Ceres's Shrine ⋘ เทวสถานเซเรส ⋙

Moneka HONOR

วันที่ 15 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาเย็น เวลา 18.30 น. เป็นต้นไป ณ วิหารเซเรส

เอสต้ามาถึงวิหารเซเรสในที่สุด ดวงอาทิตย์ยามเย็นสาดแสงทองลงบนผืนดินที่อุดมสมบูรณ์จนแทบละลายเธอทั้งร่างในแสงอบอุ่นนั้น หญ้าสีเขียวอ่อนโอบล้อม เสียงน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ดังพรั่งพรูอยู่ตรงกลางวิหาร หอมกลิ่นข้าวสาลีสุกปนกับกลิ่นดอกไม้รอบทาง เธอหยุดยืนอยู่นิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเอ่ยขึ้นแผ่วเบา “...แม่...” เธอไม่ได้ถือช่อดอกไม้มาในมือแล้ว คราวนี้ไม่มีสิ่งของใดมาถวาย มีเพียงหัวใจและความรู้สึกที่บรรจุอยู่เต็มอก เอสต้าค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปหน้าบันไดของวิหาร ย่อตัวลงตรงหน้าประตูทองคำที่สลักลวดลายรวงข้าวและผลไม้ “หนูมาหาแล้วค่ะ แม่... ถึงจะไม่ได้เป็นโมนีก้าโดยตรง แต่หนูก็คือเธอเหมือนกัน...หมายถึงแค่หนูนะ ไม่นับบุคลิกอื่น ๆ ฮ่ะ ๆ”

สายลมอบอุ่นพัดผ่าน เสียงใบข้าวพลิ้วไหวราวกับเสียงหัวเราะของหญิงผู้โอบอุ้มชีวิต ดอกไม้รอบ ๆ เบ่งบานขึ้นราวกับมีชีวิต พลังงานสีทองเริ่มแผ่ออกจากใจกลางแท่นบูชาไหลมาหาเธออย่างช้า ๆ มันไม่ใช่เพียงแสง แต่คือความอบอุ่นที่แทรกซึมเข้าทุกส่วนของร่างกาย

ในขณะนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงแห่งธรรมชาติ เสียงของป่า เสียงแห่งชีวิต... โมนีก้า... และเจ้าด้วย เอสต้า... เทพีเป็นห่วงจิตใจของนางนัก ฝากเจ้าด้วยนะ

เอสต้าชะงัก ดวงตาสีเทาเงินเบิกกว้าง ก่อนจะระบายยิ้มอ่อน ๆ “เข้าใจแล้วค่ะ... จะดูแลเด็กคนนั้นเอง ไม่ให้ใจของเธอแตกละเอียดไปกว่านี้อีก” ลมสงบลง กลิ่นดอกไม้จางหาย เหลือเพียงความอบอุ่นในอกที่ยังคงสั่นสะเทือน พลังจากเทพีเซเรสแทรกซึมเข้าสู่ร่างของโมนีก้าหรือเอสต้าที่สวมร่างอยู่นั่นเอง ร่างเธอสั่นเทาเมื่อพลังบริสุทธิ์แห่งชีวิตทะลักเข้าสู่ทุกอณูเนื้อ ความรู้สึกเหมือนมีต้นไม้พันรากขึ้นในหัวใจ เสียงโลก เสียงดิน เสียงพืชทุกต้นทุกใบหลอมรวมกันเป็นหนึ่งในจิต

เธอกำมือแน่น ก่อนค่อย ๆ ลืมตา ดวงตาเปล่งประกายวาววับในแสงอาทิตย์สุดท้าย “พลังของแม่... นี่สินะ... การฟื้นฟูแห่งชีวิตบริสุทธิ์” รอบตัวเธอ พืชพรรณเริ่มงอกเงยขึ้นรวดเร็ว ดอกไม้ผลิบานไปตามทางเดิน แม้แต่หญ้าที่แห้งตายก็กลับมาเขียวชอุ่ม แต่เพียงชั่วครู่หลังจากนั้น ผืนดินกลับนิ่งสงบ ราวกับพลังทั้งหมดได้ถูกดูดซึมเข้าในร่างของเอสต้า

เธอเอามือแตะอกตัวเอง หัวเราะเบา ๆ “แหม่... ของแถมจากแม่แบบนี้ไม่เบาเลยนะคะ ขอบคุณค่ะ แต่หนูขอตัวก่อนละกัน ถ้าไม่กลับตอนนี้คงได้เป็นปุ๋ยให้ดินแม่แน่ ๆ” ว่าจบ เธอหมุนตัวเดินออกจากวิหารอย่างเบาแรง กลิ่นข้าวสาลียังอบอวลอยู่ในอากาศ ขณะดวงตะวันคล้อยต่ำเหนือขอบฟ้า เสียงของเอสต้าในร่างโมนีก้าดังขึ้นเบา ๆ ขณะเธอมุ่งหน้ากลับกองร้อยที่ 2

