ผมออกจากบอมบิโญคาเฟ่พร้อมกับกาแฟร้อนๆ ในมือ มุ่งหน้ากลับไปยังกรุงโรมใหม่ แม้จะใช้เวลาไม่นานแต่ผมก็สังเกตเห็นว่าบรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความเรียบง่ายแบบค่ายทหาร กลายเป็นความโอ่อ่าของเมืองโรมันที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน วุฒิสภาโรมันตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจากลานสโมสร และผมก็ต้องเดินผ่านจัตุรัสโรมันที่เต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังเสนอขายสินค้ากันอย่างคึกคัก
ผมใช้เวลาพอสมควรในการตามหาบ้านพักของแลร์รี่ ผมเดินไปตามถนนที่ปูด้วยหินอ่อนขัดเงา ผู้คนที่นี่แต่งกายด้วยเสื้อคลุมที่ดูหรูหรากว่าในค่ายมาก สองข้างทางเรียงรายไปด้วยวิลล่าที่สวยงามและมีเอกลักษณ์ต่างกันไป บางหลังประดับด้วยรูปปั้นเทพเจ้า บางหลังมีสวนหย่อมที่จัดอย่างประณีต แต่ไม่มีหลังไหนที่ดูเหมือนกับคำบรรยายของบาริสต้าเลย จนกระทั่งผมเดินไปถึงหลังหนึ่ง มันดูแตกต่างจากวิลล่าอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง
มันเป็นอาคารที่ผสมผสานความเก่าแก่กับความทันสมัยได้อย่างลงตัว มีเสาหินอ่อนแบบคลาสสิก แต่กลับมีแผงกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นอย่างสวยงาม นอกจากนี้ยังมีหุ่นยนต์ตัวจิ๋ววิ่งวนทำความสะอาดอยู่หน้าบ้าน ผมคิดว่านี่คงเป็นวิลล่าออเรียอย่างแน่นอน
ผมเดินขึ้นบันไดไปที่ประตูไม้โอ๊คสีเข้มและเคาะประตู เสียงกริ่งไฟฟ้าดังขึ้นเบาๆ และไม่นานประตูบานใหญ่ก็เปิดออก ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า เขาคนนั้นมีรอยยิ้มที่เป็นมิตรประดับอยู่บนใบหน้า เขาคือแลร์รี่นั่นเอง
"สวัสดีครับ" ผมพูด "ผมเดม่อนครับ ผมได้รับข้อมูลจาก Social Nectar ว่าคุณกำลังจัดกิจกรรมตามหาบันทึกการเดินทางที่น่าสนใจ"
แลร์รี่ขยับยิ้มให้กว้างขึ้น "แน่นอน! เข้ามาก่อนสิ" เขาผายมือเชื้อเชิญให้ผมเข้าไปในบ้าน ผมรู้สึกประทับใจตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาในบ้าน มันเหมือนกับว่าก้าวผ่านประตูแห่งเวลาเข้าไปยังโลกอนาคตเลยก็ว่าได้ ภายในวิลล่ากว้างขวางและดูทันสมัยอย่างเหลือเชื่อ มีคอมพิวเตอร์เกมมิ่งที่ดูทรงพลังตั้งอยู่มุมห้องหนึ่ง และโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่แสดงภาพเกมที่ดูเหมือนจริงสุดๆ
"พอดีเลยนะที่นายมาวันนี้" แลร์รี่พูดพลางชี้ไปที่โต๊ะกาแฟ "บันทึกของนายอยู่ที่ไหนล่ะ?"
