[ตอนเหนือของค่าย] ชายหาด

Nymeria HEROES

23-07-2025 13.05 PM

I want to be your everything little darling

ความร้อนระอุจากโรงหลอมเหล็กถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ถูกแทนที่ด้วยกระแสลมที่เย็นสบายของชายหากอีกครั้งหนึ่ง บทเรียนในช่วงเช้ายังคงทิ้งรสชาติของความรู้ดิบเถื่อนไว้ในโสตประสาท แต่ก่อนที่จะได้หยุดพัก ก็มีข่าวมาจากเพื่อนร่วมค่ายว่าวันนี้วิชาอสุรกายศึกษามีการจัดคลาสติวเข้มในช่วงบ่ายต่อทันที

“ให้ตายเถอะ” เสียงของแคลร์ดังขึ้นอย่างอ่อนอกอ่อนใจ “นี่พวกเธอจะเรียนกันจนกว่ารากจะงอกออกมาจากเท้าเลยรึไง นี่มันค่ายฝึกนักรบนะ ไม่ใช่โรงเรียนกวดวิชา”

“ความรู้คือเกราะป้องกันที่ดีที่สุด อย่างน้อยมันก็ทำให้เราเลือกได้ว่าจะเสี่ยงชีวิตหรือคิดเอาตัวรอดวิธีอื่นได้” ธิดาแห่งเฮคาทีตอบกลับในใจ ขณะเดินกลับไปยังห้องเรียนธรรมชาติที่คุ้นเคย

โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด กำลังยืนรออยู่แล้ว บรรยากาศรอบตัวเขาในครั้งนี้ดูแตกต่างออกไปจากเมื่อเช้า ความประหม่าจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความกระตือรือร้นและความมั่นใจที่ฉายชัดในแววตา เซเทอร์ผู้นี้กำลังจะได้สอนในสิ่งที่เขาถนัดและรักที่สุด

“ดีใจที่ทุกคนยังอยู่กันนะ!” เขากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม “พอดีว่าช่วงบ่ายนี้ฉันว่างพอดี เลยคิดว่าเรามาต่อกันอีกสักคาบดีกว่า ถือเป็นการติวเข้มก่อนที่ใครบางคนในที่นี้จะต้องออกไปเผชิญหน้ากับของจริง” เขาส่งสายตาที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยมาให้ไนท์โดยตรง

“หัวข้อในบ่ายวันนี้คือ ‘เมื่อดาบไม่ใช่คำตอบ’” โกรเวอร์กล่าวต่อ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหล “พวกเธอส่วนใหญ่ถูกฝึกให้สู้ แต่บางครั้ง การเอาชีวิตรอดที่แท้จริงคือการหลีกเลี่ยงการต่อสู้ต่างหาก”

บทเรียนเริ่มต้นขึ้นด้วยศิลปะแห่งการหลบหนี เขาไม่ได้สอนให้วิ่งอย่างบ้าคลั่ง แต่สอนให้อ่านสภาพแวดล้อม สอนให้ฟังเสียงกระซิบของสายลม, สังเกตรอยเท้าของสัตว์ป่า, และใช้ประโยชน์จากพุ่มไม้ทุกพุ่มและต้นไม้ทุกต้นเป็นที่กำบัง

“ต่อมาคือจิตวิทยาอสุรกายเบื้องต้น” เขากล่าว “อสูรส่วนใหญ่มันถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณดิบง่ายๆ ใช้ประโยชน์จากมันซะ ยักษ์ไลสโตรโกเนียนหิวง่าย ก็ล่อมันด้วยกลิ่นอาหารปลอมๆ เฮลล์ฮาวนด์จงรักภักดี ก็หันเหความสนใจของมันไปที่เจ้านายแทน”

