[บ้านหมาป่า] ลานฝึกนอกบ้าน

Soyeon HONOR

การฝึกฝนการใช้กราดิอุสครั้งแรก กับ ครูพี่

เลี้ยงหมาป่า ลูปัส

        

        สายโลหิตแห่งการเป็นนักรบ มิได้ไหลวนเวียนมาจากดาบ แต่ทว่าสายโลหิตนั้น กลับไหลวนเวียนมาจากหัวใจที่กล้าหาญ

          ตอนนี้อากาศในช่วงเวลา ของ ยามสาย ณหุบเขาโซโนมา กำลังตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้แห้ง  แสงแดดค่อยๆ ไล้ผิว ของ สนามหญ้า พร้อม กับ เสียง ของ ลมที่กำลังพัดกรู หลังจากที่เด็กหญิงตัวน้อยๆ จอง โซยอน หรือว่า ยูนา ได้ทำการรับประทานอาหารมื้อเช้าเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้น เธอก็ค่อยๆ ทำการเดินก้าวเรียวขาบาง เดินทางออกจากตรงบริเวณห้องครัว ด้วยหัวใจที่กำลังเต้นแรง และ เต็มไปด้วยความคาดหวัง

   

    เธอค่อยๆ ทำการเดินก้าวเรียวขาบางเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วนกรวดหินเล็กๆ ที่ปูทอดยาวไปจนถึงตรงบริเวณ ลานฝึกนอกบ้านหมาป่า ซึ่งสถานที่แห่งนี้ ตั้งอยู่ตรงบริเวณริมแนวป่าสนสูงใหญ่ และก็ตรงที่อยู่เบื้องหน้า ของ เด็กน้อยยูนา ก็คือ สนามกว้างปูด้วยทรายสีอ่อน และ ล้อมรอบด้วยรั้วไม้โอ๊ค และมีป้ายจารึกภาษาละตินที่เก่าแก่ ในตอนนี้ยูนาได้ยินแค่เพียงเสียงกึกก้อง ของ ไม้กระทบ กับ เสียง ของ ดินดังขึ้นเป็นจังหวะ เด็กหญิงค่อยๆ หรี่ตาลง และมองหาว่าต้นเสียงนั้นอยู่ที่ใด ก่อนที่เธอจะหาพบว่า ต้นเสียงที่ว่านั่นก็คือ คุณหมาป่าสีน้ำตาล ลูปัส นี่เป็นครั้งแรกที่เด็กหญิงจอง โซยอน หรือว่า ยูนา ได้พบเห็นเขา ในสายตา ของ เด็กหญิงตัวน้อย เขาเป็นหมาป่าที่มีความสง่างาม อีกทั้งยังมีร่างกายแข็งแกร่ง กล้ามเนื้อแน่นตึง แต่แววตา ของเขานั้นเต็มไปด้วยความดุดัน เด็กหญิงตัวน้อยยูนา เธอยังคงสังเกตเห็นว่า ขนของคุณหมาป่าลูปัส จะเป็นสีน้ำตาลแซมทอง เมื่อยามที่กระทบ กับ แสง ของ พระอาทิตย์  เขามีหางที่ยาว และ หนา และหางของเขานั้นจะกวัดแกว่งเบาๆ ตามจังหวะ ของ การหายใจ ในตอนนี้จากที่เด็กหญิงยูนาแอบสังเกตการณ์ เขากำลังฝึกฝนท่าโจมตี ที่ทุกกระบวณท่าที่เขาแสดงออกมาเต็มไปด้วยความสง่างาม ขาหน้า ของเขา กำลังตวัดอยู่กลางอากาศ ราวกับกรงเล็บ ของ นักล่า ท่าทีของเขานั้นเปี่ยมไปด้วยพลัง แต่กลับมั่นคง อย่างกับเหล่าผู้อารักขาโบราณเลยก็ว่าได้

     เด็กหญิงตัวน้อยๆ จองโซยอน หรือว่า ยูนา ตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆ หลังจากที่เด็กหญิงตัวน้อยๆ เดินเข้าไปใกล้ๆ ได้เพียงแค่ไม่นานนัก คุณหมาป่าสีน้ำตาลลูปัส ก็เริ่มหยุดการเคลื่อนไหว ก่อนจะหันมาเผชิญหน้า กับ เด็กหญิงตัวน้อยๆ และแล้วก็มีเสียง ของ คำพูดหนึ่ง ดังก้องขึ้นมาภายใน หัวใจ ของ เด็กหญิงตัวน้อยๆ โยนาว่า

          "เจ้าคือ เด็กหญิงตัวน้อย มีนามว่า จอง โซยอน หรือว่า ยูนา ... เจ้าเป็นธิดาแห่งเทพอพอลโล่ เทพแห่งดนตรี แสง และการเยียวยารักษา อีกทั้งเจ้ายังเป็นลูกหลานแห่งโรม ผู้สืบเชื้อสายแห่งเทพีวีนัส นับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะอยู่ภายใต้การดูแล ของ ข้า เราจะเริ่มต้นทำการฝึกฝนร่างกาย และ จิตใจ จนกว่าวิญญาณความเป็นนักรบ ในกาย ของ เจ้าจะลุกโชนขึ้นมา ด้วยตัวของเจ้าเอง" เด็กหญิงตัวน้อย จองโซยอน หรือว่า ยูนา เธอมีความรู้สึกแน่ใจว่า เสียงที่เธอกำลังได้ยินอยู่ในตอนนี้ ... มันไม่ใช่เสียงคำราม และ มันก็ไม่ใช่เสียงพูด ของ มนุษย์ หากแต่เป็นพลังแห่ง ภาษาจิต ที่คุณหมาป่าสีน้ำตาลลูปัส พยายามส่งตรงมาถึง ภายในบริเวณจิตใจ ของ เธอ และ สำหรับเธอหมาทุกตัวไม่ใช่เพียงผู้พิทักษ์ หากแต่เป็นถึง ครูพี่เลี้ยงที่แสนเก่งกาจแห่งโรมโบราณอีกด้วย

     

      

            เด็กหญิงจอง โซยอน หรือว่า ยูนา กำลังเบิกตาขึ้นเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยๆ ของ เธอ กำลังกระเพื่อมแรงด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เธอค่อยๆ เริ้มทำการพยักหน้าช้าๆ เพื่อตอบรับคำเชิญชวน ของ คุณหมาป่าสีน้ำตาลลูปัส ก่อนที่เธอจะวิ่งไปยังตรงบริเวณเคาน์เตอร์ไม้ใต้ร่มต้นโอ๊ค ที่อยู่ด้านข้าง ของ บริเวณลานฝึก ที่นี่มีกราดิอุสไม้หลากหลายขนาด วางเรียงรายไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เด็กหญิงจอง โซยอน หรือว่า ยูนา เธอตัดสินใจ้ลือกกราดิอุส เล่มที่มีความเหมาะสม กับ ตัวของเธอเอง ไม่มีความหนัก และ ความคม มากจนเกินไป  แต่ขอแค่มีความสมดุลย์ พอจะให้เธอวาดท่วงท่าได้บ้าง กราดิอุสที่เธอเลือกมานั้นทำมาจากไม้เก่าเรียบ ลายเสี้ยนเป็นทาง ... แต่น้ำหนักในมือนั้น เธอพูดได้เป็นคำเดียวเลยว่า

"นี่คือดาบ ของ ผู้เริ่มต้นเส้นทางแห่งนักรบ"

