[ตอนเหนือของค่าย] ชายหาด

Bright BELIEVER

◇◆ 01 ◇◆

วันที่ 07 เดือนกันยายน 2025 เวลา : 13.00 น. ไบร์ท เอมส์ รู้สึกเหมือนกำลังเป็นบ้า ไม่สิ แม่งเหี้—ยอะไรวะ!!? ร่างกายของฉันมันหนักอึ้งชนิดที่ว่า “โอ๊ยยย” แสงสว่างกำลังทำให้ฉันเป็นบ้า ก่อนจะลืมตาขึ้นเพราะแสงมากเกินไป ดวงตาของฉันสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ ชายหนุ่มคนนึงกำลังยืนเบื้องหน้าฉันด้วยสีหน้ากังวล ทั้งความหงุดหงิด หัวร้อนและอีกบลา ๆ ฉันพยายามรวบรวมสติเท่าที่จะทำได้และเพ่งพิจารณาคนตรงหน้า ก่อนที่จะได้พูดอะไรอีกฝ่ายก็ดันพูดออกมาซะงั้น เอ้า !!! แย่งบทกันซะได้ “ไบร์ท เอมส์ใช่ไหม” เจโรมถามสีหน้า แก้มกึ่งระหว่างดีใจกับเหมือนคนเห็นผี “ใช่ นายคือเจโรมเรอะ” เอาจริง ๆ หากนับตามอายุ ฉันโตกว่าเจโรมแน่ ๆ แต่อีกฝ่ายน่ะมาค่ายก่อน จะพูดยังไงดีล่ะ รุ่นพี่ในค่าย ? ไม่สิ ยังไงพวกเราก็เป็นพี่น้องที่มีพ่อเดียวกัน เดี๋ยวนะบุตรกับธิดาแห่งโพไซดอนมาเจอกัน ที่นี่… เสียงคลื่นทะเล “ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ” กุมขมับ “มีบุหรี่ไหม” พลางถามเสียงเข้ม “รู้ไหมว่าเธอหายตัวไปตั้งปีกว่า แล้วเจอหน้ากันถามหาบุหรี่เนี่ยนะ” “อ้าว ก็คนมันเครียดก็ต้องสูบบุหรี่คลายเครียดดิ” บ่นอุบอิบ “หายไปปีกว่า ได้ไง…จำได้ว่าออกไปทำ คำพยากรณ์แล้วก็สู้กับ….” เลิ่กลั่ก “สู้กับใคร อย่าบอกนะนอกจากความจำเสื่อม” โจเรมถามย้ำ “ถ้าความจำเสื่อมก็คงจำใครไม่ได้แล้วล่ะ มันเหมือนกับว่าความทรงจำมันหายไปชั่วคราว เท่าที่จำได้ ก็คือ เจอผู้ชายคนนึงลูกครึ่งอาหรับถึงเคียว แล้วก็เกิดการต่อสู้แบบปะทะกันนัวการนิวยอร์ก” พยายามนึกเท่าที่จะทำได้ “และภาพก็ตัดตอนที่รู้สึกเหมือนจะโดนไอ้หมอนั่นซัดตกทะเล วันนี้วันที่เท่าไหร่” “7 เดือน 9 ปี 2025” “ขอบคุณที่ช่วยฉัน นี่ถ้าไม่ได้เป็นธิดาแห่งโพไซดอนบางทีอาจจะตายขึ้นอืดกลางทะเลแน่ ๆ” อะไรไม่รู้แต่ ‘กุแค้นนนนนนน’ คิดในใจและกล่าวขอบคุณเจโรมก่อนจะเดินไปทางค่ายด้านใน

Parida BELIEVER

ค่ายฮาล์ฟบลัด

วันที่: 19/09/2025

ผืนทรายยามสายเปล่งประกายระยิบระยับรับแสงแดด เมื่อ ภริดา อารยภักดีเทวราช หรือ ริดา เดินออกจากแนวป่าสนของธาเลีย หลังจากเสร็จสิ้นการตรวจสอบเขตแดนเวทมนตร์แล้ว เธอก็มุ่งหน้าไปยังชายหาดของ ค่ายฮาล์ฟบลัด ที่วันนี้ถูกจัดเป็นห้องเรียนกลางแจ้งสำหรับวิชา "อสุรกายศึกษา I"

​เวลาในขณะนั้นอยู่ระหว่าง 09.00 - 11.00 น. แสงแดดอุ่น ๆ และลมทะเลพัดเอื่อย ๆ ทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย แต่เสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าฝั่งเป็นจังหวะกลับยิ่งเสริมความรู้สึกถึงพลังและความท้าทายที่ซ่อนอยู่

​คาบเรียนที่ 1: "มากกว่าที่ตาเห็น" - การจำแนกอสุรกายด้วยประสาทสัมผัส

​วัตถุประสงค์:

ฝึกให้ผู้เรียนใช้ประสาทสัมผัสทุกส่วน โดยเฉพาะ การดมกลิ่น และ การฟังเสียง เพื่อจำแนกประเภทและระดับภัยคุกคามของอสุรกาย ก่อนที่จะเผชิญหน้าหรือปะทะโดยตรง

​ทำไม "จมูก" ถึงสำคัญกว่า "ดาบ"

​ครูผู้สอนยืนอยู่ริมทะเลและกล่าวเปิดบทเรียนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า:

​“พวกเจ้าอาจคิดว่าดาบหรือหอกคือสิ่งสำคัญที่สุดในการต่อสู้... แต่แท้จริงแล้ว ‘จมูก’ ของเจ้าสำคัญกว่านั้น เพราะกลิ่นสามารถเตือนถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังม่านหมอก (The Mist) ได้เร็วกว่าที่ตาจะมองเห็น"

​คำพูดนี้สะกิดใจริดาไม่น้อย เธอเข้าใจดีว่าความเฉียบคมทางประสาทสัมผัสจะช่วยชีวิตได้มากกว่าพลังหรืออาวุธใด ๆ

​ศาสตร์แห่งกลิ่นอสุรกาย

​นักเรียนทุกคนต้องจดจำและแยกแยะ กลิ่นเฉพาะตัว ของอสุรกายชนิดต่าง ๆ ครูผู้สอนเปิดโหลแก้วเวทมนตร์ทีละใบ ปลดปล่อยกลิ่นเฉพาะตัวออกมา:

​กลิ่นกำมะถัน: อสูรจากยมโลก เช่น เซอร์เบรัส หรืองูพิษใต้พิภพ

​กลิ่นสาบสัตว์ป่า: คิมีร่า, มิโนทอร์, หรือสัตว์ครึ่งเทพครึ่งสัตว์

​กลิ่นโอโซนและเหล็กเผา: อสูรจักรกลหรือสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ที่ถูกปลุกชีพ

​ริดาโน้มตัวลงเล็กน้อย สูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อซึมซับรายละเอียดของกลิ่น บางกลิ่นทำให้เธอเวียนหัว บางกลิ่นเหม็นจนแทบกลั้นหายใจ แต่เธอก็จดจำมันไว้ทั้งหมด

​เสียงที่ต้องระวัง

​จากนั้น ครูผู้สอนวาง เทปเวทมนตร์ ลงในเครื่องเล่น เสียงต่าง ๆ ที่ถูกบันทึกโดยนักล่าอสุรกายก็ดังขึ้นกลางหาดทราย:

​เสียงฝีเท้าหนักหน่วงบนหิน: มิโนทอร์

​เสียงเกล็ดเสียดสีกันคล้ายหินครูด: มังกรหรืองูยักษ์

​เสียงลมหายใจแผ่วต่ำแต่ก้องกังวาน: อสูรเฝ้าประตูจากยมโลก

​ริดาหลับตาลงและใช้สมาธิสูงสุด พยายามแยกแยะความต่างของจังหวะ ความถี่ และโทนเสียงที่แฝงความอันตรายไว้

​กิจกรรมภาคปฏิบัติ

​1. ทดสอบกลิ่นปริศนา

​นักเรียนแต่ละคนได้รับ โหลแก้วเวทมนตร์ ที่ปิดผนึกด้วยคาถา ภายในบรรจุเศษเสี้ยวกลิ่นของอสุรกายหลายชนิด พวกเขาต้องทายว่าเป็นกลิ่นของอะไรและมีระดับภัยคุกคามแค่ไหน

​ริดาค่อย ๆ เปิดฝาโหล กลิ่นสาบปนกลิ่นคาวเหล็กตีเข้าจมูก เธอย่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น:

​“คิมีร่า… ระดับภัยคุกคาม: สูง”

​2. ทดสอบเสียงบันทึก

​เทปเสียงอีกชุดถูกเปิดขึ้น ริดาหลับตาและตั้งใจฟังอย่างแน่วแน่ ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงเสียดสีกับเสียงกระแทกเป็นจังหวะ

​“นั่นคือ... เสียงเกล็ดขนาดใหญ่เสียดสี มังกร”

​คำตอบนั้นทำให้ครูผู้สอนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

​บรรยากาศริมหาดเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและสมาธิของนักเรียนทุกคน ริดารู้สึกว่าการเรียนครั้งนี้ไม่เพียงแค่ช่วยพัฒนาทักษะการเอาตัวรอด แต่ยังเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับเส้นทางในฐานะ ธิดาแห่งเฮคาที ที่ต้องเผชิญหน้ากับอสุรกายมากมายในอนาคต

เข้าเรียนวิชา อสุรกายศึกษา คาบเรียนที่ 1 ตั้งแต่ช่วงเวลา 09.00 - 11.00 นาฬิกา

รางวัลได้รับ : +10 EXP

​

​

สถานที่: ชายหาด

หัวข้อ: กลิ่นเลือดและเสียงคำราม: บทเรียนแรกของธิดาแห่งเฮคาที

Xolotl HONOR

วันที่ 12 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาบ่าย เวลา 15.00 - 16.00 น. ณ ชายทะเล

◀️┃▶️

ใต้เงาแสงบ่ายที่ทอดลงบนผืนน้ำของอ่าวลองไอส์แลนด์เป็นประกายสีทอง คีอาร์ก้าวผ่านแนวทรายละเอียดอย่างเงียบงัน ความเย็นตามธรรมชาติของเธอตัดกับอากาศอบอุ่นรอบตัวได้อย่างเด่นชัด ลมทะเลพัดผมสีบลอนด์ทองแดงของเธอไหวเบา ๆ แต่ใบหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เธอหยุดยืนอยู่บริเวณชายฝั่งที่ปกติจะเต็มไปด้วยลูก ๆ ของอะโฟรไดท์ซึ่งมักจะอาบแดดกันเสียงดัง แต่วันนี้เหมือนทุกคนจะกระจายตัวไปไกล คงเพราะตารางเรียนบ่ายค่อนข้างแน่น

เสียงอะไรบางอย่างเบา ๆ ดังขึ้นใกล้ ๆ ก่อนโกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด เซเทอร์ผู้มีบุคลิกสดใสแต่แฝงความกังวลตลอดเวลาจะเดินออกมาจากพุ่มไม้ เขายิ้มให้คีอาร์แบบที่คนมองโลกในแง่ดีเท่านั้นจะทำได้ ดวงตาสีน้ำตาลของเขาเปล่งประกายเมื่อต้องสอนอะไรที่เกี่ยวกับธรรมชาติ

“สวัสดี ทุกคน! มาทันเวลาเลยนะ คลาสนี้สำคัญมาก โดยเฉพาะสำหรับคนที่ออกภารกิจบ่อย”

