[ทิศตะวันตกจากบ้านใหญ่] อะเมซอนคาเฟ่

Cooper HEROES

14/07/2025 13.30 น. - 14.00 น.

บทที่ 71

กลิ่นหอมของกาแฟผสมกลิ่นอบเชยโชยออกมาจากประตูไม้บานใหญ่ของร้านอเมซอนคาเฟ่ เรียกสติคูเปอร์ให้กลับมาจากการเดินหลบแดดมาเรื่อยเปื่อยพร้อมกล่องใส่สินสงครามในเป้ใบเล็กที่ดูธรรมดาเกินกว่าจะมีของขลังอยู่ในนั้น

เขายืนมองป้ายร้านอยู่พักหนึ่ง เหมือนลังเลว่าเข้าไปแล้วต้องสั่งอะไรไหมถึงจะไม่ดูแปลก หรือสั่งแต่น้ำเปล่าจะโดนชาวเผ่าอะเมซอนตามล้างตามเช็ดหรือเปล่า ท้ายที่สุดก็เลือกจะเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเลนัก เพราะในหัวคิดแค่ประโยคเดียว

“เจอรุ่นพี่คนไหนก่อน รายงานคนนั้นแหละ”

เสียงเปิดประตูดังแผ่วก่อนร่างสูงจะก้าวเข้ามาในร้าน ดวงตาสีเทากวาดมองทั่วทั้งพื้นที่ไม่นานนักก็สะดุดกับเงาร่างคุ้นตาที่นั่งอยู่มุมด้านในของร้าน  ชายหนุ่มผมสีดำขลับ รูปร่างกำยำที่เหมือนหลุดออกมาจากโปสเตอร์แคมเปญ 'อย่าให้เหล่าอสูรนอนหลับสบาย' ของค่ายฮาล์ฟบลัด (ซึ่งไม่มีอยู่จริงแต่อย่างใด)

คูเปอร์รู้จักเขาแค่ในระดับที่เคยคุยกันใน Nectar Network ครั้งเดียว ไม่ได้สนิท แต่พอรู้ว่าอีกฝ่ายคือใครและไม่ต้องเดาว่าควรรายงานกับใคร

เขาสูดหายใจเล็กน้อยให้พอรู้สึกมั่นใจขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้โต๊ะของรุ่นพี่บุตรแห่งแอรีส แล้วหยุดยืนตรงระดับสายตา

“เอ่อ สวัสดีครับ... พี่เลเวอเรทท์ใช่ไหมครับ?” คูเปอร์เอ่ยสุภาพ แม้จะพยายามให้เสียงฟังดูมั่นใจ แต่โทนก็ยังมีความเป็นคนเพิ่งรอดตายจากเขาสัตว์ประหลาดชัดๆ

อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสีฟ้าคมสบมาอย่างนิ่งสงบเหมือนคนที่อ่านใจได้ตั้งแต่ประโยคแรกยังไม่จบ

คูเปอร์รีบพูดต่อ “ผมชื่อคูเปอร์ครับ… อยู่บ้านอะธีน่า” เขาเบรกคำไว้ทัน "เอ่อ บ้านเดียวกับรุ่นพี่แอนนาเบ็ธน่ะครับ ผมพอดีเพิ่งรับภารกิจจากกระดานงานหน้าบ้านใหญ่ ภารกิจสำรวจแนวป่าด้านตะวันออก เลยตั้งใจมารายงานไว้ตรงนี้เลยครับ เผื่อรุ่นพี่จะต้องส่งต่อข้อมูล"

เลเวอร์พยักหน้าเบาๆ ขยับตัวนิดหนึ่งแต่ยังไม่พูดอะไร สีหน้าท่าทางสงบนิ่งเหมือนคนกำลังวิเคราะห์ว่าเด็กคนนี้โกหกหรือเปล่า ก่อนที่น้ำเสียงเรียบลึกจะเปล่งออกมา

“แล้วไปเจออะไรบ้าง”

คูเปอร์ขยับเก้าอี้นั่งลงอย่างมีมารยาท วางหอกพาดข้างโต๊ะอย่างระวัง แล้วเริ่มเล่ารายละเอียด

“จากที่สำรวจมา ผมเข้าไปในแนวป่าตะวันออก ตรงช่วงพิกัดที่มีรายงานน่ะครับ เดินตามแนวเขตรั้ว ไม่ลึกเกินไป จะเรียกว่ากึ่งสำรวจกึ่งลอบเร้นก็คงไม่ผิด เพราะมันเงียบเกินกว่าที่ควรจะเป็น”

เขาหยุดนิดหนึ่ง คล้ายทบทวนรายละเอียดที่ตัวเองเจอ ก่อนจะเอ่ยต่อ “แล้วผมก็เจอกับ... มิโนทอร์ครับ ตัวหนึ่ง”

แววตาของเลเวอร์เปลี่ยนเล็กน้อย เหมือนเขาเก็บข้อมูลทุกคำอย่างแม่นยำไม่ต่างจากนักวิเคราะห์

“ขนาดใหญ่ ระดับแรงปะทะค่อนข้างหนักมาก แสดงอาการก้าวร้าวทันทีที่เจอ ไม่มีท่าทีลังเลว่าจะหลบหรือถอย ผมเลยเลือกจะรับมือโดยตรง”

เขาเว้นจังหวะ ไม่ได้พูดด้วยท่าทางโอ้อวด เพียงแค่เล่าให้ตรงตามความจริง

“ผมใช้หอกกรีกเป็นหลักครับ เลือกโจมตีที่จุดเชื่อมระหว่างกล้ามเนื้อกับข้อต่อ เจาะเข้าไปได้ลึกพอสมควร สุดท้ายจัดการได้ครับ ร่างมันสลายเหมือนสัตว์ประหลาดทั่วไป เหลือแค่...” คูเปอร์เลื่อนเป้ลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้เปิดให้ดู “...ของบางอย่างเป็นสินสงครามครับ”

เลเวอร์นิ่งไปชั่วครู่ ราวกับกำลังตัดสินอะไรในหัว ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบอะไรบางอย่างจากกระเป๋าข้างตัว

“สิบดรักม่า กับชุดดูแลอาวุธ” เขาวางของไว้บนโต๊ะ เสียงวางเบาๆ แต่มั่นคง

“ทำได้ดี” รุ่นพี่บุตรแห่งแอรีสพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะหยิบแก้วเครื่องดื่มของตัวเองมาดื่มต่อด้วยสีหน้าเย็นเฉย

คูเปอร์รับของมาอย่างสุภาพ “ขอบคุณมากครับ ผมจะนำไปใช้ให้คุ้มค่าแน่นอน”

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ หยิบหอกกลับไปสะพายไหล่ ขยับเป้ให้กระชับก่อนจะกล่าวลา

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติม เดี๋ยวผมจดรายงานไว้ให้”

เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งเมื่อร่างสูงเดินออกจากร้าน คาเฟ่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟและความเย็นของแอร์ ขณะที่คูเปอร์ออกไปเผชิญแสงแดดด้านนอก พร้อมกับดรักม่าในกระเป๋า และหอกที่เพิ่งใช้แทงหัววัวมา

"งานต่อไปหวังว่าจะเจออะไรที่ไม่มีกลิ่นคาวนะ..." เขาบ่นกับตัวเองเบา ๆ ขณะก้าวออกไปอย่างไม่เร่งรีบ

เพราะไม่ว่าอะไรจะรออยู่ข้างหน้า อย่างน้อยตอนนี้... เขาพร้อมแล้วอีกหนึ่งขั้น

เสร็จสิ้นภารกิจ - ภารกิจสำรวจพื้นที่อันตรายใกล้ค่าย

รางวัลตอบแทน

เครดิต:+20 EXP+10 ดรักม่า +30 ความกล้าหาญ (หากสู้สังหารมันเลย) +2 STR (หากสู้สังหารมันเลย)

ไอเท็ม:ชุดดูแลอาวุธ

ความสนิทสนม:+35 ความสนิทสนมกับเลเวอเรทท์

Nymeria HEROES

19-07-2025 05.00 AM

I want to be your everything little darling

ฟากฟ้ายังคงหลับใหลอยู่ในผ้าห่มผืนหนาของรัตติกาลแสงสาด มีเพียงแสงดาวที่ริบหรี่และลมยามเช้าตรู่ที่เย็นเยียบเท่านั้นที่เคลื่อนไหวอยู่ในค่ายฮาล์ฟบลัด ไนมีเรียเดินฝ่าความเงียบสงัดมายังคาเฟ่แอมะซอนที่ปิดให้บริการ แสงไฟสีนวลที่ลอดออกมาจากภายในคือสัญญาณเดียวที่บอกว่ามีคนรออยู่

เมื่อเจ้าของร่างอรชรก้าวเข้าไปข้างใน ภาพที่เห็นคือคริสโตเฟอร์ บราวน์ ที่นั่งอยู่ตามลำพังท่ามกลางโต๊ะเก้าอี้ที่ว่างเปล่า บนโต๊ะเบื้องหน้าของเขาไม่ได้มีถ้วยกาแฟ แต่กลับเป็นแฟ้มเอกสารปกแข็งสีดำที่เปิดค้างไว้ เขากำลังอ่านมันด้วยสมาธิที่แน่วแน่จนไม่ทันสังเกตเห็นการมาถึงของแขก

“นัดกันเช้าขนาดนี้ ไม่คิดว่ารุ่นพี่จะชอบตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นนะคะ” สุภาพสตรีลึกลับเอ่ยทักทายขึ้น ทำลายความเงียบในที่สุด

คริสเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร แววตาของเขาที่มองผ่านเลนส์แว่นตานั้นคมกริบและอ่านไม่ออก “ฉันไม่ชอบดูพระอาทิตย์ขึ้น” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ตามแบบฉบับ “แต่ฉันชอบอ่านรายงานที่น่าสนใจ โดยเฉพาะรายงานจากไฮด์ที่สรุปผลการฝึกของเธอค่อนข้างน่าประทับใจทีเดียว”

เขาปิดแฟ้มลงแล้วเลื่อนมันมาตรงหน้า “และนั่นก็ทำให้ฉันตัดสินใจได้ว่า การสอบปลายภาคของเธอ ไม่ควรจะจบลงแค่ในสนามยิงปืนของค่าย”

บุตรแห่งเฮเฟตัสหยิบเอกสารอีกชุดหนึ่งออกมา มันคือแฟ้มบางๆ ที่ไม่มีตราสัญลักษณ์ใดๆ เขาเปิดมันออก เผยให้เห็นรูปถ่ายของชายหญิงสี่คนที่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่รัฐบาลกลางในชุดสูทสีเข้ม “สี่คนนี้คือเจ้าหน้าที่พิเศษของ FBI ตอนนี้พวกเขาอยู่ในนิวยอร์ก แต่สำหรับสายตาของเรา” เขาหยุดไปชั่วครู่ ดวงตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของไนท์ “พวกเขาไม่ใช่คน”

ภาพในแฟ้มพลันบิดเบี้ยวไปชั่วขณะเมื่อม่านหมอกถูกกระชากออกด้วยสายเลือดแห่งเทพ รูปลักษณ์ของมนุษย์จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยโครงสร้างของโลหะสีดำด้านและดวงตาเลนส์สีแดงเพลิงที่เย็นเยียบ

“เดธแมชชีน” สตรีตาคมพึมพำชื่อของมันออกมา

“ถูกต้อง” คริสยืนยัน “พวกมันแฝงตัวอยู่ในองค์กรของมนุษย์มานานพอสมควร งานของเธอคือการ ‘ปลดประจำการ’ พวกเขาทั้งสี่คน แต่มีเงื่อนไข”

เขายกนิ้วชี้ขึ้นมา “ข้อแรก นี่คือการทดสอบวิชายิงปืน ดังนั้นเธอต้องใช้แค่ปืนพกที่ฉันเตรียมไว้ให้เท่านั้น อาวุธอื่นถือว่าสอบตกทันที”

เขากดรีโมทขนาดเล็กในมือ ทันใดนั้น แมลงปอโลหะตัวจิ๋วก็บินออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขาอย่างเงียบเชียบ มันบินวนรอบตัวเธอหนึ่งครั้งก่อนจะลอยนิ่งๆ อยู่กลางอากาศ “ตัวนี้จะตามเธอไปตลอด มันคือสายตาของฉัน”

“ข้อสอง” เขาพูดต่อ “งานนี้มีเวลาจำกัด และมีบททดสอบที่สำคัญกว่าการยิง นั่นคือการหลบซ่อน ทุกครั้งที่เธอจัดการเป้าหมายได้หนึ่งราย เธอจะต้องหายตัวไปให้สนิทเป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม ห้ามให้ใครพบเห็นหรือตรวจจับได้”

“ทำไมล่ะคะ” เจ้าของนัยน์ตาลึกลับถามอย่างสงสัย

“เพราะพวกมันแฝงตัวอยู่กับมนุษย์มานานเกินไป” คริสอธิบาย “รากของมันฝังลึกอยู่ในความทรงจำและบันทึกของโลกมนุษย์ การที่หมอกบังตาจะทำงานเพื่อลบตัวตนของพวกมันออกจากความเป็นจริงได้อย่างสมบูรณ์แบบนั้นต้องใช้เวลา และช่วงเวลาสองชั่วโมงนั้นคือช่วงที่เปราะบางที่สุด ถ้าเธอถูกจับได้ โลกมนุษย์อาจจะแตกตื่นเกินกว่าที่เราจะรับมือไหว”

เขาเลื่อนแฟ้มนั้นมาให้เธอ รายละเอียดของเป้าหมายแต่ละคนถูกบรรยายไว้อย่างกระชับแต่ชัดเจน

