เจ้าของ: God

DINING PAVILION

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2025-11-15 19:20:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 13 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเที่ยง เวลา 12.00 น. ณ โรงอาหาร

◀️┃▶️


แดดเที่ยงวันสาดลงบนสนามหญ้าและแนวไม้รอบโรงอาหารค่ายฮาล์ฟบลัดจนเป็นประกายระยับเหมือนกำมะหยี่สีทอง คีอาร์เดินก้าวเบา ๆ เข้ามาในโถงอาหาร กลิ่นอาหารหลายชนิดลอยคลุ้ง ฮอตดอกอบชีส ซุปข้าวโพด สลัดเย็นจากแผนกเดมิเตอร์ และเสียงจานช้อนกระทบกันเบา ๆ เสียงหัวเราะไกล ๆ ของลูกบ้านเฮอร์มีสแต่ละคนทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวาอย่างน่ารำคาญปนสงบในเวลาเดียวกัน คีอาร์เดินไปยังเคาน์เตอร์สเตนเลสเพื่อเลือกอาหารอย่างเงียบ ๆ ตาคมสีเทาอมเขียวกวาดมองผ่านเมนูประจำวันอย่างเป็นระบบมากกว่าจะเลือกเพราะความอยาก จนกระทั่งเธอชะงักเมื่อรู้สึกเหมือนมีสายตาใครบางคนมองมา ภาพของรุ่นพี่หญิงคนหนึ่งในเสื้อยืดสีเรียบง่ายผมลอนช็อกโกแลตปรากฏตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่นเกินกว่าคนทั่วไปจะให้กันในครั้งแรกที่พบ


“สวัสดี คีอาร์ ใช่ไหม?” น้ำเสียงของไพเพอร์อ่อนโยนแต่มั่นคง ราวกับคนที่ผ่านสงครามและวิกฤตหัวใจมามากจนความสงบกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ

คีอาร์กะพริบตาช้า ๆ ก่อนตอบอีกฝ่ายอย่างสุภาพ “ค่ะ รุ่นพี่ไพเพอร์ สวัสดีค่ะ”

“ชินกับค่ายบ้างรึยัง?” ไพเพอร์ถามพลางหยิบจานสลัดผลไม้ เสียงนุ่มของเธอมีพลังดึงดูดบางอย่างที่แม้คีอาร์เองยังรู้สึกได้ มนต์มหาเสน่ห์ของสายเลือดอะโฟรไดท์ที่กลั่นจนเนียนเป็นธรรมชาติ คีอาร์สูดลมหายใจสั้น ๆ กลิ่นแตงโมและเมนทอลจากลูกอมในกระเป๋าเสื้อยังคงแตะปลายลิ้น “กำลังพยายามปรับตัวอยู่ค่ะ แต่…ยังไม่ถึงกับชินทั้งหมดเท่าไร”


ไพเพอร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ ดวงตาเปลี่ยนสีวูบจากน้ำตาลเป็นน้ำเงินอ่อนราวกับสะท้อนแสงแดดที่ลอดผ่านหลังคาไม้ “ค่ายนี้ต้องใช้เวลา แล้วก็อย่ากดดันตัวเองมากนะ ที่นี่มีเด็กใหม่จำนวนมากที่รู้สึกแบบเดียวกัน เธอไม่จำเป็นต้องรีบเข้าหาใครหรือให้ใครรู้จักตัวตนเธอทั้งหมดวันแรก ๆ หรอก”


คีอาร์ยืนนิ่ง รับข้อมูลนั้นไว้เหมือนเก็บรหัสสำคัญอีกหนึ่งชิ้น “ค่ะ ขอบคุณค่ะรุ่นพี่”


“ถ้ามีปัญหาอะไร มาหาฉันได้ทุกเวลาเลยนะ เด็กบ้านบอเรอัสส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร ฉันเลยคุ้น ๆ ลักษณะนี้ดี” ไพเพอร์หัวเราะเบา ๆ แบบคนอารมณ์ดีที่ไม่ได้เสแสร้ง คีอาร์ค้อมศีรษะเล็กน้อย สีหน้าเรียบไม่เปลี่ยน แต่ในหัวประเมินทันทีว่า รุ่นพี่คนนี้สังเกตเก่งเกินไป อันตรายนิดหน่อย แต่ก็มีประโยชน์ในแง่ข้อมูล ไม่นานนักไพเพอร์ก็เลือกเสร็จ เธอโบกมือให้คีอาร์ก่อนเดินไปเข้ากลุ่มของเพื่อนบ้านอะโฟรไดท์ บรรยากาศรอบตัวเธอเหมือนเบาลงโดยอัตโนมัติ จนเด็กใหม่หลายคนแอบเหลียวมอง


คีอาร์หันกลับมาหาอาหารของตัวเอง เธอเลือกจานพาสต้าเย็นหนึ่ง ถ้วยน้ำผลไม้หนึ่ง ทุกอย่างเท่าเดิมตามระบบเพื่อเลี่ยงความวุ่นวายทางรสชาติ และเดินไปยังโต๊ะยาวของบ้านบอเรอัส โต๊ะที่ปกติว่างเปล่าและเงียบเหมือนลานน้ำแข็งกลางคืน เสียงรอบตัวเริ่มจางลงเมื่อเธอนั่งลงที่มุมเดิม โต๊ะปลายสุดที่ไม่มีใครเบียด ไม่มีใครชวนคุยและไม่มีใครต้องเสแสร้งใส่กัน เพราะมันไม่มีใคร… เธอใช้ส้อมวนเส้นพาสต้าช้า ๆ ดวงตาเหลือบมองเตาไฟบูชาที่ปลายลานครู่หนึ่ง ก่อนวางสายตากลับลงบนจานของตัวเอง นิ่ง สุขุม และแยกตัวออกจากโลกวุ่นวายรอบข้างอย่างสมบูรณ์ เหมือนทุกมื้อกลางวันของเธอ เงียบ, เรียบง่าย, และโดดเดี่ยวอย่างจงใจ


[NPC-01] ไพเพอร์ แม็กลีน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)


แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [NPC-01] ไพเพอร์ แม็กลีน เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2025-11-15 21:59
โพสต์ 22318 ไบต์และได้รับ 12 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-11-15 19:20
โพสต์ 22,318 ไบต์และได้รับ +4 EXP +8 ความกล้า +9 ความศรัทธา จาก ลมกรด  โพสต์ 2025-11-15 19:20
โพสต์ 22,318 ไบต์และได้รับ +3 EXP +8 เกียรติยศ +8 ความกล้า จาก หอกกรีก  โพสต์ 2025-11-15 19:20
โพสต์ 22,318 ไบต์และได้รับ +8 EXP จาก โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)  โพสต์ 2025-11-15 19:20
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เข็มทิศวายุไร้ทิศ
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
การบิน
ลมหายใจเยือกแข็ง
หลอมรวมเหมันต์
แผ่นเสียงไวนิลรวมเพลงฮิตจากโอลิมปัส
หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล
Ignis Anima
คมมีดวายุ
หมวกเกราะ
เกราะหนัง
ลมกรด
มีดสั้นสัมฤทธิ์
หอกกรีก
โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)
โรคสมาธิสั้น
สัมผัสแห่งสายลม
เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด
น้ำหอม Unisex
ปากกาหมึกซึม
ต่างหูเงิน
แว่นตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x80
x41
x7
x4
x2
x4
x2
x1
x1
x2
x1
x4
x5
x1
x80
x1
x15
x1
x3
x10
x5
x12
x1
x2
x6
x3
x6
x2
x126
x6
x2
x18
x21
x7
x6
x2
x32
x5
x20
x80
x14
x1
x12
x5
x25
x16
x4
x5
x401
x4
โพสต์ 2025-11-15 23:09:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 13 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเย็น เวลา 17.00 น. ณ โรงอาหาร

◀️┃▶️


ยามเย็นค่อย ๆ คลี่ตัวลงเหนือโรงอาหารของค่ายแฮาล์ฟบลัด แสงสีส้มของดวงอาทิตย์สะท้อนบนหน้าต่างกระจกบานใหญ่จนเกิดประกายระยับบาง ๆ ราวกับละอองทอง คีอาร์เดินเข้ามาเงียบ ๆ เช่นทุกวัน กลิ่นอาหารร้อน ๆ ลอยอวลผสมกับเสียงพูดคุยของชาวค่ายที่รวมตัวกันอย่างครึกครื้น เธอเดินตามทางเดิมด้วยจังหวะเท่า ๆ กันและสีหน้าเรียบเฉยที่ไม่มีใครอ่านออก แต่ภาพนั้นก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อเธอเห็นร่างสูงในชุดรัดรูปสีดำคุ้นตากำลังยืนอยู่ข้างหนึ่งของทางเดิน รีเบคก้า แม็กเคลน รุ่นพี่สาวสายเลือดไทคีที่ไม่ว่าใครก็จำได้เพราะความมั่นใจและแรงดึงดูดที่ติดตัวมาโดยกำเนิด


คีอาร์ไม่ได้ตั้งใจจะทัก เธอเป็นคนรู้ขีดจำกัดของตัวเองในเรื่องปฏิสัมพันธ์ ไม่จำเป็นก็ไม่เข้าไปยุ่ง แต่รีเบคก้าเป็นฝ่ายยิ้มพลางยกคางเล็กน้อยให้ก่อน เธอเลยจำต้องหยุด เดินเข้าใกล้นิดหน่อยแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพและเบามากตามแบบมารยาทที่เธอสร้างไว้เป็นเกราะกำบังของตัวเอง รีเบคก้าเองเหมือนจะมีอะไรในใจ พอทักทายเสร็จก็เงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนถอนหายใจเล็ก ๆ แล้วบ่นเสียงเบาแต่หงุดหงิดชัดเจนว่า “การเป็นลูกของไทคีนี่ลำบากนิดหน่อยจริง ๆ นะ” น้ำเสียงยิ้มก็จริง แต่สายตาแสดงความเบื่อหน่ายจนปิดไม่มิด


คีอาร์เลิกคิ้วน้อย ๆ เป็นการถามโดยไม่ต้องเปิดปาก แต่สุดท้ายก็เอ่ยถามตรง ๆ ตามแบบฉบับคนที่พูดเท่าที่จำเป็น “มีอะไรทำให้ลำบากใจหรือคะ?”


