมือนหมอกหิมะที่กำลังจะสลายไป แต่ก่อนที่ลมเหนือจะลาจาก เขาหยุดลง ก้มมองเด็กสาวตรงหน้า

“Je t’apprécie vraiment, mon petit glaçon… (ข้าชอบเจ้าจริง ๆ My Little Icicle)…” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขบขันปนหยิ่งยโส “ Tu portes ce masque doux avec une habileté remarquable pour tromper ces demi-dieux humains naïfs. Mais souviens-toi, Kiara, le vent du nord n’est jamais tendre et tu es le vent du nord. (เจ้าสวมหน้ากากนุ่มนิ่มนั่นตบตาพวกมนุษย์ครึ่งเทพที่โง่เขลาได้แนบเนียนดีนัก แต่จำไว้นะ คีอาร์ ลมเหนือไม่มีวันอ่อนโยน และเจ้าก็คือลมเหนือ)” บอเรอัสโน้มตัวลง ดวงตาสีน้ำแข็งสบเข้ากับดวงตาเทาอมเขียวของเธอโดยตรง “Préserve cette absence de cœur. Elle est une armure plus solide que les murs du camp Half-Blood. Ne laisse jamais la chaleur des faibles te faire fondre, car le jour où tu auras un cœur, tu perdras une part de ta puissance. (จงรักษาความไร้หัวใจนี้ไว้เถอะ มันคือเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งกว่ากำแพงค่ายฮาล์ฟบลัดเสียอีก อย่าได้ปล่อยให้ความอบอุ่นของพวกอ่อนแอมาละลายเจ้า เพราะเมื่อไหร่ที่เจ้ามีหัวใจ เจ้าจะสูญเสียพลังบางอย่างของเจ้าไป)”

“C’est une faiblesse… le vent du nord que nous incarnons est solitude et détachement. (มันคือความอ่อนแอ…ลมเหนือของเรา คือความสันโดษ ความไร้ตัวตน)”

เสียงของเขาหนักแน่นแต่ไม่ใช่คำสาป มันคือคำเตือนที่มาพร้อมรอยยิ้มแปลก ๆ ของคนที่ภูมิใจในเลือดเนื้อของตนเอง คีอาร์รับฟังโดยไม่ตอบกลับทันที เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ อย่างผู้เข้าใจตรรกะของคำพูดนั้นมากกว่าความรู้สึก 

แต่บอเรอัสยังไม่จางหายไปเสียทีเดียว เพราะเมื่อเข้าใกล้คีอาร์ เขาชะงักงัน เหมือนสัมผัสได้ถึงสิ่งบางอย่างในอากาศ กลิ่นโอโซนแผ่วจางแต่น่ารำคาญเข้ามาปะทะจมูกของเขา เทพเจ้าแห่งลมเหนือขมวดคิ้ว เสียงพึมพำต่ำในลำคอเหมือนฟ้าร้อง “Je sens une odeur… celle de la foudre qui tente de s’infiltrer dans ta tempête de neige. La fille de Zeus tourne autour de toi, n’est-ce pas ?  (ข้าได้กลิ่น... กลิ่นของสายฟ้าที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาในพายุหิมะของเจ้า ลูกสาวของซุสนั่นกำลังบินวนเวียนอยู่รอบตัวเจ้าสินะ)”

คีอาร์ขยับแว่นเล็กน้อยก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ “Si vous faites référence à sœur Earhart… les données indiquent qu’elle manifeste effectivement un intérêt interactionnel à mon égard. Toutefois, celui-ci ne dépasse pas le seuil susceptible d’affecter la stabilité de mon identité. (หากท่านหมายถึงคุณพี่แอร์ฮาร์ต... ข้อมูลระบุว่าเธอมีความสนใจในเชิงปฏิสัมพันธ์กับดิฉันจริงค่ะแม้จะไม่แสดงออกมากนักและยืนยันได้ แต่ยังไม่ถึงเกณฑ์ที่จะส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของตัวตนของฉัน)”