      เธอค่อยๆ ทำการหอบกราดิอุสเล่มนั้น กลับมายืนอยู่ตรงหน้า ของ ครูหมาป่าสีน้ำตาล ลูปัส เธอก้มศีรษะและหมอบลงเบาๆ อย่างให้เกียรติ แล้วจ้องเข้าไปภายในดวงตา ของ เขาด้วยแววตาที่แน่วแน่ หลังจากนั้นคุณครูหมาป่าสีน้ำตาลลูปัส ก็ค่อยๆ เริ่มทำการพยักหน้าตอบกลับมาอย่างช้าๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกมั่นคง และอีกเพียงแค่ไม่กี่นาทีต่อมา บทฝึกแรกก็เริ่มต้นขึ้น เมื่อดวงอาทิตย์ค่อยๆ เคลื่อนผ่านบริเวณขอบเมฆ แสงแดดกำลังค่อยๆ อาบร่างเล็กๆ ของ เด็กหฐิงตัวน้อยยูนาอยู่ เงาของเธอกำลังทอดยาวบนลานทราย เคียงข้างไปกับเงา ของ คุณครูพี่เลี้ยงหมาป่าสีน้ำตาลลูปัส หลังจากนั้นก็เริ่มมีเสียง ของ ดาบไม้กราดิอุสกระทบกันดัง ปั๊ก?? ... ปั๊ก?? แล้วตามมาด้วยเสียง ของฝ่าเท้า ของ ทั้งสองคน ที่กำลังทำการเหยียบลงบนพื้นทราย จนเกิดเสียงดังขึ้นว่า ซูบ!! ... ซูบ!! .... และตามมาด้วย เสียง ของ ลมหายใจจากทั้งจอง โซยอน หรือ ยูนา ผู้เป็นนักเรียน และ จากคุณครูพี่เลี้ยงหมาป่าสีน้ำตาลลูปัส ลมหายใจ ของ ทั้งสองในตอนนี้ต่างผสาน เป็นดั่งท่วงทำนองที่ไม่มีคำใดสามารถบรรยายได้ และ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน  ดังบทกวีที่กล่าวไว้ว่า

"หนึ่งดาบ หนึ่งหัวใจ หนึ่งวิญญาณ" 

      ในตอนนี้เด็กหญิงผู้ที่มีนามว่า จอง โซยอน หรือว่า ยูนา เธอกำลังเริ่มต้นเรียนรู้ ... ว่าความกล้าหาญไม่ใช่เพียงแค่การต่อสู้ หากแต่มันคือ การยืนหยัด เพื่อเป็นตัวของตัวเองต่างหาก

จองโซยอน หรือว่า โยนา ทำการฝึกฝนประจำวัน ด้วยกราดิอุสไม้ที่ยืมมา 

รางวัลที่ได้รับ: +20 EXP และ +5 คะแนน

      

   

Soyeon HONOR

Jung Soyeon

24 สิงหาคม 2025 | ลานฝึกนอกบ้าน

📝 เนื้อหาหลัก

หัวข้อ : บทเรียนจากลูปัส

    หลังจากโซยอนรับประทานอาหารเสร็จ เธอก้าวออกจากห้องครัวตรงไปยังลานฝึกด้านนอกบ้าน ลมยามเช้าพัดผ่านเส้นผมสีดำขลับที่สลวยไหวราวกับมีชีวิต เธอถือ กราดิอุสไม้ ที่ยืมมาจากคลังอาวุธสำหรับฝึกซ้อมไว้ในมืออย่างมั่นคง พร้อมสำหรับภารกิจประจำวัน

 

    ทันทีที่เข้าสู่ลานฝึก บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงก้องของฝีเท้าและเสียงหมาป่าเห่าหอนประสานกันเป็นท่วงทำนองของการต่อสู้ เธอพบ คุณลูปัส หมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่ยืนรออยู่กลางลาน ดวงตาของมันฉายประกายความเฉียบแหลมและทรงพลังอย่างน่าเกรงขาม

 

     คุณลูปัสก้าวเข้ามาหาโซยอน เสียงทุ้มลึกก้องกังวานในหัวของเธอด้วยภาษามนุษย์ว่า “วันนี้เจ้าจะได้ฝึกหนักหน่อยนะ เด็กน้อย แต่ถ้าเจ้าตั้งใจ เจ้าจะเติบโตได้เร็วราวกับสายลม”

 

     โซยอนพยักหน้าช้า ๆ มือที่กำกราดิอุสแน่นขึ้นกว่าเดิม “ฉันพร้อมแล้วค่ะ คุณลูปัส” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่น

 

    ทันใดนั้น หมาป่าสีน้ำตาลก็เริ่มเคลื่อนไหวเป็นวงกลมรอบลานฝึก บังคับให้โซยอนต้องวิ่งตาม พลิกตัว หลบหลีก และจู่โจมตามจังหวะของมัน การฝึกเป็นไปอย่างเข้มข้น ทั้งการโจมตี การป้องกัน และการหลบหลีก ทุกท่วงท่าต้องอาศัยความรวดเร็วและแม่นยำ

 

   ขณะฝึก คุณลูปัสเฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวของโซยอนและให้คำแนะนำอย่างต่อเนื่อง “มือเจ้าต้องไม่หยุดนิ่ง เดินก้าวสั้นและเร็วขึ้น และรักษาสมดุลระหว่างการโจมตีและป้องกัน”

 

    โซยอนพยายามจดจำทุกท่าทางของหมาป่า เธอรู้สึกได้ถึงพละกำลังและความเร็วที่น่าทึ่งของมัน ซึ่งเป็นแรงผลักดันให้เธอต้องพัฒนาตัวเองให้ทัดเทียม

 

     แม้เหงื่อจะไหลซึมตามใบหน้าและแผ่นหลัง แต่ความมุ่งมั่นของเธอก็ไม่ลดน้อยลง โซยอนรู้ดีว่าการฝึกกับคุณลูปัสในแต่ละครั้ง จะทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นทั้งร่างกายและจิตใจอย่างแท้จริง

รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนน

+10 ความโปรดปรานลูปา

🔮 คำคมโซยอน

"ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่
และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย
เหนือกาลเวลาและความมืดมิด
ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"

🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹

✨ เวทมนตร์แห่งแสง

🔥 พลังแห่งอพอลโล่

💖 เสน่ห์แห่งวีนัส

Phatranit BELIEVER

Jupiter Camp Gazette

บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 11

ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ "คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"

วันที่: 24 สิงหาคม พุทธศักราช 2558 หัวข้อการโรลเพลย์ : การฝึกประจำวัน ของ พัด สถานที่ : ลานฝึกนอกบ้าน เมื่อ พัด เด็กหญิงตัวน้อยกินอาหารเช้าจนอิ่มแล้ว เธอก็ก้าวออกจากห้องครัวอย่างมั่นคงและเปี่ยมพลัง มุ่งหน้าไปยังลานฝึกนอกบ้านเพื่อเริ่มการฝึกประจำวัน ​วันนี้เธอจะฝึกด้วย กราดิอุสไม้ ที่ยืมมาจากคลังอาวุธของลานฝึก โดยมี คุณลูปัส หมาป่าสีน้ำตาลที่คอยเป็นทั้งพี่เลี้ยงและครูฝึกตัวจริง หมาป่าตัวนี้ไม่ได้มีแค่พละกำลังและความเร็วเท่านั้น แต่ยังสามารถสื่อสารกับมนุษย์ได้ ทำให้การฝึกฝนเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ ​พัดก้าวเข้าสู่ลานฝึก ลมยามเช้าพัดผ่านเส้นผมขณะที่เธอกำกราดิอุสไม้ไว้ในมืออย่างมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น ในขณะที่คุณลูปัสก้าวเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าของมันเต็มไปด้วยพลังและความว่องไว ​"พร้อมแล้วใช่ไหม พัด?" เสียงของลูปัสก้องขึ้นในความคิดของเธอ ​"พร้อมค่ะ!" เธอตอบอย่างหนักแน่น พร้อมกับเริ่มการฝึกชุดแรก ​การฝึกวันนี้ประกอบไปด้วยการ ฟาดและป้องกัน ด้วยกราดิอุสไม้ การเคลื่อนไหวร่างกายให้ว่องไว และการรับมือสถานการณ์ฉับพลัน คุณลูปัสจะคอยปรับความเร็วและท่าทางให้เหมาะสมกับระดับของพัด และให้คำแนะนำอย่างละเอียดเพื่อพัฒนาความสามารถของเธอในทุกด้าน รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนน มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน) +10 ความโปรดปรานลูปา ​ 🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶 เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ" 🔔 Jupiter Camp Gazette🔔