คีอาร์พยักหน้าเล็กน้อย ไม่พูดเกินความจำเป็น เธอจัดแว่นกลมบนสันจมูกให้ตรงเฉียบเหมือนเดิม เด็กเดมิก็อดคนอื่น ๆ วิ่งลงมาชายหาดทีละกลุ่มแต่คีอาร์ยังคงนิ่งเหมือนน้ำแข็งที่ไม่หวั่นแม้แดดบ่ายจะสาดแรงแค่ไหน

เมื่อทุกคนรวมตัวกัน โกรเวอร์เคาะกีบกับพื้นทรายเบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจของคนในคลาส “โอเค ทุกคน! ยินดีต้อนรับสู่คลาส ‘การจำแนกอสุรกายด้วยประสาทสัมผัส’ วันนี้เราจะใช้จมูกกับหูมากกว่าดาบและโล่นะครับ” เขายิ้มยกกระปุกโหลแก้วหลายใบขึ้นมา ข้างในล้วนเป็นไอหมอกกลิ่นแปลกประหลาดสลับสี

“เริ่มกันที่บทนำก่อน ทำไมจมูกถึงสำคัญกว่าดาบ? เพราะ...ถ้าเธอได้กลิ่นกำมะถัน เธอมีเวลาเผ่นก่อนที่อสูรจากยมโลกจะโผล่ ถ้าเธอได้กลิ่นสาบป่าสัตว์ป่า เธอรู้ระดับอันตรายล่วงหน้า และถ้าเป็นกลิ่นโอโซน…ก็เตรียมรับมืออสูรจักรกลของเฮเฟตัสได้เลย!” เด็กหลายคนหัวเราะกับท่าทางบรรยายประกอบของเขา แต่คีอาร์ยืนนิ่ง ฟังทุกคำด้วยความตั้งใจแบบไม่แสดงออก เธอไม่กลัวอสูรกาย แต่เธอชอบข้อมูลมากกว่า และวิธีการแยกแยะด้วยประสาทสัมผัสถือเป็นข้อมูลเชิงตรรกะชั้นดี

โกรเวอร์ยกนิ้วขึ้นราวกับกำลังจะเผยความลับสำคัญ “ต่อไปคือเสียงที่ต้องระวังนะ เสียงฝีเท้าที่หนักสลับเบา เสียงเกล็ดลากไปกับพื้น เสียงลมหายใจ…บางทีเสียงเดียวอาจช่วยให้เธอรอดจากการถูกซุ่มโจมตีก็ได้” เขาเปิดเทปเสียงอสุรกายชนิดต่าง ๆ ผ่านอุปกรณ์ เสียงแรกคือเสียงคล้ายเกล็ดสีกับหิน เสียงที่สองเป็นเสียงหอบแผ่วแต่มีจังหวะไม่สม่ำเสมอ เด็กบางคนทำหน้าเหยเก แต่คีอาร์เพียงเอียงหู ฟังอย่างวิเคราะห์

“เสียงแรกคือไฮดร่า เสียงสองคือออร์ธรอส…แต่เสียงสองหายใจลึกกว่าแบบไม่สม่ำเสมอ” เธอเอ่ยเบา ๆ ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง แต่โกรเวอร์ได้ยินจนต้องหันมามองด้วยแววตาชื่นชม

“เก่งมาก เด็กลมเหนือ! หูเธอไวจริง ๆ นะ” 

คีอาร์ไม่ตอบรับแค่ก้มหน้าทราบแล้วกะพริบตาช้า ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติที่ควรรู้

จากนั้นโกรเวอร์ก็หยิบโหลแก้วใบแรกขึ้น โหลสว่างด้วยกลิ่นสีฟ้าอ่อนที่ไม่ใช่ควัน แต่เหมือนละอองพลังงาน “กิจกรรมทดสอบกลิ่นปริศนานะครับ ทุกคนสูดเบา ๆ แล้วบอกฉันว่าคิดว่าเป็นอสุรกายแบบไหน”

เด็กหลายคนลังเล เริ่มสูดอย่างระวัง แต่คีอาร์ยื่นหน้าไปใกล้เพียงเล็กน้อย สูดเบามากจนแทบไม่เห็นว่าเธอหายใจ ก่อนพูดเรียบ ๆ “กลิ่นโอโซนผสมโลหะร้อย…เป็นอสูรจักรกลค่ะ น่าจะเดธแมชีนของเฮเฟตัสหรือวัลแคน ไม่ใช่รถไฟลีเจี้ยนเพราะไม่ได้กลิ่นน้ำมันหรือการเผาไหม้ของถ่านหิน”

โกรเวอร์อ้าปากค้าง “ใช่เลย! นี่มัน…อ๊ะ ถูกหมดทุกอย่าง เธอแยกได้จากการสูดรวดเดียวเนี่ยนะ?”

คีอาร์พยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงยังเรียบนิ่ง “พลังของสายเลือดบอเรอัส…ช่วยให้แยกกลิ่นอากาศได้ค่ะ”

โกรเวอร์ยิ้มกว้างเหมือนคนดีใจแบบสุดขีด “ดีมาก! ความสามารถแบบนี้สำคัญมากเวลาเจอมิสต์ปั่นประสาทนะ เธอจะไหวตัวทันก่อนใครแน่นอน!” คำชมถูกเก็บเข้ากล่องข้อมูลในหัวคีอาร์ ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกภูมิใจ แต่ทำให้เธอคำนวณได้มากขึ้นว่าทักษะนี้จะใช้ต่อยอดอย่างไรในภารกิจภาคสนาม คลื่นทะเลกระทบฝั่งอย่างอ่อนโยน เสียงนกน้ำบินผ่าน เสียงใบไม้เสียดลมเหนือชายป่า ทุกเสียงเหมือนชัดขึ้นในระดับที่ละเอียดโหดเหี้ยมต่อการสังเกต และคีอาร์ยืนนิ่งกลางลมทะเล เหมือนภาพที่ถูกสลักไว้ในน้ำแข็งหนึ่งก้อน แต่ภายในหัวของคีอาร์นั้นเงียบเย็น และมีแต่ตรรกะล้วน ๆ กำลังทำงานอย่างเงียบงันเช่นกัน

วิชาอสุรกายศึกษา I - 01

รางวัล : +10 EXP และ +5 ความกล้า

[Satyr-02] โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20

Xolotl HONOR

วันที่ 17 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาบ่าย เวลา 13.00 - 15.00 น. ณ ชายทะเล (เรียนกับโกรเวอร์)

◀️┃▶️

ช่วงบ่ายที่ลมทะเลเย็นจัดพัดมาปะทะผิวราวกับกำลังเตือนว่าฤดูหนาวใกล้เข้ามาเต็มที คีอาร์ก้าวเท้าลงสู่ผืนทรายละเอียดที่ทอดตัวยาวริมชายฝั่งของค่ายฮาล์ฟบลัด เสียงคลื่นซัดเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอคล้ายบทเรียนที่รอให้เธอรับฟังอย่างอดทน วันนี้คือคาบที่สองของวิชาอสุรกายศึกษา และเหมือนทุกครั้ง สถานที่สอนคือชายทะเลอันกว้างใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นห้องเรียนตามธรรมชาติของโกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด

โกรเวอร์ยืนอยู่ด้านหน้าอย่างสดใสเหมือนเดิม ขาแพะของเขาจมลงในทรายปุย ๆ ส่วนมือก็กำขลุ่ยต้นกกไว้ตามนิสัยประจำตัวที่มักถือมันเสมอแม้ไม่เป่า “สวัสดีทุกคน! วันนี้เราจะทำความรู้จักกับอสุรกายที่พวกเธอมีโอกาสเจอบ่อยที่สุดนะ” เขาพูดพลางยิ้มกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายแบบเด็กที่กำลังภูมิใจกับสิ่งที่กำลังสอนเหลือเกิน

คีอาร์ยืนแถวหลังสุดอย่างเงียบ ๆ เธอไม่ชอบความวุ่นวาย และยิ่งไม่ชอบอยู่กลางฝูงชน แต่ข้อดีของการอยู่หลังสุดคือไม่มีใครมายุ่งมากนัก เธอสามารถวิเคราะห์บทเรียนในระยะปลอดภัยของตัวเองได้ตามชอบใจ

โกรเวอร์ดีดปากกาชี้ไปยังลูกแก้วฉายภาพขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนแท่นหิน ก่อนภาพของร่างมหึมาสีดำสนิทจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงคำรามต่ำ ๆ ที่ถูกบันทึกไว้ก้องกังวานจนเด็กคนหนึ่งข้างหน้าเผลอสะดุ้ง “นี่คือเฮลล์ฮาวนด์ หรือที่บางที่เรียกว่าการ์มร์ แบล็กชัค คูน อานูน หรืออะไรก็ตามตามวัฒนธรรม… แต่รับรองได้เลยว่าทุกชื่อหมายถึงอะไรบางอย่างที่คุณไม่อยากเจอในซอกหลืบมืด ๆ ของสุสาน” โกรเวอร์อธิบายพลางทำตาโตประกอบอย่างจริงจัง

คีอาร์ฟังอย่างตั้งใจ เธอไม่ตื่นกลัว แต่ประเมินข้อมูลอย่างมีเหตุผล ขนสีดำสนิท… ดวงตาเรืองแดงในความมืด… ทนไฟ… ควบคุมไฟได้บางส่วน… หน้าที่คือผู้เฝ้าประตูโลกใต้พิภพทั้งหมดนี้ถูกจัดหมวดหมู่ในสมองของเธออย่างรวดเร็วราวกับคอลเลกชันวิเคราะห์ลมที่คุ้นเคย

โกรเวอร์เล่าไปเรื่อย ๆ ทั้งตำนาน ประวัติ ความหมายเชิงวัฒนธรรม การพบเจอในโลกจริง และอธิบายเทคนิคการเอาตัวรอดเป็นระยะ สีหน้าจริงจังอย่างน่ารัก เขาบอกว่า “อย่าลืม! ถ้าเจอเฮลล์ฮาวนด์ อย่าสบตานานนะ เดี๋ยวจะถูกมันมองเป็นอาหารว่าง” คลื่นซัดเข้าฝั่งอีกครั้ง คีอาร์ผมปลิวเล็กน้อย เธอไม่หวั่น เรียนรู้ทุกอย่างอย่างสงบ ราวกับสายลมที่ไม่มีวันกลัวเปลวไฟ

โกรเวอร์ฉายภาพต่อไป ตัวเมียท่อนบนมนุษย์ ท่อนล่างเป็นงูเลื้อยยาว ขนาดใหญ่จนทำให้เด็กใหม่บางคนยกแขนขึ้นกอดตัวเองอย่างหวาดกลัว “แดรคีเน หรือแดรกคีเน คือสตรีงู” เขาเริ่มอธิบาย “พวกเธอจะพบพวกนี้บ่อยมากกว่าที่คิด และมันไม่ได้โจมตีแบบสุ่มนะ พวกมันซื่อสัตย์ต่อไกอามากกว่าที่ลูกครึ่งบางคนซื่อสัตย์ต่อกระท่อมตัวเองซะอีก!” เสียงหัวเราะเบา ๆ กระจายไปทั่วบริเวณ มีเพียงคีอาร์ที่ยังยืนนิ่งราวกับลมหนาวเป็นเพียงอากาศอุ่น ๆ โกรเวอร์พูดต่ออย่างตื่นเต้น “พวกเธอเคลื่อนไหวเร็วมากแม้ไม่มีขา พ่นพิษได้ มีคำสาปเสียงงูที่ทำให้เคลื่อนไหวช้าลง และที่สำคัญที่สุด ถ้ามันฟื้นจากทาร์ทารัสเมื่อไหร่ ก็จะตามล่าพวกเธอจนกว่าจะพอใจ!”