“บางทีนะ... คนที่ดีกับโมนีก้าจริง ๆ... คงเป็นครอบครัวกับพวกบ้านกองร้อยนั่นแหละ...” คำพูดนั้นเบาเสียจนแทบกลืนหายไปในเสียงลม แต่กลับทิ้งรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าเธอไว้

ปลดพลังเทพเซเรส

ฝืนป่าลวงตา (Lv.50) ใช้ตื่นรู้ 7 หน่วย

@God 

Moneka HONOR

วันที่ 16 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาเช้า เวลา 08.00 น. เป็นต้นไป ณ วิหารเซเรส

แสงอาทิตย์อ่อนยามเช้าทาบผ่านเนินเขา ส่งประกายสะท้อนผิวน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้าวิหารเซเรสจนระยิบระยับราวเพชรละลายบนหยาดน้ำค้าง เอสต้าก้าวเท้าเบา ๆ บนลานหินอ่อนสีขาว ผมสีเชอร์รี่เบอร์กันดี้สะท้อนประกายทองในแสงรุ่งอรุณ ดวงตาเงินคู่นั้นทอดมองไปยังประตูวิหารที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย รอยยิ้มบางจุดบนมุมปาก “สวัสดีตอนเช้าค่ะ แม่...” เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง หน้าประตูหินสลักรวงข้าวและผลไม้ หายใจลึก สูดเอากลิ่นหอมของเกสรและกลิ่นอุ่นจากดินชุ่มน้ำค้างเข้าเต็มปอด ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเหมือนกำลังพูดกับใครที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจ 

“วันนี้มาบอกว่าเจ้าตัวของโมนีก้าโอเคดีค่ะ... ทุกอย่างดีขึ้นแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วงนะ”

เมื่อพูดจบ เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มกว้างขึ้นอย่างคนที่รู้ว่าความอบอุ่นนั้นยังอยู่ตรงนี้ แม้ไม่มีร่างหรือเสียงใดตอบกลับ แต่สายลมกลับพัดผ่านใบไม้รอบลานให้ไหวสะเทือนราวกับคำตอบของพระแม่เอง ใบข้าวสาลีที่ถูกปลูกไว้ริมกำแพงเอนเอียงเข้าหาเธอทีละต้น เหมือนกำลังโบกมือรับรู้

ทันใดนั้น พลังบางอย่างก็เคลื่อนไหวขึ้นในอก มันอุ่นละมุนและแน่นเต็มหัวใจ แสงสีทองอ่อน ๆ ลอยขึ้นจากพื้นดิน ละอองเรืองแสงล้อมรอบร่างของเอสต้าไว้ เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างรู้ตัว “ให้ของขวัญอีกแล้วเหรอคะ... แม่เนี่ย ใจดีเกินไปแล้วนะ” ปลายนิ้วของเธอสัมผัสอากาศ พลังนั้นซึมเข้าผิวราวกับสายน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิต รู้สึกได้ถึงพลังที่คุ้นเคยของโมนีก้า พลังที่เชื่อมกันระหว่างสี่จิตในหนึ่งร่าง มันอบอุ่นจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใครอีกต่อไป “เฮ้อ... เริ่มจะเหมือนยัยโมนีก้ามากขึ้นทุกทีแล้วแฮะ” เธอพูดพลางหัวเราะในลำคอ

เมื่อแสงค่อย ๆ จางลง เธอลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นเบา ๆ จากกระโปรงก่อนมองกลับไปยังแท่นบูชา “ขอบคุณนะคะ แม่... ไว้จะกลับมาหาใหม่”

จากนั้นเอสต้าก็หมุนตัวออกจากวิหาร ก้าวลงบันไดด้วยจังหวะสบาย ๆ แสงเช้าส่องกระทบผมสีแดงให้ระยิบระยับ ดวงตาสีเงินมองไปยังทิศทางของเนินเทมเพิลที่ถัดออกไป รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอีกครั้ง “ต่อไป... พ่อหลวง(ความจริงอยากเขียนหลวงพ่อ)จูปิเตอร์สินะ” เธอพูดกับตัวเองพลางยืดแขนบิดขี้เกียจ แล้วเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ปลิวหายไปตามสายลม กลิ่นของพืชพรรณยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ เหมือนพระแม่เซเรสยังคงมองส่งลูกสาวคนหนึ่งของเธอไปด้วยความรัก

