ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด Wendy's

Xolotl HONOR

วันที่ 15 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาสาย เวลา 10.55 น. ณ ร้านเวนดี้

◀️┃▶️

ประตูร้าน Wendy’s บนถนนบรอดเวย์สะท้อนแสงแดดปลายฤดูใบไม้ร่วงเป็นประกายอุ่นราวกับกำลังชักชวนให้ผู้คนเข้ามาหลบลมหนาว คีอาร์หยุดยืนตรงหน้าร้านในเวลา 10.55 น. พอดีเป๊ะ เข็มวินาทีบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือเคลื่อนตรงเข้าเวลาที่เธอคำนวณไว้ราวกับถูกกำหนดอย่างไร้ความผิดพลาด เธอกระชับสายกระเป๋าเล็กบนไหล่ สูดลมหายใจที่เย็นเฉียบ แล้วตรวจสอบภาพลักษณ์ของตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายในกระจกสะท้อนของกระจกหน้าร้าน เดรสผ้าวูลสีเข้มทรงสั้นเหนือเข่า เสื้อคลุมถักบางสีครีม รองเท้าหนังสีดำเงา แว่นกลมสะอาดไร้รอยนิ้วมือ ทุกอย่างดูเรียบร้อยเหมือนเดิม แต่ละเอียดขึ้นเพียงครึ่งระดับที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น

และเมื่อคีอาร์มองร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด Wendy's แล้วเธอก็ตีความได้ง่ายทันทีว่ารุ่นพี่เอมีเลียคงมีความเป็นอเมริกันชนแบบเต็มตัวสุด ๆ ซึ่งแตกต่างกับคีอาร์ตะวันตกและตะวันออกเพราะคีอาร์โดนสอนมาแบบชนชั้นสูงของยุโรปแบบไม่มีผิดเพี้ยน

ทว่าไม่นานเสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ แต่ทุ้มมั่นใจ “มาเร็วกว่าที่คิดนะ”

คีอาร์หันไปเห็นเอมีเลียยืนพิงประตูร้านด้วยท่าทางสบาย ๆ เสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำที่คลุมทับเสื้อยืดสีเทาเรียบ ๆ ส่งกลิ่นอายของคนที่พร้อมออกไปขับเครื่องบินต่อสู้กับพายุแทนการมากินเบอร์เกอร์ เอมีเลียยกมือขึ้นนิดเดียวเหมือนเป็นการทักทาย คิ้วสีทองอ่อนเลิกขึ้นอย่างยิ้ม ๆ คีอาร์ตอบกลับด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อยตามที่เธอสร้างภาพลักษณ์ไว้ “รุ่นพี่ก็มาถึงก่อนเวลาเหมือนกันค่ะ”

“นิสัยคนขับเครื่องบินค่ะ เวลาเป๊ะเป็นสันดานประจำอาชีพ” เอมีเลียหัวเราะเบาๆ แล้วดันประตูให้ “เข้าไปเถอะ เดี๋ยวสั่งอะไรให้ลองกินใหม่ๆ”  สิ้นคำนั้นคีอาร์ก้าวเข้าร้านเพียงไม่กี่ก้าวก็หยุดนิ่ง สายตาสีเทาอมเขียวประเมินทุกมุมอย่างเงียบงัน แสงไฟสีอุ่น เฟอร์นิเจอร์ไม้เรียบง่าย กลิ่นมันทอดและเครื่องเทศที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงกล่องไก่ทอดที่ถูกเทลงถาด เสียงกระดิ่งหน้าเคาน์เตอร์ เสียงหัวเราะโต๊ะข้างหลัง ทุกอย่างคือความวุ่นวายแบบที่เธอไม่คุ้นเคย ไม่ชอบและไม่เคยสัมผัสในชีวิตที่ถูกจัดระเบียบอย่างสมมาตรของเธอ

เอมีเลียเหลือบมองคีอาร์ที่อยู่ด้านข้างแล้วก็หัวเราะขึ้นอีกครั้ง “โอเค…หยุดก่อนเลย นั่นหน้าคนที่กำลังคิดว่าตัวเองเดินหลงเข้ามาในสานที่อโครจรใช่ไหมเนี้ย?”

คีอาร์หันไปตอบตามตรงด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่สายตาว่างเปล่าอย่างที่เอมีเลียคุ้นเคย “ฉันไม่เคยทานอาหารฟ๊าดฟูสค่ะ”

คำตอบนั้นทำเองเอมีเลียถึงกับกะพริบตาไปสองครั้ง “ไม่เคย…เลยเหรอ?”

คีอาร์พยักหน้าเบา ๆ เป็นการตอบรับแทนว่าไม่เคยจริง ๆ 

“โอ้โห เด็กผู้ดีจริง ๆ” เอมีเลียแสยะยิ้มอย่างเอ็นดูปนตกใจ “วันนี้ฉันมีหน้าที่สอนเด็กบ้านบอเรอัสให้กินเบอร์เกอร์สินะ ฟังดูท้าทายกว่าการบินข้ามมหาสมุทรอีก” เมื่อเอมีเลียบอกแบบนั้น คีอาร์ก็มองหน้าเธออย่างสงบ เธอไม่ได้รู้สึกตลก หรือเขินอาย เพียงแต่คิดคำนวณว่าการปล่อยให้เอมีเลียคิดว่าเธอไร้ประสบการณ์น่าจะทำให้สถานการณ์ควบคุมได้ง่ายขึ้น

เอมีเลียกวักมือเรียกให้เดินตาม พลางพูดเสียงเบาแต่จริงจังขึ้นนิดหนึ่ง “ไม่ต้องเกร็งนะ ฉันอยู่แล้ว เดี๋ยวสอนเอง” คีอาร์ก้าวตามไปอย่างสุภาพตามการเรียก ผมสีบลอนด์ทองแดงขยับตามแรงลมอ่อน ๆ จากประตูที่ปิดลงด้านหลัง เธอยังเงียบ ยังคงสวมบทเด็กสาวใสซื่อที่เพิ่งออกจากรั้วบ้านครั้งแรก แต่ในหัว เธอประมวลทุกท่าทีของเอมีเลีย ทั้งอารมณ์ น้ำเสียง จังหวะสายตา และโดยเฉพาะ… ความสนใจที่อีกฝ่ายมีต่อเธอ คีอาร์เก็บมันทั้งหมดเพราะสำหรับคีอาร์ ความสัมพันธ์ไม่เคยโรแมนติก ความรู้สึกไม่มีค่าเท่าข้อมูล และการนัดกินอาหารเช้าครั้งนี้…กำลังกลายเป็นแหล่งข้อมูลชั้นยอดอย่างที่เธอคาดไม่ถึง

