[กระท่อมหมายเลข 28] ห้องนอนรวม

bed room Frozen, Shared, Luminous

ห้องนอน บ้านหมายเลข 28

ห้องนอนรวมอยู่เหนือบันไดน้ำแข็งใต้หลังคาแสงออโรรา เตียงเดี่ยวแต่ละหลังทำจากน้ำแข็งเรืองแสงสีฟ้า จัดวางอย่างห่างกันเพื่อความเป็นส่วนตัว พื้นหิมะนุ่มปกคลุมห้อง เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดสร้างจากหิมะอมตะและน้ำแข็งใส สร้างบรรยากาศเย็นสบายและมีพื้นที่สำหรับนั่งเล่นเล็ก ๆ ภายในห้องเช่นเดียวกัน

❄️❄️ Sleep on beds of glowing ice, watched over by the eternal Arctic Aurora.❄️❄️

Xolotl HONOR

วันที่ 26 เดือน ตุลาคม ปี 2025

เวลาเช้า เวลา 07.00 น. ณ บ้านพักหมายเลข 28 ห้องนอนรวม

◀️┃▶️

เช้าวันใหม่ที่บ้านพักหมายเลข 28 มาถึงพร้อมแสงอ่อนสีเงินที่สะท้อนผ่านเพดานน้ำแข็งเป็นระลอกคลื่นเยือกใส เสียงลมเหนือพัดผ่านนอกหน้าต่าง ทำให้ม่านหิมะโปร่งบางพลิ้วไหวราวลมหายใจของโลก คีอาร์เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเงียบงัน ผมสีบลอนด์ทองแดงส่องประกายอ่อนในแสงยามเช้า ขณะที่อากาศเย็นล้อมรอบตัวเหมือนอ้อมแขนของหิมะที่มีชีวิต 

เตียงของเธอทำจากน้ำแข็งเรืองแสงสีฟ้าอ่อน วางอยู่ในแนวสมมาตรกับเตียงอื่น ๆ รอบห้อง ความเรียบกริบของห้องนี้ทำให้เธอรู้สึกพอใจ ไม่มีเสียงรบกวน ไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหวเกินจำเป็น พื้นปกคลุมด้วยหิมะหนานุ่ม ดุจพรมที่ไม่เคยรู้จักฝุ่นหรือความร้อน ทุกอย่างถูกออกแบบอย่างแม่นยำและงดงามจนดูเหมือนภาพจำลองในหัวของใครบางคนที่รักระเบียบพอ ๆ กับเธอเอง

คีอาร์ขยับตัวช้า ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งหลังตรง ผ้าห่มไหมสีเทาอมเงินร่วงลงมาเป็นคลื่น เธอมองฝ้าเพดานที่ส่องแสงออโรราแผ่วเบา รู้สึกถึงไอเย็นที่ซึมเข้าสู่ผิวและลมหายใจ เธอชอบความรู้สึกนี้ ความนิ่งที่ไม่ต้องแสร้งทำ ความเยือกเย็นที่ไม่ต้องยิ้มตอบ นาฬิกาในหัวเธอแจ้งเตือนว่าตอนนี้เป็นเวลาที่ปกติเธอควรลุกไปเรียน แต่โลกในตอนนี้ไม่มีบทเรียน ไม่มีโรงเรียน ไม่มีแม่ที่คอยบังคับตารางเวลาอีกแล้ว เหลือเพียงค่ายที่เรียกตัวเองว่า Half-Blood Camp และกองเอกสารที่ยังรอการลงชื่อรับรองผู้ปกครองใหม่ เรื่องที่เธอไม่เข้าใจนัก

เธอคิดถึงกฎระเบียบของมนุษย์ในเมืองใหญ่ บัตรประชาชน หมายเลขพลเมือง ระบบภาษี แล้วตั้งคำถามเงียบ ๆ ในใจว่า เทพเจ้ามีสิ่งเหล่านี้ไหม? หรือพวกเขาเพียงอ้างสิทธิ์โดยไม่ต้องมีเอกสารใด ๆ รองรับ? คำถามนั้นจางหายไปพร้อมกับไอเย็นจากลมหายใจที่เปลี่ยนเป็นหมอกจาง ๆ