Phatranit BELIEVER

Jupiter Camp Gazette

บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 16

ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ "คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"

วันที่: 25 สิงหาคม พุทธศักราช 2558 หัวข้อการโรลเพลย์ : บทเรียนแรกของพัด: เด็กหญิงตัวน้อยกับหมาป่าครูฝึก สถานที่ : ลานฝึกนอกบ้าน      หลังจากได้รับประทานอาหารเช้าเสร็จ เด็กหญิงตัวน้อยนามว่าพัดก็ก้าวออกจากห้องครัว แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาต้องใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน พร้อมกับสายลมที่พัดเอาความหอมของดินและหญ้ามาทักทาย ทำให้จิตใจของเธอเบิกบาน พัดหยิบ กลาดิอุสไม้ ที่ยืมมาจากลานฝึกขึ้นมาไว้ในมือ ความตื่นเต้นและความมุ่งมั่นพลุ่งพล่านอยู่ในใจ ​เมื่อเธอมาถึงลานฝึกกลางสนามหญ้ากว้าง ก็พบกับ หมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่ ที่รออยู่ ดวงตาของหมาป่าคู่นั้นดูเฉลียวฉลาด แต่ก็มีแววความดุดันที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ ​“พร้อมหรือยัง เจ้าหนู?” เสียงของหมาป่าดังขึ้นเป็นภาษามนุษย์ มันคือคุณ ลูปัส ครูฝึกหมาป่าผู้มีขนสีน้ำตาลเป็นลวดลายคล้ายเส้นแสง น้ำเสียงของเขาดูเคร่งขรึมแต่ก็ฟังแล้วอบอุ่น ​พัดพยักหน้าเล็กน้อยแล้วจับกลาดิอุสในมือให้แน่นขึ้น แม้มือจะสั่น แต่แววตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ​“ก่อนอื่น เรามาวอร์มร่างกายกันก่อน” คุณลูปัสกล่าวพร้อมเริ่มวิ่งรอบลานฝึกอย่างเป็นจังหวะราวกับสายลม พัดวิ่งตาม หมุนตัว และกระโดดไปตามคำแนะนำของเขาอย่างตั้งใจ ​จากนั้น คุณลูปัสก็เริ่มสอนเทคนิคการใช้กลาดิอุส ทั้งการป้องกันและจู่โจมอย่างรวดเร็ว พัดเลียนแบบทุกท่วงท่าอย่างสุดกำลัง แต่เมื่อคุณลูปัสจู่โจมด้วยความเร็ว เธอก็ล้มลงบนพื้นหญ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ​“อย่ายอมแพ้” คุณลูปัสกล่าวเพื่อปลุกขวัญ "ทุกครั้งที่ล้ม คือบทเรียนที่จะทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น" ​พัดกัดฟันแน่นแล้วลุกขึ้นมาสู้ใหม่อีกครั้ง คราวนี้การเคลื่อนไหวของเธอมีจังหวะและมั่นคงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอสามารถป้องกันการโจมตีของคุณลูปัสได้หลายครั้ง จนเขาต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและพอใจ ​“ยอดเยี่ยมมาก เจ้าหนู! เจ้าเริ่มเข้าใจมันแล้ว” คุณลูปัสเอ่ยชมพร้อมกับกระดิกหางอย่างยินดี ​แสงแดดสาดส่องทั่วลานฝึก เสียงลม เสียงหญ้า และเสียงฝีเท้าของทั้งคู่ผสานเป็นบทเพลงแห่งความพยายาม ความมุ่งมั่น และมิตรภาพระหว่างเด็กหญิงตัวน้อยกับครูฝึกหมาป่าผู้เก่งกาจ รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนน มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน) +10 ความโปรดปรานลูปา 🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶 เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ" 🔔 Jupiter Camp Gazette🔔

Soyeon HONOR

Jung Soyeon

26 สิงหาคม 2025 | ลานฝึกนอกบ้าน

📝 เนื้อหาหลัก

หัวข้อ: บทเรียนกราดิอุสไม้จากหมาป่า

    จองโซยอน เด็กหญิงวัย 12 ปี ยืนโค้งคำนับให้หมาป่า เวล็อกซ์ "ขอบคุณสำหรับวันนี้ค่ะคุณเวล็อกซ์ ไว้หนูจะกลับมาฝึกกับคุณใหม่นะคะ"

   ​หมาป่าเวล็อกซ์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเมตตา ก่อนจะแสดงรอยยิ้มจางๆ ให้เห็น จากนั้นเด็กหญิงก็ออกเดินจากหุบเขาโซโนมา มุ่งหน้าไปยังลานฝึกนอกบ้าน ซึ่งเป็นที่ประจำสำหรับการฝึกดาบของเธอ

  ​ทันทีที่มาถึงลานฝึกกว้างใหญ่ที่เปิดโล่งลมพัดแรงจนผืนทรายฟุ้งกระจาย ลูปัส หมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่ผู้แข็งแกร่งและดุดัน ครูฝึกประจำของโซยอนยืนรอเธออยู่ก่อนแล้ว

  ​ลูปัสหันขวับมาทางเด็กหญิง ดวงตาของเขาวาววับด้วยความจริงจัง "มาแล้วรึ โซยอน... วันนี้ข้าจะดูแลการฝึกให้เอง" เขาเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำเป็นภาษามนุษย์

  ​"ค่ะคุณลูปัส หนูพร้อมแล้วค่ะ" โซยอนรีบโค้งคำนับ

​ลูปัสก้าวเข้ามาหาเธอ มองดาบไม้ในมือของโซยอนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "การวิ่งสร้างความทนทานก็จริง แต่ในการต่อสู้ เจ้าไม่เพียงแต่ต้องแข็งแรง แต่ต้อง รวดเร็วและเด็ดขาด... จำไว้ให้ดีนะ โซยอน"

​"หนูจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ!" เธอตอบกลับด้วยความมุ่งมั่น

  ​ลูปัสยกอุ้งเท้าขึ้นขีดเส้นบนพื้นทราย "วันนี้เจ้าจะฝึกกับข้าโดยตรง... ข้าจะพุ่งเข้าใส่ เจ้าต้องใช้กราดิอุสไม้ปัดป้องและโต้กลับให้ได้ ถ้าล้มก็ต้องลุกขึ้นมาสู้ ห้ามถอยเด็ดขาด"

    ​"เข้าใจแล้วค่ะ!" เด็กหญิงตอบอย่างหนักแน่น

​หมาป่าสีน้ำตาลถอยไปสองก้าว กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขากระตุก ดวงตาเปล่งประกายดุร้าย ก่อนจะคำรามต่ำๆ แล้วกระโจนเข้าหาโซยอนอย่างรวดเร็วราวกับสายลม และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการฝึกในวันนั้น...