จากนั้นก็มาถึงช่วงเวลาที่น่าสนใจที่สุด โกรเวอร์หยิบขลุ่ยต้นอ้อคู่ใจของเขาออกมา มันดูเรียบง่ายและไม่น่าจะมีพิษสงอะไร แต่เมื่อเขายกมันขึ้นจรดริมฝีปากแล้วเริ่มเป่า เสียงที่ดังออกมากลับไม่ใช่ท่วงทำนองที่ไพเราะ แต่เป็นเสียงที่ฟังดูโบราณ, ดิบเถื่อน, และเปี่ยมด้วยพลังแห่งพงไพร เสียงนั้นทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย เถาวัลย์ที่อยู่ใกล้ๆ เริ่มเลื้อยเร็วขึ้น กิ่งไม้โน้มตัวลงมาสานต่อกันจนกลายเป็นกำแพงธรรมชาติที่หนาทึบและยากที่จะผ่านไปได้

“โอ้โห เก๋ซะไม่มี” แม่ซื้อของไนมีเรียอุทานอย่างประชดประชัน “เขากำลังสอนวิธีสร้างรั้วต้นไม้ที่มีชีวิตให้เธอน่ะ ช่างเป็นการป้องกันที่น่าเกรงขามเสียนี่กระไร”

เมื่อบทบรรยายสิ้นสุดลง ก็ถึงเวลาของกิจกรรมภาคปฏิบัติ “เอาล่ะ ได้เวลาเล่นซ่อนหากันแล้ว” โกรเวอร์กล่าวด้วยแววตาที่ขี้เล่น “ฉันจะเป็นคนหา ส่วนพวกเธอเป็นคนซ่อน ใครถูกเจอคนสุดท้ายคนนั้นชนะ”

มันคือเกมที่ดูเหมือนจะง่าย แต่ในป่าแห่งนี้ มันคือบททดสอบทักษะการเอาตัวรอดอย่างแท้จริง ขณะที่คนอื่นๆ พยายามหาที่ซ่อนที่มิดชิดที่สุด สตรีตาคมกลับทำในสิ่งที่แตกต่างออกไป นางไม่ได้ซ่อน แต่กลับปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูงที่มองเห็นได้ทั่วทั้งบริเวณ ใช้เงาของใบไม้พรางกาย และสังเกตการณ์จากมุมสูง เรียนรู้จากความผิดพลาดของคนที่ถูกจับได้ทีละคน

กิจกรรมสุดท้ายคือการฝึกแยกแยะพืชมีพิษและพืชสมุนไพร โกรเวอร์เดินนำทุกคนเข้าไปในป่าลึก ชี้ให้ดูพืชแต่ละชนิดด้วยความชำนาญราวกับเป็นเพื่อนเก่ากันมานาน

“นี่คือ ‘หยาดน้ำค้างรัตติกาล’” เขาชี้ไปที่ผลไม้สีดำสนิทที่ดูน่ากิน “สวยงามแต่มีพิษร้ายแรง กินเข้าไปแล้วจะทำให้เกิดภาพหลอนจนแยกไม่ออกระหว่างมิตรกับศัตรู” จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ใบไม้สีเขียวเข้มที่มีขอบหยักเป็นแฉก “ส่วนนี่คือ ‘ราชันย์ประโลม’เอาไปบดแล้วพอกแผลจะช่วยห้ามเลือดและลดอาการบวมได้ดีนัก”

มือที่วาดเฮนน่าจนเต็มยื่นออกไปสัมผัสใบไม้แต่ละชนิดอย่างแผ่วเบา ไม่ใช่แค่การมอง แต่คือการจดจำด้วยสัมผัสและกลิ่น นางกำลังสร้างคลังความรู้ทางพฤกษศาสตร์ขึ้นมาในหัว เพื่อใช้เป็นอาวุธและยารักษาโรคในการเดินทางที่กำลังจะมาถึง

คลาสเรียนในช่วงบ่ายจบลงพร้อมกับแสงสุดท้ายของวันที่กำลังจะลับขอบฟ้า มันคืออีกหนึ่งวันที่เต็มไปด้วยความรู้และทักษะที่ประเมินค่าไม่ได้ และสำหรับผู้ที่กำลังจะก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่แท้จริงแล้ว มันคือการลงทุนเพื่อซื้อเวลาและโอกาสในการมีชีวิตรอดต่อไป