คีอาร์ยกมือแตะปลายแว่นให้เข้าที่ ก่อนจะลุกขึ้นยืน หิมะบนพื้นส่งเสียงเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้า ขณะที่เธอก้าวไปยังหน้าต่าง กระจกเย็นเฉียบแตะปลายนิ้วจนชา ภายนอกคือป่าสนที่ถูกหิมะคลุมเป็นผืนเดียวกัน ลมเหนือยังคงพัดแผ่วเหมือนเสียงของพ่อที่เธอไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ

เธอจำคำแนะนำของคนในค่ายได้ ‘ลูกครึ่งเทพต้องฝึกฝนและเคารพรูปปั้นของผู้ปกครองของตน’ เมื่อคิดถึงคีอาร์ถอนหายใจเบา ๆ ความเย็นจากกระจกไหลซึมเข้ามาในหัวใจที่ไม่อุ่นอยู่แล้ว

“เคารพงั้นเหรอ...” เธอพูดกับตัวเองเสียงแผ่ว สายตาเรียบเฉยเหมือนผิวน้ำแข็ง “ฉันไม่เห็นความจำเป็นตรงไหนเลย” คำพูดนั้นไม่มีน้ำหนักของการกบฏ มันเป็นเพียงข้อสรุปทางตรรกะ เพราะการคำนับเทพเจ้าที่ไม่เคยช่วยชีวิตเธอ ไม่ได้สร้างคุณค่าทางเหตุผลใด ๆ ให้สมการการดำรงอยู่ของเธอเลยแม้แต่น้อย

เธอหมุนตัวกลับ มองห้องพักอีกครั้ง เตียงทุกเตียงถูกจัดวางในระยะเท่ากัน ผ้าห่มพับอย่างสมมาตร หมอนอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม เส้นแสงจากเพดานสะท้อนบนพื้นหิมะอย่างสมดุลราวกับภาพในสมองของนักคำนวณ คีอาร์ยกผมที่หล่นลงมาปรกหน้า เกลี่ยมันไปด้านหลังอย่างเรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้อง เสียงฝีเท้าบนหิมะยังคงสม่ำเสมอ เธอไม่เร่ง ไม่ช้า ทุกย่างก้าวมีเหตุผลและทิศทาง

ระหว่างเดินลงบันไดน้ำแข็ง เธอมองเห็นรูปปั้นบอเรอัสตั้งอยู่กลางโถงบูชาที่เป็นน้ำแข็งอยู่ไกล ๆ ร่างสูงในอาภรณ์พายุ หน้าตาเข้มงวดเหมือนความหนาวเองที่แปลงเป็นมนุษย์ ลมหิมะหมุนรอบรูปปั้นนั้นราวกับกำลังมีชีวิต คีอาร์หยุดมองอยู่ห่าง ๆ ไม่มีคำอธิษฐาน ไม่มีความรู้สึกศรัทธา มีเพียงความคิดที่แล่นขึ้นในหัวว่า สิ่งนี้… คือสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า “พ่อ”? เธอยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะขยับนิ้วแตะลูกอมในกระเป๋าเสื้อ คลี่กระดาษห่ออย่างเงียบงัน กลิ่นแตงโมผสมเมนทอลแผ่ซ่านไปทั่วอากาศ เธออมลูกอมไว้ ปล่อยให้ความเย็นคมกล่อมปลายลิ้น

Xolotl HONOR

วันที่ 15 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเช้า เวลา 06.00 น. ณ บ้านบอเรอัส

◀️┃▶️

เช้าวันเสาร์ปลายฤดูใบไม้ร่วงมาเยือนค่ายฮาล์ฟบลัดด้วยความเยือกเย็นแบบที่คีอาร์มักชอบเป็นพิเศษ ท้องฟ้าถูกเคลือบด้วยม่านสีเทาอ่อนและเมฆบางที่ลอยต่ำเหมือนหายใจเข้าออกช้า ๆ ของฤดูที่กำลังจะตายไป ลมเหนือพัดผ่านหน้าต่างไม้ของกระท่อมบอเรอัสพาเอาความเย็นจัดแบบเฉพาะตัวของสายเลือดเธอเข้ามาทักทายก่อนใคร 

