Caldecott Tunnel ⋘ อุโมงค์คัลลีคอตต์ ⋙

Moneka HONOR

วันที่ 09 เดือน กันยายน ปี 2025

ช่วงค่ำ เวลา 19.00 - 22.00 น. อุโมงค์คัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ (เข้าเวร - เหตุการณ์)

          ระหว่างการเฝ้าเวรยามเสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงดังก้องไปทั่วอุโมงค์คัลลีคอตต์จนพื้นสั่นสะเทือน หญิงสาวสะดุ้งเงยหน้าจากอาการง่วงงุนทันที ตาสีเทาเงินวาววับเมื่อเห็นร่างมหึมาของโทรลส์ปรากฏออกมาจากเงามืด มันสูงเกือบแตะเพดานอุโมงค์ หายใจแรงราวกับกระทิง คลั่งจนตาแดงก่ำ มือกำตะบองไม้แหลมคมพร้อมจะทุบลงมาบนร่างเธอ

          โมนีก้าไม่ได้กรีดร้องหรือตกใจเหมือนเด็กใหม่ทั่วไป เพียงพ่นลมหายใจหงุดหงิดเบา ๆ เหมือนโดนรบกวนเวลางีบ เธอขยับนิ้วที่สวมแหวนดาราจรัส อัญมณีเรืองแสงบนแหวนเปล่งประกาย ก่อนที่กราดิอุสจะถูกเรียกออกมาจากมิติคล้ายแสงดาว เสียงโลหะกระทบอากาศดัง ชิว วว ว ว

          “ก็แค่โทรลส์งี่เง่า… จัดการเสร็จแล้วฉันจะได้กลับไปนอนซะที” เธอบ่นกับตัวเองเสียงเรียบ

          โทรลส์คำรามเสียงสะท้านอุโมงค์พุ่งเข้าใส่หญิงสาวด้วยแรงมหาศาล แต่โมนีก้ากลับเคลื่อนไหวอย่างสงบ เธอก้าวข้างหนึ่งออกอย่างมั่นคง ยกโล่สคูทุมขึ้นรับแรงปะทะ เสียงดัง โครม! ทำให้ฝุ่นหินปลิวกระจาย แต่ร่างเล็กของเธอกลับไม่หวั่นไหว ก่อนจะสวนกลับด้วยการฟันเฉียงไปที่สีข้างอสูรร้าย โลหิตสีทองคล้ำพุ่งกระเซ็น โทรลส์ยังไม่ล้มง่าย ๆ มันเหวี่ยงตะบองลงมาอีกครั้ง แต่โมนีก้าก้าวย่อตัวหลบอย่างแม่นยำ แล้วแทงกราดิอุสตรงจุดอ่อนกลางอก แรงเสียบทะลุทำให้มันคำรามโหยหวน สุดท้ายร่างยักษ์ค่อย ๆ แตกสลายเป็นละอองทองกระจายเต็มอากาศ

          โมนีก้าสะบัดดาบล้างคราบเลือดคล้ายจะรำคาญ แล้วปล่อยให้กราดิอุสสลายกลับเข้าสู่แหวน เธอยืนหอบเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับเหนื่อย เพียงแค่หาวยาวเพราะความง่วงยังไม่หายไปไหน

          “ลาก่อนนะ โทรลส์… ต่อไปก็อย่ามากวนเวลานอนของฉันอีก” หญิงสาวบ่นเหมือนพูดกับอากาศ ก่อนจะนั่งพิงกำแพงต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำหน้าหงอย ๆ รอให้เวลาผ่านไปจนกะเวรจบ แล้วเธอจะได้กลับไปหอพักทันที

รางวัล : +2 ตื่นรู้ จากการกำจัดโทรลส์ครั้งแรก

Esper HEROES

22 · กันยายน · 2025 · 10.00 น.

“อุโมงค์คัลลีคอตต์” อาเธอร์พูดพลางก้มมองเส้นทางลาดยางเก่าที่ถูกปกคลุมด้วยฝุ่นและใบไม้ “ตอนกลางวันก็เหมือนถนนธรรมดา แต่พอหมอกพรางตาลงมา มันจะเผยทางอีกเส้นหนึ่งทางของพวกเรา”

พิลวอนมองไปยังปากอุโมงค์ที่อยู่ไม่ไกล ด้านในมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกระพริบจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่ดับบ้างติดบ้าง “มันดูเหมือนอุโมงค์ทั่วไปเลยนะครับ” เขาพูดเบา ๆ

อาเธอร์หัวเราะ “ใช่ ดูเหมือนจะปลอดภัยจนกว่าจะก้าวเข้าไป”

เอสเปอร์ยืนข้าง ๆ ไม่พูดอะไร เขายกมือแตะผนังอุโมงค์ที่เย็นเฉียบก่อนถอนหายใจเบา ๆ “กลิ่นของพลังเวท มันยังอยู่”

“สายตาดีนี่ เด็กของไทรเวียสินะ” แอสเทอเรี่ยนพูดขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาก้องในอากาศ เขาก้มตัวเล็กน้อยเพื่อไม่ให้หัวชนเพดาน “หมอกพรางตาเป็นเหมือนม่านระหว่างโลกมนุษย์กับพวกเรา ถ้าไม่มีพลังของเทพีคุ้มไว้ ป่านนี้พวกนายคงกลายเป็นแค่เงาในหมอกไปแล้ว”

เอสเปอร์ปรายตามองเล็กน้อย “นั่นคงหมายความว่าเรายังโชคดี”

“โชค?” อาเธอร์หัวเราะในลำคอ “ที่รอดมาได้จากหมอกพรางตา แถมยังมีมันติคอร์ตามหลังอีก ฉันเรียกว่าบ้ากล้าดีกว่านะ”

พิลวอนที่เดินเงียบมาตลอดเส้นทางเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “ไม่ใช่กล้า แต่เราไม่มีทางเลือกต่างหาก”

อาเธอร์พยักหน้า แล้วเดินนำพวกเขาเข้าใกล้ปากอุโมงค์ เขาชี้ไปยังแผงเหล็กข้างทางที่มีสัญลักษณ์รูปสายฟ้าขีดทับ “นั่นคือทางเข้าจริงของค่ายจูปิเตอร์ไม่ใช่สำหรับรถ แต่สำหรับพวกเรา” สังเกตสีหน้าเด็กใหม่ทั้งสองก่อนที่เขาจะยิ้มมุมปาก “ผ่อนคลายหน่อย เด็กของไทรเวีย ไม่มีใครกินนายที่นี่หรอกอย่างน้อยก็ไม่ใช่ในวันแรก”

“ฟังดูไม่ค่อยปลอบใจเท่าไหร่” เอสเปอร์ตอบเสียงเรียบ แต่พิลวอนกลับหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ดีแล้วที่ยังมีอารมณ์ขัน” แอสเทอเรี่ยนพูดขณะก้าวเดิน “จำไว้ ถ้าจะอยู่รอดในค่ายจูปิเตอร์ ต้องรู้จักหัวเราะ แม้ในวันที่เจ็บที่สุด”

Moneka HONOR

วันที่ 04 เดือน ตุลาคม ปี 2025

ช่วงค่ำ เวลา 19.00 - 23.00 น. ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (เฝ้าเวร) (พบ โคล เบ็นเน็ตต์) 

อุโมงค์คัลลีคอตต์ยามพลบค่ำยืดยาวจนเหมือนหลอดกระดูกสันหลังของเมือง ลมจากปลายอุโมงค์ฝั่งโอ๊กแลนด์พัดเอากลิ่นยางร้อนกับฝุ่นคอนกรีตเข้ามาปะทะกลิ่นสนจากเนินเขา โคมไฟสีส้มเรียงเป็นปุ่ม ๆ บนเพดาน สะท้อนเงาโล่กับหมวกของยามกองพันที่สิบสองที่ผลัดเปลี่ยนเวรกันอย่างเป็นจังหวะ โมนีก้ายืนพิงผนังแผ่นเหล็กบานซ่อนชิ้นหนึ่ง ด้านหลังคือทางเข้าซึ่งถ้าเคาะจังหวะถูกต้องมันจะเลื่อนเปิด เธอหายใจสม่ำเสมออย่างคนฝึกมาแล้ว มือซ้ายลูบปลอกกำไลสุริยุปราคาเป็นนิสัย

เสียงรองเท้าหนังแตะพื้นคอนกรีตที่ไม่รีบร้อนดังมาจากเงามืดก่อนจะปรากฏร่างสูงในเงาไฟ ผู้ชายแว่นกันแดดทรงเรียบสีดำแม้ยามค่ำ ดวงตาคมดูเหมือนคมมีดที่หุ้มปลอกดีแล้ว คางมีเงารอยหนวดเคราจาง ๆ เขาหยุดในระยะพอดี ไม่ใกล้จนกดดันไม่ห่างจนละเลย “ไม่พบกันนาน” โคล เบ็นเน็ตต์ เอ่ย ขณะเอียงศีรษะน้อย ๆ แบบคนทักทายโดยยังรักษาแนวระวัง

โมนีก้าค้อมตัวเล็กน้อยตามมารยาท “ค่ะ…ขอบคุณนะคะ…จากที่ดูคุณคง…ฮ่ะ ๆ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ” รอยยิ้มที่มุมปากเธอยังมีร่องรอยเหนื่อยจากเดินทาง แต่ตาเทาเงินใสขึ้นกว่าก่อนออกภารกิจ เขาพยักหน้าหนึ่งรับทั้งคำขอบคุณและคำขอโทษในทีเดียว “ยินดีด้วยที่กลับมาอย่างปลอดภัย” ประโยคสั้น เสียงทุ้มราบเรียบทว่าไม่เย็นชา เขาปล่อยให้ความเงียบตกค้างครึ่งจังหวะราวกวาดดูว่ามีร่องรอยบาดเจ็บตรงไหน ก่อนค่อยพูดต่อ “อาการเป็นยังไง”