“เป้าหมายที่หนึ่ง: เจ้าหน้าที่มิเคลล่า พิกัดล่าสุดคือไทม์สแควร์ เธอชอบอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย มันทำให้เธอหาเป้าหมายได้ง่ายขึ้น”

“เป้าหมายที่สอง: เจ้าหน้าที่สโตน ปักหลักอยู่ที่หอดูดาวเฮย์เดน แพลเนทาเรียม ท่ามกลางดวงดาวจำลองนับล้านดวง”

“เป้าหมายที่สาม: เจ้าหน้าที่จอห์น โอวหยาง มักจะปรากฏตัวบนสะพานบรูคลินในช่วงที่การจราจรหนาแน่นที่สุด”

“และเป้าหมายสุดท้าย: เจ้าหน้าที่คอนเนอร์ ซ่อนตัวอยู่ในคลับใต้ดินย่านอีสต์วิลเลจที่ชื่อ Midnight Volumn”

"นี่คุณใช้ฉันช่วยปลดเกษียณเพื่อนร่วมงานรึเปล่า" ไนท์รับแฟ้มนั้นมาถือไว้ในมืออย่างเงียบงัน ดวงตาของเธอไล่อ่านรายละเอียดแต่ละบรรทัดอย่างรวดเร็ว ในใจไม่ได้มีความหวาดกลัว แต่กลับเป็นความท้าทายที่น่าตื่นเต้น

“เมื่อจัดการครบทั้งสี่คนแล้ว ให้กลับมารายงานตัวกับฉันที่ค่าย” คริสกล่าวสรุป ก่อนจะยื่นปืนพกสีดำด้านที่ถูกดัดแปลงเป็นพิเศษพร้อมกับแม็กกาซีนสำรองสองสามอันให้เธอ

เธอผู้นั้นรับอาวุธมา สวมมันเข้ากับซองปืนที่ข้างเอวอย่างคล่องแคล่ว แต่ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับ มือที่วาดเฮนน่าจนเต็มก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบดอกกุหลาบสีน้ำเงินเข้มที่เปล่งประกายจางๆ ออกมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าเขา

“ถือซะว่าเป็นค่ามัดจำก็แล้วกันค่ะ” ร่างอรชรกล่าวด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก “สอบเสร็จเมื่อไหร่ จะกลับมาให้ดอกที่เหลือ”

โดยไม่รอคำตอบ ร่างบางก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้บุตรแห่งเฮเฟตัสต้องนั่งมองดอกกุหลาบสีน้ำเงินดอกนั้นตามลำพังด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนและประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

สองเท้าของสตรีรอยยิ้มเรียบก้าวเดินไปตามทางที่มุ่งหน้าสู่เนินฮาล์ฟบลัด แสงแรกของรุ่งอรุณเริ่มทอแสงสีทองที่ขอบฟ้าแล้ว แต่สำหรับเธอ วันนี้ไม่ใช่การเริ่มต้นของวันใหม่ แต่มันคือการเริ่มต้นของการทดสอบที่อันตรายที่สุดเท่าที่เคยเผชิญมา

“สี่ศพในวันเดียวงั้นเหรอ” เสียงของคลาริสซ่าดังขึ้นในหัวอย่างเกียจคร้านแล้วแสยะยิ้มออกมา “ก็เป็นวิธีฆ่าเวลาที่น่าสนใจดีนี่”

******
รับการทดสอบยิงปืน I

[NPC-05] คริสโตเฟอร์ บราวน์

โบนัสความสัมพันธ์จากการพูดคุย +5 ผมมารับสอบคับ

มอบ ดอกกุหลาบสีน้ำเงิน +40 ความสัมพันธ์

กำไลมิตรประสาน : ทุกครั้งที่สนทนาคู่สนทนาจะรู้สึกถึงออร่าบางอย่างที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยและสนิทสนมกับคุณขึ้นเล็กน้อย ได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (เฉพาะรุ่นพี่และเพื่อนเท่านั้น)

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Nymeria HEROES

19-07-2025 13.45 AM

I want to be your everything little darling

การเดินทางกลับมายังค่ายฮาล์ฟบลัดในครั้งนี้ไม่ได้งดงามอย่างที่ควรจะเป็น ทันทีที่สองเท้าเหยียบพ้นเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ของเนินฮาล์ฟบลัด ระลอกคลื่นแห่งความคลื่นไส้ที่อัดอั้นมาตลอดทางก็ตีตื้นขึ้นมาอย่างรุนแรง โลกหมุนคว้างจนต้องทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นหญ้า ก่อนจะขย้อนมื้อเช้าที่ยังไม่ทันย่อยดีออกมาจนหมดไส้หมดพุงอยู่ข้างต้นสนของธาเลีย

“ฉันบอกแล้วว่าอย่าไปใช้บริการสามพี่น้องนั่นบ่อยนัก” เสียงของแคลร์ดังขึ้นในหัวอย่างสมน้ำหน้าเจือความห่วงใย “ต่อให้เป็นธิดาแห่งเวทมนตร์ก็เถอะ การเดินทางข้ามผ่านเส้นด้ายแห่งโชคชะตาบ่อยๆ มันไม่ใช่เรื่องดีต่อกระเพาะเลยนะ”

กว่าอาการจะดีขึ้นและร่างกายจะหยุดสั่นเทาจากการเดินทางที่ผิดธรรมชาติ ก็ล่วงเข้ายามบ่ายที่แสงแดดเริ่มอ่อนแรงลงแล้ว ร่างอรชรในสภาพที่ดูดีขึ้นเล็กน้อยนอนแผ่หราอยู่บนพื้นหญ้า มองท้องฟ้าสีครามที่ไร้ซึ่งเมฆหมอก สองชั่วโมงผ่านไปแล้ว โลกภายนอกคงลืมเลือนการมีอยู่ของเจ้าหน้าที่รัฐบาลกลางทั้งสี่คนไปอย่างสมบูรณ์ ม่านหมอกได้ทำหน้าที่ของมันอย่างไม่มีที่ติ

เมื่อเรี่ยวแรงกลับคืนมาพอสมควร สองเท้าก็พาร่างบางเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่คุ้นเคย มุ่งหน้าไปยังคาเฟ่แอมะซอนที่ซึ่งการทดสอบครั้งนี้จะสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ โดรนแมลงปอตัวจิ๋วของคริสยังคงบินวนอยู่รอบตัวในระยะห่างๆ ราวกับเป็นพยานรู้เห็นในทุกการกระทำ

คริสโตเฟอร์ บราวน์ นั่งรออยู่แล้วที่โต๊ะประจำตัวของเขา บนโต๊ะตรงหน้าคือแท็บเล็ตที่กำลังฉายภาพวิดีโอจากโดรนที่บันทึกไว้ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเมื่อมีคนเดินเข้ามา ราวกับรับรู้ได้ถึงการมาถึงอยู่แล้ว

“หวังว่าผลประกอบการวันนี้จะน่าพอใจนะคะ รุ่นพี่” สุภาพสตรีลึกลับเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก ทำลายความเงียบระหว่างพวกเขา

บุตรแห่งเฮเฟตัสเงยหน้าขึ้นจากจอ แววตาของเขาที่มองผ่านเลนส์แว่นตานั้นเฉียบคมแต่แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาเพียงชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไป “ก็น่าพอใจ” เขาตอบเสียงเรียบ “แต่ก็มีบางจุดที่ให้เป็นห่วง”

ร่างบางเดินไปสั่งทาโก้เนื้อสองสามชิ้นมาวางไว้ตรงหน้าเขา ก่อนจะเริ่มกระบวนการส่งรายงานผลอย่างเป็นทางการ “เริ่มต้นจากละครฉากใหญ่ในห้องน้ำของร้านสเต็ก ต่อเนื่องไปยังความมืดมิดของหอดูดาว ไปจนถึงฉากแอ็กชันฟอร์มยักษ์กลางสะพานบรูคลิน และปิดท้ายด้วยการปลิดชีพเป้าหมายสุดท้ายในตรอกเหม็นอับหลังคลับใต้ดิน” เจ้าของรอยยิ้มงามเล่ารายละเอียดการจัดการเป้าหมายแต่ละคนโดยสังเขป ไม่ได้เน้นไปที่ความโหดร้าย แต่เน้นไปที่กลยุทธ์และการพลิกแพลงสถานการณ์

คริสโตเฟอร์พยักหน้ารับเป็นระยะๆ ขณะที่เคี้ยวทาโก้ไปอย่างช้าๆ เขาฟังอย่างตั้งใจ ไม่ได้ขัดจังหวะเลยแม้แต่ครั้งเดียว ดวงตาของเขายังคงจ้องมองมาอย่างประเมินผล

“ฉันยอมรับในความสามารถในการเอาตัวรอดและการใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ของเธอ” เขากล่าวหลังจากที่เธอเล่าจบ “กลวิธีที่เธอใช้มันเหนือกว่าที่ฉันคาดไว้ และการตัดสินใจในเสี้ยววินาทีก็ทำได้ดีมาก ในฐานะศิษย์รุ่นน้องคนแรกที่ฉันเป็นคนทดสอบด้วยตัวเอง เธอทำได้ดีเกินคาดในการพลิกสถานการณ์และวางแผนสังหารก่อนจะหลบหนีอย่างเป็นระบบด้วยตัวคนเดียว”

คำชมนั้นทำให้หัวใจที่เคยหนักอึ้งพองฟูขึ้นมาเล็กน้อย แต่คริสก็พูดต่อทันที

“ถึงอย่างนั้น” น้ำเสียงของเขากลับมาจริงจังอีกครั้ง “เธอก็ยังมีจุดที่ต้องระวัง เธอยังพึ่งพาสภาพแวดล้อมและโชคมากเกินไป การเปิดฉากบนสะพานบรูคลินมันเสี่ยงเกินความจำเป็น ถ้าพลาดขึ้นมานิดเดียว ทุกอย่างจะพังไม่เป็นท่า และที่สำคัญที่สุด ถ้าเธอเจอเป้าหมายที่ไม่ได้เมาค้างเหมือนเจ้าหน้าที่คอนเนอร์ หรือไม่ได้ถูกดึงความสนใจไปจากสิ่งอื่นก่อน เธอาจจะไม่มีโอกาสได้ใช้สมองเลยด้วยซ้ำ”

เขาแนะนำด้วยความเป็นมืออาชีพของสายลับ CIA ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง มันคือคำแนะนำที่มาจากประสบการณ์จริง ไม่ใช่จากตำราเรียน

“แต่โดยรวม” เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก “เธอผ่านการทดสอบ”

คำพูดสั้นๆ นั้นมีความหมายยิ่งกว่าคำชมใดๆ ทั้งสิ้น มันคือการยอมรับจากคนที่เธอเคารพในฝีมือ

“แล้วเจอกันในคลาสปืนขั้นสูง” เขากล่าวทิ้งท้าย “แต่คราวนี้ จะไม่มีการออมมือให้แล้วนะ คุณเฮนลาดิส”

********

[NPC-05] คริสโตเฟอร์ บราวน์

โบนัสความสัมพันธ์จากการพูดคุย +5 ผมส่งสอบคับ

มอบ ทาโก้ +20 ความสัมพันธ์

กำไลมิตรประสาน : ทุกครั้งที่สนทนาคู่สนทนาจะรู้สึกถึงออร่าบางอย่างที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยและสนิทสนมกับคุณขึ้นเล็กน้อย ได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (เฉพาะรุ่นพี่และเพื่อนเท่านั้น)

การกำจัดเป้าหมาย 1 2 3 4

รางวัลผ่านการทดสอบ: +40 EXP, +3 ป้ายเกียรติยศ, +1 Point และ ปลดทักษะยิงปืน

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Nymeria HEROES

20-07-2025 07.10 AM

I want to be your everything little darling

 ม่านรัตติกาลที่เคยหนักอึ้งและเต็มไปด้วยคำพยากรณ์แห่งวันสิ้นโลก ได้ถูกชะล้างออกไปด้วยการนอนหลับที่ลึกและยาวนานอย่างแท้จริง ไนมีเรียตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน ร่างกายที่เคยอ่อนล้าและเจ็บปวดจากการทดสอบอันต่อเนื่อง บัดนี้กลับมาเปี่ยมไปด้วยพลังงานอีกครั้ง แต่ในความเงียบสงบของยามเช้า ห้วงคำนึงกลับยังคงวนเวียนอยู่กับถ้อยคำแห่งโชคชะตาที่ถูกหยิบยื่นมาให้

การพูดคุยกับลีโอและคาลิปโซ่เมื่อวานนี้จบลงด้วยข้อตกลงที่ชัดเจน ภารกิจระดับมหากาพย์เช่นนี้ต้องใช้เวลาในการเตรียมตัวอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์เต็ม พวกเขาจะไปปลุกชีพและตระเตรียมเฟสตัส มังกรจักรกลให้พร้อมสำหรับการเดินทางข้ามทวีป ส่วนตัวเธอก็ต้องใช้เวลาในการรวบรวมข้อมูล, เตรียมเสบียง, และที่สำคัญที่สุดคือเตรียมใจ

“อะไรกันเนี่ย เพิ่งจะรับบทผู้กอบกู้จักรวาลไปเมื่อวาน วันนี้ต้องลดขั้นไปเป็นพนักงานกำจัดสัตว์รบกวนตามตลาดนัดแล้วเหรอ” เสียงของคลาริสซ่าดังขึ้นอย่างเกียจคร้าน ขณะที่ร่างอรชรกำลังวิ่งจ๊อกกิ้งไปตามทางเดินที่ชื้นแฉะไปด้วยน้ำค้างยามเช้า “โชคชะตาช่างเล่นตลกกับเธอเสียจริงนะ สาวน้อย”

