[บ้านใหญ่] ห้องทำงานคุณดี

Axel HEROES

A. Mikailov

power of calculated luck

To me luck is like a loaded gun—never random, always aimed — Axel

02.08.2025 | 07:30 AM

ธุรกรรมกับโรงเหล็กเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ, แต่การบริหารจัดการสินทรัพย์ในเช้านี้ยังไม่จบลงแค่นั้น ถุงผ้าใบที่บัดนี้เบาลงอย่างเห็นได้ชัดยังคงมีสมบัติอีกประเภทหนึ่งที่ต้องถูกนำไปแปรสภาพ—แผ่นป้ายเกียรติยศที่ได้มาจากการสังหารหมู่เมื่อวานนี้

บุตรแห่งไทคีไม่ได้เสียเวลาไปกับการพักหายใจ เขาเดินตรงจากโรงเหล็กไปยังบ้านใหญ่, ศูนย์กลางอำนาจที่แท้จริง (ในทางทฤษฎี) ของค่าย, ที่ซึ่งเทพเจ้าผู้ถูกลงทัณฑ์องค์หนึ่งทำหน้าที่เป็นผู้คุมกฎที่ดูเหมือนจะไม่เต็มใจจะทำอะไรเลย

บรรยากาศภายในบ้านใหญ่แตกต่างจากโรงเหล็กโดยสิ้นเชิง มันไม่ได้มีเสียงค้อนเหล็กหรือไอร้อนระอุ, แต่กลับมีกลิ่นของไม้เก่า, ฝุ่น, และความเบื่อหน่ายที่จับต้องได้ ไดโอนีซุส, หรือคุณดี, นั่งอยู่ที่ตำแหน่งเดิมของเขา, เอนหลังพิงโซฟาที่เก่าจนหนังแทบจะหลุดร่อน, สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอทีวีที่กำลังฉายรายการทำอาหารเกี่ยวกับไวน์, เป็นการทรมานตัวเองในรูปแบบที่ซับซ้อน

"อรุณสวัสดิ์ครับ, คุณดี" ผู้สืบทอดของตระกูลมิคาอิลอฟกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและเป็นทางการ

เทพแห่งไวน์ละสายตาจากหน้าจอทีวีอย่างเชื่องช้า, ดวงตาของเขาฉายแววของความเซื่องซึมที่ถูกรบกวน "มีอะไรอีกล่ะ, อาร์ชี? หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องปวดหัวนะ"

"แค่เรื่องคะแนนบ้านครับ" ดาชิตอบกลับ, ไม่ได้ใส่ใจที่จะแก้ชื่อที่ถูกเรียกผิดเพี้ยนไปนั้น เขาวางถุงผ้าใบลง, เทแผ่นป้ายเกียรติยศทั้งหมดที่ได้มาจากภารกิจกวาดล้างป่าลงบนโต๊ะกาแฟ, เสียงโลหะที่กระทบกันดังขึ้นเบาๆ

คุณดีเหลือบมองกองแผ่นป้ายด้วยหางตาอย่างไม่ใส่ใจ, ก่อนจะโบกมืออย่างเกียจคร้าน ในวินาทีนั้นเอง, ตัวเลขข้างๆ สัญลักษณ์ของเคบิน19 บนกระดานคะแนนก็ขยับขึ้นอีกครั้ง, เพิ่มพูนสินทรัพย์ที่จับต้องไม่ได้ของเขาขึ้นไปอีก

เมื่อธุรกรรมหลักเสร็จสิ้น, บุรุษชาวรัสเซียก็เริ่มขั้นตอนสุดท้ายของ 'การติดสินบน' ที่ถูกคำนวณมาอย่างดี เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเป้, หยิบกระป๋องโค้กเย็นเจี๊ยบที่ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ขึ้นมา, แล้ววางมันลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล, เป็นของเซ่นที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเทพเจ้าผู้ถูกห้ามไม่ให้ดื่มไวน์

ไดโอนีซุสเหลือบมองกระป๋องโค้ก, แล้วหันกลับไปมองหน้าเขา, ก่อนจะส่งเสียง อืม ออกมาในลำคอเบาๆ, เป็นเสียงที่เจือความพึงพอใจที่ไม่ได้ปิดบัง เขาหยิบกระป๋องนั้นขึ้นมา, เปิดมันออก, แล้วยกขึ้นดื่ม, โดยไม่ได้เอ่ยคำขอบคุณหรือคำพูดใดๆ อีก

ดีลเลอร์แห่งค่ายฮาฟบลัดโค้งศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการอำลา, แล้วเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ เขารู้ดีว่าในโลกที่เต็มไปด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น…บางครั้งการลงทุนในความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของผู้คุมกฎ…ก็คือการลงทุนที่ให้ผลตอบแทนคุ้มค่า

ป้ายเกียรติยศ(HB) 60 ป้าย (30 คะแนน)

พูดคุย +5 Coke +10

Heroes: +25 ความโปรดปราน

ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ: +15 ความโปรดปราน

Power Money Game Music

CABIN 19

@Hye Ri

Feria HEROES

ส่งมอบป้ายเกียรติยศ

อีรอส มอร์เฟ่

ขอย้อนความเสียสักหน่อยนะครับ

เมื่อไม่นานมานี้ผมได้ตื่นมาที่กระท่อมหมายเลข 15 บ้านฮิปนอสของผมอย่างที่ควรจะเป็นในช่วงปิดเทอมที่ทุกคนกลับมาอยู่ค่ายกันหมดแล้ว แต่พี่สาวตัวแสบตัวดีของผมที่พ่วงท้ายด้วยการเป็นที่ปรึกษาบ้านฮิปนอส อย่าง เฟเรีย นางดันหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ไม่บอกไม่กล่าว ไม่มีลำมีลากันเลยสักนิด แถมยังโดดเรียนช่วงท้ายเทอมอีก ผมล่ะหน่ายใจ ใครเป็นคนเลือกยัยพี่สาวบ้าคนนี้เป็นที่ปรึกษาบ้านกันนี่!!!

แล้วล่าสุดตอนนที่ผมตื่นขึ้นมา สิ่งที่ได้พบก็คือกล่องพัศดุติดเทปเฮอร์มีส จ่าหน้าถึงผมถูกส่งมาที่หน้าบ้าน ก็ไม่รู้หรอกนะว่าส่งมานานหรือยัง แต่ข้างในเต็มไปด้วยป้ายเกียรติยศจำนวน 59 ชิ้น แถมมาจากเจ้าพี่สาวตัวดีคนเดิม แล้วแม่ง……

“บ้าบอสิ้นดี ไม่คิดจะเขียนอะไรมาบอกกล่าวกันรึไงนิยัยพี่บ้า”

ผมสบดออกมาอย่างหัวเสีย พลางยกกล่องพัศดุที่มีป้ายเกียรติยศทั้งหมดมายังบ้านใหญ่ อย่างรู้งานพลางคิดในใจว่า

’ยัยพี่บ้ากล้ามาใช้แรงงานกันได้นะ กลับมาเมื่อไรจะล่อให้หลับไม่ตื่นเลยคอยดูสิ‘

ถึงจะว่างั้นแต่ผมก็พอรู้อยู่ว่าเธอหายไปไหน ก็ล่าสุดผมเห็นโพสในเนคต้าว่ากำลังพายเรือกลับมาจากกรีนแลนต์นี่นา นี่ก็คงเป็นสาเหตุที่อยู่ดี ๆ ก็หายตัวไปสินะ ไม่รู้เป็นไงบ้างแต่ก็ขอให้ปลอดภัยแล้วกันนะ แต่ก็ช่างเถอะ ยัยนั้นมันชอบเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายเพื่อความสนุกของตัวเองอยู่แล้ว เดี๋ยวก็เอาตัวรอดได้เองนั่นแหละ แต่ในตอนนั้นเอง

“คุณอา”

เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้นนำพาให้ผมต้องหันไปมอง ก็พบว่านั่นมันคืออีกัวน่าห้วงฝันตนหนึ่งที่พูดภาษามนุษย์ได้ที่คุ้น ๆ เหมือนเป็นสัตว์เลี้ยงติดตัวของยัยพี่เฟเรียนี่หว่า ชื่ออะไรนะเออ….

“นี่มัน…เรเลียไม่ใช่เหรอ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”

สิ้นคำถามเรเลียก็บินเข้ามาซุกผมทำท่าทีงอแงอย่างหนักราวกับว่าไปเจออะไรสะเทือกใจมา

“แงงงง อยู่ดี ๆ แม่ก็โดนประตูวาร์ปพาไปไหนแล้วก็ไม่รู้พอหนูจะบินตามไป ประตูก็ปิดใส่หน้าเลยอ่า”

โอเค พอรู้เรื่องแล้ว ยัยพี่สาวนั่นโดนประตูวาร์ปไปกรีนแลนต์ แล้วก็กำลังเดินทางไปทำภารกิจพยากรณ์อยู่ งั้นก็พอเบาใจได้เพราะยัยนั้นถือว่าเก่งในระดับหนึ่งอย่างน้อยก็เก่งในระดับต้น ๆ ของค่ายอยู่

“ช่วยไม่ได้แฮะ งั้นตามมา เดี๋ยวจะไปธุระสักหน่อยน่ะ”

แล้วผมก็แบกกล่องใส่ป้ายเกียรติยศเดินมาที่หน้าห้องทำงานคุณดี ก็มองไปยังหัวเสือดาวหน้าห้องแบบไม่สบอารมณ์

“มาทำไร”

“อีรอส มอร์เฟ่จากบ้านฮิปนอส เอาป้ายเกียรติยศมาส่งให้คุณดี”

“เชิญ”

ว่าแล้วก็ไม่รอช้า ผมเปิดประตูเข้าไปข้างในห้องทำงานของคุณดีทันที

“โอ้! ไม่คุ้นหน้าเลยนะคุณ…”

“ผมบุตรแห่งฮิปนอส อีรอส มอร์เฟ่ ยินดีที่ได้พบครับ คุณดี”

“อ้อ ๆ คุณไอรอลนี่เอง มา ๆ แล้วมีธุระอะไรล่ะ”

ผมกระตุกคิ้วด้วยความหัวเสีย แต่ก็พอรู้ว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่คุณดีจะเรียกชื่อผิด ๆ ถูก ก่อนที่อีกฝ่ายจะขวักมือเรียกให้ผมเข้าไปหา ผมก็ถือกล่องพัศดุเข้าไปหาอีกฝ่ายที่โต๊ะทำงาน

“ผมเอาป้ายเกียรติยศมาส่งน่ะ พอดีมีพี่สาวบางคนฝากมาน่ะครับ”

“งั้นก็กรอกฟอร์มตรงนี้ได้เลยนะ”

ผมพยักหน้าแล้วก้มหน้าลงหยิบปากกามากรอกแบบฟอร์มไปว่า…

ชื่อผู้ส่งคะแนน:อีรอส มอร์เฟ่
ที่ปรึกษาบ้านของคุณ:เฟเรีย เฮย์ส
สังกัดบ้านพักหมายเลข:15
สายเลือดเทพ:ฮิปนอส
คะแนนบ้านที่ต้องการส่งเข้าเครื่องรวมคะแนน: 59 ป้ายเกียรติยศ

“นี่ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

หลังจากเสร็จธุระผมก็เดินออกจากห้องทำงานของคุณดีไปพร้อมกับเรเลียเพื่อพากลับไปรอการกลับมาของยัยพี่สาวบ้านั่นที่กระท่อมไป