เด็กบางคนกลืนน้ำลายดังชัดเจน คีอาร์เพียงกะพริบตาช้า ๆ ความเร็วสูง… พิษ… เสียงสาป… ผู้จงรักภักดีต่อไกอา… เป็นกำลังรบหลักในตำนาน

คีอาร์จดจำอย่างเป็นระบบโดยไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ นี่คือเพียงข้อมูลเหมือนตัวเลขอุณหภูมิในอากาศ หรือแรงลมก่อนพายุ สายลมยามบ่ายปะทะผิวทะเลจนเกิดระลอกคลื่นสีเงินทอดยาวไปสุดสายตา เหล่าลูกครึ่งเทพยังคงยืนล้อมเป็นวงกว้างบนผืนทราย ชุดเกราะเบา ๆ สะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ ของเดือนพฤศจิกายน ขณะที่โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ดยืนอยู่ตรงกลางด้วยท่าทางกระตือรือร้นเหมือนเด็กกำลังจะเล่าเรื่องโปรดของตัวเองต่อ

“ต่อไปคือยักษ์ไลสโครโกเนียน!” โกรเวอร์ประกาศเสียงดังพร้อมตบฝ่ามือลงบนแท่นหินเบา ๆ ภาพฉายเหนือศีรษะเปลี่ยนเป็นร่างอสุรกายยักษ์ตัวสูงยิ่งกว่าตึก ขนสีฟ้าซีดปกคลุมบางส่วน ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งจ้องตรงมาด้วยแววหิวกระหายจนเด็กหลายคนขยับถอยหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว คีอาร์มองภาพตรงหน้าอย่างสงบนิ่งตามสไตล์ของเธอ ใบหน้าขาวซีดสะท้อนสีฟ้าของหน้าจอเหมือนประติมากรรมอ่อนชื้นถูกแกะสลักด้วยความเย็นชา 

โกรเวอร์เริ่มอธิบายอย่างละเอียดถึงแหล่งกำเนิดของไลสโครโกเนียน ประวัติที่เกี่ยวโยงกับอดีตของโอดิสซิอุส อาหารโปรดของพวกมันที่ไม่ควรถูกเอ่ยถึงก่อนมื้อกลางวัน พฤติกรรมการล่า จุดอ่อนบริเวณดวงตา และวิธีรอดชีวิตเมื่อเจอมันในเมืองใหญ่ ทุกคำพูดเหมือนบทเพลงที่เขาภูมิใจจะถ่ายทอดเมื่ออธิบายจบก็กระตุ้นให้ทุกคนในคลาสเรียนล้อมวงกัน

“เอาล่ะ! ภาคปฏิบัติแบบเบา ๆ วันนี้คือการอภิปราย หัวข้อว่า ถ้าเจออสุรกายในเมือง จะทำยังไงดีแต่ห้ามซ้ำประเภทกันนะครับ!” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที เด็กหลายคนรีบยกมือแย่งกันเอาอสุรกายง่าย ๆ อย่างไซคลอปส์ เมดูซา มิโนทอร์ แฮร์ปี หรือแม้แต่ไฮดร่าไปอย่างไว คีอาร์ยืนฟังอย่างเงียบ ๆ ไม่รีบร้อน พวกนี้… เลือกตามอารมณ์มากกว่าเหตุผลอีกแล้ว

ในที่สุดตัวเลือกก็เหลือน้อยจนทุกคนเริ่มมองหาสิ่งที่ตนไม่คุ้น คีอาร์จึงขยับตัวเล็กน้อย สายตาสีเทาอมเขียวหรี่ลงอย่างพิจารณาก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่มั่นคง “ฉันจะอภิปรายเรื่องกริมาลคินค่ะ” ทันทีที่คำว่า กริมาลคิน หลุดออกไป เด็กหลายคนกะพริบตาปริบ ๆ บางคนกระซิบถามว่าคืออะไร บางคนแกล้งทำหน้าเหมือนนึกออกแต่จริง ๆ ไม่มีความรู้แม้แต่นิดเดียว

คีอาร์ก้าวออกมาหนึ่งก้าว ผมสีบลอนด์ทองแดงพริ้วเบา ๆ ตามแรงลมทะเล เธอยืนหลังตรงราวกับกำลังอ่านประกาศเกียรติคุณในโบสถ์โบราณ “กริมาลคินเป็นอสุรกายในตำนานเคลติกค่ะ เป็นภูตประจำตัวของแม่มดดำและเป็นสัตว์รับใช้ของเทพีเฮคาที หากเห็นมันในเมืองโดยไม่ตั้งใจ… ทางที่ดีที่สุดคืออย่าเข้าไปยุ่งค่ะ” เธอเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่เนื้อหากลับคมชัดเหมือนมีดผ่าพิสูจน์ศพ

“ในยุโรปยุคกลางเชื่อว่าแม่มดมีสิ่งที่เรียกว่า Familiar สิ่งมีชีวิตที่ช่วยเหลือในการทำพิธี และกริมาลคินก็คือหนึ่งในสิ่งนั้น มันทำหน้าที่ส่งคำสาป ทำหน้าที่เป็นสายลับ เชื่อมโลกมนุษย์กับโลกเหนือธรรมชาติ หากได้ยินเสียงแมวดำกลางคืนผิดปกติ นั่นอาจเป็นสัญญาณ” เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังขึ้นราวกับขับเน้นคำพูดของเธอ

คีอาร์พูดต่อโดยไม่เร่ง ไม่ช้า เหมือนสายลมเย็นที่ไหลสม่ำเสมอ “แต่มันไม่ใช่อสุรกายที่อันตรายโดยไร้เหตุผลนะคะ กริมาลคินเป็นสิ่งมีชีวิตที่ภักดี ระหว่างมันกับเจ้าของมีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก หากสร้างความผูกพันได้ มันจะปกป้องจนลมหายใจสุดท้าย แม้ตัวเองจะหนีได้ก็ตาม” เธอหยุดเล็กน้อย ดวงตาไล่มองเพื่อนร่วมชั้นทีละคน “ดังนั้น หากเจอในเมือง… อย่าโจมตีค่ะ ผูกมิตรจะดีกว่า เผื่อบางครั้งมันจะเลือกเดินตามเราเอง และถ้าทำได้ ก็ถือว่าโชคดีมากค่ะ”

โกรเวอร์พยักหน้าแรงจนขนแพะพลิ้ว “ยอดเยี่ยมมากสาวบอเรอัส! รู้ลึกดีจริง ๆ นะเนี่ย” เพื่อนบางคนมองเธอด้วยแววทึ่ง ส่วนบางคนก็จดบันทึกกันแทบไม่ทัน แต่คีอาร์เพียงตอบกลับด้วยการพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้แสดงท่าทีภูมิใจ สำหรับเธอ นี่คือการรายงานข้อมูลตามความจริง ไม่มากกว่านั้น

เมื่อกิจกรรมจบ โกรเวอร์ประกาศเลิกคาบพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ไปพักผ่อนกันเถอะทุกคน! เจอกันคาบหน้า แล้วอย่าลืมดูแลตัวเองดี ๆ นะ!” เด็กนักเรียนแตกกลุ่มกันทั้งที่ยังคุยคึกคักเกี่ยวกับอสุรกายต่าง ๆ ขณะที่คีอาร์เก็บของเงียบ ๆ แล้วเดินออกจากชายฝั่งด้วยท่วงท่าที่สงบเย็นราวกับไม่มีอะไรในบทเรียนนี้ทำให้หัวใจเต้นไวกว่าปกติเลยแม้แต่น้อย เพราะในความคิดของเธอ อสุรกายก็คือข้อมูล ที่ต้องทำความเข้าใจเท่านั้นเอง ไม่ใช่สิ่งที่ต้องรู้สึกอะไรด้วยเลย

วิชาอสุรกายศึกษา I - 02

รางวัล : +10 EXP และ +5 ความกล้า

[Satyr-02] โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20

Eloise HEROES

วันที่ 1 พฤษภาคม 2025
เวลา 10:30 - 15:30 น.

หลังจากการปะทะกับนกสติมฟาเลียนสิ้นสุดลง เรือมินิบานาน่าสีนีออนก็กลับมาพุ่งทะยานอีกครั้งด้วยความเร็ว 150 นอต แต่คราวนี้มีเพียงสัญชาตญาณของป้าคาเรนเท่านั้นที่เป็นเข็มทิศนำทางให้พวกเขากลับค่าย

ใช้เวลาประมาณเจ็ดชั่วโมงครึ่ง ผืนน้ำก็เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มจัเป็นสีฟ้าอ่อนจาง แรงลมที่ปะทะหน้าจนชาด้านตั้งแต่ต้นก็เริ่มลดความรุนแรงลงตามระยะทางที่เข้าใกล้แผ่นดินใหญ่ เอโลอิสกัดฟันแน่น มือทั้งสองจับกระบอกไว้แน่นจนข้อขาวโพลน ผมสีแดงเพลิงของเธอปลิวสะบัดเป็นเส้นสายราวกับแส้ในสายลม ขณะที่เธอกวาดสายตามองไปยังขอบฟ้าเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ แจสเปอร์เองก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน แม้จะเป็นบุตรแห่งเทพสงคราม แต่ร่างกายก็อ่อนล้าจากการต่อสู้และการเกร็งตัวต้านแรงมหาศาลตลอดเวลา

“รู้สึกเหมือนวิ่งมาราธอนสามรอบติดกันโดยไม่ได้หยุดหายใจเลยนะเนี่ย” แจสเปอร์บ่นอุบอิบขณะพยายามนวดไหล่ที่แข็งเกร็ง

“อย่าบ่นเลย” เอโลอิสตอบกลับโดยไม่ได้หันไปมอง “เราใกล้จะถึงแล้วล่ะ…คิดว่านะ…”

ขณะที่เรือล่องไปเรื่อย ๆ ด้วยความเร็ว คนที่เห็นฝั่งก่อนใครนั่นคือ ป้าคาเรน ดวงตาของเธอฉายแววของความดีใจ ป้าแกซึ่งเป็นคนแก่ที่มีสายตายาวกว่าใครเพื่อน (และดวงดีกว่าใครในเรือลำนี้) จ้องมองผ่านอากาศที่สั่นสะท้านจากความเร็วเรือไปยังขอบฟ้าที่ปรากฏเป็นริ้วสีเขียวเข้มทอดยาว

“เอโลอิส ชะลอเรือ…ชะลอเดี๋ยวนี้! ฉันเห็นแผ่นดินแล้ว! แผ่นดินใหญ่! แผ่นดินอเมริกาแน่ ๆ กรี๊ดดดดด!”

เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความดีใจของป้าคาเรนไม่เหมือนเสียงกรีดร้องหวาดกลัวแบบเมื่อตอนเจอนกสติมฟาเลียน เธอชี้นิ้วไปยังทิศทางเบื้องหน้าอย่างตื่นเต้น

เอโลอิสไม่รอให้บอกซ้ำ เธอตัดสินใจโยนกระบอกบรรจุลมสี่ทิศกระบอกสุดท้ายทิ้งลงทะเลไปอย่างไม่ลังเล เสียงคำรามอันบ้าคลั่งของลมยุติลงอย่างฉับพลันอีกครั้ง เรือมินิบานาน่ากระชากตัวอย่างรุนแรงจนทุกคนเกือบจะเซถลาอีกรอบ แต่ความเร็วที่ลดลงอย่างรวดเร็วก็ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนเพิ่งได้กลับมาหายใจอีกครั้ง ความเร็วของเรือลดลงสู่ 12 นอต ซึ่งเป็นความเร็วที่ปลอดภัยสำหรับการแล่นในน่านน้ำปกติ แผ่นดินใหญ่ทอดตัวอยู่เบื้องหน้าอย่างยิ่งใหญ่ แต่เอโลอิสรู้ดีว่านั่นยังไม่ใช่จุดหมายสุดท้ายของพวกเขา

“ขอบคุณค่ะป้า ดวงของป้านี่ช่วยเราไว้จริง ๆ” เอโลอิสพึมพำ “แต่ตอนนี้เราต้องเข้าสู่โหมดออโต้ไพลอต แล้วนะ เราต้องขับเข้าไปในช่องแคบลองไอส์แลนด์ซาวด์ค่ะ”

เรือมินิบานาน่ากลับเข้าสู่โหมดขับขี่อัตโนมัติแล่นด้วยความเร็วคงที่ 12 นอต มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ตามที่ป้าคาเรนชี้ทางไว้ก่อนหน้านี้ พวกเขายังคงต้องใช้เวลาเดินทางอีกประมาณห้าชั่วโมงเพื่อผ่านช่องแคบอันคดเคี้ยวสู่หาดที่ซ่อนเร้นของค่ายฮาล์ฟบลัด

ห้าชั่วโมงนั้นดำเนินไปอย่างเนิบนาบผิดกับช่วงเจ็ดชั่วโมงครึ่งก่อนหน้า ท้องฟ้าแม้จะไม่เคยมืดลงเป็นเวลาหลายเดือนแล้วแต่ก็พอจะเดาได้ว่าอยู่ในช่วงบ่ายแก่เต็มที ลำเรือมินิบานาน่าที่ตอนนี้แล่นช้าลงจนคลื่นน้ำกระแทกกาบเรือเพียงเบา ๆ ทำให้พวกเขามองเห็นทิวทัศน์สองฝั่งของช่องแคบที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนบนเกาะลองไอส์แลนด์และคอนเนตทิคัต

ในที่สุด...เมื่อผ่านไปครบห้าชั่วโมง พวกเขาก็ล่วงเข้าสู่น่านน้ำที่คุ้นเคย กลิ่นหอมของสนซีดาร์และน้ำทะเลที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก

“โน่นไง!” เอโลอิสชี้ไปยังทิศทางเบื้องหน้าหาดทรายขาวละเอียดของค่ายฮาล์ฟบลัด 

เรือมินิบานาน่าลดความเร็วลงอย่างนุ่มนวลก่อนจะ ไถลขึ้นสู่ผืนทรายได้อย่างปลอดภัย ทุกคนแทบจะพุ่งออกจากเรือทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นทราย ป้าคาเรนเป็นคนแรกที่คุกเข่าลงแล้วก้มกราบผืนดินด้วยความปิติยินดีอย่างที่สุด

“แผ่นดิน!!! ฉันรอดตายแล้ว!” 

แจสเปอร์ทิ้งตัวลงนอนบนผืนทรายอย่างหมดแรง ง้าวเยี่ยนหยาในมือร่วงลงข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ “ให้ตายสิ...นี่มันเป็นหนึ่งในการเดินทางที่บ้าคลั่งที่สุดในชีวิตผมเลย”

เอโลอิสยืนมองเพื่อนร่วมเดินทางทั้งสองที่อยู่ในสภาพไม่ต่างจากตัวเอง ใบหน้าของเธอยังคงเปื้อนคราบเกลือและเหงื่อ แต่รอยยิ้มแห่งความโล่งอกก็ปรากฏขึ้น เคอร์ติสบินมาเกาะบนไหล่ของเอโลอิสแล้วพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก

“ขอบคุณเหล่าทวยเทพที่ทำให้พวกเรากลับสู่ค่ายอย่างปลอดภัย ถ้าไม่ได้พวกท่านแล้วพึ่งแต่คุณเอโลอิสพวกเราต้องตายตั้งแต่ออกเดินทางวันแรกแน่ ๆ”

“หุบปากไปเลยเคอร์ติส!” เอโลอิสถลึงตาใส่เจ้านกกระทาขี้บ่นที่เกาะอยู่บนไหล่ของเธออย่างไม่จริงจังนัก ขณะที่มันพ่นคำวิจารณ์ถึงความสามารถในการนำทางของเธอไม่หยุดหย่อน เธอยกมือลูบหัวเคอร์ติสเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนร่วมทีมที่กำลังทิ้งตัวอยู่บนหาดทรายของค่ายฮาล์ฟบลัด

ป้าคาเรนที่เพิ่งลุกขึ้นจากการกราบผืนดินก็ปัดเศษทรายออกจากเสื้อของเธออย่างประณีต ดวงตาของเธอฉายแววถึงความอิ่มเอมใจอย่างที่สุด

“อืมมมม...กลิ่นของหาดทรายค่ายฮาล์ฟบลัดนี่แหละที่หอมชื่นใจที่สุด” ป้าคาเรนสูดหายใจเข้าเต็มปอดราวกับเพิ่งได้รับยาอายุวัฒนะ “เอาล่ะ พวกเธอทุกคนก็ลุกขึ้นมาได้แล้ว ถึงเวลาที่เราควรจะไปพักผ่อนกันจริง ๆ จัง ๆ สักที เราเดินทางกันมานานมาก...”

แจสเปอร์ลุกขึ้นยืนอย่างอิดโรย เขาหยิบง้าวเยี่ยนหยาคู่ใจที่ตกอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาถือไว้ แล้วยิ้มให้กับเอโลอิสด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ภาคภูมิใจ

“จริงของป้าคาเรน” แจสเปอร์รับคำ “เราออกไปนานจนเกือบจะลืมไปแล้วว่าการนอนบนเตียงนุ่ม ๆ มันรู้สึกยังไง พวกเราทุกคนควรจะพักยาว ๆ ได้แล้ว”

เอโลอิสเดินเข้าไปใกล้เพื่อนร่วมภารกิจ เธอตบไหล่แจสเปอร์เบา ๆ และจับมือของป้าคาเรนด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างแท้จริง

“ขอบคุณทุกคนมากจริง ๆ ที่ไปช่วยภารกิจนี้” เอโลอิสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนผิดปกติ “ถ้าไม่ได้แจสเปอร์ช่วยจัดการกับพวกอสุรกาย และถ้าไม่ได้ดวงดี ๆ ของป้าคาเรนฉันว่าเราคงทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จ”

แจสเปอร์ผายมืออย่างเปิดเผย “ยินดีมากเลยพี่สาว นี่คือหนึ่งในประสบการณ์ที่ดีที่สุดที่ผมเคยได้รับมาเลยนะ” ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น “ผมได้ใช้ทักษะการต่อสู้ ได้เห็นโลกภายนอกที่ไม่เคยเห็น ถ้ามีภารกิจอื่น ๆ อีก ผมก็ยินดีที่จะร่วมเดินทางเสมอ”

ป้าคาเรนเบ้ปากเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ฮึ่ม! ไม่ต้องมาพูดจาดีเลยพ่อหนุ่ม! ไม่ต้องมาพาฉันไปลำบากแบบนี้อีกแล้วนะ!” ป้าคาเรนทำเสียงฮึดฮัด “ให้ฉันได้อยู่ค่ายแบบสงบ ๆ ไปอีกสิบปีเถอะ การเดินทางครั้งนี้มัน...มันก็เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดีอยู่หรอกนะ แต่คนอายุอานามเท่าฉันจะให้ไปทำแบบนี้บ่อย ๆ ก็คงไม่ไหวเหมือนกัน” 

“ไม่ต้องห่วงค่ะป้า หนูก็คงพักภารกิจไปสักพักเลยล่ะ”

“เอาล่ะ! ได้เวลาแยกย้ายกันไปพักผ่อนแล้วล่ะ”

เอโลอิสพยักหน้า เธอจัดการทำให้เรือมินิบานาน่าสีนีออนกลับไปเป็นผ้าเช็ดปากสีเหลืองผืนเล็ก ๆ แล้วเก็บมันใส่ในกระเป๋าคาดเอว

“ไว้เจอกันใหม่นะคะทุกคน”

แล้วทั้งสามคน (และหนึ่งนกกระทา) ก็เริ่มเดินแยกย้ายกันไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่นำไปสู่โซนกระท่อมพักของแต่ละคน

@God 

Daemon HEROES

Daemon  Kannel

1 · มกราคม · 2026 · 11.30 น.  

     แดดส่องลงมากระทบผิวน้ำทะเลเบื้องหลังค่ายฮาล์ฟบลัด แม้ที่นี่จะยังดูใสสะอาดและสะท้อนแสงระยิบระยับเป็นปกติ แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งอย่างประหลาด เดม่อนก้าวเท้าลงบนผืนทรายร้อนระอุ สายตาจับจ้องไปที่ ดีน ซึ่งยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ริมชายฝั่ง แผ่นหลังกำยำของบุตรแห่งโพไซดอนดูเครียดเขม็งกว่าทุกวัน

     เดม่อนเดินเข้าไปหยุดยืนข้างๆ ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น

     "ผมเห็นนิมิตบางอย่างมา ดีน... จากแหวนวงนี้" เดม่อนชูนิ้วที่มีแหวนเธซีอุสให้ดู "มันไม่ใช่เรื่องดีเลย"

     @@@Dean 

     เดม่อนนิ่งไป คำบอกเล่าของดีนยืนยันสิ่งที่เขาเห็นในนิมิตร่วมกับลิเลียน่าได้อย่างไร้ที่ติ ความวิปลาสที่เขากลัวไม่ใช่แค่เรื่องเพ้อฝัน แต่มันกำลังกัดกินโลกจากที่ไกลๆ และกำลังรุกรานเข้ามา

     "ดูเหมือนคำพยากรณ์นั่นจะหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ" เดม่อนถอนหายใจยาว "ผมกะว่าจะคิดดูอีกทีเรื่องที่จะไปหาเรเชล แต่มาถึงขั้นนี้คงไม่ต้องคิดแล้วล่ะ ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเรากำลังรับมือกับอะไรกันแน่"

     @@@Dean 

NC

Eloise HEROES

วันที่ 20 ธันวาคม 2025
เวลา 00:00 น.

ท่ามกลางแสงสนธยาที่แผดส้มจนแสบตา (แม้เวลาจะดึกแล้วก็ตาม) เอโลอิสพุ่งร่างที่โชกไปด้วยเหงื่อและเขม่าโคลนออกมาจากชายป่า ทัศนียภาพเบื้องหน้าเปิดกว้างเป็นหาดทรายขาวละเอียด ทว่าในเวลานี้มันกลับดูไม่ต่างจากกับดักมรณะ ลมทะเลเค็มปร่าพัดเข้าปะทะหน้ากากหมวกเหล็กจนความชื้นของเกลือเกาะตามช่องลม ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับก้อนสำริดมหึมาที่กำลังกลิ้งอยู่บนผืนทราย ทุกครั้งที่ฝีเท้าเหยียบลงบนทรายที่อ่อนนุ่ม มันกลับสูบเอาแรงจากน่องที่ปวดร้าวของเธอไปจนเกือบหมด

“ถะ...ถึงชายหาดแล้ว...พี่แคลรีส ฉันหยุดได้แล้วใช่ไหม!” เอโลอิสตะโกนลอดผ่านช่องว่างของหมวกเหล็ก เสียงของเธอแหบพร่าและขาดช่วง ลมหายใจที่พ่นออกมามีรสคาวเลือดจาง ๆ ติดอยู่ที่ปลายลิ้น

“หยุดเหรอ? ใครบอกว่าให้หยุดแค่นี้!” เสียงคำรามของแคลรีสดังก้องแข่งกับเสียงเกลียวคลื่น รถม้าสีแดงโลหิตควบตะบึงเข้าหาเธอในมุมหักศอก ใบมีดที่ดุมล้อหมุนวนตัดผ่านผืนทรายจนกระจุยเป็นทางยาวราวกับรอยแผลขนาดใหญ่บนพื้นดิน “นั่นมันแค่วอร์มอัพยัยช่างเหล็ก! สนามรบจริงมันไม่มีเส้นชัยหรอกจนกว่าจะตาย หรือศัตรูจะตายไปหมดน่ะ! กลับตัวซะ! เป้าหมายต่อไปคือทะเลสาบที่กลางค่าย...วิ่งไปตามชายน้ำนั่นแหละ!”