*****

อสุรกายศึกษาครั้งที่ 3/4

รางวัลเข้าชั้นเรียน: +10 EXP , +5 ความกล้า

[Satyr-02] โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด

โบนัสความสัมพันธ์จากการพูดคุย +5 มอบ

กำไลมิตรประสาน : ทุกครั้งที่สนทนาคู่สนทนาจะรู้สึกถึงออร่าบางอย่างที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยและสนิทสนมกับคุณขึ้นเล็กน้อย ได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (เฉพาะรุ่นพี่และเพื่อนเท่านั้น)

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Nanette BELIEVER

Nanette Leblanc

วิชาอสุรกายศึกษา I (ย้อนเวลา 9.00 น.)

นาแนตต์ถูกปลุกขึ้นมาแต่เช้าด้วยเสียงดัง ๆ ของคนร่วมกระท่อม แม้จะพยายามใช้หมอนปิดหูตัวเองก็แล้ว แต่เสียงก็ยังดังเข้ามารบกวนการนอนอยู่ดี สุดท้ายแล้วเด็กสาวจากบลัวส์ต้องลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวอย่างช่วยไม่ได้

พอตื่นขึ้นมาแล้วก็ไม่อยากจะอยู่เฉย ๆ จึงเดินตามเพื่อนคนอื่นมายังบริเวณชายหาด ได้ยินมาว่าวันนี้มีคลาสเรียนอสุรกายศึกษา แค่ได้ยินชื่อเธอก็เบ้หน้าแล้ว

“เอ้ามารวมตัวกันตรงนี้” เซเทอร์ที่เธอรู้สึกคุ้นหน้ากำลังยืนอยู่ตรงกลางพลางให้เด็ก ๆ เดินไปล้อมรอบ นาแนตต์ก็เป็นหนึ่งในนั้นและเธอต้องไปยืนอยู่หน้าสุด

“เอาล่ะวันนี้เราจะมาเรียนเรื่องอสุรกายศึกษากัน รู้ไหมว่าอะไรสำคัญกว่าดาบ จมูกของเราอย่างไรล่ะ”

นาแนตต์ขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง เธออยากจะค้านจะแย่ว่าอะไรมันจะไปดีกว่าอาวุธที่ต่อสู้ได้กันล่ะ แต่ถึงอย่างนั้นเด็กสาวก็มีมารยาทมากพอที่จะไม่ขัดผู้สอน และเหตุผลที่ว่าจมูกช่วยให้เราดมกลิ่นอสุรกายเพื่อแยกแยะประเภทและคอยระวังมันได้

ขอบอกเลยว่าข้อนี้น่ะนาแนตต์ไม่ต้องฝึกเลยซักนิด เพราะแค่มีกลิ่นเหม็นแม้จะเพียงนิดเดียวเธอก็ได้กลิ่นแล้ว

นาแนตต์พยักหน้าเบา ๆ ขณะฟังบทเรียนด้วยอย่างตั้งใจ ฟังไปฟังมาแล้วมันก็มีประโยชน์อยู่เหมือนกันนะ

“อสุรกายแต่ละตัวจะมีกลิ่นเฉพาะตัว นั่นหมายถึงอาจจะมีการจัดการที่เฉพาะตัวไปด้วย ดังนั้นการแยกกลิ่นของพวกมันได้นั้นเป็นสิ่งจำเป็น ตัวอย่างเช่นกลิ่นกำมะถันของอสูรจากยมโลก กลิ่นสาบของสัตว์ป่า, หรือกลิ่นโอโซนของอสูรจักรกล” เซเทอร์เว้นวรรคไปนิดพลางพูดต่อ

“แต่ใช่ว่าจะมีเพียงแค่กลิ่นอย่างเดียวที่สามารถใช้แยกแยะได้ อีกหนึ่งทักษะที่สำคัญไม่แพ้กันเลยก็คือการฟังเสียง เสียงฝีเท้า เสียงลมหายใจ หรือแม้กระทั่งเสียงคำราม มันจะช่วยให้เราระวังตัวและหนีได้ทันเวลาหากต้องทำ เอาล่ะ...”