“ดีขึ้นมากค่ะ หมอจับยัดตารางพักกับกายภาพไว้แน่นเลยบอกว่าหยุดซนสักพักที” เธอยกกำปั้นเบา ๆ ให้ดูว่าขยับได้ “คืนนี้เลยมานั่งเวรยามค่ะ คิดถึงอุโมงค์นี้พอดี”

โคลเหลือบตามองแนวทางเท้าและปากอุโมงค์บริการที่พิกัดคมชัดในหัวเขาราวกับผังโบราณสถาน “เวรดีสำหรับคนอยากเรียกสมาธิกลับมา” เขาเอื้อมหยิบแฟ้มบาง ๆ จากกระเป๋าหนังปากแฟ้มเสียบภาพพิมพ์หินโบราณ “มีรถบรรทุกส่งเวชภัณฑ์ให้ค่ายอีกยี่สิบนาที ผมจะอยู่จนกว่ามันเข้าประตู”

“รบกวนด้วยค่ะ” โมนีก้ายืดตัวขึ้นจากผนัง เดินเคียงข้างเขาไปยังเสาเครื่องหมาย บนพื้นมีรอยสีแดงซีด สัญลักษณ์แคมป์ที่มองไม่ออกสำหรับคนนอก โคลกวาดตามุมมืดอย่างเป็นระบบ  “ได้ยินว่าคุณเขียนรายงานยาวมาก”

“ก็แค่ 47 หน้าเองค่ะ” เธอทำเสียงยืดนิด ๆ มุมปากเขาขยับเพียงเสี้ยว “ปกติผมเจอรายงานสนาม 10 หน้าเพราะเปลืองหมึก นี่…พอใช้ได้ถ้าปรับเรื่องภาษา” น้ำเสียงนั้นเป็นคำชมในภาษาของคนประหยัดคำ “อ่านแล้ว…เห็นว่าเธอเลือกปกป้องมากกว่าฆ่าในหลายจังหวะ ดี” โมนีก้าพอได้ยินก็สูดลมหายใจเข้าแล้วบอก “ไม่ใช่เพราะเก่งหรอกค่ะ แต่เพราะกลัวฉันไม่ได้อยากฆ่า…มัน…โหดร้าย”

“ความกลัวที่ยอมรับได้ คือความกลัวที่เราคุมมันไม่ใช่มันคุมเรา” เขาวางประโยคลงบนพื้นเหมือนวางหลักหมุด “ถ้าคราวหน้าจังหวะบังคับ เธอก็ทำได้อยู่แล้ว” โมนีก้าเงียบไปครู่เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคำ ก่อนหลุดหัวเราะแผ่ว ๆ “รู้สึกเหมือนโดนคุณอบรมอยู่เลยนะคะ แต่แปลกดีนะคะ ฉันชอบ”

เขาไหล่สั่นน้อย ๆ คล้ายหัวเราะแบบคนไม่คุ้นหัวเราะ แล้วชี้ปลายคางไปที่กำไลของเธอ “ชิ้นนั้นได้มาใหม่?”

“เอ่อ…ของขวัญค่ะ” เธอแตะปลอกกำไลโลหะเบา ๆ แบบเขิน ๆ นิดหน่อยเป็นจังหวะที่รถนั้นขับเข้ามาส่งของพอดี เมื่อเห็นดังนั้นแล้วโคลก็หันมาทางโมนีก้าคืน

“ดี ขอตัวก่อน ราตรีสวัสดิ์” โคลหมุนตัว เดินลับไปทางเงามืดของทางออกอีสต์โอ๊กแลนด์ ฝีเท้าสม่ำเสมอจนกลืนหายไปกับเสียงลม ทิ้งไว้เพียงตะกอนคำสั้น ๆ ที่ตั้งตรงเหมือนเสาในอุโมงค์ หนักแน่นพอจะพิงได้ในคืนที่ยาวนาน โมนีก้ายืนฟังความเงียบอีกครู่ กดปลายคางกับผ้าพันคอให้ลมไม่กัดคอ แล้วกลับไปประจำจุด เธอลูบกำไลที่ข้อมือหนึ่งที และเฝ้าดูปลายอุโมงค์ที่ยืดยาวออกไปสู่เมือง เหมือนกำลังเฝ้าประตูระหว่างโลกภายนอกกับบ้านของตัวเอง…อย่างมั่นคงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

รางวัล: +20 EXP / +30 เกียรติยศ และ +20 ความกล้าหาญ / +8 ดีนาเรียส / +1 ป้ายเกียรติยศ{JP}

[NPC-40] โคล เบ็นเน็ตต์

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Esper HEROES

7 · ตุลาคม · 2025 · 

07.00 น. 

อุโมงค์คัลลีคอตต์ เส้นทางหลวงที่ทะลุผ่านเนินเบิร์กลีย์อันเขียวขจีในยามเช้านั้น ยังคงคึกคักด้วยเสียงรถยนต์ที่แล่นไม่ขาดสาย เสียงเครื่องยนต์สะท้อนกับผนังคอนกรีตหนาทึบก้องกังวานราวเสียงสะท้อนของเมืองใหญ่ที่ไม่เคยหลับใหล แสงไฟสีเหลืองอุ่นในอุโมงค์ทอดเป็นแนวยาวเหมือนเส้นด้ายแห่งเวลา นำทางสู่ปลายทางซึ่งอาบไปด้วยแสงแดดตะวันตกจาง ๆ

เมื่อแสงปลายอุโมงค์ขยายกว้างขึ้น เอสเปอร์ก็ก้าวออกมาจากความมืดนั้น เงาร่างของเขาถูกแต่งแต้มด้วยแสงสีทองที่ไหลมาตามทางลาด เหมือนภาพวาดมีชีวิตกลางทางหลวง ลมจากหุบเขาพัดปลายผ้าพริ้วไหวไปตามจังหวะของถนน ลมหายใจของเขา

เบื้องหน้าคือทิวเขาเบิร์กลีย์ที่ทอดตัวลงสู่พื้นราบของเมืองโอ๊กแลนด์ อาคารบ้านเรือนสีอบอุ่นตัดกับผืนฟ้าใส ละอองหมอกบางจากอ่าวซานฟรานซิสโกลอยอ้อยอิ่งอยู่ตรงขอบขุนเขา บรรยากาศราวกับเช้าอันยืดยาวของฤดูใบไม้ผลิ ทั้งที่เป็นช่วงบ่าย

เอสเปอร์ยกมือขึ้นบังแดดก่อนจะเปิดอ่านแผ่นดินและเส้นทางที่จดมาจากในค่าย เส้นทางยาวพาดผ่านรัฐแคลิฟอร์เนียลงสู่ตอนใต้ของแผ่นดิน จุดหมายคือ ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส (LAX) ที่ตั้งอยู่ในเขต Westchester ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมหานครแอลเอ

“จากโอ๊กแลนด์ลงไปลอสแอนเจลิส… ถ้าไม่แวะพัก ก็ราวหกร้อยกว่ากิโลเมตรสินะ”

เสียงของเขาเบาแต่มั่นคงขณะเอ่ยกับตัวเอง เขาเลือกเส้นทางผ่าน Interstate 5 ที่จะพาเขาแล่นผ่านทุ่งเกษตรของหุบเขาเซ็นทรัล ดินแดนแห่งพืชผลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

ถนนทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด ลมพัดเส้นผมสีเงินของเขาปลิวสะบัดเบา ๆ เมื่อเขาเริ่มออกเดินทาง

ถนนสี่เลนทอดยาวไปข้างหน้า ขนาบด้วยเนินเขาสีเขียวมะกอกที่ไล่ระดับลงไปสู่พื้นราบของเบิร์กลีย์ ดินแดนแห่งมหาวิทยาลัยชื่อดังและสวนโอ๊กที่ชุ่มไอทะเล เสียงนกกระจิบน้อยแว่วจากยอดไม้ไกล ๆ ขณะที่ลมพัดกลิ่นหญ้าป่า ฝุ่นถนนมาปะทะปลายจมูก

Moneka HONOR

วันที่ 05 เดือน ตุลาคม ปี 2025

ช่วงค่ำ เวลา 19.00 - 23.00 น. ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (เฝ้าเวร)

อุโมงค์คัลลีคอตต์ยามค่ำเย็นวาวด้วยแสงโคมสีส้มที่กั้นระยะห่างเป็นจุด ๆ ตามเพดาน โมนีก้านั่งบนลังไม้ข้างประตูบำรุงรักษา มือหนึ่งกุมปลอกกำไลสุริยุปราคา อีกมือหมุนขวดน้ำไปมา เสียงเมืองไกล ๆ คล้ายคลื่นทะเลซัดเข้ามาเป็นจังหวะ ลมจากช่องอุโมงค์พัดกลิ่นยางร้อนและฝุ่นคอนกรีตให้แสบจมูกนิด ๆ เธอปล่อยให้ความเงียบทำงานกับความคิด แกว่งเท้าเบา ๆ จนหัวรองเท้าขูดพื้นคอนกรีตเป็นรอยโค้งจาง ๆ

“คืนสุดท้ายแล้วสินะ” เธอบอกกับแสงโคมครึ่งปลอบตัวเอง เอกสารค่าใช้จ่ายทั้งหลายถูกเหน็บไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านใน ส่วน Icarus Mirror หลับนิ่งในกระเป๋าข้างลำตัว แผ่ว ๆ ยังรู้ได้ถึงไออุ่นจากการพึค่งเล่นไปเมื่อกี้ เวลาคืบคลานผ่านเสียงรถนาน ๆ ทีวิ่งผ่านเลนหลักเหนือศีรษะ เธอเดินตรวจแนวรั้วซ้ำ เช็กกลอนเหล็กที่ซ่อนในผนัง ตบตราเวทแถบแดงให้เรืองขึ้นหนึ่งครั้งแล้วค่อยกลับมาที่เดิม นั่งนิ่งอีกครึ่งชั่วโมงโดยไม่มีใครรบกวน จนกระทั่งเสียงเท้าบูตโลหะ แทบ…แทบ…แทบ ก็ดังมาตามทาง