รีเบคก้าหัวเราะสั้น ๆ แบบคนชินกับปัญหาที่ไม่ควรต้องเจอ “เห็นคนเมื่อกี้ไหม? นั่นแหละ เขามาขอให้ฉันเร่งการกำเนิดไข่อสุรกายให้ ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ ยังกล้าจะขออีก เป็นไงล่ะโชคดีของไทคี บางทีฉันก็อยากใช้พลังให้ตัวเองโชคดีบ้างเหมือนกันนะ ไม่ใช่ให้คนอื่นมาป่วนแบบนี้”


คีอาร์พยักหน้าอย่างไม่แสดงความรู้สึก นัยน์ตาสีเทาอมเขียวคงไว้ซึ่งความสงบเย็นเหมือนผิวน้ำแข็งที่ไม่เคยแตก เธอไม่ได้เห็นใจตามมนุษย์ทั่วไป แต่เธอเข้าใจข้อมูลและพฤติกรรมมนุษย์ดีพอที่จะรู้ว่าต้องตอบอะไรให้สถานการณ์ไม่ยุ่งยากขึ้น เธอเลยเอ่ยเรียบ ๆ 


“ถ้าเกิดกำลังอารมณ์ไม่ดี ฉันมีการ์ดเกมอยู่นะคะ เป็นอูโน่ เห็นว่าหลายคนน่าจะชอบ เอาไปเล่นผ่อนคลายได้ค่ะ”


รีเบคก้าชะงักนิดหน่อยเหมือนจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่คีอาร์ยื่นกล่องการ์ดให้ด้วยสีหน้าเรียบจนตีความไม่ได้ เธอเลยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยราวจะถามว่า “แน่ใจเหรอ?” ก่อนคีอาร์จะพูดตัดทันทีด้วยน้ำเสียงสุภาพและไม่เหลือช่องให้ต่อรอง “ไม่เป็นอะไรค่ะ พอดีว่าที่บ้านบอเรอัสฉันไม่มีเพื่อนในตอนนี้ รุ่นพี่เอาไปเถอะค่ะ”


รีเบคก้าหันมองหน้าเธอชั่วครู่ เหมือนกำลังพยายามประเมินว่าคีอาร์พูดเล่นหรือจริง แต่สีหน้าของคีอาร์นั้นนิ่งเสียจนอ่านไม่ออก ทั้งหมดที่รีเบคก้าบอกได้คือเด็กสาวตรงหน้านี้สุภาพมาก…แต่แปลกประหลาดในแบบของตัวเอง


คีอาร์พยักหน้าเบา ๆ ราวกับขอจบการสนทนา แล้วเอ่ยเสียงนิ่ม “ขอตัวก่อนนะคะ ฉันกินข้าวเสร็จแล้ว” ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาเงียบ ๆ จังหวะก้าวของเธอสม่ำเสมอเหมือนเดิม ไม่มีรีบ ไม่มีลังเล และไม่มีอะไรในน้ำเสียงหรือท่าทางที่บ่งบอกถึงความผูกพันต่อใครทั้งสิ้น เธอแค่ช่วยเพราะมันง่าย และมันทำให้โลกภายนอกจัดระเบียบขึ้นเล็กน้อยเท่านั้นเอง ทิ้งให้รีเบคก้ายืนมองหลังบาง ๆ นั้นด้วยความรู้สึกประหลาดใจปนเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เด็กคนนั้นบอกว่าไม่มีเพื่อนแต่กลับเป็นคนที่ยื่นความปรารถนาดีให้คนอื่นก่อนเสมอ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม… แน่นอนว่าคีอาร์ไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกนะ มันไม่ใช่ความปรารถนาดี มันคือการซื้อใจเครื่องมือต่างหาก


[NPC-07] รีเบคก้า แม็กเคลน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

มอบ สำรับไพ่ (UNO) สิ่งที่ชอบที่สุดของ NPC - เพิ่มความสัมพันธ์ +20


แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [NPC-07] รีเบคก้า แม็กเคลน เพิ่มขึ้น 45 โพสต์ 2025-11-16 10:23
โพสต์ 20744 ไบต์และได้รับ 12 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-11-15 23:09
โพสต์ 20,744 ไบต์และได้รับ +4 EXP +8 ความกล้า +9 ความศรัทธา จาก ลมกรด  โพสต์ 2025-11-15 23:09
โพสต์ 20,744 ไบต์และได้รับ +3 EXP +8 เกียรติยศ +8 ความกล้า จาก หอกกรีก  โพสต์ 2025-11-15 23:09
โพสต์ 20,744 ไบต์และได้รับ +8 EXP จาก โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)  โพสต์ 2025-11-15 23:09
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เข็มทิศวายุไร้ทิศ
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
การบิน
ลมหายใจเยือกแข็ง
หลอมรวมเหมันต์
แผ่นเสียงไวนิลรวมเพลงฮิตจากโอลิมปัส
หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล
Ignis Anima
คมมีดวายุ
หมวกเกราะ
เกราะหนัง
ลมกรด
มีดสั้นสัมฤทธิ์
หอกกรีก
โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)
โรคสมาธิสั้น
สัมผัสแห่งสายลม
เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด
น้ำหอม Unisex
ปากกาหมึกซึม
ต่างหูเงิน
แว่นตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x80
x41
x7
x4
x2
x4
x2
x1
x1
x2
x1
x4
x5
x1
x80
x1
x15
x1
x3
x10
x5
x12
x1
x2
x6
x3
x6
x2
x126
x6
x2
x18
x21
x7
x6
x2
x32
x5
x20
x80
x14
x1
x12
x5
x25
x16
x4
x5
x401
x4
โพสต์ 2025-11-17 07:14:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 14 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเที่ยง เวลา 12.00 น. ณ โรงอาหาร

◀️┃▶️


ยามเที่ยงของเดือนพฤศจิกายน อากาศเย็นจนแทบจะกลั่นเป็นลมหายใจสีขาว แต่แสงแดดบนหลังคาโรงอาหารยังอบอุ่นพอให้คีอาร์ยอมก้าวออกจากเงาไม้ เธอกินมื้อเที่ยงเรียบร้อยอย่างรวดเร็วตามแบบฉบับของคนที่ไม่เห็นความสำคัญของการนั่งพักผ่อนร่วมกับใคร แล้วก็เตรียมจะเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ เช่นทุกวัน ประตูไม้ผลักเปิดออกพร้อมลมเย็นเฉียดปลายผมของเธอ และทันทีที่สายตาเธอเคลื่อนไปข้างหน้า คีอาร์ก็เห็นร่องรอยที่บอกเรื่องทุกอย่างก่อนคำพูดเสียอีก


แก้วชาเย็นในมือรุ่นพี่ไพเพอร์ แม็กลีน มันว่างเปล่า

หยดน้ำบนพื้น หกเป็นทางชัด

ใบหน้าเล็กน้อยระอาของเจ้าตัวบอกได้ว่าเพิ่งเกิดเหตุไม่คาดคิดไป


คีอาร์หยุดฝีเท้าสั้น ๆ ก่อนเอียงคอเล็กน้อย ลมหายใจเบาแต่ชัด “สวัสดีค่ะรุ่นพี่ ชาหกเหรอคะ?”


ไพเพอร์ชะงักไปเสี้ยววินาทีเหมือนประหลาดใจที่มีใครทัก แต่ดวงตาสีน้ำตาลที่เปลี่ยนประกายระหว่างสีน้ำเงินกับสีเขียวก็คลี่ออกเป็นรอยยิ้มบางอย่างที่ดูอ่อนโยนแบบคนที่ผ่านเรื่องหนัก ๆ มาและเรียนรู้ที่จะไม่เก็บอะไรมากเกินไป “ใช่จ้ะ หกหมดเลย กำลังจะไปเช็ดอยู่พอดี”


คีอาร์มองแก้วว่างเปล่าแค่ครู่เดียว ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าโรงอาหารโดยไม่พูดอะไรต่อ ไพเพอร์เองยังไม่ทันเอ่ยถาม เธอเพียงได้ยินเสียงก้าวเท้าเบา ๆ ที่กลับมาอีกครั้ง พร้อมแก้วชาสดใหม่ที่ถูกยื่นมาตรงหน้า “ชาค่ะ” คีอาร์บอกด้วยน้ำเสียงเรียบไร้แวว แต่กลับมีความนุ่มลึกบางอย่างที่จับไม่ได้ วางนิ้วเรียวประคองแก้วไว้มั่นก่อนผายให้รุ่นพี่ ไพเพอร์รับไว้ด้วยท่าทีอ่อนช้อยตามธรรมชาติของเธอ “ขอบคุณนะคะ น่ารักจังเลย ความจริงฉันชอบชามากเลยล่ะ”


คีอาร์กะพริบตาช้า ๆ เหมือนกำลังประมวลผลข้อมูล แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณชอบชาสินะคะ” และไพเพอร์ก็มองเธออย่างคนที่อ่านความตั้งใจได้ทะลุ ไม่ใช่ด้วยมนต์เสน่ห์ของลูกแห่งอะโฟรไดท์ แต่ด้วยหัวใจที่เคยสอนตัวเองให้รู้ว่าความหวังดีที่ตรงไปตรงมา เป็นของหายากพอ ๆ กับความรักจริงในโลกเดมิก็อด (แน่นอนว่าคีอาร์ไม่มี)


“ดื่มให้อร่อยนะคะ รุ่นพี่” คีอาร์กล่าวอย่างสุภาพเรียบง่าย ก่อนจะผละจากไป เส้นผมยาวและกลิ่นเพลย์มอร์แตงโมอ่อน ๆ ของเธอพัดผ่านลมเย็นเหนือชายฝั่งค่ายเหมือนรอยเส้นของสายลมที่หายไป ไพเพอร์มองตามแผ่นหลังนั้น ยกแก้วชาขึ้นจิบ ก่อนยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างคนที่เพิ่งเห็นเด็กคนหนึ่งเปิดใจในระดับหนึ่ง แม้จะเป็นการเปิดใจแบบเย็นเฉียบและมีตรรกะจนน่าตกใจของคีอาร์ก็ตาม


[NPC-01] ไพเพอร์ แม็กลีน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

มอบ ชา สิ่งที่ชอบที่สุดของ NPC - เพิ่มความสัมพันธ์ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)


แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [NPC-01] ไพเพอร์ แม็กลีน เพิ่มขึ้น 50 โพสต์ 2025-11-17 13:28
โพสต์ 21,262 ไบต์และได้รับ +4 EXP +4 เกียรติยศ +4 ความศรัทธา จาก ปากกาหมึกซึม  โพสต์ 2025-11-17 07:14
โพสต์ 21,262 ไบต์และได้รับ +5 EXP +6 เกียรติยศ จาก ต่างหูเงิน  โพสต์ 2025-11-17 07:14
โพสต์ 21,262 ไบต์และได้รับ +5 EXP +10 ความกล้า จาก แว่นตา  โพสต์ 2025-11-17 07:14
โพสต์ 21262 ไบต์และได้รับ 12 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-11-17 07:14
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เข็มทิศวายุไร้ทิศ
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
การบิน
ลมหายใจเยือกแข็ง
หลอมรวมเหมันต์
แผ่นเสียงไวนิลรวมเพลงฮิตจากโอลิมปัส
หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล
Ignis Anima
คมมีดวายุ
หมวกเกราะ
เกราะหนัง
ลมกรด
มีดสั้นสัมฤทธิ์
หอกกรีก
โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)
โรคสมาธิสั้น
สัมผัสแห่งสายลม
เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด
น้ำหอม Unisex
ปากกาหมึกซึม
ต่างหูเงิน
แว่นตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x80
x41
x7
x4
x2
x4
x2
x1
x1
x2
x1
x4
x5
x1
x80
x1
x15
x1
x3
x10
x5
x12
x1
x2
x6
x3
x6
x2
x126
x6
x2
x18
x21
x7
x6
x2
x32
x5
x20
x80
x14
x1
x12
x5
x25
x16
x4
x5
x401
x4
โพสต์ 2025-11-19 20:44:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 16 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเที่ยง เวลา 12.00 น. ณ โรงอาหาร

◀️┃▶️


ยามเที่ยงของวันอาทิตย์ โรงอาหารของค่ายฮาล์ฟบลัดเต็มไปด้วยเสียงจอแจของเดมิก็อดจากแต่ละกระท่อมที่ทยอยหลั่งไหลเข้ามาแบบไม่เป็นระเบียบ แต่สำหรับคีอาร์ โลกของเธอยังคงเงียบสงบอย่างประหลาด เธอนั่งประจำที่โต๊ะของกระท่อมบอเรอัส โต๊ะอันกว้างที่มีเพียงเธอคนเดียวราวกับเป็นทุ่งน้ำแข็งกลางฤดูหนาวที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่างเข้าไป เธอจัดเรียงมื้ออาหารอย่างเรียบร้อย ปลา แครอทนึ่ง และผลไม้ที่ตัดสวยงามแบบมีสมมาตร ก่อนจะเริ่มทานด้วยท่าทางนิ่งขรึมเหมือนตุ๊กตาเซรามิกที่ถูกตั้งโชว์ไว้บนชั้นแก้ว ความเป็นระเบียบของเธอดูขัดแย้งกับบรรยากาศวุ่นวายรอบตัวอย่างชัดเจน