ปลดพลังเทพเซเรส

การฟื้นฟูแห่งชีวิตบริสุทธิ์ (Lv.120) ใช้ตื่นรู้ 30 หน่วย

เงื่อนไข: หัวใจเทพีเซเรส 10 ดวง☑️

กระซิบแห่งพงไพร ☑️

ผืนป่าลวงตา ☑️

การควบคุมธรนี ☑️

การควบคุมพืชขั้นสูง ☑️

Moneka HONOR

วันที่ 17 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาบ่าย เวลา 15.30 น. เป็นต้นไป ณ วิหารเซเรส

แสงแดดยามบ่ายอ่อนลงจนกลายเป็นสีทองนวลเมื่อเอสต้าในร่างของโมนีก้าเดินทางกลับมายังวิหารเซเรสอีกครั้ง เสียงลมพัดแผ่วเบาพาเอากลิ่นข้าวสาลีและกลิ่นหอมของผลไม้สุกอบอวลไปทั่วบริเวณ ลานหินอ่อนสีขาวสะอาดสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับราวกับมีชีวิต เธอก้าวเท้าเข้าไปอย่างแผ่วเบา แต่ในสีหน้ากลับดูสบาย ๆ และเต็มไปด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี “แม่จ๋า~ กลับมาอีกแล้วค่ะ!” เอสต้าพูดขึ้นเสียงสดใสราวกับกำลังแกล้งเด็ก ๆ มากกว่าจะพูดกับเทพีผู้ยิ่งใหญ่ เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อม แม้จะมีท่าทีซุกซนเหมือนเคย แต่ดวงตาที่มองแท่นบูชากลางวิหารนั้นกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น

รอบกายเต็มไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของพืชพรรณที่ผลิบานตามแรงพลังของเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ ดอกไม้บานพร้อมกันเป็นวงรอบเหมือนรู้ว่าเธอกลับมาอีกครั้ง เอสต้าก้มหัวนิดหนึ่งแล้วพูดเสียงนุ่มกว่าเคย “วันนี้มาลาแล้วค่ะ เพราะวันที่ยี่สิบจะมีประชุมสภา แล้วหลังจากนั้นก็ต้องไปทำภารกิจคำพยากรณ์เลย...” เธอยืนเงียบไปชั่วครู่เหมือนกำลังพูดกับใครบางคนที่มองไม่เห็น “โมนีก้าคงจะคิดถึงแม่เซเรสมากแน่ ๆ เลยค่ะ...แต่ตอนนี้เธอกำลังพักผ่อนหัวใจอยู่ในร่างนี้ ก็เลยส่งฉันมาแทน”

เอสต้าหัวเราะเบา ๆ พลางยกมือเกาท้ายทอย “ก็นะ...ฉันอาจจะไม่ได้ดูเหมือนคนที่เหมาะกับการกราบไหว้แม่ธรณีเท่าไหร่ แต่รับรองว่าจะดูแลร่างของโมนีก้าให้ดีที่สุดเลยค่ะ ถึงฉันจะชอบสร้างเรื่องแต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่รู้จักคำว่ารับผิดชอบนะคะ!”

เธอก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ยื่นมือไปแตะขอบแท่นบูชาหินอ่อนที่ประดับด้วยพวงข้าวสาลีสีทอง จากนั้นก็ยกมือไหว้อย่างสงบ “งั้น...ขอตัวก่อนนะคะ แล้วพบกันอีกทีระหว่างทาง ถ้ามีโอกาส”

ในขณะนั้นเอง คลื่นพลังอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านผ่านอากาศเข้ามาแตะร่างของเอสต้า เธอสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเงินสะท้อนประกายสีทองอ่อน ๆ ที่ส่องออกมาจากแท่นบูชา ก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “อันนี้คือของขวัญชิ้นสุดท้ายก่อนออกเดินทางสินะคะ...” เธอพูดเสียงเบา ราวกับกลัวจะทำลายความศักดิ์สิทธิ์ของช่วงขณะนั้น “แปลว่าคำพยากรณ์คราวนี้คงจะยากมากเลยสินะ แม่ถึงต้องให้ของขวัญส่งท้ายแบบนี้”

เอสต้าหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึก รู้สึกได้ถึงพลังของเซเรสที่แผ่ผ่านร่างกาย มันอุ่น ละมุน และอบอวลเหมือนกลิ่นข้าวสุกในยามเย็น เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง “จะพยายามดูแลร่างกายของโมนีก้าให้ดีที่สุดนะคะ แม่” เธอถอยหลังออกมาช้า ๆ ยกมือไหว้ครั้งสุดท้าย “แล้วพบกันค่ะ” ทันทีที่เอสต้าก้าวพ้นลานน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ ลมอ่อน ๆ ก็พัดกลีบดอกไม้ปลิวตามร่างเธอไป กลีบหนึ่งร่วงลงบนบ่าข้างซ้าย ราวกับคำอวยพรสุดท้ายจากเทพีผู้เป็นแม่แห่งชีวิตและความอุดมสมบูรณ์ 