เอโลอิสไม่มีทางเลือก เธอต้องฝืนใจเอี้ยวตัวกลับท่ามกลางแรงเหวี่ยงที่ทำให้ชุดเกราะหนัก 30 กิโลกรัม เหวี่ยงไปด้านข้างจนกระดูกไหปลาร้าแทบเดาะ แคลรีสไม่ได้รอให้เธอหายใจ เธอสะบัดบังเหียนสั่งให้ม้าศึกพุ่งเข้าใส่เอโลอิสทันที บีบให้บุตรีแห่งเฮเฟตัสต้องวิ่งลุยลงไปในจุดที่น้ำทะเลท่วมถึงตาตุ่ม ทรายเปียกน้ำนั่นเหนียวหนึบและหนักราวกับกาวลาเท็กซ์ มันฉุดรั้งทุกย่างก้าวของเธอให้ช้าลง ในขณะที่รถม้าของแคลรีสวิ่งอยู่บนทรายแข็งขนาบข้างไล่กวดมาติด ๆ

กุบกับ! กุบกับ! กุบกับ!

“วิ่งให้เร็วกว่านี้สิ! อย่าให้ม้าฉันงับหลังเธอได้!!” แคลรีสหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งอยู่บนตัวรถม้าที่โยกคลอนไปตามแรงขับเคลื่อน เธอสะบัดแส้ลงบนอากาศจนเกิดเสียงดังราวกับเสียงปืนใหญ่ที่จุดระเบิดอยู่ข้างหูเอโลอิสตลอดเวลา

เอโลอิสรู้สึกได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจม้าศึกที่เป่ารดแผ่นหลังเกราะสำริดของเธอ ทุกครั้งที่เธอเริ่มผ่อนแรงเพราะความเจ็บปวดที่ฝ่าเท้า ความเร็วของรถม้าจะเพิ่มขึ้นจนใบมีดดุมล้อเกือบจะเกี่ยวเข้าที่สนับแข้ง แคลรีสขับรถม้าเบียดเข้าหาเธอเรื่อย ๆ จนเอโลอิสต้องวิ่งลุยน้ำทะเลที่ลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงเข่า ชุดเกราะที่หนักอยู่แล้วเมื่อโดนน้ำสาดซัดเข้าไปกลับยิ่งทวีความหนักหน่วงราวกับมีใครเอาแท่งตะกั่วมาผูกติดไว้ที่ขา

“พี่บ้าไปแล้วหรือไง!” เอโลอิสตะโกนโต้กลับด้วยแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ ลมหายใจของเธอร้อนผ่าวจนหน้ากากหมวกเหล็กเต็มไปด้วยไอสีขาว “ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์นะ!”

เอโลอิสต้องหักเลี้ยวออกจากชายหาดเพื่อมุ่งหน้าตัดเข้าสู่เส้นทางดินลูกรังที่ขนาบข้างด้วยทุ่งหญ้ากว้าง แสงอาทิตย์ที่ยังคงค้างเติ่งเป็นสีส้มฉานทำให้ชุดเกราะที่เธอสวมอยู่เริ่มดูดซับความร้อนจนเอโลอิสรู้สึกราวกับกำลังถูกอบสดอยู่ในเตาหลอมโลหะเคลื่อนที่เหงื่อและน้ำเค็มไหลซึมลงไปตามร่องเกราะจนผิวหนังแสบไหม้ราวกับโดนไฟลวก กลิ่นของโลหะร้อนและเหงื่ออบอวลอยู่ในหมวกเหล็กจนน่าสะอิดสะเอียน

ตลอดระยะทางที่วิ่งตัดผ่านทุ่งหญ้าและเนินเขาเตี้ย ๆ แคลรีสไม่ได้ปล่อยให้เอโลอิสได้พักสายตาแม้แต่วินาทีเดียว เธอขับรถม้าซิกแซกไปมา ตัดหน้าบ้าง เบียดข้างบ้าง บีบให้เอโลอิสต้องใช้ไหวพริบในการเปลี่ยนจังหวะการวิ่งและรักษาสมดุลของร่างกายท่ามกลางน้ำหนักมหาศาล เสียงฝีเท้าม้าที่หนักหน่วงราวกับเสียงกลองศึกดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของเอโลอิสจนกลายเป็นจังหวะเดียวกับการเต้นของหัวใจที่จวนจะระเบิด

“ดูนั่น! ทะเลสาบอยู่ข้างหน้า! ถ้าเธอโดนรถม้าฉันแซงก่อนจะถึงริมตลิ่ง เธอต้องวิ่งวนกลับไปชายหาดใหม่อีกรอบ!” แคลรีสแผดเสียงแข่งกับเสียงล้อรถม้าที่บดขยี้ก้อนกรวดจนแตกละเอียด

จากชายหาดที่แสนไกล มุ่งหน้าสู่เนินที่มองเห็นทะเลสาบอยู่รำไร เอโลอิสคำรามออกมาด้วยความอัดอั้น ความเหนื่อยล้าถูกแทนที่ด้วยความโกรธจัดและสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่แคลรีสจงใจปลุกมันขึ้นมาด้วยความบ้าคลั่ง ร่างของบุตรีแห่งเฮเฟตัสในชุดเกราะพุ่งทะยานไปข้างหน้าท่ามกลางฝุ่นตลบที่รถม้าศึกสร้างขึ้น สายตามุ่งตรงสู่ผืนน้ำของทะเลสาบเบื้องหน้าท่ามกลางเสียงแส้และเสียงหัวเราะของธิดาแห่งสงครามที่ไล่ล่าเธอไปอย่างไม่ลดละ ราวกับเงาแห่งมัจจุราชที่ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย

ฝึกครั้งที่ 4 Endurance Run (2)

@God 

Dean HEROES

Daemon ตอบกลับเมื่อ 2026-1-1 12:30
Daemon  Kannel1 · มกราคม · 2026 · 11.30 น.    &nbs ...

385

ทะเลไม่เหมือนเดิม

               (THU) 01/01/2026 เวลา 11.30 น.

               วงน้ำปริศนาผุดขึ้นเหนือคลื่นน้ำชายหาดฮาล์ฟบลัด ส่งตัวของชายหนุ่มสายเลือดโพไซดอนกลับสู่ผืนดินอีกครั้งหลังจากที่ ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล หายตัวไปจากค่ายฮาล์ฟบลัดเป็นเวลาสองชั่วโมงครึ่ง ป่านนี้ข่าวของการหายตัวไปของเขาคงลือสะพัดทั่วค่าย แต่คราวนี้ดีนไม่ได้หายไปนานเหมือนสองปีก่อนช่วงปลายปี บางทีเขาอาจจะกลับมาที่นี่ก่อนใครหลาย ๆ คนจะทันรู้ข่าวการหายตัวไปของเขาด้วยซ้ำ

               และหวังว่าแมคเคนซีจะไม่ตกใจ

               สายลมหนาวพัดโบกโบยหอบไอเย็นมาปะทะผิวกายจนหนาวสั่น แม้ว่าหยาดน้ำทะเลจะเหือดแห้งไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่ร่างสูงใหญ่ขึ้นมาจากน้ำแต่ก็มิวายต้องกอดตัวเองเอาไว้แน่นอยู่ดี น่าประหลาดที่เขาสามารถแช่น้ำเย็นกลางมหาสมุทรได้เป็นชั่วโมงแต่กลับมาหนาวเอาบนบก ความจริงหลักการนี้สามารถอธิบายด้วยหลักวิทยาศาสตร์ได้ง่าย ๆ อย่างเช่นการปรับสภาพของร่างกาย การไหลเวียนโลหิต และการระเหยของน้ำบนผิว เมื่ออยู่ในน้ำ ๆ ที่มีอุณหภูมิเย็นกว่าร่างกายสัมผัสผิวที่อบอุ่น ชั้นน้ำที่เคลือบอยู่บนผิวจึงอุ่นตาม กลับกันเมื่อขึ้นสู่บก น้ำที่อยู่บนผิวระเหยออกไปทำให้ร่างกายสูญเสียความร้อนจนหนาวสั่น กอปรกับแรงลมที่ปะทะผิวกายยิ่งทำให้เย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม แม้ตอนนี้จะเกือบเที่ยงวันแล้วแต่อุณหภูมิน่าจะไม่เกินตัวเลขหลักเดียว

               มองดูเผิน ๆ ชายหาดทางตอนเหนือของค่ายก็ยังคงดูเป็นปกติ คลื่นน้ำที่ซัดเข้าหาฝั่งเป็นระรอกยังคงสะอาดใส แต่ในใจของบุตรเจ้าสมุทรกลับรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยหลังจากที่คุยเรื่องสำคัญจากพ่อ

               ร่าง ๆ หนึ่งขยับมายืนข้าง ๆ จ้องมองทะเลไปด้วยกันกับเขา เป็นชายหนุ่มที่ดีนรู้จักเป็นอย่างดี เพราะเขาคือ ‘เดม่อน เคนเนลท์’ หนึ่งในเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายในภารกิจตามหาตรีศูลที่หายไป ความเงียบปกคลุมทั้งคู่ก่อนที่ดีนจะเอ่ยทักทาย

               “ฮาย เดมี่” กะจะทักทายสวัสดีปีใหม่กับเพื่อนรุ่นน้องที่เพิ่งปาร์ตี้กันมาเมื่อคืน (แม้ว่าเดม่อนจะถูกสาวสวยสองคนประกบจนพวกเขาทั้งสองแทบไม่ได้คุยกันในงานเลี้ยงเลยก็ตามที) แต่สีหน้าไม่สบายใจของอีกฝ่ายทำให้ดีนต้องเปลี่ยนเป็นคุยเรื่องอื่นแทน “นาย… มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าเดมี่?”

               เช่น… ตกลงได้แล้วหรือยังว่าจะเลือกคบใครระหว่างสาวสวยผมบลอนด์แสนฉลาดจากบ้านอะธีน่า หรือจะเป็นสาวเอเซียหน้าคมเฉี่ยวผู้เก่งกาจจากบ้านแอรีส แต่ไม่แน่เดม่อนอาจไม่จำเป็นต้องเลือกก็ได้เพราะพลังมหาเสน่ห์จากสายเลือดอะโฟรไดท์จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง และครองรักกันสามคนด้วยความปรองดองอย่างมีความสุข...

               ‘ใช่ก็แย่ละ ไม่งั้นหมอนี่คงไม่ทำหน้าเป็นตูดแบบนี้หรอก… ขนาดเทพีอะโฟรไดท์ตัวแม่กูรูด้านความรักยังเคลียร์ปัญหารักสามเส้าเราสามคนของตัวเองไม่รอดเลย’

               “ผมเห็นนิมิตบางอย่างมา ดีน... จากแหวนวงนี้” เดม่อนชูนิ้วที่มีแหวนเธซีอุสให้ดู “มันไม่ใช่เรื่องดีเลย”

               “หือ? อ้อ…” กลายเป็นว่าดีนเข้าใจผิดไปไกล ก็อย่างว่าดราม่าเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ มันน่าใส่ใจจะตายไปนี่นา “นายบอกว่าเห็นนิมิต.. หมายถึงฝันบอกเหตุ ฝันเกี่ยวกับคำพยากรณ์งั้นเหรอ?”