โกรเวอร์ตบฝ่ามือเข้าหากันก่อนจะผายไปทางโต๊ะไม้ด้านหลังซึ่งวางโหลแก้วไว้มากมาย ทำไมเธอเพิ่งจะสังเกตเห็นมันกันเนี่ย

“กิจกรรมภาคปฏิบัติของเราในวันนี้ มีอยู่ด้วยกันสองอย่าง หนึ่งคือการทดสอบกลิ่นปริศนาที่อยู่ในโหลแก้วนี้ และสองคือการฟังเสียงอสุรกายจากเทปบันทึก เธอ..” นาแนตต์ทำตาโตเมื่อเขาชี้มาที่เธอเอง “เริ่มก่อนเลย”

“ต้องดมจริง ๆ เหรอ”

เด็กสาวตระกูลบลังก์เบะปาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินลากเท้าไปหยุดอยู่หน้าโหลแก้วท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนร่วมชั้น คนตัวเล็กโน้มตัวลงน้อย ๆ ใช้มือเกี่ยวปอยผมที่ลงมาปรกหน้าทัดหูก่อนที่โกรเวอร์จะเปิดโหลแก้วให้เธอได้ดม และผลก็คือ...

“แหวะ! เหม็นชะมัด!”

นาแนตต์ถอยออกไปด้านหลังในทันทีพร้อมกับยกมือขึ้นบีบจมูก เหม็น ๆ ๆ ๆ ๆ! อะไรไม่รู้แต่มันเหม็นชะมัด

เซเทอร์หัวเราะกับท่าทางของเด็กสาว ก่อนที่เขาจะเฉลยว่ามันคือกลิ่นของก็อบลินเล่นเอานาแนตต์แทบจะวิ่งไปอาเจียน ไหนจะเหลือการฟังเสียงน่าขนลุกของพวกมันจากเทปอีก ฮือออ

วิชาอสุรกายศึกษา I (1/4) : +10 EXP และ +5 ความกล้า

bettyleg

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

DS I 4/4
15 th August 2025 9-11 AM

   ทะเลทอดยาวสุดสายตา แต่วันนี้ไม่มีเสียงขลุ่ย ไม่มีเงาไม้ ไม่มีเสียงหัวเราะแกล้งกันของนักเรียน—มีเพียงโต๊ะไม้ยาวหนึ่งตัวที่ตั้งอยู่กลางเต็นท์ผ้าใบขนาดใหญ่ พร้อมแผนที่เวทมนตร์, ชิ้นส่วนจำลองอสุรกาย และลูกเต๋าสีทองวางเรียงรายราวกับกำลังรอการตัดสินชะตา

   โกรเวอร์ยืนอยู่ตรงหัวโต๊ะ ผูกผ้ากันเปื้อนลาย “World’s Best Satyr DM” พร้อมถือกระดานไม้ที่เต็มไปด้วยบันทึกย่อแบบลายมือหวัด ๆ ของคนไม่ถนัดเขียนตัวอักษร

   “ยินดีต้อนรับสู่ ‘การสู้ที่ไม่ใช่เรื่องของเธอคนเดียว’ ครับทุกคน”

   “เพราะวันนี้ เราจะพูดถึงสิ่งที่พวกเธอ ‘ไม่มีวันล้มได้ลำพัง’—และต้องรู้ว่าเมื่อไหร่ควรเรียกพวกพ้อง”

   โกรเวอร์เรียกภาพฉายเวทมนตร์ขึ้นมาแต่ละตัว พร้อมเสียงเอฟเฟกต์ประกอบฉากชนิดที่ทำให้พื้นทรายสั่นเบา ๆ อย่างจงใจ

   “ให้ยกตัวอย่างก็—- ไฮดรา (Hydra) อสูรหัวงูหลายหัวที่งอกใหม่ทุกครั้งเมื่อถูกตัด จุดอ่อนมันคือหัวใจที่ซ่อนในช่วงลำตัวกลาง แต่ว่านะเหตุผลที่ห้ามสู้เดี่ยวไม่ใช่แค่ว่ามันมีพลังมหาศาลอย่างเดียว แต่ถ้าไม่มีคนช่วยเผาแผล—หัวจะงอกตลอด นั่นน่ะฝันร้ายสุด ๆ ไปเลยล่ะ”