ปลดพลังเทพเซเรส

ควบคุมมด (Lv.70) ใช้ตื่นรู้ 10 หน่วย

เงี่ยนไข: ความโปรดปรานเทพเซเรส 6 ดวง

(พอจ้า เพราะเดี๋ยวแอดเพิ่มอันที่ลืมเพิ่มก็พอดี)

Mackenzie BELIEVER

 96.the way for power up pet

-12.12.2025 / 06:24PM-

หลังจากได้รับคำแนะนำเรื่องการเพิ่มระดับความสามารถให้แก่เหล่าสัตว์วิเศษของตนเองจากไทสันและเอลล่าแล้ว เมื่อออกจาก ‘ร้านหนังสือไซคลอปส์และคำทำนายและแมวสีส้ม’ ซึ่งเป็นบ้านของพี่ชายร่วมบิดากับดีนแล้ว เดมิก็อดหนุ่มจากค่ายฮาล์ฟบลัดก็เกิดอยากลองพิสูจน์ตามคำบอกเล่านั้นขึ้นมา ทั้งคู่จึงพากันไปยัง ‘เนินเทมเพิล’ ที่ห่างไปจากตัวเมืองนิวโรมไม่ไกลนักโดยมี ‘สวนแห่งแบคคัส’ และ ‘แม่น้ำไทเบอร์สายเดิม’ คั่นอยู่ระหว่างกลาง

.

.

‘เนินเทมเพิล’ คือที่รวบรวมสิ่งปลูกสร้างเทวสถานสำหรับสักการะบูชาเหล่าเทพเจ้าโรมัน วิหารน้อยใหญ่กว่ายี่สิบหลังตั้งตระหง่านเรียงรายอย่างเป็นระเบียบดูเต็มไปด้วยมนตร์ขลัง แน่นอนว่าแมคเคนซีถูกเทวสถานแกรนิตสีดำสนิทที่ส่วนหลังคาประดับด้วยรูปปั้นสุนัขสามหัวและเปลวเพลิงเวทสีฟ้าเรืองรองซึ่งซ่อนตัวอยู่ตรงมุมหนึ่งของเนินดึงดูดสายตาไปตั้งแต่ก้าวแรกที่ขึ้นมาถึง 

นั่นคือเทวสถานของ ‘เทพีไทรเวีย’ ผู้เป็นอีกภาคหนึ่งของมารดาไม่ผิดแน่ เพียงแต่ว่าวันนี้ใกล้พลบค่ำแล้ว เวลาแห่งการเที่ยวชมเมืองก็ใกล้จะหมดลงเต็มที รวมถึงแมคเคนซีกับดีนมีสิ่งที่เรียกได้ว่าต้อง ‘ทดลอง’ ดูก่อน การไปสักการะบิดาและมารดาต่างภาคของทั้งคู่จึงต้องเอาไว้ในโอกาสต่อไป

“เหรียญที่ไทสันให้มาคือเหรียญของเทพีเซเรสใช่ไหม เทวสถานของเทพีเซเรสอยู่ตรงไหนกันนะ”

เดินมาจนเกือบถึงยอดเนินก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอเทวสถานของเทพีแห่งการเกษตรและความอุดมสมบูรณ์ของชาวโรมันเลยแม้แต่น้อย หวังว่าไทสันคงไม่ได้หลอกให้พวกเขามาไฮกิ้งเพื่อออกกำลังกายกันเล่น ๆ หรอกใช่ไหม

“กิ้ว——”                                                                     

อยู่ ๆ แอนซิลอสที่เกาะไหล่ของแมคเคนซีมาตลอดก็สยายปีกขึ้นบินไปบนท้องฟ้าทำให้พวกเขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง มันร้องเสียงแหลมก้องไปทั่วเนินแล้วบินไปด้านหน้าราวกับว่ากำลังบอกใบ้อะไรสักอย่าง

“ดูท่าแอนซิลอสคงอยากนำทางให้ พวกเราลองตามไปกันเถอะ”

แน่นอนว่าสายตาของอินทรีบนฟ้าย่อมกว้างไกลว่าสายตาของเหล่าเดมิก็อดที่อยู่บนพื้นดิน ทั้งคู่เดินตามร่างสีทองของอินทรีศักดิ์สิทธิ์ไปจนถึงจุดยอดเนิน ซึ่งนั่นทำให้แมคเคนซีหอบแฮ่กไปตามระเบียบ

