[ประเทศเกาหลีใต้] กรุงโซล

Seoul, South Korea

กรุงโซล, ประเทศเกาหลีใต้

กรุงโซล

          เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำฮัน เป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และเทคโนโลยีของประเทศ เมืองนี้มีประชากรในเขตมหานครมากกว่า 20 ล้านคน ทำให้เป็นหนึ่งในเขตเมืองที่มีความหนาแน่นสูงที่สุดในโลก โซลมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 2,000 ปี เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโชซอน และยังคงหลงเหลือมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญ เช่น พระราชวังเคียงบกกุง, พระราชวังชางด็อกกุง และหมู่บ้านโบราณบุกชอนฮันอก

          ในด้านสมัยใหม่ โซลถือเป็นหนึ่งในเมืองเทคโนโลยีชั้นนำของโลก เต็มไปด้วยตึกระฟ้า ย่านธุรกิจสำคัญอย่าง กังนัม และศูนย์กลางไอทีใน เขตกูโร นอกจากนี้ยังเป็นเมืองแห่งวัฒนธรรมร่วมสมัย ทั้งดนตรี  K-pop ซีรีส์เกาหลี (K-drama) และแฟชั่น ที่มีอิทธิพลไปทั่วโลก การผสมผสานระหว่างประเพณีดั้งเดิมกับความทันสมัยทำให้โซลกลายเป็นเมืองที่มีเอกลักษณ์และมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

จุดเชื่อมต่อรถไฟเฮเฟตัส:

ชานชาลาที่ 9 สถานีรถไฟโซล

สำหรับท่านไม่มีตั๋วโปรดซื้อตั่วที่เคาน์เตอร์ * ก่อนชำระเงินอย่าลืมบวกภาษีทุกครั้ง * สายด่วนพิเศษ (ความเร็ว 1,0485 กม./ชม.) ตั๋ว 1 ที่นั่ง ราคา: 20 ดรักม่า ตั๋วห้องวีไอพี (4-5 คน): 100 ดรักม่า สายด่วน (ความเร็ว 3,000 กม./ชม.) ตั๋ว 1 ที่นั่ง ราคา: 15 ดรักม่า ตั๋วห้องวีไอพี (4-5 คน): 80 ดรักม่า สายประหยัด (ชมวิวทิวทัศน์) (ความเร็ว 900 กม./ชม.) ตั๋ว 1 ที่นั่ง ราคา: 5 ดรักม่า ตั๋วห้องวีไอพี (4-5 คน): 30 ดรักม่า ตรวจสอบเส้นทางเดินรถ 🚇

Daemon HEROES

Daemon  Kannel

26 · ธันวาคม · 2025 · 08.45 น. (สถานีรถไฟโซล, เกาหลีใต้)

   เมื่อก้าวพ้นประตูของสถานีเฮเฟตัสออกมาสู่โลกภายนอก ลมหนาวของกรุงโซลพุ่งเข้าปะทะร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าของผมทันที รอยสักแอรีสบนตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้นตามอุณหภูมิที่ลดลง ผมหยิบสมาร์ทโฟนเดดาลัสออกมาจากมิติจัดเก็บของแหวนเธซีอุสเพื่อเช็กเวลาและแผนที่

   "เพราะเราเดินทางข้ามไทม์โซนด้วยความเร็วเหนือแสงของเฮเฟตัส ทำให้ตอนนี้กลายเป็นเวลาเช้าของอีกวันพอดี" ผมหันไปบอกไฮด์ที่กำลังขยับผ้าพันคอผืนจิ๋ว "ไม่ต้องเสียเวลาหาที่พักแล้วล่ะ เราไปที่ออฟฟิศของคุณจอง ซอจิน ได้เลย"

   

   ไฮด์มองดูหน้าจอโทรศัพท์พลางวิเคราะห์แผนที่ "ออฟฟิศของเธออยู่ในย่านที่พักอาศัยระดับหรูหราแถวๆ คังนัม เราควรไปถึงที่นั่นในเวลาทำการเพื่อแสดงความกระตือรือร้น"

09:10 น. (ลานพลาซ่าหน้าศูนย์การค้า ใกล้สถานีคังนัม)

   ระหว่างที่พวกเรากำลังเดินผ่านลานกว้างท่ามกลางแสงสีส้มของ Eternal Sunshine จู่ๆ แหวนเธซีอุส บนนิ้วของผมก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนผมแทบสะดุ้ง มันไม่ใช่การสั่นเตือนเหมือนทุกครั้ง แต่มันสั่นเหมือนกำลังกรีดร้องเตือนภัย!