   “บอสไฟต์ไม่ใช่การพิสูจน์ตัวคนเดียว... แต่คือ ‘การวางกลยุทธ์ร่วมกัน’ ของทีมที่เข้าใจซึ่งกันและกัน เพื่อผลลัพธ์ที่ดีที่สุดและลดการสูญเสียให้มากที่สุด”

   เมื่อนั้นก็ถึงเวลาของการเรียนรู้การทำงนเป็นทีมเพื่อการปราบอสุรกายยักษ์อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด โกรเวอร์วาดภาพเส้นรอบวงบนผืนทราย แบ่งออกเป็นสี่ส่วน เขาเรียกนักเรียนขึ้นมาทีละคนเพื่อยืนในแต่ละช่อง

   “เธอคนหนึ่งอาจเร็ว... แต่อาจบาดเจ็บง่าย อีกคนอาจมีพลังเวท... แต่อ่อนเรื่องการอ่านสถานการณ์ หรือบางคนดูไร้ความสามารถ—แต่เป็น ‘ตัวล่อที่ดีที่สุดในแผน’”

   เด็ก ๆ เริ่มมองหน้ากัน บ้างหัวเราะ บ้างเริ่มคิดจริงจัง

   “มนุษย์กึ่งเทพทุกคนมีข้อเสีย แต่ถ้ารู้ข้อดีของกันและกัน—พวกเธอคือฝันร้ายของอสุรกาย”

   “และแน่นอนว่าการที่เราต้องต่อสู้กับพวกน่ากลัวพวกนี้ การเตรียมใจย่อมมาเป็นอันดับแรก และการเตรียมตัวให้สำคัญไม่แพ้กัน แต่ในเมื่อการเตรียมตัวทั้งสองอย่างนี้มันไม่พอต้องทำยังไง?”

   “ต้องประเมินสถานการณ์ให้ดี เวลาไหนควรขอกำลังเสริม เวลาไหนควรถอย จำไว้ การถอยไม่ใช่การพ่ายแพ้ แต่เป็นการตั้งรับเพื่อชนะในไฟต์ต่อไป”

   “แล้วเวลาไหนควรทำอะไร? ถ้าใช้พลังหลักแล้วศัตรูยังไม่ถอย = ขอเสริม
   ถ้ามีบาดแผลเกิน 3 จุดหลัก = ขอเสริม
   ถ้ารู้สึกว่า "เราสู้เพื่อเอาชนะ" มากกว่า "สู้เพื่อรอด" = ขอเสริม

   วิธีการส่งสาร: สัญญาณมือ: ชู 3 นิ้วกลางอากาศ = ร้องขอเสริม ใช้สิ่งแวดล้อม: ควัน, เสียง, สะท้อนแสง หรือเวทจุดประกาย หรือ ตะโกนชื่อรหัส คาบนี้จะยกตัวอย่างคำว่า “Leaffall!” เป็นคำขอเสริมฉุกเฉินของคาบนี้”

   ต่อไปเป็นการเรียนรู้ภาคปฏิบัติ บนโต๊ะเวทมนตร์แผ่แผนที่จำลองภูมิประเทศหลากหลาย (ป่า, เมือง, โรงเรียน, ท่าเรือ) ลูกเต๋าเรืองแสง, ฟิกเกอร์เล็ก ๆ ของตัวละคร และอสุรกายย่อส่วนโผล่ขึ้นมาจากผืนผ้าใบโดยอัตโนมัติ แต่ละกลุ่มต้องจัดทีมจากนักเรียน 3–4 คน พร้อม “ใบสถานการณ์สมมติ” เช่น พบไฮดราในโรงอาหารโรงเรียนมัธยม ถูกเทลคีนล้อมขณะออกฝึกทะเลที่ชายฝั่ง เพื่อนบาดเจ็บขณะหลบคามาเอในท่อระบายน้ำ