Parida BELIEVER

ค่ายฮาล์ฟบลัด

วันที่: 2 กันยายน 2025 

บันทึกลึกลับ ของ บุตรีเฮคาที ฉบับที่ 20

เนื้อหาโรลเพลย์: 

    เมื่อริดาก้าวเดินเคียงข้างทีน่าออกจากบ้านใหญ่ สายลมเย็นโชยพัดพาเสียงดนตรีแผ่วเบาจากยอดสนที่เต้นระบำไปตามแรงลม บรรยากาศนั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของริดา ในขณะที่ทีน่า แซนโดวาล สาวน้อยจากกระท่อมหมายเลข 14 ดูมั่นใจกว่าใคร ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มอ่อนโยนดุจสายรุ้งหลังพายุฝน

      ​"ที่แรกที่ฉันอยากพาเธอไปนะริดา..." ทีน่าหยุด ชะโงกหน้ามาพร้อมยิ้มกว้าง "คือ ห้องทำงานของคุณดี เป็นสถานที่สำคัญมากสำหรับทุกคนในค่าย เพราะมันคือหัวใจหลักในการจัดการทุกเรื่องเลย"

     ​เสียงฝีเท้าของทั้งคู่ดังเป็นจังหวะบนทางเดินกรวดที่ทอดยาวไปสู่บ้านไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ข้างบ้านใหญ่ แม้อาคารจะไม่โอ่อ่า แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสงบและพลังบางอย่างที่สัมผัสได้ เถาวัลย์สีเขียวสดพันเลื้อยรอบเสาไม้ทำให้ตัวบ้านดูราวกับหลุดออกมาจากหนังสือนิทานโบราณ

     ​เมื่อเข้าใกล้ ริดารู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมของกระดาษเก่าและน้ำหมึกที่ลอยออกมาจากช่องหน้าต่างเล็กๆ กลิ่นนั้นพาความรู้สึกถึงเรื่องราวและความลับมากมายที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน

     ​"คุณดี...คือชื่อที่พวกเราเรียกกันสั้นๆ" ทีน่าอธิบายพร้อมกับชี้ไปที่ประตูไม้สลักลายวิจิตร "จริงๆ แล้วคือ คุณดีโอนีซัส หรือเทพแห่งไวน์ แต่สำหรับที่นี่...เขาคือหนึ่งในผู้ดูแลค่ายหลักๆ เลยนะ ถึงจะดูเหมือนไม่สนใจอะไร แต่จริงๆ ท่านคอยปกป้องเราทุกคนอยู่ตลอดเวลา"

    ​ริดาพยักหน้าช้าๆ หัวใจเริ่มรู้สึกชื่นชมในตัวผู้ดูแลที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่รับรู้ได้ถึงความสำคัญของเขา

     ​"ถ้าเธอโชคดี" ทีน่าหัวเราะเบาๆ "อาจจะได้เห็นคุณดีกำลังเล่นไพ่ หรือจิบโซดาอยู่ข้างๆ โต๊ะทำงาน ซึ่งเป็นภาพที่พวกเราชินตากันไปแล้ว"

     ​ริดายิ้มตาม ความกังวลในใจของเธอหายไปเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะใสๆ ของทีน่า เธอจ้องมองประตูไม้ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น ราวกับกำลังจะก้าวเข้าไปสู่ความลับบทใหม่ของโชคชะตา

​"แล้วเราจะเข้าไปไหม?" ริดาถามเสียงเบาๆ ดวงตาเป็นประกาย

     ​ทีน่ายิ้มและพยักหน้าเบาๆ "ไปสิ ฉันจะพาเธอไปสัมผัสบรรยากาศในห้องทำงานที่เราต้องมารายงานภารกิจหรือรับคำสั่งจากคุณดีเป็นประจำ"

​ทั้งสองค่อยๆ ผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ แสงแดดส่องลอดเข้ามาผสมกับแสงไฟอบอุ่นในห้อง...

      ​นี่คือจุดเริ่มต้นของการทัวร์ค่ายฮาล์ฟบลัด ณ สถานที่แรก ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายพลังแห่งเทพเจ้าและความลับมากมายที่รอให้ริดาได้เรียนรู้

รับรางวัล : +15 EXP

​

​

​

  

     ​

  

​.    

     ​

​

   

 

    ​

  

    

"ในความมืดมิดยังมีแสงนำทางผู้กล้าแห่งเฮคาที"

สถานที่: ห้องทำงานคุณดี|  หัวข้อ: เบื้องหลังเทพเจ้า: ห้องทำงานของคุณดีโอนีซัส

Xolotl HONOR

วันที่ 01 เดือน มกราคม ปี 2026

เวลาเช้า เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ ห้องทำงานของคุณดี

◀️┃▶️

อุณหภูมิในค่ายฮาล์ฟบลัดลดต่ำจนหญ้าทั้งผืนกลายเป็นสีเงินซีดจากเกล็ดน้ำแข็งที่จับแน่นราวผืนผ้าแพรหนาว ลมหายใจแรกของปีใหม่เย็นเฉียบจนเด็กเดมิก็อดหลายคนยังงัวเงียอยู่บนเก้าอี้สนาม หน้ากองไฟที่มอดไปตั้งแต่หลังเที่ยงคืน บางคนยังคลุมผ้าห่มค่ายสีส้มอมเทา บางคนสะดุ้งตื่นพร้อมเสียงนกที่บินผ่านศีรษะพร้อมกลิ่นเบคอนจากครัวของฮาร์ปี้

คีอาร์เดินผ่านพวกเขาไปอย่างเงียบงัน ร่างในเสื้อไหมพรมคอเต่าสีขาวสะอาดคลุมด้วยผ้าขนสัตว์เทียมสีเทาอ่อน เธอเหมือนเงาในหมอกยามเช้าที่มีชีวิต ดวงตาเทาอมเขียวมองตรงข้างหน้าไม่เหลียวมองใคร แว่นตาทรงกลมสะท้อนแสงแดดจาง ๆ ให้ภาพเด็กสาวที่ดูอ่อนโยน เนี้ยบจนน่าจับวางในตู้โชว์ แต่ในความจริง ใต้แววตาที่สงบคือความคิดเป็นระบบและเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งที่กำลังจัดเรียงผลประโยชน์อยู่ในหัว

เป้าหมายของเธอในเช้านี้ไม่ใช่คำว่าสวัสดีปีใหม่ หรือการเฉลิมฉลอง แต่คือการขึ้นรับตำแหน่งที่ปรึกษาบ้านบอเรอัสเพื่อเป้าหมายเดียว 

ขยายพื้นที่จัดเก็บทรัพยากรส่วนตัวของเธอ

บ้านใหญ่ของค่ายอยู่บนเนินสูง แสงแดดยามเช้าสะท้อนลงบนระเบียงที่มีรอยน้ำหกจากกระป๋องโซดาและเศษซองขนมเกลื่อน ด้านบน ไดโอนีซุส หรือที่เด็กค่ายเรียกติดปากว่าคุณดี นั่งเอนหลังบนเก้าอี้หวายในชุดวอร์มลายเสือดาวที่เหมือนชุดนอนของคนขี้เกียจ เขากำลังจิบไดเอทโค้กอย่างไม่เต็มใจนัก สีหน้าเหมือนคนที่ถูกบังคับให้กินบรอกโคลีดิบ คีอาร์หยุดยืนตรงระยะที่พอดีต่อมารยาท ก้มศีรษะลงเล็กน้อยและเอ่ยเสียงสุภาพ “สวัสดีค่ะ ดิฉัน คีอาร์ โซล็อตล์ มารายงานตัวเข้ารับตำแหน่งที่ปรึกษาบ้านบอเรอัสตามกำหนดการค่ะ”

เสียงเปิดกระป๋องน้ำอัดลมดัง “แช่ะ” ก่อนคุณดีจะปรายตาขึ้นมามองเด็กสาวตรงหน้า ใบหน้าที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารคุณหนูหรู ทำให้เขาถอนหายใจยาวอย่างเห็นได้ชัด “อ้อ... ยัยหนูคิลเลอร์จากบ้านลมหนาวสินะ ไครอนไปทำธุระที่โอลิมปัสหรือไง ทิ้งให้ฉันต้องมานั่งรับแขกแต่เช้า ช่างเป็นโชคร้ายของฉันจริง ๆ”

คีอาร์กระพริบตาเพียงครั้งเดียว ความถูกต้องของชื่อ: ศูนย์เปอร์เซ็นต์ แต่การระบุถึงบ้านพักถูกต้อง เธอคิดในใจเย็นชาแต่ใบหน้ายังคงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ “ดิฉันเพียงต้องการให้กระบวนการเป็นไปตามระเบียบของค่าย เพื่อที่บ้านหมายเลข 28 จะได้เริ่มการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานได้ทันทีค่ะ” เธอยื่นกระดาษพร้อมเอกสารแนบต่อหน้าเขาอย่างเรียบร้อย

คุณดีหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นด้วยท่าทีขี้เกียจ “ปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐาน? พวกเธอจะสร้างพายุหิมะส่วนตัวหรือไง? หรือจะสร้างหอคอยน้ำแข็งไว้นั่งจ้องหิมะ? พวกเด็กบ้านบอเรอัสนี่มันประหลาดพอกันทุกคน” เขายกโค้กขึ้นจิบอีกคำ ก่อนจะพูดต่อเสียงขุ่น “ฟังนะ ยัยหนูเมล่อน บ้าน 28 ของเธอน่ะเป็นบ้านที่น่าเบื่อที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา แต่เอาเถอะ นั่นคือคำชม ตราบใดที่เธอคุมพวกเด็กเพี้ยน ๆ ในบ้านไม่ให้มาพ่นหิมะใส่ของของฉัน หรือทำตัวเป็นดราม่าควีนใส่คนอื่น ฉันก็ไม่มีปัญหา...”

เขาวางปากกาลง พลิกตัวบนเก้าอี้อย่างเบื่อหน่าย “ไปซะ ไปจัดระเบียบรูหนูของเธอให้เรียบร้อย”

คีอาร์รับเอกสารคืนไว้ในมืออย่างระมัดระวัง “รับทราบค่ะ ดิฉันจะจัดการให้บ้านบอเรอัสเป็นพื้นที่ที่เงียบสงบค่ะ”

“ดีมาก” เขาตอบแบบไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะยกนิ้วกลางให้ข้างหนึ่งอย่างคนขี้เล่นแต่ไร้ความเกรงใจ “สุขสันต์ปีใหม่นะ ยัยเด็กมีระเบียบ” คีอาร์กะพริบตาเฉย ๆ ไม่ตอบกลับ ตอบรับด้วยการก้มหัวลงให้ดูนอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนเธอหมุนตัวออกจากระเบียงในจังหวะสงบ หิมะบางตกโปรยลงจากหลังคาพอดี เธอรับมันบนปลายนิ้วอย่างไม่ตั้งใจ ใบหน้าที่แสร้งดูอ่อนโยนเริ่มเย็นชาขึ้นทุกย่างก้าว

เมื่อพ้นสายตาของเทพเจ้า เธอหยิบแฟ้มออกมาเปิดอ่านช้า ๆ เสียงกระดาษสีกึ่งโปร่งสะท้อนแสงเช้าในมือ

สถานะ ที่ปรึกษาบ้าน อนุมัติแล้ว สิทธิ์การใช้พื้นที่ได้รับการอนุมัติ การลงทุนร้อยดอลลาร์รออยู่แต่แลกมากับผลกำไรด้านการเก็บความมั่นคงของทรัพยากรส่วนตัว 100%
ไม่เลว…