   "มีบางอย่างผิดปกติ ฟีโอดอร์" ผมหยุดกะทันหัน พร้อมกับแผ่ประสาทสัมผัสที่เพิ่งตื่นรู้ของลูกครึ่งอะโฟรไดท์ออกไป

   ในตอนนั้นเอง กลิ่นสาบของสัตว์ป่าที่รุนแรงและเย็นเยียบลอยมาปะทะจมูก ประสาทสัมผัสของผมคัดแยกมันออกมาได้ทันที... นี่ไม่ใช่กลิ่นของสุนัขจรจัด แต่มันคือกลิ่นของ อสุรกาย

      "โฮกกกกกกก!"

      เสียงคำรามทุ้มต่ำดังสะท้อนมาจากมุมตึกที่กำลังมีการก่อสร้าง ฝูงชนชาวเกาหลีใต้ที่กำลังเดินผ่านไปมาเริ่มชะงักและมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กเพราะหมอกบังตา อาจจะทำให้พวกเขาเห็นเป็นเพียงเสียงเครื่องจักรทำงานผิดปกติ แต่สำหรับเดมิก็อดอย่างพวกเรา... ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ สิงโตนีเมียนขนาดมหึมา!

      ขนของมันเป็นสีทองอร่ามที่สะท้อนแสงสว่างจนแสบตา ผิวหนังของมันแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าที่อาวุธธรรมดาไม่มีวันระคายผิว มันกระโดดลงมาจากคานเหล็กของเขตก่อสร้างลงมากลางลานพลาซ่า ดวงตาสีอำพันของมันจับจ้องมาที่ผมและไฮด์ตัวจิ๋วทันที

      "ให้ตายเถอะ! นีเมียนในใจกลางกรุงโซลเนี่ยนะ!" ผมสบถพลางเตรียมเรียกดาบเธซีอุส "คำทำนายในมังฮวาที่บอกว่าพระเอกต้องกำจัดอสุรกายที่แฝงตัวอยู่... สงสัยจะไม่ใช่เรื่องแต่งซะแล้ว!"

      ไฮด์ถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือเล็กๆ ของเขาล้วงเข้าไปในเสื้อโค้ทเตรียมหยิบปืนโครนอสไซเลนซ์ "เดม่อน! อย่าใช้ดาบฟันมันตรงๆ ผิวหนังมันกันอาวุธทุกชนิด! ใช้พลังประสาทสัมผัสของนายหาจุดอ่อนของมันซะ ผมจะคอยยิงสกัดเบี่ยงเบนความสนใจให้!"

      อากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบขึ้นเพราะพลังของไฮด์ ในขณะที่ผมต้องเผชิญหน้ากับสิงโตยักษ์กลางเมืองหลวง โดยที่ยังมีภารกิจพ่อบ้านรออยู่ข้างหน้า!

09:15 น. (เขตก่อสร้าง ใกล้สถานีคังนัม)

      สิงโตนีเมียนย่อตัวลงต่ำ กรงเล็บของมันกรีดพื้นคอนกรีตจนแตกละเอียด เสียงขู่คำรามในลำคอทำให้อากาศรอบตัวสั่นสะเทือน ผมรู้ดีว่าดาบเธซีอุสที่มีค่าของผมจะกลายเป็นเพียงของเล่นสังกะสีทันทีถ้าฟันลงไปบนผิวหนังอมตะของมัน

      "ฟีโอดอร์! ระวัง!" ผมตะโกนบอกคู่หูตัวจิ๋ว

      ผมหลับตาลงเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อเรียกใช้งานประสาทสัมผัสดีขึ้น ทันใดนั้นโลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป แสงส้มของ Eternal Sunshine ดูจะคมชัดจนเห็นโมเลกุลในอากาศ ผมได้ยินเสียงหัวใจของนีเมียนเต้นหนักหน่วงดุจกลองรบ และที่สำคัญ... ผมมองเห็นมายาที่ปกคลุมร่างของมัน รอยแยกเล็กๆ บริเวณข้อต่อและจุดที่ผิวหนังไม่ได้หนาเท่าส่วนอื่นเริ่มปรากฏขึ้นในสายตาเปรียบดั่งเหยี่ยวของผม

      แต่การจะเข้าถึงจุดอ่อนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ผมจึงตัดสินใจลองเดิมพันด้วยพลังใหม่

      "เปลวไฟแห่งความหลงใหล!"