คำตอบนั้นทำให้บอเรอัสหัวเราะในลำคออีกครั้ง เสียงหัวเราะคล้ายเสียงลมพัดผ่านหุบเขา “Sois prudente, Kiara. (ระวังไว้ให้ดี คีอาร์)” เขาเอ่ยช้า ๆ ดวงตานั้นวาววับเหมือนน้ำแข็งใต้แสงจันทร์ “La foudre peut faire fondre la glace. Mais si tu demeures suffisamment immobile… tu peux geler l’atmosphère au point d’empêcher les aigles de Zeus de voler. (สายฟ้าอาจทำให้น้ำแข็งละลายได้ แต่ถ้าเจ้านิ่งพอ... เจ้าก็สามารถแช่แข็งชั้นบรรยากาศจนนกอินทรีของซุสบินไม่ออกเลยทีเดียว)”

เทพบอเรอัสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ น้ำเสียงเริ่มเข้มขึ้น “Ne laisse pas cette pilote perturber ton système… à moins que… (อย่าให้นักบินนั่นมาทำให้ระบบของเจ้าพัง เว้นเสียแต่ว่า…)” มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “Tu n’y voies un bénéfice à tirer d’une alliance avec la foudre. (เจ้าจะมองเห็นผลกำไรจากการเกี่ยวดองกับสายฟ้านั่น)” คีอาร์ไม่ได้ตอบ เธอเพียงยืนนิ่ง ดวงตาเรียบเฉยเหมือนผืนน้ำแข็งที่ไม่สะท้อนความรู้สึกใด เธอเพียงก้มศีรษะน้อย ๆ ราวกับตอบรับคำสอนของเจ้าแห่งพายุในฐานะข้อตกลงมากกว่าคำเตือน

บอเรอัสหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังลั่นจนเปลวไฟในกองเฮสเทียสะเทือน แล้วทันใดนั้น ร่างของเทพเจ้าก็ระเบิดออกเป็นพายุหิมะสีขาวโพลน แผ่กระจายไปทั่วลานจนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเกล็ดน้ำแข็งที่หมุนวน ปะทะเปลวไฟจนมันดับวูบไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นอีกครั้งเป็นเปลวสีฟ้าใส

เมื่อทุกอย่างสงบลง พื้นรอบกองไฟกลายเป็นสีขาวโพลน ปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งหนาแน่นจนสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเยือกเย็น คีอาร์ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบนั้น ผมสีบลอนด์ทองแดงสะท้อนแสงราวกับเปลวไฟต้องค้างบนหิมะ เธอคลายมือจากกระเป๋าแตงโม สูดลมหายใจเย็น ๆ เข้าเต็มปอด กลิ่นหอมของเพลย์มอร์แตงโมผสมกับไอเย็นของพายุยังลอยอยู่ในอากาศ เธอหันกลับไปทางค่าย แสงไฟจากบ้านพักไกล ๆ เริ่มส่องลอดต้นไม้เข้ามา เธอเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ เหมือนทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงกระบวนการหนึ่งในสมการที่เธอวางไว้

ข้างหลัง เฮสเทียไฟลุกโชติช่วงขึ้นอีกครั้ง แต่เปลวไฟนั้นไม่ใช่สีส้มอบอุ่น หากเป็นสีฟ้าสดใส... เยือกเย็นและงดงาม เหมือนลมหายใจสุดท้ายของบอเรอัสที่ยังคงทิ้งร่องรอยของตนไว้ในค่ายและในโลหิตที่ไหลเวียนของลูกสาวเขา... และหัวใจของก้อนน้ำแข็งเดินได้อย่างคีอาร์ก็โดนอุดด้วยน้ำแข็งอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ก้อนน้ำแข็งของแม่ แต่เป็น...

ของพ่อ...

สร้างคลังกระท่อมหมายเลข 28 บอเรอัส

ส่งสินสงคราม : เขาแจ็คคาโลป 1 ชิ้น ขนฮาร์ปี้ 1 เส้น ขวดเลือดชูปาคาบรา 1 ขวด เขี้ยวลูซก้า 1 ชิ้น เขาแวนมิเทอร์ 1 เขา เกล็ดซาลาแมนเดอร์ 1 ชิ้น และเขี้ยวแวมไพร์ 1 ชิ้น

รวม 7 ชิ้น 7 ชนิด

จ่าย 100 ดรักม่าแทนค่าความศรัทธาแก่เทพ (จ่ายแล้ว)