นายทหารหนุ่มคนหนึ่งโผล่จากมุมเงาไหล่คลุมผ้าคลุมเวรยามสีเข้มหน้าเอิบเหงื่อจากการวิ่ง “ขออนุญาต” เขายืนตรงดุจเสากระชับหมวกพอเป็นพิธี “แม่ทัพพรินซิเปียทั้งสองท่านมีคำสั่งให้คุณโมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม เข้าพบที่ห้องทำงานพรินซิเปีย เวลา 09:00 น. พรุ่งนี้เช้า”

โมนีก้าลุกขึ้นเต็มความสูง ตรงตัวแบบซ้อมมา “รับทราบ จะไปตามเวลาค่ะ” เธอส่งคำนับสั้น ๆ เสียงเรียบไม่ตื่น นายทหารยื่นแผ่นกำหนดการขนาดบัตรไปให้ตรา SPQR ประทับมุมบน “นี่สำเนาแจ้งนัดครับ เผื่อด่านตรวจถาม” แววตาเขาเหลือบมองรอบ ๆ แล้วเติมเบา ๆ “ขอบคุณที่ถือเวรทางเข้าคืนนี้นะ”

“อ๊า…ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอยิ้มมุมปากนิดเดียว รับบัตรนั้นไว้ก่อนเก็บลงกระเป๋าด้านใน “ขอให้เวรยามที่เหลือราบรื่น” เขาเคาะอกเกราะเบา ๆ เป็นการเคารพ แล้วหมุนตัววิ่งย้อนกลับไปตามทาง แทบ…แทบ… จนเสียงเลือนหายไปใต้ลมอุโมงค์

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง โมนีก้าเช็กเวลาในแท็บเล็ต ตั้งเตือน 07:15 น. ให้ลุก อาบน้ำ แต่งเครื่องแบบให้เรียบร้อย เธอกลับไปนั่งที่ลังไม้เดิม ปรับสายเสื้อคลุมให้แน่น และเอนหลังให้ไหล่สัมผัสผนังคอนกรีตเย็น ๆ

ชั่วโมงที่หนึ่ง เธอลุกขึ้นเดินสำรวจรอบที่สาม ก้มมองรางระบายน้ำ ตรวจสลักเหล็กทุกจุด

ชั่วโมงที่สอง บันทึกสั้น ๆ ลงบันทึกส่วนตัวของ Nectar Network: เวรคัลลีคอตต์ สภาพเรียบร้อย ไม่มีสัญญาณบุกรุก แนบภาพด้วยซะเลย

ชั่วโมงที่สาม ปล่อยใจให้ว่าง วาดเส้นทางไปกลับพรินซิเปียในหัว คาดการณ์คำถามที่อาจเจอ

ชั่วโมงที่สี่ ยืนฟังลม ไปจนกว่าตาเริ่มหนัก

เมื่อครบเวลาตามปฏิทินเวร เธอก็ลุก ปัดฝุ่นจากชายเสื้อ ม้วนผ้าคลุมเวรเก็บเข้าถุง หันกลับไปมองปากอุโมงค์อีกครั้ง แสงโคมสีส้มสะท้อนพื้นเรียบเหมือนเส้นด้ายยาวไม่มีปม “แล้วเจอกันใหม่ ถ้าชะตาให้กลับมาเจอเวรตรงนี้อีกนะ” เธอกระซิบกับแนวเพดาน เสียบบัตรนัดเข้ากระเป๋าเสื้ออกให้แน่น ก้าวออกจากโถงบำรุงรักษา ล็อกกลไกซ่อน คลิ๊ก จนแนบเนียนเหมือนไม่เคยมีประตูอยู่ตรงนั้น จากนั้นก็เดินทางกลับเรือนพัก ตั้งใจจะทิ้งตัวบนเตียงหลับเอาแรงให้พอ ก่อนแสงยามเช้าจะพาเธอไปเคาะประตูพรินซิเปียเวลาเก้าโมงตรง…ด้วยหัวใจที่นิ่ง และพร้อมรับเซอร์ไพรส์วันจันทร์ที่ยังไม่รู้หน้าตาว่ามันเป็นยังไง

รางวัล: +20 EXP / +30 เกียรติยศ และ +20 ความกล้าหาญ / +8 ดีนาเรียส / +1 ป้ายเกียรติยศ{JP}

Moneka HONOR

วันที่ 19 เดือน ตุลาคม ปี 2025

ช่วงเช้า เวลา 08.00 น. เป็นต้นไป ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ตรวจสอบอุปกรณ์และสัมภาระ เริ่มเดินทาง

เสียงแตรทองคำของค่ายจูปิเตอร์ดังขึ้นตรงเวลา 08:00 น. พลังสะเทือนแผ่ไปทั่วลานฝึกจนพื้นกรวดสั่นสะท้าน กองร้อยที่ 2 ซึ่งเพิ่งจบการเตรียมตัวช่วงเช้า ต่างขยับเท้าเข้าสู่แถวตอนเรียงหนึ่ง เสียงโล่กระทบกันดัง ครืด! เป็นจังหวะพร้อมเพรียง ราวกับกองเกราะโลหะที่มีหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เส้นทางของพวกเขาวันนี้เริ่มที่อุโมงค์คัลลีคอตต์ เมื่อขบวนมาถึงปากอุโมงค์อันมืดมิด อากาศด้านในเย็นจัดและอับชื้นจนกลิ่นสนิมจากโซ่สะพายสัมภาระตีขึ้นจมูก เงาของไฟคบเพลิงจากปากอุโมงค์สะท้อนกับผนังหินจนดูเหมือนเปลวเพลิงกำลังเต้นระบำตามจังหวะหัวใจของเหล่าทหาร

เสียงของ เฟเบียส รูฟัส ดังขึ้นตรงข้างหูโมนีก้าอย่างเฉียบขาด แม้เขาจะอยู่ในร่างเล็กบนกิ่งไม้ข้างเอว แต่พลังของเสียงนั้นกลับก้องชัดในทุกโสตประสาท “ตรวจสอบอุปกรณ์! เข็มขัดต้องแน่น! สัมภาระห้ามโยก! โล่ต้องไม่กีดขวางการแกว่งแขน! พวกเจ้ากำลังจะวิ่ง ไม่ใช่เดินเล่น!”

โมนีก้าดึงสายรัดสัมภาระอีกครั้งจนหนังแน่นติดผิว เธอรู้สึกถึงแรงบีบของเกราะเหล็กที่ต้านการหายใจเล็กน้อย แต่ก็ชินเสียแล้ว เพราะนี่คือส่วนหนึ่งของการฝึกที่เลียนแบบสภาพสนามรบจริง เสียงตรวจสอบอุปกรณ์ของเพื่อนร่วมหน่วยดังสลับกัน เสียงคลิกโลหะจากหัวเข็มขัด เสียงเชือกรัดสัมภาระ และเสียงฝีเท้ากระทบพื้นกรวดเมื่อทุกคนขยับท่าทางเข้าที่

เมื่อทุกอย่างพร้อม เสียงของลาเรสดังก้องขึ้นอีกครั้ง “แถวตอนเรียงหนึ่ง! เตรียมวิ่งเข้าสู่จุดที่หนึ่ง!”

โมนีก้าขยับไปด้านหน้า เธอเป็นผู้นำแถว เส้นสายของแสงอาทิตย์จากด้านหลังตกกระทบหมวกเกราะของเธอจนสะท้อนแสงสีทอง เสียงหายใจหนักของทหารทั้งกองร้อยผสมกันจนกลายเป็นจังหวะเดียว ก่อนคำสั่งสุดท้ายจะดังขึ้น “เริ่มวิ่ง! จังหวะที่สาม!”

ทันทีที่คำสั่งสิ้นสุด โล่เหล็กและสัมภาระหนักอึ้งทั้งหลายก็ขยับตามแรงวิ่งของเจ้าของ เสียงรองเท้าเดินทัพกระแทกพื้นอุโมงค์ที่เปียกชื้นดังสะท้อนกลับมาเป็นพันเสียง ตึก! ตึก! ตึก! จังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด อากาศภายในอุโมงค์อึดอัดและชื้นจนหายใจได้ยาก แต่โมนีก้าก็จำจังหวะการฝึกไว้ขึ้นใจ หายใจเข้าสองก้าวหายใจออกสองก้าว “แกว่งแขนให้สมมาตร!” เสียงของเฟเบียสดังข้างหูอย่างเข้มงวด “หัวใจของการวิ่งทัพคือ จังหวะ! พวกเจ้าต้องหายใจเข้าออกตามจังหวะก้าว ไม่ใช่หายใจเข้าออกตามความเหนื่อยล้า! โมนีก้า! ควบคุมจังหวะของหน่วยให้คงที่!”