               ตั้งแต่เป็นเดมิก็อดดีนได้ยินเรื่องฝันบอกเหตุมานับครั้งไม่ถ้วน และที่แย่ที่สุดคือมันเคยเกิดขึ้นกับตัวเขาเองในตอนที่ไปช่วยชาร์ล็อตจนเลยเถิดได้ทำภารกิจทำลายพิธีกรรมปลดปล่อยอะพอลลีออน แต่โชคดีที่ช่วงก่อนหน้านี้เขาแทบจะไม่ฝันตอนหลับ (หรืออาจฝันแต่จำไม่ได้) ให้ได้ซวยต้องไปรับคำพยากรณ์แสนน่ารันทดใจ

               “ก็จริง.. ความฝันของเดมิก็อดมักเป็นลางบอกเหตุอะไรบางอย่างเหมือนกับว่าพวกเรามีพลังจิตแบบจีน เกรย์–.. แล้วเมื่อคำพยากรณ์หมายหัวเอาไว้แล้ว พวกเราก็หลีกเลี่ยงไม่ได้”

               แล้วก็อดที่จะนึกถึงคำพูดที่โพไซดอนกล่าวกับเขาไม่ได้

               ‘สายน้ำไม่สงบ บางที… เจ้าอาจสัมผัสได้ มันคือภัยพิบัติใต้ทะเลที่เกิดจาก…’

               “คธูลฮู… นายกำลังนึกถึงสิ่งนี้อยู่ใช่ไหม?”

               ดีนเติมคำในใจออกมาเป็นคำพูดได้อย่างรวดเร็ว แล้วยิ่งเดม่อนพูดถึงแหวนเธซีอุสผู้กำราบและผนึกเทพปีศาจคลั่งไว้ใต้ก้อนหินด้วยแล้ว ไม่มีอะไรจะเหมาะสมมากไปกว่านั้นอีก บุตรแห่งโพไซดอนนึกถึงคำของบิดาอีกครั้งก่อนจะแค่นยิ้ม

               ‘ภัยร้ายที่กำลังจะเกิดคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ตามคำทำนายที่ยังไม่มาถึง ทว่าเมื่อถึงครานั้นข้าขอให้วีรบุรุษในการณ์นั้นไม่ใช่เจ้า แต่จงเป็นผู้อื่นที่เต็มใจที่จะแบกรับชะตากรรมไว้บนบ่า’

               ‘คราวนี้คงไม่ใช่ฉันแต่เป็นนายสินะ…’

               “แล้วนายจะเอายังไงล่ะเดมี่?”

               ดีนถาม ฝั่งเดม่อนนิ่งไปคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่างซึ่งอีกฝ่ายน่าจะมีคำตอบในใจอยู่แล้ว

               “ดูเหมือนคำพยากรณ์นั่นจะหลีกเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ” เดม่อนถอนหายใจยาว “ผมกะว่าจะคิดดูอีกทีเรื่องที่จะไปหาเรเชล แต่มาถึงขั้นนี้คงไม่ต้องคิดแล้วล่ะ ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเรากำลังรับมือกับอะไรกันแน่”

               ดีนวางมือลงบนบ่าของเดม่อนก่อนจะตบลงเบา ๆ ไม่รู้ด้วยเหตุใด เขาถึงคิดว่าบุตรแห่งอะโฟรไดท์คนนี้ต้องเอาอยู่และฝากอนาคตของโลกไว้ได้

               “ถ้านายพร้อมจะแบกมันไว้บนบ่าก็ลุยเลย ฉันขอให้นายโชคดีนะเพื่อน”

@God

Dean HEROES

395

ช่วงเวลาประกายทอง

                                                                                                                                                                                                            

                                                                                                                                                                                                            

               (THU) 26/02/2026 เวลา 17.00 น.

               สรุปแล้วผู้ที่ไปตามคำชวนของเทพอะพอลโล่มีเพียงแค่ดีนคนเดียวเนื่องจากแมคเคนซียังคงติดทำรายงาน ดีนจึงกลับไปเอากล้องถ่ายรูปมาจากบ้านพัก ในขณะที่เขากำลังจะออกไปที่ชายหาด ‘ไข่หอยเม่น’ แมวผีนำโชคของดีนก็มาป้วนเปี้ยนที่ขา

               “เมี้ยว~”

               “หืม อะไรเหรอไข่หอยเม่น หรือว่าอยากจะไปเดินเล่นอีก? ตอนเช้าก็ไปมาแล้วนี่นา รอบเดียวพอ—”

               ไม่ได้ตั้งใจอยากจะตามใจลูกแมว แต่เมื่อมองไปเห็นดวงตากลมโตต้องมองเขากลับมาใสแจ๋วชวนใจละลายก็อดที่จะตามใจไม่ได้ จากที่ตั้งใจไว้ว่าจะฝึกสัตว์เลี้ยงให้มีวินัยในตอนแรกดูเหมือนว่าทุกอย่างจะพังหมดจากความใจอ่อนของตัวเอง

               “โธ่เอ๊ย ก็ได้ ๆ งั้นมาด้วยกัน”

               ดีนหยิบสายจูงออกมาจากห้องสัตว์เลี้ยง สายตาก็กวาดมองหาแมวเหมียวอีกสองตัว ออมเล็ตแมวยักษ์กำลังนอนหงายสบายใจอยู่กับแอนโทส แมวคู่แฝดกับไข่หอยเม่นซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของแมคเคนซี

               “พวกแกสองตัวจะมาด้วยกันไหม?”

               “อ๊าว” “เมี้ยว”

               แมวเล็กและแมวใหญ่ขานรับเบา ๆ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกจากเบาะนอนนุ่ม ๆ เมื่ออยู่ในท่าทางที่สบายตัว โดยปกติแล้วเวลานี้ไม่ใช่เวลาเดินเล่นของสัตว์เลี้ยงด้วย พวกมันจึงชอบที่จะนอนหงายแผ่พุงกันมากกว่า

               “ไม่มีใครไปกันเลยสินะ… งั้นพวกเราไปกันสองคนก็ได้ไข่หอยเม่น”

               “เมี้ยว~”

               ชายหนุ่มติดสายจูงให้แก่มันจากนั้นเดินไปทางชายหาดทิศเหนืออย่างไม่รีบร้อน

               .

               .

               .

               ดวงตะวันคล้อยต่ำลงมาสู่ในช่วงเวลาประกายทอง แสงแดดสาดส่องกระทบผิวน้ำส่องแสงระยิบระยับชวนให้หยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาเก็บภาพอันสวยงามไว้เป็นที่ระลึก (เอาไปอวดแฟน) ดีนเดินเลียบชายหาดฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งไปพร้อมกับเพื่อนสี่ขาในสายจูง ชายหาดค่ายฮาล์ฟบลัดยังคงเงียบสงบ และเขาชอบที่มันเป็นแบบนี้มากกว่าต้องรับมือกับตัวอะไรก็ไม่รู้ที่มาบุกรุกชายหาด (หวังว่าโลกิและแร็กนาร์จะไม่ทำแบบนั้นอีก)

               แต่ตอนนี้ที่นี่ไม่มีใครเลย เทพอะพอลโล่จะมาหรือยังนะ

               “พี่ชาย อยู่แถวนี้หรือเปล่านะ”

               ดีนป้องปากตะโกนเรียกโดยไม่ได้เอ่ยนามเทพเจ้า แต่ทันใดนั้นลำแสงสีทองก็พาดผ่านท้องฟ้าลงมายังชายหาดดั่งสะพานไอน์สไตน์โรเซนส่งเทพบุตรในร่างมนุษย์ลงมา รูปลักษณ์ของอะพอลโล่ยังคงงดงามตรึงใจทุกครั้งเมื่อได้เห็น เรือนผมสีทองดุจแสงตะวันเปล่งประกายสะท้อนสายน้ำ ใบหน้าหล่อได้รูปไม่มีจุดใดที่มีตำหนิ รูปร่างสูงโปร่งแบบฉบับหนุ่มเจ้าสำอางในชุดลำลองสบาย ๆ เหมือนมาเดินชายหาด ซึ่งภาพที่เขาเห็นเป็นคนละรูปกับโปรไฟล์ที่ตั้งในเนคทาร์แชท แปลว่าคนที่เขาคุยด้วยคือสุริยะเทพของจริง แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงใช้รูปไม่เหมือนกัน… สงสัยอาจจะเป็นแอคเคาน์หลุม

               “อยู่นี่ไงเจ้าตัวเล็ก! แหม พกกล้องมาแบบนี้รู้ใจพี่จริงๆ  แสงโกลเดนอาวกระทบหน้าพี่ตอนนี้คือที่สุดแล้วอ่ะ รีบเช็กมุมกล้องเลยนะ รับรองว่ารูปวันนี้ยอดไลก์ถล่มทลายชัวร์ พี่โพสต์ท่ารอแล้วเนี่ย!”

               มาถึงก็ให้ถ่ายรูปเลยแฮะ คงกะจะใช้แรงงานฟรีขอรูปอัปลงโซเชียลจริง ๆ นั่นแหล่ะ…

               “คุณกระตือรือร้นกับการถ่ายภาพดีนะ” ดีนหัวเราะ แอบเหน็บไปนิดหน่อย “แต่ว่าผมมีของมาถวายตามสัญญา อยากจะถ่ายรูปก่อนหรือว่ารับของไปก่อนดีล่ะครับ” ชายหนุ่มเปิดเอาแตงโมสีแดงหวานฉ่ำที่ถูกหั่นพร้อมรับประทานออกมาจากแหวนห้วงมิติ

               “ของโปรดเลยนี่นา! เจ้าตัวเล็กรู้งานสมเป็นน้องรักจริง ๆ แต่แหม... แสงระดับพรีเมียมขนาดนี้ จะปล่อยให้หลุดมือไปก็น่าเสียดายนะ เอาเป็นว่าถ่ายรูปพี่ตอนถือแตงโมไปด้วยเลยเป็นไง? ได้ฟีลหนุ่มฮอตริมหาดสุด ๆ อ่ะ รับรองลงสตอรี่แล้วยอดแชร์กระฉูดแน่ จัดมาเลยน้องชาย พี่พร้อมโพสแล้ว!”

               “โอเค ได้เลย” เขาส่งแตงโมให้เทพเจ้า จากนั้นยกกล้องถ่ายรูปที่แมคเคนซีซื้อให้เป็นของขวัญเรียนจบขึ้นมาจากสายคล้องคอ ส่งดูหามุมสวย “พี่ชายคงจัดมุมมาแล้ว งั้นผมถ่ายแล้วนะ” บุตรโพไซดอนกดชัตเตอร์ต่อเนื่อง ซึ่งเทพแห่งดวงอาทิตย์ก็โพสต์ท่าได้อย่างมือโปรราวกับรู้แสงรู้มุมหล่อของตัวเองเป็นอย่างดี แล้วเมื่อหนำใจช่างภาพจำเป็นก็โชว์ผลงาน “ฝีมือผมเป็นไง?”