[ขอใช้กระทู้เดิมเพราะทำไว้แล้ว]

เผาค่าความศรัทธาแก่เทพ

ข้า คีอาร์ โซล็อตล์ ขอมอบศรัทธาต่อเหล่าเทพแก่ เทพบอเรอัส จำนวนศรัทธาที่มอบให้: 2000 แต้ม

(ทุก ๆ 1000 ศรัทธา = 50 ความโปรดปรานต่อเทพองค์นั้น) = ได้รับความโปรดปราน +100

รางวัล : [GOD-32-1] บอเรอัส

โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

Eloise HEROES

วันที่ 20 ธันวาคม 2025
เวลา 01:00 น.

เสียงใบมีดดุมล้อที่ตัดผ่านอากาศดังกริ๊งรัวเร็วขนาบข้างน่องที่สั่นเทิ้มของเอโลอิส ความร้อนจากลมหายใจของม้าศึกปะทะเข้ากับชุดเกราะจนเธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่แผ่ออกมาจากสัตว์ร้ายที่เป็นตัวแทนของเทพแห่งสงคราม ร่างในชุดเกราะที่หนักอึ้งและโชกโชนไปด้วยคราบโคลนพุ่งทะยานเข้าสู่ลานกว้างใจกลางกระท่อมทั้งหมด แสงจากกองไฟของเฮสเทียสว่างวาบขึ้นเบื้องหน้า ทว่าความหวังที่จะได้หยุดพักพังทลายลงในพริบตา เมื่อเสียงคำรามเหี้ยมเกรียมดังขึ้นกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเธอ

“ใครสั่งให้หยุด! วิ่งวนรอบกองไฟเดี๋ยวนี้! ห้ารอบ! ถ้าม้าฉันชนหลังเธอแม้แต่นิดเดียว...รอบที่หกจะเริ่มทันที!”

แคลรีสคำรามพลางบังคับรถม้าศึกให้เข้าโค้งวงแคบอย่างชำนาญ เธอใช้หอกไมเมอร์ชี้สั่งการราวกับเพชฌฆาตที่กำลังต้อนนักโทษ เอโลอิสเค้นเสียงคำรามที่แหบพร่าออกจากลำคอที่แห้งผาก เธอต้องฝืนแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง ก้าวเท้ากระแทกพื้นหินเป็นจังหวะหนักหน่วงเพื่อวนรอบกองไฟ เปลวไฟสีทองวูบไหวตามแรงลมที่รถม้าศึกสร้างขึ้น ความร้อนจากกองไฟปะทะกับความร้อนในชุดเกราะจนเอโลอิสรู้สึกเหมือนปอดกำลังจะละลาย

ท่ามกลางกลุ่มชาวค่ายที่ยืนดูด้วยความตระหนก ร่างสูงใหญ่กำยำของวายาก้าวออกมาจากมุมมืดของกระท่อม เขาคือชายหนุ่มที่มีรูปร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่น กล้ามเนื้อแขนและไหล่ของเขาดูแน่นหนาราวกับถูกแกะสลักจากศิลา ทว่าใบหน้าของเขากลับเรียบเฉยไร้ซึ่งการแสดงอารมณ์ใด ๆ ดวงตาของเขานิ่งสงบจนเดาทางไม่ออกตามประสานักประดิษฐ์ผู้สันโดษและอินโทรเวิร์ดขั้นสุด เขาเพียงแค่ยืนกอดอกนิ่ง ๆ เฝ้ามองดูน้องสาวถูกเคี่ยวกรำอย่างทารุณด้วยสายตาที่ซ่อนความห่วงใยไว้ภายใต้ท่าทางนิ่งขรึม

“นั่นมันคุณเอโลอิสนี่ขอรับ” เคอร์ติส เจ้านกกระทาคู่ใจของเอโลอิส กระพือปีกพรึบพรับอยู่บนบ่าของวายา ดวงตากลมโตของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดเสียวเมื่อเห็นรถม้าศึกสีแดงพุ่งเฉียดเอโลอิสไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด “โอ้...ทวยเทพทรงโปรด! นั่นมันไม่ใช่การฝึกแล้วนะขอรับ นี่มันทรมานกันชัด ๆ”