    

รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนน

มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน)

+10 ความโปรดปรานลูปา

🔮 คำคมโซยอน

"ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่
และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย
เหนือกาลเวลาและความมืดมิด
ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"

🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹

✨ เวทมนตร์แห่งแสง

🔥 พลังแห่งอพอลโล่

💖 เสน่ห์แห่งวีนัส

Moneka HONOR

วันที่ 27 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงเย็น เวลา 16.00 - 18.00 น. ณ ลานฝึกนอกบ้าน บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกกราดิอุส ประจำวัน)

ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านทุ่งองุ่น กลิ่นหญ้าสดใหม่ปะปนกับกลิ่นดินอุ่นจากแดดยามบ่ายที่ค่อย ๆ คลายแรงลง โมนีก้าก้าวเท้าเข้ามาในลานฝึกนอกบ้าน ร่างกายยังมีร่องรอยความเหนื่อยจากการวิ่งมาราธอนสุดโหดกับเวล็อกซ์ แต่แววตาสีเงินก็ยังส่องประกายอยากรู้อยากลอง เธอหยุดยืนตรงขอบลานแล้วเหลียวมองรอบ ๆ หุ่นฝึกตั้งเรียงรายราวกับทหารไร้ชีวิต ทุกตัวสวมเกราะหนังจำลองรอรับแรงฟาดจากดาบ หญิงสาวเผลอสูดหายใจแรง ๆ ตื่นเต้นผสมกังวล

“เด็กใหม่ใช่หรือไม่” เสียงทุ้มต่ำแทรกเข้ามา โมนีก้าหันขวับพบหมาป่าสีน้ำตาลตัวยักษ์เดินเข้ามาจากเงาต้นไม้ ขนของมันหนาและแววตาคมราวกับผู้ล่าที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบกลืนน้ำลายไม่ลงคือ…มันพูดเป็นภาษาคน โมนีก้าพยักหน้าแรง ๆ “ใช่ค่ะ หนู…เอ่อ โมนีก้าค่ะ เพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้เองค่ะ”

หมาป่าพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันหัวไปทางชั้นไม้ตรงกำแพง “ไปหยิบกราดิอุสไม้มาหนึ่งเล่ม”

หญิงสาวเดินกะโผลกกะเผลกเพราะยังเมื่อยจากการวิ่ง หยิบดาบไม้ขึ้นมาถือด้วยสองมือ มันหนักกว่าที่คิดจนต้องสูดลมหายใจฮึด “ข้าคือลูปัส” หมาป่าสีน้ำตาลแนะนำตัว ขณะเดินวนรอบเธอเหมือนนักล่า “ข้าคือผู้ฝึกที่ลานแห่งนี้ แข็งแกร่ง ดุร้าย และรวดเร็ว เจ้าจะได้สัมผัสด้วยตัวเอง ข้าจะเป็นครูฝึกของเจ้าไปจนกว่าเจ้าจะยกดาบโดยไม่ทำหุ่นฝึกหัวเราะเยาะได้”

โมนีก้าเผลอหลุดหัวเราะแห้ง ๆ “หุ่นมันหัวเราะด้วยเหรอคะ…”

ลูปัสหรี่ตาแวววาว “ในหัวเจ้าจะได้ยินเอง…หากเจ้าฟาดไม่ถึง” คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบปากไปทันที มือกำด้ามดาบไม้แน่นขึ้น หมาป่าก้าวเข้ามาประชิด พูดเสียงก้องราวกับจะฝังเข้าไปในสมอง “จำไว้เด็กน้อยนี่ไม่ใช่ของเล่นดาบคือชีวิต กราดิอุสคือวิถีของทหารโรมัน ถ้าเจ้าจับมันอย่างคนจับไม้กวาดเจ้าก็จะถูกโลกนี้กวาดทิ้งไป”

โมนีก้ากลืนน้ำลายเอือกรู้สึกถึงน้ำหนักของคำที่กดลงบนไหล่พอ ๆ กับน้ำหนักดาบในมือ เธอยกคิ้วสูง สูดหายใจแรง ๆ “ก็ได้ค่ะ…ถ้างั้นสอนมาเลย หนูจะไม่แพ้ให้หุ่นโง่ ๆ แน่!”

แววตาของลูปัสส่องประกายยอมรับเล็กน้อย ก่อนที่เสียงคำรามต่ำ ๆ จะดังขึ้น “ดี…เริ่มจากท่าพื้นฐาน การยืน การจับ การฟาดแนวดิ่ง จงเรียนรู้…แล้วเจ้าจะรอด” เสียงไม้กระทบหุ่นดัง ปั้ก! ปั้ก! ก้องไปทั่วลาน ขณะที่ท้องฟ้ายามเย็นย้อมแสงทองทับลงมาบนเงาร่างของหญิงสาวผมม่วงครามกับหมาป่าฝึกโหดคู่ใหม่ เสียง ปั้ก! ปั้ก! ของกราดิอุสไม้ที่กระแทกกับหุ่นฝึกดังสะท้อนก้องไปทั่วลาน แรก ๆ โมนีก้ายังขยับแขนแข็งทื่อเหมือนคนกำด้ามไม้กวาด แต่ไม่นานร่างกายกลับค่อย ๆ ปรับตามคำสั่งของลูปัสหมาป่าสีน้ำตาลผู้ดุดันที่เดินวนรอบเธอเหมือนครูฝึกโรมันในสนามจริง “องศา! ต่ำไปครึ่งช่วงแขน ตั้งข้อศอกขึ้น!” เสียงเขาก้องกังวาน โมนีก้าเม้มปากแน่นฟันดาบลงใหม่ในท่าที่แก้ไข ฟึ่บ! ไม้กระแทกเข้าหุ่นตรงจุดที่เขาชี้เป๊ะ

ไม่รู้ทำไมแต่ทุกครั้งที่เธอฟันดาบ อารมณ์ความกลัว ความเครียดและความสับสนเหมือนถูกปลดปล่อยออกไปทีละนิด จนร่างกายเธอเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ หัวใจเต้นแรงแต่ไม่ใช่เพราะความกลัวอีกต่อไปมันเป็นความรู้สึกสนุกแปลก ๆ

ลูปัสมองเธอด้วยหางตา ก่อนเอ่ยเบา ๆ “ดี…เจ้ามีสัญชาตญาณนักรบอยู่แล้ว แม้เจ้าไม่รู้ตัว” โมนีก้าหอบหายใจแต่ยังยกดาบขึ้นซ้ำ ๆ จนเหงื่อไหลเต็มแผ่นหลัง ดวงตาสีเทาเงินจ้องเป้าหุ่นไม่วางตาไม่มีคำบ่นหรือเสียงงอแง มีเพียงแรงฮึดที่พุ่งขึ้นมาอย่างไม่หยุด

บนระเบียงด้านบนของบ้านหมาป่า ร่างสง่างามของลูปาในร่างหมาป่าขาวกำลังนั่งเฝ้ามอง ดวงตาสีทองของนางทอแสงอ่อนโยน ยามเห็นเด็กสาวที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังโวยวายบอกว่าไม่อยากเป็นนักรบ ตอนนี้กลับตั้งใจฝึกจนแววตามีประกายที่ต่างออกไป ริมปากของลูปาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ดีแล้ว เด็กน้อย…เจ้าเริ่มก้าวออกจากความกลัวเสียที”