เสียงฝีเท้าเบา ๆ เสียดผ้าเดนิมดังขึ้นมาจากข้างหลัง แล้วไม่นานก็มีเสียงทุ้มอบอุ่นปนรอยล้อเลียนดังขึ้น “กินเหมือนเมื่อวานเลยนะ หนูน้อยรักสุขภาพ”


คีอาร์หยุดมือที่ถือส้อมทันที เธอเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาสีเทาอมเขียวสะท้อนภาพเอมีเลียที่กำลังเตรียมจะนั่งลงที่โต๊ะของบ้านบอเรอัสหมายเลข 28 อย่างถือวิสาสะที่สุดเท่าที่มนุษย์จะทำได้ ก่อนที่ผู้ใหญ่สายเลือดซุสจะทันได้ย่อกายลงนั่ง คีอาร์เอ่ยเสียงเรียบสุภาพแต่คมเหมือนมีดน้ำแข็ง “ถ้ารุ่นพี่นั่ง ตรงนี้จะเป็นการทำลายกฎของระบบที่นั่งประจำกระท่อมนะคะ ลูกครึ่งแต่ละคนต้องนั่งที่โต๊ะของเทพเจ้าของตนเองเท่านั้นค่ะ ห้ามนั่งร่วมกับกระท่อมอื่นโดยเด็ดขาด”


เอมีเลียชะงัก…ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ แบบคนไม่ซีเรียสกับกฎใดบนโลกใบนี้ “เพอร์ซี่ยังนั่งรวมโต๊ะกับเพื่อน ๆ ได้เลยนะ”


คีอาร์กะพริบตาช้า ๆ สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียว “เดมิก็อดของโพไซดอนอย่างคุณเพอร์ซี่ แจ็กสัน ฉันไม่รู้จักค่ะ แต่ไม่ว่ากรณีไหนก็ตาม…อย่านั่งจะดีกว่าค่ะ รุ่นพี่จะทำให้ฉันลำบากใจ” คำพูดของเธอนุ่มนวล แต่ความหมายเฉียบคมจนทำให้เอมีเลียนิ่งไปครู่หนึ่ง และนั่นทำให้คนที่ผ่านสงครามหลายยุคอย่างเอมีเลียถึงกับต้องยอมลดท่าทีลง


“…โอเค ๆ พี่ผิดเอง ขอโทษนะคีอาร์”


คีอาร์เหลือบตามองเพียงแวบเดียว คล้ายกำลังประเมินท่าทีของเอมีเลีย ก่อนจะกล่าวอย่างเรียบง่าย แต่ยังคงสุภาพไร้ที่ติ “ถ้าอยากทานอาหารด้วยกัน ก็เป็นที่อื่นแล้วกันนะคะ” จากนั้นเธอลุกขึ้นยืนอย่างเป็นระเบียบ จัดถาดของตัวเองให้สมบูรณ์แบบราวกับไม่อยากทิ้งความยุ่งเหยิงไว้เบื้องหลัง ก่อนจะก้มหัวเล็กน้อยให้เอมีเลียท่าทางที่อ่อนโยนพอเหมือนเด็กดี แต่ไกลจากความจริงภายในหัวใจของเธอเหลือเกิน


“เมื่อวาน ขอบคุณที่ชวนไปทานอาหารค่ะ” สิ้นคำขอบคุณเธอหมุนตัวเดินออกไปด้วยกิริยาเรียบร้อยไร้ที่ติ เส้นผมบลอนด์ทองแดงสว่างสะท้อนแสงแดด ขณะกลิ่นแตงโมเมนทอลจาง ๆ ลอยตามหลังราวสายลมฤดูหนาว


เอมีเลียมองตามร่างเล็กนั้นแล้วหัวเราะในคอเบา ๆ “เด็กคนนี้…นี่นะ” แววตาของหญิงนักผจญภัยเต็มไปด้วยความขบขันปนความสนใจอย่างร้ายกาจ เหมือนคนที่พบของเล่นหายากเข้ามือโดยไม่ตั้งใจ และคีอาร์…ก็เดินหายไปจากโรงอาหารอย่างเงียบ ๆ ราวกับลมเหนือที่เลือกจะพัดผ่านทุกอย่างโดยไม่ยอมให้ใครแตะต้องใจของเธอได้เลยแม้แต่นิดเดียว… ละมั้ง


[NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)



แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2025-11-19 20:52
โพสต์ 21656 ไบต์และได้รับ 12 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-11-19 20:44
โพสต์ 21,656 ไบต์และได้รับ +4 EXP +8 ความกล้า +9 ความศรัทธา จาก ลมกรด  โพสต์ 2025-11-19 20:44
โพสต์ 21,656 ไบต์และได้รับ +3 EXP +8 เกียรติยศ +8 ความกล้า จาก หอกกรีก  โพสต์ 2025-11-19 20:44
โพสต์ 21,656 ไบต์และได้รับ +8 EXP จาก โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)  โพสต์ 2025-11-19 20:44
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เข็มทิศวายุไร้ทิศ
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
การบิน
ลมหายใจเยือกแข็ง
หลอมรวมเหมันต์
แผ่นเสียงไวนิลรวมเพลงฮิตจากโอลิมปัส
หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล
Ignis Anima
คมมีดวายุ
หมวกเกราะ
เกราะหนัง
ลมกรด
มีดสั้นสัมฤทธิ์
หอกกรีก
โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)
โรคสมาธิสั้น
สัมผัสแห่งสายลม
เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด
น้ำหอม Unisex
ปากกาหมึกซึม
ต่างหูเงิน
แว่นตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x80
x41
x7
x4
x2
x4
x2
x1
x1
x2
x1
x4
x5
x1
x80
x1
x15
x1
x3
x10
x5
x12
x1
x2
x6
x3
x6
x2
x126
x6
x2
x18
x21
x7
x6
x2
x32
x5
x20
x80
x14
x1
x12
x5
x25
x16
x4
x5
x401
x4
โพสต์ 2025-11-20 02:54:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 17 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเที่ยง เวลา 12.00 น. ณ โรงอาหาร (รีเบคก้า)

◀️┃▶️


และแล้วก็เข้าสู่ช่วงเวลาของกลิ่นหอมของอาหารกลางวันในโรงอาหารที่เริ่มมีลูกครึ่งทยอยเข้ามานั่งประจำโต๊ะของตัวเอง เสียงจอแจเบาบางจากกระท่อมต่าง ๆ คล้ายจะหลุดลอยไปไกลเมื่อเทียบกับท่วงท่าการเดิน ของคนสองคนที่เข้ามาพร้อมกันที่โรงอาหาร หนึ่งคือเด็กสาวสายลมที่เงียบงัน อีกหนึ่งคือเดมิก็อดสายเลือดไทคีผู้มากด้วยเสน่ห์ที่ไม่จำเป็นต้องพยายามให้ใครสนใจเลยสักนิด ทว่ากลับถูกจับจ้องเสมอ


ขณะที่ก้าวเท้าขึ้นบันไดหินเตี้ย ๆ ด้านหน้าโรงอาหาร รีเบคก้าก็เอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มประหลาดใจแบบผู้ใหญ่ใจดีว่า “พึ่งเรียนเสร็จหรอคีอาร์?” น้ำเสียงของเธอนุ่มละมุนจนฟังดูไม่ต่างจากไพ่ที่ถูกสับเบา ๆ บนโต๊ะพนัน คีอาร์เหลือบตา เธอยังคงสวมหน้ากากเดิม หน้ากากที่เรียบร้อยสุภาพ ฉลาดแต่ไม่ดูโอ้อวด แว่นกลมสะท้อนแสงแดดยามเที่ยงเล็กน้อยก่อนเธอพยักหน้านิ่ง 


“ค่ะ พึ่งเรียนเสร็จ… รุ่นพี่สอนดีค่ะมีประโยชน์กว่าที่คิด คุ้มค่าด้วยค่ะ”


คำชมซื่อ ๆ แต่นำเสนอเหมือนเด็กดีในโรงเรียนทำเอารีเบคก้าหัวเราะนิ่ม ๆ ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงใจ แต่คีอาร์ในใจกลับคิดอีกอย่าง ผู้หญิงคนนี้มุมมองว่องไว นิสัยแบบนี้ต้องระวังให้มาก ก่อนจะเดินแยกไปยังคิวอาหาร คีอาร์เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าใบเล็กที่ประดับลายแตงโมซึ่งกลายเป็นภาพจำของตัวเอง แล้วหยิบกระป๋องโค้กสีเงินขึ้นมายื่นให้รีเบคก้าอย่างสุภาพ


“จริงสิคะ… วันนี้ฉันได้ไดเอทโค้กมาจากที่ตอบคำถามในชั้นเรียนได้ค่ะ ปกติฉันไม่ดื่มน้ำอัดลมเลย ฉันให้รุ่นพี่ค่ะ”

รีเบคก้ากำลังจะเอื้อมมือรับ แต่กลับหยุดนิ่งแล้วเลิกคิ้วหนึ่งข้างอย่างที่มีน้อยคนทำได้ให้ดูน่าดึงดูดขนาดนี้ “ถ้าฉันรับไว้… รุ่นพี่เอมีเลียจะไม่น้อยใจหรอ?”

คีอาร์กะพริบตา ก่อนใบหน้าที่นิ่งสนิทอยู่เสมอจะสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ไม่ใช่ตกใจ แต่เพราะเธอไม่คาดว่าประโยคนี้จะถูกโยนใส่เหมือนทดสอบจังหวะต่อคำในเกมสนทนา “ทำไมถึงพูดถึงรุ่นพี่เอมีเลียหรอคะ?” เธอถามตรง ๆ อย่างที่ใครก็รู้ว่าเป็นนิสัยซื่อของคีอาร์ แต่แท้จริงแล้วเป็นการทดสอบกลับดูท่าทางและดูการตอบสนอง ดูว่ารุ่นพี่บ้านไทคีต้องการรู้อะไร


รีเบคก้าไม่ตอบในทันที เธอกลับยิ้มน้อย ๆ คล้ายคนรู้มากกว่าที่ควร ก่อนจะรับกระป๋องไดเอทโค้กมาแล้วใช้นิ้วแตะฝากระป๋องเบา ๆ ทำเป็นเล่น ทั้งที่ดวงตากำลังสื่อว่า ฉันรู้นะคะ ว่าคุณสองคนกำลังมีอะไรบางอย่าง แต่แทนที่จะอธิบาย เธอเพียงส่งขยิบตาหนึ่งที กระพริบคม ๆ ที่เต็มไปด้วยความหมายซ้อนเร้นก่อนจะเอ่ย “ขอบใจมากนะคีอาร์” แล้วก็เดินผละออกไปราวกับทิ้งคำถามร้อยข้อไว้กลางอากาศเย็นของโรงอาหาร


คีอาร์ยืนนิ่งไปหลายวินาที เธอไม่แสดงสีหน้า แต่ภายในกลับประเมินสถานการณ์อย่างเป็นระบบ

ทำไมทุกคนถึงโยงเรื่องเอมีเลียกับฉัน? หลังจากแค่ไปทานอาหารด้วยกันครั้งเดียว? หรือว่าฉันถูกจับตามากเกินไป? หรือรุ่นพี่เอมีเลีย… พูดอะไรให้ใครรู้?