“มันคือการฝึกฝน.... ให้ตัวเองไม่โดนปิดจ๊อบไวนัก” ร่างทรงเสน่ห์ตอบกลับในใจ พลางสูดอากาศบริสุทธิ์ของค่ายเข้าไปเต็มปอด “ยิ่งแข็งแกร่งเท่าไหร่ โอกาสรอดก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”

ขณะที่กำลังวิ่งผ่านลานกว้างนั้นเอง เด็กสาวคนหนึ่งจากเคบินไอริสก็วิ่งเข้ามาหาอย่างกระหืดกระหอบ บนใบหน้าของหล่อนมีประกายสีรุ้งจางๆ ปรากฏขึ้นชั่ววูบ “พี่ไนมีเรียคะ! พี่เคธี่ฝากมาบอกว่าให้ไปพบที่ลานยิงธนูหน่อยค่ะ เหมือนจะมีเรื่องด่วน”

เจ้าของนัยน์ตาลึกลับพยักหน้ารับคำขอบคุณ ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าไปยังลานยิงธนูทันที

ที่นั่น เคธี่ เฟย์ ในชุดทะมัดทะแมงกำลังยืนรออยู่แล้ว รอยยิ้มของหล่อนยังคงสดใสราวกับดวงอาทิตย์ยามเช้าเช่นเคย แต่ในแววตานั้นกลับมีความจริงจังแฝงอยู่

“นึกว่าเธอจะนอนซมไปอีกหลายวันซะอีก” ธิดาแห่งอพอลโล่เอ่ยทักทาย “ดีเลยที่มา เพราะฉันมีการทดสอบรอบสุดท้ายสำหรับเธอพอดี”

หล่อนยื่นกระบอกใส่ลูกธนูที่ทำจากไม้สีเข้มให้กับมือที่วาดเฮนน่าจนเต็ม มันดูเรียบง่าย แต่กลับมีน้ำหนักมากกว่าที่คิด “ในนี้มีลูกธนูสามสิบดอก” เคธี่อธิบาย “และนั่นคือทั้งหมดที่เธอมีสำหรับภารกิจนี้”

“ภารกิจอะไรคะ”

“มีรายงานว่ามีก็อบลินกลุ่มหนึ่งไปสร้างรังอยู่ที่ตลาดนัดลองไอส์แลนด์” ผู้เป็นอาจารย์กล่าวต่อ “งานของเธอคือการจัดการพวกมันให้หมด โดยใช้ลูกธนูที่มีอยู่ให้พอดีที่สุด กลับมาแล้วรายงานให้ฉันฟังด้วยว่าเธอวางแผนจัดการทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดนั่นยังไง อ้อ แล้วก็อย่าลืมแวะไปที่โรงตีเหล็ก หาซื้อคันธนูดีๆ ที่เหมาะกับเธอสักคันด้วยล่ะ คันฝึกซ้อมนี่มันไม่เหมาะกับงานภาคสนามหรอก”

มันคือบททดสอบที่ไม่ใช่แค่ฝีมือ แต่ยังวัดกึ๋นในการวางแผนและความเยือกเย็นภายใต้ความกดดันอีกด้วย

สตรีตาคมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ สะพายกระบอกธนูขึ้นบ่าอย่างคล่องแคล่ว แต่ก่อนที่จะหันหลังกลับ ก็ได้ล้วงหยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋า มันคือล็อกเก็ตรูปหัวใจสีเงินเล็กๆ ที่ดูเรียบง่ายแต่กลับสลักลวดลายของดอกกุหลาบไว้อย่างงดงาม

“นี่ค่ะ” ว่าที่แม่มดสาวยื่นมันให้กับเพื่อนสาวคนสนิท “เครื่องรางนำโชค”

เคธี่รับมันมาอย่างงุนงง “ให้ฉันเหรอ เพื่ออะไร?”

แววตาของผู้ให้ของขวัญอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “อีกไม่นานฉันต้องออกเดินทางไปทำภารกิจ ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่ อาจจะนานมาก” น้ำเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “เก็บไว้นะคะ เผื่อว่าโชคของฉันจะแบ่งไปให้พี่ได้บ้าง”

ธิดาแห่งอพอลโล่สัมผัสได้ถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดนั้น หล่อนกำล็อกเก็ตในมือไว้แน่นด้วยความรู้สึกที่ทั้งห่วงใยและภาคภูมิใจ “ดูแลตัวเองให้ดีนะไนท์ แล้วกลับมาเล่าให้ฉันฟังด้วยว่าเธอไปเจออะไรมาบ้าง”

เจ้าของรอยยิ้มงามเพียงแค่ยิ้มรับบางๆ เป็นคำตอบ ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและน้ำหนักของโชคชะตาที่กำลังรอคอยอยู่เบื้องหน้า

******
รับการทดสอบ ธนู I

ให้ล็อกเก็ตรูปหัวใจ [NPC-09] เคธี่ เฟย์ +20 ความสนิทสนม

โบนัสความสัมพันธ์จากการพูดคุย +5

กำไลมิตรประสาน : ทุกครั้งที่สนทนาคู่สนทนาจะรู้สึกถึงออร่าบางอย่างที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยและสนิทสนมกับคุณขึ้นเล็กน้อย ได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (เฉพาะรุ่นพี่และเพื่อนเท่านั้น)

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Nymeria HEROES

20-07-2025 10.40 AM

I want to be your everything little darling

แสงแดดยามสายที่สาดส่องเข้ามาในคาเฟ่แอมะซอนให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด มันคือโลกคนละใบกับตลาดนัดที่เพิ่งจะนองเลือดไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน กลิ่นกาแฟคั่วสดและเสียงพึมพำของบทสนทนาที่ลอยอยู่ในอากาศคือบทเพลงแห่งความสงบสุขที่หาได้ยากยิ่ง

เคธี่ เฟย์ นั่งรออยู่แล้วที่โต๊ะมุมหนึ่งที่อาบไล้ไปด้วยแสงแดดอ่อนๆ หล่อนไม่ได้อยู่เฉยๆ แต่กำลังใช้ผ้านุ่มขัดเช็ดคันธนูไม้สีอ่อนของตนเองอย่างทะนุถนอม ราวกับมันเป็นของล้ำค่าที่สุดในชีวิต

“ดูเหมือนว่าครูฝึกจะทำงานหนักกว่านักเรียนซะอีกนะคะ” เสียงเรียบๆ เอ่ยทักทายขึ้นจากด้านหลัง

ธิดาแห่งอพอลโล่เงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใส “ก็ต้องเตรียมพร้อมสำหรับบทเรียนขั้นสูงอยู่เสมอไง” หล่อนตอบอย่างอารมณ์ดี “แล้วนักเรียนของฉันล่ะ เป็นยังไงบ้าง ผลประกอบการน่าพอใจรึเปล่า”

แทนคำตอบ ร่างบางกลับเดินไปที่เคาน์เตอร์แล้วสั่งกรีกโยเกิร์ตเนื้อเนียนราดด้วยน้ำผึ้งสีทองและถั่ววอลนัทหนึ่งถ้วย ก่อนจะนำมาวางไว้ตรงหน้าครูฝึกคนเก่ง “ของว่างสำหรับผู้ฟังที่ดีค่ะ”

“แหม ช่างรู้ใจจริงๆ” เคธี่ยิ้มกว้างขึ้นอีก รับถ้วยโยเกิร์ตมาแล้วตักเข้าปากคำหนึ่ง “เอาล่ะ เล่ามาได้เลย ฉันพร้อมฟังแล้ว”

“มันไม่ใช่แค่การยิงธนู” สตรีตาคมเริ่มต้นบทสรุปของตนเอง พลางทิ้งตัวลงนั่งตรงข้าม “แต่เป็นการบริหารความเสี่ยงและความรอบคอบค่ะ”

“ตอนแรกฉันคิดจะลอบจัดการทีละตัวจากระยะไกล แต่ตลาดนัดมันวุ่นวายเกินไป มีเป้าหมายพลเรือนที่เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา มันเสี่ยงที่จะพลาดไปโดนคนอื่น” น้ำเสียงนั้นราบเรียบและเต็มไปด้วยการวิเคราะห์ “ฉันเลยเปลี่ยนแผน สร้างความโกลาหลขึ้นมาเองซะเลย การพังซุ้มปาลูกโป่งทำให้พวกก็อบลินแตกตื่น และดึงความสนใจของมนุษย์ไปจากฉัน”

“จากนั้นก็แค่รอเก็บเกี่ยว” เคธี่กล่าวต่ออย่างเข้าใจ

“ประมาณนั้นค่ะ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด” เจ้าของรอยยิ้มงามอธิบายต่อ “ฉันไม่ได้ยิงสุ่มสี่สุ่มห้า แต่จะเลือกเป้าหมายที่อยู่ใกล้ที่สุด หรือเป้าหมายที่กำลังจะทำร้ายคนอื่นก่อน และทุกครั้งที่ยิง ฉันจะคำนวณวิถีกระสุนเผื่อไว้สำหรับการเก็บลูกธนูกลับคืนมาด้วย”

“บางครั้งที่สถานการณ์บังคับให้ต้องสู้ในระยะประชิด ฉันก็ใช้ลูกธนูของพวกมันเองเป็นอาวุธ หรือไม่ก็กระชากลูกธนูของฉันออกมาจากร่างที่กำลังจะสลายแล้วใช้ยิงซ้ำทันที มันอาจจะดูโหดร้าย แต่สงครามไม่มีที่ว่างสำหรับความลังเล และทรัพยากรทุกชิ้นมีค่า”

“ส่วนเจ้าพวกพัควัดจิกับแจ็คคาโลป” ร่างอรชรถอนหายใจเบาๆ “นั่นคือบทเรียนเรื่องตัวแปรที่ไม่คาดฝัน มันทำให้ฉันต้องใช้ลูกธนูไปทั้งหมดสิบแปดดอกสำหรับสิบหกเป้าหมาย มากกว่าที่คำนวณไว้ในตอนแรกไปเล็กน้อย”

เคธี่ฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้ารับเป็นระยะๆ แววตาของหล่อนเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด “สุดยอดไปเลยไนท์ เธอไม่ได้แค่ทำตามคำสั่ง แต่ยังคิดวิเคราะห์และปรับเปลี่ยนแผนตามสถานการณ์ได้อย่างน่าทึ่ง นั่นคือคุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของนักธนูชั้นยอด”

“แต่ก็ยังมีจุดที่ต้องปรับปรุง” ธิดาแห่งเทพแห่งแสงสว่างกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงของครูฝึก “ถ้าเธอไม่สามารถเก็บลูกธนูกลับมาได้ล่ะ หรือถ้าลูกธนูของเธอเป็นแบบพิเศษที่สลายไปพร้อมกับร่างของอสูรล่ะ การเรียนรู้ที่จะสร้างลูกธนูฉุกเฉินขึ้นมาเองจากสิ่งของรอบตัวคือทักษะต่อไปที่เธอต้องเรียนรู้”

“แต่สำหรับวันนี้” หล่อนยิ้มกว้าง “เธอผ่านการทดสอบวิชาธนูพื้นฐานแล้วอย่างเป็นทางการ ยินดีด้วยนะ”

ความรู้สึกโล่งอกอย่างแท้จริงแผ่ซ่านเข้ามาในใจเป็นครั้งแรกของวัน

“และนั่นก็หมายความว่า เธอพร้อมสำหรับคลาสธนูขั้นสูงแล้ว” เคธี่กล่าวพลางขยิบตาให้ “ฉันจะรอเจอเธอนะ”

“แน่นอน” ไนท์ตอบรับทันที “ฉันชอบพวกเอลฟ์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และตามตำนานที่เคยอ่านมา พวกเขามักจะเป็นสุดยอดนักธนูเสมอ”

บทสนทนาเงียบไปชั่วครู่ เคธี่มองล็อกเก็ตรูปหัวใจที่ห้อยอยู่ที่คอของตนเอง แววตาของหล่อนอ่อนโยนลง “เรื่องภารกิจใหญ่ของเธอ ฉันได้ยินจากไครอนแล้ว” หล่อนกล่าวเสียงเบา “ดูแลตัวเองให้ดีนะ ไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไรก็ตาม ขอให้แสงของพ่อฉันนำทางและคุ้มครองเธอ”

คือคำอวยพรที่จริงใจที่สุด และมันก็มีความหมายมากกว่าชัยชนะใดๆ ที่ได้รับมาในวันนี้เสียอีก

******

ให้โยเกิร์ต [NPC-09] เคธี่ เฟย์ +20 ความสนิทสนม

โบนัสความสัมพันธ์จากการพูดคุย +5 ผมส่งสอบคับ

กำไลมิตรประสาน : ทุกครั้งที่สนทนาคู่สนทนาจะรู้สึกถึงออร่าบางอย่างที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยและสนิทสนมกับคุณขึ้นเล็กน้อย ได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (เฉพาะรุ่นพี่และเพื่อนเท่านั้น)

ทำเควสผ่านมีโบนัสมั้ย?