จนกระทั่งฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มทองแล้วเริ่มหม่นคล้ำลมเย็นโบกพัดกลิ่นไร่องุ่นเข้ามา โมนีก้าฟาดฟันครั้งสุดท้ายด้วยแรงเฮือก ก่อนร่างทั้งร่างจะล้มแผ่กลางลานหญ้าเหงื่อท่วมกาย ผมม่วงครามเปียกแนบแก้ม เธอหอบแรงจนพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยกนิ้วโป้งขึ้นฟ้องฟ้าว่า “รอดแล้วโว้ย”

“อย่างน้อยเจ้ายังไม่ตายวันแรก…นั่นก็นับว่าผ่านแล้ว” เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ของลูปัสดังลอดออกมาเมื่อโมนีก้าฝึกวันแรกเสร็จ

อื่น ๆ:

รางวัล : +20 EXP, +5 คะแนนบัดดี้

มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง - ความโปรดปราน + 10 [God-29] ลูปา

โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15 

Moneka HONOR

วันที่ 28 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงสาย เวลา 09.00 - 11.00 น. ณ ลานฝึกนอกบ้าน บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกกราดิอุส ประจำวัน)

แสงแดดของหุบเขาโซโนมาในยามสายสาดลงบนลานฝึกกว้าง ทุ่งองุ่นเขียวขจีทอดตัวยาวสุดสายตาเหมือนจะเป็นเพียงฉากหลังงดงาม แต่สำหรับโมนีก้าแล้ว…ที่นี่คือสนามรบย่อม ๆ ของเธอ เสียงก้าวเท้าของหญิงสาวดังตึก ๆ เบา ๆ บนพื้นหญ้า เธอเดินเข้ามาที่ลานฝึกพร้อมดวงตาเป็นประกาย สีเทาเงินของแววตาผสมทั้งความมุ่งมั่นและความตื่นเต้น “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณลูปัส!” เธอเอ่ยทักอย่างร่าเริง ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าหมาป่าสีน้ำตาลตรงหน้าดุร้ายพอ ๆ กับยักษ์ในเทพนิยาย

ลูปัสขยับร่างใหญ่สง่างามของเขา หางแกว่งเบา ๆ ก่อนจะเหลือบตาคมมองโมนีก้าแล้วส่งเสียงขู่ต่ำ ๆ เป็นการตอบรับแทนคำพูด น้ำเสียงนั้นสั่นสะท้านจนพื้นหญ้าดูเหมือนจะสะเทือน แต่สำหรับโมนีก้ามันคือสัญญาณว่า…การฝึกกำลังจะเริ่มขึ้น เธอไม่รอช้าเดินไปยังด้านข้างลานฝึกหยิบกราดิอุสไม้เล่มหนึ่งขึ้นมา ความรู้สึกหนักแน่นในฝ่ามือทำให้หัวใจเต้นแรง “เอาล่ะ…ได้เวลาแล้ว!” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหมุนข้อมือทดสอบน้ำหนัก

ลูปัสเหยียบเท้าลงกับพื้นดังตุ้บ เสียงก้องไปทั่วลานเหมือนเสียงกลองศึก เขาก้าวเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความคาดโทษและท้าทาย ก่อนจะกระดิกหางเล็กน้อยแล้วคำรามเบา ๆ เหมือนสั่งการ

“ท่าตั้งรับ…ต่ำไป! ดาบนั่น อย่ากำแน่นเกินไป!”

โมนีก้าขยับเท้าซ้ายถอยหลังนิดหนึ่งแล้วเหวี่ยงดาบขึ้นบัง เธอกัดฟันแน่นและยิ้มกว้าง ร่างกายเปียกเหงื่ออย่างรวดเร็ว แต่ทุกการแก้ท่าที่ลูปัสสั่งกลับทำให้เธอรู้สึกสะใจ เหมือนทุกฟาด ทุกฟัน ดึงเอาความอัดอั้นและความกลัวทั้งหมดออกมาเป็นแรงผลัก ฟึ่บ! ฟาด! ปัง! เสียงกราดิอุสไม้กระแทกกับหุ่นฝึกดังต่อเนื่อง เสียงลมหายใจหอบสั้น ๆ ผสมกับเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ของโมนีก้าที่สนุกจนลืมความเหนื่อย

“ดี! เอาอีกให้แรง! เร็วกว่านี้!” ลูปัสคำรามดังก้อง โมนีก้าก็ยิ่งยกดาบขึ้นฟาดแรงขึ้นเรื่อย ๆ เหงื่อหยดลงบนพื้นหญ้า แต่ริมฝีปากยังยกยิ้มกว้างอย่างคนที่ค้นพบสิ่งที่ตัวเองชอบจริง ๆ นี่แหละ… การฝึกกราดิอุสสะใจที่สุดแล้ว!

เสียงฟาดกราดิอุสไม้ของโมนีก้าดังก้องไปทั่วลาน ฝุ่นหญ้าและกลิ่นเหงื่อผสมผสานเข้ากับลมหายใจแรง ๆ ของหญิงสาวที่ไม่ยอมลดทอนแรงลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีเทาเงินจับจ้องหุ่นตรงหน้าไม่ต่างอะไรจากศัตรูที่พร้อมจะเอาชีวิตเธอไปทุกเมื่อ เสียงในหัวตนเองคอยเตือนอยู่เสมอ ห้ามใจอ่อน ห้ามลังเล เพราะการใจอ่อนคือคมดาบที่ย้อนหันมาแทงเจ้าจนตาย ร่างกายที่เล็กกว่าศัตรูสมมุตินับสิบเท่ากลับขยับไปตามแรงสั่งของสัญชาตญาณทุกฝีก้าว การฟาด การแทง การตวัด ทุกอย่างเต็มไปด้วยความตั้งใจราวกับเธอเกิดมาเพื่อจับดาบนี้โดยเฉพาะ เหงื่อไหลอาบแก้มแต่ริมฝีปากกลับเหยียดยิ้มเล็กน้อย เหมือนกำลังพบสิ่งที่ตอบสนองความรู้สึกส่วนลึกที่สุดในใจ ความมั่นใจ ความมีอำนาจเหนือสิ่งที่หวาดกลัว

ทว่าข้างลานหญ้าใต้เงาต้นโอ๊กใหญ่ หมาป่าขาวสง่างามตัวหนึ่งเดินเข้ามาอย่างเงียบงัน ดวงตาสีอำพันคมกริบสะท้อนภาพเด็กสาวผมม่วงครามที่กำลังหอบหายใจอย่างหนักหน่วง แต่ยังไม่ยอมหยุดแม้แขนแทบไร้แรง ลูปาหยุดก้าวจ้องมอง หูตั้งฟังเสียงกราดิอุสไม้ปะทะกับหุ่นดังตึง ๆ สม่ำเสมอ ริมฝีปากแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางเฉียบ รอยยิ้มที่มีทั้งความเอ็นดูและความพึงใจปะปนกัน นางเห็นความดื้อรั้นที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงคำบ่นของเด็กสาว ตอนนี้กลับกลายเป็นเปลวเพลิงจริงจังในดวงตา

“ดีมาก…เด็กน้อย” ลูปาพึมพำกับตนเอง เสียงแผ่วเบาลอยไปกับลม ไม่ได้ตั้งใจให้ใครได้ยิน