แถวคิวของร้านเวนดี้เต็มไปด้วยเสียงจอแจของผู้คนในย่านบรอดเวย์ แต่สำหรับคีอาร์ ทุกอย่างเหมือนถูกลดระดับความดังลงเหลือเพียงเสียงพื้นหลังที่ไม่จำเป็นต้องสนใจ เธอยืนข้างเอมีเลียอย่างสงบนิ่ง ดวงตาสีเทาอมเขียวมองป้ายเมนูบนหัวด้วยความละเอียดเย็นชาแบบที่เด็กสาวคนอื่นวัยเดียวกันไม่ได้มี ผู้คนอาจมองว่าเธอกำลังเลือกเมนู แต่แท้จริงแล้วเธอกำลังคิดคำนวณวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยนี้มากกว่า

เอมีเลียเป็นคนเริ่มก่อนตามธรรมชาติของผู้ใหญ่ที่ใช้ชีวิตแบบอเมริกันชนเต็มรูปแบบ “เดี๋ยวฉันสั่งให้ดูนะ ดูไว้เป็นตัวอย่าง” เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์อย่างคล่องแคล่วแล้วกล่าวเสียงดังพอประมาณ “ขอ Baconator Combo หนึ่งชุดค่ะ เพิ่มไซส์เฟรนด์ฟราย แล้วก็โค้กแก้วใหญ่ด้วยนะ” คีอาร์มองภาพตรงหน้าอย่างนิ่งงัน เบอร์เกอร์ชิ้นหนาที่ย่างจนฉ่ำ เนื้อสองถึงสี่ชิ้นซ้อนกันราวกับกำแพงที่สร้างขึ้นด้วยโปรตีนและไขมัน ชีสหนาหนักละลายเคลือบไว้เหมือนผ้าคลุมสีทอง เบค่อนทอดกรอบหกชิ้นวางขวางทับเหมือนมีไว้ทำสงครามกับเส้นเลือดของใครก็ตามที่กล้ากินมัน ซอส มายองเนส และน้ำมันสะท้อนแสงไฟของร้านจนแทบแสบตา

คีอาร์นิ่ง…นิ่งจนเหมือนรูปสลัก… พระเจ้า… ในหัวของเธอมีความคิดเดียวแล่นขึ้นมาอย่างไม่มีความรู้สึกประกอบ ถ้าแม่รู้ ฉันจะถูกตามมาหักคอตั้งแต่ยังไม่ย่อยคำแรกแน่นอน เธอไม่แสดงออกอะไรทั้งสิ้น นอกจากกระพริบตาช้า ๆ หนึ่งครั้ง

ในขณะที่เอมีเลียก็เหลือบกลับมามองแล้วถามด้วยเสียงกึ่งขำกึ่งเอ็นดู “แล้วของเด็กดีล่ะ จะทานอะไร?”

คีอาร์ตอบด้วยความสุภาพตรงไปตรงมาราวกับไม่มีอะไรต้องปกปิด “ฉันจะเลือกอะไรที่ปลอดภัยที่สุดค่ะ” เธอก้าวไปหน้าเคาน์เตอร์เล็กน้อยแล้วสั่งเมนูด้วยน้ำเสียงเรียบเนียน “ขอ Signature Chicken Wrap Combo หนึ่งชุดค่ะ น้ำแฟนต้ารสส้มกับเฟรนด์ฟรายขนาดปกติ” แต่ยังไม่ทันที่พนักงานขายจะพิมพ์เสร็จ เอมีเลียก็แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนผู้ใหญ่ที่รู้อยู่แล้วว่าเด็กคนนี้กินน้อยแน่ “แค่นี้ไม่อิ่มหรอกนะ เชื่อฉันสิเพราะเธอตัวเล็กนิดเดียวเอง น่าจะสั่งเพิ่มหน่อยนะ”

คีอาร์ก็หันกลับไปมองคนข้างตัวด้วยสายตาบางอย่าง ในสายตาคนทั่วไปมันคือสายตาเกรงใจ ทว่าในความคิดจริง ๆ ของคีอาร์มันคือสายตาตัดสินใจว่าจะสร้างภาพไหนให้เหมาะกับสถานการณ์นี้ดี แถมยังเหมือนว่าเธอจะรู้สึกว่าตัวเองโดนบุตรสาวเทพซุสแกล้งด้วยซ้่ำในตอนนี้

“ถ้าอย่างนั้นเพิ่ม Chicken Caesar Salad หนึ่งถ้วยค่ะ” คีอาร์หันไปสั่งเพิ่มเป็นเมนูหนึ่งอย่างทันทีแน่นอน ถูกสุขภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

สิ้นการสั่งอาหารเอมีเลียระเบิดหัวเราะออกมาจริง ๆ คราวนี้ เสียงของเธอกังวานในร้านจนคนข้าง ๆ เหลือบมอง “โอ้โห…ตัวตนของเธอมันเด่นเกินไปแล้วนะคีอาร์ ฉันทายได้เลยว่าเธอเป็นสายกินเพื่ออยู่ ไม่ใช่อยู่เพื่อกินแน่นอน” คีอาร์หันกลับไปมองรุ่นพี่เอมีเลียคล้ายกำลังพิจารณาประโยคนี้ เธอทำเพียงรับฟัง เสี้ยวหน้าของคีอาร์นั้นสงบนิ่งเหมือนผิวน้ำของทะเลสาบยามไร้ลม แต่ในใจเธอกลับคิดอย่างเฉียบคม การเลือกอาหารสะท้อนพฤติกรรมมนุษย์ ใช่แล้ว รุ่นพี่อ่านฉันผิดครึ่งหนึ่ง แต่ก็ใกล้เคียงพอสมควร

เธอกระชับแว่นกลมขึ้นเล็กน้อยแล้วตอบอย่างสุภาพตามบทบาทที่เธอเลือกเล่น “หนูแค่เลือกตามความเหมาะสมค่ะ”

เอมีเลียยกคิ้วขึ้นเหมือนเพิ่งค้นเจออะไรสนุก ๆ ในโลกใบนี้ “หนู? เด็กคนนี้นี่นะ น่ารักเกินไปแล้วมั้ง” เมื่อได้ยินแบบนั้นคีอาร์ก็ไม่ได้ตอบ เธอไม่จำเป็นต้องตอบด้วยซ้ำ เธอเพียงยืนอย่างสงบ รออาหาร และปล่อยให้เอมีเลียคิดว่าเธอคือเด็กสาวใสซื่อไร้ประสบการณ์ในโลกภายนอก ทั้งที่ในความจริง เธอประเมินทุกคำพูดของเอมีเลียอยู่ในระดับที่แม้แต่สายลมยังพัดไม่พลาดไปจากความสนใจของเธอ