               “เช็ดน้ำลายแป๊บ! ไม่ใช่น้ำลายพี่นะ น้ำลายคนดูนี่แหละ สันกรามพี่คมจนจะบาดหน้าจออยู่แล้วเจ้าตัวเล็ก ฝีมือใช้ได้เลยนะเนี่ย แต่ก็นะ... นายแบบมันระดับพระเจ้าอยู่แล้วไง รูปนี้คือจึ้ง! ส่งเข้าแอร์ดรอปเครื่องพี่ด่วน ๆ เลย จะเอาไปลงสตอรี่อวดแฟนคลับหน่อยว่าพี่ฮอตขนาดไหนในยามเย็นแบบนี้!”

               “ห๊ะ.. อะไรนะ น้ำลายคนดู?..” ถึงจะไม่เข้าใจมุกระดับเทพแต่ก็ช่างเถอะ “โอเค ได้เลยแต่ผมต้องส่งรูปให้หลังจากที่กลับไปโหลดเมมที่กล้องนะ พี่ชายรอได้หรือเปล่า?”

               

               “วิทยาการมนุษย์ไม่ทันใจเทพเจ้าเอาเสียเลย แต่เอาแบบนั้นก็ได้เจ้าตัวเล็ก ยังไงความหล่อของพี่ก็ไม่เลือนหายไปตามกาลเวลาระหว่างที่เจ้าย้ายรูปจากเมมโมรีหรอก”

               อะพอลโล่หลงตัวเองจนแม้แต่คนที่หลงตัวเองอย่างดีนยังยิ้มแหย

               “จะว่าไป อัปให้แฟนคลับดูเหรอ ผมคิดว่าพี่จะส่งให้แฟนดูคนแรกซะอีก มอนอกอ. บอซอ. น่ะ ช่วงนี้เป็นไงบ้างครับ แบบนี้เรียกว่ารักระยะไกลได้ไหมนะ หรือว่าเป็นเทพ แค่ปิ๊งเดียวก็ไปถึงนิวโรม”

               

               “โมนีก้าเหรอ? ที่รักของพี่คือที่สุดแล้วเจ้าตัวเล็ก! เรื่องระยะทางสำหรับระดับพี่มันไม่มีผลหรอก แค่ดีดนิ้วพี่ก็ไปโผล่ตรงหน้าให้ที่รักชื่นใจแล้ว แต่บางทีพี่ก็ชอบฟีลรักระยะไกลนะ มันดูโรแมนติกแบบวินเทจดีอ่ะ อีกอย่างพี่มันฮอตจนที่รักต้องคิดถึงพี่ทุกลมหายใจอยู่แล้ว วันนี้พี่ส่งรูปนี้ไปอวดด้วยเลยดีกว่า รับรองที่รักกรี๊ดสลบในความหล่อชัวร์!”

               “คงไม่ใช่ว่าอยากไปหาตอนไหนถึงค่อยไปหาหรอกนะ…” แอบบ่นอุบอิบ แต่เทพเจ้าก็ยังอุตส่าห์จะได้ยิน

               “ปากร้ายนะเรา พี่น่ะสายเปย์เวลาอยู่แล้ว ที่รักคิดถึงตอนไหน พี่ก็วาร์ปไปหาทันทีไม่มีเลทระดับพระเจ้าซะอย่าง!”

               “สะดวกจริง ๆ ผมล่ะอยากทำแบบนั้นได้บ้างจัง—... จริงสิ ผมพาแมวมาด้วย ไข่หอยเม่น ทักทายเทพอะพอลโล่สิ”

               “เมี้ยว~” ลูกแมวผีนำโชคเดินไปดม ๆ เทพอะพอลโล่ ก่อนจะร้องเหมียวออกมาด้วยน้ำเสียงน่าเอ็นดู

               “เจ้าไข่หอยเม่น... แหม ชื่อน่ากินเชียว นี่ขนาดแมวยังเดินมาเช็กอินความหล่อพี่เลยเหรอเนี่ย? สงสัยรังสีความฮอตมันกระแทกจมูกล่ะสิ มามะ เดี๋ยวพี่จะลูบหัวเป็นสิริมงคลให้ซักที สัมผัสจากเทพเชียวนะเจ้าตัวเล็ก! พี่อนุญาตให้น้องแมวโดนตัวพี่ได้เป็นพิเศษเลยนะเนี่ย สิทธิพิเศษสุดๆ!”

               “โฮ่…” ภาพที่เทพอะพอลโล่ลูบหัวไข่หอยเม่นก็ดูดีใช่ย่อย ดีนจึงถ่ายไว้เป็นที่ระลึกอีกสองสามแชะ ก่อนที่เขาจะนึกบางอย่างขึ้นได้ “ผมได้ยินมาว่าเหรียญอะพอลโล่จะช่วยให้สัตว์เลี้ยงอสุรกายแข็งแกร่งขึ้นได้ ผมพกมาด้วยจำนวนนึง พี่ชายช่วยทำให้ไข่หอยเม่นเก่งขึ้นได้ไหมครับ” จากนั้นก็นำเหรียญอะพอลโล่ (ที่อยู่ในกล่องเหมือนถุงยางอนามัย) ออกมาให้แก่เทพเจ้า

               “โห มีเหรียญเยอะขนาดนี้เลยเหรอเจ้าตัวเล็ก? สงสัยจะขยันฟาร์มมาหนักล่ะสิ แต่ก็นะ เหรียญพวกนี้มันมีออร่าของพี่อยู่แล้ว ยิ่งเอามาใช้กับสัตว์เลี้ยงอสุรกายนะ รับรองว่าจึ้ง!” อะพอลโล่ขยิบตาพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้ “เดี๋ยวพี่จัดให้เป็นพิเศษ ไหนเอามานี่ซิ... พี่จะร่ายมนตร์อัดพลังแสงอาทิตย์ใส่เหรียญให้แบบฉ่ำ ๆ รับรองว่าเจ้าไข่หอยเม่นจะไม่ได้แค่เก่งขึ้นนะ แต่มันจะดูสว่างไสว ออร่าจับจนมอนสเตอร์ตัวอื่นต้องยอมสยบให้ความเท่ของแมวนายชัวร์ จังหวะนี้ต้องมีแสงสีทองพุ่งออกจากตัวแมวแล้วมั้ง! จัดมาเลยน้องชาย!”

               ทันใดนั้นแสงสีทองอร่ามก็ห่อหุ่มรอบตัวของไข่หอยเม่น เจ้าแมวเบิกตาโตด้วยความตกใจเมื่อพลังงานแห่งเทพไหลเวียนเข้าสู้ร่างกายมัน เจ้าตัวเล็กคล้ายกับเติบโตขึ้นอีกเล็กน้อย แล้วเมื่อพลังทั้งหมดซึมซาบเข้าสู่ตัวมันแมวผีนำโชคของดีนก็วิ่งเร็วปร๋อหนีไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับสายจูง

               “อ้าว ไข่หอยเม่น แกจะไปไหนน่ะ!” แม้แต่เจ้าของก็ยังตระหนก ดีนหันไปมองทางอะพอลโล่ “สงสัยว่ามันคงตกใจ แต่ว่าจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”

               “ใจเย็นน่าเจ้าตัวเล็ก! ระดับพี่ประทานพรให้ทั้งที พลังมันก็ต้องล้นจนเก็บไม่อยู่เป็นธรรมดา เจ้าไข่หอยเม่นมันไม่ได้ตกใจหรอก แต่มันกำลังรู้สึกถึงความเทพในตัวไง! สงสัยคงรีบไปหาที่ลองวิชา หรือไม่ก็ไปวิ่งโชว์ความหล่อให้แมวตัวอื่นแถวนี้ดูแน่ ๆ เชื่อพี่เหอะ พลังแสงอาทิตย์มันทำให้ร่างกายเฟรชสุด ๆ อีกเดี๋ยวพอมันเบิร์นพลังงานออกไปบ้างเดี๋ยวก็คงวิ่งกลับมาหาเองแหละ ระหว่างนี้นายไม่ต้องกังวลไปหรอก มาช่วยพี่เช็กโทนรูปในกล้องต่อดีกว่า แสงกำลังจะหมดแล้วเนี่ย ยิ่งดูรูปเมื่อกี้พี่ว่าพี่หล่อทะลุเลนส์สุด ๆ เลยนะเนี่ย!”

               “อะ.. โอเค๊”

               เรื่องแมวหายกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลยเมื่อเทพเจ้าจอมเอาแต่ใจใช้ดีนถ่ายรูปอีกรอบ ทั้งสองเดินไปทั่วชายหาด รัวชัตเตอร์อีกเป็นร้อยรูปในเวลาเพียงแค่แป๊บเดียว ให้ตายสิ ดีนคิดว่าเขาบ้าถ่ายรูปแล้วนะ แต่ก็ยังไม่เท่ากับเทพจอมหลงตัวเององค์นี้

               “โอ้โห มีฝีมือถึงนี่นาเจ้าตัวเล็ก! แถมยังเลือกฟิลเตอร์ที่มันขับผิวพี่ให้ดูโกลว์แบบลูกรักพระเจ้าสุด ๆ (ก็พี่เป็นลูกรักจริงๆ อะนะ) ดูดิ มุมกล้องกับสีนวล ๆ แบบนี้ พี่โคตรเท่เลยว่ะ นายมีแววรุ่งนะเนี่ย สนใจมาเป็นช่างภาพส่วนตัวให้พี่ป่ะล่ะ? เดี๋ยวพี่ให้ค่าจ้างเป็นบัตรวีไอพีคอนเสิร์ตแถวหน้าสุดของวงดัง ๆ ทั่วโลกเลยนะ แลกกับการมาถ่ายรูปให้พี่ลงไอจีบ่อยๆ รับรองว่าสกิลนายจะอัปเวลไปไกลกว่านี้อีกเยอะชัวร์! ไหนขอดูอีกรูปดิ๊ มุมนี้พี่ดูเหมือนพระเอกซีรีส์ป่ะ?”

               “วงดัง ๆ ทั่วโลกน่าสน แต่ถ้าเป็นวง—… อุ๊บ!” ดีนยกมือขึ้นปิดปาก เมื่อกี้เขาเกือบหลุดพูดออกไปว่า ‘แต่ถ้าเป็นคอนเสิร์ตของพี่น่ะไม่เอา’ ถ้าหลุดพูดออกไปล่ะก็ถูกแสงพระอาทิตย์เผาตายแน่ ๆ

               “เจ้าตัวเล็กกำลังจะพูดว่าวงอะไรเหรอ?”

               คำถามจากเทพทำเอาเหงื่อไหลพลั่ก ฉะนั้นได้เวลาแล้วที่จะงัดสกิลพ่อปลาไหลออกมา!