ริมฝีปากของคีอาร์กระตุกขึ้นเล็กน้อยจนแทบไม่เห็น “สมเหตุสมผล” เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง กลิ่นลูกอมแตงโมผสมเมนทอลลอยอ่อน ๆ รอบตัวเมื่อเธอก้าวลงจากบันไดไม้ เบื้องหลังคือเทพเจ้าผู้ถือกระป๋องโค้กกับชุดวอร์มลายเสือดาวที่ยังบ่นพึมพำถึงยัยเด็กบ้านบอเรอัสบ้า ๆ ส่วนเบื้องหน้าคือเส้นทางที่เต็มไปด้วยหิมะเงินและความเงียบ สำหรับคีอาร์ โซล็อตล์ นี่คือการเริ่มต้นปี 2026 ที่ สมเหตุสมผลที่สุด เพราะทุกสิ่งกำลังเดินตามแผนของเธออย่างแม่นยำ… 

บอกแล้ว เธอไม่เคยอยากทำตัวเป็นภาระใคร เพราะเธอจะรับผิดชอบตัวเองหากเธอต้องการได้ทุกเมื่อ

รับตำแหน่ง ที่ปรึกษากระท่อมหมายเลข 28 บ้านบอเรอัส

[God-14-1] ไดโอนีซุส (คุณดี)

โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

Mackenzie BELIEVER

Mackenzie Claude Lincoln

- Son of Hecate / Cabin 20 -

112. รายงานตัว (และรับรางวัล)

            -18.01.2026 / 10:43AM-

            หลังจากปาร์ตี้ไร้แอลกอฮอล์ที่กระท่อมหมายเลขยี่สิบจบลงตั้งแต่ช่วงค่ำเมื่อวานเนื่องด้วยมีเยาวชนวัยอนามัยต้องรีบเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ พอเช้าวันรุ่งขึ้นมาเยือนซิลเวอร์ก็ออกจากค่ายเดินทางกลับไปยังไมอามี่พร้อมกับมัสแตงแบล็คเจดคู่ใจโดยเจ้าตัวให้เหตุผลว่า “มีงานที่ต้องไปสะสางต่อ”

            ส่วนเดมิก็อดหนุ่มคู่รักอย่างแมคเคนซีกับดีนก็ตกลงกันว่าวันนี้จะพากันไปพบที่ปรึกษาค่ายทั้งสองอย่างไครอนและเทพไดโอนีซุสอีกครั้งหลังจากที่คราวก่อนมาแล้วไม่เจอตัวทั้งคู่

.

.

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            พวกเขาเลือกที่จะมาเรือนใหญ่ก่อนมื้ออาหารกลางวัน ดีนเคาะประตูไม้ห้องทำงานของไครอนเป็นจังหวะแล้วถอยมายืนรอข้างแมคเคนซี และครั้งนี้ก็เหมือนเดิม ไม่มีเสียงตอบรับจากภายในห้องและไม่มีใครเปิดประตูให้

            “สงสัยวันนี้ก็ไม่อยู่ล่ะมั้ง”

            แมคเคนซีมองบานประตูด้วยสายตาว่างเปล่า

            “ให้ตายสิ นี่พวกเรามาเก้ออีกแล้วงั้นเหรอ ไปห้องคุณดีกันต่อเถอะที่รัก หวังว่าคราวนี้จะไม่ติดอีเว้นต์ทั้งคู่นะ”

            ทางดีนเองก็ถอนหายใจด้วยความเซ็งไม่แพ้กัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมดหวังเสียทีเดียว ทั้งคู่จึงพากันเดินไปยังห้องถัดไปที่อยู่ทางปีกตะวันออกของบ้านใหญ่

.

.

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            คราวนี้แมคเคนซีเป็นคนเคาะประตูบ้าง เพราะดีนกำลังให้ความสนใจรูปปั้นเสือดาวที่ตอนนี้อัพเกรดจากหัวติดหน้าประตูมาเป็นขนาดเต็มตัวนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องทำงานเทพแห่งไวน์ ซึ่งสัตว์ผู้พิทักษ์ตนนี้คงคุ้นหน้าสองคนนี้ดี มันจึงไม่ดุร้ายใส่ ซ้ำยังยอมให้บุตรแห่งเจ้าสมุทรลูบหัวด้วย แม้สีหน้าของมันจะไม่ได้แสดงออกว่าพึงพอใจก็ตาม

            “เข้ามา เข้ามาได้เลย”

            เสียงของคุณดีดังออกมาจากด้านใน เดมิก็อดหนุ่มทั้งสองหันมามองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมายก่อนที่ดีนจะยิ้มกว้างให้แล้วบอกคนรักของตน

            “นายเข้าไปก่อนเลยที่รัก ฉันขอเล่นกับน้องเสืออีกแป๊บ”

            “…………”

            ‘ให้ตายสิ หมอนี่’

            ดวงตาสีเฮเซลกลอกวนเป็นวงกลมหนึ่งรอบถ้วน เขารู้ดีว่าเวลานี้ดีนโดนเจ้าเสือดาวตกเข้าให้เต็ม ๆ แล้ว อีกอย่างเขาเองก็ไม่ได้มีเรื่องหรือธุระที่ต้องคุยกับที่ปรึกษาค่ายมากนัก คงใช้เวลาเพียงไม่นาน

            “ขออนุญาตนะครับ”

            แมคเคนซีบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพก่อนจะหมุนลูกบิดประตูเข้าไป

.

.

            พอเข้ามาด้านในก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าการตกแต่งภายในห้องทำงานเทพไดโอนีซุสเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ จากห้องโล่งสไตล์โมเดิร์นสีขาวสว่าง กลายเป็นโทนสีเขียวเข้มและใช้เฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากไม้โอ๊คขัดเงาเป็นหลัก ตามชั้นวางเต็มไปด้วยหนังสือวางเรียงกันแน่นขนัดจนแทบไม่ต่างจากห้องทำงานของเซนทอร์ผู้เป็นที่ปรึกษาค่าย

            “สวัสดีคุณลินคอล์น”

            เมื่อพูดถึงที่ปรึกษาประจำค่าย ไครอนก็อยู่ในห้องนี้ด้วย เซนทอร์อาวุโสประจำค่ายที่ตอนนี้ร่างหดเล็กลงกลายเป็นเด็กเอ่ยทักแมคเคนซีด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอันคุ้นเคย ส่วนเทพไดโอนีซุสก็เท้าคางมองมายังเขาด้วยสีหน้าที่เหมือนกำลังถามว่า “มีเรื่องอะไรงั้นเรอะ”

            “สวัสดีครับคุณไครอน คุณดี ผมมาสวัสดีปีใหม่แล้วก็เอาของฝากมาให้ ดีนก็มาด้วยนะครับ แต่เขาติดเล่นกับเสือดาวอยู่ข้างนอก”

            คำตอบของแมคเคนซีทำเอาไครอนหัวเราะออกมาเล็กน้อยด้วยเข้าใจนิสัยของบุตรโพไซดอนผู้นี้ดี

            “ไหน ของขวัญอะไรล่ะแมคเคนนี่ เอามาให้ดูซิ”

            เทพแห่งไวน์กวักมือเรียก ดูท่าจะสนใจเรื่องของขวัญอยู่ไม่น้อย ส่วนเจ้าของชื่อก็ชะงักไปครู่นึงด้วยไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเรียกชื่อเขาถูกเป็นครั้งแรก แต่พอได้ฟังพยางค์สุดท้ายก็ได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจ ‘อีกแค่คำเดียวเท่านั้นเอง’

            “นี่ครับ ของคุณดี กระป๋องเป็นลายลิมิเต็ดของเมืองซานอันโตนิโอเลยนะครับ ช่วงครึ่งปีหลังผมไปอยู่บ้านดีนมา พอเห็นแล้วก็เลยนึกถึงคุณขึ้นมา”

            กระป๋องเครื่องดื่มอัดลมที่ออกแบบลวดลายเฉพาะรุ่นลิมิเต็ดอีดิชั่นถูกวางลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าเทพแห่งไวน์ เขาหยิบขึ้นมาพลิกไปมาแล้วหมุนดูรอบ ๆ ก่อนจะวางลงตามเดิม

           “ก็สวยดีนิ่ ข้าจะเก็บเอาไว้สักสามวันแล้วค่อยดื่มก็แล้วกัน”

            ถึงจะบอกแบบนั้นแต่ดวงตาของไดโอนีซุสก็ยังคอยหลุบมองกระป๋องโค้กที่เพิ่งได้รับมาเป็นพัก ๆ จนแมคเคนซีลอบยิ้มน้อย ๆ

            ”ส่วนอันนี้ของคุณไครอนครับ ช่วงปลายปีผมกับดีนไปนิวโรมมาแล้วก็ได้ไปอยู่ที่บ้านของครอบครัวไทสันพี่ชายของดีนที่เปิดเป็นร้านหนังสือ ผมเห็นว่าเล่มนี้น่าสนใจดีและเอลล่าที่เป็นภรรยาของไทสันก็แนะนำว่าเล่มนี้ขายดีมาก ผมเลยซื้อมาฝาก“

            หนังสือวิชาการหน้าปกเรียบ ๆ ถูกยื่นให้ไครอน แม้อีกฝ่ายจะกลายเป็นเด็กอายุราว ๆ สิบขวบก็ตาม แต่ความคิดความอ่านคงไม่ได้เด็กลงตามไปด้วย เขาจงใจไม่ลงรายละเอียดมากนัก เพราะคิดว่าดีนน่าจะเล่าเรื่องเหล่านี้ให้ทั้งสองได้ฟังอย่างออกรสออกชาติแน่ ๆ

            “ขอบคุณคุณลินคอล์น ผมจะลองอ่านดูนะ”

            มือเล็ก ๆ ของไครอนยื่นมารับหนังสือไป เขาอ่านหน้าปกและโปรยปกหลังแล้วพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะตรงข้ามกับโค้กกระป๋องของคุณดี

            “แค่คำโปรยก็น่าสนใจแล้ว ผมอาจจะได้เริ่มอ่านคืนนี้เลย”

            “ว่าแต่จะมาแค่ให้ของขวัญวันปีใหม่งั้นเรอะ เจ้าก็มีรายชื่ออยู่บนบอร์ดที่ปรึกษานี่แมคเคนนี่ แล้วก็กระท่อมเฮคาที——…..ปีนี้ก็ได้รางวัลกระท่อมดีเด่นลำดับที่สองอีกตามเคย รายงานตัวกับรับรางวัลไปทีเดียวเลยไหมล่ะ”

            ดวงตาของเทพแห่งไวน์หรี่มองมายังหนุ่มอังกฤษเมื่อนึกเรื่องสำคัญออก แมคเคนซีจึงพยักหน้ารับแล้วดึงเก้าอี้ไม้โอ๊คนั่งลงด้านข้างไครอนที่ผายมือให้

            ”ครับ วันนี้ผมมาด้วยเรื่องนี้ด้วย ผมมารายงานตัวกับแจ้งเรื่องรางวัลครับ“

            “เจ๋ง! ให้มันจบไปทีเดียวอย่าได้ค้างคา เอ้า เซ็นชื่อซะ เป็นไงล่ะปีนี้ข้ากับไครอนทำได้เป็นระบบระเบียบดีไหม ฮ่า ๆๆ”

            ไดโอนีซุสหัวเราะร่าพร้อมกับหยิบเอกสารขึ้นมาสองชุด แมคเคนซีอ่านข้อความอย่างละเอียดโดยไม่รีบร้อน ชุดหนึ่งคือหนังสือรับรองการเป็นที่ปรึกษากระท่อม และอีกชุดคือเอกสารรับรางวัลกระท่อมดีเด่น เขาเซ็นเอกสารทั้งสองชุดให้เรียบร้อยแล้วเลื่อนคืนไปให้เทพตรงหน้า

            “ทีนี้ก็เรียบร้อย——”

            ”เอ่อ…ผมขอพูดเรื่องรางวัลกระท่อมดีเด่นหน่อยได้ไหมครับ“

            แมคเคนซีพูดขัดขึ้นมาขณะที่เทพแห่งไวน์กำลังเก็บเอกสารลงแฟ้มและทำท่าจะหยิบรางวัลให้

            “เชิญเลยคุณลินคอล์น“

            ไครอนพยักหน้าให้เป็นเชิงอนุญาตแล้วเงียบฟังด้วยความตั้งใจ

            ”ผมกับสมาชิกในกระท่อมประชุมกันเมื่อวานแล้วครับ เมื่อปีก่อนพวกเราไม่มีคนที่อยู่ในค่ายเลย และกิจกรรมก็จัดไปแค่เทศกาลวันฮาโลวีนเท่านั้น พวกเราเลยลงความเห็นกันว่า จะมอบรางวัลทั้งหมดนี้ให้กับสมาชิกที่ส่งมอบป้ายคะแนนเมื่อปีที่แล้วครับ“

            “เฮ้ย! อะไรนะ!?”