เมื่อได้อาหารทั้งสองก็เดินออกมา เอมีเลียเลือกที่นั่งให้อย่างตั้งใจ มุมที่หลบพ้นจากเสียงเปิดประตู เสียงคุยกันของนักท่องเที่ยว และเสียงเครื่องทอดที่ดังสม่ำเสมออยู่ตรงเคาน์เตอร์ ทั้งหมดนั้นถูกกันออกไปจนเหลือเพียงโต๊ะไม้เล็ก ๆ ที่มีแสงอ่อนสะท้อนผ่านกระจกเข้ามาตกลงบนใบหน้าของคีอาร์ ทำให้เธอดูอ่อนวัยและสงบนิ่งราวภาพวาด เอมีเลียดูออกหรืออาจรู้ตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ว่าคีอาร์ไม่ชอบพื้นที่ที่ดึงดูดสายตาผู้คน การเลือกมุมนั่งเงียบสงบจึงเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจให้เด็กสาวรู้สึกปลอดภัย และคีอาร์ก็รู้ทันทีว่าการเลือกนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

คีอาร์นั่งลงอย่างสำรวม มือเรียวจัดตำแหน่งกระดาษรองอาหารให้ตรงระนาบ โต๊ะอาหารที่สมมาตรคือความสงบเล็ก ๆ ในโลกที่วุ่นวายเกินไปสำหรับเธอ สายตาเธอเหลือบมองเอมีเลียที่นั่งลงฝั่งตรงข้าม ผู้หญิงคนนั้นดูผ่อนคลายราวกับลมอุ่นปลายฤดูใบไม้ร่วง ต่างจากคีอาร์ที่เหมือนอากาศหนาวเหน็บของฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง

การทานอาหารเริ่มขึ้นอย่างเรียบง่าย เอมีเลียกัด Baconator ของเธออย่างคนที่คุ้นเคยกับอาหารมัน ๆ ส่วนคีอาร์เปิดกล่อง Chicken Wrap ของตนอย่างระมัดระวัง เหมือนกำลังจัดการกับวัตถุทางวิทยาศาสตร์มากกว่าอาหาร ไม่กี่นาทีแรกต่างคนต่างกิน เงียบและเรียบง่าย แต่เอมีเลียกลับใช้ความเงียบนั้นเป็นพื้นที่ลอบสังเกตรสนิยม การตอบสนอง และพฤติกรรมของเด็กสาวฝั่งตรงข้าม

“คีอาร์ เธอไม่ค่อยชอบคนเยอะ ๆ สินะ” เอมีเลียเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงที่เหมือนพูดเรื่อยเปื่อย แต่ดวงตาคมวาวเหมือนกำลังวิเคราะห์สนามรบ

คีอาร์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ค่ะ คนเยอะ ๆ ทำให้ฉันไม่มีสมาธิ”

เอมีเลียยิ้มอย่างรู้ทันเหมือนคาดไว้แล้ว ส่วนหนึ่งเพราะเธอฉลาด อีกส่วนเพราะเธอชินกับการอ่านคน เธอขยับศอกพิงโต๊ะเล็กน้อยเหมือนตั้งใจคุยอย่างเป็นกันเอง แต่แท้จริงแล้วเป็นการเริ่มเกม เอมีเลียชวนคุยระหว่างทานอาหารพูดถึงเรื่องอาหาร เรื่องค่าย เรื่องผู้คนในค่าย และคีอาร์ก็ตอบอย่างนุ่มนวลตามมารยาท ทุกคำตอบผ่านการควบคุมอารมณ์ที่สมบูรณ์แบบเหมือนลมที่พัดอย่างตั้งใจ แต่จากนั้น เอมีเลียก็เลื่อนบทสนทนาเข้าหาประเด็นที่เธอต้องการรู้มาตั้งแต่ตั้งใจนัดคีอาร์ออกมา

… เรื่องรสนิยม

“แล้วเรื่องคนที่เธอสนใจล่ะ คีอาร์ เธอคิดว่าตัวเองชอบแบบไหน?” คำถามนี้เหมือนโยนหินลงกลางสระและเหมือนจะเนียนเข้าหาความต้องการของตนเองอย่างเนียน ๆ 

คีอาร์หยุดมือที่กำลังตัดสลัด ดวงตานิ่งราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลที่ไม่ได้คาดว่าจะมากลางมื้ออาหาร เธอเกือบตอบตามสัญชาตญาณว่าจะหลบเลี่ยง แต่สมองวิเคราะห์สถานการณ์อย่างฉับไว เอมีเลียไม่ได้ถามเล่น ๆ นี่ไม่ใช่คำถามสุ่ม นี่เป็นการสำรวจเชิงพฤติกรรม คีอาร์เงียบหนึ่งจังหวะก่อนเลือกใช้กลยุทธ์แรก หลบหลีกอย่างแพรวพราวและสุภาพ “เรื่องแบบนั้น…ฉันยังไม่ค่อยได้คิดค่ะ ช่วงนี้ปรับตัวกับชีวิตในค่ายก็วุ่นพอแล้ว”

เอมีเลียยังคงยิ้มให้กับคำตอบของคีอาร์…แต่ไม่ถอยกลับ เธอโอบมือรอบแก้วโค้กของตัวเองแล้วถามต่ออย่างแยบยล “แต่ถ้าให้คิดสักนิดล่ะ? เธอน่าจะมีภาพในใจบ้างใช่ไหมคนที่ทำให้เธอสบายใจ หรือคนที่เธออยากสนิทด้วยเป็นพิเศษ”

คีอาร์เริ่มจับได้ทันทีว่านี่คือการไล่ต้อนทีละขั้น เอมีเลียฉลาด…ฉลาดจนทำให้คีอาร์ต้องปรับกลยุทธ์

สุดท้ายคีอาร์จึงเลือกตอบด้วยภาพลักษณ์ที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างประณีต เด็กสาวที่ใสซื่อจริงใจ และสับสนเล็กน้อย เธอหลบตาเล็กน้อยให้ดูเป็นธรรมชาติ ใบหน้าขาวอมชมพูมีสีแดงระเรื่อน้อย ๆ อย่างตั้งใจ คีอาร์พูดต่ออย่างแนบเนียนจนไม่มีใครจับได้ว่าเป็นเพียงบทละครที่ถูกเขียนขึ้นในหัวของเธอ

“ฉันคิดว่า…เพศมันไม่สำคัญค่ะ รุ่นพี่”

เอมีเลียยกคิ้วขึ้นนิดหนึ่งเหมือนสนใจมากขึ้นในคำตอบของคีอาร์ “อย่างงั้นหรอ? ทำไมล่ะ?” 