“ให้ตาย…ถ้ารู้ว่าต้องขึ้นมาสูงขนาดนี้ ฉันมาวันอื่นดีกว่า”

คนที่ไม่ได้ออกกำลังกายเป็นประจำบ่นปนหอบ แต่เขาก็ถูกคนรักเรียกให้ดูภาพตรงหน้าเสียก่อน

“โห…สวยชะมัดเลย”

เมื่อได้พินิจเต็มตาจึงเห็นเทวสถานที่ถูกตกแต่งอย่างงดงาม ตัววิหารมีลานน้ำพุตรงด้านหน้าและอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้นานาพรรณส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ รับกับทัศนียภาพท้องฟ้ายามเย็นที่แสงแดดสีส้มสาดส่องอาบไล้จนทุกสิ่งอย่างกลายเป็นสีทอง จากตรงนี้พวกเขาสามารถมองเห็นเมืองนิวโรมและค่ายจูปิเตอร์ได้ทั้งหมดราวกับโมเดลเล็ก ๆ เหมือนกับว่าตอนนี้พวกเขาอยู่บนสรวงสวรรค์หรือสวนเอเดนก็ไม่ปาน

นี่สินะที่เขาว่ากันว่า ‘สิ่งดี ๆ มักจะรออยู่หลังจากที่ผ่านเรื่องราวอันหนักหนาสาหัสมาแล้ว’ 

แอนซิลอสเมื่อหมดหน้าที่ผู้นำทางก็ร่อนลงมาเกาะไหล่แมคเคนซีตามเดิม ราวกับจะย้ำเตือนไม่ให้เดมิก็อดหนุ่มทั้งสองลืมจุดประสงค์ที่พวกเขาดั้นด้นกันมาถึงที่นี่ หลังจากได้ดื่มด่ำกับความงดงามจนหายเหนื่อยแล้ว ดีนกับแมคเคนซีก็พากันเข้าไปด้านในเทวสถานของเทพีเซเรส

.

.

ภายในเทวสถานตกแต่งอย่างวิจิตรไม่แพ้ด้านนอก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้อบอวลไปกับกลิ่นคล้ายข้าวใหม่ ดอกไม้สดใหม่สีสันสดใสเหมือนถูกเปลี่ยนทุกวันไม่ปล่อยให้เหี่ยวเฉา ดูท่าว่าน่าจะมีคนคอยใส่ใจดูแลเป็นอย่างดี ด้านในสุดของเทวสถานมีรูปสลักของเทพีเซเรสอุ้มรวงข้าวอยู่ ที่ด้านหน้าแท่นบูชาสำหรับถวายของจัดเตรียมไว้ เดมิก็อดจากค่ายฮาล์ฟบลัดพากันเดินอย่างสำรวมไปหยุดอยู่ตรงหน้าแท่นนั้นทันที

แมคเคนซีหยิบเหรียญกษาปณ์โบราณที่ด้านหนึ่งสลักรูปนูนต่ำของเทพีเซเรสออกมา เขาโค้งคำนับทำความเคารพเทพีแห่งการเกษตรและความอุดมสมบูรณ์ ก่อนจะหลับตาลงแล้วประสานสองมือเข้าด้วยกันระดับอกโดยให้เหรียญอยู่ตรงระหว่างฝ่ามือ

“สวัสดีครับเทพีเซเรส ผมแมคเคนซี คลอดด์ ลินคอล์น เดมิก็อดจากค่ายฮาล์ฟลัด วันนี้ผมมาเพื่อสักการะบูชาท่าน ด้วยเกียรติยศและเหรียญเซเรสนี้ ขอให้อำนาจของท่านโปรดช่วยดลบันดาลเพิ่มอิทธิฤทธิ์และความแข็งแกร่งให้แก่อินทรีศักดิ์สิทธิ์แห่งซุสนามว่า แอนซิลอส ซึ่งสัตว์เลี้ยงของผมด้วยเถิดครับ”

หลังจากตั้งสมาธิส่งสารและจุดประสงค์ในครั้งนี้ของตนเองแก่เทพีเซเรสแล้ว แมคเคนซีก็ลืมตาขึ้น เขาโยนเหรียญลงไปในกระถางที่จุดไฟเตรียมไว้สำหรับเผาสิ่งของบูชาเทพที่วางอยู่เคียงข้างแท่นบูชา จากนั้นก็รอให้ดีนสักการะบูชาและเผาเหรียญให้แก่เทพีจนเสร็จเรียบร้อย แล้วทั้งคู่ก็ค้อมคำนับเทพีอีกครั้งก่อนจะพากันออกไปจากเทวสถานแห่งนั้น

.