      ผมระเบิดรัศมีของมนต์เสน่ห์ออกมาจากร่างกายอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพื่อต้องการให้มันมารักผม แต่เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ความปรารถนา ให้พุ่งพล่านจนมันเสียสมาธิ ร่างกายของผมแผ่รังสีสีชมพูจางๆ ที่ทรงอำนาจออกมา ดวงตาของผมเปล่งประกายดาวจนแม้แต่อสุรกายร้ายยังต้องชะงัก

      เจ้าสิงโตยักษ์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีอำพันของมันที่เคยเต็มไปด้วยความหิวกระหายกลับดูเลื่อนลอยและสับสน มันเริ่มก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเข้ามาหาผมเหมือนแมวที่ถูกล่อด้วยกัญชาแมว มันดูหลงใหลในรัศมีที่ผมแผ่ออกมาจนลืมสัญชาตญาณนักล่าไปชั่วขณะ

      "ตอนนี้แหละ!" ไฮด์ตะโกน เขาเล็งปืนโครนอสไซเลนซ์แล้วยิงกระสุนน้ำแข็งเข้าใส่ดวงตาของมันเพื่อปิดการมองเห็น

      ปัง!

      เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังลั่น! มนต์เสน่ห์ของผมถูกทำลายลงทันทีเมื่อมันได้รับบาดเจ็บ ความหลงใหลเปลี่ยนเป็นความแค้นคลั่งในพริบตา แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะเปิดโอกาสให้ผม!

      ด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคม ผมมองเห็นจุดอ่อนที่ชัดเจนที่สุด... ภายในปากของมัน! ผิวหนังข้างนอกอาจจะกันอาวุธ แต่ข้างในคอของมันไม่ใช่ ผมสไลด์ตัวหลบกรงเล็บยักษ์ที่ตะปบลงมาจนพื้นแตกกระจาย แล้วสปริงตัวขึ้นไปประจันหน้ากับมันในระยะเผาขน

      "แกชอบของสวยๆ งามๆ ใช่ไหม... งั้นเอาความงามของดาบเล่มนี้ไปกินซะ!"

      ผมใช้พลังพันธนาการแห่งเสน่ห์อัดฉีดเข้าไปในดาบเธซีอุสจนมันส่องสว่างเรืองรองอย่างน่าหลงใหลจนอสุรกายไม่อาจละสายตาได้ และในจังหวะที่มันอ้าปากจะงับผม ผมก็แทงดาบสวนเข้าไปในลำคอของมันสุดแรง!

      ฉัวะ!

      ร่างมหึมาของนีเมียนดิ้นพล่านก่อนจะค่อยๆ สลายกลายเป็นฝุ่นทรายสีทองและ แก่นวิญญาณอสุรกาย ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดท่ามกลางหมอกมายาที่เริ่มจางลง

      ผมหอบหายใจหนัก รอยสักแอรีสบนอกเต้นตุบ ๆ ตามจังหวะหัวใจ ไฮด์เดินเข้ามาหาผมพลางเก็บปืน "ใช้พลังได้ไม่เลวเลยนะ เดม่อน... แต่จำไว้ว่ามนต์เสน่ห์ใช้กับสัตว์ป่าได้แค่ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น"

      เขาก้มลงเก็บไข่นีเมียนให้ผม "เก็บไว้ซะ เราอาจต้องใช้... ตอนนี้เราสายไป 10 นาทีแล้ว รีบไปที่ออฟฟิศคุณจอง ซอจิน กันเถอะ ก่อนที่เธอจะหาพ่อบ้านคนใหม่แทนที่นาย"

      ผมพยักหน้า เช็ดเหงื่อที่ขมับ แล้วเราก็มุ่งหน้าสู่ย่านดงแฮ เป้าหมายที่แท้จริงที่กำลังรอเราอยู่

-

-

NC

Daemon HEROES

Daemon  Kannel

28 · ธันวาคม · 2025 · 11.45 น.  

       ระยะทางจากเมืองดงแฮริมทะเลกลับเข้าสู่กรุงโซลนั้นไม่ใช่ใกล้ๆ ไฮด์มองนาฬิกาแล้วขมวดคิ้ว "เดม่อน ถ้าเรานั่งแท็กซี่ไปโซลตรงๆ มิเตอร์คงระเบิด และเราคงไปไม่ทันรถไฟเที่ยวบ่ายแน่"

       ผมยิ้มเจ้าเล่ห์พลางลูบแหวนห้วงมิติ "เชื่อมือพ่อบ้านคนนี้เถอะฟีโอดอร์"