“ถ้าถามเรื่องรสนิยม…ฉันคิดว่าเพศคงไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดค่ะ ถ้าคนคนนั้นเข้ากับฉันได้ ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยมีความมั่นคงทางอารมณ์…ไม่ว่าจะเป็นใคร ฉันคิดว่าคนนั้นก็คงสำคัญสำหรับฉัน” คีอาร์พูดช้า ๆ ในแบบที่ฟังดูอ่อนโยนและจริงใจ ทั้งที่ในหัวเธอคำนวณทุกประโยคแบบคนที่ไม่มีความรู้สึกจริง ๆ น้ำเสียงของเธอนุ่ม อ่อนโยนและซื่อตรงอย่างสมบูรณ์แบบ

เอมีเลียยิ้มให้กับคำตอบนั้น รอยยิ้มแบบคนที่พอใจคำตอบมากกว่าที่แสดงออก เธอเอนตัวพิงเก้าอี้เล็กน้อย มองคีอาร์เหมือนพบอะไรน่าสนใจเพิ่มขึ้นอีกระดับ แววตาของรุ่นพี่นั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย คล้ายจะประเมินเธอใหม่ตั้งแต่ต้น บางอย่างอ่อนลง บางอย่างจริงจังขึ้น “เป็นงั้นเหรอ” เธอพูดเบา ๆ ยิ้มข้างหนึ่งอย่างคาดไม่ถึงแต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างอยู่ด้วย คีอาร์เพียงยิ้มบาง ๆ ตอบกลับรอยยิ้มที่ดูอ่อนหวานแต่ไม่มีความหมายในใจของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ในความคิดจริงของเธอมีเพียงเสียงวิเคราะห์ที่เย็นเฉียบ ในขณะที่ภายนอกคีอาร์ดูอายุเจ็ดขวบในระดับความซื่อ ในใจเธอกลับคิดด้วยความเย็นชาที่ไร้อารมณ์

ความรัก? ไม่มีความหมาย สำหรับฉันแล้วความรักคือผลิตภัณฑ์ของฮอร์โมนเพื่อให้มนุษย์ไม่สูญพันธุ์เท่านั้น หากต้องมีความสัมพันธ์ ฉันจะให้เพียงผลประโยชน์ ไม่ใช่หัวใจ

ถ้าจะมีความสัมพันธ์…มันต้องมีประโยชน์ ถ้าไม่มีประโยชน์ เธอไม่ต้องการ

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องบอกเอมีเลีย ในตอนนี้ เธอคือเด็กสาวใสซื่อที่เพิ่งเปิดเผยเรื่องส่วนตัวเล็กน้อยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ต่อรุ่นพี่คนหนึ่งเท่านั้น และเอมีเลียก็ดูจะพอใจคำตอบนั้นมากกว่าที่คีอาร์คาดไว้เสียด้วย… ไม่รู้ว่าตอนนี้ทั้งสองคนได้เปิดเวทีความสัมพันธ์แบบไหนของกันและกันไปแล้ว 

หนึ่งคือนักบินสาวที่ผ่านร้อนผ่านหนาวฉลาดพอที่รู้ว่าจะได้รับสิ่งที่ต้องการจากเด็กสาวตรงหน้ายังไง

และอีกหนึ่งคือเด็กสาวที่พึ่งจะออกมาเจอโลกกว้างแต่กลับระแวดระวังทุกอย่างที่เข้ามาไม่เว้นแม้แต่คนตรงหน้าของเธอ

เรื่องนี้… น่าสนุกกว่าที่คิดนะ

[NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

โบนัสจากเข้าร่วมกิจกรรมที่ NPC ชวน - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +5

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

(โคตรมันส์ อะไรคับเนี้ย อีกคนรู้ทัน อีกคนก็พยายามหนี กี๊ดๆๆ ทีมลูกซุสลูกจูปิเตอร์มันเริิ่ดจิงคับ)

Xolotl HONOR

วันที่ 01 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาเย็น เวลา 17.00 น. เป็นต้นไป ณ ร้านเวนดี้

◀️┃▶️

เสียงเครื่องยนต์ของรถมอเตอร์ไซส์ ค่อย ๆ แผ่วลงเมื่อรถมอเตอร์ไซค์คันหรูสีเงินเข้มของเอมีเลียแล่นเข้าสู่ย่านบอร์ดเวย์ที่เต็มไปด้วยแสงไฟและเสียงผู้คน คีอาร์นั่งอยู่เบื้องหลังด้วยท่าทางเกร็งจนเหมือนรูปปั้น มือจับเบาะแน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยเมื่อไร เธออาจปลิวหลุดออกไปจากรถในทันที แม้เอมีเลียจะบอกระหว่างทางแล้วว่า ปลอดภัยกว่าขี่ม้าเพกาซัสอีก แต่ดูเหมือนคำพูดนั้นไม่ได้ช่วยให้เดมิก็อดสาวน้อยสายเลือดบอเรอัสผ่อนคลายลงเลย

ตลอดทาง เอมีเลียขับด้วยความเร็วเกือบแตะระดับเสียงฟ้าร้อง ลมเย็นตีเข้าหน้าคีอาร์จนผมปลิวว่อน เธอกัดฟันแน่น พยายามไม่คิดถึงความเร็วหรือแรงสั่นสะเทือนของเครื่องยนต์จนในที่สุด รถก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนด้านข้างของร้านเวนดี้ส์ที่คุ้นตา

และแล้วเสียง “แอ๊ดดด!” ดังขึ้นเมื่อเอมีเลียเบรกแรงกว่าที่ตั้งใจไว้ รถหยุดชะงักทันทีในแรงเฉื่อยที่ทำให้คีอาร์ซึ่งไม่ได้จับอะไรไว้ไถตัวไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ ก่อนที่เธอจะทันตั้งหลัก หน้าอกของเธอก็ชนเข้ากับแผ่นหลังของเอมีเลียเต็มแรง “อ๊ะ!” เสียงของเอมีเลียดังขึ้นพร้อมแรงสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าหญิงแกร่งที่ผ่านสนามรบและพายุฟ้ามานับครั้งไม่ถ้วนกลับนิ่งค้างไปเสี้ยววินาที ดวงตาสีฟ้าอ่อนเบิกกว้าง เมื่อรับรู้ถึงความนุ่มนิ่มที่ทาบตรงแผ่นหลังของตัวเอง ก่อนที่แก้มของเธอจะขึ้นสีจาง ๆ แบบคนที่ยังไม่แน่ใจว่าควรจะทำหน้ายังไงกับสถานการณ์นี้ดีแล้วสูดลมหายใจดึงสติ