โมนีก้ายังคงไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาที่คอยมองดูอยู่อย่างใกล้ชิดและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจสายตาของผู้ที่กำลังเฝ้ามองการเติบโตจากเด็กขี้บ่น สู่ผู้ถือดาบที่กระหายการต่อสู้อย่างแท้จริง

ไม่นานเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของโมนีก้ายังคงดังเป็นจังหวะสั้นถี่ ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่เธอไม่ยอมวางดาบแม้แต่วินาทีเดียว กราดิอุสไม้ในมือถูกยกขึ้นสูงแล้วฟาดลงใส่หุ่นซ้อมอีกครั้ง แรงกระแทกทำให้ฝุ่นคลุ้งขึ้นเล็กน้อย ขาของเธอสั่นนิด ๆ แต่สายตายังคงนิ่งแน่ว ราวกับไม่อยากหยุด

เสียงทุ้มจริงจังดังขึ้นใกล้ ๆ “เจ้าดูเหมือนชอบมัน…ดวงตาเจ้าเป็นประกายทุกครั้งที่คมดาบฟาดออกไป” ลูปัส หมาป่าสีน้ำตาลร่างใหญ่ ผู้คุมลานฝึกก้าวเข้ามาใกล้ เขายืนจังก้า ร่างมหึมาสะท้อนแสงแดดยามสาย ดวงตาเขม็งจ้องโมนีก้าอย่างผู้เฝ้ามองศิษย์ที่ดื้อรั้นและไฟแรงเกินควร

โมนีก้าชะงักเล็กน้อยก่อนจะลดดาบลงหอบหายใจเฮือกใหญ่ เธอเหลือบมองเขา ดวงตาสีเทาเงินพราวระยับแต่เจือด้วยความเหนื่อย “ฉันไม่ชอบการต่อสู้ค่ะ…” เธอพูดช้า ๆ แต่ชัดเจน “…แต่เวลาที่ได้ฟันดาบมันเหมือนฉันได้ระบายอารมณ์ ได้ขับไล่สิ่งที่อัดอั้นในใจออกไปหมด”

ลูปัสแค่นเสียงเบา ๆ คล้ายหัวเราะหยัน แต่ดวงตากลับไม่ได้มีแค่ความดุร้าย หากยังเต็มไปด้วยความจริงใจ “การที่เจ้ารู้สึกเช่นนั้น ไม่ใช่เรื่องผิด…แต่จงจำไว้ ฟันดาบเพื่อระบายอารมณ์ต่างกับฟันดาบเพื่อเอาชีวิตรอด หากเจ้าปล่อยให้ความใจร้อนนำหน้า เจ้าจะเผลอเปิดช่องให้ศัตรูหั่นเจ้าเป็นชิ้น ๆ” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเงาทาบทับร่างเล็กที่ยังถือดาบในมือ “อย่ากระหายการต่อสู้เกินไปนัก อย่าหลงกับความรู้สึกสะใจชั่วคราว จงฟันอย่างมีสติ มีเหตุผล และเหนือสิ่งอื่นใด…จงฟันเพื่ออยู่รอด ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่าตนเองแข็งแกร่งแค่ไหน”

โมนีก้าที่เหงื่อไหลเต็มขมับยังคงหอบ เธอเม้มปากแน่นแล้วพยักหน้าเบา ๆ แม้ในใจยังคงต่อต้านนิด ๆ แต่เธอรู้ว่าเขาพูดถูกเพราะหากไม่ฝึกใจให้มั่นคงดาบนี้อาจกลายเป็นหายนะได้ทุกเมื่อ “ค่ะ…ฉันจะจำไว้ให้แม่นเลย” เสียงของเธอแผ่วลงเล็กน้อยเพราะเหนื่อยแต่เต็มไปด้วยความจริงใจ เธอทรุดนั่งลงกับพื้นหญ้าเย็นชื้นลมหอบยังไม่คลายดีนัก แต่เธอก็พยายามคลี่ยิ้มบางเบาให้กับหมาป่าสีน้ำตาลผู้เคร่งขรึมตรงหน้า

ลูปัสมองเธอเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกทางจมูก คล้ายเป็นคำตอบแทนการยอมรับ เขากระดิกหูเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงทุ้มขึงขัง “งั้นพอแค่นี้ก่อนเถอะ เจ้าพักผ่อนเสีย เดี๋ยวพอใกล้ยามเย็น พวกข้างนอกจะเริ่มรวมพลฝึกระเบียบวินัยกองทหารโรมัน เจ้าก็ไปเข้าร่วมด้วยสิ”

หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ สะบัดเหงื่อออกจากหน้าผากพลางยกชายเสื้อเช็ดเบา ๆ “ได้ค่ะ…” เธอหัวเราะหอบในลำคอเล็กน้อย “แต่ตอนนี้ขอนั่งตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวค่อยไป” ลูปัสเหลือบตามองเธออีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังเงาของเสาต้นหนึ่ง ปล่อยให้โมนีก้านั่งพักท่ามกลางสายลมที่พัดอ่อน ๆ กลิ่นหญ้าอ่อนกับกลิ่นเหล็กจากดาบไม้ยังติดอยู่ในลมหายใจของเธอ ดวงตาสีเทาเงินค่อย ๆ คลายความตึงเครียดลง กลายเป็นแววที่ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

เธอยกมือแตะหญ้า ลูบไปตามพื้นดินสีเขียวสด รู้สึกถึงความสงบที่ไม่ค่อยได้สัมผัสนักตั้งแต่มาถึงบ้านหมาป่า “พักหน่อยแล้วกัน…” เธอพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา ก่อนเอนตัวลงนอนหงาย ปล่อยให้ท้องฟ้าสีทองเหนือไร่องุ่นไกลโพ้นเป็นเพดานพักสายตาในยามนี้

อื่น ๆ: ฝึกโหดจริม ๆ เลยค้าบบบบ

รางวัล : +20 EXP, +5 คะแนนบัดดี้

มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง - ความโปรดปราน + 10 [God-29] ลูปา

Phatranit BELIEVER

Jupiter Camp Gazette

บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 25

ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ "คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"