รางวัลผ่านการทดสอบ: +40 EXP, +3 ป้ายเกียรติยศ, +1 Point และ ทักษะยิงธนู
@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Parida BELIEVER

ค่ายฮาล์ฟบลัด

วันที่: 3 กันยายน 2025 

บันทึกลึกลับ ของ บุตรีเฮคาที ฉบับที่ 26

เนื้อหาโรลเพลย์: 

    หลังจากที่ทีน่า แซนโดวาลพาภริดา อารยภักดีเทวราช หรือ ริดา เดินชมร้าน 7-11 ทั่วค่ายฮาล์ฟบลัดแล้ว ริดาก็ยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ดวงตาเป็นประกายด้วยความทึ่งที่ได้เห็นร้านสะดวกซื้อที่อัดแน่นไปด้วยขนม เครื่องดื่ม และของใช้สารพัดชนิดอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่ในค่ายแห่งนี้

​ทีน่าหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางตื่นตาตื่นใจของริดา ก่อนจะยิ้มบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความสนุกสนาน “ยังไม่หมดแค่นี้นะ ริดา… สถานที่ต่อไปที่ฉันจะพาเธอไปเป็นที่โปรดของพวกเด็กโตในค่ายเลยล่ะ”

     ​ริดาเอียงคอถามอย่างสงสัย “ที่โปรด… ที่ไหนกันคะ? เป็นอีกที่หนึ่งที่มีของกินอร่อย ๆ หรือเปล่า?”

​     “ถูกต้องเลย!” ทีน่าหัวเราะคิกพลางขยิบตาให้ “ร้านกาแฟที่เพิ่งมาเปิดสาขาในค่ายไม่นานมานี้ รับรองว่าเธอจะต้องชอบแน่นอน”

     ​เมื่อได้ยินคำว่าร้านกาแฟ ริดาก็ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากด้วยความตื่นเต้น “โอ้โห! ถึงขนาดมีร้านกาแฟแบบนี้ในค่ายเลยเหรอคะ? แบบนี้เวลาพักผ่อนก็คงสบายเลยสิ”

     ​ทีน่ายิ้มและพาริดาเดินต่อไปตามทางหินที่ทอดยาวเข้าสู่พื้นที่ตอนในของค่าย ระหว่างทางมีสายลมพัดอ่อน ๆ พาเอากลิ่นหอมของดอกไม้และต้นไม้โดยรอบมาสัมผัสปลายจมูก ทำให้ริดารู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก

     ​ไม่นานนัก ทั้งสองก็เดินมาถึงพื้นที่ร่มรื่นซึ่งถูกโอบล้อมด้วยต้นไม้เขียวขจีสูงใหญ่ แสงแดดลอดผ่านกิ่งก้านลงมาสร้างลวดลายสวยงามบนพื้นดิน เสียงน้ำจากน้ำพุเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ใกล้ ๆ ช่วยเพิ่มความสดชื่นให้แก่บรรยากาศ

​ตรงกลางพื้นที่นั้นคืออาคารของ คาเฟ่อเมซอน ที่เพิ่งเปิดใหม่ ตัวร้านถูกออกแบบในสไตล์โมเดิร์นร่วมสมัย ผสมผสานกับเสน่ห์แบบธรรมชาติที่เข้ากับค่ายได้อย่างลงตัว ผนังด้านหนึ่งทำจากกระจกใส เผยให้เห็นภายในร้านที่อบอุ่น โต๊ะและเก้าอี้ไม้จัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟลอยอบอวลออกมาจากประตูที่เปิดกว้างต้อนรับลูกค้า

    ​ริดาเผลออุทานออกมาอย่างตื่นตะลึง “ที่นี่…สวยมากเลยค่ะ บรรยากาศร่มรื่นจริง ๆ”

       ​“คาเฟ่นี้เป็นเหมือนโอเอซิสสำหรับเหล่าลูกครึ่งเทพเลยล่ะ” ทีน่าพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ “ไม่ว่าจะเหนื่อยจากการฝึกซ้อมหรือต้องการที่พักผ่อน ทุกคนก็จะมาที่นี่กันทั้งนั้น”

​     ทีน่าชี้ไปยังป้ายไม้ที่แขวนอยู่ด้านข้างประตู ป้ายเมนูเขียนข้อความไว้อย่างสวยงามและโดดเด่น: “กาแฟสดอะเมซอน: มูลค่าแก้วละ 9 ดอลลาร์ทุกเมนู เพิ่มพลังงาน +25 จุด”

​     “ทุกเมนูที่นี่ราคาเท่ากันหมดเลย” ทีน่าอธิบายเพิ่มเติมด้วยรอยยิ้ม “และที่พิเศษก็คือ เมื่อดื่มแล้วจะช่วยเพิ่มพลังงานได้ถึง 25 จุด เหมาะสำหรับพวกเราที่ต้องใช้พลังงานมาก ๆ ในการฝึกและต่อสู้”

    ​ริดาหัวเราะเบา ๆ อย่างมีความสุข “แบบนี้ถ้าได้ดื่มสักแก้วก่อนออกไปทำภารกิจ ก็คงจะกระปรี้กระเปร่าเลยสินะคะ”

     ​ทันใดนั้น ประตูไม้บานใหญ่ของคาเฟ่ก็ค่อย ๆ เปิดออก และหญิงสาวร่างสูงสง่าก้าวออกมาด้วยท่วงท่าที่สงบและมั่นคง เธอสวมผ้ากันเปื้อนสีเขียวเข้มเข้ากับบรรยากาศรอบร้าน ใบหน้าคมเข้ม แววตาดูสุขุมเยือกเย็น แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจมองข้ามได้

​     ทีน่าโน้มตัวเล็กน้อยกระซิบกับริดา “นั่นแหละ… ซาบริน่า โคล์ว เจ้าของร้าน เธอเป็นคนอเมซอนแท้ ไม่ใช่ลูกครึ่งเทพเหมือนพวกเรา เธอได้รับเลือกให้มาดูแลร้านนี้หลังจากที่เผ่าอเมซอนเป็นพันธมิตรกับค่าย”

       ​ซาบริน่าเดินเข้ามาใกล้ทั้งสองอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงต้อนรับ น้ำเสียงของเธอเรียบแต่แฝงไปด้วยความมั่นคง “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่คาเฟ่อเมซอนของเรา”

      ​ริดาก้าวถอยหลังไปเพียงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงออร่าอันทรงพลังของหญิงสาวตรงหน้า แต่ก็รีบยกมือขึ้นทักทายอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ ฉันริดา… เพิ่งมาถึงค่ายวันนี้เองค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

       ​ซาบริน่ามองเธอด้วยสายตานิ่งสงบ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างเป็นมิตร “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน หวังว่าที่นี่จะเป็นที่พักผ่อนของเธอเวลาเหน็ดเหนื่อยนะ”

​ทีน่าหัวเราะเบา ๆ พลางดันประตูให้ริดาเข้าไปข้างใน “ไปกันเถอะ ริดา เธอต้องลองชิมกาแฟของที่นี่สักแก้ว รับรองว่าจะติดใจ”

     ​เมื่อเข้าไปในร้าน ริดาถึงกับตะลึงกับความงดงามด้านใน โต๊ะไม้เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ผนังตกแต่งด้วยภาพวาดของป่าอเมซอนและสัญลักษณ์โบราณของชนเผ่า กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วจนทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ราวกับได้หลุดเข้าไปในโลกอีกใบหนึ่ง บรรยากาศร่มรื่นและสงบ ทำให้ริดารู้สึกว่าคาเฟ่นี้เป็นดั่งสถานที่แห่งการฟื้นฟูทั้งร่างกายและจิตใจจริง ๆ

รับรางวัล : +15 EXP

​

​

​

    ​

     ​

​.    

     ​

​

   

 

    ​

  

    

"ในความมืดมิดยังมีแสงนำทางผู้กล้าแห่งเฮคาที"

สถานที่: อเมซอนคาเฟ่|  หัวข้อ: การเดินทางจากร้านสะดวกซื้อสู่คาเฟ่

Xolotl HONOR

วันที่ 04 เดือน มกราคม ปี 2026

เวลาเช้า เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ คาเฟ่อะเมซอน

◀️┃▶️

บรรยากาศภายในร้าน Café Amazon สาขาค่ายฮาล์ฟบลัดถูกเซตอัพมาอย่างใส่ใจด้วยสไตล์โมเดิร์นที่ตัดกับความดิบของค่ายได้อย่างลงตัว ผนังกระจกใสเผยให้เห็นพรรณไม้สีเขียวขจีที่ถูกจัดแต่งไว้รอบด้านเพื่อให้ความรู้สึกร่มรื่นตามมาตรฐานของแบรนด์ กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดฟุ้งกระจายปะปนกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศที่คีอาร์โหยหา เด็กสาวในชุดโค้ตสีเทาเข้มเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์หินอ่อนขัดเงาที่ดูสะอาดตา เธอขยับแว่นทรงกลมบนดั้งจมูกเล็กน้อยด้วยท่าทีประหม่าซึ่งถูกปรุงแต่งมาอย่างดี แววตาที่อยู่หลังเลนส์กวาดมองพนักงานชาวอเมซอนด้วยรอยยิ้มที่ดูใสซื่อจนแทบจะเป็นมิตร

“สวัสดียามเช้านะคะ... ฉันขอสั่งเป็นแบล็กคอฟฟี่เย็น หวานน้อยมาก ๆ หนึ่งแก้วค่ะ”

น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและติดจะเกรงใจ ทว่าในใจกลับกำลังประเมินราคากาแฟแก้วละ 9 ดอลลาร์นี้อย่างรวดเร็ว มันแพงกว่าราคาข้างนอกเกือบเท่าตัว แต่ค่าพรีเมียมของระบบการขนส่งข้ามเขตแดนเวทมนตร์ก็ถือว่าสมเหตุสมผลสำหรับมูลค่าความสะดวก คีอาร์จ่ายธนบัตรด้วยมือที่เรียบเนียน ก่อนจะรับแก้วพลาสติกที่มีไอน้ำเกาะพราวมาถือไว้ ลิ้นแมวของเธอไม่สามารถรับของร้อนได้ และความเย็นของน้ำแข็งก็ช่วยให้สมองของเธอทำงานได้เฉียบคมขึ้น

เธอเลือกที่นั่งในมุมที่ลับตาที่สุดแต่สามารถมองเห็นทางเข้าออกได้ชัดเจน คีอาร์วางแท็บเล็ตส่วนตัวลงบนโต๊ะข้างแก้วกาแฟ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนกับกรอบแว่นขณะที่เธอเริ่มเปิดไฟล์ข้อมูลของทรัพยากรบุคคลที่เธอรวบรวมไว้ผ่านการสังเกตการณ์ตลอดหลายเดือน

“เอาล่ะ... มาดูซิว่าใครจะมาเป็นจิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายในระบบนี้”

นิ้วเรียวเลื่อนผ่านรูปของลิเลียน่า ไทเลอร์ เป็นคนแรก คีอาร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี ลิเลียน่าเก่งเกินไป ในกลุ่มไม่จำเป็นต้องมีนักวางแผนสองคน การมีลูกอะธีน่าที่ฉลาดและช่างสังเกตจะทำให้หน้ากากสาวน้อยใสซื่อของเธอหลุดได้ง่ายที่สุด เธอคือตัวอันตรายต่อความลับของคีอาร์ ไม่สมควรดึงมาร่วมกลุ่มเป็นอย่างยิ่ง

ต่อมาคือ ไฮรี่ และ แจสเปอร์ มือของคีอาร์ถือแก้วดูดกาแฟเข้าปากเบา ๆ สัมผัสความขมเย็นเยียบที่ปลุกสติ ไฮรี่มีอาการคลุ้มคลั่งเมื่อเห็นไฟ ซึ่งในภารกิจมักมีตัวแปรเรื่องไฟเสมอ การพาระเบิดเวลาที่พร้อมทำงานทุกเมื่อไปด้วยคือการบริหารความเสี่ยงที่โง่เขลาที่สุด ส่วนแจสเปอร์... ความซื่อบื้อของเขาจะทำให้แผนงานล่าช้า แม้เขาจะอึดแต่เธอไม่ต้องการหมาซามอยมาวิ่งเล่นขวางหูขวางตาในควิเบคแน่นอน

สำหรับทิฟฟานี คราว คีอาร์นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ข้อดีที่สุดคือเธอเป็นชาวแคนาดา การเดินทางเข้าควิเบคจะราบรื่นขึ้นประมาณ 40% และความเจ้าระเบียบของเธอจะช่วยรักษามาตรฐานของแผนงานได้ดี ทว่าความหยิ่งยโสของลูกไดโอนีซุสอาจทำให้การชี้นำของคีอาร์ทำได้ยากเกินไป

ลงทุนสูงแต่กำไรไม่แน่นอน เธอเขียนหมายเหตุไว้สั้น ๆ ก่อนจะเลื่อนไปยังรูปสุดท้าย

รูบี้ ซู

ดวงตาของคีอาร์เป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่งใต้แสงไฟในร้าน นี่คือตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุด เอมีเลียคือความแรง คีอาร์คือสมอง แต่ทั้งคู่ขาดความพริ้วไหวและเทคนิคเฉพาะทาง รูบี้ที่มีทักษะยิมนาสติกและวูซูจะช่วยอุดช่องโหว่เรื่องการต่อสู้ในพื้นที่จำกัดได้ดีเยี่ยม ที่สำคัญคือรูบี้เป็นมืออาชีพ คีอาร์ชอบคนเจ้าระเบียบเพราะมันคาดเดาพฤติกรรมได้ง่าย รูบี้จะไม่ทำอะไรนอกเหนือหน้าที่ และจะไม่มาวุ่นวายเรื่องส่วนตัวหรือพยายามปลอบใจใคร ซึ่งตรงกับความต้องการของเธออย่างที่สุด

“และที่ยอดเยี่ยมกว่านั้น...” คีอาร์เหยียดยิ้มบางที่มุมปากขณะจ้องไปที่ระดับเลเวลของรูบี้ “เธอจะมองคนพึ่งมาแบบฉันเป็นแค่อากาศธาตุ ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ดิฉันต้องการ ยิ่งเธอไม่สนใจฉัน ฉันยิ่งทำงานเบื้องหลังได้สะดวกขึ้น”