เธอไม่ชอบความไม่แน่นอน แต่ก็รู้ดีว่าตอนนี้การวิเคราะห์เพิ่มไม่ให้ประโยชน์อะไร เธอจึงขยับแว่นให้เข้าที่แล้วเดินเข้าแถวอาหารต่ออย่างเงียบสงบเหมือนเดิม ทิ้งเพียงความคิดสุดท้ายที่ลอยอยู่ในหัวเธอเหมือนสายลมบางเบายามบ่าย คนพวกนี้ชอบเข้าใจอะไรผิดกันจริง ๆ


[NPC-07] รีเบคก้า แม็กเคลน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

มอบ ไดเดทโค้ก - เพิ่มความสัมพันธ์ +20

แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [NPC-07] รีเบคก้า แม็กเคลน เพิ่มขึ้น 45 โพสต์ 2025-11-20 20:14
โพสต์ 22120 ไบต์และได้รับ 12 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-11-20 02:54
โพสต์ 22,120 ไบต์และได้รับ +4 EXP +8 ความกล้า +9 ความศรัทธา จาก ลมกรด  โพสต์ 2025-11-20 02:54
โพสต์ 22,120 ไบต์และได้รับ +3 EXP +8 เกียรติยศ +8 ความกล้า จาก หอกกรีก  โพสต์ 2025-11-20 02:54
โพสต์ 22,120 ไบต์และได้รับ +8 EXP จาก โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)  โพสต์ 2025-11-20 02:54
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เข็มทิศวายุไร้ทิศ
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
การบิน
ลมหายใจเยือกแข็ง
หลอมรวมเหมันต์
แผ่นเสียงไวนิลรวมเพลงฮิตจากโอลิมปัส
หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล
Ignis Anima
คมมีดวายุ
หมวกเกราะ
เกราะหนัง
ลมกรด
มีดสั้นสัมฤทธิ์
หอกกรีก
โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)
โรคสมาธิสั้น
สัมผัสแห่งสายลม
เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด
น้ำหอม Unisex
ปากกาหมึกซึม
ต่างหูเงิน
แว่นตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x80
x41
x7
x4
x2
x4
x2
x1
x1
x2
x1
x4
x5
x1
x80
x1
x15
x1
x3
x10
x5
x12
x1
x2
x6
x3
x6
x2
x126
x6
x2
x18
x21
x7
x6
x2
x32
x5
x20
x80
x14
x1
x12
x5
x25
x16
x4
x5
x401
x4
โพสต์ 2025-11-20 15:19:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 18 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเที่ยง เวลา 12.00 น. ณ โรงอาหาร ไพเพอร์

◀️┃▶️


ในช่วงเวลาที่แสงอาทิตย์กลางวันทอดเฉียงลงมากระทบพื้นไม้ของโรงอาหารอย่างนุ่มนวล คีอาร์เดินตรงออกมาจากประตูด้านในหลังจากนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่ ใบหน้าของเธอยังคงเรียบสนิทตามแบบฉบับเด็กสาวผอมบางผู้แสนสุภาพ ทะมัดทะแมง และเต็มไปด้วยลมหายใจที่ถูกจัดระเบียบอย่างเป็นธรรมชาติของผู้มีตรรกะสูงกว่าอารมณ์ เธอขยับสวมแว่นกลมให้เข้าที่ก่อนจะก้าวเท้าออกสู่ระเบียงด้านนอก ทว่าเสียงหนึ่งกลับเรียกชื่อเธอไว้ก่อน


“คีอาร์!” 


เสียงนั้นอบอุ่น อ่อนโยน และมีความสดใสที่แฝงรอยเหนื่อยล้า เป็นเสียงที่คีอาร์จำได้ทันทีว่าเป็นของรุ่นพี่ไพเพอร์ แม็กลีน ผู้มีรอยยิ้มที่ทำให้ผู้คนทั่วค่ายอบอุ่นใจได้เสมอ เธอหยุดก้าว หันกลับไปมองหญิงสาวรูปร่างสูงสง่าที่กำลังเดินเข้ามาหาอย่างแนบเนียนในความง่าย ๆ แบบมนตร์เสน่ห์ของสายเลือดอะโฟรไดท์


ไพเพอร์ยิ้มบาง ๆ ให้ ก่อนจะโบกมือทักทายเบา ๆ ดวงตาคู่นั้นที่เปลี่ยนสีอยู่เรื่อย ๆ วันนี้ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ สีเขียวอ่อนที่สะท้อนแดดคล้ายหยดน้ำค้างยามเช้า เธอเอ่ยเสียงเบาเหมือนกลัวจะรบกวนใครสักคน  “เมื่อวาน…ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยนะ เพราะเธอ”


คีอาร์กะพริบตานิ่ง ๆ อยู่หนึ่งครั้ง รอยยิ้มบางที่ดูสุภาพและสว่างราวเด็กสาวที่มีหัวใจใสบริสุทธิ์ผุดขึ้นบนริมฝีปากของเธอ ทั้งที่ในใจเธอกำลังประเมินสถานการณ์ด้วยความว่องไว กล่าวคำน้อยที่สุดเท่าที่จะน่าเชื่อถือและทำให้ผู้อื่นสบายใจที่สุด “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ แค่พูดเล็กน้อยเท่านั้นเอง” คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่เพียงพอให้ไพเพอร์หัวเราะเบา ๆ ในคอ คล้ายรู้ว่าเด็กสาวตรงหน้านี้ถ่อมตัวเกินไปในท่าทีแบบคนที่ถูกสอนให้เคร่งครัดเรื่องมารยาท ไพเพอร์ส่ายหน้าเบา ๆ ลอนผมช็อกโกแลตเคลื่อนไหวช้า ๆ ที่ข้างแก้มก่อนจะตอบกลับไปอย่างจริงใจ


“นั่นแหละคือสิ่งที่ช่วยน่ะ คีอาร์”


คีอาร์นิ่งฟัง ดวงตาเทาอมเขียวสะท้อนภาพหญิงสาวผู้ถูกความรักและความสูญเสียตีตราไว้ตลอดชีวิต นัยน์ตาของไพเพอร์วันนี้ไม่มีคราบน้ำตาเหมือนเมื่อวาน แต่กลับมีความสงบนิ่งของคนที่ก้าวผ่านคืนที่เปราะบางมาได้แล้ว คีอาร์รู้ในทันทีว่าสถานการณ์นี้ควรจบแบบไหน เธอก้มหัวเล็กน้อยเป็นกิริยางามสง่าแบบชนชั้นสูงของยุโรปที่ติดตัวมาแต่กำเนิด “ดีแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันดีใจที่รุ่นพี่ดีขึ้นแล้ว”


ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ใต้เงาโรงอาหารพักหนึ่ง ลมเย็นแห่งเดือนพฤศจิกายนพัดผ่านแผ่วเบา ทำให้ปอยผมของคีอาร์สะบัดปลายเล็กน้อย กลิ่นเมนทอลอ่อน ๆ จากลูกอมเพลย์มอร์แตงโมที่ติดตัวเธอเสมอ ลอยปะทะอากาศจนไพเพอร์เหลือบมองอย่างไม่รู้ตัว ไพเพอร์ยิ้มอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มสวยที่ไม่ต้องแต่งเติมใด ๆ ทั้งหมดเป็นธรรมชาติล้วน ๆ จนคีอาร์ที่สวมบทสาวใสซื่อต้องมองตอบอย่างสุภาพเพียงครู่เดียว ก่อนจะผละตัวเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตความวิเคราะห์เย็นชาที่ซ่อนลึกในดวงตา


“ถ้างั้น…ไว้เจอกันนะคะรุ่นพี่” คีอาร์เอ่ยแบบนั้นเมื่อเห็นว่าเธอก็ไม่รู้จะชวนคุยอะไรให้ไม่เสียมารยาทในตอนนี้ 

ไพเพอร์ที่รู้เรื่องลักษณะนิสัยของบุตรบอเรอัสจึงไม่ขัด “อื้อ ไว้เจอกันนะคีอาร์”


คำตอบของไพเพอร์อ่อนหวานมากพอจะทำให้ใครบางคนใจสั่น แต่สำหรับคีอาร์มันเป็นเพียงข้อมูลทางเสียงที่ผ่านเข้าหูแล้วถูกจัดเก็บไว้เป็นหมวดหมู่เรียบร้อย เธอหันหลัง เดินออกไปอย่างเงียบเชียบตามสไตล์เด็กสาวบอเรอัสที่ตัวเบาดั่งลมเหนือ ขณะที่ไพเพอร์ยังยืนมองหลังเธออยู่ชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าที่ดูอ่อนลงอย่างชัดเจน บอกได้ว่าความเศร้าที่เคยหนักอึ้งในอกเริ่มคลายตัวลงจริง ๆ


[NPC-01] ไพเพอร์ แม็กลีน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [NPC-01] ไพเพอร์ แม็กลีน เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2025-11-20 16:41
โพสต์ 24306 ไบต์และได้รับ 12 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-11-20 15:19
โพสต์ 24,306 ไบต์และได้รับ +4 EXP +8 ความกล้า +9 ความศรัทธา จาก ลมกรด  โพสต์ 2025-11-20 15:19
โพสต์ 24,306 ไบต์และได้รับ +3 EXP +8 เกียรติยศ +8 ความกล้า จาก หอกกรีก  โพสต์ 2025-11-20 15:19
โพสต์ 24,306 ไบต์และได้รับ +8 EXP จาก โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)  โพสต์ 2025-11-20 15:19
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เข็มทิศวายุไร้ทิศ
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
การบิน
ลมหายใจเยือกแข็ง
หลอมรวมเหมันต์
แผ่นเสียงไวนิลรวมเพลงฮิตจากโอลิมปัส
หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล
Ignis Anima
คมมีดวายุ
หมวกเกราะ
เกราะหนัง
ลมกรด
มีดสั้นสัมฤทธิ์
หอกกรีก
โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)
โรคสมาธิสั้น
สัมผัสแห่งสายลม
เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด
น้ำหอม Unisex
ปากกาหมึกซึม
ต่างหูเงิน
แว่นตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x80
x41
x7
x4
x2
x4
x2
x1
x1
x2
x1
x4
x5
x1
x80
x1
x15
x1
x3
x10
x5
x12
x1
x2
x6
x3
x6
x2
x126
x6
x2
x18
x21
x7
x6
x2
x32
x5
x20
x80
x14
x1
x12
x5
x25
x16
x4
x5
x401
x4
โพสต์ 2025-11-23 07:30:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 20 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเที่ยง เวลา 12.00 น. ณ โรงอาหารค่าย

◀️┃▶️


แสงแดดช่วงเที่ยงของเดือนทอดลงมาบนโรงอาหารค่ายฮาล์ฟบลัดอย่างอบอุ่น กลิ่นอาหารร้อน ๆ ลอยคลุ้งปะปนกับเสียงหัวเราะและบทสนทนากระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ แต่คีอาร์ โซล็อตล์กลับใช้เวลาของตนอย่างเงียบสงบ เธอเลือกมุมที่คนไม่นั่งกันมากนัก วางถาดอาหารลงอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะจัดช้อนส้อมให้ขนานกันเป๊ะตามนิสัยรักความสมมาตรแล้วจึงเริ่มทานอย่างเงียบเชียบ มีเพียงกลิ่นแตงโม-เมนทอลอ่อน ๆ ของลูกอมที่ติดตัวอยู่ตลอดเวลาผสมอยู่ในอากาศจาง ๆ


เธอกำลังวิเคราะห์บทเรียนวิชาทวนที่เพิ่งเรียนจบเมื่อเช้าทีละประโยค จังหวะการถ่ายน้ำหนัก, จุดศูนย์ถ่วง, ระยะโจมตีที่เหมาะสมที่สุด เมื่อสายตาเหลือบเห็นเงาใครบางคนเดินเข้ามาใกล้และหยุดลงตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน


รีเบคก้า แม็กเคลนในเสื้อยืดสีส้มค่ายและแจ็กเก็ตหนังพาดไหล่ ท่าทางสบาย ๆ และรอยยิ้มชวนสนิททำให้คนรอบข้างส่วนใหญ่เผลอมองอยู่เสมอ ทว่าคีอาร์ทำเพียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยตามมารยาทแล้วกล่าว “สวัสดีค่ะ รุ่นพี่รีเบคก้า”


“กินข้าวเหรอเด็กดี?” เสียงของรีเบคก้านุ่มแต่แฝงความขี้เล่นอย่างเป็นธรรมชาติ เธอวางแก้วน้ำผลไม้ของตัวเองลงบนโต๊ะฝั่งตรงข้ามแล้วโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อยแต่ไม่ได้นั่งอะไร “เมื่อกี้เพิ่งได้ยินข่าวนะ เดี๋ยวจะมีประกาศเรื่องไปเที่ยวเทศกาลฤดูหนาวที่โรมด้วยแหละ เห็นเขาว่ามันใหญ่สุด ๆ เลย”


มือของคีอาร์หยุดนิ่งเหนือช้อนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะวางลงในจานอย่างเรียบร้อย สัญญาณของความสนใจที่เธอไม่เคยแสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง เธอกระพริบตาหนึ่งครั้งแล้วถามด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบตรงตามแบบฉบับหน้ากากของเธอ “ฤดูหนาวที่…โรม? อิตาลีน่ะหรือคะ?”