เธอพยักหน้าทั้งที่เหงื่อเริ่มไหลจากขมับ เสียงโล่ของทหารด้านหลังขยับตามเธอเป็นระยะห่างเท่ากันไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน การวิ่งในแถวตอนเรียงหนึ่งแบบนี้คือศิลปะ เพียงคนเดียวสะดุด เท้าของทั้งหน่วยอาจแตกแถวและโดนลงโทษทั้งกอง เธอจึงตั้งใจอย่างยิ่งที่จะรักษาจังหวะให้แม่นที่สุด

เมื่อกองร้อยที่ 2 วิ่งพ้นจากอุโมงค์คัลลีคอตต์ แสงแดดยามเช้าก็จ้าสาดเข้าตาอย่างรุนแรงจนต้องหรี่ตา ปลายอุโมงค์เบื้องหน้าคือเนินทรายจำลองที่ทอดยาวหลายร้อยเมตร เม็ดทรายสะท้อนแสงราวผืนทอง แต่เมื่อเท้าสัมผัสมันกลับกลืนทุกแรงเหยียบไว้ราวกับหนองโคลนที่ดูดพลัง “วิ่งช้า! (Cursus Lenta!) ลดความเร็วยี่สิบเปอร์เซ็นต์! รักษาระยะห่างครึ่งช่วงแขน! แถวห้ามยุบ!” คำสั่งจากเฟเบียสดังขึ้นอีกครั้ง

โมนีก้ารับคำทันที เธอลดฝีเท้าก้าวสั้นลงและถ่ายน้ำหนักเบาลงที่ส้นเท้า พยายามให้เท้าไม่จมทรายลึก เสียงหอบของเพื่อนร่วมหน่วยดังอยู่ข้างหลังทุกคน กล้ามเนื้อน่องของเธอเริ่มแสบราวกับถูกเผา ความร้อนสะสมจากโลหะที่เกราะสะท้อนกลับเข้าหาผิวหนัง แต่ไม่มีใครชะลอเพราะทุกการชะลอคือความพ่ายแพ้ทางวินัย

“ทหารที่สี่!” เสียงเฟเบียสดังขึ้นอย่างเฉียบขาดจนทั้งแถวสะดุ้ง “เท้าเจ้าแผ่วเกินไป! จำไว้ว่าโล่สคูทุมและสัมภาระพวกนั้นคือเพื่อนร่วมรบของเจ้า พวกเจ้าต้องแบกมันไปด้วยกัน!”

“ครับผม!” เสียงตอบพร้อมแรงฮึดดังจากท้ายแถว ทุกคนกลับเข้าสู่จังหวะเดิมอีกครั้ง โล่กระแทกกันเบา ๆ เป็นเสียงที่กลมกลืนกับจังหวะฝีเท้า

เมื่อวิ่งพ้นจากเนินทรายพื้นดินแข็งกลับมาอีกครั้ง เฟเบียสสั่งเสียงเย็น “วิ่งเร็ว (Cursus Veloce)! เพิ่มความเร็วขึ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์! แต่ห้ามแตกแถว!” โมนีก้าสูดลมหายใจแรงแล้วก้าวนำเสียงโล่ด้านหลังสะท้อนรับราวกับกลองรบ ความเร็วที่เพิ่มขึ้นทำให้ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ปอดของเธอร้อนและแสบ แต่สายตายังตรึงอยู่ที่ขาของทหารคนถัดมา ทุกจังหวะต้องเท่ากัน ความเร็วต้องสม่ำเสมอ เธอไม่ใช่คนเดียวที่วิ่ง เธอคือจังหวะของคนทั้งหน่วย เหงื่อซึมไหลจากต้นคอเข้าสู่ขอบเสื้อเกราะจนร้อนผ่าวเหมือนถูกเหล็กหลอม เธอไม่สน เธอรู้ดีว่าหากจะผ่านการทดสอบนี้ ไม่ใช่แค่ความแข็งแรงที่พิสูจน์ได้ แต่คือการต่อสู้กับร่างกายและจิตใจของตัวเอง

“ดีมาก กองร้อยที่สอง!” เสียงของลาเรสดังมาจากกิ่งไม้ข้างเอว น้ำเสียงครั้งนี้มีแววพึงพอใจ “พวกเจ้าเริ่มเข้าใจแล้วว่า ระเบียบแถว ไม่ได้หมายถึงการเดินให้ตรง... แต่มันคือการ เต้นหัวใจให้ตรงกันทั้งกองร้อย” โมนีก้ายิ้มบาง ๆ ทั้งที่หอบจนพูดแทบไม่ได้ ดวงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านหมวกเกราะลงมาแตะผิวแก้ม เธอกระชับโล่ในมือแน่น แล้วออกแรงวิ่งต่อไปอีกหลายสิบเมตร โดยไม่รู้สึกถึงความเจ็บอีกต่อไป มีเพียงจังหวะของหัวใจที่เต้นพร้อมกับเสียงโล่ของเพื่อนร่วมรบที่สะท้อนก้องอยู่ในอุโมงค์เบื้องหลังนั้นเท่านั้น

รางวัล: พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5 [Lares-02] เฟเบียส รูฟัส

Moneka HONOR

วันที่ 19 เดือน ตุลาคม ปี 2025

ช่วงเวลา 20.12 น. เป็นต้นไป ณ อุโมงคัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (จบ)

เสียงเครื่องยนต์ของรถบัสสีม่วงเข้มค่อย ๆ จางลงเมื่อมันหยุดนิ่งสนิทตรงหน้าปากอุโมงค์คัลลีคอตต์ แสงไฟสลัวสีเหลืองนวลจากด้านในลอดออกมาเหมือนประกายแห่งความทรงจำ คือจุดเริ่มต้นของบททดสอบ และในตอนนี้ได้กลายเป็นจุดจบของมัน เสียงลมเย็นจากภูเขาเบื้องหลังค่ายพัดผ่านเบา ๆ พาเอากลิ่นสนและฝุ่นถนนติดมากับรอยไอร้อนของเครื่องยนต์ที่ยังไม่ดับสนิท ภายในรถบัส เงียบสนิทราวกับทุกคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง โมนีก้าเอนตัวออกจากเบาะ ดวงตาสีเทาเงินของเธอมองลอดกระจกออกไป เห็นเพื่อนร่วมกองร้อยคนแล้วคนเล่าค่อย ๆ ยืดตัวตรงหลังจากนั่งมานาน ความอ่อนล้าแผ่ซ่านอยู่ในทุกท่วงท่า แต่แววตาของแต่ละคนกลับเปี่ยมด้วยศักดิ์ศรีของผู้รอดจากศึก เธอสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นเหล็กและเหงื่อที่ติดอยู่กับเกราะยังคงไม่จางไปเป็นกลิ่นของการต่อสู้ที่แท้จริง

ประตูรถบัสเปิดออกพร้อมเสียงลมที่พัดเข้ามา เฟเบียส รูฟัส ปรากฏขึ้นจากเงากิ่งไม้ที่เขาสิงอยู่ตลอดวัน แสงไฟส่องกระทบลำตัวเรืองอำพันของเขาราวกับเปลวเพลิงแห่งจิตวิญญาณ เขาลอยลงมาช้า ๆ หน้าเรียบสงบ แต่เสียงของเขาก้องกังวานทั่ว

“กองร้อยที่สอง!” เสียงนั้นสะท้อนก้องไปทั่วแนวอุโมงค์ “การเดินทางสิ้นสุดลงแล้ว! ตลอดระยะทางยี่สิบเอ็ดกิโลเมตร พวกเจ้าได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ร่างกายอาจทรุดลงได้ แต่จิตวิญญาณของวินัยนั้นไม่เคยพัง!” 

ไม่มีใครเอ่ยตอบ แต่เสียงฝีเท้าที่ขยับพร้อมกันคือคำตอบที่ชัดเจนกว่าคำพูดใด ๆ ทหารทั้งห้าคนในหน่วยกองร้อยที่สองย่อยของโมนีก้าค่อย ๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง ใบหน้าที่เคยเปรอะเหงื่อและฝุ่นทรายสะท้อนแสงจากไฟหน้ารถบัส แววตาแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าที่ผ่านการเผาในเตาหลอม พวกเขาเรียงแถวตอนเรียงหนึ่ง เดินลงจากรถด้วยความสง่างามและหนักแน่นในทุกก้าว เสียงรองเท้าแตะพื้นคอนกรีตของลานฝึกดังกังวานไปทั่วพื้นที่ว่าง โมนีก้าก้าวลงเป็นคนสุดท้าย เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นเบา ๆ เหมือนโลกทั้งใบกำลังรับรู้ถึงการกลับมาของพวกเขา ลมยามค่ำพัดปลิวปลายผมสีม่วงครามของเธอให้โบกไหว เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดแต่ก็ยังเห็นแสงรำไรจากการที่มีแต่พลบค่ำช่วงกลางคืน เห็นดวงดาวดวงแรกส่องแสงอยู่เหนือยอดสนไกลโพ้น สัญลักษณ์แห่งการสิ้นสุดวันที่ยิ่งใหญ่

เฟเบียสลอยมาอยู่ตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งตั้งแต่เช้า “แยกย้ายได้!” เขาสั่ง “นำสัมภาระไปเก็บในโรงเรือน แล้วตรงไปที่โรงอาบน้ำ! พวกเจ้ามีสิทธิ์พักผ่อนเต็มที่วันนี้พวกเจ้าไม่ใช่เด็กฝึกอีกต่อไป จงมุ่งมั่นที่จะเป็นเลกิโอนารีที่แท้จริงแห่งค่ายจูปิเตอร์!” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของทุกคนอบอุ่นขึ้นราวกับเปลวไฟในยามหนาวเหน็บ พวกเขาทำความเคารพพร้อมเพรียง เสียง “ฉับ!” ที่เกิดขึ้นพร้อมกันดังก้องอยู่กลางอากาศ ก่อนจางหายไปในความเงียบของค่ำคืน โมนีก้าก้มศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเธอสั่นแผ่วด้วยอารมณ์ที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่าค่ะ” เธอพูดแผ่วเบาในลมหายใจ แม้รู้ว่าเฟเบียสอาจไม่ได้ตอบ แต่รอยยิ้มมุมปากของเขาก็บอกชัดเจนว่าได้ยิน