วายายังคงนิ่งเงียบ ไม่เอ่ยคำใดออกมา แต่กรามที่ขบกันแน่นจนเห็นรอยนูนของกล้ามเนื้อที่ข้างแก้มเป็นสัญญาณเดียวที่บ่งบอกว่าเขากำลังไม่สบอารมณ์กับการฝึกที่เกินขีดจำกัดนี้ เขามองดูเอโลอิสที่ร่างกายโอนเอนเหมือนไม้ใกล้ฝั่ง ทว่าฝีเท้ากลับยังถูกบีบให้สับเดินต่อไปอย่างต่อเนื่องตามคำสั่งของแคลรีส

“รอบที่สาม! เร็วขึ้นอีกยัยช่างเหล็ก! อย่าทำตัวเป็นหอยทากตะคริวกิน!” แคลรีสยังคงสะบัดแส้เสียงดัง เพียะ! ปลุกขวัญและทำลายสมาธิของเอโลอิสอย่างไม่หยุดหย่อน

เมื่อครบห้ารอบที่ดูยาวนานดั่งชั่วนิรันดร์ เอโลอิสพยายามจะชะลอความเร็วลงด้วยหวังว่าภารกิจจะสิ้นสุดที่กองไฟเฮสเทีย แต่แคลรีสกลับกระตุกบังเหียนให้ม้าศึกพุ่งขนาบหน้า บีบให้เอโลอิสต้องหักเลี้ยวออกจากลานกว้างมุ่งหน้าสู่เส้นทางลาดชันที่มุ่งตรงไปยังเนินฮาล์ฟบลัด

“ไปที่เนิน! วิ่งไต่ขึ้นไปจนถึงยอด!” แคลรีสแผดเสียงสั่ง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของพวกบุตรแห่งแอรีสที่เริ่มเดินตามมาดูการฝึกมหาโหดนี้

“พี่มัน...ปีศาจชัด ๆ!” เอโลอิสเค้นเสียงด่าออกมาขณะที่ต้องเริ่มวิ่งไต่ระดับความสูงขึ้นไปตามเนินดินที่ลื่นแฉะด้วยน้ำค้างยามดึก เกราะที่หนัก 30 กิโลกรัมบัดนี้รู้สึกเหมือนมันทวีคูณน้ำหนักขึ้นในทุกย่างก้าวที่ชันขึ้น แรงโน้มถ่วงกำลังดึงรั้งเธอลงมา แต่ใบมีดที่ดุมล้อรถม้ากลับผลักดันเธอให้ต้องตะเกียกตะกายขึ้นไปท่ามกลางความมืดมิด

วายามองตามร่างของน้องสาวที่กำลังถูกไล่กวดหายลับไปในเงามืดของเนินเขาด้วยสายตาที่เริ่มขุ่นมัว เขาหันไปพยักหน้าให้เคอร์ติสเพียงนิดเดียวโดยไม่พูดอะไร แต่นั่นคือคำสั่งที่รู้กันดี

“กระผมจะรีบบินไปดูลาดเลาเองขอรับ!” เจ้านกกระทารีบออกตัวบินถลาไปตามทิศทางของรถม้าศึกที่ทิ้งฝุ่นและรอยล้อไว้เบื้องหลัง ขณะที่วายาเองก็เริ่มก้าวเท้าเดินตามไปอย่างมั่นคง แม้ท่าทางจะดูนิ่งขรึมแต่ความเร็วในการเดินของเขานั้นน่าทึ่ง ร่างยักษ์ของเขากลืนหายไปกับความมืดมิดของเนินเขาเพื่อติดตามดูบทสรุปของการฝึกนรกครั้งนี้

เสียงหัวเราะห้าว ๆ ของแคลรีสยังคงดังสะท้อนก้องไปตามขุนเขา สลับกับเสียงหอบหายใจกระชากวิญญาณของเอโลอิสที่ยังคงต้องสู้กับน้ำหนักมหาศาลและความชันที่ไร้ความปรานี โดยมีสายตาที่นิ่งสงบดุจผิวน้ำของพี่ชายร่างยักษ์คอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่จากเงามืด...

ฝึกครั้งที่ 4 Endurance Run (4)

@God