   ริปลีย์จับได้สถานการณ์ที่ 2 — และวางแผนร่วมกับเพื่อนใช้เสียงเป่าขวดน้ำสะท้อนคลื่นเสียงเพื่อทำให้เทลคีนสับสน แล้วอ้อมเรือเร็วไปรับผู้บาดเจ็บขึ้นฝั่ง

   ช่วงสุดท้าย โกรเวอร์นั่งไขว่ห้างบนโต๊ะอย่างไม่แคร์กฎระเบียบ เปิดช่วงถาม–ตอบแบบ “อะไรก็ได้”

   เด็ก ๆ ยกมือถามกันทั้งคำถามจริงจังอย่าง “ถ้าเผลอสู้กับแลมเพียตัวเดียวจะรอดไหม” ไปจนถึง “เฮลล์ฮาวนด์กลัวแตงกวาจริงไหม”

   “จำไว้เสมอ… ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่ควรละอาย แต่ การไม่รู้จักมัน ต่างหากที่อันตราย” โกรเวอร์ยิ้ม ส่งสายตามองเด็ก ๆ รอบวง “และเมื่อเธอรู้ว่าเธอไปต่อไม่ได้…จงกล้าพอที่จะตะโกนว่า ‘ช่วยด้วย!’”

เปิดใช้งานเอฟเฟค

ปฏิสัมพันธ์กับ [Satyr-02] โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด
+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย
ให้ ราตาตูย แก่ [Satyr-02] โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด ให้สิ่งที่ชอบที่สุดกับ NPC จะได้รับ +20 แต้มมิตรภาพ

รางวัลเข้าชั้นเรียน (แนบโรล): +10 EXP
@God

Parida BELIEVER

ค่ายฮาล์ฟบลัด

วันที่: 3 กันยายน 2025 

บันทึกลึกลับ ของ บุตรีเฮคาที ฉบับที่ 32

เนื้อหาโรลเพลย์: 

    หลังจากทีน่า แซนโดวาล พาภริดา อารยภักดีเทวราช หรือริดาทัวร์ชมสนามยิงธนูจนทั่ว เธอก็หันไปยิ้มให้ริดาพร้อมกับพยักหน้าเป็นสัญญาณว่าได้เวลาไปต่อแล้ว

    ​“ต่อไป เราจะไปชายหาดของค่ายค่ะ ที่นี่ไม่ใช่แค่ชายหาดธรรมดาๆ แต่ยังเป็นสนามวอลเลย์บอลและสถานที่สำหรับฝึกกิจกรรมทางน้ำด้วยนะ” ทีน่าพูดพร้อมก้าวเดินนำไปอย่างมั่นใจ

​ริดามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ลมทะเลพัดปะทะใบหน้าแผ่วเบา เสียงคลื่นซัดสาดชายฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสานกับเสียงหัวเราะและเสียงเชียร์จากกลุ่มนักเรียนที่กำลังซ้อมวอลเลย์บอล ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

    ​เมื่อทั้งคู่เดินมาถึง ริดาสังเกตเห็นสนามวอลเลย์บอลกว้างขวางและสะอาดตา ทรายนุ่มละเอียดจมลงเล็กน้อยทุกครั้งที่ก้าวเดิน ทีน่าหยุดตรงขอบสนามแล้วชี้ไปยังกลุ่มนักเรียนที่ตบลูกวอลเลย์บอลด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

    ​“ที่นี่ทุกคนจะได้ฝึกทั้งร่างกายและเรียนรู้การทำงานเป็นทีมค่ะ” ทีน่าเอ่ยด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ “บางคนเล่นเพื่อแข่งขัน บางคนเล่นเพื่อความสนุก แต่ทุกคนจะได้เรียนรู้การประสานงานและความอดทนไปพร้อมๆ กัน”

    ​ริดาเดินลงไปบนทรายอย่างสนุกสนาน เธอรู้สึกถึงความนุ่มและความอบอุ่นใต้ฝ่าเท้า แสงแดดอ่อนๆ ตกกระทบผิวให้ความรู้สึกสบายใจ ริดาหันไปหาทีน่าและพูดอย่างสดใส “ที่นี่สวยจังเลยค่ะ รู้สึกเหมือนอยู่ชายหาดจริงๆ เลย”