แถวของกองร้อยที่สองเริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้า สัมภาระที่ครั้งหนึ่งเคยหนักจนแทบทรุด ตอนนี้กลับรู้สึกเบาราวกับขนนก สมาชิกบางคนหัวเราะเบา ๆ ระหว่างทาง บางคนสบตากันแล้วยิ้มโดยไม่ต้องพูดอะไร พวกเขาเดินผ่านทางเดินส่องไฟสลัวของอุโมงค์เข้าสู่เขตค่ายที่อบอุ่นและคุ้นเคย เสียงน้ำในลำธารใกล้ ๆ คลอเบา ๆ เหมือนดนตรีกล่อมในยามคืน

โมนีก้าเดินเป็นคนสุดท้าย หันกลับมามองอุโมงค์คัลลีคอตต์อีกครั้ง แสงจากไฟท้ายของรถบัสสะท้อนในดวงตาของเธอราวกับประกายแห่งความทรงจำที่นั่นคือที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น และก็เป็นที่ที่เธอกลับมาพร้อมหัวใจที่เปลี่ยนไป เมื่อเธอก้าวข้ามเส้นของปากอุโมงค์เข้าสู่ค่าย กลิ่นหอมของสนผสมกับกลิ่นไออุ่นของแสงคบเพลิงทำให้เธอรู้ว่า... วันนี้ได้จบลงแล้วจริง ๆ เสียงประตูอุโมงค์ค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและเสียงลมหายใจของผู้ชนะที่เดินผ่านความทรหดมาได้ครบทุกก้าว และแน่นอนว่า...ไม่มีใครรู้หรอกว่าเฟเบียสแอบไปแช่น้ำเล่นในโรงอาบน้ำของค่ายน่ะ...

รางวัล: พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5 [Lares-02] เฟเบียส รูฟัส

รางวัลโบนัส: ได้รับความแข็งแกร่งทางร่างกาย (+10 STR) , คนขับรถบัสมอบ MRE อาหารฉุกเฉิน 5 ห่อ
ได้รับ 1 หัวใจกับลาร์เรสผู้ฝึก [Lares-02] เฟเบียส รูฟัส

(จบสักที วิชากหนย่เบำไฟเ)

Moneka HONOR

วันที่ 08 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

ช่วงเที่ยง เวลา 12.00 น. เป็นต้นไป ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

แสงแดดอ่อนของยามบ่ายปลายทางสะท้อนเงาผ่านกระจกหน้ารถมาเซราติสีแดงเชอร์รี่ เส้นทางโค้งทอดยาวพาเลสเตอร์ขับรถลงมาจนถึงอุโมงค์คัลลีคอตต์ ถนนคอนกรีตสีเทาอ่อนทอดหายเข้าไปในปากอุโมงค์มืดมิดที่มีแสงไฟสีส้มเรียงรายเป็นแนวไกลสุดสายตา ทางซ้ายมือของอุโมงค์มีทางเข้าที่ดูเหมือนซากอาคารเก่าแต่กลับถูกเฝ้าไว้ด้วยทหารในชุดเกราะโรมันเต็มยศสองนาย โล่ทองแดงสะท้อนแสงอาทิตย์พร่างพราว  นั่นแหละ ทางลับเข้าสู่ค่ายจูปิเตอร์

“ถึงแล้ว” เลสเตอร์เอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความอาลัย เขาชะลอความเร็ว รถมาเซราติค่อย ๆ หยุดลงริมทาง เสียงเครื่องยนต์เงียบลงเหลือเพียงเสียงลมอุ่นพัดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง

โมนีก้าหันมองรอบ ๆ พลางยกมือเสยผมสีน้ำตาลเข้มของตน “ทุกครั้งที่ถึงตรงนี้ฉันรู้สึกแปลก ๆ เหมือนมันคือเส้นแบ่งระหว่างโลกสองใบเลยเนอะ” เธอพูดพร้อมยิ้มบาง กลิ่นไลแลคอ่อน ๆ จากตัวเธออบอวลในรถจนแทบกลบกลิ่นเครื่องหนังทั้งหมด “ก็แน่ล่ะ มันคือเส้นทางระหว่างโลกของเทพและโลกของมนุษย์นี่นา” เลสเตอร์ว่าพลางเอนตัวพิงพวงมาลัยด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลาย แต่แววตาสีฟ้ากลับมีประกายเศร้าแฝงอยู่ลึก ๆ “ทุกครั้งที่เธอกลับค่าย ฉันก็รู้สึกเหมือนฟ้ากลางวันมันเงียบไปหน่อย” ยังไม่ทันที่โมนีก้าจะพูดตอบ เสียง AI ทั้งสี่ดังขึ้นมาพร้อมกันผ่านลำโพงภายในรถ

“โอ้ คุณโมนีก้า~ จะรีบไปไหนละเนี่ย! พวกเรายังไม่เบื่อเลยนะ!” เสียงพิโรอิสลากยาวอย่างอารมณ์ดี ตามด้วยเสียงอิโอสที่หัวเราะคิก “คุยกับคุณโมนีก้าสนุกกว่าท่านอะพอลโลอีก!” เอโธนกับเฟลโกนก็ผสานเสียงหัวเราะตามทันที “จริง! อย่างน้อยคุณโมนีก้าไม่บ่นเรื่องสิวหรือเบาะรถร้อนทุกสิบนาที!”

เลสเตอร์กำหมัดแน่นทันที “พวกนายพูดดีนักนะ ผมเป็นเจ้านายพวกนายนะ จำไว้ เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่แห่งแสงอาทิตย์! แถมยังหล่อและมีเสน่ห์ขนาดนี้!!” เสียงหัวเราะของเหล่า AI ดังลั่นรถ โมนีก้าแอบหัวเราะเบา ๆ พลางมองหน้าเขาอย่างเอ็นดู “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ พวกเขาพูดถูกนะเรื่องนายขี้บ่น”

“เธอก็เข้าข้างพวกนี้อีกหรอ!” เลสเตอร์ทำเสียงขึ้นจมูก ก่อนที่มุมปากจะคลี่ยิ้มแบบคนแพ้แต่ยังอยากเก๊กต่อ “แต่เอาเถอะ ถ้ายังไง...ค่อยเจอกันก็ได้ ถ้าเธอไม่อยู่ค่าย ฉันจะรู้เองแหละ”

“แน่สิ นายจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ” เธอตอบพลางปลดเข็มขัดนิรภัย “แต่ถ้าฉันต้องออกไปทำภารกิจ ฉันจะไปบอกไว้ที่วิหารอะพอลโลนะ ภาวนาแบบนั้น นายก็จะรู้เองแหละใช่ไหม?” เลสเตอร์เงยหน้ามองเธอ แสงส้มในอุโมงค์สะท้อนผ่านกระจกจนเข้าตาเขาพอดี “รู้อยู่แล้ว มิวส์ของผม” เสียงนั้นต่ำและจริงจังเล็กน้อยตามประสา

“อย่าทำเสียงงี้สิ ฉันจะใจอ่อนเอานะ” โมนีก้าพูดยิ้ม ๆ ก่อนที่เธอจะเปิดประตูลงจากรถ กลิ่นอากาศภูเขาผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องลอยมากระทบปลายจมูก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ขณะที่เลสเตอร์ก้าวลงจากรถมาเซราติสีแดงเชอร์รี่พร้อมถอนหายใจยาวพลางยกมือปัดปอยผมสีเข้มของตน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดายและความขี้โม้แบบเฉพาะตัวว่า “ดูเหมือนว่าแสงอาทิตย์อันเจิดจ้าของผมจะถูกเรียกกลับไปเสียแล้ว…” เขาเงยหน้ามองฟ้าด้วยสีหน้าเหมือนกวีที่เพิ่งถูกพรากแรงบันดาลใจ “ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมจักรวาลถึงกำหนดให้ช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันสั้นกุดเหมือนนิ้วก้อยของฮาเดสแบบนี้!”

โมนีก้าหลุดหัวเราะพรืดทันทีที่ได้ยิน “นายรู้ใช่ไหมว่าฮาเดสเป็นลุงของนาย?” เธอพูดพลางยกคิ้วอย่างขบขัน

“รู้อยู่แล้วสิ” เลสเตอร์ตอบหน้าตายแต่หางเสียงกลับกลั้นขำไว้ไม่อยู่ “แต่ก็ไม่ได้ทำให้มันฟังดูเวอร์น้อยลงหรอกนะ” ลมจากอุโมงค์พัดกลิ่นดินและเหล็กอ่อน ๆ ผ่านร่างทั้งคู่ ขณะเธอขยับเข้าใกล้เพื่อบอกลา แสงแดดอุ่นส่องผ่านผมสีน้ำตาลของโมนีก้าเป็นประกาย เธอมองเขาอย่างอ่อนโยน แต่ยังคงแฝงรอยยิ้มกวนเล็ก ๆ ที่เธอชอบใช้เวลาเขาพูดอะไรเข้าข้างตัวเองมากเกินไป

“บางครั้งผมก็อยากจะเป็นเทพเจ้าแห่งโกลาหกแทนเทพอาทิตย์” เลสเตอร์เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงกึ่งจริงกึ่งเล่น “จะได้แอบมาจูบเธอทุกวันที่ค่ายโดยไม่ต้องโดนใครฟ้อง”