            ไดโอนีซุสตะโกนขึ้นมาลั่นห้องจนไครอนต้องยกมือปรามให้อีกฝ่ายเบาเสียงลง

            ”ตามนั้นล่ะครับ พวกเราตกลงกันแล้ว รบกวนคุณดีช่วยส่งรางวัลให้ด้วยนะครับ“

            ส่วนแมคเคนซีก็ยังคงยืนยันความตั้งใจเดิมของเขากับพี่น้องในบ้าน เรื่องปีที่แล้วก็ให้เป็นของปีที่แล้ว ส่วนปีนี้ก็ค่อยว่ากันต่อไป

            “ถ้าเป็นมติของสมาชิกในกระท่อมพวกเราคงคัดค้านไม่ได้ ตกลงคุณลินคอล์น ทางเราจะส่งของรางวัลให้เอง”

            คุณไครอนพยักหน้าพร้อมรับปากเป็นมั่นเหมาะ จะมีก็แต่ไดโอนีซุสที่ยังคงมองมาด้วยสายตาที่อ่านความหมายไม่ออกบนสีหน้ายุ่ง ๆ นั้น ซึ่งนาน ๆ ทีจะได้เห็น

            “เฮอะ! พวกเจ้านี่ช่างอวดดีเสียจริง ไม่เอาก็ไม่เอา ปีนี้ข้าจะคอยดูว่ากระท่อมหมายเลขยี่สิบจะหล่นตุ้บไปอยู่ลำดับที่โหล่ของค่ายหรือเปล่า”

            ไม่ว่าเปล่า เทพแห่งไวน์ยังกอดอกเอนหลังลงพิงเบาะเก้าอี้อย่างแรงคล้ายเด็กเวลาถูกขัดใจ

            “ขอบคุณครับ”

            แมคเคนซีเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ให้ประโยคนั้นก่อนจะผงกศีรษะเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ

            แน่นอนว่าทั้งเขาและพี่น้องที่เข้าประชุมร่วมกันเมื่อวานต่างก็ไม่สนใจตำแหน่งอะไรนั่นอยู่แล้ว…พวกเขามีสิ่งที่สำคัญกว่านั้น ซึ่งพวกเขาต่างเข้าใจกันและกันดี และแมคเคนซีก็รู้หน้าที่ตัวเองดีว่ากำลังทำอะไรอยู่

            ดังนั้นจากนี้ไป ไม่ว่าใครจะมองเขาอย่างไร ก็ไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต้องสนใจอีกต่อไป

            “เรื่องที่ผมมามีเท่านี้ สวัสดีปีใหม่คุณไครอนกับคุณดีย้อนหลังด้วยนะครับ ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีสำหรับพวกคุณ”

           “เช่นกันคุณลินคอล์น สวัสดีปีใหม่ ขอให้เป็นปีที่ดี เดินหน้าไปตามทางที่คุณได้เลือกไว้อย่างมั่นคงและราบรื่นนะ”

            ไครอนตบที่ไหล่เดมิก็อดหนุ่มเบา ๆ แววตาที่สะท้อนภาพของแมคเคนซีเต็มไปด้วยความเข้าใจ

            “สวัสดีปีใหม่แมคเคนนี่ พูดตามตรง ข้าแปลกใจระคนชอบเวลาเจ้าดื้อรั้นเช่นนี้ไม่น้อย ไว้มาลับฝีปากกับรินวะ——…เอาเถอะ ไป ๆ ไปได้แล้ว อย่าลืมเอาโค้กมาให้ข้าอีกล่ะ”

            พอรู้ตัวว่าเกือบพูดคำต้องห้ามออกมาต่อหน้าไครอน ไดโอนีซุสจึงทำทีเป็นโบกมือไล่แล้วเชิดหน้าใส่จนแมคเคนซีอดยิ้มออกมาไม่ได้

            “ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะครับ แล้วพบกันครับคุณไครอน คุณดี”

            บุตรเทพีแห่งมนตราลุกขึ้นยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนบอกลาที่ปรึกษาค่ายทั้งสองแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยฝีเท้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในการตัดสินใจของตนเองในตอนนี้และนับจากนี้ไป

            โดยไม่มีอะไรติดมือกลับไปแม้แต่เพียงชิ้นเดียว

สรุปเหตุการณ์

- รายงานตัวที่ปรึกษากระท่อมหมายเลข 20

- รับรางวัลกระท่อมดีเด่นประจำปี 2025 อันดับที่ 2

รางวัลที่ได้รับ

**ทางสมาชิกกระท่อมมีความเห็นในที่ประชุมว่า**

ขอมอบรางวัลกระท่อมดีเด่นทั้งหมดของปี 2025 ให้แก่ ‘ไนมีเรีย รังอังกา เฮนลาดิส’

- 150 ดรักม่า

- ศิลาก่อกำเนิด 50 ea

- หินแห่งกำลัง 50 ea

**(รบกวน  ส่งเข้าไอดีคุณไนมีเรียได้เลยครับ)**

คะแนนความสนิทสนม

[God-14-1] ไดโอนีซุส

ให้เครื่องดื่ม (โคล่า)  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ)  :  โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

รวมคะแนนความสนิทสนม : +30

[NPC-58] ไครอน

ความสนิทสนมจากการพูดคุย  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

ให้ของใช้จิปาถะ (นิตยสารวิชาการ)  :  เพิ่มความสนิทสนม +15

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์มาลาแห่งอัสสัมชัญ  :  เพิ่มความสนิทสนม +10

รวมคะแนนความสนิทสนม : +35

 

 

Dean HEROES

390

กลยุทธ์การบริหารเงินแบบอัจฉริยะ!

[ ต่อจากโรลเพลย์ของ @Mackenzie ]

               (SUN) 18/01/2026 เวลา 10.50 - 11.45 น.

               “หู้ย ๆ พุงน่ารัก อุ้งก็น่ารักจังเลยน้องเหมียว~”

               ก่อนหน้านี้เสือดาวเฝ้าหน้าประตูห้องทำงานที่ปรึกษาประจำค่ายมาแต่หัว ไม่นึกเลยว่าเวลาผ่านไปปีนึงน้องจะงอกตัวออกมาด้วย

               เสียเมื่อไรล่ะ…

               คงไม่ต้องหาเหตุผลใดมาอธิบายว่าทำไมหัวเสือดาวติดผนังถึงได้มีร่างกายงอกออกมาทั้งตัว ก็ในเมื่อมันเป็นสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์สัญลักษณ์ของเทพแห่งไวน์ผู้เอาแน่เอานอนไม่ได้ จะมาแต่หัว ออกมาทั้งตัว หรือว่าเหลือแต่หางติดฝาห้องนั่นก็แล้วแต่ว่าคุณดีจะอยากให้มันเป็นแบบไหน แต่ในเมื่อเสือดาวปรากฏกายออกมาทั้งตัวแบบนี้มีหรือจะไม่จกพุงให้หนำใจ บุตรเจ้าสมุทรผู้รักสัตว์ทุกประเภทเล่นกับมันด้วยความเพลิดเพลินเกือบสิบนาที ส่วนเสือดาวของคุณดีได้แต่ทำหน้าเบื่อ

               “โอ้ เกือบลืมไปเลยแฮะว่ามีเรื่องต้องคุยกับคุณดีเยอะแยะ เดี๋ยวฉันขอตัวก่อนนะเจ้าเสือน้อย ไว้ว่าง ๆ ฉันจะกลับมาเล่นด้วยใหม่ หุหุ ฮิฮิ”

               เสือดาวทำตาขวางใส่ก่อนจะมองแขกผู้มารบกวนตาขวาง มันตบหางยาว ๆ ลงกับพื้นสองสามครั้งคล้ายบอกว่า ‘อยากจะไปไหนก็ไปเลย!’

               ดีนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูจะเปิดออก ทว่ายังไม่ทันได้ออกแรงบานประตูก็เปิดออกมาเองด้วยมือของคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

               “หืม นายคุยธุระกับคุณดีเสร็จแล้วเหรอแมคซี่ เร็วจัง”

               “เกือบสิบนาทีไม่น่าเรียกว่าเร็วนะที่รัก แล้วนี่…” บุตรแห่งเทพีม่านหมอกเสตามองมือสีแทนที่กุมลูกบิดประตูอีกข้างเอาไว้ “นึกว่าจะไม่คุยธุระกับคุณดีแล้วซะอีก”

               “โธ่ ไม่คุยได้ไงล่ะ ฉันมีธุระกับคุณดีตั้งเยอะแยะ” ซึ่งธุระที่ว่าหมายถึงธุระจริง ๆ และเรื่องของฝาก

               “งั้นก็เข้าไปเถอะ ฉันรออยู่ข้างนอก” แมคเคนซีตอบก่อนที่เขาจะปล่อยลูกบิดในมือแล้วเดินออกมาจากห้องทำงานของเทพไดโอนิซุส

               “จะรอข้างนอกเหรอ อ๋อ ฉันรู้แล้วล่ะ นายเองก็อยากจกพุงไข่ดาวของคุณดีเหมือนกันล่ะสิ” ดีนยิ้มแป้น

               “ไข่ดาว? เดี๋ยวนะ แม้กระทั่งเสือดาวของคุณดีนายก็ตั้งชื่อให้มันว่าไข่งั้นเหรอ”

               “ช่าย ก็นายดูสิ แม้แต่ที่ไข่มันก็—.... อุ๊บ!”

               “หยุด ดีน นายหยุดเดี๋ยวนี้” แมคเคนซีรีบยกมือขึ้นปิดปากคนรักเพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะแพล่มอะไรออกมา “เอาไว้คุณดีแจกเสือดาวก่อนเถอะ นายถึงค่อยตั้งชื่อมันว่าไข่ ส่วนเจ้านี่… เว้นมันไว้สักตัว”

               “อื๋อ.. เอาอั๊นอ้ออ้าย” บุตรเจ้าสมุทรตอบกลับเสียงอู้อี้ด้วยฝ่ามือของอีกฝ่ายปิดปากเขาอยู่ จนกระทั่งแมคเคนซีคลายมือออก “งั้นนายรอฉันแป๊บนึงนะที่รัก น่าจะคุยไม่นาน”

               แมคเคนซีพยักหน้ารับ แต่พนันได้เลยว่าไม่นานที่ว่าของคนรักน่าจะครึ่งชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ…

               .