และทันทีคีอาร์ก็รีบผละตัวออกแทบจะในทันที ดวงหน้าขาวจัดของเธอแดงระเรื่อขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม “ขะ...ขอโทษค่ะ มันเป็นแรงเฉื่อย ไม่ได้ตั้งใจจะ—”

“เอ่อ...ใช่ แรงเฉื่อยแน่นอน” เอมีเลียรีบพูดแทรกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วพยายามเก็บสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่ริมฝีปากกลับสั่นนิด ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ “แหะ ๆ พี่ควรเบรกนุ่มกว่านี้สินะ”

“ฉันไม่ได้เจ็บค่ะ แค่ตกใจ” คีอาร์รีบพูดเสียงเบา ก้มหน้ามองพื้นราวกับอยากให้แผ่นดินกลืนหายไปในตอนนั้น เอมีเลียเหลือบมองผ่านกระจกหลัง เห็นแก้มแดง ๆ ของเด็กสาวแล้วก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “เธอนี่นะ ถ้าจะขับมอเตอร์ไซค์เป็น คงต้องเริ่มจากเลิกเกร็งก่อน ไม่งั้นตอนเบรกอีกทีอาจได้โอบพี่เต็มตัวเลยล่ะ”

“รุ่นพี่…” คีอาร์เอ่ยขึ้นทันทีพลางขยับดวงตาจ้องมองเอมีเลียด้วยสายตาเอือม “พูดแบบนั้นมันไม่เหมาะเลยค่ะ...”

เอมีเลียยักไหล่ด้วยท่าทีสบาย ๆ “ก็พูดความจริงนี่นา” เธอยิ้มกว้าง พลางถอดหมวกกันน็อคออกแล้วสลัดผมบลอนด์สั้นให้ปลิวเล่นในอากาศ “ไปเถอะคุณหนูลมหนาว พี่สัญญาจะเลี้ยงเฟรนช์ฟรายไม่อั้นเป็นการไถ่โทษที่ขับแรงไปหน่อย” คีอาร์เม้มเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ แล้วก้าวตามไปด้วยสีหน้าที่แม้จะยังมีร่องรอยของความอายอยู่บ้าง แต่ในแววตากลับมีประกายบางอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

ทันทีที่เข้ามากลิ่นเฟรนช์ฟรายส์ทอดใหม่ลอยคลุ้งอบอวลทั่วร้าน เสียงทอดเนื้อบนเตาและเสียงคนพูดคุยกันอย่างไม่ขาดสายผสมเข้ากับเสียงเพลงเบา ๆ จากลำโพงเพดาน ทำให้ร้านเวนดี้ส์ในย่านบอร์ดเวย์ดูมีชีวิตชีวาแม้จะเป็นช่วงหัวค่ำของต้นเดือนธันวาคมก็ตาม แสงไฟนีออนสีอบอุ่นสะท้อนลงบนใบหน้าของคีอาร์ยืนอยู่ตรงข้ามเอมีเลีย เด็กสาวยืนหลังตรง แขนแนบลำตัวอย่างประหม่า ราวกับเธอกำลังอยู่ในห้องสอบมากกว่าร้านอาหาร ระหว่างการนั่งคีอาร์ต้องไปนั่งรอเอมีเลียที่โต๊ะเพราะอีกฝ่ายอาสาสั่งให้เอง

“เอาล่ะ รอบนี้ให้พี่สั่งเองนะ ถ้าปล่อยให้เธอสั่งอีกที พนักงานคงคิดว่าพวกเรามาเล่นโยคะกินสลัดแน่ ๆ” เอมีเลียพูดพลางยื่นถาดอาหารมาอย่างมั่นใจ กลิ่นเบอร์เกอร์เนื้อฉ่ำ ๆ ผสมชีสหอมละมุนลอยเตะจมูก คีอาร์มองมันราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก เธอไม่แตะมันในทันที แต่ใช้ปลายนิ้วแตะขอบกระดาษห่ออย่างระมัดระวังจนเอมีเลียหัวเราะออกมาเบา ๆ “อย่าบอกนะว่าเธอกินมันยังไงไม่เป็น”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ แค่…มันดูไม่เรียบร้อยนิดหน่อย” คีอาร์ตอบเสียงนุ่ม ก่อนจะพยายามถือเบอร์เกอร์ไว้ในมือ ทั้ง ๆ ที่แววตายังแอบหวาดระแวงเหมือนนักวิทยาศาสตร์กำลังจะทดลองสิ่งใหม่ เอมีเลียพิงหลังพนักเก้าอี้ ยกแก้วโค้กขึ้นจิบอย่างสบายใจมองไปทางแก้วของคีอาร์ที่เป็นแฟนต้า “พี่จำได้ว่าเธอไม่ดื่มโค้กเลยสั่งแฟนต้าให้แทน เธอยังชอบเหมือนเดิมไหม?”

คีอาร์เหลือบตามองแก้วที่มีฟองซ่าพลิ้วขึ้นมาเป็นสายแล้วพยักหน้าช้า ๆ “ค่ะ… ขอบคุณมากนะคะ” เธอยกแก้วขึ้นดื่มอย่างเรียบร้อย จังหวะนั้นเองที่แสงจากหน้าร้านสะท้อนเข้าเส้นผมสีบลอนด์ทองแดงของเธอเป็นประกาย เอมีเลียมองอยู่เงียบ ๆ พลางยิ้มมุมปาก เหมือนกำลังดูอะไรที่หายากและน่ารักในเวลาเดียวกัน

เมื่ออาหารอยู่บนโต๊ะครบ เอมีเลียก็เป็นฝ่ายชวนคุยก่อน “ว่าแต่ เทศกาลบรูมาเลียที่นิวโรมเป็นยังไงบ้าง? เห็นว่าพวกจูปิเตอร์จัดใหญ่ทุกปีเลยนี่”

คีอาร์กัดเบอร์เกอร์คำแรกอย่างลังเลพลางเคี้ยวให้หมดในปาก ก่อนเงยหน้ามาพูดช้า ๆ “ก็ดีค่ะ มีกิจกรรมหลายอย่างมาก ทั้งการแสดง การบูชาเทพเจ้า การแข่งแล้วก็ขบวนเฉลิมฉลอง คนเยอะพอสมควร” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพเหมือนรายงานผลวิจัย แล้วก้มหน้ากลับไปเคี้ยวต่ออย่างตั้งใจ

เอมีเลียเท้าคางมองอีกฝ่ายนิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยแววขบขัน “แล้วเธอเบื่อหรือเปล่า?”