คีอาร์ปิดหน้าจอโทรศัพทผ์ลงช้า ๆ ก่อนจะหยิบลูกอมเพลย์มอร์กลิ่นแตงโมขึ้นมาแกะเข้าปาก รสหวานเย็นของเมนทอลกระจายฟุ้งในลมหายใจ ความเย็นจากแอร์กาแฟเย็นในมือ และความเงียบสงบในมุมร้านอเมซอนทำให้เธอรู้สึกว่าตอนนี้ทุกอย่างยังอยู่ภายใต้การควบคุม เธอลุกขึ้นยืนปรับปกเสื้อโค้ตให้เข้าที่ และตรวจสอบความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายตามโทนสีที่จัดระเบียบไว้ เธอต้องบากหน้าไปหาเด็กสาวที่หยิ่งที่สุดในบ้านแอรีสเพื่อให้งานนี้สำเร็จ... และคีอาร์รู้วิธีที่จะแสดงบทบาทรุ่นน้องที่น่าสงสารให้แนบเนียนที่สุด

“ไปกันเถอะ... ไปทำสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดกัน” เธอก้าวเท้าออกจากร้าน กลิ่นเมนทอลแตงโมลอยจาง ๆ ทิ้งไว้เบื้องหลังขณะที่เธอมุ่งหน้าไปยังลานฝึกด้วยฝีเท้าที่สม่ำเสมอและมั่นคง

Mackenzie BELIEVER

Mackenzie Claude Lincoln

- Son of Hecate / Cabin 20 -

116. สารพันข่าวสาร (อีกครั้ง) ในคาเฟ่อเมซอน

            -02.02.2026 / 03:09PM-

            วันนี้แมคเคนซีเปลี่ยนบรรยากาศจากการนั่งอ่านหนังสือในห้องนอนส่วนตัวมานอกสถานที่บ้าง คาเฟ่อเมซอนประจำค่ายฮาล์ฟบลัดยามบ่ายวันจันทร์ยังไม่ค่อยมีลูกค้าเข้ามาใช้บริการมากนัก บรรยากาศในร้านจึงค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงพนักงานทำเครื่องดื่มและกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วลอยอบอวลอยู่ทั่วร้านเพียงเท่านั้น

            การอ่านเคสกรณีศึกษาของบริษัทชั้นนำ ไม่ว่าจะเป็นในด้านการบริหาร หรือการแก้ปัญหาต่าง ๆ ค่อนข้างใช้สมาธิเป็นอย่างมาก นอกจากจะต้องศึกษากลยุทธของเหล่าผู้บริหารที่ชาญฉลาดและเต็มไปด้วยไหวพริบแล้ว เขายังต้องเขียนแสดงความคิดเห็นของตนเอง วิเคราะห์จุดเด่น จุดด้อย วิธีการรับมือและแก้ไข รวมถึงนำเสนอโมเดลธุรกิจโดยผ่านมุมมองของตนเองอีกด้วย

            ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลนี้ แมคเคนซีต้องสรุปให้เสร็จก่อนที่จะเข้าคลาสเรียนออนไลน์แบบถ่ายทอดสดวันนี้ตอนหกโมงเย็น

.

.

            “เฮ้ออออ เสร็จจนได้”

            หลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งมานานนับชั่วโมง ในที่สุดหนุ่มอังกฤษก็สรุปทุกอย่างออกมาจนเสร็จเรียบร้อย เขาวางปากกาลงแล้วยืดแขนขึ้นสุดบิดกายไปมาให้คลายความเมื่อยล้า ก่อนจะหยิบแก้วโกโก้เย็นที่ตอนนี้น้ำแข็งละลายหมดแล้วมาดูดต่อโดยไม่สนรสชาติอันจืดชืดของมัน

            นาฬิกาบนหน้าจอสมาร์ทโฟนบอกเวลาบ่ายสามโมง เขายังพอมีเวลานั่งอ้อยอิ่งอยู่ที่นี่อีกหน่อยก่อนจะไปรับประทานมื้อเย็นที่โรงอาหารของค่ายกับบุตรเจ้าสมุทรผู้เป็นคนรักที่นัดกันไว้ตอนสี่โมงเย็น

            แมคเคนซีหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมากดรหัสปลดล็อค จากนั้นก็เข้าไปอ่านข่าว Olympus Insider เพื่อฆ่าเวลา ซึ่งก็ยังคงอยู่ที่การตามอ่านข่าวย้อนหลังเช่นเดิม

            เริ่มจากข่าวของ ‘เอโลอิส เพจ’ ธิดาแห่งเทพนักประดิษฐ์ประจำค่ายที่ไปคอมเม้นต์ในเน็คทาร์ของ ‘แคลรีส’ รุ่นพี่จากบ้านแอรีส จากนั้นเธอก็โดนเรียกไปที่ป่าต้องห้ามแล้วโดนเข้าคอร์สฝึกโหดเป็นเวลาสองชั่วโมง ซึ่งแมคเคนซีเองก็ไม่แน่ใจว่าควรระบุสถานะความสัมพันธ์ของทั้งสองบ้านนี้ว่าอย่างไรดี

            “เรียกว่ารักกันดี ตีกันตายได้ไหมนะ”

            ‘อย่างน้อยก็ขออย่าให้เหล่าลูก ๆ ถึงขั้นเกลียดชังกันเหมือนรุ่นพ่อก็พอ’

            เขาคิดขณะที่ปัดหน้าจอลงเพื่ออ่านข่าวต่อไป มันคือข่าวปรากฏการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นหลังจากที่โลกได้ช่วงเวลากลางคืนกลับคืนมาไม่นาน อยู่ ๆ พื้นที่ใกล้แหล่งน้ำก็เริ่มมีหมอกสีเขียวปกคลุม สภาพจิตใจของผู้คนละแวกนั้นเต็มไปด้วยความบอบช้ำและอ่อนแออย่างหาสาเหตุที่แท้จริงไม่ได้ บ้างก็ว่าเป็นเพราะยังปรับตัวกับเวลากลางคืนที่หายไปกว่าสี่ร้อยวันไม่ได้ แต่เหล่าเดมิก็อดในค่ายกลับลือกันว่านี่คือผลกระทบจาก ‘เสียงกระซิบจากคธูลู’

            “คธูลู…?”

            แมคเคนซีมุ่นคิ้วเล็กน้อยขณะอ่านชื่อที่เป็นภาษาไม่คุ้นปาก เขาเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ดีนเล่าให้ฟังมาก่อนตอนไปทำภารกิจชิงตรีศูล นอกจากความลำบากตรากตรำที่คนรักของเขาต้องเผชิญแล้ว สภาพจิตใจของดีนในตอนนั้นก็ถือว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาจึงลองปัดหน้าจอเพื่อหาอ่านข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้เพิ่มเติม

            ซึ่งข่าวที่พอเป็นเบาะแสของเรื่องนี้ได้คือ ‘ชายฝั่งทะเลลองไอแลนด์และแหล่งน้ำสำคัญที่กลายเป็นสีเขียวมรกต’ พร้อมกลิ่นเหม็นเขียวที่รุนแรง แต่ผู้เชี่ยวชาญทางด้านชีววิทยากลับบอกว่าเป็นเพียงปรากฏการณ์สาหร่ายทะเลลอยมาสะสมที่ชายฝั่งและตามแหล่งน้ำเพียงเท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้ดีนก็เพิ่งเล่าให้เขาฟังหลังจากที่ไปคุยกับเดม่อนมาว่าแท้จริงแล้วมันคือ ‘การตื่นขึ้นของอสุรกายแห่งบรรพกาล’ ต่างหาก

            นอกจากหมอกสีเขียวและน้ำเปลี่ยนเป็นสีมรกตแล้ว คธูลูยังทำให้เกิดพายุฤดูหนาวในอเมริกาอีกด้วย บางพื้นที่ถึงกับอุณหภูมิ -45 องศาเลยทีเดียว จนชาวเมืองต้องพากันไปกักตุนอาหารไว้เป็นการใหญ่ สำหรับมหาวิทยาลัยของแมคเคนซีเองก็มีประกาศยกเลิกการเรียนการสอนในบางรายวิชา บ้างก็เปลี่ยนมาเป็นคลาสเรียนออนไลน์แทน ซึ่งไม่มีผลกระทบกับเขาที่เรียนหลักสูตรออนไลน์อยู่แล้ว

            สำหรับแมคเคนซีแล้วมันค่อนข้างน่าหวาดหวั่น หากอสุรกายตนนั้นคือตนเดียวกันกับที่ดีนเคยไปทำภารกิจมา ถ้าเช่นนั้นคนรักของเขาจะต้องกลายเป็นผู้แบกรับภารกิจนี้แบบต่อเนื่องหรือเปล่า แต่สุดท้ายแล้วกลับกลายเป็น 'เดม่อน' ที่เป็นผู้ได้รับคำพยากรณ์ให้ไปทำภารกิจนั้นแทน ซึ่งเขาก็หวังว่าชายหนุ่มจากบ้านอะโฟรไดท์และเพื่อนร่วมทีมภารกิจจะกลับมาถึงค่ายได้อย่างปลอดภัย

            “หืม…ได้ลงข่าวกับเขาด้วย?”

            เรียวคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นข่าวกระท่อมตนเองเกี่ยวกับการช่วย ‘จูลี่’ ที่กำลังหลับปุ๋ยลงมาจากสัญลักษณ์จันทร์เสี้ยวหน้ากระท่อม ซึ่งน้องชายร่วมมารดาของเขาก็ได้รับผลกระทบจากมิติเวลาที่บิดเบี้ยวจนหายตัวไปเช่นเดียวกันกับ ‘อีธาน ซาง’ แห่งกระท่อมเฮอร์มีสที่กลับมาช่วงสิ้นปี แถมอีกข่าวยังลงถึงกระทั่งรู้ว่าพวกเขาดูแลเด็กชายกันยังไงรวมไปถึงซุปอุ่น ๆ ถ้วยนั้นด้วย

            “ให้ตายสิ หรือว่าในกระท่อมของฉันจะมีผีคอยส่งข่าวให้เทพเฮอร์มีสจริง ๆ กันนะ แล้วทำไมสำนักข่าวเฮอร์มีสถึงชอบเขียนว่าจูลี่เป็นผู้หญิงอยู่เรื่อย”

            แมคเคนซีพึมพำติดตลกเรื่องผีในบ้าน แต่ก็นึกสงสัยว่าเทพแห่งการสื่อสารคงจำฝังหัวไปแล้วว่าน้องชายของเขาคนนี้เป็นผู้หญิง แม้ว่าเขาจะเคยแจ้งทางสำนักข่าวให้แก้ข้อมูลไปรอบนึงแล้วก็ตาม ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นคงป่วยการที่จะทักท้วง ชายหนุ่มถอนหายใจบาง ๆ พลางปัดหน้าจอลงอ่านข่าวต่อไป

            ”คุณเอมีเลียไปทำภารกิจมางั้นเหรอ“

            ข่าวต่อไปคือข่าวของรุ่นพี่ ‘เอมีเลีย’ ที่ออกไปทำภารกิจซึ่งไม่ใช่ภารกิจคำพยากรณ์กับ ‘คีอาร์ โซล็อตล์’ ธิดาแห่งเทพบอเรอัสที่ทราเวลเลอร์ ทาวเวอร์ เขาเคยได้ยินชื่อเด็กผู้หญิงคนนี้มาก่อนเมื่อตอนที่ดีนเล่าให้ฟังว่าจับฉลากได้ชื่อเธอในงานแลกของขวัญเทศกลาบรูมาเลียที่นิวโรม และเธอยังตกเป็นประเด็นกับเอมีเลียในบทสนทนากลางวงอาหารที่กระท่อมโพไซดอนเมื่องานเลี้ยงสิ้นปีด้วย แต่มาจนถึงตอนนี้แมคเคนซีก็ยังไม่เคยเห็นธิดาเทพบอเรอัสคนนั้นสักที

            ตึ๊งตึ่ง!

             เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกับป๊อบอัพแสดงข้อความที่คนรักใบหน้าละตินหล่อเหลาส่งมา

SWEETIE 🧡

Online

ที่รัก นายอยู่ไหน ฉันมารอที่โรงอาหารแล้วนะ

 

            ตามมาด้วยสติ๊กเกอร์กระต่ายสีเหลืองทำตาแป๋วแหววที่เจ้าตัวกำลังอินอยู่ในขณะนี้ ซึ่งแมคเคนซีก็คิดว่ามันน่ารักเหมาะกับแฟนเขาดี 

SWEETIE 🧡

Online

ที่รัก นายอยู่ไหน ฉันมารอที่โรงอาหารแล้วนะ

กำลังไป รอแป๊บนึงนะ

   

            หลังจากส่งข้อความตอบกลับแล้ว บุตรเทพีแห่งมนตราก็เก็บสมาร์ทโฟนเข้ากระเป๋ากางเกงพร้อมกับกวาดเอกสารรวมถึงเครื่องเขียนทุกอย่างรวบเข้ามาไว้ในอ้อมแขนเพียงข้างเดียว โดยไม่ลืมที่จะเก็บแก้วที่ยังมีโกโก้เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยไปทิ้งถังขยะให้เรียบร้อย ก่อนออกจากคาเฟ่อเมซอนตรงไปยังโรงอาหาร

อ่านข่าวใน Olympus Insider

1. 🔥จากโพสต์เดียวสู่สมรภูมิจริง! 💥🚫 'เอโลอิส' ทรุดกลางโคลนดูด 💥 'แคลรีส' เปลี่ยนรางวัลเป็นคอร์สนรก ⚡️ สั่งสอนรุ่นน้องปากแจ๋ว! 🛡️💢

2. 🌑 เจาะลึกภัยเงียบ: เมื่อรัตติกาลคืนกลับ แต่ "ความบ้าคลั่ง" เริ่มขยับในเงามืด! เสียงกระซิบจากคธูลูระลอกใหม่!