               .

               .

               “ฮาย คุณดี โอ้ว คุณไครอนก็อยู่ด้วย แถมยังเป็นลิตเติ้ลโพนี่อีกต่างหาก น่าร้ากกก” ดีนทำมือหยุม ๆ จนผู้อำนวยการค่ายต้องหดคอหนี “สวัสดีปีใหม่ครับทั้งสองคน แล้วดูสิพวกคุณแต่งห้องใหม่ซะเก่าเลย โบราณ… น่าพิสมัย คลาสสิกมากครับ” หลังทึ่งกับห้องใหม่สไตล์เก่าได้ไม่ถึงสิบวินาทีดีนก็ลากเก้าอี้มานั่งหน้าโต๊ะโดยไม่รอคำอนุญาต

               “สวัสดีปีใหม่ครับคุณดีน” ไครอนในร่างวัยเยาว์กระแอมก่อนตอบ แม้ตัวเป็นเด็กแต่ท่าทางยังคงสุขุมเหมือนผู้ใหญ่ไม่มีเปลี่ยน

               “สวัสดีไปหมี่เจ้าเด็กโดนัท” ไดโอนีซุสเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายคล้ายกับว่าช่วงสิบกว่าวันที่ผ่านมาเขาเอ่ยคำนี้กับเด็ก ๆ ที่มาทักทายไม่รู้กี่สิบรอบ หรือที่หน้าหงิกอาจเพราะผ่านมาครึ่งเดือนแล้วแต่เจ้าเด็กสองคนนี้เพิ่งโผล่หัวมาสวัสดีปีใหม่ก็ไม่อาจทราบ ดวงตาของเทพเจ้ามองลูกเทพตรงหน้าเหมือนอ่านใจออก “เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ ถึงไครูนจะเด็กลงแต่ความน่ารำคาญของเจ้านี่ยังมีอยู่ครบถ้วน”

               “ก็เซอร์ไพรส์นิดนึงครับ แบบว่าพอดีรู้จากที่บ้านมาก่อน แหม เสียดายเนอะถ้าไม่มีใครบอกว่าคุณไครอนตัวหดผมต้องตกใจจนช็อคแน่ ๆ” ดีนยิ้มเผล่ ส่วนไครอนได้แต่แอบกลอกตาแล้วทำหน้านิ่ง ๆ “ว่าไป คุณดีหิวสินะครับ ถึงได้ตั้งชื่อผมว่าโดนัท” เขาหัวเราะเบา ๆ “ถึงไม่ได้มีโดนัทมาฝากแต่ว่าผมมีกาแฟชั้นดีจากปานามาเป็นของฝากการเดินทางมาให้ด้วยครับ”

               เมื่อพูดจบประโยคอันยาวเหยียดบุตรแห่งโพไซดอนก็นำของฝากมอบให้ทั้งสอง ‘กาแฟเกอิชา’ แม้ชื่อจะเป็นภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่า ‘ผู้ชำนาญด้านงานศิลป์’ แต่ก็เป็นกาแฟชั้นดีจากประเทศปานามาอย่างแท้จริง แม้ไม่รู้ที่มาว่าทำไมกาแฟชนิดนี้ถึงได้ถูกตั้งชื่อเป็นภาษาญี่ปุ่นแทนที่จะเป็นปานามา ไม่ว่าเจ้าของจะเป็นชาวญี่ปุ่น ผู้ผลิตชื่นชอบในวัฒนธรรมแดนอาทิตย์อุทัย หรือด้วยอะไรก็ตาม แต่ผู้ที่เคยชิมกาแฟชนิดนี้มาแล้วยอมรับว่า ‘กาแฟเกอิชา’ สามารถถ่ายทอดศิลปะด้านรสชาติออกมาได้ประณีตอย่างแท้จริง สมกับที่ถูกขนานนามว่าเป็นกาแฟที่อร่อยที่สุดในโลกปีสองพันยี่สิบห้า และมีราคาสูงถึงสิบเหรียญฯ ต่อกรัม

               “ขอบคุณ คุณดีน” ไครอนรับถุงกาแฟพร้อมกับบันทึกการเดินทางเมื่อปีที่แล้ว ถือเป็นของฝากและของปีใหม่ที่ดีกว่าตุ๊กตามาสคอตโอลิมปิกเยอะ

               “อื้อหือ กาแฟจากปานามา เจ้าเลือกได้ดีนี่โดนัท กระท่อมโพไซดอนหนึ่งร้อยคะแนน!”

               สิ้นเสียงของไดโอนีซุส แถบทรายสีฟ้าจากเครื่องบันทึกคะแนนกระท่อมหลังที่สามก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนน่าตกใจ

               “เฮ้ย! แบบนี้ก็ได้เหรอครับคุณดี ผมยินดีที่คุณชอบนะแต่แบบนี้ก็เหมือนว่าผมซื้อเสียงด้วยของฝากหมดสิครับ” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ดีนยิ้มแป้น เขาไม่ปฏิเสธคะแนนพิศวาสที่ได้มาฟรี ๆ อยู่แล้ว “แต่ถึงอย่างนั้นก็ขอบ—”

               ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค ทรายสีฟ้าที่เพิ่มขึ้นมาก็หดลงเหลือศูนย์

               “ข้าล้อเล่นน่ะ เซอร์ไพรส์!”

               “....” บุตรเจ้าสมุทรยิ้มค้าง ความรู้สึกเหมือนดีใจเก้อเมื่อกี้มันมันคืออะไรกันนะ “โอ้… ฮ่า ๆๆๆ ผมกะไว้แล้วว่าคุณดีต้องล้อเล่น เซอร์ไพรส์มากครับ แหม ผมล่ะตกใจหมด”

               “ถ้าจะโกงข้าไปโกงกับบ้านตัวเองไม่ดีกว่ารึ” พูดถึงตรงนี้ไครอนก็หันขวับไปมอง “---แต่ก็ไม่เคยทำ” คุณดียักไหล่ “ว่าแต่ช่างน่าประหลาดนัก ไหงแชมป์เก่าเมื่อปีที่แล้วปีนี้ถึงไม่มีคะแนนขึ้นเลยสักคะแนนล่ะจ๊ะ”

               “รางวัลเหมือน ๆ เดิมทุกปีก็ให้บ้านอื่นเขาชนะบ้างสิครับ ทุกคนจะได้รับรางวัลกันทั่วถึง”

               ดีนแก้ตัว อันที่จริงเขาไม่ค่อยสนใจคะแนนบ้านอะไรนั่นเท่าไร แถมป้ายคะแนนที่มีติดตัวเขากะจะยกให้บ้านเฮคาทีหมดเลยเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ติดเกรงใจพี่น้องร่วมบ้านที่อาจจะอยากทำแต้ม แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าเด็กบ้านโพไซดอนไม่มีใครส่งคะแนนบ้านเลย รู้งี้ส่งป้ายไปให้แมคเคนซีทำคะแนนเพิ่มก็ดีหรอก บางทีคราวนี้บ้านเฮคาทีอาจจะได้ที่หนึ่งแทนที่สองก็ได้ใครจะไปรู้

               “งั้นปีนี้เจ้าก็ไม่ต้องเอาเงินทุนสนับสนุนกระท่อมก็แล้วกัน อะ ไครูน เจ้าเอาเงินส่วนของโพไซดอนไปพัฒนาค่ายได้เลย” กล่าวจบเทพแห่งไวน์ก็ดีดถุงเงินกองทุนบ้านโพไซดอนใส่มือของเซนทอร์เด็ก

               “อ้าว ไหงงั้นล่ะครับ!” ดีนท้วงเมื่อเห็นว่าเงินที่ควรเป็นของตนเอง (หมายถึงของบ้านตัวเอง) ถูกส่งต่อให้ไครอนหน้าตาเฉย “ว่าแต่เงินในถุงมีเท่าไร—”

                “ห้าสิบดรักม่า…”

               ไครอนตอบ ส่วนดีนกลอกตา เพราะมันน้อยกว่าเงินทุนจากทุก ๆ รอบ ช่างน้อยนิดเหลือเกินจนแทบจะเอาไปใช้ทำอะไรไม่ได้ ข่าวที่บอกว่าค่ายกำลังถังแตกจากภัยความหนาวปลูกสตรอว์เบอร์รี่ไม่ขึ้นเห็นทีจะเป็นเรื่องจริง

               “งั้นผมสละสิทธิ์ไม่รับเงินส่วนนั้นก็ได้ครับ ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังลำบาก” บุตรแห่งโพไซดอนกล่าวพร้อมกับส่งสายตาอาดูร

               “เจ้าดูไม่ทุกข์ร้อนเรื่องเงินเลยนะโดนัท ท่าทางเงินทุนบ้านยังมีอยู่เยอะล่ะสิท่า”

               “ก็ประมาณนึงครับ แหม.. ก็ปีที่แล้วผมชนะบ้านดีเด่นนี่นา เงินเลยพอจะเหลือกินเหลือใช้อยู่บ้าง ไหน ๆ แล้วผมก็ขอส่งบัญชีให้คุณดีตรวจสอบเลยก็แล้วกัน” ดีนหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องใหม่ออกมา สีของมันดำสนิทราวกับหายไปในความมืดได้ทันทีที่วางลืมทิ้งไว้ โชคดีจริง ๆ ที่ตอนนี้ฟ้าสว่างโร่ แถมไฟในห้องทำงานมืดเสียที่ไหน “ให้ผมส่งไฟล์ยังไงดี?”

               “ไฟล์? นี่เจ้าจะส่งข้อมูลให้ข้าผ่านบลูทูธงั้นรึ ยุ่งยากชะมัด แทนที่จะบันทึกใส่สมุด” ไดโอนีซุสทำหน้ายุ่งแต่ก็หยิบสมาร์ทโฟนเดดาลัสรุ่นอะไรสักอย่างออกมา

               “ส่งด้วยคลาวด์ต่างหาก แต่ถ้าคุณดีอยากได้บลูทูธผมก็ไม่ว่า ยุคนี้เขาไม่ใช้กระดาษกันแล้วครับ ซีโร่เวสต์รักโลกรักสิ่งแวดล้อมน่ะครับคุณดีรู้จักหรือเปล่า”

               “ชิ! เจ้าเด็กนี่ ยอกย้อนนัก! ก็ได้ ๆ คลาวด์ที่เจ้าว่าก็ได้ ต้องแอดเฟรนด์ก่อนด้วยสินะ ยุ่งยากชะมัด”

               แม้จะกล่าวเช่นนั้นแต่เทพเจ้าแห่งความรื่นเริงก็ยอมแลกคอนแทกต์กับดีน ชายหนุ่มยิ้มกริ่มเมื่อในที่สุดเขาก็มีคอนแทกต์กับเทพเจ้า จากนี้จะได้รัวสติ๊กเกอร์ใส่ทุกเช้าเย็น เขาส่งไฟล์บัญชีบ้านโพไซดอนให้เทพ แล้วเมื่อไดโอนีซุสเปิดดูเขาก็ทำหน้าเหมือนกับอมต้นกระบองเพชร

               “บริหารเงินได้เก่งมากจริง ๆ ดรักม่าเหลือเยอะแยะสวนทางกับที่เจ้าต้องออกดอลลาร์เองเลยนี่นา” คุณดีประชด แต่เมื่อมองดี ๆ แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว “เดี๋ยวนะ นี่เจ้ารับเงินดรักม่าไปแต่ไม่ยอมจ่ายออกเลยแบบนี้เข้าข่ายฉ้อโกงนี่หว่า!”