คีอาร์ลืมตาอย่างเงียบงัน ดวงตาเทาอมเขียวสะท้อนสภาพห้องพักที่เรียบเป็นระเบียบราวสถาปัตยกรรมจำลอง ทุกสิ่งถูกวางไว้ตำแหน่งเดิมทุกวัน ไม่มีสิ่งใดหลุดจากรูปแบบที่เธอจัดไว้แม้แต่ครึ่งนิ้ว เธอไม่ใช่คนที่ตื่นอย่างสดใส แต่ตื่นอย่างมีเหตุผลเพราะต้องตื่น เธอลุกจากเตียงอย่างช้า ๆ เหมือนคำนวณแรงที่ใช้เพื่อไม่ให้ผ้าห่มหล่นผิดทิศ ลากปลายเท้าไปหยุดที่หน้ากระจกไม้สีซีดแล้วมองภาพสะท้อนของตัวเองที่ยืนอยู่อย่างสงบ ใบหน้าที่ดูอ่อนโยนและปลอดภัยสำหรับสังคมยังอยู่ครบ แต่ในดวงตานั้นไม่มีประกายใดที่เหมือนเด็กสาววัยสิบห้าปกติ มีเพียงความว่างเปล่าที่ถูกจัดระเบียบตามแบบฉบับของสติปัญญาเย็นเฉียบเท่านั้น

เธออาบน้ำด้วยความรวดเร็วและมีแบบแผน เปิดน้ำอุ่นเพียงชั่วครู่แล้วหมุนกลับไปหาน้ำเย็นจัดที่ทำให้ผิวหนังของเธอรู้สึกตื่นในแบบที่แท้จริง หลังจากนั้นเธอเช็ดตัวด้วยผ้าฝ้ายเนื้อหนาอย่างเป็นจังหวะ ใจของเธอเริ่มวางแผนวันล่วงหน้า เส้นทางไปยังย่านบอร์ดเวย์ของนิวยอร์ก ระยะเวลาเดินทาง ความแออัดที่คาดการณ์ไว้ สภาวะอากาศที่อาจเปลี่ยนกลางทาง รวมถึงความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นเมื่อไปพบเอมีเลียตามนัด

คีอาร์หยิบชุดเดรสกระโปรงแนว Dark Academia แบบที่เธอใส่ประจำออกมา เสื้อคอสูงสีครีม ผ้าคลุมไหล่ไหมสีดำสนิท และกระโปรงพลีทยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ชุดเรียบ นุ่ม และมีความขรึมของชนชั้นผู้มีการศึกษาอย่างที่แม่เธอเคยกำชับไว้เสมอเวลาพาเธอไปยังงานเลี้ยงสังคมในฐานะเคาน์เตสฝึกหัด

แต่วันนี้เธอเพิ่มรายละเอียดเล็กน้อย กระดุมทองแดงตรงอกหนึ่งเม็ด แหวนวงบางเงินเย็นที่เพิ่มความประณีตให้มือของเธอ และการเกล้าผมต่ำที่ทำให้ใบหน้าของเธอดูอ่อนหวานขึ้นกว่าปกตินิดเดียวแบบที่ถ้าคนไม่สังเกตคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอตั้งใจ 

ทั้งหมดนี้ไม่ได้ทำเพื่อความพิเศษ แต่ทำเพื่อสร้างความรู้สึกเป็นกันเองและน่าเชื่อถือกับรุ่นพี่เอมีเลียต่างหาก

ความคิดคำนวณหมุนไปอย่างราบรื่น ไม่มีความตื่นเต้นหรือคาดหวัง มีเพียงการเตรียมตัวล่วงหน้าเพื่อรับมือสถานการณ์แบบที่ก่อให้ความเสี่ยงน้อยที่สุด

หลังแต่งตัวเสร็จ คีอาร์หยิบแว่นกลมคู่ใจขึ้นมาสวม มันลบความแหลมคมของดวงตาของเธอ ทำให้เธอดูเหมือนเด็กสาวที่บริสุทธิ์ ใสซื่อ และไว้ใจได้ ภาพลักษณ์ที่เธอสร้างเองอย่างละเอียด คีอาร์เดินออกจากห้องไปพร้อมลมหายใจเย็นจัดที่ทำให้ผมของเธอสั่นไหวเบา ๆ จากนั้นเธอมุ่งหน้าตรงไปยังบริเวณเตาไฟบูชาเทพหน้าโรงอาหารตามที่เธอทำทุกครั้งก่อนออกจากค่าย