3. 🌊 วิกฤตการณ์ "สมุทรสีมรกต": คลื่นปริศนาย้อมชายฝั่งเป็นสีเขียวเน่าเฟะ มนุษย์แตกตื่น—ผู้เชี่ยวชาญชี้เป็นเพียงปรากฏการณ์สาหร่ายสะสม!

4. ⚡️ พ่อซุสสั่งลุย! บททดสอบ "อัสนีเย้ยฟ้า" ณ Travelers Tower: เมื่อมหาเทพยอมรับ "คู่หู" ผู้อยู่เคียงข้างธิดาเอมีเลีย!

5. 🌙 ช็อกทั้งกระท่อม! พบ 'จูลี่ เดรค' ถูกแขวนหลับปุ๋ยบนสัญลักษณ์พระจันทร์ เจ้าตัวมึนตึ้บ จำได้แค่ตกหลุมแล้วภาพตัด!

6. 🌑 สัญญาณแห่งความบ้าคลั่ง! เมื่อ "คธูลู" เริ่มขยับ... พายุฤดูหนาว "เฟิร์น" จ่อแช่แข็งอเมริกาด้วยอุณหภูมิ -45°C!

7. 🍲 ซุปครีมข้นแห่งความคิดถึง: พี่น้องกระท่อมเฮคาทีร่ายมนตร์แห่งความรัก รับขวัญ 'จูลี่ เดรค' กลับสู่อ้อมอกครอบครัวอย่างปลอดภัย

รวม 7 พ้อย

 

Dean HEROES

394

แชท กับ เทพ โบรวววว

               (THU) 26/02/2026 เวลา 10.00 - 15.00 น.

               วันพฤหัสบดีเป็นวันที่แมคเคนซีมีเรียนออนไลน์ตลอดทั้งวัน แต่จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกไปเสียทั้งหมดเพราะช่วงเช้าอีกฝ่ายจะเรียนผ่านการดูวิดีโอส่วนช่วงบ่ายเป็นการทำโปรเจ็คค้นคว้าอิสระหรือไม่ก็ทำงานกลุ่ม ดีนที่เป็นคนติดแฟนและเบื่อกับการไปทำอะไรคนเดียวในขณะที่คนรักตั้งใจเรียน วันนี้เขาจึงทำตัวเป็นปลิงเกาะติดแมคเคนซีมาที่คาเฟ่ทั้งวันโดยพกพาตัวต่อเลโก้ที่ได้มาจากรุ่นพี่คอนเนอร์ สโตล ในงานจับสลากแลกของขวัญเทศกาลบรูมาเลียมาต่อด้วย ตัวต่อเป็นเซ็ตอเวนเจอร์สทาวเวอร์จากภาพยนตร์เรื่องโปรดเสียด้วยสิ เจ้าตัวเลยยิ่งดี๊ด๊าไปใหญ่

               แต่ทำไมเขาถึงมาต่อเลโก้ในคาเฟ่ที่สถานที่ไม่เอื้ออำนวยกันนะ ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน… ก็เหมือนกับที่เขาไม่รู้ว่าทำไมแมคเคนซีถึงชอบหอบแล็บท็อปเชื่อมฮ็อตสป็อตสมาร์ทโฟนเดดาลัสมาเรียนที่คาเฟ่เช่นเดียวกัน ยังดีที่ที่นี่เงียบสงบและคนไม่พลุกพล่านในช่วงกลางวันจึงรู้สึกถึงความเป็นส่วนตัวอยู่บ้าง แต่คงไม่เท่ากับเรียนที่ห้องนอนหรือห้องรวบรวมคาถาของกระท่อมเฮคาทีที่สะดวกกว่าตั้งเยอะ 

               หรือบางทีอีกฝ่ายก็แค่กลัวว่าเมื่ออยู่ในที่รโหฐานจะถูกเขากวนจนต้องไปทำอย่างอื่นแทนการตั้งใจเรียน… หมายถึงชวนคุยจนเรียนไม่รู้เรื่องน่ะ               

               ในขณะที่แฟนหนุ่มกำลังทำหน้าเครียดนั่งอยู่หน้าจอการสอนวิชาอะไรสักอย่างของคณะบริหารธุรกิจ ดีนก็แกะห่อเลโก้อย่างประณีต ค่อย ๆ จำแนกตัวต่อแต่ละสีแยกกองกันไว้จะได้หามาต่อได้ง่าย ๆ จากนั้นเริ่มต่อจากฐานอเวนเจอร์สทาวเวอร์ตามแบบ ปากก็ฮึมฮัมเพลงติดหูที่ถูกเรียบเรียงดนตรีใหม่ให้เป็นแนวบอสซาโนวาแบบที่คาเฟ่ชอบเปิด 

               ตอนนี้ชักเริ่มไม่แน่ใจว่าที่แมคเคนซีทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เป็นเพราะความยากของเนื้อหาวิชาที่กำลังเรียน หรือว่าจากเสียงรบกวนที่ไม่อาจไล่ไปให้พ้นได้กันแน่

               เวลาผ่านไปสองชั่วโมง ดีนต่อเลโก้จนเกือบเสร็จขาดก็แต่ …สัญลักษณ์ตัว ‘เอ’ ของอเวนเจอร์สทาวเวอร์หายไป

               “แมคซี่ นายเห็นตัวเอไหม?”

               “ตัวเอ อะไร?” หนุ่มอังกฤษเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอแล็บท็อป ตอนนี้เขาดูวีดีโอจบแล้ว และอยู่ในช่วงรีเพลย์ดูบางช่วงที่ไม่เข้าใจ ดวงตาซีฮาเซลมองหอคอยสูงและเหล่าซูเปอร์ฮีโร่มาร์เวลในท่วงท่าพิชิตเหล่าร้าย คิ้วเรียวเลิกขึ้น “หืม ต่อไวดีนี่”

               “ไม่เห็นจะเร็วเลย ใช้เวลาตั้งสองชั่วโมงแน่ะ ว่าแต่นายเห็นตัวเอไหม? แบบนี้น่ะ” ดีนยกกล่องเลโก้ขึ้นมาก่อนจะชี้ไปที่สัญลักษณ์ของกลุ่มอเวนเจอร์สสีฟ้าบนนั้น

               “ไม่นะ” แมคเคนซีตอบหลังจากกวาดสายตาไปทั่วโต๊ะ แม้จะยกแล็บท็อปและสมุดโน้ตขึ้นหาก็ไม่เจอ “ทำร่วงหรือเปล่า”

               “ไม่เจอนะ ฉันหาแล้ว” ดีนยู่หน้า ไม่ว่าจะบนโต๊ะหรือใต้โต๊ะก็ไม่พบกับตัวต่อชิ้นสำคัญนั้นเลย “หรือว่าจะเอาออกจากกล่องไม่หมด… ก็ไม่น่า” เขาเขย่ากล่องที่ว่างเปล่า ไม่มีเสียงกุกกักใดเลยจากในนั้น แต่เจ้าตัวก็ต้องร้องอุทาน “เอ๊ะ” ออกมาเมื่อเจอกับรูปวาดหน้ายิ้มกวน ๆ ด้วยปากกาดำที่ฝากล่องด้านใน

               “แมคซี่ นายแอบมาวาดรูปตอนไหนฉันไม่ยักเห็น”

               “วาดรูปอะไร ฉันไม่ได้ทำ” แมคเคนซีตอบ ส่วนดีนหรี่ตาจ้องเขม็งทำให้หนุ่มอังกฤษต้องยืนยันตัวเอง “ไม่ได้วาดจริง ๆ นะ แล้วดูนี่ ฉันไม่มีปากกาดำสักหน่อย”

               “โอเค ฉันเชื่อนาย”

               ดีนยอมลดละ ไม่ใช่เพราะหลักฐานในกล่องดินสอ แต่เป็นเพราะแมคเคนซีไม่ได้พูดติดอ่างซึ่งแปลว่าเขาพูดความจริง แล้วถ้าอย่างนั้นรูปการ์ตูนนี่มาจากไหนกันล่ะ จะเกี่ยวข้องกับตัวต่อชิ้นที่หายไปหรือเปล่า จะว่าไปตอนที่แกะห่อเลโก้ออก ห่อนั้นอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์หรือเปล่านะ จำไม่ได้ด้วย เพราะว่ามันไม่ได้สำคัญจนต้องมาจดจำ

               บางทีเขาอาจจะต้องไปถามคนให้ของขวัญชิ้นนี้มา ถ้าจำไม่ผิด คอนเนอร์ สโตล เป็นบุตรแห่งเฮอร์มีส คนเหล่านี้ยิ่งชำนาญด้านการโจรกรรมอยู่ด้วย ตัว ‘เอ’ ที่หายไปจะอยู่ในมือของอีกฝ่ายหรือเปล่านะ ถ้าอีกฝ่ายเอาไปจริงป่านนี้จะยังทวงคืนได้อยู่หรือเปล่า นี่ก็ผ่านไปหลายเดือนแล้วด้วย มีทางเลือกแค่สองทางระหว่าง ‘ลองไปตามดู’ กับ ‘ช่างมันเถอะ’ ซึ่งดีนเลือกอย่างแรกแบบไม่ต้องคิด

               “อย่าหน้างอน่าที่รัก นายคงหิวแล้วใช่ไหม หรือว่าขาดน้ำตาล วันนี้ฉันจะไม่บ่นก็ได้ถ้านายจะสั่งกาแฟหวานหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์”

               จากคนที่ทำหน้าหงิกอยู่ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแป้นทันที

               “ได้แน่นะ แต่ว่าให้แค่หนึ่งร้อยเองเหรอ ขอหวานสองร้อยเลยได้ไหม—”

               “หนึ่งร้อยก็เกินพอ ความจริงนายควรกินหวานยี่สิบห้าด้วยซ้ำ”

               “เนี่ย นายกำลังบ่นฉันอยู่อ่ะ” ดีนบึนปาก “แต่หนึ่งร้อยก็ได้ ดีกว่ายี่สิบห้าเยอะ ถึงยี่สิบห้าจะเป็นลัคกี้นัมเบอร์ของฉันก็เถอะ งั้นพวกเราไปสั่งอะไรกินกัน”

               มื้อเที่ยงของวันจึงเป็นอะไรที่เรียบง่ายอย่างแซนด์วิชแฮมชีส และโทสต์หอมกรุ่นที่รับประทานคู่กับกาแฟหวานร้อย กับโกโก้หวานน้อยของแมคเคนซี

               .

               .

               .

               จนมาถึงช่วงบ่ายของวัน ดีนกับแมคเคนซียังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมในคาเฟ่อะเมซอน แต่ต่างคนต่างทำธุระของตัวเอง แมคเคนซีพิมพ์รายงานที่เขาค้นคว้า ส่วนดีนยังคงหาสัญลักษณ์อเวนเจอร์สที่อาจจะกระเด็นหล่นบนพื้น แต่หาไปได้ไม่เท่าไรชายหนุ่มก็ถอดใจและหันมาไถมือถือเล่น ตอบแชทของคนนั้นคนนี้จนกระทั้งเจอแชทจากบุคคลไม่คุ้นเคยที่ตั้งชื่อตัวเองว่า ‘อะพอลโล่’ แต่จากรูปโปรไฟล์ของอีกฝ่าย หน้าตาไม่ละม้ายคล้ายกับเทพอะพอลโล่ที่เขาเคยเห็นเลยสักนิด

               “แมคซี่ ๆ ดูสิ หมอนี่ตั้งชื่อตัวเองว่าอะพอลโล่ด้วย นายคิดว่าจะใช่เทพตัวจริงมะ” พูดไปดีนก็ยื่นโทรศัพท์มือถือไปจ่อหน้าคนรักบังหน้าจอคอมพิวเตอร์

               “หืม.. ฉันก็ไม่รู้แฮะ แต่คุณดียังมีแชทส่วนตัวเลยนี่” แมคเคนซีเหลือบสายตามองจอสมาร์ทโฟนแว้บนึงก่อนจะก้มหน้าก้มตาพิมพ์งานต่อเสมือนว่าการที่เทพเจ้าเล่นแชทไม่ใช่สิ่งที่สำหลักสำคัญ “ไม่ลองทักไปดูล่ะ จะได้รู้ว่าตัวจริงหรือปลอม”

               “แน่นอน ฉันก็ตั้งใจจะทำแบบนั้นแหล่ะที่รัก”

               ดีนชักมือถือกลับมาก่อนจะจิ้มหน้าจอต๊อกแต๊กทักแชทคนที่ชื่อ ‘อะพอลโล่’ ไป 

Apollo

   D.E.A.N.:

อะพอลโล่... เดี๋ยวนะ คุณหมายถึงว่าเทพอะพอลโล่งั้นเหรอ!

ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้คุยกับเทพเจ้าในนี้เลย

สวัสดีครับ

           Apollo:

ก็ต้องเป็นพี่อยู่แล้วสิ ตกใจจนตาค้างเลยเหรอ?

เข้าใจได้นะ ก็ออร่าความหล่อระดับตัวพ่อของพี่มันทะลุหน้าจอขนาดนี้ ใครจะไปต้านไหวล่ะ

ว่าแต่ลูกชายลุงโพไซดอนมาทำอะไรในแชทพี่เนี่ย อยากได้เคล็ดลับความปังหรือไง?