               “ฉ้อโกงอะไรกันครับ เขาเรียกว่ากลยุทธ์การบริหารสินทรัพย์ต่างหาก อีกอย่างเงินรางวัลที่ใช้จ่ายออกไปก็เป็นเงินส่วนตัว (ของแมคซี่) ผลออกมาก็วิน ๆ ไม่มีอะไรเสียหายสักหน่อยนี่ครับ”

               “ยังไงนะ….?” เทพเจ้าคิดตาม จะว่าไปผลตอบรับก็ออกมาโอเค อีกอย่างเดมิก็อดตรงหน้าก็เสียดอลลาร์ส่วนตัวสำหรับเงินรางวัลไปแล้วด้วย “เออ ๆ ข้าดูที่ผลลัพธ์ก็ได้ จะว่าไปนี่…”

               ไดโอนีซุสดีดถุงเงินอีกถุงมาให้ดีน มันถุงใหญ่กว่าถุงที่ควรเป็นของเขา แถมน้ำหนักยังมากกว่าเงินเหมือนใส่หินลงไปอีกด้วย

               “อะไรน่ะครับ คุณดีเปลี่ยนใจจะให้เงินกองทุนผมมาบริหารเพิ่มแล้วใช่ม้า~”

               “ใช่ม้ากับผีน่ะสิ! นี่มันเงินกองทุนของกระท่อมเฮคาทีต่างหาก เจ้าเด็กแมคเคนนี่ไม่ยอมเก็บไว้บริหาร แต่กลับมาใช้งานเทพเจ้าอย่างข้าส่งเงินให้คนที่ส่งคะแนนเนี่ยนะ”

                “ซะงั้น ผมได้ยินว่าพวกเฮคาทีมีมติจะยกทั้งหมดให้คนทำคะแนนบ้านนี่นา ถึงเขียนบัญชีก็คงลงแค่บรรทัดเดียวแหล่ะครับ”

                “ถ้าไม่เอาข้าจะยึดเข้ากองกลางอีกบ้าน ไปบอกเจ้าแมคเคนนี่ซะว่าข้าเปลี่ยนใจ แล้วก็ไปทำบัญชีมาด้วย!”

                “รู้แล้ว ๆ งั้นผมรับไว้แทนก็ได้” ดีนย่นหน้าแล้วรับถุงเงินกองกลางของกระท่อมเฮคาทีมา ก็แค่เอากลับคืนไปให้คนรักเองนี่นาไม่ได้ยากเย็นอะไร ดีกว่าถูกริบไปตั้งเยอะ

                “ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วก็กลับไปซะโดนัท ชิ้ว ๆ” คุณดีสะบัดมือไล่

                “แหม ใจร้ายจัง พอได้กาแฟแล้วก็ไล่ผมเลยนะ กะว่าจะมาคุยไอ้เรื่องที่คุณอยากให้ผมสร้างให้จนต้องถ่อมาหาผมที่นิวเจอร์ซีย์ ถ้าคุณอารู้เรื่องนี้เขาต้องปลื้มมากแน่ ๆ”

                “เฮ้ย! อย่าาาาา นั่งลงก่อนพ่อดีนคนดีของข้า”

                ดีนพ่นลมออกทางจมูก กอดอก ไขว่ห้าง ทำหน้าตึงเหมือนคนงอน แต่จริง ๆ แล้วเขาก็แค่หลอกให้เทพเจ้าชมจนกว่าจะพึงพอใจ ส่วนไครอนที่นิ่งเงียบมาตลอดเลิกคิ้วขึ้นกับการถกเถียงนี้ จากนั้นเปิดบันทึกเดินทางที่ดีนนำมาส่งเพราะจำได้ว่าจุดหมายแรกของคณะเดินทางเริ่มต้นที่นิวเจอร์ซีย์ แล้วพอรู้สาเหตุผู้อำนวยการค่ายก็ถอนหายใจออกมาหนัก ๆ

                “เจ้าน่ะเป็นคนดีศรีสมร โอบอ้อมอารี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ มีน้ำใจดุจเทวดา หน้าตาหล่อเหลา ฉลาดเฉลียวคงรู้สินะว่าเจ้าจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องท่านพ่อของข้าไม่ได้เด็ดขาด”

                “ถ้าคุณดีพูดถึงขนาดนั้นล่ะก็.. ผมไม่บอกอาซุสก็ได้ครับ” เดมิก็อดยิ้มที่มุมปากเหมือนว่าตนอยู่เหนือกว่าเทพเจ้าก้าวหนึ่ง “จะว่าไปที่คุณพูดเมื่อตอนนั้นหมายถึงอะไรนะครับ แล้วได้คุยเรื่องนี้กับแมคซี่แล้วหรือยัง”

                “ยังน่ะสิ เจ้าแมคเคนนี่บอกจะไม่รับรางวัลจากนั้นก็ออกไปเลยเหมือนตัดบท ข้าเลยยังไม่ได้พูดธุระกับเขา”

                ไดโอนีซุสป้ายสีให้แมคเคนซีที่ออกจากห้องไปก่อน แต่ความจริงแล้วเขาเพิ่งนึกถึงธุระนี้ได้ตอนที่ดีนพูดเมื่อกี้ต่างหาก สำหรับเทพเจ้าที่มีอายุเทียบเท่าการถือกำเนิดของสรรพสิ่งของโลก แล้วกาลเวลาบนโลกเปรียบเสมือนสิ่งที่ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว สิบปีเหมือนสิบนาที หกเดือนก็เหมือนกับหกวินาที แต่กระนั้นเขาก็ลืมได้ในเมื่อทุกวันมีสิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมายจนน่าปวดหัว

                “แต่ไหน ๆ แล้วพูดธุระกับเจ้าเลยก็ได้ คืองี้… แบบว่าข้าน่ะ อยากให้เจ้าสร้างสถานที่แห่งหนึ่งในค่ายที่จะเป็นศูนย์รวมความบันเทิงให้พวกลูกเทพได้สนุกสนานกัน เป็นที่ ๆ มีทั้งสิ่งบันเทิง อาหาร และเครื่องดื่ม แบบที่เจ้าชอบไปก่อนมาฮาล์ฟบลัด หรือที่ทำงานเก่าของแมคเคนนี่น่ะ คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าเป็นสถานที่แบบไหน”

                “อ้อ… หมายถึงผับ”

                “ชู่ว! เบา ๆ หน่อยสิ! แต่ก็… อย่างที่เจ้าเข้าใจนั่นแหล่ะ”

                “คุณดี... ผมเกรงว่าการสร้างสิ่งนั้นขึ้นมาจะไม่เหมาะสมกับเยาวชนในค่าย” ไครอนให้ความเห็น

                “จะไปซีเรียสอะไรนักหนา เดี๋ยวไม่กี่ปีเด็กพวกนี้ก็โตกันหมดแล้ว เจ้านึกถึงวันที่อะคีลลีส เจสัน เอแจ๊กซ์ แอคทีออน มาร่ำเรียนกับเจ้าสิ ตอนนั้นตัวเท่าลูกหมาแต่ก็ดื่มกินกันหมดเป็นถัง ๆ อย่าอยู่มานานจนโดนกฎของมนุษย์หล่อหลอมสิ!”

                 “อืม… ฟังดูแปลก ๆ” บางทีดีนก็ไม่ค่อยเข้าใจตรรกะของเทพเอาแต่ใจผู้นี้เท่าไร “เอางี้ละกัน ผมคิดว่าก็ดีนะถ้าจะมีเอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์เกิดขึ้นในค่าย วัน ๆ เอาแต่ฝึกใช้ดาบใช้หอกชีวิตวัยรุ่นห่อเหี่ยวหมด ผมน่ะเที่ยวมาเยอะรู้ว่าเด็กวัยรุ่นชอบอะไรไม่ชอบอะไร แล้วก็รับรองว่าต้องมีเครื่องดื่มที่ลงท้ายด้วยคำว่า ‘เทล’ อยู่ในนั้นด้วย” ดีนยิ้มแฉ่ง

                 “ใช่ไหมล่ะ! ข้าคิดถูกจริง ๆ ที่ไหว้วานให้เจ้าเริ่มโครงการนี้ แล้วเครื่องดื่มที่ลงท้ายด้วย ‘เทล’  ถึงจะอ่อนไปหน่อยแต่ก็นับว่า ดี!” ไดโอนีซุสตบเข่าฉาด “อยากได้งบเท่าไรเอาไปได้เลย!”

                 “พูดจริงไม่คืนคำนะครับที่บอกว่าเบิกเท่าไรก็ได้” ดีนยิ้มแบบมีเลศนัย

                 “ให้ตายสิ การจับคู่ของสองคนนี้” ไครอนกุมขมับ ถึงแม้อำนาจหน้าที่ของเขาจะสูงสุดในค่าย แต่อย่างไรก็ไม่เท่ากับเทพเจ้าแห่งโอลิมปัสดีกรีบุตรแห่งซุสหรอก

                 “คุณไครอนเชื่อผม ผมมีวิธี” ดีนขยิบตาให้ไครอน ซึ่งเจ้าตัวได้แต่มองกลับมาด้วยสายตาว่างเปล่าแต่ในใจร่ำร้อง ‘คุณน่ะไม่น่าไว้วางใจที่สุดแล้วว้อยยย!!’ “เรื่องนี้เรื่องใหญ่ใช่เล่น ถึงผมจะมีไอเดียมากมายแต่องค์ความรู้คงไม่พอ”

                 “ถ้าอยากได้คนช่วยงานน่ะ เอาตัวแอนนาเบลล์กับโลอี้ไปได้เลย ใช้งานได้เต็มที่ข้าอนุญาต!”

                 แว้บแรกที่ได้ยินดีนอุทาน ‘ใครวะ’ ในใจ แต่พอมาคิดใหม่อาจหมายถึง รุ่นพี่แอนนาเบ็ธ เชส ธิดาแห่งอะธีน่า แต่ว่าโลอี้นี่ใครนะ?

                 “คุณหมายถึงลีโอ? หากคุณยังไม่ลืม ลีโอ วัลเดซ ออกจากค่ายไปทำภารกิจตั้งแต่เดือนกรกฎาคมปีที่แล้วยังไม่กลับมาครับ”

                 “ชิ! เจ้าโลอี้ยังไม่กลับมาอีกงั้นรึ เป็นถึงเจ็ดวีรบุรุษยุคใหม่แต่จัดการงานช้าชะมัด หวังว่าคราวนี้จะไม่ตายเป็นรอบที่สองนะ”

                 “เดี๋ยวนะตาย! อะไรนะ!!”