    ​ทีน่าหัวเราะเบาๆ “ใช่ค่ะ และเป็นที่ที่เด็กๆ ชอบมาฝึกซ้อมกันมากที่สุดด้วยนะ ถ้าอยากลองเล่นก็เชิญเลย”

    ​ริดาไม่รอช้า เธอก้าวเข้าไปใกล้สนามวอลเลย์บอลมากขึ้นด้วยรอยยิ้มตื่นเต้น เสียงหัวเราะของเด็กๆ และเสียงตบลูกวอลเลย์บอลดังเป็นจังหวะ สร้างบรรยากาศที่เต็มไปด้วยพลังงานและความสนุกสนาน

​.    ทีน่ายืนดูริดาอย่างเอ็นดู “อย่าลืมนะ ที่นี่ไม่เพียงแค่เล่นสนุก แต่ยังเป็นการฝึกร่างกายและสมาธิให้แข็งแรงด้วย ริดาจะได้ประสบการณ์ที่ดีแน่นอน”

     ​ริดาพยักหน้าอย่างตื่นเต้นแล้ววิ่งไปยังอีกฝั่งของสนาม เตรียมตัวรับลูกวอลเลย์บอลที่ลอยมา เธอลองตบลูกและกระโดดรับอย่างคล่องแคล่วราวกับนักกีฬาตัวจริง ขณะที่ทีน่ายืนอยู่ข้างสนาม คอยให้คำแนะนำและชื่นชมทุกครั้งที่ริดาทำได้ดี

     ​แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนพื้นทราย สร้างเงาของริดาที่กำลังกระโดดและตบลูกวอลเลย์บอลให้เป็นลวดลายงดงาม ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงคลื่นทะเลที่ซัดสาด ทั้งสองคนรู้สึกได้ถึงความสดชื่นและช่วงเวลาที่มีความสุขนี้

รับรางวัล +15 EXP

​

​

​

    ​

     ​

​.    

     ​

​

   

 

    ​

  

  

"ในความมืดมิดยังมีแสงนำทางผู้กล้าแห่งเฮคาที"

สถานที่: ชายหาด |  หัวข้อ: การเดินทางสู่ชายหาดวอลเลย์บอล: จากสนามธนูสู่ความมีชีวิตชีวา

Bright BELIEVER

◇◆ 01 ◇◆

วันที่ 07 เดือนกันยายน 2025 เวลา : 13.00 น. ไบร์ท เอมส์ รู้สึกเหมือนกำลังเป็นบ้า ไม่สิ แม่งเหี้—ยอะไรวะ!!? ร่างกายของฉันมันหนักอึ้งชนิดที่ว่า “โอ๊ยยย” แสงสว่างกำลังทำให้ฉันเป็นบ้า ก่อนจะลืมตาขึ้นเพราะแสงมากเกินไป ดวงตาของฉันสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ ชายหนุ่มคนนึงกำลังยืนเบื้องหน้าฉันด้วยสีหน้ากังวล ทั้งความหงุดหงิด หัวร้อนและอีกบลา ๆ ฉันพยายามรวบรวมสติเท่าที่จะทำได้และเพ่งพิจารณาคนตรงหน้า ก่อนที่จะได้พูดอะไรอีกฝ่ายก็ดันพูดออกมาซะงั้น เอ้า !!! แย่งบทกันซะได้ “ไบร์ท เอมส์ใช่ไหม” เจโรมถามสีหน้า แก้มกึ่งระหว่างดีใจกับเหมือนคนเห็นผี “ใช่ นายคือเจโรมเรอะ” เอาจริง ๆ หากนับตามอายุ ฉันโตกว่าเจโรมแน่ ๆ แต่อีกฝ่ายน่ะมาค่ายก่อน จะพูดยังไงดีล่ะ รุ่นพี่ในค่าย ? ไม่สิ ยังไงพวกเราก็เป็นพี่น้องที่มีพ่อเดียวกัน เดี๋ยวนะบุตรกับธิดาแห่งโพไซดอนมาเจอกัน ที่นี่… เสียงคลื่นทะเล “ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ” กุมขมับ “มีบุหรี่ไหม” พลางถามเสียงเข้ม “รู้ไหมว่าเธอหายตัวไปตั้งปีกว่า แล้วเจอหน้ากันถามหาบุหรี่เนี่ยนะ” “อ้าว ก็คนมันเครียดก็ต้องสูบบุหรี่คลายเครียดดิ” บ่นอุบอิบ “หายไปปีกว่า ได้ไง…จำได้ว่าออกไปทำ คำพยากรณ์แล้วก็สู้กับ….” เลิ่กลั่ก “สู้กับใคร อย่าบอกนะนอกจากความจำเสื่อม” โจเรมถามย้ำ “ถ้าความจำเสื่อมก็คงจำใครไม่ได้แล้วล่ะ มันเหมือนกับว่าความทรงจำมันหายไปชั่วคราว เท่าที่จำได้ ก็คือ เจอผู้ชายคนนึงลูกครึ่งอาหรับถึงเคียว แล้วก็เกิดการต่อสู้แบบปะทะกันนัวการนิวยอร์ก” พยายามนึกเท่าที่จะทำได้ “และภาพก็ตัดตอนที่รู้สึกเหมือนจะโดนไอ้หมอนั่นซัดตกทะเล วันนี้วันที่เท่าไหร่” “7 เดือน 9 ปี 2025” “ขอบคุณที่ช่วยฉัน นี่ถ้าไม่ได้เป็นธิดาแห่งโพไซดอนบางทีอาจจะตายขึ้นอืดกลางทะเลแน่ ๆ” อะไรไม่รู้แต่ ‘กุแค้นนนนนนน’ คิดในใจและกล่าวขอบคุณเจโรมก่อนจะเดินไปทางค่ายด้านใน