คีอาร์ชะงักไปชั่วครู่ มองเบอร์เกอร์ในมือก่อนตอบช้า ๆ “ก็...ไม่นะคะ” แต่เสียงที่เบาจนแทบกลืนไปกับเสียงเพลงนั้นบอกได้ชัดว่าเธอไม่ได้คิดตามที่พูดเสียเท่าไร

เอมีเลียยกคิ้วขึ้น แล้วแกล้งพูดเสียงเรียบแต่แฝงแววล้อเลียน “หรือเพราะไม่มีพี่อยู่ด้วยเลยน่าเบื่อ?”

คีอาร์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเทาอมเขียวเบิกกว้างเล็กน้อย เหมือนสมองกำลังหาคำตอบที่ถูกต้องทางสังคมมาปิดจังหวะอันกระอักกระอ่วนนี้ เธออ้าปากจะปฏิเสธ แต่กลับกลืนคำพูดลงพร้อมคำเบอร์เกอร์แทน แล้วตอบเสียงเรียบ “...เปล่าค่ะ แค่ยุ่งนิดหน่อย” เอมีเลียหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะของเธอนุ่มและมีเสน่ห์พอ ๆ กับรอยยิ้มมุมปากของตนเอง “พูดแบบนั้นยิ่งฟังดูเหมือนใช่เลยนะคุณหนูลมหนาว”

“รุ่นพี่…” คีอาร์ลากเสียงในลำคอเบา ๆ พลางก้มหน้ากัดเบอร์เกอร์อีกคำอย่างจงใจ เพื่อหลบสายตาเอมีเลียที่ยังมองอยู่ไม่วาง “พูดอะไรแปลก ๆ อีกแล้วค่ะ”

“พี่เรียกมันว่าความจริงต่างหาก” เอมีเลียตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่เต็มไปด้วยแววล้อเลียน เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วเอื้อมมือไปหยิบเฟรนช์ฟรายชิ้นหนึ่งโยนเข้าปากอย่างง่ายดาย ก่อนพูดต่อราวกับไม่ใส่ใจอะไรนัก “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ พี่ก็แค่ล้อเล่น...คราวหน้าไปเทศกาลแบบนั้นอีกก็บอกพี่สิ จะได้ไม่ต้องเบื่อ” คีอาร์เหลือบตามองเธอผ่านขนตา สีหน้าเรียบเฉยแต่ปลายนิ้วยกขึ้นแตะหลอดแก้วในมือเบา ๆ “ถ้ามีคราวหน้า...จะพิจารณาค่ะ” คำตอบนั้นเรียบแต่มีแววเล็ก ๆ จนเอมีเลียจับบางอย่างได้

เอมีเลียเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย มือหนึ่งถือแก้วแฟนต้า อีกมือวางบนโต๊ะอย่างสบายใจ ดวงตาสีฟ้าเข้มมองคีอาร์ที่ยังคงก้มหน้ากินเบอร์เกอร์อย่างตั้งใจราวกับกำลังทำภารกิจสำคัญในชีวิต เธอยกยิ้มบาง ๆ แล้วพูดขึ้นช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่กึ่งล้อเลียนกึ่งจริงจัง “ถ้าไม่รอครั้งหน้า…เป็นครั้งนี้ได้ไหม?”

คีอาร์ชะงักไปเล็กน้อย มือที่ถือเบอร์เกอร์ค้างอยู่กลางอากาศ เสี้ยววินาทีนั้นสมองของเธอเริ่มวิเคราะห์ความหมายของคำพูดนั้นราวกับกำลังถอดรหัสข้อความลับจากโอลิมปัส ดวงตาสีเทาอมเขียวเหลือบขึ้นช้า ๆ พบกับสายตาของเอมีเลียที่กำลังมองมา รอยยิ้มของรุ่นพี่ไม่ได้มีแววล้อเล่นอย่างเดียว แต่แฝงไว้ด้วยบางอย่างที่มากกว่านั้นมันคือความอ่อนโยนปนคาดหวังเล็กน้อย “พี่หมายความว่า...อะไรคะ?” คีอาร์ถามเสียงเรียบแต่ในใจกลับรู้คำตอบอยู่แล้ว เธอแค่พยายามถ่วงเวลาเพื่อหาทางเบี่ยงประเด็น แต่ยิ่งเงยหน้าขึ้นก็ยิ่งถูกดึงเข้าไปในสายตาคู่นั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

เอมีเลียวางแก้วลงช้า ๆ โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มของเธอขยายขึ้นนิดหนึ่งอย่างคนที่กำลังดูใครบางคนดิ้นในกับดักที่เธอตั้งไว้ “คีอาร์ก็ไม่ใช่คนที่เข้าใจอะไรยากนี่นา…” เสียงของเธอนุ่มและมีแววเจือกลั้วหัวเราะ “หรือคีอาร์ยังไม่เข้าใจพี่กันแน่?”

คำพูดนั้นทำให้คีอาร์หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ความเงียบในระหว่างนั้นเหมือนเวลาหยุดเดิน เธอวางเบอร์เกอร์ลงบนถาดอย่างระมัดระวังทั้งที่ยังไม่กินถึงครึ่งด้วยซ้ำ พลางใช้ปลายนิ้วแตะกระดาษห่อเบา ๆ เพื่อให้สมองมีจุดโฟกัส หยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดริมฝีปากแบบมีมารยาท ไม่อย่างนั้นคงเผยอารมณ์บางอย่างออกมาโดยไม่ตั้งใจ ดวงตาค่อย ๆ เงยขึ้นอีกครั้ง แววตาของเธอเย็นสงบเหมือนลมหนาว แต่ในนั้นกลับมีบางสิ่งที่ละเอียดอ่อนยิ่งกว่าที่ใครจะสังเกตได้

คีอาร์พิจารณาคำพูดของเอมีเลียราวกับชั่งน้ำหนักระหว่างเหตุผลกับสิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกซึ่งเป็นสิ่งที่คีอาร์?ไม่เข้าใจมาตลอดและสุดท้ายสิ่งที่เธอคิดกลับเย็นชาราวกับน้ำแข็งแม้ตอนนี้มันจะอ่อนลงนิดหน่อยก็ตาม ถ้าสนิทมากขึ้น ภารกิจอาจจะง่ายขึ้น ในใจนั้นกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่สุดท้ายก็ถอนหายใจเบา ๆ ราวกับยอมแพ้ให้กับตรรกะที่ไม่อาจคำนวณได้และผลประโยชน์ที่ค่ำคอตัวเอง