                 พอได้ยินคำว่า ‘ตายเป็นรอบที่สอง’ ดีนก็ทำตาโต แม้ว่าเขาจะรู้ว่าโลกหลังความตายของเดมิก็อดไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด จากกรณีของผีเอลลิสที่เล่นโทรศัพท์โพสต์ขอให้คนมาส่งเครื่องเกมถึงเอลลีเซียม แต่เขาก็ไม่คิดอยากลองไปเที่ยวชมยมโลกโดยไม่สมัครใจหรอก

                 “อย่าไปใส่ใจเลย ก็แค่เรื่องในอดีตน่ะ ถ้าโลอี้ไม่ได้งั้นก็ไปคุยกับเจ้าครูซแล้วกัน งานสายลับของเจ้านั่นไม่สำคัญเท่ากับมาทำงานให้ข้าร้อก”

                 “ลูกพี่คริสเป็นสายลับจริง ๆ ด้วย!!” ดีนทำตาโตรอบสอง ก็ใครจะรู้เล่าว่าที่เขาเคยแซวรุ่นพี่จากบ้านเฮเฟตัสว่าเป็นสายลับน่ะคือเรื่องจริง! “โอเค งั้นผมจะไปขอคำแนะนำจากรุ่นพี่สองคนนั้น รับรองได้เลยว่าคุณจะไม่ผิดหวังครับ”

                 ดีนยิ้มกริ่ม แล้วนั่นคือสีหน้าที่ไครอนกลัวที่สุด

                 .

                 .

                 .

                 บานประตูห้องทำงานของที่ปรึกษาค่ายเปิดออก แมคเคนซียืนรอพิงระเบียงด้วยท่าทางเมื่อยขา เขาไม่ได้เล่นกับเสือดาวอย่างที่ดีนคิด

                 “ออกมาแล้วเหรอ ฉันนึกว่านายถูกคุณดีเอาไปหมักในถังไวน์แล้วซะอีก”

                 “บ้าน่า ฉันก็ไม่ได้เข้าไปคุยธุระนานขนาดนั้นก็แค่…” ดีนยกนาฬิกาขึ้นมาดู ปัญหาคือเขาไม่รู้ว่าตัวเองเข้าไปคุยธุระกับผู้บริหารค่ายตอนเวลาเท่าไร

                 “อีกห้านาทีจะครบหนึ่งชั่วโมง…” แมคเคนซีเติมคำให้

                  “หูยยย นานจัง ไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย นายคงเมื่อยมากเลยสินะที่รัก”

                 ดีนขยับเข้าไปนวดขาให้คนรัก จากที่หน้าหงิก ๆ อยู่แมคเคนซีก็ยิ้มออก แต่ก็กลับมาทำหน้ายุ่งอีกครั้งเมื่อเห็นว่าในมือของดีนมีถุงรางวัลที่เขาเพิ่งปฏิเสธไป

                 “ถุงนั้น…”

                 “อ้อ ช่าย คุณดีฝากมาคืนนายน่ะ เขาบอกว่าเปลี่ยนใจแล้วให้นายเอาไปให้คนที่บ้านเอง แล้วก็เขียนบัญชีมาด้วย”

                 “เฮ้อ.. ให้มันได้แบบนี้สิ รับปากซะดีสุดท้ายก็เอามาคืน” แมคเคนซีพ่นลมหายใจหนักจนเกิดไอขาวในอากาศ

                 “อย่าอารมณ์เสียไปเลยน่าที่รัก ถึงจะไม่รู้ว่าน้องสาวนายคนนั้นจะกลับมาเมื่อไรก็เถอะ” ดีนยักไหล่ “แต่ตอนนี้ใกล้เวลามื้อเที่ยงแล้ว เราไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่า ฉันมีเรื่องจะเล่าให้นายฟังเยอะแยะเลย”

                 “อืม แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”

                 แมคเคนซีพยักหน้ารับ จากนั้นทั้งคู่ก็ไปโถงอาหารด้วยกันแล้วใช้ชีวิตในวันหยุดให้เต็มอิ่มก่อนจะถึงวันพรุ่งนี้ที่ต้องทำนั่นนี่เยอะแยะเต็มไปหมด

รายงานตัวที่ปรึกษากระท่อมโพไซดอน

คุยเรื่องโครงการสร้าง Entertainment Complex ในค่าย

[God-14-1] ไดโอนีซุส (คุณดี)

+10 ความโปรดปรานจากการถวาย [กาแฟ]

+5 โบนัสความสัมพันธ์จากการใส่ [กุหลาบสีน้ำเงินทอง]
+25 โบนัสเพิ่มความโปรดปราน จาก HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน)

[ รวม +40 ความโปรดปราน ]

[NPC-58] ไครอน

+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
+10 ความสนิทสนมจาก [กาแฟ]
+5 ความสนิทสนมจาก [ดอกกุหลาบน้ำเงินทอง]

+10 ความสนิทสนมจาก [มาลาแห่งอัสสัมชัญ]
+10 ความสนิทสนมจาก [น้ำหอมอะพอลโล่] [ลงท้าย 0 3 5 7 9 ไบต์]
[รวม +40 ความสนิทสนม]

Mackenzie BELIEVER

Mackenzie Claude Lincoln

- Son of Hecate / Cabin 20 -

113. ส่งรายงานให้เทพแห่งไวน์

            -21.01.2026 / 08:36AM-

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นช่วงสายวันพุธที่ท้องฟ้าไร้แสงอาทิตย์ในหน้าหนาวอุณหภูมิติดลบ แมคเคนซีสวมเสื้อตัวหนาทับด้วยโค้ทยาวอีกชั้นเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปในเมือง แม้จะมีผ้าพันคอไหมพรมพันรอบคอเพื่อให้ความอบอุ่นแต่จมูกของเขาก็ยังคงแดงไม่ต่างจากกวางเรนเดียร์อยู่ดี

            “ไง อรุณสวัสดิ์”

            เขาเอ่ยทักทายรูปปั้นเสือดาวที่นอนหมอบอยู่หน้าห้องระหว่างรอคำอนุญาตจากผู้อยู่ด้านใน อาจเป็นเพราะอากาศเย็นจึงทำให้สัตว์เฝ้ายามตัวนี้ลดความดุร้ายลงคล้ายอยู่ในช่วงจำศีล มันเพียงแค่เหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย พอรู้ว่าเป็นใครแล้วก็หลับตาลงตามเดิม

            “เข้ามา…”

            โดยไม่ให้รอนานเจ้าของห้องก็ตอบรับ แมคเคนซีจึงหมุนลูกบิดเปิดประตูเข้าไปทันที

.

.

            เบื้องหน้าเขาคือเทพไดโอนีซุสที่นั่งทำหน้าเหนื่อยหน่าย มีเอกสารวางกองเต็มโต๊ะ ดีที่ว่าเขาแยกมันออกเป็นสองฝั่งซ้ายขวาจนกองแฟ้มและกระดาษพวกนั้นไม่สูงจนมิดหน้าเขาเสียก่อน

            “เจ้าเองรึแมคนัส วันนี้มีธุระเรื่องอะไรล่ะ”

            เทพแห่งน้ำเมาโคลงกระป๋องน้ำอัดลมในมือไปมาเล่นเบา ๆ ราวกับว่าเสียงของเหลวภายในที่กระทบกับโลหะไปมาคือความผ่อนคลายเดียวที่มีในยามนี้

            และใช่…เทพองค์นี้ก็ยังเรียกชื่อเขาไม่ถูกอีกเช่นเคย

            “อรุณสวัสดิ์ครับคุณดี วันนี้ผมมา——”

            “มารินไวน์ให้ข้าน่ะสิใช่ไหม โอ้ เจ้านี่ช่างรู้ใจข้าเสียจริง ข้ากำลังเบื่อหน่ายกับการสะสางพวกเอกสารบ้าบอนี่เต็มทน โน่นแน่ะ ไวน์ที่เหล่าลูกข้าให้มาเก็บอยู่ในนั้น เจ้าไปหยิบมาได้เลย ซินแฟนเดลปี 2018 ก็น่าสน”

            ยังไม่ทันบอกธุระปะปังก็โดนขัดอีกตามเคย เมื่อคุณดีนึกถึงคำพูดที่เคยบอกแมคเคนซีเมื่อวันก่อนขึ้นมาได้ ดวงตาเบื่อหน่ายเป็นประกายขึ้นมาทันตาพร้อมกับชี้ไปยังตู้ไม้บานประตูปิดทึบมุมนึงของห้องซึ่งดูกลมกลืนไปกับชั้นวางหนังสือ หากไม่สังเกตก็คงนึกว่าเป็นเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งห้องธรรมดาชิ้นหนึ่ง เหมือนจงใจพรางจากสายตาผู้คน

            “ไม่ใช่ครับ วันนี้ผมแค่มาส่งรายงานที่คุณฝากดีนไปบอกผมคราวที่แล้วน่ะ”

            เมื่อได้ยินเช่นนั้นที่ปรึกษาประจำค่ายฮาล์ฟบลัดก็กลับมาไหล่ห่อตัวลีบด้วยความเซ็งที่ปิดไม่มิดดังเดิม

            “งาน…งานอีกแล้วงั้นเรอะ เจ้าไม่ต้องรีบส่งขนาดนั้นก็ได้ เห็นไหมว่าข้ามีเอกสารที่ต้องสะสางอีกเป็นกองพะเนิน อีกชาตินึงละมั้งกว่าจะเสร็จ”

            เทพไดโอนีซุสบอกพลางตบกองเอกสารที่อยู่ใกล้ตัว นอกจากเสียง ปุ้ก ๆ! แล้ว กองกระดาษหนานั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะกระเทือนแม้แต่น้อย

            “มันไม่ได้มีข้อมูลอะไรเยอะน่ะครับ ผมเลยทำมาส่งก่อนที่ผมจะมีงานจากมหาลัยเยอะขึ้น คุณจะดูเมื่อไหร่ก็ได้”

            ‘แค่อย่าลืมก็พอ’

            ประโยคสุดท้ายนี้แมคเคนซีได้เพียงแต่พูดในใจ

            “เฮ้อ…ก็ได้ เอามา ๆ เห็นว่าเจ้าเองก็มีภาระหรอกนะแมคนัส”

            มือที่ไม่ได้ถือกระป๋องเครื่องดื่มยื่นมาตรงหน้าหลังจากที่หนุ่มอังกฤษเลื่อนเก้าอี้หย่อนกายลงนั่ง ดวงตาสีเฮเซลมองฝ่ามือนั้นแล้วช้อนขึ้นมองยังใบหน้าเทพที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

            “ผมขอส่งเป็นไฟล์ได้ไหมครับ เห็นดีนบอกว่าคุณรับเป็นไฟล์ด้วย”

            หลังจากที่คนรักของเขาเอาของรางวัลกระท่อมดีเด่นและเงินทุนกระท่อมมาให้พร้อมบอกเรื่องการเขียนและส่งรายงาน แมคเคนซีก็คิดว่าแค่กระดาษแผ่นเดียวที่ไม่มีข้อความอะไรมากนัก คงไม่จำเป็นต้องปริ๊นต์ออกมาให้เปลืองทรัพยากรหรอกมั้ง

            “หือ…แบบนั้นก็ได้ ดีเหมือนกัน บนโต๊ะข้าจะได้ไม่ต้องมีเอกสารเพิ่ม”

            เทพไดโอนีซุสชักมือกลับมาหยิบสมาร์ทโฟนแล้วพิมพ์รหัสปลดล็อกก่อนจะสไลด์ตัวเครื่องซึ่งทำจากโลหะพิเศษกับพื้นผิวโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าแมคเคนซีพอดี

            “แอดไอดีซะ แล้วส่งไฟล์มาได้เลย มีคอนแทกต์เจ้าก็สะดวกดี หากข้าอยากดื่มไวน์ที่ถูกรินแบบละมุนละไม จะได้ตามตัวง่ายหน่อย”

            “ถ้าผมว่างนะครับ”

            ชายหนุ่มจากกระท่อมหมายเลขยี่สิบหัวเราะแล้วยิ้มน้อย ๆ ขณะใช้สมาร์ทโฟนของตนเองแสกนคิวอาร์โค้ดของอีกฝ่ายเพื่อเพิ่มรายชื่อผู้ติดต่ออย่างคล่องแคล่ว เขาไม่ได้ต้องการบ่ายเบี่ยงคำชวนของเทพไดโอนีซุสแต่อย่างใด แต่ช่วงนี้เขาเริ่มยุ่งกับเรื่องทางมหาวิทยาลัยขึ้นมาแล้ว ไหนจะแผนการฝึกฝนต่าง ๆ ทั้งที่เป็นของค่ายและของผู้เป็นมารดา แม้จะไม่ได้ออกไปทำภารกิจกู้โลกแต่ก็คงหัวหมุนไม่แพ้กัน

            “เฮอะ! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะไม่ว่างทั้งปีน่ะแมคนัส แล้วดีโน่ได้คุยกับเจ้าบ้างไหมเรื่องสถานบันเทิงเริงรมย์ที่เรียกว่า… อ่าาาา ตอนนั้นเจ้าดีโน่เรียกว่าอะไรนะ เอ็น..เอ็นเตอร์เทนเมนต์…..”