Xolotl HONOR

วันที่ 03 เดือน มกราคม ปี 2026

เวลาเช้า เวลา 07.00 น. เป็นต้นไป ณ ห้องนอนรวม

◀️┃▶️

แสงสีน้ำเงินอ่อนสะท้อนผ่านเพดานน้ำแข็งเหนือศีรษะ ทำให้ทั้งห้องเต็มไปด้วยแสงสว่างเยือกเย็นราวกับอยู่ใต้ทะเลน้ำแข็ง ผนังแต่ละด้านประดับด้วยผลึกหิมะที่ส่องประกายระยับ ดวงอาทิตย์ด้านนอกยังไม่ขึ้นสูงมากนัก แสงเช้าจาง ๆ ส่องลอดม่านขาวบางเข้ามาแตะปลายเตียง คีอาร์ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ เสียงลมหายใจของเพื่อนร่วมห้องในบ้านบอเรอัสยังคงสม่ำเสมอ ไม่มีใครตื่น แต่ความนิ่งสงัดแบบนี้กลับทำให้เสียงในหัวของเธอดังขึ้นอย่างชัดเจน 

คำพูดของเทพบอเรอัสวนกลับมาอีกครั้ง สายฟ้าอาจทำให้น้ำแข็งละลายได้

เธอจ้องเพดานอยู่นาน ความหนาวในอากาศไม่ใช่สิ่งที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ แต่เป็นประโยคเดียวจากเทพเจ้าที่เริ่มกัดกินพื้นที่ในสมอง เธอเคยคิดว่าคำเตือนนั้นเป็นเพียงอุปมาเชิงกวีของเทพผู้หยิ่งผยอง ทว่าตอนนี้มันเริ่มฟังดูเหมือนสมการจริงที่เธอต้องคำนวณ

คีอาร์พลิกตัวช้า ๆ บนเตียงน้ำแข็งที่ส่องแสงสีครามจากข้างล่าง ผมสีบลอนด์ทองแดงกระจายบนหมอนสีเทา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าที่ปกติเรียบนิ่งเริ่มมีร่องรอยของความคิดหนัก สายฟ้าในค่ายฮาล์ฟบลัด มันมีตัวตนจริง และชื่อของมันคือ เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต

เดิมที เอมีเลียสำหรับเธอคือแค่ตัวแปรเล็ก ๆ เสียงดังน่ารำคาญ ชอบพุ่งเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว แต่ก็เป็นข้อมูลที่น่าสนใจพอสมควรสำหรับการสังเกตพฤติกรรมมนุษย์กึ่งเทพ เธอชอบวิเคราะห์การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายมากกว่าพูดด้วยซ้ำ ทว่าหลังจากคำเตือนของบอเรอัส ความรู้สึกต่อการเข้าใกล้นั้นกลับกลายเป็นสมการที่เริ่มไม่สมดุล

ศัตรูทางธรรมชาติ…? 

คำนี้วนซ้ำในหัวเธออย่างไม่มีเหตุผล คีอาร์พยายามใช้เหตุผลอธิบาย มันอาจเป็นแค่ลักษณะเชิงสัญลักษณ์ลมเหนือกับสายฟ้าไม่เข้ากัน ความเย็นจัดกับพลังอุณหภูมิสูงคือภาวะตรงข้าม แต่ในเชิงจิตวิทยา บอเรอัสอาจกำลังบอกว่าเธอกำลังมีรอยร้าวในระบบการป้องกันจิตใจตัวเอง

คีอาร์หลับตาลงพลางสูดลมหายใจลึก เสียงเครื่องวัดความเย็นของระบบทำความเย็นใต้พื้นดังเบา ๆ เหมือนเสียงหัวใจที่เต้นอย่างเป็นระบบ “ผลกระทบเชิงจิตใจ...” เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง “ไม่ควรจะมี...” แต่ลึกลงไปในใจ คีอาร์รู้ว่ามันมี เธอรู้สึกได้ว่าการอยู่ใกล้เอมีเลีย เสียงหัวเราะดังเกินไปของอีกฝ่าย การพูดจาโผงผางไร้แบบแผน การจ้องตาตรง ๆ โดยไม่เว้นระยะ ทุกอย่างนั้นทำให้หน้ากากที่เธอสวมไว้เริ่มร้าวในระดับที่จับสัญญาณได้