“ถ้าพี่สะดวกจะไปงานบรูมาเลียที่นิวโรมกับหนูไหมคะ?” เธอพูดเสียงเรียบ แต่ในแววตานั้นกลับมีประกายที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย เหมือนเด็กสาวที่รู้ตัวว่ากำลังเดินเข้าใกล้อะไรบางอย่างที่เธอไม่คุ้นเคยนัก ทันทีที่ได้ยินเอมีเลียเงียบไปชั่วอึดใจก่อนที่รอยยิ้มจะผุดขึ้นเต็มใบหน้า ดวงตาสีฟ้าเข้มทอประกายขบขันปนอบอุ่นแต่ทว่ามันคือคนที่กำลังลงบ่วงบาดจับสายลมปนน้ำแข็งเข้าหลุมกับดักของตนเอง

คีอาร์ชวนเอมีเลียไปงานบรูมาเลียในช่วงที่เหลือ 1-2 ธันวาคม

(ไปอ่านโรลเพลย์ให้ละเอียดเลยยยยย อ่านไม่รู้เรื่องฉันจะงับหัวให้ดู)

[NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

โบนัสจากเข้าร่วมกิจกรรมที่ NPC ชวน - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +5

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Xolotl HONOR

วันที่ 01 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาเย็น เวลา 19.00 น. เป็นต้นไป ณ 

◀️┃▶️

“คิดว่าจะไม่ชวนเสียอีก” เอมีเลียพูดพลางเอนหลังพิงเก้าอี้อีกครั้ง ท่ามกลางแสงไฟสีทองที่สะท้อนบนโต๊ะไม้และเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอของใครบางคนในความเงียบระหว่างนั้น เอมีเลียหัวเราะในลำคอเบา ๆ หลังจากได้ยินคำชวนของคีอาร์ เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายคล้ายคนเพิ่งได้ยินอะไรที่เหนือความคาดหมาย รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นเล็กน้อย พลางเอียงหน้ามองคีอาร์ที่หลุบตาลงกับแก้วแฟนต้าในมืออย่างเงียบ ๆ เหมือนพยายามซ่อนความเขินไว้ใต้เปลือกตา แม้ว่านั้นจะเป็นเพียงการแสดงก็ตาม

“พี่ไปกับเราได้นะ” เอมีเลียพูดขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น “ความจริงพี่มีงานที่ค่าย ต้องเป็นครูฝึกในคลาสดาบน่ะ...แต่ถ้าคีอาร์ชวน พี่จะไปด้วยสักวันก็ได้” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังดูจริงจังเสียทีเดียว มันคล้ายมีความทะเล้นผสมอยู่บางส่วนจนทำให้คีอาร์เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาครุ่นคิด ริมฝีปากเธอขยับเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงเรียบแต่แฝงความสุภาพจนฟังดูเยือกเย็นกว่าเดิม “งั้นก็ไม่ต้องไปก็ได้ค่ะ คิดว่าคงไม่ควรรบกวนรุ่นพี่”

เอมีเลียยกคิ้วขึ้นกับท่าทีนั้นของคีอาร์ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม รอยยิ้มที่ดูทั้งขี้เล่นและเอ็นดูในเวลาเดียวกัน “อะไรกัน คุณหนูลมหนาวชวนทั้งที พี่จะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ” เธอพูดพร้อมเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมาจากลำคอ “แถมพี่ก็อยากเห็นเทศกาลในนิวโรมเหมือนกัน ได้ยินว่าน่าสนใจสุด ๆ ใช่ไหมล่ะ?”

คีอาร์เหลือบดวงตาขึ้นจ้องใบหน้าของเอมีเลีย เธอไม่ได้ตอบทันที แต่เพียงยกแก้วขึ้นดื่มแทน ดวงตาคู่เย็นเฉียบเหลือบมองเอมีเลียแวบหนึ่งอย่างระวังตัว ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่เพราะไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมรุ่นพี่คนนี้ถึงพูดทุกอย่างด้วยรอยยิ้มแบบนั้นได้โดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เอมีเลียมองอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “งั้นตกลงนะ พี่ไปด้วยถึงจะแค่วันเดียวก็เถอะ” เธอวางแก้วลงเบา ๆ ก่อนยกเฟรนช์ฟรายชิ้นสุดท้ายเข้าปาก เคี้ยวอย่างสบายอารมณ์เหมือนพูดเรื่องเล็กน้อยที่สุดในโลก คีอาร์มองเธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพยักหน้าในที่สุด “...ค่ะ” เสียงตอบรับนั้นเบาเสียจนแทบกลืนไปกับเสียงคนในร้าน แต่ก็ชัดพอให้เอมีเลียได้ยิน

“ดีเลย” เอมีเลียพูดอย่างร่าเริง พลางยกมือดีดโต๊ะเบา ๆ เหมือนคิดอะไรออก “งั้นกินอันนี้ให้เสร็จแล้วเราไปเดินเล่นกันไหม?”

คีอาร์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่สวยสะท้อนแสงไฟในร้าน “เดินเล่นเหรอคะ?”

“ใช่ เซ็นทรัลพาร์คตอนกลางคืนสวยมากเลยนะ” เอมีเลียพูดพร้อมยิ้มกว้างขึ้นอีกหน่อย “มีไฟประดับ มีลานน้ำแข็ง แล้วอากาศก็เย็นกำลังดี เหมาะกับคุณหนูลมหนาวแบบเธอเลย” คีอาร์มองหน้าเอมีเลียเงียบ ๆ ราวกับกำลังวิเคราะห์ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังจะพาเธอไปดูอะไรแน่ ก่อนในที่สุดเธอจะละสายตาไปทางหน้าต่างที่มีหิมะโปรยปรายเบา ๆ แล้วตอบเสียงเรียบแต่ฟังดูอ่อนลงกว่าทุกครั้ง “...งั้นก็ได้ค่ะ” เอมีเลียยิ้มทันทีแบบคนได้ในสิ่งที่อยากได้ เธอคว้าหมวกแก๊ปบนโต๊ะมาสวมอีกครั้ง “เยี่ยมเลยค่ะ งั้นเตรียมตัวไว้เลย เดี๋ยวพี่พาไปดูว่าลมหนาวของนิวยอร์กมันต่างจากลมทางเหนือยังไง”

[NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Moneka HONOR

วันที่ 08 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026

เวลาเย็น เวลา 16.00 น. เป็นต้นไป ณ ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด เวนดี้ นิวยอร์ก

ในตอนนี้นครนิวยอร์กยามเที่ยงคืนมันเปรียบเสมือนมหาสมุทรแห่งแสงสีที่ไม่เคยหลับใหล เพราะแสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าสะท้อนลงบนผิวถนนที่ชื้นแฉะหลังสายฝนโปรยปราย ก่อเกิดเป็นภาพสะท้อนพร่าเลือนของเมืองศิวิไลซ์ที่ซ่อนเร้นความลับเหนือธรรมชาติไว้ภายใต้ความวุ่นวาย โมนีก้าก้าวเดินไปตามทางเท้าด้วยฝีเท้าที่เริ่มหนักอึ้ง ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางเริ่มส่งผลต่อร่างกาย 