.

“เราจะรู้ได้ยังไงนะว่าสัตว์เลี้ยงของเราแข็งแกร่งขึ้นจริง ๆ หรือเปล่า”

แมคเคนซีหันมาถามดีนขณะที่พวกเขาเดินลงจากเนินเทมเพิลพากันกลับไปยังเมืองนิวโรม ดวงตาสีฮาเซลหันมองแอนซิลอสที่ยังคงเกาะอยู่บนไหล่เขาราวกับว่ามันขี้เกียจบินเสียเต็มประดาเลยใช้แรงงานเจ้าของให้คุ้ม

“ไม่รู้สิ บางทีถ้าเจ้าพวกนี้แสดงอาการอะไรแปลก ๆ ออกมาก็คงใช่มั้ง เช่น นกของนายปล่อยสายฟ้าได้ หรือว่าไข่หอยแม่นอ้วกก้อนขนออกมาเป็นสีรุ้ง”

อย่างแรกอาจไม่ยาก แต่อย่างหลังจะเป็นไปได้อย่างไร เพราะเจ้าเหมียวผีนำโชคไม่ได้ขนสีสายรุ้งพาสเทลเสียหน่อย

ซึ่งหลังจากที่ออกมาจากเทวสถานเทพีเซเรสแล้วก็ยังไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงอะไรแม้แต่น้อย แต่จากสิ่งที่ดีนพูดก็ทำให้เขาเริ่มเห็นด้วยแล้วพยักหน้ารับน้อย ๆ จากนี้คงต้องรอดูกันต่อไป

แต่เวลานี้พวกเขาควรไปหามื้อดึกทานแล้วกลับโรงแรมไปพักผ่อนกันเสียที เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับเทศกาลบรูมาเลียช่วงสุดท้ายที่จะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้

“ข้า แมคเคนซี คลอดด์ ลินคอล์น ขอถวายเกียรติยศแก่เหล่าเทพ แก่เทพีเซเรส เทพีแห่งเกษตรกรรมและความอุดมสมบูรณ์”

แบบฟอร์มถวายของ

ชื่อของคุณ  :  แมคเคนซี คลอดด์ ลินคอล์น

ของที่ถวาย  :  เหรียญเซเรส 1 ea (เลื่อนระดับเลเวล ‘อินทรีศักดิ์สิทธิ์แห่งซุส’ 5 เลเวล)

จำนวนเกียรติยศที่มอบให้  :  1,000 

เทพที่ถวายของ  :  เทพีเซเรส

คำพูดที่อยากคุยกับเทพ  :  (ข้อความสีน้ำเงินตัวเอียงทั้งหมด)

คะแนนความโปรดปรานเพิ่มเติม (เทพีเซเรส)

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง :  โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +5

BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ)  :  โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ  :  โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

รวมคะแนนความโปรดปราน : +35

—Hakrabi

Moneka HONOR

วันที่ 07 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026

เวลาเที่ยง เวลา 12.00 น. เป็นต้นไป ณ วิหารเซเรส เนินเทมเพิล นิวโรม

             เมื่อการเดินทางผ่านความสับสนอลหม่านของตลาดนิวโรมสิ้นสุดลง ฝีเท้าของหญิงสาวในลุคพี่สาวผู้สุขุมก็พาเธอมาถึงจุดหมายที่โหยหาเหนือเนินเทมเพิล เทวสถานเซเรสตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าประดุจงานประติมากรรมหินอ่อนสีขาวนวลที่โผล่พ้นมาจากผืนดินอันอุดมสมบูรณ์ ตัววิหารประดับประดาด้วยรูปแกะสลักพวงข้าวสาลีและผลไม้นานาพรรณที่ดูมีชีวิตชีวาราวกับจะผลิบานออกมาจากเนื้อหินได้จริง กลิ่นหอมอบอวลของมวลบุปผาและไอดินหลังฝนพรำแผ่ซ่านออกมาจากลานน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใจกลางเทวสถาน มอบสัมผัสแห่งความสงบเย็นประหนึ่งได้รับการโอบกอดจากพระแม่ธรณีผู้เป็นมารดา

             ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเที่ยงที่ส่องประกายระยิบระยับบนผิวน้ำพุ เงาร่างเล็ก ๆ สีเพลิงก็พุ่งทะยานออกมาจากพุ่มดอกไม้เลื้อยทันทีที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย อิกนิส หรือเจ้าดวงตะวันตัวน้อย ก็ส่งเสียงร้องแหลมใสด้วยความดีใจ ลูกนกฟีนิกซ์ขนสีแดงนุ่มฟูบินถลาเข้าหาโมนีก้าก่อนจะแปะตัวติดกับหน้าอกของเธอแน่นราวกับจะฝังร่างเข้าไปในเสื้อเบลเซอร์ มันซุกหัวกลมโตเข้ากับลำคอของเธอพลางส่งเสียงครางเครือประสาเด็กน้อยที่โหยหาแม่มาเนิ่นนาน