       ผมเดินไปที่คิวแท็กซี่หน้าอะพาร์ตเมนต์ เล็งไปที่รถแท็กซี่คันที่ดูใหม่และแรงที่สุด ผมเคาะกระจกเรียกคนขับ พลางปลดปล่อยพลังเปลวไฟแห่งความหลงใหล ออกมาในระดับสูงสุด รัศมีสีชมพูจางๆ แผ่ซ่านจนอากาศรอบรถดูอุ่นขึ้น ดวงตาของผมส่องประกายดาววับวาวจนคนขับแท็กซี่วัยกลางคนถึงกับอ้าปากค้าง

       "คุณลุงครับ..." ผมใช้โทนเสียงที่นุ่มนวลและสะกดที่สุดด้วยมนต์มหาเสน่ห์ "พวกเรามีธุระด่วนระดับชะตากรรมของโลก ที่ต้องไปให้ถึงสถานีรถไฟโซลก่อนบ่ายโมง คุณลุงพอจะช่วยซิ่งไปส่งพวกเราหน่อยได้ไหมครับ? ถือว่าช่วยหลานชายคนนี้สักครั้งนะ"

       ด้วยอำนาจแห่งมนต์มหาเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน คนขับแท็กซี่ตาลอยเคลิบเคลิ้ม เขารีบปลดล็อกประตูรถทันที "ได้เลยพ่อหนุ่มสุดหล่อ! เพื่อหลาน ลุงจะเหยียบมิดไมล์ให้เลย! เรื่องเงินไม่ต้องพูดถึง ลุงยินดีรับใช้!"

13:10 น. (หน้าสถานีรถไฟโซล)

       ด้วยฝีเท้าการขับระดับตีนผีที่ถูกกระตุ้นด้วยมนต์มหาเสน่ห์ แท็กซี่สีส้มเบรกเอี๊ยดเสียงดังสนั่นที่หน้าสถานีรถไฟโซลในเวลาเพียง 2 ชั่วโมงเศษๆ (ซึ่งปกติใช้เวลา 3 ชั่วโมง) คนขับหันมามองผมด้วยสายตาซาบซึ้งราวกับได้ทำภารกิจกู้โลกสำเร็จ

       "ขอบคุณมากครับคุณลุง คุณคือฮีโร่ของพวกเราเลย" ผมขยิบตาให้หนึ่งที รัศมีเสน่ห์ทำให้เขายิ้มหน้าบานและโบกมือลาโดยไม่คิดจะแตะมิเตอร์ที่ขึ้นเลขหลักแสนวอนเลยแม้แต่นิดเดียว

       "นายทำบาปหนานะเดม่อน" ไฮด์พูดพลางกระโดดลงจากรถ "ใช้มนต์มหาเสน่ห์ปล้นค่าแท็กซี่ระยะไกลขนาดนี้... แต่ก็นะ มันช่วยให้เราประหยัดไปได้เยอะเลยล่ะ"

13:20 น. (ภายในสถานีรถไฟโซล)

       พวกเรารีบเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในตัวสถานีที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน แสงสีส้มของ Eternal Sunshine สาดส่องผ่านหลังคากระจก ผมกับไฮด์เดินลึกเข้าไปในโซนที่ลึกลับที่สุดตามคำแนะนำในตั๋วทองคำ

       "ตรงนั้น เสาหินนั่น!" ไฮด์ชี้

       ผมกดกลไกลับ หมอกมายาเริ่มบดบังพวกเราจากสายตาชาวเมือง กำแพงหินแยกออกเผยให้เห็นทางเดินสู่ชานชาลาที่ 9 ลับของเฮเฟตัส

13:35 น. (ชานชาลาที่ 9 เฮเฟตัส)

       รถไฟเหล็กกล้าสีทองแดงจอดรออยู่ พนักงานตรวจตั๋วรับตั๋วจากมือผมไปสแกน "Seoul to New York... ขบวนสุดท้ายของวันเดินทางไกล เชิญครับท่านเดมิก็อด"

       ผมอุ้มไฮด์ขึ้นไปบนรถไฟ พาเขาเข้าไปในห้องวีไอพีที่หรูหรา ภายในมีกลิ่นน้ำมันเครื่องหอมอ่อนๆ และโซฟาหนังกำมะหยี่

       "12 ชั่วโมงนับจากนี้" ผมทิ้งตัวลงนั่งพลางถอนหายใจ "เราจะกลับไปถึงแกรนด์เซ็นทรัลในวันที่ 29 ธันวาคม... พร้อมหลักฐานมัดตัว เทพสายฟ้านอร์ส"

       รถไฟเริ่มเคลื่อนตัวเข้าสู่ห้วงมิติสีรุ้ง ทิ้งเกาหลีใต้ไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าสู่บทสรุปที่นิวยอร์ก

NC