   D.E.A.N.:

หืม คุณรู้ได้ไงครับว่าผมเป็นลูกโพไซดอน

หรือว่าความจริงแล้วผมก็ดังใช่ย่อย ฮ่าฮ่าฮ่า

           Apollo:

โอ๊ย เจ้าตัวเล็ก! พี่คืออะพอลโล่นะจ๊ะ เป็นทั้งเทพแห่งคำพยากรณ์แถมยังเป็นดวงอาทิตย์ที่ส่องเห็นทุกอย่างบนโลกใบนี้เชียวนะ!

แค่กลิ่นไอทะเลกับออร่าพลังน้ำเค็มโชยมาแรงเบอร์นี้ พี่ก็รู้แล้วว่าลูกใคร ไม่ต้องเช็กประวัติในวิกิพีเดียเทพเจ้าให้เสียเวลาเลย

ส่วนเรื่องความดังน่ะ... ก็แหงสิ!

ลูก Big Three อย่างน้องชายน่ะ ยูนิคจะตาย ในกลุ่มแชทลับโอลิมปัสชื่อ 'ดีน นีล' นี่ติด Top Search ตลอดแหละจ้า

ใคร ๆ ก็รอดูว่าหลานลุงโพจะโชว์พาวอะไรปัง ๆ บ้าง

ยิ่งมาคุยกับพี่แบบนี้ด้วยนะ ยอด Engagement ในโลกเทพเจ้าพุ่งกระฉูดแน่นอน! เตรียมตัวเป็นเซเลบได้เลยเจ้าตัวเล็ก! 🌊☀️✨

Send

               เดี๋ยวนะ.. เทพค้นหาชื่อฉันเป็นท็อปเสิร์จเลยเหรอ น่ากลั๊วววววววว

Apollo

   D.E.A.N.:

ฮ่าฮ่า งี้เอง

ผมสงสัยจัง ทำไมรูปโปรไฟล์คุณถึงหน้าตาไม่เหมือนกับเทพอะพอลโล่ที่ผมเห็นที่ค่ายเลยล่ะครับ

           Apollo:

โถ่ เจ้าตัวเล็ก! พี่เป็นเทพนะจ๊ะ จะมีแค่ลุคเดียวได้ไงล่ะ?

ในโปรไฟล์นั่นคือลุค Global Ambassador แบบตัวตึงแฟชั่นวีคที่พี่คัดมาแล้วว่าจึ้งที่สุด

ส่วนที่ค่ายน่ะพี่แค่อยากปรับโหมดเป็นพี่ชายข้างบ้านสุดคูลให้เข้ากับบรรยากาศเฉย ๆ

อีกอย่างนะ ปี 2026 แล้วอะ ใครเขาก็ใช้ฟิลเตอร์กันทั้งนั้นแหละ!

แต่ของพี่น่ะไม่ได้แต่งเยอะนะ แค่ปรับออร่าให้มันดู Soft Power นิดหน่อยเอง

ตัวจริงพี่น่ะหล่อได้หลายเลเวลนะน้องชาย

   D.E.A.N.:

ที่ผมเจอนั่นลุคบ้าน ๆ เหรอ ผมว่าหล่อกว่าในภาพซะอีก

           Apollo:

โอุ๊ย เจ้าตัวเล็ก! ปากหวานนะเราเนี่ย ตาถึงสุดๆ เลยนะเนี่ย!

นั่นไง พี่บอกแล้วว่าตัวจริงพี่น่ะ ‘ดาเมจ’ มันรุนแรงกว่าในรูปเป็นล้านเท่า!

ขนาดลุคชิล ๆ เดินเล่นในค่ายพี่สปอร์ตไลท์ยังต้องยอมสยบเลยนะจ๊ะ

แสดงว่าเสน่ห์แบบ Natural Glow ของพี่มันทำงานแรงเกินต้านทานสินะ

Send

               ‘ให้ตายสิ หลงตัวเองเป็นบ้า อย่างกับตัวจริงมาเอง แล้วยังเรียกฉันว่าเจ้าตัวเล็กอีก! …แต่ก็ดีนะ อิอิอิ’

               เขาเลือกตามน้ำไปก่อน ดีนที่เป็นหนุ่มเจ้าสำอางและชอบดูแลตัวเอง (ในยามปกติที่ไม่ใช่ไปลำบากในบันทึกเดินทาง) รู้ดีว่าเขาควรทำอะไรให้เข้ากับลุคและเสริมสร้างเสน่ห์ของตนเอง แต่ไหน ๆ ถ้าเทพเจ้าอยากแบ่งปันเคล็ดลับความหล่อรับรู้ไว้คงไม่เสียหาย

Apollo

   D.E.A.N.:

ว้าวววว เรียกผมว่าเจ้าตัวเล็กด้วย

ผมชอบแฮะ

คุณเป็นเทพเจ้านิสัยดีนี่นา

ส่วนเคล็ดลับความปัง ถึงจะยังไม่ได้สนใจมาก แต่ถ้าพี่ชายแนะนำผมก็ยินดีครับ

           Apollo:

แน่นอนสิเจ้าตัวเล็ก พี่น่ะเป็นเทพที่ Friendly ที่สุดในโอลิมปัสแล้ว

(แถมหล่อที่สุดด้วยนะ)

ส่วนเรื่องความปังน่ะเหรอ...

อย่างแรกเลยนะ ถึงจะเป็นลูกลุงโพไซดอนที่ต้องเปียกน้ำบ่อย ๆ แต่ทรงผมห้ามเสียทรงเด็ดขาด

เดี๋ยวพี่จะแชร์ลิสต์เจลแต่งผมกันน้ำตัวท็อปปี 2026 ให้ เอาให้หล่อเท่ระเบิดจนพวกมอนสเตอร์ยังต้องหยุดมองเลยดีป่ะ?

ใครจะยอมให้น้องชายพี่ดูโทรมกันล่ะ!

   D.E.A.N.:

คงไม่ได้แนะนำเจลทำผมด้วยเจลาตินแบบนักระบำใต้น้ำนะครับ

แข็งจนหินร่วงใส่หัวยังไม่แตกเลย

           Apollo:

อี๋! เจ้าตัวเล็ก ดูถูกรสนิยมพี่มาก เจลาตินนั่นมันแฟชั่นยุคไหนกัน

พี่ระดับตัวพ่อวงการบิวตี้จะแนะนำของบ้าน ๆ แบบนั้นได้ไง เสียชื่อ Apollo หมด!

ของที่พี่จะป้ายยาต้อง ‘Sun-Kissed Aqua Pomade’ เท่านั้นน้องชาย

ตัวนี้พี่คอลแลบกับดีไซเนอร์ในโอลิมปัสเองเลย เนื้อบางเบาแต่ล็อคทรงเป๊ะ ไม่แข็งจนเป็นหมวกกันน็อกแน่นอน

ลองนึกภาพดิ...

เจ้าตัวเล็กโผล่พ้นน้ำมาปุ๊บ สะบัดผมทีเดียวให้หยดน้ำกระจายแบบสโลโมชั่นเหมือนหลุดมาจาก MV เพลงฮิตปี 2026 เลยนะ

หล่อจนมอนสเตอร์ลืมงับอะคิดดู!

Send

               ‘หล่อจนมอนสเตอร์ลืมงับ! คิดได้ไงฟะ!!!’

Apollo

   D.E.A.N.:

คุณพระ! หล่อจนมอนสเตอร์ลืมงับ

ผมชอบแฮะ ต้องจดไว้เลย

แล้วนอกจากเรื่องทรงผมแล้วมีเรื่องอะไรที่ผมควรรู้อีกไหม

           Apollo:

หูยย จดด่วนเลยเจ้าตัวเล็ก

เรื่องสำคัญอีกอย่างคือ 'Golden Hour' ไงล่ะ! เวลาพี่กำลังจะเลิกงานตอนเย็น แสงมันจะฉ่ำมงมาก

ถ้าอยากได้คอนเทนต์ปังๆ ลงไอจีให้ยอดไลค์ถล่มทลาย ต้องถ่ายตอนนั้นนะ ผิวน้องจะโกลด์เหมือนอาบแดดที่วิลล่าส่วนตัวบนเขาโอลิมปัสเลย

อ้อ! แล้วระวังพวกเทพตกอับที่ชอบมาฟอลโลว์แปลก ๆ ด้วยนะ

เดี๋ยวนี้พวกนั้นชอบส่องลูกครึ่งเทพไปทำภารกิจแก้เบื่อ

ถ้าใครทักแชทมาแปลก ๆ บอกพี่ได้ เดี๋ยวพี่จัดการบล็อก (ด้วยลูกธนู) ให้เอง!

วงการเทพมันอยู่ยาก แต่ถ้ามีพี่เป็นแบ็คให้... สบายใจได้น้องชาย!

   D.E.A.N.:

จด ๆๆ พี่ชายดูจะแคร์เรื่องความงามมากเลยนะครับ

เป็นเทพแห่งความงามฝั่งผู้ชายได้เลย

ว่าแต่มีเทพแปลก ๆ แฝงตัวอยู่ด้วยสินะ ขอบคุณที่เตือนผมจะระวังเอาไว้

แต่เอาจริง ๆ ผมก็อยากจะรู้จักพวกเขานะ

บอกตามตรงเลยนะพี่ชาย ก่อนผมมาค่ายผมแทบไม่รู้จักเทพสักองค์

แบบว่าแม่ไม่ให้เรียนรู้เรื่องเทพกรีกเลยน่ะ รู้จักแค่ที่ดัง ๆ จากเกมและการ์ตูน

           Apollo:

โอ๊ย เจ้าตัวเล็ก! พูดถูกใจพี่มาก เรื่องความสวยความงามนี่พี่คือนัมเบอร์วันอยู่แล้ว (ขอโทษนะอโฟรไดตี้ แต่พี่หล่อกว่าเยอะ!)

ส่วนเรื่องที่คุณแม่ปิดบังน่ะ พี่เข้าใจนะ

ท่านคงอยากให้เจ้าตัวเล็กใช้ชีวิตชิล ๆ แบบมนุษย์นั่นแหละ เพราะโลกของพวกเรามันวุ่นวายจะตาย

ท่านคงอยากให้เจ้าตัวเล็กใช้ชีวิตชิล ๆ แบบมนุษย์นั่นแหละ เพราะโลกของพวกเรามันวุ่นวายจะตาย

แต่ก็นะ... กลิ่นอายลูกโพไซดอนมันฟุ้งขนาดนี้ ปิดยังไงก็ไม่มิดหรอก!

ยิ่งพวกในเกมหรือการ์ตูนนะ อย่าไปเชื่อมากเชียว ส่วนใหญ่ทำพี่หล่อน้อยกว่าตัวจริงตั้งเยอะ เสียระบบหมด!

อยากรู้อะไรเกี่ยวกับใครในสภาโอลิมปัสถามพี่มาได้เลย พี่นี่แหละแหล่งข่าววงในที่แซ่บที่สุดแล้ว

จะเอาเรื่องรัก เรื่องรบ หรือเรื่องนินทา พี่จัดให้ได้หมด อยากเริ่มที่ใครก่อนดีล่ะ?

ลุงโพไซดอนพ่อเรา หรือจะเอาเรื่องความลับนางฟ้าของพวกเทพองค์อื่นดี? เล่าเลย พี่พร้อมเมาท์!

Send

               เทพเจ้าเสนอตัวมาเป็นแบ็คให้แบบนี้ก็สวยสิ เห็นทีคงต้องตีสนิทเอาไว้เยอะ ๆ แต่จากนิสัยเป็นกันเอง (และหลงตัวเอง) ของอะพอลโล่ทำให้ทั้งสองเข้ากันได้ไม่ยาก

Apollo

   D.E.A.N.:

อ่อ จริง ๆ แล้วแม่ไม่ค่อยชอบพ่อเท่าไรน่ะครับ แต่เพราะอะไรผมไม่พูดดีกว่า

ลุงสอนไว้ว่าความในอย่าเอาออกความนอกอย่าเอาเข้า ปัญหาครอบครัวให้มันอยู่ที่ครอบครัวเราเถอะ

จะว่าไป ผมได้ข่าวว่าบันทึกของเพอร์ซีย์ถูกเอาไปทำซีรี่ย์นี่น่า อยากถามจังว่าพี่ชายปลื้มนักแสดงที่แคสต์มาเล่นเป็นอะพอลโล่ไหม

           Apollo:

เจ้าตัวเล็กรู้จักเก็บความลับด้วย เท่มาก! พี่ชอบคนแมน ๆ แบบนี้แหละ

เรื่องครอบครัวลุงโพไซดอนน่ะพี่จะไม่เซ้าซี้ละกัน (แม้พี่จะแอบรู้มาเยอะก็เถอะ หึหึ)

ส่วนเรื่องซีรี่ย์น่ะเหรอ?

โห... น้องคนนั้นเขาก็ดูดีในระดับมนุษย์นะ แต่พูดตรง ๆ ป่ะเจ้าตัวเล็ก?

กล้องบนโลกมนุษย์น่ะมันเก็บความหล่อระดับ "Godly Glow" ของพี่ไม่หมดหรอก ออร่าพี่มันระดับ Ultra HD 16K แต่ในจอมันดูเป็นแค่ฟิลเตอร์ไอจีธรรมดา ๆ เอง พี่แอบนอยด์นิดหน่อยที่เขาหาคนที่มีซิกแพคแน่นเท่าพี่ไม่ได้

แต่เอาเถอะ... ถือว่าแบ่งปันความแมสให้คนธรรมดาได้ชื่นชมบารมีพี่บ้างไรบ้าง

แต่ถ้าอยากเห็นของจริงแบบตัวมารดามาจุติเอง ต้องมาเจอพี่ที่ค่ายนะ บอกเลยว่าจึ้งกว่าในจอเยอะ!