             "ไง... เจ้าตัวแสบ คิดถึงฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?" หญิงสาวหัวเราะร่าอย่างที่ไม่เคยทำมาตลอดวัน มือเรียวโอบกอดนกน้อยไว้ด้วยความอ่อนโยนที่ซึมลึกไปถึงขั้วหัวใจ

             เยื้องไปทางด้านหลังไม่ไกลนัก ออร่าแมวผีผู้นำโชคที่มีขนสีดำโปร่งแสงราวกับเงามืดเดินนวยนาดออกมาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง หางที่เป็นไอหมอกสีม่วงสะบัดไปมาอย่างกวนประสาท นัยน์ตาสีอำพันของมันเรืองรองขณะจ้องมองทาสสาวของตนด้วยแววตาซ่า ๆ ที่แฝงความขี้อ้อนไว้ลึก ๆ แม้ปากจะทำท่าเหมือนไม่สนใจ แต่ออร่าก็ยังเดินเข้ามาเอาลำตัวโปร่งแสงถูไถไปกับบูทหนังของโมนีก้าอย่างเสียไม่ได้ในฐานะพี่เลี้ยงที่คอยคุมพฤติกรรมให้อิกนิสมาตลอด

             ทว่าในวินาทีที่ความอบอุ่นปกคลุมไปทั่วลานวิหาร สิ่งมหัศจรรย์ก็พลันบังเกิดขึ้นเหนือเนินเทมเพิล พลังงานศักดิ์สิทธิ์จากวิหารเซเรสดูเหมือนจะตอบรับกับการหวนคืนมาของบุตรสาวผู้มีพลังสองสายเลือด วงแหวนสีทองเหนือศีรษะของอิกนิสเริ่มส่องแสงเจิดจ้าจนตาพร่ามัว ขนสีแดงเพลิงที่เคยนุ่มฟูเริ่มผลัดเปลี่ยนและขยายขนาดออกอย่างรวดเร็วท่ามกลางเปลวไฟสีนวลตาที่ไม่แผดเผา

             โมนีก้าเบิกตากว้างด้วยความตะลึงพรึงเพริด ร่างของลูกนกตัวจ้อยที่เคยซุกอกกลับเติบโตขึ้นจนเธอต้องผละตัวออกถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แสงสว่างจ้าดับวูบลงเหลือเพียงนกเพลิงขนาดมหึมาที่ยืนตระหง่านอยู่กลางลานวิหาร ขนหางยาวสลวยสีทองอมส้มกางออกประดุจฉลองพระองค์ของกษัตริย์ สง่างามและดูองอาจในฐานะฟีนิกซ์หนุ่มเต็มวัยผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งการเกิดใหม่และความหวัง

             "อิกนิส... นี่เธอ... โตแล้วเหรอ?" โมนีก้าพึมพำกับตัวเองขณะจ้องมองนกเทพนิยายเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งในกาลเวลาที่ดูเหมือนจะเร่งเร้าทุกสิ่งให้เปลี่ยนแปลงไปพร้อม ๆ กับตัวเธอเอง

             อิกนิสในร่างฟีนิกซ์หนุ่มผู้สง่างามดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัวว่าขนาดตัวของมันเปลี่ยนไปเพียงใด มันยังคงทำตัวเป็นเจ้าดวงตะวันตัวน้อยของโมนีก้าด้วยการกระโดดเข้าใส่หวังจะซุกอกอ้อนเหมือนเคย จนหญิงสาวต้องเซไปข้างหลังเล็กน้อยพร้อมเสียงหัวเราะใส "อิกนิส! เดี๋ยวก่อนสิ ตอนนี้เธอตัวโตอ้อนง่าย ๆ แบบเมื่อก่อนไม่ได้แล้วนะ ดูสิ... ขนสวยขนาดนี้ เดี๋ยวก็ยับหมดหรอก"

             ถึงปากจะเอ่ยปราม แต่โมนีก้าก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบแผงคอสีเพลิงที่ให้สัมผัสอุ่นจัดประดุจถ่านที่กำลังคุโชน อิกนิสส่งเสียงร้องกังวานต่ำในลำคออย่างเป็นสุข พลางใช้จะงอยปากแหลมคมคลอเคลียข้างแก้มเธออย่างรักใคร่ ขณะที่เจ้าเหมียวออร่าเห็นนกหนุ่มได้ทีก็ไม่ยอมน้อยหน้า มันส่งเสียง "เมี๊ยว" ประชดประชันหนึ่งที ก่อนจะสลายร่างเงาโปร่งแสงมาพันแข้งพันขาโมนีก้า จนเธอต้องก้มลงไปลูบหัวมันด้วยความเอ็นดู

             "จ้า ๆ รู้แล้วว่าคิดถึงกันทุกคนเลย แต่วันนี้ขอฉันทำธุระสำคัญก่อนนะ ขอคุยกับแม่ก่อน..."