รีเบคก้าหัวเราะเบา ๆ พลางขยับปอยผมเข้าหู “เปล่าจ๊ะ ที่ใหม่กรุงนิวโรมน่ะ แต่ไม่ใช่แค่ทริปเที่ยวธรรมดานะ เพราะจริง ๆ โลกของพวกเรามันใหญ่กว่าที่คิดเยอะเลย ค่ายฮาล์ฟบลัดเนี่ย…เป็นแค่ที่หลบภัยของพวกสายกรีกอย่างเดียวเท่านั้นเองนะ เดมิก็อดทั้งโลกไม่ได้มีแต่สายโอลิมปัสอย่างที่คิดหรอกนะคีอาร์”


คีอาร์วางศอกลงเบา ๆ บนโต๊ะ แขนตั้งตรงพอเหมาะ แสดงออกถึงการตั้งใจฟังแบบที่เธอไม่ค่อยทำให้ใครเห็นบ่อยนัก


รีเบคก้าใช้โอกาสนั้นเล่าให้ฟังต่ออย่างสบาย ๆ แต่เนื้อความกลับเต็มไปด้วยข้อมูลสำคัญอย่างตั้งใจ “อีกฝั่งของประเทศที่ซานฟรานซิสโกมีค่ายลูกครึ่งโรมันชื่อค่ายจูปิเตอร์ พวกนั้นจะเน้นทหาร เน้นระเบียบ เข้มงวด แต่ก็เป็นพวกเดียวกับเรานั่นแหละ ทั้งหมดคือพวกเลือดเทพโอลิมปัสเหมือนกัน แค่คนละเวอร์ชั่นเท่านั้นแหละ พวกโรมันกับกรีก…ก็เหมือนสองขาของเทพเจ้าเดียวกัน” คีอาร์พยักหน้าอย่างตั้งใจ เธอเก็บข้อมูลทุกคำอย่างเป็นระบบเหมือนกำลังจัดบันทึกในสมอง


รีเบคก้ากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมดนะ เพราะโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่เทพกรีก-โรมันไง พวกเทพอียิปต์หรือพวกนอร์สก็อยู่บนโลกนี้เหมือนกัน แค่เรา…ไม่ยุ่งกันก็พอ มันเหมือนสัญญาเงียบ ๆ เราดูแลอสูรกรีกของเรา พวกอียิปต์ดูแลผีและเวทมนตร์ของเขา พวกนอร์สก็มีสงครามของตัวเอง การปะปนกันมากเกินไปน่ะ…ไม่เคยให้ผลดี”


คีอาร์หลุบตาลงเล็กน้อยคล้ายประมวลผลคำเตือนนั้นอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะตอบสั้น ๆ ชัดเจนพลางพยายามหาอะไรบางอย่าง “เข้าใจค่ะ” 

รีเบคก้ายิ้มกว้างขึ้นเหมือนพอใจที่เด็กสาวคนนี้รับข้อมูลได้ดีเกินกว่าที่เธอคาดไว้ “ดีมาก แล้วก็…นี่อะไรเหรอ?” เธอเอียงคอเล็กน้อยเมื่อเห็นคีอาร์หยิบอะไรบางอย่างจากถุงผ้าใบข้างตัว


คีอาร์ยื่นซองขนมนิ้วมือแม่มดให้แบบเงียบ ๆ เรียบร้อยเหมือนทำทุกอย่างตามขั้นตอนที่คิดไว้แล้ว “อันนี้มีแค่นม ไข่ กับธัญพืชค่ะ พี่รีเบคก้าทานได้ไหมคะ เห็นว่าพี่เป็นมังสวิรัติ ฉันเห็นตอนไปทำงานที่สวนสนุกเลยซื้อมาให้ค่ะ ของตอบแทน" รีเบคก้าชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะหัวเราะนุ่ม ๆ อย่างจริงใจแปลกตา “ขอบใจนะคีอาร์ น่ารักกว่าที่คิดไว้เยอะเลย ฉันอยากทานขนมอยู่พอดีด้วย นมกับไข่พี่กินได้”


คีอาร์ตอบสั้น ๆ “ดีแล้วค่ะ” แม้ใบหน้าจะไม่แสดงอะไร แต่ในอกของเธอมีความพึงใจจาง ๆ ผ่านไปเหมือนสายลมเย็นเฉียดแก้มไม่มากไม่น้อย แค่พอให้รู้ว่าเธออ่านคนถูกอีกครั้ง ก่อนจะยืนขึ้นแยกทางกันในที่สุด รีเบคก้าก้าวเดินออกไปพร้อมโบกซองขนมนั้นในมือ ส่วนคีอาร์ก็หยิบขวดน้ำ ลุกขึ้น และมุ่งหน้าไปยังตึกเรียนช่วงบ่ายด้วยท่าทีสงบเช่นเคย แว่นกลมสะท้อนแดดระยับ พร้อมความคิดที่จัดเรียงเรียบร้อยอยู่ในหัวของเธอทุกประการ


[NPC-07] รีเบคก้า แม็กเคลน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

มอบ ขนมนิ้วมือแม่มด - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +40


แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [NPC-07] รีเบคก้า แม็กเคลน เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2025-11-23 11:22
God
+40 เอฟเฟกต์ของไอเท็มชิ้นอื่น ไม่มี ขออภัยแอดลืมเอาออกตอนก็อบมาจากไอเท็มชิ้นอื่น มีแค่ [มอบขนมให้ NPC/TGC สายเลือดเฮคาที/ไทรเวีย ได้รับความสนิทสนม+25 แต้ม] มากสุด  โพสต์ 2025-11-23 11:22
โพสต์ 24536 ไบต์และได้รับ 12 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-11-23 07:30
โพสต์ 24,536 ไบต์และได้รับ +4 ความกล้า จาก กระบอกลูกธนู  โพสต์ 2025-11-23 07:30
โพสต์ 24,536 ไบต์และได้รับ +4 EXP +8 ความกล้า +9 ความศรัทธา จาก ลมกรด  โพสต์ 2025-11-23 07:30
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เข็มทิศวายุไร้ทิศ
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
การบิน
ลมหายใจเยือกแข็ง
หลอมรวมเหมันต์
แผ่นเสียงไวนิลรวมเพลงฮิตจากโอลิมปัส
หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล
Ignis Anima
คมมีดวายุ
หมวกเกราะ
เกราะหนัง
ลมกรด
มีดสั้นสัมฤทธิ์
หอกกรีก
โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)
โรคสมาธิสั้น
สัมผัสแห่งสายลม
เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด
น้ำหอม Unisex
ปากกาหมึกซึม
ต่างหูเงิน
แว่นตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x80
x41
x7
x4
x2
x4
x2
x1
x1
x2
x1
x4
x5
x1
x80
x1
x15
x1
x3
x10
x5
x12
x1
x2
x6
x3
x6
x2
x126
x6
x2
x18
x21
x7
x6
x2
x32
x5
x20
x80
x14
x1
x12
x5
x25
x16
x4
x5
x401
x4
โพสต์ 2025-11-23 13:39:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 21 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเที่ยง เวลา 12.00 น. ณ โรงอาหารค่าย

◀️┃▶️


ใต้แสงเที่ยงวันอันนุ่มนวลของปลายฤดูใบไม้ร่วง โรงอาหารของค่ายฮาล์ฟบลัดเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยจอแจและกลิ่นอาหารสดใหม่ที่ลอยปะปนไปกับลมเย็นจากทะเลสาบ คีอาร์เดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบในแบบที่เธอถนัด ร่างผอมบางในเสื้อไหมพรมคอเต่าสีงาช้างกับกระโปรงทรงพลีทยาวสีดำทำให้เธอดูเหมือนเด็กเรียนในมหาวิทยาลัยไฮโซมากกว่าจะเป็นเดมิก็อดที่พร้อมรับมืออสุรกาย เธอถือถาดอาหารด้วยท่าทีระมัดระวัง คล้ายกลัวทำหก ทั้งที่จริงเธอแค่ไม่อยากให้ใครเข้ามาสัมผัสร่างกายโดยไม่จำเป็น แล้วเลือกโต๊ะว่างมุมเงียบริมหน้าต่างอย่างเคย


เธอมักกินคนเดียว ไม่ใช่เพราะเหงา แต่เพราะสะดวกต่อการวิเคราะห์คนอื่นเงียบ ๆ โดยไม่ถูกสังเกต ความจริงคือเธอเพิ่งวางแผนใหม่ในหัวว่าจะเริ่มตีสนิทกับรุ่นพี่อีกสองสามคนเพื่อเก็บข้อมูลเพิ่ม ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาคีอาร์เงียบจนเกินไป เงียบแบบที่ทำให้ใครก็มองไม่ออกว่าเธอคิดอะไร เธอจำเป็นต้องสร้างเหตุผลที่อ่อนโยนและน่าสงสารให้คนอื่นกล้าพูดคุยกับเธอมากขึ้น ซึ่งการโยงถึงความเครียดหลังสูญเสียแม่ต่อหน้าคือคำอธิบายที่ดีที่สุด เธอรู้ดีว่ามันมีน้ำหนักพอจะทำให้ใคร ๆ แสดงความเห็นใจอย่างไม่ต้องสงสัย


คีอาร์กำลังตักซุปเย็น ๆ เข้าปากอย่างช้า ๆ เมื่อเสียงรองเท้าบู๊ตยางคู่หนึ่งหยุดลงข้างโต๊ะ คีอาร์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วพบว่าคือรุ่นพี่ไพเพอร์ แม็กลีน ผู้มากับรอยยิ้มที่นุ่มนวลและดวงตาที่เปลี่ยนสีช้า ๆ ตามแสงที่สะท้อนจากหน้าต่าง


“คีอาร์ นั่งคนเดียวอีกแล้วเหรอ” ไพเพอร์พูดเสียงเรียบแต่แฝงความเอ็นดูตามสไตล์คนที่เคยปกป้องโลกมาครั้งแล้วครั้งเล่า “จะบอกอะไรอย่างนึงนะ ที่กระดานประกาศหน้าบ้านใหญ่น่ะ ไครอนเพิ่งติดป้ายกิจกรรมใหม่เมื่อเช้า อย่าลืมไปดูล่ะ”


คีอาร์รีบยิ้มบาง ๆ แบบเด็กน้อยที่พยายามดูเข้มแข็ง “ขอบคุณค่ะรุ่นพี่ไพเพอร์ เดี๋ยวทานเสร็จแล้วจะไปดูนะคะ”

“ดีมาก งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ ถ้าต้องการอะไรบอกพี่ได้เสมอเลยนะคีอาร์” ไพเพอร์บอกยิ้ม ๆ 

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอโค้งศีรษะเล็กน้อย เสียงนุ่มจนแทบลอยไปกับลม