วันที่: 29 สิงหาคม พุทธศักราช 2558 หัวข้อการโรลเพลย์ : ​​บททดสอบจากคุณลูปัส สถานที่ : ลานฝึกนอกบ้าน       หลังจากที่พัดเก็บจานเรียบร้อยแล้ว เด็กหญิงก็ล้างมือและเดินออกจากห้องครัวไปอย่างเงียบ ๆ เมื่อผลักประตูไม้บานใหญ่ เธอก็พบกับลานฝึกที่เต็มไปด้วยแสงแดดยามสาย ลมโชยอ่อน ๆ พัดพาเอาไอเย็นจากผืนป่ามาปะทะจมูก พัดสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการฝึกซ้อมที่กำลังจะมาถึง ​ในมือเล็ก ๆ ของเธอถือ กราดิอุสไม้ อาวุธสำหรับฝึกฝนขั้นพื้นฐานที่แม้จะไม่ใช่ของจริง แต่ก็หนักแน่นพอให้ใช้ได้ ​ทันใดนั้น เสียงก้าวเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของลาน ตึก... ตึก... ตึก... ​ร่างของ คุณลูปัส หมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่ที่มีขนหนาเป็นประกายปรากฏขึ้น เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าพัด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงความจริงจัง ​“วันนี้... เจ้าพร้อมแล้วหรือยัง พัด” ​คุณลูปัสคือหมาป่าผู้ทรงพลังและว่องไว เป็นทั้งพี่เลี้ยงและครูฝึกของพัด ​บรรยากาศรอบลานพลันเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด พัดกำด้ามกราดิอุสไม้แน่นขึ้น แล้วเงยหน้ามองดวงตาของคุณลูปัสที่กำลังจับจ้องและทดสอบความมุ่งมั่นของเธอ ​คุณลูปัสไม่ได้ตอบคำถามอีก เขาเพียงแต่ใช้เท้าหลังตั้งหลักพร้อมกับย่อตัวลงเล็กน้อย พัดรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนั้นได้ทันที คุณลูปัสกำลังเข้าสู่โหมดการต่อสู้ ร่างกายของเขานิ่งสงบ แต่เปี่ยมไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ ​พัดเองก็ไม่รอช้า เธอปรับท่าตั้งรับตามที่คุณลูปัสเคยสอน แขนเล็ก ๆ ยกกราดิอุสไม้ขึ้นมาเสมอตัว ปลายดาบชี้ไปข้างหน้า ดวงตาจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของหมาป่าเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบ ​และแล้ว... คุณลูปัสก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว! ​ไม่ใช่การพุ่งเข้าใส่โดยตรง แต่เป็นการเคลื่อนที่ด้านข้างด้วยความเร็วสูงราวกับเงา พัดต้องใช้สัญชาตญาณทั้งหมดที่มีในการเหวี่ยงดาบไม้เข้าสกัด แต่ก็ทำได้เพียงตัดผ่านอากาศที่ว่างเปล่า คุณลูปัสไปปรากฏตัวอีกครั้งที่ด้านหลังของเธอ พัดหมุนตัวกลับทันที ​“ช้าเกินไป” เสียงทุ้มต่ำของคุณลูปัสดังขึ้น “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าศัตรูไม่เคยรอให้เจ้าตั้งตัวใหม่” ​การฝึกเป็นไปอย่างต่อเนื่อง คุณลูปัสโจมตีด้วยความเร็วและท่วงท่าที่คาดเดาไม่ได้ พัดพยายามตอบโต้ในทุกการเคลื่อนไหว แต่กราดิอุสไม้ในมือกลับตัดผ่านอากาศธาตุอยู่ร่ำไป ​เหงื่อเริ่มผุดขึ้นเต็มใบหน้า พัดหอบหายใจอย่างหนัก แต่สายตาของเธอยังคงมุ่งมั่นไม่เปลี่ยนแปลง ​“ความเร็วไม่ใช่แค่การเคลื่อนที่ แต่คือการตัดสินใจ” คุณลูปัสหยุดและพูดขึ้น “หากเจ้ามัวแต่ลังเล ก็เหมือนกับมอบโอกาสให้แก่ศัตรู” ​พัดจดจำคำสอนนั้นไว้ในใจ เธอหลับตาลง พยายามทำจิตใจให้นิ่งสงบ แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง... ​การฝึกยังคงดำเนินต่อไป ​ รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนน มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน) +10 ความโปรดปรานลูปา 🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶 เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ" 🔔 Jupiter Camp Gazette🔔

Moneka HONOR

วันที่ 29 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงสาย เวลา 09.00 - 11.00 น. ณ ลานฝึกนอกบ้าน บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกกราดิอุส ประจำวัน)

แดดแรงจนต้องทาครีมกันแดดให้ทั่ว แขนขาว ๆ ของโมนีก้าแวววับเพราะเธอไม่ปล่อยให้ผิวโดนทำร้ายง่าย ๆ วันนี้เธอเลือกใส่ชุดออกกำลังกายที่ทะมัดทะแมงสุด ๆ เสื้อครอปสีดำเข้าคู่กับกางเกงรัดรูป และทับด้วยแจ็กเก็ตบาง ๆ สีม่วงอ่อนพาสเทล ดูทั้งเท่ทั้งสดใสในเวลาเดียวกัน

เมื่อก้าวออกจากเงาของบ้านหมาป่า เสียงรองเท้าวิ่งสีขาวคู่ใหม่ดัง ตึก ตึก ไปตามลานหญ้าที่ตัดเรียบ โมนีก้าแกว่งขวดน้ำสีชมพูในมือ ยกขึ้นดื่มอึกหนึ่งก่อนเช็ดมุมปากอย่างสบายอารมณ์ พอมาถึงลานฝึกเธอก็เห็นคุณลูปัส หมาป่าสีน้ำตาลร่างใหญ่ผู้เป็นครูฝึกกราดิอุสกำลังนั่งนิ่งจ้องมองหุ่นฝึกตรงหน้า ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้มของเขาเหลือบมาเห็นเด็กสาวก็เอ่ยทักเสียงทุ้ม "วันนี้ดูสดใสดีนี่ แม่หนูโมนีก้า"

เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกดาบกราดิอุสไม้จากด้านข้างลานขึ้นพาดบ่า "ก็แน่อยู่แล้วสิคะ วันนี้ฉันพร้อมสุด ๆ เลย!" น้ำเสียงเธอเปี่ยมไปด้วยพลังแม้จะรู้ดีว่าการฝึกของลูปัสไม่เคยเบาแต่เธอก็อดตื่นเต้นไม่ได้

บรรยากาศลานฝึกเปิดโล่ง ไร่องุ่นสีเขียวชอุ่มทอดยาวไปไกลสุดสายตา ลมพัดผ่านทำให้ผมยาวสีม่วงครามของเธอสะบัดเบา ๆ เสียงหญ้าเสียดสีกันคล้ายทำนองเพลงที่มอบกำลังใจ ทุกอย่างดูเหมือนกำลังประกาศให้รู้ว่า "วันนี้โมนีก้า...สดใส พร้อมลุยสุด ๆ ค่ะ มาเลย!!" คุณลูปัสก้าวเข้ามาใกล้ พลางใช้หางสะบัดเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "งั้นอย่าให้ความสดใสของเจ้ามันสูญเปล่า... ฟาดให้เต็มแรงเลย นังหนูโมนีก้า!" เธอจ้องมองหุ่นฝึกตรงหน้าดาบในมือกำแน่น ความรู้สึกเหมือนพลังงานข้างในตัวมันพลุ่งพล่านออกมา ใช่แล้ว วันนี้เธอพร้อมแล้วจริง ๆ

เสียง ฟาด! ของกราดิอุสไม้ดังสะท้อนก้องกลางลานฝึก ทุกครั้งที่โมนีก้าเหวี่ยงดาบออกไป หุ่นฝึกตรงหน้าก็สั่นไหวราวกับรับแรงจากพายุ เธอหอบหายใจ หน้าเปื้อนเหงื่อ เส้นผมสีม่วงครามเปียกชื้นเกาะแก้ม แต่ในดวงตากลับมีไฟแรงกล้าที่ไม่ยอมมอด แรงกว่าคนทั่วไปแน่นอน แต่ไม่ใช่เพราะพรสวรรค์หรอก มันคือการระบายอารมณ์ที่พุ่งพล่านในใจ โมนีก้าเหวี่ยงดาบเหมือนต้องการสลัดทุกความกดดัน ความคิดถึงบ้าน ความโกรธต่อโชคชะตาที่บีบให้เธอต้องมาอยู่ในเส้นทางนี้