เธอเคยเชื่อว่าตัวเองสามารถจำลองความอบอุ่นได้อย่างสมบูรณ์แบบ ต้องยิ้มอย่างพอดี พูดสุภาพในระดับที่ทำให้คนไว้ใจ แต่ไม่พอที่จะทำให้ใครอยากรู้จักจริง ๆ ทว่าทุกครั้งที่เอมีเลียเข้ามา เธอกลับพูดเกินคำจำกัดความของจำเป็นหรือไม่ก็แสดงอารมณ์เล็กน้อยเกินค่ามาตรฐานของตัวเอง

หรือว่าความถี่ของไฟฟ้าในสมองฉันเปลี่ยนไปกันนะ... ความคิดนั้นผุดขึ้นแบบตรรกะเปล่า ๆ แต่กลับฟังดูสมเหตุสมผลสำหรับคีอารผ์เอง เธอรู้ดีว่าอารมณ์คือปฏิกิริยาเคมี ความอบอุ่นคือพลังงาน ความอบอุ่นมากไปทำให้น้ำแข็งละลาย และตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกถึงสิ่งที่คล้ายอุณหภูมิแปรผันภายในจิตใจตัวเองจริง ๆ

คีอาร์ลุกจากเตียงในที่สุด เธอสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีเทาอ่อนและคลุมทับด้วยผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์สีเงิน เสื้อผ้าที่ออกแบบให้เข้ากับบรรยากาศเย็นจัดอย่างสมบูรณ์ เธอจัดผมหน้าม้าที่เริ่มชี้เพราะไฟฟ้าสถิตก่อนสวมแว่นตาทรงกลม กวาดตามองรอบห้องเพื่อแน่ใจว่าทุกอย่างยังคงอยู่ในระเบียบ ทุกเตียงถูกจัดเรียงสมมาตร ผ้าห่มพับเรียบเหมือนภาพในแคตตาล็อก ไม่มีสิ่งใดผิดที่ผิดทาง แต่ในหัวเธอกลับรู้สึกไม่เหมือนเดิม บางอย่างในความสงบสมบูรณ์แบบนี้มันรบกวนขึ้นเล็กน้อย

คีอาร์หยิบกระเป๋าผ้าใบเล็กจากหัวเตียง เดินผ่านม่านโปร่งสีขาวที่ปลิวเบา ๆ ตามแรงลมข้างในห้อง เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นน้ำแข็งแผ่วสม่ำเสมอ แต่ละก้าวเหมือนการคำนวณทางคณิตศาสตร์ที่แม่นยำ ขณะผลักประตูออกสู่โถงทางเดินของบ้านหมายเลข 28 เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบา 

“ต้องคำนวณใหม่... ความสัมพันธ์นี้อาจเป็นความเสี่ยงที่ไม่ได้อยู่ในแผนเดิมของเรา…”

Xolotl HONOR

วันที่ 04 เดือน มกราคม ปี 2026

เวลาดึก เวลา 04.00 น. เป็นต้นไป ณ ห้องนอนรวม บ้านบอเรอัส

◀️┃▶️

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืนภายในกระท่อมหมายเลข 28 บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยไอเย็นที่แผ่ออกมาจากผนังอิฐหิมะอมตะ แสงออโรราบอเรอลิสใต้เพดานหลังคาน้ำแข็งส่องประกายพริ้วไหวเป็นเฉดสีเขียวอมฟ้า สะท้อนลงบนพื้นหิมะนุ่มละเอียดที่ปกคลุมทั่วห้องนอนรวมอย่างสงบ คีอาร์นั่งอยู่บนเตียงเดี่ยวที่สลักจากน้ำแข็งเรืองแสงสีฟ้าซึ่งตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวและเว้นระยะห่างจากเตียงอื่นเพื่อความเป็นส่วนตัวตามระเบียบที่เธอพึงใจ 

มือเรียวบางกำลังจัดวางอุปกรณ์ลงบนเฟอร์นิเจอร์น้ำแข็งใสอย่างเป็นระบบ ก่อนที่ความเงียบจะถูกขัดจังหวะด้วยแรงสั่นสะเทือนและเสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนเดดาลัสที่วางอยู่ข้างกาย หัวคิ้วของเด็กสาวขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อปรากฏชื่อบนหน้าจอ เธอถอนหายใจออกมาเป็นไอสีขาวจาง ๆ ก่อนจะตัดสินใจกดรับสายวิดีโอคอลที่ถูกส่งมาอย่างอุกอาจกลางดึก