ไพเพอร์เดินออกไปแล้ว เหลือเพียงคีอาร์ที่ประคองถ้วยซุปไว้พร้อมถอนหายใจแผ่ว ๆ สีหน้าภายนอกดูเหมือนเด็กสาวที่พยายามจะไม่ร้องไห้ ส่วนภายในกลับนิ่งสนิทและเย็นราวน้ำแข็ง เธอประเมินพฤติกรรมของไพเพอร์อย่างเป็นระบบ ความห่วงใยอย่างเป็นธรรมชาติของคนเคยสูญเสีย, ความตั้งใจจะดูแลรุ่นน้อง, อารมณ์อ่อนโยนที่มาช้าแต่จริงใจ เธอจัดเก็บข้อมูลทั้งหมดลงในใจเหมือนจัดแฟ้มเอกสาร


เมื่อทานอาหารเสร็จ คีอาร์ก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างเงียบ ๆ ถือแก้วน้ำเปล่าไว้ในมือเพื่อทำให้การเดินของเธอดูยุ่งเล็กน้อยและไม่น่าสงสัย เธอออกจากโรงอาหาร ผ่านลานผึ่งแดด และตรงไปทางบ้านใหญ่ที่ไครอนประจำอยู่ เสียงลมเย็นจัดพัดผ่านอย่างนุ่มและเฉียบพลัน คีอาร์สูดลมหายใจ กลิ่นแตงโมผสมเมนทอลจากลูกอมเพลย์มอร์ที่ละลายอยู่ใต้ลิ้นลอยอวลออกมาเบา ๆ เธอเดินต่อไปโดยไม่หันกลับ เหมือนเงาที่เคลื่อนไปตามทิศทางลมอย่างไร้ร่องรอย


[NPC-01] ไพเพอร์ แม็กลีน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)


แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [NPC-01] ไพเพอร์ แม็กลีน เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2025-11-23 18:07
โพสต์ 21748 ไบต์และได้รับ 12 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-11-23 13:39
โพสต์ 21,748 ไบต์และได้รับ +4 ความกล้า จาก กระบอกลูกธนู  โพสต์ 2025-11-23 13:39
โพสต์ 21,748 ไบต์และได้รับ +4 EXP +8 ความกล้า +9 ความศรัทธา จาก ลมกรด  โพสต์ 2025-11-23 13:39
โพสต์ 21,748 ไบต์และได้รับ +3 EXP +8 เกียรติยศ +8 ความกล้า จาก หอกกรีก  โพสต์ 2025-11-23 13:39
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เข็มทิศวายุไร้ทิศ
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
การบิน
ลมหายใจเยือกแข็ง
หลอมรวมเหมันต์
แผ่นเสียงไวนิลรวมเพลงฮิตจากโอลิมปัส
หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล
Ignis Anima
คมมีดวายุ
หมวกเกราะ
เกราะหนัง
ลมกรด
มีดสั้นสัมฤทธิ์
หอกกรีก
โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)
โรคสมาธิสั้น
สัมผัสแห่งสายลม
เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด
น้ำหอม Unisex
ปากกาหมึกซึม
ต่างหูเงิน
แว่นตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x80
x41
x7
x4
x2
x4
x2
x1
x1
x2
x1
x4
x5
x1
x80
x1
x15
x1
x3
x10
x5
x12
x1
x2
x6
x3
x6
x2
x126
x6
x2
x18
x21
x7
x6
x2
x32
x5
x20
x80
x14
x1
x12
x5
x25
x16
x4
x5
x401
x4
โพสต์ 2026-1-1 11:50:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด







Daemon  Kannel

1 · มกราคม · 2026
 · 09.00 น.  
     เดม่อนขยับกายลุกขึ้นจากเตียง ความเย็นของอากาศยามเช้าปะทะเข้ากับแผ่นอกและผิวหนังของเขาโดยตรง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เพราะสำหรับเขาแล้ว "การสวมใส่เสื้อผ้า" เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้และสร้างความรำคาญใจมากกว่าความสบาย เขาเลือกที่จะคว้าเพียงผ้าคลุมผืนเก่าหรืออุปกรณ์สวมใส่ที่จำเป็นเพียงไม่กี่ชิ้น เพื่อปกปิดเพียงส่วนล่างและเปิดเผยร่างกายส่วนบนที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งการต่อสู้

     เขาเดินออกจากที่พักมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร ผิวสีเข้มของเขาตัดกับแสงแดดอ่อนๆ และท่าเดินที่ดูมั่นคงทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจได้เสมอ แม้แต่ในค่ายที่มีแต่ยอดฝีมือ

     ในขณะที่เดินอยู่นั้น แหวนเธซีอุส บนนิ้วของเขาก็ส่งแรงสั่นสะเทือนเบาๆ มันสั่นเป็นจังหวะสะท้อนเข้าสู่กระดูกและกระแสเลือดเดม่อนยกมือขึ้นมองแหวนวงนั้น แสงของมันวูบวาบสะท้อนกับผิวที่ไร้สิ่งปกปิดของเขา

     "แกกำลังพยายามจะสื่อสารกับฉัน หรือกำลังเตือนถึงสิ่งที่กำลังจะมาถึงกันแน่?"

     เขาพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอจางๆ พลางก้าวเท้าเข้าสู่เขตโรงอาหารที่เริ่มมีกลิ่นอาหารเช้าลอยมาเตะจมูก

     เมื่อเดม่อนเดินเข้ามา สมาชิกค่ายบางคนลอบมองเขาด้วยความเกรงขาม บางคนก็คุ้นชินกับภาพลักษณ์ชายผู้ไม่สวมเสื้อของเขาไปแล้ว เขาเดินตรงไปยังโต๊ะที่ ลิเลียน่า นั่งอยู่ เธอในชุดลำลองดูเรียบร้อยและสะอาดตา ตัดกับภาพลักษณ์ที่ดูดิบเถื่อนและทรงพลังของเขาอย่างสิ้นเชิง

     "เช้าที่เงียบเหงาแบบนี้ กาแฟโรงอาหารคงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสินะ" เดม่อนเอ่ยทักทาย เสียงทุ้มต่ำของเขาดึงเธอออกจากหน้าหนังสือ

     ลิเลียน่าเงยหน้าขึ้นมอง เธอไล่สายตามองร่างกำยำของเขาด้วยแววตาปกติแบบเพื่อนร่วมค่ายที่คุ้นเคยกันดี "คุณเดม่อน... เชิญนั่งค่ะ ดูเหมือนอากาศเย็นๆ จะทำอะไรคุณไม่ได้เลยนะคะ"

     เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม วางแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อลงบนโต๊ะไม้ "ความหนาวมันฆ่าคนไม่ได้เท่าความหิวหรอกครับ อีกอย่าง... ผมชินกับมันแล้ว"

     ลิเลียน่ายิ้มนิดๆ พลางปิดหนังสือ "นั่นสินะคะ ฉันเห็นคุณนั่งเงียบๆ มาหลายวันในช่วงปีใหม่ ภารกิจก่อนหน้านี้คงหนักมากจริงๆ"

     "ก็แค่เรื่องน่ารำคาญนิดหน่อยครับ" เดม่อนตอบ ขณะที่เขาสังเกตเห็นว่าแหวนเธซีอุสในนิ้วของเขาสั่นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่ออยู่ใกล้เธอ เขาพยายามเก็บมือไว้ใต้โต๊ะเพื่อไม่ให้เธอสังเกตเห็นความผิดปกติ "แล้วคุณล่ะ ไม่คิดจะออกไปเที่ยวฉลองในเมืองบ้างหรือ?"

     "ความสงบในค่ายตอนคนน้อยๆ แบบนี้แหละค่ะ คือการฉลองของฉัน" เธอตอบพลางจิบกาแฟ ท่าทางที่จำเรื่องราวระหว่างกันไม่ได้เลยนั้นทำให้เดม่อนรู้สึกวูบไหวในใจเล็กน้อย แต่เขาก็เลือกที่จะรักษาบทสนทนาแบบสหายร่วมค่ายนี้ไว้ เพื่อไม่ให้บรรยากาศเสียไป

     ลิเลียน่าวางถ้วยกาแฟลงบนจานรองเสียงดัง คลิก เบาๆ ดวงตาเรียวคมของเธอไม่ได้จับจ้องอยู่ที่หนังสืออีกต่อไป แต่มันเลื่อนมาหยุดอยู่ที่มือของเดม่อนที่เขากำลังพยายามเก็บซ่อนไว้ใต้โต๊ะอย่างผิดธรรมชาติ

     "มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอถามขึ้น น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสงสัยแบบปัญญาชน "คุณดู... ไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเท่าไหร่นะคะวันนี้ หรือว่าแผลจากภารกิจก่อนยังไม่หายดี?"

     เดม่อนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาพยายามบังคับกล้ามเนื้อแขนให้ผ่อนคลาย แต่เจ้าแหวนเจ้าปัญหากลับไม่ให้ความร่วมมือ มันเริ่มสั่นนิ่งๆ แต่หนักแน่น เหมือนเสียงกระซิบที่ไร้เสียงที่พยายามจะตะโกนใส่เขา

     เดม่อนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ "ไม่มีอะไรครับ แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย"

     "โกหกไม่เก่งเลยนะคะ" เธอยิ้มบางๆ พลางวางแก้วกาแฟลง "สายตาของคุณจดจ่ออยู่กับมือตัวเองมาสักพักแล้ว... หรือว่าจะเป็นเรื่องสิ่งนั้น บนนิ้วของคุณ?"

     เมื่อถูกทักตรงๆ เดม่อนจึงค่อยๆ ยกมือขึ้นวางบนโต๊ะ แหวนเธซีอุสยังคงสั่นเป็นระยะ แสงสีหม่นของมันวูบวาบดูไม่มั่นคง ราวกับมันกำลังพยายามจะตะโกนบอกบางอย่างที่สั่นสะท้านออกมาจากก้นบึ้งของกาลเวลา

     "มันสั่นมาตั้งแต่ผมตื่นแล้ว" เดม่อนยอมรับ "ไม่ใช่การเตือนภัยถึงศัตรู แต่มันเหมือน... ลางบอกเหตุบางอย่างที่ผมเองก็ตีความไม่ได้"

     ลิเลียน่าโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังในฐานะผู้ที่มีความรู้ด้านศาสตร์ลี้ลับ "มันดูเหมือนเสียงกระซิบที่ขาดช่วงนะคะ... ในตำราเก่าแก่เคยกล่าวไว้ว่า ของวิเศษบางชิ้นจะเชื่อมต่อกับคำพยากรณ์ที่ยังไม่ถูกเปิดเผย เมื่อถึงเวลาที่เส้นทางของโชคชะตาเริ่มเคลื่อนไหว แหวนวงนี้อาจจะกำลังสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมนั้น"

     เธอยื่นมือออกมาเหมือนจะสัมผัส แต่ก็ชะงักไว้ตามมารยาท "คุณรู้สึกถึงความหมายของมันบ้างไหม? ลางบอกเหตุนี้... มันให้ความรู้สึกถึงจุดจบ หรือ การเริ่มต้นใหม่กันแน่?"

     เดม่อนนิ่งเงียบไป คำถามของเธอแทงใจเขาอย่างประหลาด เพราะในขณะที่แหวนสั่นไหว เขากลับรู้สึกถึงภาพเงารางๆ ของสงครามที่เขายังไม่เคยพบเจอ และความรู้สึกสูญเสียที่เขายังไม่เข้าใจ

     "ผมไม่แน่ใจ..." เดม่อนตอบเสียงต่ำ "แต่ความรู้สึกมันเหมือนพายุที่กำลังก่อตัวอยู่นอกขอบฟ้า... ที่ไหนสักแห่งที่ไกลออกไป แต่กำลังมุ่งหน้ามาหาเรา"

     "ฉันขอดูใกล้ๆ หน่อยได้ไหมคะ?" ลิเลียน่าเอ่ยถามด้วยความสนใจใคร่รู้ตามสัญชาตญาณของนักปราชญ์

     เดม่อนลังเลเล็กน้อย แต่ก็ค่อยๆ เลื่อนมือไปข้างหน้า แหวนเธซีอุสสั่นรัวจนเห็นได้ชัดเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ ลิเลียน่าโน้มตัวลงมา ดวงตาของเธอจดจ่ออยู่ที่ลวดลายโบราณบนวงแหวน "มันเหมือนกำลัง... พยายามจะกรีดร้อง"

     เธอยื่นนิ้วเรียวสวยออกมาเพื่อสัมผัสรอยสลักนั้นเพียงแผ่วเบา แต่ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับโลหะเย็นเยียบของแหวน ประกายแสงสีเขียวเข้มและน้ำเงินจัดจ้าน ก็ระเบิดออกมารอบตัวทั้งคู่!