“พูดอย่างกับว่ามันโรแมนติกอ่ะ” โมนีก้าหัวเราะเบา ๆ “แต่นายรู้ไหม มันฟังดูออกจะน่ากลัวอยู่หน่อย ๆ ด้วยนะ” เขาหรี่ตายิ้ม “แล้วการคิดถึงเธอมันไม่ทรมานเหรอ มิวส์ของผม” น้ำเสียงนั้นนุ่มจนคนฟังต้องกลั้นหัวใจไม่ให้เต้นแรงเกินไป “ว่าแต่คุณจะให้ผมแวะมาวันไหนดีล่ะ ผมจะได้เคลียร์ตารางไว้ให้เรียบร้อย” โมนีก้าหันกลับมาสบตาเขา “เดี๋ยวขอดูงานที่ค้างไว้ก่อนเถอะ ถ้าโอเคก็คงได้เจอกันนะ ยังไงก็เจอกันอยู่แล้วแหละ” เลสเตอร์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนขยับเข้ามาใกล้ มือหนาของเขายกขึ้นแตะที่กลุ่มผมของโมนีก้าอย่างแผ่วเบา จากนั้นเขาก็ก้มลงจูบที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน แบบฉบับของเขาเสมอ

แต่เมื่อใบหน้าของเขาเลื่อนลงมาใกล้ริมฝีปากของเธอ โมนีก้ากลับยกมือขึ้นแตะอกเขาไว้ก่อน ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อในแสงบ่าย “เลสเตอร์ อือ... หัดเกรงใจคนในค่ายหน่อย...” เธอพูดเสียงเบา พร้อมเหลือบตาไปทางเหล่าทหารโรมันที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ไม่ไกล เลสเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนทำหน้าบูดนิด ๆ แล้วมองค้อนโมนีก้า “รอบหน้าคุณไม่รอดแน่...” เขาพึมพำอย่างจำยอมแต่แฝงรอยยิ้ม

โมนีก้าเธอหัวเราะน้อย ๆ ก่อนถอยหลังหนึ่งก้าว “แล้วไว้เจอกันนะ พ่อหนุ่มพระอาทิตย์”

เลสเตอร์มองเธอจนลับสายตา ขณะเธอเดินเข้าไปยังประตูหินที่เปิดออกพร้อมแสงสีทองอบอุ่นจากในค่าย เขาหันกลับมายังรถของตัวเองแล้วดีดนิ้วเบา ๆ แสงสีทองห่อหุ้มร่างของเขา เปลี่ยนเป็นเทพเจ้าผมทองในเสื้อหนังและแว่นกันแดดราคาแพง เขายักคิ้วให้เงาสะท้อนในกระจกก่อนจะพูดกับตัวเองอย่างมั่นใจ “หล่อระดับนี้ ไม่ต้องรอพระอาทิตย์ขึ้นก็เปล่งแสงได้แล้วล่ะ 😎” จากนั้นเขาก็ขึ้นรถ ราชรถพระอาทิตย์ในร่างมาเซราติคันงามคำรามขึ้นอีกครั้ง พุ่งทะยานเข้าสู่อุโมงค์ราวกับเส้นแสงที่หายลับไปในดวงอาทิตย์ยามเย็น ขณะเดียวกัน โมนีก้าก็เดินเข้าสู่ทางลับของค่ายจูปิเตอร์โดยยังรู้สึกได้ถึงรอยจูบอุ่น ๆ บนหน้าผากที่ยังไม่จาง

[NPC-82] เลสเตอร์ ปาปาโดปูลอส

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +3

(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)

สรุปรวมค่าความสัมพันธ์ หาร 2 = โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +14

Clementis HONOR

Clementis

Haus of Ratigan • Daughter of Justitia • Legacy of Orcus

Place

อุโมงค์คัลลีคอตต์

Date and Time

วันที่ 13 ธันวาคม 2025 • 11.00 ถึง 15.00 น.

Purpose

ทำกิจวัตรเวรเฝ้าประตู

ในบรรดารายชื่อสถานที่สำหรับเข้าเวรยาม จุดเดียวที่คลีเมนทิสไม่คุ้นเคยและไม่เคยย่างกรายผ่านเลยสักครั้งคือ ‘อุโมงค์คัลลีคอตต์’ บางทีอาจเป็นเพราะความลึกลับนั้นเองที่ดึงดูดใจ ปลายปากกาจึงจรดลงข้างชื่อสถานที่นั้นบนตารางเวรอย่างไม่ลังเลตั้งแต่แรกเห็น

บุตรีแห่งความยุติธรรมตั้งใจว่าจะใช้โอกาสนี้ในการสำรวจพื้นที่เสียเลย — ได้สำรวจสมใจหมายแน่ล่ะ เพราะหลังจากตระเตรียมยุทโธปกรณ์จนพร้อมสรรพและยืนประจำจุดได้ร่วมสองชั่วโมงอสุรการตัวแรกก็ปรากฏตัว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตลักษณะเดียวกันไม่ว่าผ่านหน้าหนังสือหรือภายในครรลองสายตา คล้ายคลึงกับผู้ดูแลร้านหนังสือซึ่งเธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ฮาร์ปีไม่ผิดแน่

การต่อสู้ครั้งแรกไม่ได้เป็นงานที่ท้าทายมากเท่าไหร่นักแม้ไร้ประสบการณ์ เมฟต้องยกความดีความชอบให้กับอุปกรณ์ที่รองหัวหน้ากองร้อยซึ่งตัวเองสังกัดอยู่ยกให้เมื่อเช้านี้ เดิมทีราทิแกนสาวกะจะใช้มันแค่ในห้องเรียน ไม่คิดเลยว่าของมือสองที่เพิ่งรับต่อมาไม่กี่ชั่วโมงดีจะได้ประเดิมสนามจริงเร็วขนาดนี้

คลีเมนทิสอาจไม่ใช่หนอนหนังสือที่ท่องจำตำราการรบได้ขึ้นใจแต่เธอชดเชยมันด้วยไหวพริบและการอ่านเกมที่เฉียบขาด โล่สคูทุมในมือบางถูกยกขึ้นตั้งการ์ดอย่างมั่นคง คอยกระแทกปัดป้องกรงเล็บที่โฉบลงมาระหว่างรอจังหวะ กระทั่งศัตรูเผยช่องโหว่ทายาทแห่งออร์คัสจึงสวนการโจมตีกลับไปอย่างหนักหน่วงเท่าที่แรงของตัวเองจะสามารถทำได้โดยไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นสูญเปล่า

ลำพังฮาร์ปีสองตัวไม่ใช่ปัญหาตราบใดที่พวกมันเข้ามาทีละตัว สิ่งที่วุ่นวายมากกว่าคือก็อบลินที่ปรากฏตัวขึ้นหลังจากนั้น อาจเพราะยึดความปลอดภัยของตัวเองเป็นสำคัญ เปรียบเสมือนการเลือกวิ่งบนทางอ้อมแทนที่จะเน้นการโจมตีหนักเพื่อปิดฉากการต่อสู้ให้ไวที่สุด คำว่ายากเย็นไม่ใช่ศัพท์ที่บรรยายช่วงเวลานี้ได้ตรงตัวสักเท่าไหร่ คงจะต้องบอกว่ายืดเยื้อเสียมากกว่า

เมื่ออสุรกายตรงหน้าล้มฟุบลงเมฟกลับพบว่าจังหวะหายใจของเธอเริ่มรัวเร็ว ร่างกายส่งสัญญาณประท้วงถึงความล้า ขืนดันทุรังปะทะกับก็อบลินตัวใหญ่ที่กำลังวิ่งเข้ามาคงได้ไม่คุ้มเสีย ประจวบเหมาะกับที่ครบกำหนดเวลายืนเวรแล้ว

ไม่มีเหตุผลต้องรีรอ เธอตัดสินใจละทิ้งสนามรบ ถอยกลับสู่เขตปลอดภัยของค่ายจูปิเตอร์ทันที

รางวัลกิจวัตร

• EXP +20
• เกียรติยศ +30
• ความกล้าหาญ +20
• ดีนาเรียส +8
• ป้ายเกียรติยศ{JP} +1

รางวัลปราบอสุรกายครั้งแรก

• ตื่นรู้ +4 • 2 จากฮาร์ปี + 2 จากก็อบลิน
• หลักฐานการต่อสู้

Moneka HONOR

วันที่ 14 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลาบ่าย เวลา 15.00 น. เป็นต้นไป ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์

อากาศภายในอุโมงค์คัลลีคอตต์เย็นกว่าที่เอสต้าคิดไว้ เสียงรถแล่นสวนทางสะท้อนก้องไปตามผนังหิน เธอก้าวลงจากรถรับส่งของค่ายที่พามาส่งถึงหน้าทางเข้า จุดซึ่งทหารโรมันสองนายในชุดเกราะเต็มยศยืนเฝ้าทางอยู่ใต้ป้ายหินสลักคำว่า CAMP JUPITER ACCESS TUNNEL และนั่นเองที่เธอเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนพิงรถม้ารูปทรงประหลาดอยู่ เขาโบกมือทักทายก่อนจะเดินเข้ามา “เฮ้ คุณบลอสซัมใช่ไหม?” เขาพูดด้วยรอยยิ้มเปิดกว้าง เสียงทุ้มแต่ฟังดูเป็นมิตร “ผมยาซาน รุ่นพี่กองร้อยที่สอง ยินดีด้วยนะที่ได้เป็นเซนจูเรี่ยนคนใหม่”

เอสต้าที่ต้องรักษาภาพลักษณ์ของโมนีก้าเอาไว้ก็ยิ้มกลับอย่างสุภาพ “ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่ยาซาน”

ยาซานพยักหน้าช้า ๆ ก่อนชี้นิ้วไปทางรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ด้านหลังเขา “วันนี้เราจะใช้เจ้านี่ฝึกกัน ซีซ่าร์ แม็กซิมัส รุ่นล่าสุดของค่าย คุณโชคดีนะที่ได้ขับรุ่นนี้ก่อนใคร”