            “เอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์น่ะเหรอครับ”

            แม้จะสตั๊นท์ไปเล็กน้อยกับชื่อที่ไม่คุ้นหู แต่ก็ไม่ยากเย็นเกินความคาดเดาว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงใคร แมคเคนซีถามขณะสไลด์นิ้วกับหน้าจอเพื่อหาไฟล์ที่ต้องการส่งซึ่งตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะถูกไฟล์เอกสารการเรียนที่เพิ่งโหลดมาดันลงไปอยู่ด้านล่าง

            “เอ้อ ใช่! นั่นแหละ เอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์! พวกมนุษย์นี่ขยันตั้งชื่อให้เรียกยากเสียจริง เจ้าได้คุยกับดีโน่บ้างไหม”

            ที่ปรึกษาค่ายตบโต๊ะดัง ปัง! ไปหนึ่งฉาดเมื่อบุตรเทพีแห่งม่านหมอกช่วยดึงคำที่ติดอยู่ตรงปากออกมาได้ เหมือนว่าเรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ยังพอทำให้เทพผู้แสนเบื่อหน่ายหน้าที่การงานองค์นี้กระปรี้กระเปร่าขึ้นบ้าง

            “คุยแล้วครับ ถึงจะเป็นความคิดในหัวผมก็จริง แต่ผมคงไม่สะดวกจะลงมือลงแรงเองอย่างที่บอก ดีนก็เลยรับไปจัดการทั้งหมดแล้วครับ ส่วนผมถ้าพอช่วยอะไรได้ก็จะช่วย”

            หนุ่มอังกฤษบอกพลางเลื่อนสมาร์ทโฟนที่ส่งไฟล์เสร็จเรียบร้อยแล้วกลับไปให้ ซึ่งเทพไดโอนีซุสก็เพียงแค่เปิดไฟล์ไล่อ่านเพื่อตรวจตราความครบถ้วนของข้อมูลแบบคร่าว ๆ ก่อนจะเก็บมันลงไป

            “เป็นรายงานที่สั้นและได้ใจความ ดีต่อสายตาข้าเสียจริง ว่าแต่นอกเหนือจากเหตุผลนี้ล่ะ เจ้ามีเหตุผลอื่นอีกไหม”

            ดวงตาสีเข้มของที่ปรึกษาประจำค่ายสบมองเข้ากับดวงตาสีเฮเซลด้วยสายตาที่ราวกับล่วงรู้สิ่งที่อยู่ภายในใจของเดมิก็อดผู้นี้ ช่างเป็นความสามารถของเหล่าเทพที่น่าทึ่งแต่ก็ไม่สมควรมีอยู่

            “ผมมีหน้าที่จัดสรรสิ่งที่สมาชิกในบ้านสมควรได้รับ และบริหารทรัพยากรที่มีตามความเหมาะสมครับ อีกเหตุผลก็คือเพื่อหลีกเลี่ยงคำครหาที่ไร้มูลเหตุและปราศจากความเป็นจริงที่ไม่มีหลักฐานอันสมเหตุสมผลมารองรับจากการมโนคิดไปเอง ถึงผมจะรู้ดีว่าไม่สามารถห้ามความคิดใครต่อใครได้ก็ตาม ส่วนรายงานอื่น ๆ ของปีนี้ ผมจะสรุปให้อีกครั้งในปีหน้า”

            บุตรเทพีแห่งม่านหมอกชี้แจงแบบตรงไปตรงมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง รอยยิ้มเล็ก ๆ ถูกวาดขึ้นที่มุมปากของเทพที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พร้อมกับยักไหล่เล็กน้อย

            “นี่แหละนะมนุษย์ โลกกว้างใบนี้นอกจากพวกอสุรกายแล้วเจ้ายังต้องพบเจอคนเฮงซวยอีกมากมายเชียวล่ะแมคนัส แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนดีหลงเหลืออยู่หรอกนะ เจ้าแค่เลือกที่จะอยู่ในที่ที่เหมาะสมกับเจ้าก็พอ หวังว่าปีหน้าข้าจะได้อ่านรายงานที่ละเอียดกว่านี้ เอาล่ะ มาพูดถึงเรื่องสถานเริงรมย์ของชาวค่ายฮาล์ฟบลัดกันต่อดีกว่า แน่นอนว่าข้ามีอะไรให้เจ้าช่วยแน่ อย่างเช่นการกลับมาทำงานแบบที่เจ้าเคยทำ”

            ถึงจะรู้ชื่อใหม่ตามสมัยปัจจุบัน แต่ดูเหมือนเทพไดโอนีซุสจะสะดวกเรียกแบบเดิมเสียมากกว่า เขายกกระป๋องน้ำอัดลมที่ไม่รู้ว่าถือมานานเท่าไหร่แล้วดื่มไปอึกนึงราวกับใช้เวลานี้เพื่อรอคำตอบของเดมิก็อดฝั่งตรงข้ามไปด้วย

            “หมายถึงชงเครื่องดื่มน่ะเหรอครับ ที่นี่ไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไม่ใช่เหรอ ถ้าเป็นม็อกเทลก็พอได้ ไว้ผมจะคิดดูอีกทีนะครับ”

            แมคเคนซีเพียงแค่ตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ เขายังไม่อยากรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะด้วยไม่อาจล่วงรู้ถึงอนาคตอันไม่แน่นอน และถึงแม้ว่าเขาจะไม่รับงานนี้ แต่เขาก็ได้ข่าวมาว่าลูกของเทพไดโอนีซุสก็ล้วนเป็นมือดีด้านการชงเครื่องดื่มแทบทั้งนั้น

            “ไม่รู้ล่ะ เรื่องรับงานก็แล้วแต่ความสะดวกของเจ้า แต่เจ้าห้ามปฏิเสธคำชวนข้าบ่อย ๆ ไม่อย่างนั้นข้าจะหักคะแนนบ้านเจ้าเสีย”

            คำขู่ของเทพแห่งน้ำเมาทำเอาแมคเคนซีหลุดหัวเราะ

            “แค่นี้ก็แทบไม่มีคะแนนแล้ว ยังจะหักอีกเหรอครับ โอเค ผมจะพยายามหาเวลานะ แต่ว่าตอนนี้ผมคงต้องไปแล้ว วันนี้ผมมีคลาสเรียนที่มหาลัย เดี๋ยวจะไม่ทันเอา”

            ระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาไม้ทรงโบราณที่ใช้ประดับห้องอยู่พอดี จึงรู้ได้ว่าช่วงเวลาแห่งการสนทนาระหว่างพวกเขาคงต้องจบลงแล้ว แม้ว่าคลาสเรียนของแมคเคนซีจะเริ่มบ่ายสาม แต่ระยะเวลาการเดินทางจากลองไอแลนด์ไปมหาวิทยาลัยแมนฮัตตันก็ใช้เวลาราว ๆ สามถึงสี่ชั่วโมง ซึ่งถ้าหากเขาพลาดเที่ยวรถไฟที่ต้องขึ้นไปก็อาจทำให้เข้าคลาสสายได้ และที่สำคัญคือเขายังไม่อยากทดลองใช้บริการ ‘แท็กซี่สีเทา’ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วเฉียดนรกอันเป็นที่เลื่องลือของชาวค่าย

            “ไปแล้วงั้นเรอะ รีบร้อนเสียจริง ไว้ว่าง ๆ ค่อยมาคุยกันใหม่ล่ะแมคนัส”

            เทพไดโอนีซุสปัดมือไปมาราวกับเร่งเร้าให้คู่สนทนารีบออกไปซึ่งขัดกับคำพูดโดยสิ้นเชิง ซึ่งก็ไม่อาจรู้ได้ว่าอันไหนคือสิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ กันแน่

            “ครับ แล้วพบกันนะครับคุณดี”

            แมคเคนซีลุกขึ้นยืนแล้วค้อมหลังพร้อมเอ่ยลาอีกฝ่าย ก่อนจะเก็บเก้าอี้ให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องทำงานของที่ปรึกษาค่ายโดยพยายามปิดประตูไม้บานหนาไม่ให้เกิดเสียงดังก้องไปทั่วทั้งทางเดินปีกตะวันออกเพื่อไม่ให้เจ้าเสือดาวที่กำลังหลับสบายตื่น

            “แล้วพบกัน….เฮ้อ เจ้าพวกเดมิก็อดตัวป่วนพวกนี้ สุดท้ายต่างก็ต้องเติบโตไปมีชีวิตตามเส้นทางของตัวเองกันหมด”

            เทพแห่งน้ำเมามองตามแผ่นหลังที่เพิ่งหายลับไปหลังบานประตูก่อนจะกลับมาเอามือเท้าคางด้วยความเบื่อหน่ายแล้วยกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นดื่มอีกครั้ง

            “แล้วเมื่อไหร่ข้าจะจัดการเอกสารพวกนี้หมดเสียที!”

.

.

            ตึ๊งตึ่ง!

            เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นขณะที่หนุ่มอังกฤษยังเดินออกมาไม่พ้นบ้านใหญ่ดี เขาหยิบสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อรู้ว่าใครเป็นผู้ส่งข้อความมาให้

Mr.D (Dionysus)

Online

แมคนัส!เจ้าลืมรินซินแฟนเดลให้ข้า!

คราวหน้านะครับ 😁

 

            แมคเคนซีพิมพ์ตอบเพียงแค่สั้น ๆ จากนั้นที่ปรึกษาค่ายผู้เอาแต่ใจก็ส่งสติ๊กเกอร์ตัวการ์ตูน ‘ชูนิ้วกลาง’ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ไม่ต่างจากคนส่งกลับมาทันควันจนเขาหลุดขำเล็กน้อย ชายหนุ่มเก็บเครื่องมือสื่อสารลงในกระเป๋าเสื้อโค้ทตามเดิมพร้อมเดินออกจากบ้านใหญ่ไปเผชิญอากาศอันหนาวเย็นจากภายนอกเพื่อเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยต่อ

สรุปเหตุการณ์

- ส่งรายงานการใช้เงินกองทุนบ้านและทรัพยากรให้คุณดี

- ส่งของรางวัลทุกอย่างตามในรายงานให้ คุณไนมีเรีย รีอังกา เฮนลาดิส ทั้งหมดแล้ว

คะแนนความสนิทสนม

[God-14-1] ไดโอนีซุส

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง  :  เพิ่มความสนิทสนม +5

BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ)  :  โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15

รวมคะแนนความสนิทสนม : +20