     โลกในโรงอาหารพลันดับวูบลงราวกับเทียนที่ถูกเป่า ลิเลียน่าที่นั่งอยู่ตรงหน้ากลายเป็นเพียงเงาสลัว ก่อนที่ความจริงรอบตัวจะถูกกระชากเข้าสู่ห้วงมิติที่บิดเบี้ยวด้วยพลังงานสีเขียวหม่นและน้ำเงินจัดจ้าน

     "มหาสมุทรที่เปลี่ยนไป" คือสิ่งแรกที่เดม่อนสัมผัสได้ในนิมิต เขายืนอยู่บนยอดคลื่นที่สูงเสียดฟ้า แต่น้ำทะเลกลับไม่ใช่สีฟ้าสดใส มันกลายเป็นของเหลวหนืดสีเขียวเข้มเหมือนพิษร้ายที่กำลังเน่าเปื่อย กลิ่นคาวเลือดและไอระเหยจากอเวจีโชยเข้าจมูกจนแทบสำลัก เสียงกระซิบพร่ามัวดังก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นภาษาโบราณที่ชวนให้จิตใจวิปลาส...

     เมื่อสีน้ำแปรผัน พิษร้ายจากห้วงอเวจี... คลื่นวิปลาส คลุมโลกา ปิดเสียงแห่งสมุทร...

     ภาพตัดไปยัง เกาะแห่งหมอกที่ซึ่งความพ่ายแพ้ซ่อนอยู่ในคราบของชัยชนะ เขาเห็นร่างของแร็กนาร์ ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ดวงตาที่ไร้แววของบุตรแห่งโลกิถูกชักใยด้วยเส้นใยแห่งความบ้าคลั่ง ด้านหลังของเขามีเงาทมิฬขนาดมหึมาที่กำลังขยับปีกและหนวดอันน่าสยดสยอง—คธูลู—มันกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลที่ยาวนาน

     เดม่อนรู้สึกถึงพลังของโพไซดอนที่เคยยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับหรี่แสงลงเหมือนเปลวไฟที่กำลังจะดับ ความโกลาหลแผ่กระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้าที่น้ำทะเลซัดไปถึง

     พลังแห่งเสน่ห์ และ โลหิตแห่งโอลิมปัส จักนำพา...

     เสียงนั้นดังก้องขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับภาพของเดม่อนที่กำลังใช้พลังมนตร์มหาเสน่ห์ เป็นเกราะแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางพายุแห่งความมืด เขาเห็นตัวเองยืนอยู่หน้ากรงขังบนเกาะโอจีเจียที่ถูกทิ้งร้าง ที่นั่นมี "ใครบางคน" ถูกขังอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน... ผู้ที่จะเป็นกุญแจสำคัญในสงครามระหว่างสองปกรณัม

     "เฮือก!"

     เดม่อนสะดุ้งสุดตัว ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขากระตุกราวกับถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อต เขาหอบหายใจรัวจนแผ่นอกกระเพื่อมไหว เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมตามไรผม ลิเลียน่าเองก็ไม่ต่างกันเธอนิ่งค้างไป ปลายนิ้วที่สัมผัสแหวนยังคงสั่นระริก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจปิดมิด

     "นั่นมัน... อะไรกัน..." ลิเลียน่าพึมพำ น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเหมือนคนที่เพิ่งเห็นนรกมากับตา "ฉันเห็น... ทะเลที่เป็นสีเลือดเขียว และเสียงกระซิบที่บอกว่าทุกอย่างกำลังจะพังทลาย..."

     เธอมองหน้าเดม่อน ความทรงจำที่เคยว่างเปล่าเกี่ยวกับเขาดูเหมือนจะสั่นคลอนชั่วขณะ "คุณเดม่อน... สิ่งที่เราเห็นเมื่อกี้ มันไม่ใช่แค่ความฝันใช่ไหม? มันคือเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นจริงๆ... และคุณ... คุณคือคนที่ต้องหยุดมัน"

    แหวนเธซีอุสในนิ้วของเดม่อนสงบลงแล้ว แต่มันกลับทิ้งรอยไหม้จางๆ เป็นรูปสัญลักษณ์คลื่นที่แตกสลายไว้บนผิวหนังของเขา เป็นหลักฐานว่าสงครามที่เขากลัวที่สุด ได้เริ่มนับถอยหลังขึ้นแล้วในเช้าวันปีใหม่นี้

     เดม่อนสังเกตเห็นความผิดปกติได้ในทันที ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบของลิเลียน่าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความสับสน ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววปัญญาบัดนี้กลับมี ประกายสีเขียวหม่น ขุ่นมัวชอนไชอยู่ในม่านตา มันคือเศษเสี้ยวของคลื่นวิปลาสจากนิมิตที่ยังคงตามมาหลอกหลอนและกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอ

   ลิเลียน่าเริ่มพึมพำเสียงแผ่ว นิ้วมือของเธอจิกลงบนโต๊ะไม้จนเกิดรอยครูด "เสียงนั่น... มันไม่หยุด... ความมืดใต้น้ำกำลังเรียกฉัน..."

    เดม่อนรู้ดีว่าหากปล่อยไว้ จิตใจของเธออาจจะแตกสลายก่อนที่พายุของจริงจะมาถึง เขาไม่มีเวลาพิจารณาความเหมาะสมอีกต่อไป ร่างกำยำขยับเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือของเธอที่สั่นเทาไว้แน่น พร้อมกับปลุกเร้าพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในสายเลือดของบุตรแห่งอะโฟรไดต์

   เขาสูดลมหายใจลึก รวบรวมสมาธิไปที่ความอบอุ่นและความปรารถนาดีในส่วนลึกของหัวใจ ก่อนจะปลดปล่อยมนตร์มหาเสน่ห์ออกมาในรูปแบบของกระแสพลังงานที่นุ่มนวลที่สุด

   "ลิเลียน่า... มองหน้าผม" เสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่มันกลับทรงพลังและทุ้มต่ำจนสั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ เป็นน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังที่สามารถสยบพายุได้ทุกแห่งหน ประกายแสงสีชมพูจางๆ วาบขึ้นในดวงตาของเดม่อน ทะลวงผ่านหมอกร้ายสีเขียวหม่นในดวงตาของเธอ

   "จงกลับมาหาความจริง... เสียงกระซิบนั้นไม่ใช่เรื่องจริง ความบ้าคลั่งนั้นแตะต้องเธอไม่ได้... ฟังเสียงของผม มีเพียงเสียงของผมเท่านั้น"

   สัมผัสจากมือที่ร้อนผ่าวและกระแสพลังที่แสนอบอุ่นเริ่มชะล้างความหนาวเหน็บในใจของลิเลียน่า ประกายสีเขียวร้ายกาจค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแววตาที่เริ่มกลับมาโฟกัสได้อีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เหมือนคนที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ

   "เดม่อน..." เธอพึมพำ ชื่อของเขาหลุดออกมาจากปากเธอด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าเดิมชั่วขณะหนึ่ง "ขอบคุณค่ะ... เมื่อกี้ฉันเกือบจะ... หลงทางไปในความมืดนั่นแล้ว"

   เธอยังไม่ยอมปล่อยมือจากเขา ราวกับว่าความแข็งแกร่งจากร่างกายที่ไร้สิ่งปกปิดของเดม่อนคือเสาหลักเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้กับโลกปัจจุบัน

   "พลังของคุณ..." ลิเลียน่ามองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "มันไม่ใช่แค่เสน่ห์หลอกลวง แต่มันคือพลังที่เอาไว้รักษาจิตวิญญาณ... ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคุณซ่อนพลังที่แสนอ่อนโยนแบบนี้ไว้ใต้ท่าทางดุดันนั้น"

   เดม่อนค่อยๆ คลายมือออกเมื่อเห็นว่าสติของเธอกลับมาครบถ้วน "ผมเองก็เพิ่งจะเข้าใจความหมายของมันวันนี้เองครับ... ว่าบางครั้ง ความงดงามก็เป็นสิ่งเดียวที่ต่อกรกับความวิปลาสได้"

    ลิเลียน่ายังคงนั่งนิ่ง สองมือกุมแก้วกาแฟที่เริ่มเย็นชืดไว้แน่นเพื่อหาไออุ่น สายตาของเธอมองเดม่อนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนขึ้น นิมิตที่เพิ่งผ่านพ้นไปทิ้งร่องรอยของความกังวลไว้บนหัวคิ้วของเธอชัดเจน

    "เดม่อนคะ..." เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "สิ่งที่ฉันเห็น... สิ่งที่เราเห็นร่วมกันเมื่อครู่ มันรุนแรงเกินกว่าจะเป็นแค่ความฝันตื่นหนึ่ง แรงกดดันจากคลื่นวิปลาสนั่นมันเหมือนจะฉีกวิญญาณฉันออกเป็นชิ้นๆ ถ้าไม่ได้พลังของคุณช่วยไว้ ฉันคง..."

    เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ "บางทีนี่อาจไม่ใช่เรื่องที่คนเพียงสองคนจะแบกรับไว้ได้ คุณลองไปคุยกับ เรเชลดูดีไหม? เธอเป็นเทพพยากรณ์แห่งเดลฟี นิมิตที่แหวนของคุณสื่อสารออกมา อาจจะเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่เธอต้องการเพื่อต่อเติมคำพยากรณ์บทใหม่ให้สมบูรณ์ก็ได้"

    เดม่อนนิ่งงันไป เขามองย้อนกลับไปที่แหวนเธซีอุสบนนิ้วที่ตอนนี้หยุดสั่นแล้ว แต่มันกลับรู้สึกหนักขึ้นอย่างประหลาด ราวกับภาระหน้าที่ที่ถูกบรรจุไว้ในนั้นเริ่มส่งผลต่อชีวิตเขาอีกครั้ง เขาไม่ค่อยชอบการเผชิญหน้ากับคำพยากรณ์นัก เพราะมันมักจะตามมาด้วยความสูญเสียและภารกิจที่ไม่มีวันสิ้นสุด

    เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นสะท้อนกับแสงแดดยามเช้าที่เริ่มจ้าขึ้น ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารชั่วอึดใจ ก่อนที่เขาจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

    "ผมขอคิดดูก่อนนะลิเลียน่า" เดม่อนตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ "คำพยากรณ์มักจะนำพาพายุมาเสมอ และตอนนี้... ผมแค่ต้องการเวลาทำความเข้าใจกับเสียงกระซิบในหัวตัวเองสักพัก ถ้ามันเป็นลางบอกเหตุของความวิปลาสอย่างที่คุณว่าจริง ผมคงหนีมันไม่พ้นอยู่แล้ว"

    เขามองสบตาเธอด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความห่วงใย "ขอบคุณที่คุณอยู่ตรงนี้ และขอบคุณที่เตือนสติผม... คุณควรพักผ่อนเสียหน่อยนะ นิมิตนั่นคงทำให้คุณเพลียไม่น้อย"

    เดม่อนหมุนตัวเดินออกจากโรงอาหาร ทิ้งให้ลิเลียน่านั่งมองตามแผ่นหลังที่กำยำนั้นไปพร้อมกับคำถามมากมายในใจ ส่วนเขานั้นมุ่งหน้าไปยังชายหาดของค่าย ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่าน้ำทะเลที่นั่นอาจจะเริ่มให้คำตอบเขาได้ดีกว่าคำพูดของเทพพยากรณ์คนไหนๆ