เอสต้าหันไปตามที่เขาชี้ แล้วแทบอยากกรีดร้องออกมาดัง ๆ ทันที รถม้าที่อยู่ตรงหน้าคือความผสมระหว่างรถม้าสมัยซีซาร์กับรถยนต์ไฟฟ้าขนาดเล็กที่เหมือนถูกออกแบบโดยใครสักคนที่เมาไวน์ตั้งแต่เช้า ตัวถังไม้โอ๊คขัดเงาเป็นมัน หลังคาผ้าใบพับครึ่งเหมือนรถชมวิวในสวนสัตว์ ล้อเหล็กกลมโตประดับขอบทองระยิบระยับ ส่วนไฟหน้ารูปตาแหลม ๆ เรืองแสงสีฟ้าเหมือนหุ่นยนต์จากยุคอวกาศ

พระแม่เซเรส... ใครออกแบบรถม้าคนแก่หลงยุคคันนี้วะ เอสต้าบ่นในใจแทบจะหลุดออกมาดัง ๆ ใบหน้าเธอยังคงยิ้มบางแต่สายตาแทบลั่น “โอ้ พระเจ้า มันคือ… เอ่อ ? …ความงามแบบคลาสสิกสินะคะ” เธอฝืนพูดเสียงสูงอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่เคยทำมา

ยาซานหัวเราะ “ใช่เลย รุ่นนี้มีระบบเวทป้องกันครบ วิ่งได้ร้อยกิโลต่อชั่วโมง มีแผนที่วิเศษติดตั้งด้วยนะครับ ขับง่ายมาก”

ขับง่ายแต่หน้าไม่กล้าขับออกนอกอุโมงค์แน่ ถ้าใครเห็นฉันอยู่บนเจ้านี่คงคิดว่าฉันหนีมาจากพิพิธภัณฑ์แน่ ๆ ไอ้เหี้ย โคตรบัดซบ โมนีก้าเธอจะต้องเสียใจที่ฉันต้องบากหน้ามาขับของพรรค์นี้…เพื่ออะไรกันวะ! เธอสบถในใจอีกรอบอย่างมีรสชาติ ก่อนจะคลี่ยิ้มตอบกลับราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยาซานไม่ทันสังเกตสีหน้าของเอสต้าแม้แต่น้อย เขายังคงยืนอธิบายอย่างใจเย็น “ก่อนเริ่ม ผมจะสอนเรื่องสำคัญที่สุดก่อนเลย กฎหมายจราจรของซานฟรานซิสโก” เอสต้าพยักหน้าช้า ๆ ตอบรับอีกฝ่ายพลางสูดลมหายใจลึก 

เอาล่ะ เอสต้า ใส่โหมดนางเอกแบบโมนีก้าเข้าไว้ อย่าเผลอพูดคำว่า ‘ไอ้รถหน้าโง่สุดเสร่อ’ ออกไปเชียว

“ได้ค่ะ รุ่นพี่” เธอตอบด้วยรอยยิ้มละไม มือจับชายกระโปรงชุดบอดี้สูทเหมือนคนเรียบร้อย แต่ภายในใจกลับร้องตะโกนสุดเสียงว่า 
ถ้าฉันต้องขับเจ้ารถม้าเสร่อคันนี้ต่อหน้าใครอีก ฉันจะต้องห้ามตัวเองไม่ให้เผามันทิ้งด้วยพลังแห่งความอับอายชัว ๆ!

ยาซานไม่รู้เลยว่ารุ่นน้องสาวหน้าตาเรียบร้อยตรงหน้ากำลังด่ารถม้าของค่ายด้วยระดับพลังอารมณ์เทียบเท่าภูเขาไฟวิซูเวียส เขาเพียงยิ้มอ่อน “เซนจูเรี่ยนบลอสซัม พร้อมจะเรียนบทแรกแล้วหรือยัง?”
“แน่นอนค่ะ” เอสต้าตอบทั้งที่รอยยิ้มยังค้างอยู่ แต่แววตาเทาเงินสะท้อนแสงไฟในอุโมงค์อย่างเย็นเฉียบราวกับกำลังคิดในใจว่า ฉันจะเอาตัวรอดจากคาบสอบนี้ยังไงดีวะเนี่ย...

หลังจากนั้นยาซานยืนพิงซีซ่าร์ แม็กซิมัส รถม้าสุดเสร่อในสายตาเธอ มือถือเอกสารเล่มบางสีน้ำเงินขนาดพอดีฝ่ามือ บนปกเขียนว่า California Driver Handbook (DMV) ตัวโตชัดเจน เขาพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและเป็นระบบราวกับกำลังสอนนักเรียนในห้องเรียน “ก่อนอื่นเลยนะครับ เนื่องจากซานฟรานซิสโกอยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย กฎหมายหลักทั้งหมดจะเป็นไปตาม California Vehicle Code หรือ CVC” เขาเริ่มอธิบายพลางพลิกคู่มือในมือ “และก็จะมีข้อบังคับเพิ่มเติมเฉพาะของเมืองที่ดูแลโดย San Francisco Municipal Transportation Agency หรือ SFMTA”

เอสต้าทำหน้าพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาเทาเงินกะพริบขณะพยายามจดจำคำย่อทั้งหมดอย่างทุลักทุเล ทั้งที่ในหัวกำลังคิดว่า ชื่อแต่ละอันนี่เหมือนรหัสลับของพวกเอฟบีไอมากกว่ากฎหมายจราจรอีกนะคุณรุ่นพี่

“ข้อสำคัญที่สุดคือกฎ Pedestrian Right-of-Way คนเดินเท้ามีสิทธิ์ไปก่อนเสมอ” ยาซานพูดต่อพร้อมยกนิ้วชี้ขึ้น “ไม่ว่าจะอยู่บนทางม้าลายที่มีเครื่องหมายหรือไม่มีเครื่องหมายก็ตาม คุณต้องหยุดรถหลังเส้นกำหนด หรือหลังทางม้าลาย เพื่อให้ทางคนเดินเท้าได้เดินก่อนทุกครั้ง”

เอสต้ายกคิ้วขึ้นนิด “ถ้ามันไม่มีเส้นล่ะคะ?”

“คุณก็ต้องเดาเอาจากสัญชาตญาณครับ” ยาซานตอบอย่างจริงจังแต่แววตาแฝงขบขำเล็กน้อย “แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะครับ ถ้าไม่หยุดคุณอาจได้โดนใบปรับได้เลย”

“ดีค่ะ ฉันจะจำไว้… ด้วยใจที่ไม่อยากเสียเงินค่าปรับ” เอสต้าตอบยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ในใจอยากกลอกตาใส่

“ส่วนต่อมา เขตโรงเรียนจำกัดความเร็วที่ 15 ถึง 25 ไมล์ต่อชั่วโมง โดยเฉพาะเมื่อมีเด็กอยู่ข้างนอกหรือกำลังข้ามถนน เขตที่อยู่อาศัยหรือธุรกิจโดยทั่วไปจำกัดที่ 20 ถึง 30 ไมล์ต่อชั่วโมง และทางหลวงสูงสุดที่ 45” เอสต้าพยักหน้าอีกครั้งอย่างเชื่อง ๆ แต่ในใจเริ่มตะโกน โอเคค่ะ ฉันจะไม่แตะคันเร่งเลยก็ได้ แค่ขอให้ได้ขับไอ้รถไม้โง่ ๆ นี่ให้ถึงจุดหมายโดยไม่ตกถนนก็พอแล้ว!

เมื่อเขาพูดถึงเรื่องการจอดรถ เขาก็ยิ้มบาง “อย่าจอดใกล้ทางม้าลายเกิน 20 ฟุตนะครับ เพื่อให้คนอื่นมองเห็นคนเดินเท้าได้ง่าย และถ้าจอดบนเนิน คุณต้องหันล้อให้ชิดขอบทางเสมอ เผื่อเบรกมือหลุด... อ้อ แล้วจำไว้ สีแดงห้ามจอด สีเหลืองสำหรับขนของ สีน้ำเงินให้เฉพาะคนพิการเท่านั้นนะครับ”

เอสต้าหัวเราะเบา ๆ “ค่ะ ฉันจะไม่ขับไปจอดใกล้สีรุ้งแน่นอน”

ยาซานหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนจะยื่นคู่มือ DMV ให้เธอ “อ่านไว้บ้างนะครับ ถึงจะดูน่าเบื่อ แต่ช่วยให้คุณไม่โดนปรับกลางทางแน่ ๆ”
“แน่นอนค่ะ รุ่นพี่” เอสต้ารับคู่มือด้วยมือข้างหนึ่ง แต่สายตาเธอเหลือบมองเจ้ารถแม็กซิมัสอีกครั้งอย่างไม่ไว้ใจ โอเค หนังสือกฎหมายว่าด้วยการขับรถนี่อาจมีสาระมากกว่าเจ้ารถม้าเสร่อคันนี้อีกนะ

“ก่อนจะเริ่มขับ ผมอยากให้คุณเช็กสภาพรถก่อน” ยาซานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาเดินวนรอบรถ พลางชี้ทีละส่วน “ตรวจสอบของเหลวเชื้อเพลิงของรถให้ดี น้ำมันเครื่อง น้ำหล่อเย็น ตรวจลมยางกับสภาพดอกยาง เช็กระบบไฟสัญญาณและระบบพรางตาว่าทำงานปกติไหม” เอสต้าก้มมองรถแล้วพึมพำเบา ๆ “โอเค ตรวจเช็ก... เหมือนกำลังจะขึ้นขี่สัตว์ในตำนานมากกว่ารถเสียอีกค่ะ… ดูละเอียดอ่อนเนอะ”