             โมนีก้าค่อย ๆ ปรับเปลี่ยนท่าทีเป็นนิ่งสงบ เธอสูดกลิ่นหอมของดินและรวงข้าวเข้าปอดเพื่อเรียกสมาธิ ก่อนจะก้าวเดินผ่านเสาหินอ่อนเข้าไปสู่ใจกลางเทวสถานเซเรส แสงแดดที่ลอดผ่านหลังคาเปิดโล่งตกลงมายังแท่นบูชาหินขัดเงาที่ประดับด้วยลวดลายกสิกรรมดูขรึมขลัง หญิงสาวหยิบช่อดอกป๊อปปี้สีแดงสดที่เตรียมไว้ สัญลักษณ์แห่งการหลับใหลและการเกิดใหม่ เธอวางมันลงบนแท่นบูชาอย่างเงียบ ๆ แล้วเอ่ย

             "คุณแม่คะ..." เธอพึมพำเบา ๆ ดวงตาสีเทาเงินฉายแววอาวรณ์และมั่นคงในเวลาเดียวกัน "หนูทำภารกิจเสร็จแล้วนะคะ หลังจากนี้หนูจะไปหาพ่อที่เอแวนส์วิลล์... แล้วก็คงจะไปพักผ่อนกับเลสเตอร์สักพัก หนูอยากใช้เวลาที่เหลือเติบโตในแบบที่หนูควรจะเป็น ฝากแม่ช่วยคุ้มครองพ่อด้วยนะคะ"

             จากนั้นโมนีก้าหยิบถุงผ้ากำมะหยี่ออกมาจากกระเป๋าเฮเฟตัส เธอเทหินสีแดงเข้มหลายสิบก้อนลงบนรางไฟศักดิ์สิทธิ์ หินเหล่านี้คือหลักฐานการย่อยที่กลั่นออกมาจากการย่อยสลายอาวุธนับไม่ถ้วนที่เธอรวบรวมได้ระหว่างภารกิจห้าปีในมิติเวลา ทันทีที่สัมผัสเปลวเพลิง หินสีแดงก็ปะทุเป็นควันสีทองบริสุทธิ์ที่มีกลิ่นหอมเหมือนทุ่งข้าวสาลียามเช้า ลอยวนเวียนขึ้นสู่เบื้องบนเป็นเครื่องสักการะแด่เทพีผู้เป็นมารดา

             โมนีก้าก้มศีรษะลงไหว้อธิษฐานเป็นครั้งสุดท้าย ความหนักอึ้งในใจดูเหมือนจะมอดไหม้ไปพร้อมกับหินเหล่านั้น เหลือเพียงความปลอดโปร่งที่เธอไม่ได้สัมผัสมานาน "ไปกันเถอะพวกเรา" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายขึ้น ทันใดนั้น เจ้าเหมียวออร่าก็กระโดดวับขึ้นมาเกาะบนไหล่ของโมนีก้าอย่างชำนาญ หางหมอกสีม่วงสะบัดไปอย่างผู้ชนะ ส่วนอิกนิสที่บินตามหลังมาไม่ห่างก็กางปีกสีเพลิงแผ่รัศมีอบอุ่นปกคลุมเจ้านายสาวไว้ ก่อเกิดเป็นภาพของเดมิก็อดสาวผู้สุขุมที่เดินสง่าออกจากวิหารพร้อมสัตว์ทั้งสอง 

ลูกนกฟีนิกซ์ [Moneka] - อิกนีส | Ignis (เลเวล 20) เข้าสู่วัยโตเต็มวัย

จ่าย 1 ตื่นรู้ เพื่อให้อิกนีสเติบโต

เผา หลักฐานการย่อย บูชาเทพ จำนวน 517 ก้อน

ได้รับ ค่าเกียรติยศ 100 หน่วยต่อ 1 หลักฐาน = 517 x 100 = 51700 เกียรติยศ

รางวัล : [God-04-2] เซเรส

ถวาย ช่อดอกไม้ เกรดเขียว - เพิ่มความโปรดปรานเทพ +15

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน  +25

โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

เต็ม 10 ดวงแล้ว