ลิเลียน่า ไทเลอร์
หอมเย้ายวน +10
เสน่ห์อันเลิศล้ำ+5
พูดคุยประจำวัน+7
รวม 22

NC

แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์ เพิ่มขึ้น 22 โพสต์ 2026-1-1 11:54
โพสต์ 56231 ไบต์และได้รับ 12 EXP!  โพสต์ 2026-1-1 11:50
โพสต์ 56,231 ไบต์และได้รับ +12 EXP +15 เกียรติยศ +25 ความกล้า จาก ประสาทสัมผัสดีขึ้น  โพสต์ 2026-1-1 11:50
โพสต์ 56,231 ไบต์และได้รับ +1 Point จาก เปลวไฟแห่งความหลงใหล  โพสต์ 2026-1-1 11:50
โพสต์ 56,231 ไบต์และได้รับ +8 เกียรติยศ +9 ความศรัทธา จาก พันธนาการแห่งเสน่ห์  โพสต์ 2026-1-1 11:50
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
Anker PowerCore
คทาลวงใจจำลอง
ประสาทสัมผัสดีขึ้น
เปลวไฟแห่งความหลงใหล
พันธนาการแห่งเสน่ห์
Icarus Mirror
แหวนห้วงมิติ
คำสาปแห่งแอรีส
พร: ทนทานไฟ
โล่แห่งโทสะ
กางเกงเดินป่า
การควบคุมความรัก
ชุดบำรุงอาวุธ
มนต์มหาเสน่ห์
ดาบเธซีอุส
หมวกนีเมียน
ทักษะดาบ
นาฬิกาสปอร์ต
แปลงร่าง
ล็อคเก็ตรูปหัวใจ
รองเท้าเซฟตี้
กำไลหินนำโชค
หอมเย้ายวน
โรคสมาธิสั้น
โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)
เสน่ห์อันเลิศล้ำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x3
x1
x10
x1
x2
x3
x6
x3
x4
x18
x2
x6
x3
x8
x344
x204
x40
x2
x51
x11
x1
x8
x32
x17
x28
x3
x1
x60
x60
x1
x1
x7
x4
x12
x1
x9
x7
x10
x2
x4
x14
x4
x1
x20
x6
x2
x2
x1
x1
โพสต์ 2026-1-3 08:37:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 28 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาเช้า เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ โรงอาหาร ค่ายฮาล์ฟบลัด

◀️┃▶️


เช้าของค่ายฮาล์ฟบลัดเงียบสงบกว่าทุกวัน ลมหนาวจากภูเขาด้านเหนือพัดเอื่อย ๆ ผ่านแนวต้นสน ลูบผ่านผมสีบลอนด์ทองแดงของคีอาร์ที่ปล่อยสยายลงตามไหล่ เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารหมายเลข 28 ซึ่งเป็นของบ้านบอเรอัส โต๊ะไม้สีซีดเย็นเฉียบราวกับแผ่นน้ำแข็งในยามรุ่งสาง มีจานขนมปังปิ้ง ทาเนยอย่างเรียบง่าย และแก้วนมเย็นจัดวางอยู่ตรงหน้า ทุกอย่างบนโต๊ะของเธอถูกจัดไว้อย่างสมมาตร ไม่มีช้อนส้อมวางผิดมุมหรือไม่มีรอยเปื้อนที่ไร้ระเบียบ


ระหว่างทานเสียงพูดคุยและหัวเราะจากโต๊ะอื่น ๆ ดังแว่วมา แต่คีอาร์ไม่ได้ใส่ใจ เธอกินข้าวเช้าเงียบ ๆ อย่างเป็นระบบ นับจังหวะการกัดขนมปังและจิบเครื่องดื่มเหมือนคนกำลังทำการทดลอง จนกระทั่งเสียงฝีเท้าและเงาของใครบางคนตกทับลงบนโต๊ะ


“เฮ้ คุณหนูลมเหนือ เช้านี้อากาศดีพอให้บินกลับไปนิวยอร์กได้เลยนะ” เสียงทักทายนั้นคุ้นหูจนไม่ต้องเงยหน้าดูก็รู้ว่าเป็นใคร




รุ่นพี่เอมีเลียยืนอยู่ตรงข้ามเธอในชุดแจ็กเก็ตหนังตัวเดิมที่มีกลิ่นอายยุคเก่าปนความทันสมัย หมวกแก๊ปเทาเข้มบังเส้นผมสีทองไว้บางส่วน เธอถือโทรศัพท์ในมือและยิ้มมุมปากแบบคนที่มีเรื่องสนุกจะพูด “ข่าวบอกว่าเมื่อคืนพวกเราทำเซ็นทรัลพาร์คเป็นสีชมพูแหนะ” เธอพูดพลางยื่นหน้าจอให้ดู รอยยิ้มบนใบหน้านั้นเจือความขี้เล่นชัดเจน “สงสัยเทพเฮอร์มีสจะตาพร่าหรือไม่ก็จริง ๆ แล้วคุณหนูลมเหนือแอบหวานใส่พี่แต่พี่ไม่รู้ตัวกันแน่… แต่ก็เนอะ เดินกับคีอาร์ในสวนสาธารณะน่ะเหรอ? พี่ว่าคีอาร์คงมัวแต่นับก้าวกับวิเคราะห์ทิศทางลมมากกว่าจะมองตาพี่เสียอีก”


คีอาร์นิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยิน ก่อนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเทาอมเขียวจาง ๆ ของเธอสะท้อนแสงไฟยามเช้าอย่างเย็นชา เธอพูดเสียงเรียบ “สวัสดีค่ะ รุ่นพี่” แล้วค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองจากกระเป๋าข้างโต๊ะ เปิดข่าวขึ้นมาอ่านเงียบ ๆ แทนที่จะดูจากของเอมีเลีย เพราะท่าทางแบบนั้น แปลว่ามันต้องมีอะไรบางอย่าง


🔥 รักต่างศตวรรษ! "แมรี่" ควง "คีอาร์" สวีทหวานกลางนิวยอร์ก! เคมีพุ่งปรี๊ดจนเซ็นทรัลพาร์คแทบกลายเป็นสีชมพู! 🔥


คีอาร์อ่านข้อความนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอไม่ได้รู้สึกโกรธ แค่เริ่มคำนวณในหัวตามนิสัย


ข้อเท็จจริงมีเพียงอย่างเดียวที่ตรงกับความเป็นจริง คือพวกเธอไปที่กินร้าน Wendy’s จริง และไปเซ็นทรัลพาร์ค แต่ส่วนอื่น ๆ คือข้อมูลบิดเบือนทั้งหมดคำว่าเซ็นทรัลพาร์คกลายเป็นสีชมพู เป็นคำกล่าวอ้างที่ไร้หลักฐานทางวิทยาศาสตร์โดยสิ้นเชิง ค่าความเข้มของแสงในช่วงเวลานั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงตามที่เธอบันทึกไว้ในอุปกรณ์วัดสภาพอากาศ ส่วนเรื่องเคมีพุ่ง... ถ้าไม่ได้หมายถึงการออกซิเดชันในกระบวนการเมตาบอลิซึมของร่างกายหลังการเดินระยะไกล เธอไม่เห็นความเกี่ยวข้องใด ๆ กับข่าวนี้เลย นี่มันคือขยะทางข้อมูลที่ผลิตโดยเทพผู้เต้าข่าวเพื่อสร้างความบันเทิงให้กับตัวเองชัด ๆ


“รุ่นพี่คะ” คีอาร์พูดเรียบ ๆ โดยยังไม่ละสายตาจากหน้าจอ “สิ่งที่เกิดขึ้นคือการเดินสำรวจพื้นที่ ไม่ใช่การสวีทหวานแต่อย่างใด ถ้ารุ่นพี่หนักใจรบกวนรุ่นพี่ช่วยหยุดขยายผลความเข้าใจผิดนี้ก็ดีนะคะ”


“โอเค ๆ ไม่ขยายก็ได้ แต่ยอมรับเถอะว่าสีชมพูมันเข้ากับลมหนาวดีนะ” เอมีเลียหัวเราะในลำคอเบา ๆ มองท่าทีที่แปลกไปของคีอาร์ที่ปกติคงจะเขินอายแทน 


คีอาร์เงียบไปสักพักเมื่อรู้ตัวก่อนพูดช้า ๆ “ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ ฉันมีงานช่วงเช้า” เธอลุกขึ้นจากโต๊ะในจังหวะนิ่งสงบ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นเพียงเล็กน้อย ลมรอบตัวก็หมุนวนอย่างมีระเบียบก่อนจะพัดจานและช้อนบนโต๊ะให้ลอยไปยังพื้นที่เก็บอัตโนมัติ เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ บ่งบอกว่ามันเข้าที่แล้วเดินทางจากไป


ในจังหวะนั้นเอมีเลียมองตามร่างเล็กที่เดินจากไป เธอเห็นเส้นผมสีทองแดงของคีอาร์สะท้อนแสงเช้าจนดูเหมือนแสงอาทิตย์กำลังหนีลม เธอยกคิ้วเล็กน้อย พึมพำกับตัวเองอย่างขำ ๆ “ดูท่าคุณหนูลมเหนือจะเริ่มขู่พองขนกลับแล้วแฮะ เชื่องยากจัง น่าสนใจดีนี่นา” ในสายตาของเอมีเลีย มันไม่ใช่แค่การปฏิเสธธรรมดาสำหรับคนที่ชอบความท้าทายและมองบางอย่างเป็นเป้าหมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่คีอาร์ดูเหมือนแมวตัวเล็กที่กำลังขู่ฝ่อ ใบหน้าเรียบเฉยแต่มีประกายแข็งกร้าวซ่อนอยู่ในแววตา เยือกเย็นแต่มีชีวิตชีวากว่าที่เคยเห็นในทุกวันที่ผ่านมา


อ่านข่าว +15 EXP


[NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับ 15 EXP โพสต์ 2026-1-3 09:24
God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2026-1-3 09:24
โพสต์ 27,736 ไบต์และได้รับ +8 EXP จาก โรคสมาธิสั้น  โพสต์ 2026-1-3 08:37
โพสต์ 27,736 ไบต์และได้รับ +9 EXP +8 ความกล้า +10 ความศรัทธา จาก สัมผัสแห่งสายลม  โพสต์ 2026-1-3 08:37
โพสต์ 27,736 ไบต์และได้รับ +5 EXP +10 เกียรติยศ +10 ความกล้า จาก เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด  โพสต์ 2026-1-3 08:37
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เข็มทิศวายุไร้ทิศ
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
การบิน
ลมหายใจเยือกแข็ง
หลอมรวมเหมันต์
แผ่นเสียงไวนิลรวมเพลงฮิตจากโอลิมปัส
หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล
Ignis Anima
คมมีดวายุ
หมวกเกราะ
เกราะหนัง
ลมกรด
มีดสั้นสัมฤทธิ์
หอกกรีก
โรคดิสเล็กเซีย(กรีก)
โรคสมาธิสั้น
สัมผัสแห่งสายลม
เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด
น้ำหอม Unisex
ปากกาหมึกซึม
ต่างหูเงิน
แว่นตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x80
x41
x7
x4
x2
x4
x2
x1
x1
x2
x1
x4
x5
x1
x80
x1
x15
x1
x3
x10
x5
x12
x1
x2
x6
x3
x6
x2
x126
x6
x2
x18
x21
x7
x6
x2
x32
x5
x20
x80
x14
x1
x12
x5
x25
x16
x4
x5
x401
x4
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

เว็บไซต์นี้ มีการใช้คุกกี้ 🍪 เพื่อการบริหารเว็บไซต์ และเพิ่มประสิทธิภาพการใช้งานของท่าน (เรียนรู้เพิ่มเติม)

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้