“แรงดี… แต่ยังไม่พอ!” เสียงเข้มของลูปัสดังขึ้นด้านข้าง หมาป่าสีน้ำตาลก้าวเข้ามา เขาใช้หางสะบัดเบา ๆ พร้อมกระแทกกราดิอุสเหล็กจริงด้านข้างลงกับพื้นให้เกิดเสียง ครืน ที่ทำเอาหัวใจเด็กใหม่กระตุก “แรงอย่างเดียวไม่ได้หรอก ต้องควบคุมมันให้เป็นคมดาบไม่ใช่ท่อนไม้ฟาดลม หากเจ้าทำหลุดมือแม้เพียงครั้งเดียวศัตรูก็จะเป็นฝ่ายปิดฉากเจ้า”

โมนีก้าเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วกำดาบให้แน่นขึ้น คราวนี้เธอไม่ใช้แรงบ้าคลั่งอย่างเดียวแต่พยายามบังคับให้ทุกการฟาดมีองศา มีสมาธิ หัวใจเต้นแรงเป็นจังหวะเดียวกับเสียงดาบ ฟาด! ฉัวะ! จนเริ่มกลายเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้เลยก็คือ… ไม่ไกลนักจากลานอีกฝั่งหนึ่ง มีเงาสีขาวบริสุทธิ์กำลังเฝ้ามองอยู่ ดวงตาสีอำพันของหมาป่าขาวลูปาแฝงทั้งความเข้มงวดและความพอใจ เธอเงียบ ไม่เข้าไปขัด เพียงยืนดูเงียบ ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยประกายความภาคภูมิใจที่เด็กสาวหัวม่วงครามผู้เคยบ่นไม่หยุดในวันแรก ตอนนี้กลับยืนเหงื่อท่วมตัวฟันดาบด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความตั้งใจอย่างแท้จริง

อื่น ๆ: โผล่มาคุยกับผมบ้างเซ๊ โธ่

รางวัล : +20 EXP, +5 คะแนนบัดดี้

มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง - ความโปรดปราน + 10 [God-29] ลูปา

Moneka HONOR

วันที่ 30 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงเที่ยง เวลา 11.00 - 13.00 น. ณ ลานฝึกนอกบ้าน บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกกราดิอุส ประจำวัน)

แดดแรงส่องลงมาเต็มท้องฟ้าที่ไม่มีทีท่าว่าจะคลายแสงเลยสักนิด ลมอุ่นพัดผ่านไร่องุ่นและลานหญ้าเขียวชอุ่ม โมนีก้าเดินเข้ามายังลานฝึกที่คุ้นเคย ดวงตาเธอพราวระยับเหมือนคนที่กำลังรอคอยอะไรบางอย่างหรือไม่ก็ใครบางคน “สวัสดีค่ะคุณลูปัส” เธอยกมือทัก พลางเหวี่ยงกระเป๋าผ้าใบเล็กลงข้าง ๆ เสียงเบา ๆ กังวานไปบนพื้นหญ้า หมาป่าสีน้ำตาลร่างใหญ่ที่ยืนอยู่กลางลาน เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมสีอำพันวาววับสะท้อนแสงแดด ลูปัสไม่ได้ตอบด้วยคำทักทายหวานหู แต่กลับใช้เสียงทุ้มเข้มแฝงแรงกดดันที่ฟังแล้วชวนให้ใจเต้นแรง “พร้อมหรือยัง? วันนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าผ่อนแรงเหมือนเมื่อวาน”

 

โมนีก้าอมยิ้มอย่างรู้ทัน เธอพยักหน้าแรง ๆ แล้วเดินไปหยิบกราดิอุสไม้จากมุมลาน พอสัมผัสด้ามไม้เย็นมือ เธอก็รู้สึกเหมือนสวิตช์อะไรบางอย่างในใจถูกเปิดออกอีกครั้ง “ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้ฉันก็อยากซัดเต็มที่เหมือนกัน”

เสียงลมพัดกราวพาใบองุ่นไหว เสียงนกร้องเบา ๆ กลายเป็นฉากหลัง ขณะที่เธอก้าวไปยืนตรงหน้าลูปัส ดาบไม้ในมือกระชับแน่น หญิงสาวยกคิ้วท้าทายเล็ก ๆ ก่อนจะฟาดฟันใส่หุ่นฝึกในท่าทางแรกของวัน แรงและดุดันจนเสียง “ปัง!” ดังสะท้อนในอากาศ ลูปัสก้าววนรอบ ๆ เธอ ดวงตาคมสังเกตทุกการเคลื่อนไหว ปากก็คอยสั่งเสียงแข็ง “องศาต่ำไป ยกแขนขึ้นอีก! อย่าใจร้อน! ดาบเจ้าจะหลุดมือถ้ายังฟาดเหมือนใช้ขวาน!”

โมนีก้าเหงื่อซึมไหลลงข้างแก้ม แต่ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มราวกับกำลังสนุกสุดใจ “ค่ะ! เข้าใจแล้ว!” เสียงฟาดฟันดังต่อเนื่องราวกับจังหวะกลองรบกลางลาน ฝีเท้าเธอเริ่มนิ่งขึ้น การจับดาบคมขึ้นทีละน้อย และแม้จะเหนื่อยหอบแค่ไหน ดวงตาของโมนีก้ากลับเต็มไปด้วยประกายสดใสเพราะนี่คือสิ่งที่เธอรักที่สุดในตอนนี้

เสียงฟาดฟันของกราดิอุสไม้ยังคงดังสะท้อนในลานหญ้าอย่างต่อเนื่อง จังหวะที่โมนีก้าหอบหายใจแรงแต่ไม่ยอมลดความเร็วในการฟันลงแม้แต่น้อย ร่างบางเคลื่อนไหวอย่างจริงจังเต็มไปด้วยพลังและความดื้อดึงแบบที่เธอมักจะเป็นเสมอ ท่ามกลางแสงแดดแรงจัดที่ส่องลงมา บนทางเดินกรวดด้านข้างเงาร่างสีขาวบริสุทธิ์ก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ลูปาหมาป่าขาวตัวใหญ่ผู้มีดวงตาสีอำพันล้ำค่า เดินสี่เท้าก้าวอย่างสง่างามและเงียบกริบทำให้แทบไม่มีใครรู้ว่าเธอมาถึงแล้ว ดวงตาคู่นั้นจับจ้องไปยังเด็กสาวหัวม่วงครามที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาฟันดาบอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ริมฝีปากของโมนีก้ากัดแน่นด้วยความมุ่งมั่น ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลอาบ แต่ท่าทางกลับเปล่งประกายราวกับกำลังเผชิญสนามรบจริง ๆ

ลูปายืนนิ่งอยู่ตรงเงาไม้ ใบหูของเธอขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเด็กสาวคนนั้น แววตาสีอำพันสุกสว่างด้วยความรู้สึกที่ผสมกันทั้งความภูมิใจและความอบอุ่น เธอไม่ได้เอ่ยคำใด ไม่ได้แทรกแซง เพียงแต่ยืนนิ่งมองภาพตรงหน้า ภาพของลูกสาวที่กำลังก้าวขึ้นทีละขั้นตามเส้นทางของตนเอง

ก่อนที่ร่างใหญ่สีขาวบริสุทธิ์จะขยับสี่เท้าอีกครั้ง ลูปาหันกลับไปมองเพียงแวบสุดท้าย แล้วเดินจากไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงลมเย็นที่พัดผ่าน และความรู้สึกบางอย่างที่เหมือนจะโอบอุ้มโมนีก้าเอาไว้โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลย

อื่น ๆ: โอ๊ยยยย หาเวลาอ่านข่าวไม่ได้

รางวัล : +20 EXP, +5 คะแนนบัดดี้

มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง - ความโปรดปราน + 10 [God-29] ลูปา