“ดีครับ งั้นเริ่มเลย” ยาซานยิ้ม เขายืนพิงรถดูเธออย่างใจเย็น แต่ในหัวกลับคิดแผนเล็ก ๆ เขาแอบเอื้อมมือไปถอดสายหัวเทียนออกหนึ่งเส้นอย่างแนบเนียนก่อนหน้าที่เอสต้าจะเริ่มเสียอีกจะเริ่ม เพื่อดูว่าเซนจูเรี่ยนใหม่จะสังเกตเห็นหรือไม่

เอสต้าเดินวนรอบรถซีซ่าร์ แม็กซิมัสอย่างเสียไม่ได้ ทั้งที่ในใจอยากหัวเราะออกมาเต็มเสียง เธอสาบานได้ว่านี่ไม่ใช่รถแต่คือคณะละครสัตว์ติดล้อมากกว่า แถมยังทำจากไม้โอ๊คแท้ ๆ ที่ส่งกลิ่นยางไม้หอมฟุ้งเหมือนเฟอร์นิเจอร์ในบ้านคุณยายเสียด้วย เธอถอนหายใจแล้วมองยาซานที่ยืนพิงข้างรถอย่างใจเย็น มือไขว้หลังราวกับครูฝึกขับรถผู้เคร่งครัดในทุกระเบียบ เอสต้าจึงจำใจต้องทำตัวเป็นนักเรียนดีตัวอย่างสักครั้ง “ตรวจสอบของเหลวพวกเชื้อเพลิงน้ำมันหล่อลื่นอะไรงี้ก่อนสินะ…” เธอบ่นพึมพำเบา ๆ แล้วก้มเปิดฝากระโปรงไม้โอ๊คขึ้นทันที ความร้อนอ่อน ๆ ลอยออกมาพร้อมกลิ่นเหล็กและน้ำมัน เธอยื่นมือไปหยิบแท่งวัดน้ำมันเครื่องออกมา มันเป็นแท่งทองเหลืองที่สลักตราค่ายจูปิเตอร์ไว้ปลายด้าม หรูหราจนแทบอยากปาใส่กำแพง เธอดึงขึ้นมาดู แผ่นโลหะสะท้อนแสงสีอำพันของน้ำมันอย่างพอดี “อืม... น้ำมันเครื่องอยู่ในระดับ โอเค ผ่าน” เธอพูดพลางใช้ผ้าชามัวร์เช็ดปลายแท่งแบบคนที่พยายามทำตัวให้ดูรู้เรื่องที่สุด

จากนั้นเธอก้มไปดูถังน้ำหล่อเย็นใสแจ๋วที่มีไอน้ำควันเบา ๆ ลอยขึ้น “น้ำหล่อเย็น... ยังเต็ม แถมสีเขียวมะนาวสดใสเหมือนเครื่องดื่มที่ฉันอยากกินมากกว่า” เธอบ่นพึมพำอีกที ก่อนจะปิดฝาและเดินไปฝั่งข้างล้อ เอสต้าก้มลง ตรวจเช็คลมยางทีละล้อ เสียง ปึ้ด ๆ ดังจากวาล์วขณะใช้นิ้วแตะเบา ๆ “โอเค ลมไม่อ่อน ดอกยางยังลึกดี” เธอพูดเหมือนช่างมืออาชีพ แต่ในใจกลับคิดว่า ดีนะไม่ต้องเอาเหรียญห้าสตางค์มาเสียบวัดเหมือนที่ช่างในโลกมนุษย์ชอบทำ ไม่งั้นฉันคงเผ่นแล้ว

เมื่อเช็คล้อครบทั้งสี่เอสต้าก็ตรงไปยังแผงหน้ารถ ด้านหน้ามีแผงไฟแกะสลักลวดลายทองแดง เธอยื่นมือไปหมุนสวิตช์ทดสอบระบบไฟสัญญาณ ไฟหน้า LED รูปตาแหลมสว่างขึ้นแวบเดียวก่อนจะกะพริบ ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก แสงสีฟ้าอ่อน ๆ ส่องสะท้อนบนผนังอุโมงค์ “ไฟหน้าใช้ได้... ไฟเลี้ยวขวา ซ้าย... โอเค” เธอพูดขณะกะพริบไฟจนแสบตา ต่อมาเธอกดปุ่มระบบพรางตา เสียงวืดแผ่วดังขึ้นก่อนละอองไอเวทมนตร์จะพ่นออกมาอย่างบางเบา รอบรถกลายเป็นหมอกจางสีเงินที่ห่อหุ้มไว้ชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปในอากาศ “ว้าว... อย่างกับกล้องควันในหนังสายลับ อย่างน้อยฟังก์ชันนี้ยังดูเท่กว่าหน้าตารถหน่อยละกัน” เอสต้าหัวเราะในคอขำ ๆ 

เอสต้าปิดระบบตรวจสอบทั้งหมด ก่อนจะหันมามองยาซานด้วยรอยยิ้มเรียบง่ายที่แฝงความซุกซน “เรียบร้อยค่ะ รุ่นพี่ ทุกระบบทำงานปกติ”

“เยี่ยมมาก” ยาซานตอบกลับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แต่ในจังหวะนั้นเอง เนตรแห่งฟีบี้ของเอสต้าก็พลันเรืองแสงทองจางในม่านตา ราวกับแสงจันทร์ต้องผิวน้ำ และในแสงนั้นเธอมองทะลุผ่านความเรียบสงบของยาซาน เห็นคลื่นไหวของเจตนาเล็กน้อยที่แฝงอยู่ในรอยยิ้มของเขา

อ๋อ... อย่างนี้นี่เองสินะ เธอยังยืนยิ้มอยู่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจกลับหัวเราะเบา ๆ คิดจะลองกันใช่ไหม รุ่นพี่ขี้แกล้ง? แทนที่จะขึ้นไปสตาร์ทรถ เอสต้ากลับหมุนตัวอย่างเฉียบคม เดินอ้อมไปทางด้านหน้า เปิดฝากระโปรงไม้โอ๊คขึ้นอีกครั้งโดยไม่พูดสักคำ

ยาซานขมวดคิ้วนิด ๆ “มีอะไรหรือครับ?”

“ไม่มีค่ะ แค่จะ... ตรวจซ้ำให้แน่ใจ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ดวงตาสีเทาเงินสะท้อนประกายทองแผ่วราวกับรู้ทันโลกทั้งใบ เธอก้มลงมองเครื่องยนต์ สายไฟระโยงระยางสะท้อนแสงพลังเวทอ่อน ๆ และใช่ มุมหนึ่งของกล่องจุดระเบิด มีขั้วโลหะที่ว่างเปล่า เธอเห็นปลายสายหัวเทียนหนึ่งเส้นถูกถอดออกอย่างตั้งใจวางซ่อนในเงาใต้คานไม้ “อืม...” ริมฝีปากเธอยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบพึมพำเสียงเบา “เล่นเกมแบบนี้เหรอ…”

เอสต้าเอื้อมมือไปหยิบสายขึ้นมา แล้วเสียบกลับเข้าที่อย่างแม่นยำโดยไม่ลังเล เกราะแสงขาวนวลบางเบาที่ห่อหุ้มกายเธอเรืองแสงนิด ๆ เหมือนกระจกสะท้อนเจตนาซ่อนเร้นของคนอื่นให้กระเด้งกลับไปโดยอัตโนมัติ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น เพราะมันจางราวกับเพียงแค่เงาแสงจากไฟในอุโมงค์ พอปิดฝากระโปรง เธอก็ลูบไม้เบา ๆ แล้วหันกลับไปหาเขาด้วยใบหน้าสงบนิ่งราวน้ำในทะเลสาบ “เรียบร้อยค่ะ รุ่นพี่ ตอนนี้มันจะสตาร์ทได้แน่นอนแล้ว”

ยาซานเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาแอบมีประกายตะลึง “คุณ... ตรวจเจอได้ยังไง?”

“สัญชาตญาณของคนช่างสังเกตค่ะ” เธอตอบง่าย ๆ พร้อมรอยยิ้มละไม แต่ในแววตากลับมีแสงทองริบหรี่ลุกวาบอยู่เพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะดับลงราวไม่เคยมี

ยาซานหัวเราะเบา ๆ “ผมเริ่มเชื่อแล้วว่าค่ายนี้ได้คนพิเศษมาจริง ๆ”

“แหม...” เอสต้าหัวเราะในลำคอ พลางก้าวขึ้นรถ “อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ รุ่นพี่ เดี๋ยวฉันจะเขิน อีกอย่างทุกคนล้วนเป็นคนพิเศษนะคะไม่ใช่แค่ฉัน”

เมื่อมือเธอแตะพวงมาลัยแล้วขึ้นรถให้เรียบร้อยคาดเข็มขัดนิรภัย แสงพลังงานไหลผ่านรอยสลักทองกลางคอนโซล รถซีซ่าร์ แม็กซิมัสสั่นเบา ๆ เสียงเครื่องยนต์คำรามนุ่มดังก้องทั่วอุโมงค์ “เห็นไหมคะ?” เธอพูดเสียงหวานแต่แฝงรอยเย้า “ถ้าจะทดสอบใคร คราวหน้าอย่าลืมเช็กให้แน่ก่อนนะคะเพราะว่าอาจจะไม่เนียนก็ได้ อิอิ”

ยาซานยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเป็นรอยยิ้มที่มีทั้งความประทับใจและความขำ “รับไว้พิจารณาครับ เซนจูเรี่ยนบลอสซัม” แอสต้าส่งยิ้มตอบ แววตาเจิดจ้าด้วยแสงจาง ๆ ของดวงจันทร์ในยามพลบค่ำในดวงตา ราวกับแสงนั้นกำลังหัวเราะกับเขาเงียบ ๆ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าถูกอ่านทะลุหัวใจตั้งแต่แรก

[NPC-85] ยาซาน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +10

(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)

รออนุมัติผ่านถึงจะได้ไปต่อ