ภาพบนหน้าจอแสดงให้เห็นใบหน้าของเอมีเลีย แอร์ฮาร์ต ที่ดูเคร่งเครียดผิดปกติ แสงไฟสลัวจากฝั่งนั้นทำให้แววตาของนักบินสาวดูจริงจังจนคีอาร์ต้องชะงักความคิดที่จะตำหนิเรื่องเวลา “คุณหนูลมหนาว ฟังพี่นะ พี่มีเรื่องด่วนจริง ๆ” เอมีเลียกรอกเสียงผ่านสายด้วยน้ำหนักที่หนักแน่น “พี่ขอใช้สิทธิ์คำขอที่เราตกลงกันไว้เมื่อกลางวันเลยก็แล้วกัน ดูเหมือนเธอจะต้องเปลี่ยนแผนการเดินทางกับพี่เสียหน่อยแล้ว”

คีอาร์นิ่งฟังด้วยแววตาเย็นชาแต่แฝงความสงสัย “หมายความว่ายังไงคะรุ่นพี่? ระบบที่ฉันวางไว้สำหรับการเดินทางวันที่ 5...”

“เลื่อนออกไปก่อนค่ะ” เอมีเลียขัดขึ้นอย่างรวดเร็ว “วันที่ 7 มกราคมนี้ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เธอต้องไปที่หนึ่งกับพี่ เราต้องไปรับมือกับอินทรีทองคำเพื่อทำแบบทดสอบของท่านพ่อด้วยกัน พี่ต้องการพลังของเธอ... เจอกันที่ประตูค่ายนะ” ยังไม่ทันที่คีอาร์จะได้ประเมินความเสี่ยงหรือเอ่ยปากทักท้วงถึงความสมเหตุสมผลของแผนงานที่ถูกรื้อถอน เอมีเลียก็ปรับเปลี่ยนสีหน้าจากความเคร่งเครียดมาเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับขยิบตาให้กล้องหนึ่งครั้งอย่างเป็นกันเอง

“ห้ามปฏิเสธล่ะ เพราะนี่คือคำสั่ง เจอกันนะคุณหนู”

หน้าจอตัดดับไปทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า คีอาร์จ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองบนจอมือถือนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกมัดมือชกอย่างไม่เป็นธรรมพุ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนังที่เย็นเฉียบ

‘ไร้ระเบียบสิ้นดี...’ เธอคิดในใจพลางกำสมาร์ตโฟนแน่นขึ้น ‘ทั้งที่ฉันคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว แต่รุ่นพี่กลับใช้ช่องโหว่ของสัญญามาทำลายตารางงานของฉันแบบนี้’

คีอาร์เอนหลังพิงกับหัวเตียงน้ำแข็งพลางมองดูแสงออโรราที่ขยับเขยื้อนอยู่เหนือศีรษะ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำตำหนิต่อการกระทำที่เอาแต่ใจของบุตรแห่งซุส ทว่าส่วนหนึ่งในตรรกะของเธอกลับเริ่มวิเคราะห์ถึงอินทรีทองคำและแบบทดสอบที่เอมีเลียกล่าวถึงอย่างเลี่ยงไม่ได้

เธอดึงผ้าห่มลายเกล็ดหิมะขึ้นมาคลุมกาย กลิ่นเมนทอลแตงโมจาง ๆ ในห้องช่วยให้สมองที่กำลังวุ่นวายเริ่มสงบลง ถึงจะเกลียดการถูกบังคับเพียงใด แต่หากนี่คือพันธนาการที่เธอต้องแลกเพื่อให้ได้มาซึ่งพลังที่ตื่นรู้ เธอก็จะยอมรับมันไว้ในฐานะตัวแปรที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง “วันที่ 7 สินะ...” คีอาร์พึมพำกับความว่างเปล่า แววตาคมกริบสะท้อนแสงสีฟ้าของน้ำแข็งอย่างแน่วแน่ “ฉันจะรอดูว่าแบบทดสอบของราชาแห่งเทพ จะคุ้มค่ากับเวลาที่ฉันเสียไปหรือเปล่า”