ทว่าสิ่งที่ประท้วงเสียงดังยิ่งกว่ากล้ามเนื้อที่อ่อนล้าคือความหิวโหยที่กำลังกัดกินกระเพาะของเธออย่างรุนแรงจนแทบจะกลบเสียงไซเรนในระยะไกล

“หาอะไรลงท้องก่อนแล้วกันนะ...” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เจือความเหนื่อยหน่ายขณะเบนสายตามุ่งหน้าสู่ย่านบรอดเวย์ แหล่งรวมความบันเทิงที่ยังคงมีร้านรวงเปิดให้บริการอยู่ประปราย และเป้าหมายที่ดูเรียบง่ายทว่าน่าดึงดูดที่สุดในยามนี้คือป้ายสีแดงคุ้นตาของร้านเวนดี้ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก

ทว่าก่อนที่ปลายเท้าของสตรีในชุดเบลเซอร์สีขรึมจะไปถึงจุดหมาย บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ลมกระโชกแรงที่ไร้ที่มาพัดวูบผ่านซอกตึกหอบเอาไอเย็นยะเยือกและกลิ่นอายของโอโซนเข้มข้นมาปะทะประสาทสัมผัสจนผิวหนังรู้สึกยิบยับ เบื้องหน้าของโมนีก้า ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างตึก อยู่ ๆ มวลอากาศก็เริ่มหมุนวนและควบแน่นจนกลายเป็นร่างเงาสีดำทมิฬสองร่าง พวกมันคือจิตวิญญาณแห่งพายุหรือธุเอลไลปรากฏกายขึ้นในรูปลักษณ์ของอสุรกายกึ่งอากาศธาตุที่มีปีกกว้างประดุจค้างคาว ดวงตาสีฟ้าไฟฟ้าของพวกมันจับจ้องมาที่เดมิก็อดสาวด้วยความหิวกระหายและบ้าคลั่ง

“ข้าได้กลิ่น กลิ่นของเดมิก็อด!” หนึ่งในพวกมันคำรามเสียงพร่าประดุจเสียงลมที่พัดผ่านถ้ำลึกดังกังวานในโสตประสาท

ภาพนั้นทำให้โมนีก้าพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด แววตาสีเทาเงินฉายประกายความเบื่อหน่ายออกมาอย่างชัดเจนแทนที่จะเป็นความหวาดกลัว “โอ้ย... ฉันหิวจนจะกินมอนสเตอร์ได้ทั้งตัวอยู่แล้ว อย่ามาขวางเวลาอาหารของฉันจะได้ไหม?” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง วินาทีที่อสุรกายตนแรกพุ่งเข้าใส่ประดุจสายฟ้าฟาด หญิงสาวไม่ได้ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอขยับกายอย่างพลิ้วไหวด้วยสัญชาตญาณที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากสมรภูมิยาวนานห้าปี 

มือเรียวตวัดเรียกดาบของเธอออกมาเพียงชั่วพริบตา แสงสีทองจากแร่วาบผ่านเงามืดตัดผ่านกระแสลมที่ปั่นป่วน ร่างอากาศธาตุของธุเอลไลพยายามจะสลายตัวหนีทว่าไม่อาจเร็วกว่าวิถีดาบที่แม่นยำและเด็ดขาดของอดีตเซนจูเรี่ยนสาว

เสียงปะทะของโลหะศักดิ์สิทธิ์กับกระแสไฟฟ้าดังสนั่นท่ามกลางความเงียบยามวิกาลเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่ร่างของอสุรกายพายุทั้งสองจะสลายกลายเป็นผงทองระยิบระยับปลิวหายไปในอากาศธาตุ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและกลิ่นไหม้จาง ๆ ที่หลงเหลืออยู่บนพื้นถนน “เสียเวลาจริงๆ” โมนีก้าบ่นอุบอิบพลางเก็บอาวุธเข้าสู่สภาพเดิมของมันและจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนเองให้เข้าที่ จากนั้นก็เดินต่อมุ่งตรงเข้าสู่ร้านเวนดี้ด้วยท่าทางเรียบเฉยประดุจไม่มีเหตุการณ์ระทึกขวัญใดเกิดขึ้น ภายในร้านที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเบคอนย่างและมันฝรั่งทอด หญิงสาวสั่งชุดเบอร์เกอร์เนื้อสุดคลาสสิกพร้อมไก่ทอดรสเผ็ดและเครื่องดื่มรสซ่าอย่างโค้กแบบชุดใหญ่

เมื่อได้รับถุงกระดาษที่อุ่นร้อนมาไว้ในมือ เธอก็เริ่มทำภารกิจส่วนตัวทันที นั่นคือการใช้สมาธิเขี่ยเศษผักบุ้งและผักกาดที่อาจหลงเหลืออยู่ในชิ้นเนื้อออกมาวางกองไว้อย่างเป็นระเบียบที่ข้างจานอย่างไม่ลังเล แม้จะเป็นเพียงอาหารจานด่วน เธอก็ยังละเอียดลออเรื่องนี้ไม่เคยเปลี่ยนเลย

หลังจากจัดการมื้อดึกจนอิ่มหนำสำราญและเติมพลังงานให้ร่างกายที่อ่อนล้าจากการเดินทางแล้ว โมนีก้าก็เดินเท้าต่อไปยังโรงแรมหรูในย่าน Midtown ที่เธอจองไว้ ทันทีที่เข้าสู่ห้องพักที่เงียบสงัดและตกแต่งอย่างมีรสนิยม ร่างระหงก็ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าลินินเนื้อละเอียด ความอ่อนล้าที่แบกรับมาตลอดวันเริ่มเข้าครอบงำจนดวงตาพร่าเลือน เธอหลับลึกไปในทันทีท่ามกลางความเงียบงันเพียงลำพัง โดยมีความหวังลึก ๆ ว่าพรุ่งนี้บนรถไฟมุ่งหน้าสู่ญี่ปุ่น กาลเวลาจะใจดีกับเธอมากกว่าที่ผ่านมา

✿ บันทึกสรุปโน้ต ✿

โมนีก้าเดินทางมาพักผ่อนกินอาหารรอจะเดินทางไปญี่ปุ่นพรุ่งนี้

กำจัด จิตวิญญาณพายุ 2 ตัว [ลิงค์]

รางวัล - ยังไม่มีครับ โฮ๊ก ๆ

— ลงชื่อ Moneka M. Blossom