ผมพยักหน้า ผมจ้องไปที่โต๊ะกาแฟขนาดเล็กตรงหน้าแล้วชี้แหวนห้วงมิติที่นิ้วของผมไปที่โต๊ะ ผมเพ่งสมาธิไปที่บันทึกการเดินทางที่ผมเก็บไว้ในช่องว่างของแหวน ในพริบตาเดียว บันทึกการเดินทางเล่มหนาที่ถูกหุ้มปกด้วยหนังก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะทันที เหมือนกับว่ามันโผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่า
แลร์รี่ดูประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เขาหยิบหนังสือขึ้นมาและเริ่มเปิดดูอย่างช้าๆ เขาพลิกดูแต่ละหน้าอย่างตั้งใจ อ่านเนื้อหาในแต่ละบทที่เต็มไปด้วยข้อมูลรายละเอียดต่างๆ ในที่สุดเขาก็ปิดหนังสือลงด้วยรอยยิ้มที่พอใจ
"นายทำได้ดีมากเลยนะ" เขาพูด "สามสิบสามบทเต็มๆ แถมรายละเอียดก็ครบถ้วนสมบูรณ์ นี่มันเป็นบันทึกที่ล้ำค่าสำหรับคนรุ่นใหม่มากๆ เลยล่ะ"
แลร์รี่เดินไปหยิบแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งที่มีสัญลักษณ์รูปปีกลาบราสลักไว้บนตัวเครื่อง แล้วยื่นให้ผม “อิคารัส มิเรอร์ เครื่องใหม่ล่าสุดเลยนะ! เป็นรางวัลสำหรับนาย”
ผมรับแท็บเล็ตมาถือไว้ในมือ มันให้ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมมาก แลร์รี่เดินกลับไปที่โต๊ะและหยิบแท็บเล็ตอีกสองเครื่องออกมา เขาแพ็คของขวัญและเขียนชื่อลงบนกล่องด้วยปากกาไฟฟ้า ก่อนที่จะหันมาทางผม
“ฉันจะส่งของขวัญพวกนี้ให้รูบี้กับรีชาด้วยนะ” เขาพูด “บอกพวกเขาทีว่าฉันอยากเจอพวกเขาเร็วๆ นี้ จะได้ไปแข่งเกมใน PlayStation 5 Pro ด้วยกัน!”
เดม่อนยิ้มเจื่อนๆ อย่างอึดอัดกับคำเชิญชวนเรื่องเกม เขาไม่เคยถนัดเรื่องแบบนี้เลย
"พี่ครับ... คือ... ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องพวกนี้เท่าไหร่" เดม่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่เกรงใจ "ส่วนของพี่รูบี้กับพี่รีชา ผมขอสัญญาว่าจะช่วยเอาข้อความนี้ไปบอกพวกเธอให้นะครับ"
แลร์รี่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ไม่เป็นไรน่า! ถ้านายไม่ถนัดก็ไม่เป็นไร"
ในจังหวะนั้นเอง เดม่อนก็พลันนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ขอบคุณแลร์รี่อย่างเป็นทางการเลย เขาจึงยกนิ้วขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับนึกภาพหนังสือนิยายที่เขาเก็บไว้ในแหวน
แหวนบนนิ้วของเขาเปล่งแสงสีน้ำเงินจางๆ ชั่วครู่ ก่อนจะปรากฏหนังสือนิยายปกแข็งเล่มหนึ่งในมือของเดม่อน เขายื่นมันให้กับแลร์รี่พร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจ
"เรื่องนี้ชื่อ 'สมบัติลึกลับแห่งโพไซดอน' ครับ" เดม่อนแนะนำชื่อเรื่องให้ "ผมอยากจะขอบคุณพี่แลร์รี่เป็นอย่างมากสำหรับสิ่งนี้"
แลร์รี่มองหนังสือในมือด้วยความประหลาดใจระคนปนสงสัย "มันเป็นหนังสือนิยายเกี่ยวกับโจรสลัด...?" แลร์รี่ถามด้วยสีหน้าสับสน แต่ก็ยอมรับมันมาในที่สุด เขายิ้มและมองหน้าเดม่อนอย่างจริงจังอีกครั้ง "นี่เป็นของขวัญที่มีค่ามากเลยนะ ขอบคุณมากจริง ๆ"
"ผมดีใจที่พี่ชอบครับ" เดม่อนตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
หลังจากนั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงเสียงเตือนจากกำไลที่อยู่บนข้อมือ ซึ่งส่งสัญญาณว่าเขามีเวลาเหลือไม่มากแล้ว เดม่อนมองนาฬิกาบนผนังบ้านของแลร์รี่ จากนั้นก็หันกลับไปมองสบตากับอีกฝ่าย
"พี่แลร์รี่ครับ... ผมต้องขอตัวแล้วล่ะครับ" เดม่อนเอ่ยปากอย่างรีบร้อน "พอดีผมมีเรื่องต้องไปจัดการที่ร้านทำอุปกรณ์ก่อนร้านจะปิด"
แลร์รี่พยักหน้าอย่างเข้าใจและเอ่ยปากส่งท้าย "เดินทางดีๆ นะ ถ้าเสร็จธุระแล้วจะแวะมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้นะ"
มอบของขวัญ หนังสือนิยาย (แนวโจรสัลด) กับ [NPC-54] แลร์รี่
+20 ของที่ชอบ
+5 จากการพูดคุย
รวม +25 ความสนิทสนม
โพสต์ 2025-8-3 22:43:12
โพสต์ 2025-8-18 16:44:49