Send

               นัดเจอ? เอาจริงดิ! นอกจากคุณดีที่เรียกไปใช้งานก็มีแค่พ่อที่อยู่ ๆ อยากจะเจอก็ใช้น้ำวนสูบหายลงทะเล จะว่าไป… ประสบการณ์ที่เทพเจ้านัดเจอ (แบบดี ๆ) ก็ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ ทำไมจะไม่คว้าเอาไว้ล่ะ 

               ถ้าคน ๆ นี้คืออะพอลโล่ตัวจริงอะนะ…

Apollo

   D.E.A.N.:

เข้าใจเลยนะ แต่ผมเคยได้ยินว่าเทพบางองค์ก็แฝงตัวลงมาเล่นหนัง พี่ชายไม่ทำบ้างเหรอ

จะว่าไปนะ ผมก็อยู่ค่ายพอดี ต้องได้เจอแล้วเปล่า

จะได้ถวายศรัทธาสำหรับพระอาทิตย์จำลองอะไรนั่นด้วย

ผมหมายถึงโครงการที่ทำให้มีกลางคืนกลับมาชั่วคราวน่ะครับ

           Apollo:

แฝงตัวเหรอ? หึหึ เจ้าตัวเล็ก... พี่น่ะระดับ Global Superstar ไม่ต้องแฝงตัวหรอก!

บางทีพี่ก็นึกสนุกไปเป็นนายแบบเดินรันเวย์ที่ปารีส หรือแอบไปเป็น Ghostwriter แต่งเพลงฮิตติดชาร์ต Billboard บ้างไรบ้าง

สกิลพี่มันล้นเหลือจนโลกมนุษย์ต้องกราบอ่ะบอกเลย

ส่วนเรื่องที่ค่าย... ไว้รอดูก็แล้วกัน ถ้าเห็นใครที่หล่อกระแทกตาจนทำให้น้องแสบผิว นั่นแหละพี่เอง!

เตรียมสมาร์ทโฟนไว้ให้ดีล่ะ พี่น่ะชอบเข้ากล้องที่สุด

แล้วไอ้โปรเจกต์คืนความมืดนั่นน่ะนะ...

พี่ก็แค่อยากพักผ่อนผิวบ้างอะไรบ้าง! ให้พวกระบบสำรองทำงานไปก่อน

พี่จะได้มีเวลาไปมาส์กหน้าทองคำ 24K เตรียมตัวรับศรัทธาจากแฟนคลับไงล่ะ

ขอบใจมากนะเจ้าตัวเล็กที่นึกถึงกัน เดี๋ยวพี่จะประทานแสงแดดแบบ 'Golden Hour Soft Box' ให้เป็นพิเศษเวลาเราถ่ายเซลฟี่เลย รับรองผิวฉ่ำวาวไม่ต้องง้อฟิลเตอร์!

มีพี่เป็นไอดอลนี่มันดีแบบนี้แหละน้องชาย!

Send

               อ่านแชทแล้วคล้ายอะพอลโล่กำลังจะบ่ายเบี่ยงหรือเล่นเกมอะไรบางอย่างกับมนุษย์

Apollo

   D.E.A.N.:

ผมต้องเดินหาเหรอเนี่ย นัดสถานที่เจอกันเลยดีไหม

           Apollo:

โอ้โห ใจร้อนจังนะเราน่ะ! อยากเจอพี่จนทนไม่ไหวแล้วดิ?

เข้าใจได้... ใครๆ ก็อยากเห็นความหล่อระดับ 8K ใกล้ ๆ ทั้งนั้นแหละ

แสงแดดตกกระทบคลื่นน้ำมันจะได้ฟีลพระเอก MV สุด ๆ แถมเป็นถิ่นพ่อเราด้วย เจ้าตัวเล็กจะได้ไม่เกร็งไง

พี่จะยืนโพสท่าเท่ ๆ รออยู่แถวนั้น ถ้าเห็นใครที่หล่อจนทำให้น้องตาพร่ามัวเหมือนเห็นสปอร์ตไลท์จ่อหน้า นั่นแหละพี่เอง!

เตรียมลุคมาให้จึ้งด้วยนะจ๊ะ เดี๋ยวจะหาว่าพี่ไม่เตือน

เพราะระดับพี่... จะถ่ายรูปคู่กับใคร คนนั้นต้องดูดีระดับพรีเมียมเท่านั้นนะน้องชาย!

แล้วเจอกัน อย่ามาสายล่ะ พี่ไม่ชอบรอใครนาน ๆ ผิวมันจะเสียความชุ่มชื้น!

   D.E.A.N.:

ถ้างั้นวันไหนดี หรือจะเย็นนี้เลย

ผมจะได้พกกล้องซูมสิบเท่าไปด้วย

หยอก ๆ นะ ผมไม่มีเลนส์ซูมขนาดนั้นหรอก

แต่ว่ากล้องถ่ายรูปน่ะ มีจริง ๆ นะ!

           Apollo:

เย็นนี้เลยเหรอ? ใจถึงสุด ๆ พี่ชอบความไวแบบ 5G ของเราจริง ๆ เจ้าตัวเล็ก!

จัดไปดิ! เจอตรงชายหาดตอนอาทิตย์กำลังจะตกนะ

พี่จะรีบไปเซ็ตผมรอเลย รับรองว่าไม่ต้องพึ่งเลนส์ซูมหรอก แค่ตาเปล่าก็เห็นออร่าพี่ทะลุหน้าจอออกมาแล้ว เตรียมกล้องไว้ให้พร้อมนะน้องชาย พี่จะโชว์มุมกล้องระดับพระเจ้าให้ดูเอง

รับรองว่าถ้ารูปลงโซเชียลเมื่อไหร่ ยอดไลค์พุ่งกระฉูดจนเน็ตค่ายล่มชัวร์! อย่าสายนะ พี่จะเลือกมุมที่แสงฉ่ำที่สุดรอเลย!

   D.E.A.N.:

ถ้างั้นผมต้องเตรียมตัวอะไรด้วยไหม เช่น ของกินที่พี่ชอบ ผมจะได้เอาไปให้

           Apollo:

เจ้าตัวเล็กน่ารักจัง มีสินน้ำใจซะด้วย! พี่ประทับใจนะเนี่ย

จริง ๆ พี่ก็ต้องรักษาหุ่นเทพบุตรไว้นิดนึง แต่ถ้าอยากเอาใจพี่ล่ะก็... ขอเป็น Yuzu Sparkling เย็น ๆ สักแก้ว หรือพวก Acai Bowl ผลไม้ฉ่ำ ๆ ก็ได้นะ กินแล้วผิวดีแถมถ่ายรูปขึ้นด้วย

แต่ถ้าหาไม่ทันจริง ๆ แค่พกความมั่นใจกับกล้องคู่ใจมาก็พอแล้วล่ะ

อ้อ! แล้วก็อย่าลืมเช็กเมมโมรี่การ์ดให้ว่างนะ เพราะพี่โพสท่าไม่หยุดแน่ เตรียมกดชัตเตอร์รัว ๆ ได้เลยน้องชาย

พี่จะไปยืนรอตรงจุดที่แสงตกกระทบซิกแพคพี่พอดี

   D.E.A.N.:

เอ่อ... ไม่น่ามีนะครับ ที่ร้านสะดวกซื้อค่ายน่าจะมีแต่น้ำอัดลมทั่วไป

น่าเสียดายจัง แต่ถ้าชอบผลไม้ล่ะก็มีขายอยู่บ้าง

           Apollo:

โถ่ เจ้าตัวเล็ก! ร้านค้าสวัสดิการค่ายยังเป็นยุคหินอยู่เหรอเนี่ย?

น้ำอัดลมน่ะน้ำตาลมันทำลายคอลลาเจนพี่นะจ๊ะ ไม่ไหวจริง ๆ ขืนจิบเข้าไปผิวพี่หมองพอดี!

แต่ถ้ามีผลไม้สด ๆ ก็พอแก้ขัดได้นะ หยิบพวกองุ่นหรืออะไรที่ดูฉ่ำ ๆ มาก็ได้

เดี๋ยวพี่จัดองค์ประกอบภาพให้มันดูหรูหราแบบ Fine Dining เอง สกิลการจัดพร็อพพี่ระดับมือโปรอยู่แล้ว

รีบมานะน้องชาย พี่เช็กมุมกล้องในหัวรอละ แสงกำลังจะสวยได้ที่เลย

อย่าลืมเช็ดเลนส์กล้องให้กริบด้วยล่ะ ความหล่อพี่จะได้คมชัดทุกรูขุมขน! เจอกันที่หาดนะจ๊ะ!

   D.E.A.N.:

โอเค งั้นเย็นนี้เจอกัน!

           Apollo:

จัดไปเจ้าตัวเล็ก! พี่จะไปยืนเซ็ตผมรอตรงโขดหินที่วิวปังที่สุดนะ

บอกเลยว่าเย็นนี้ชายหาดต้องลุกเป็นไฟเพราะความหล่อระดับตัวมัมของพี่แน่นอน

เตรียมกดชัตเตอร์ให้ทันล่ะ เพราะพี่จะโพสท่าแบบ Non-stop ยิ่งกว่านายแบบ Vogue อีก

แล้วเจอกันนะน้องชาย อย่าเลทล่ะ แสงสวย ๆ มันไม่รอนะจ๊ะ!

บายยย!

   D.E.A.N.:

บายยยย พี่ชายยยย

Send

               “เป็นไงบ้างล่ะ เทพอะพอลโล่น่ะ” แมคเคนซีถามโดยที่ยังไม่ละสายตาออกจากงานตรงหน้า แม้อีกฝ่ายจะดูสนใจการเรียนการสอนมากกว่าแต่ความจริงแล้วเขาใส่ใจทุกการกระทำของคนรักตลอดแม้กระทั่งตอนที่อีกฝ่ายวางมือถือลงเป็นสัญญาณของการจบการสนทนา

               “ขี้โม้สุด ๆ แชทหนักซ้ายเวอร์” ดีนหัวเราะเบา ๆ ส่วนแมคเคนซีนึกภาพไม่ออกว่าคนที่แชทกับดีนจนอีกฝ่ายบ่นว่าหนักซ้ายจะพูดมากแค่ไหน

“จะว่าไงดี ถ้าเป็นเทพตัวจริงก็ถือว่าเฟรนด์ลี่ใช้ได้เลย เขายอมรับฉันเป็นน้องชายแถมยังเรียกฉันว่าเจ้าตัวเล็กด้วยนะ” เล่าถึงตรงนี้แมคเคนซีขมวดคิ้วหน่อย ๆ แต่ดีนก็ยังเล่าอย่างต่อเนื่อง “เขาแนะนำเรื่องการดูแลตัวเองมาสองเรื่อง แถมยังบอกว่าจะเป็นแบ็คอัพให้อีกถ้าฉันมีปัญหากับเทพองค์อื่น” ดีนยักไหล่ เขาทำตัวน่ารักแบบนี้จะไปมีปัญหากับเทพเจ้าที่ไหนได้ล่ะ “อ้อ แล้วยังนัดเจอกันอีกนะ”

               “นัดเจอ… เมื่อไร?” แมคเคนซีถาม ตายังจ้องมองจอ

               “เย็นนี้ ก่อนพระอาทิตย์ตก” ดีนตอบ

               “เย็นนี้?” บุตรแห่งเทพีแห่งมนตราเอ่ยเสียงสูงพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอ แค่คุยกันน่ะไม่เท่าไร แต่การที่เทพเจ้านัดเจอมันออกจะเป็นอะไรที่…

               ‘ก็เทพอะพอลโล่มีชื่อเสียงเรื่องชายรักชายยิ่งว่าเทพเฮอร์มาโฟรไดตัส เทพเจ้าสองเพศเสียอีก’

               “อื้ม ก็เกี่ยวกับเรื่องดูแลตัวเองนั่นแหล่ะ เขาบอกว่าแสงที่สวยที่สุดคือแสงของ ‘โกลเดนอาว’ แถมยังจะให้ฉันไปเป็นช่างภาพให้อีก คงแค่อยากได้รูปฟรีไปลงเน็คทาร์นั่นแหล่ะ”

               พูดถึงโซเชียลเน็คทาร์แล้ว ก็ไม่เคยเห็นไอดีของอีกฝ่ายเลยแฮะ หรือว่าแฟนสาวจากค่ายจูปิเตอร์คนนั้นจะคุมไว้?

               “นายจะไปด้วยกันไหม?”

               หลังคำถาม แมคเคนซีหยุดคิดเล็กน้อย “ขอคิดดูก่อนได้ไหม?” เขาตอบ

               “ได้สิที่รัก กว่าจะถึงตอนเย็นก็อีกตั้งหลายชั่วโมง มีเวลาเตรียมตัวทัน หรือมีเวลาให้นายตัดสินใจ”

               “โอเค งั้นฉันขอจัดการงานตรงหน้าต่อก่อน” แมคเคนซีตอบก่อนจะกลับมาพิมพ์งานต่อหลังจากที่หยุดชะงักไปเกือบนาที

               “งี้ได้เวลาฉันอยู่เงียบ ๆ อีกรอบแล้วสินะ”

บุตรแห่งโพไซดอนหัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนมาเลื่อนดูนั่นนี่อีกครั้ง ในใจครุ่นคิดถึงเรื่องตอนเย็นว่าเทพอะพอลโล่จะมาตามนัดจริงไหม

ซื้อกาแฟ ราคา 9 ดอลลาร์
+25 พลังงาน

[God-09] อะพอลโล

+20 ความโปรดปรานจากการคุยแชท

+25 โบนัสเพิ่มความโปรดปราน จาก HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน)

[ รวม +45 ความโปรดปราน ]

อะพอลโล่ในแชทนัดพบที่ชายหาดทำยังไงดี?