               “ผม.. ผมไม่แน่ใจเลยว่าจะว่างตรงกันหรือเปล่า แบบว่า… ผมเองก็ต้องทำงานทำการอะไรแบบนี้ใช่ไหมล่ะ เอางี้ไหม ถ้าพี่อยากให้ผมถ่ายรูปให้ค่อยนัดมาดีกว่า ส่วนของรางวัล เปลี่ยนบัตรคอนเสิร์ตเป็นเงินได้ไหมครับ พอดีว่าต้องกินต้องใช้น่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”

               ถึงจะน่าเสียดายที่ต้องปฏิเสธบัตรคอนเสิร์ตจากวงดนตรีดัง แต่ตราบใดที่เขาไม่รู้ว่า ‘วงดนตรีดัง’ ที่ว่าคือวงไหน (มีสิทธิ์สูงที่จะเป็นของอะพอลโล่เอง) เขาจึงปฏิเสธไว้ก่อนดีกว่า เพื่อสุขภาพหูในอนาคต

               “โธ่ เจ้าตัวเล็ก! กล้าปฏิเสธบัตร VIP ที่คนทั้งโลกแย่งกันเลยเหรอเนี่ย? ใจพี่เจ็บแปล๊บเลยนะเนี่ย” อะพอลโล่ในร่างมนุษย์แสดงท่าทางโอเวอร์แอคติ้งเหมือนกำลังแสดงละครเวที “แต่ก็นะ... พี่ลืมไปว่าพวกนายต้องมีค่าเช่าบ้าน ค่ากาแฟอะไรพวกนั้น โอเค ๆ พี่สายเปย์อยู่แล้ว เรื่องเงินน่ะจิ๊บๆ เดี๋ยวพี่จัด ‘ทิป’ หนัก ๆ ให้แทนค่าเหนื่อยที่มาถ่ายรูปให้พี่วันนี้ละกัน ถือว่าช่วยค่าน้ำมันรถนายไปก่อน ดีลตามนี้! วันไหนแสงสวย ๆ หรือพี่อยากเปลี่ยนลุคใหม่ เดี๋ยวพี่ทักไดเรกไปนัดนะ เตรียมกล้องให้พร้อมล่ะ ฝีมือระดับนายกับหน้านายแบบระดับพี่ ยังไงก็ปังแน่นอน!”

               “โธ่ อย่าน้อยใจนะครับ ถ้ามีโอกาส... ผมต้องไปงานคอนเสิร์ตอีกแน่ ๆ ถ้าเดลฟีไม่เอาคำพยากรณ์มาฟาดหน้าผมอีก ...แบบว่ายังอยากใช้ชีวิตแบบมนุษย์ธรรมดาอยู่น่ะ”

               “เข้าใจเลยเจ้าตัวเล็ก! พูดถึงเดลฟีแล้วพี่ก็ปวดตับแทน คำพยากรณ์พวกนั้นมันชอบมาขัดจังหวะความสุขตลอดเลยเนอะ พี่เองก็เคยผ่านจุดที่ต้องเป็น ‘มนุษย์ธรรมดา’ มาก่อน (แบบที่ไม่อยากจำเท่าไหร่) บอกเลยว่าเข้าใจฟีลที่อยากใช้ชีวิตชิล ๆ สุด ๆ”

               “แม้แต่พี่ชายยังไม่รอดเลยเหรอเนี่ย น่าสนใจจังว่ากลไกของคำพยากรณ์มันเริ่มมาจากไหนกันแน่ มีคนที่ยิ่งใหญ่กว่าเทพเจ้าอีกงั้นเหรอ”

               เป็นเรื่องที่น่าคิด ใครกันนะที่อยู่เหนือชะตากรรมทั้งปวง

               “ถามซะลึกเลยนะเจ้าตัวเล็ก! เอาจริงเรื่องนี้มันก็นะ... ขนาดพี่เป็นเทพแห่งพยากรณ์เอง บางทียังแอบเซ็งเลย มันมี ‘ตัวแม่’ อย่างสามพี่น้องแห่งโชคชะตาไงจ๊ะ พวกนั้นน่ะคุมเส้นด้ายชีวิตทุกคนไว้หมดแล้ว แม้แต่ท่านพ่อซุสยังต้องเกรงใจเลยอ่ะ มันเหมือนเป็น ‘ระบบหลังบ้าน’ ของจักรวาลที่เทพอย่างพวกพี่ก็ขัดใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก”

               อะพอลโล่หยิบแตงโมหวานฉ่ำขึ้นมากัดแทะไปคำจากนั้นเขาก็พูดต่อออกมาอีกยาว

               “แต่นะ... อย่าไปคิดเรื่องเครียด ๆ ให้เสียออร่าเลยเจ้าตัวเล็ก ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าแบบที่พี่ทำอยู่ดีกว่า ทฤษฎีพวกนั้นปล่อยให้พวกมนุษย์แว่นหรือพวกขี้สงสัยเค้าเถียงกันไปเถอะ พี่ขอโฟกัสที่ความหล่อกับที่รักของพี่ก็พอแล้ว! ส่วนเรื่องค่าจ้าง เดี๋ยวพี่โอนเข้าบัญชีให้แบบจุก ๆ เลยนะ ถือเป็นค่าขนมช่างภาพมือโปรฯ แล้วกัน! ไว้เจอกันใหม่นะน้องชาย อย่าลืมแต่งรูปพี่ให้เนี๊ยบก่อนส่งล่ะ พี่ไปล่ะ... เดี๋ยวที่รักรอตอบแชท!”

               “เดี๋ยวก่อนพี่ชายอย่าเพิ่งรีบไป เหมือนว่าผมมีธุระอีกเรื่อง ต้องถวายศรัทธาสำหรับพระอาทิตย์จำลองของพี่น่ะครับ เราต้องจับมือกันเพื่อถ่ายพลังกันไหมนะ แบบว่า.. ผมเคยทำแบบนั้นกับพ่อน่ะ” ดีนหัวเราะ สำหรับเขายังไงก็ได้นั่นแหล่ะ

               “เรื่องพระอาทิตย์จำลองน่ะเหรอ? ได้ดิ เรื่องแสงสว่างกับความร้อนแรงต้องยกให้พี่อยู่แล้ว ไม่มีใครทำได้ดีกว่านี้แน่นอน ส่วนเรื่องจับมือน่ะ... แหม นายเนี่ยโชคดีสุด ๆ เลยนะเนี่ยที่ได้สัมผัสมือระดับเทพที่ทั้งนุ่มและอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้าแบบนี้อ่ะ มาเลย! ยื่นมือมา เตรียมรับพลังงานแบบฉ่ำ ๆ จากพี่ได้เลย ระวังหน่อยนะ พลังพี่มันแรงระดับซูเปอร์โนวา เดี๋ยวพระอาทิตย์จำลองนายจะสว่างวาบจนคนทั้งเกาะต้องหยิบแว่นกันแดดมาใส่ไม่ทันนะเนี่ย พร้อมยัง? จัดไปวัยรุ่น!”

               ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่เอ่ยปากเรื่องนี้ออกไปจนต้องฟังอะพอลโล่ขิงตัวเองให้ฟังอีกหนึ่งดอก แต่ในเมื่อตัวเองเสนอก็มีแต่ต้องยื่นมือไปจับอย่างเสียมิได้ แต่จะว่าไปมือของเทพเจ้าก็อบอุ่นและนุ่มสมราคาโม้ ถ้าไม่ใช่ด้วยขนาดมือของผู้ชายเขาคงคิดว่าจับมือกับผู้หญิงไปแล้ว แต่กระนั้นก็ไม่มีมือไหนที่จับแล้วอุ่นใจมากไปกว่ามือของแมคเคนซีหรอก แย่จังอยากรีบกลับไปจับมือกับแฟนแล้วสิ

               “โอเค งั้นพี่เตรียมรับพลังของผมแล้วไปเจอแฟนสาวแบบฟิน ๆ ได้เลย”

               ดีนหลับตาลงตั้งจิตภาวนามอบศรัทธาแก่เทพอะพอลโล่ที่อยู่เบื้องหน้า แม้อีกฝ่ายจะขี้โม้ไป (ไม่) บ้าง แต่ก็ถือว่าเป็นเทพที่คุยง่ายเหมือนพี่ชายจริง ๆ เขาจึงไม่เสียดายที่จะมอบความปรารถนาทั้งหมดให้ไป

               “โอ้โหหหห พลังงานดีมากกกเจ้าตัวเล็ก! ทำเอาออร่าพี่พุ่งปรี๊ดเลยนะเนี่ย รู้สึกหล่อขึ้นแบบสามร้อยเปอร์เซ็นเลยว่ะ ผิวพี่ฉ่ำวาวระดับไฮเอนด์สุด ๆ ขอบใจมากนะน้องรัก พี่รู้สึกเฟรชพร้อมไปหาที่รักของพี่แล้วเนี่ย รับรองโมนีก้าเห็นพี่ในสภาพอัปเกรดแบบนี้ต้องกรี๊ดสลบแน่ ๆ”

               ทั้งสองคลายมือออกจากกัน ทันใดนั้นแสงสีทองก็ล้อมรอบเทพอะพอลโล่เอาไว้

               “พี่ไปก่อนนะ แสงสุดท้ายกำลังจะหมดพอดี ต้องรีบไปโชว์ความฮอตต่อละ บายยย!”

               สิ้นเสียงเทพเจ้าก็เดินทางกลับไปเป็นเส้นแสงอันระยิบระยับเปล่งประกายยิ่งเสียกว่าช่วงเวลาประกายทอง

               “โชคดีนะ บ๊ายบายยยยย”

               หนุ่มเท็กซัสโบกมือลาอะพอลโล่หวอย ๆ ได้ยินเสียงเขาตะโกนลงมาจากฟากฟ้าแว่ว ๆ เสียด้วย

               “อย่าลืมแต่งรูปพี่ให้เนียนกริบนะ เดี๋ยวพี่จะเอาไปอวดที่รักให้ดูว่าช่างภาพคนใหม่พี่ฝีมือจึ้งขนาดไหน ไว้เจอกันในโซเชียลนะน้องชาย! Ciao!”

               

               หลังจากเทพเจ้าจากไปชายหาดของค่ายฮาล์ฟบลัดก็กลับมาเงียบสงบเช่นเดิม

             “เมี้ยว~”

               ไข่หอยเม่นเดินกลับมาหลังจากที่มันปลดปล่อยพลังงานความคึกอันท่วมท้นเรียบร้อยแล้ว ก็กลับมาอ้อนคลอเคลียดีนเหมือนเดิม

               “เป็นไงบ้างไข่หอยเม่น พลังงานล้นจนต้องไประบายออกเลยเหรอ” ดีนย่อตัวลงไปนั่งเกาคางแมว เจ้าตัวเล็กอ้อนมือนั้นก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของดีน ตอนนี้มันคงหิวและอยากกลับไปที่บ้านเต็มทน “หิวแล้วล่ะสิ งั้นกลับบ้านกันเจ้าตัวเล็ก… เฮ้อ เรียกแกแบบนี้เหมือนกับที่อะพอลโล่เรียกฉันเลยแฮะ เขาคงไม่ได้มองว่าฉันเป็นแมวหรอกนะ”

               เอาจริงเป็นแมวก็ไม่แย่ แต่เป็นหมาของคนรวยก็ยังน่าสนใจกว่าอยู่ดี

[God-09] อะพอลโล

+20 ความโปรดปรานจากการพูดคุย

+10 ความโปรดปรานจากการถวาย [กระเช้าผลไม้]

+5 โบนัสความสัมพันธ์จากการใส่ [กุหลาบสีน้ำเงินทอง]
+25 โบนัสเพิ่มความโปรดปราน จาก HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน)

ได้รับสกิลติดตัว 'SHINING MODEL'
เมื่อถ่ายภาพหรืออยู่ท่ามกลางแสงแดด เสน่ห์ (CHA) จะเพิ่มขึ้นชั่วคราว

และได้รับค่าจ้างพิเศษเป็นเงินจำนวนมากโอนเข้าบัญชีโดยตรงจากเทพอะพอลโล่

บูชาเหรียญอะพอลโล่ 4 เหรียญ
มอบพรพัฒนาสัตว์วิเศษแก่ [ไข่หอยเม่น] เลื่อนระดับ 20 Level
ถวาย 4,000 เกียรติยศ

บูชาพระอาทิตย์จำลอง เดือนกุมภาพันธ์ 2026

ข้า ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล ขอถวายศรัทธาแก่เหล่าเทพ แก่เทพอะพอลโล่ เทพแห่งดวงอาทิตย์
จำนวนศรัทธาที่มอบให้: 3,000

[ รวม +210 ความโปรดปราน ]