Parida BELIEVER

ค่ายฮาล์ฟบลัด

วันที่: 19/09/2025

ผืนทรายยามสายเปล่งประกายระยิบระยับรับแสงแดด เมื่อ ภริดา อารยภักดีเทวราช หรือ ริดา เดินออกจากแนวป่าสนของธาเลีย หลังจากเสร็จสิ้นการตรวจสอบเขตแดนเวทมนตร์แล้ว เธอก็มุ่งหน้าไปยังชายหาดของ ค่ายฮาล์ฟบลัด ที่วันนี้ถูกจัดเป็นห้องเรียนกลางแจ้งสำหรับวิชา "อสุรกายศึกษา I"

​เวลาในขณะนั้นอยู่ระหว่าง 09.00 - 11.00 น. แสงแดดอุ่น ๆ และลมทะเลพัดเอื่อย ๆ ทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย แต่เสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าฝั่งเป็นจังหวะกลับยิ่งเสริมความรู้สึกถึงพลังและความท้าทายที่ซ่อนอยู่

​คาบเรียนที่ 1: "มากกว่าที่ตาเห็น" - การจำแนกอสุรกายด้วยประสาทสัมผัส

​วัตถุประสงค์:

ฝึกให้ผู้เรียนใช้ประสาทสัมผัสทุกส่วน โดยเฉพาะ การดมกลิ่น และ การฟังเสียง เพื่อจำแนกประเภทและระดับภัยคุกคามของอสุรกาย ก่อนที่จะเผชิญหน้าหรือปะทะโดยตรง

​ทำไม "จมูก" ถึงสำคัญกว่า "ดาบ"

​ครูผู้สอนยืนอยู่ริมทะเลและกล่าวเปิดบทเรียนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า:

​“พวกเจ้าอาจคิดว่าดาบหรือหอกคือสิ่งสำคัญที่สุดในการต่อสู้... แต่แท้จริงแล้ว ‘จมูก’ ของเจ้าสำคัญกว่านั้น เพราะกลิ่นสามารถเตือนถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังม่านหมอก (The Mist) ได้เร็วกว่าที่ตาจะมองเห็น"

​คำพูดนี้สะกิดใจริดาไม่น้อย เธอเข้าใจดีว่าความเฉียบคมทางประสาทสัมผัสจะช่วยชีวิตได้มากกว่าพลังหรืออาวุธใด ๆ

​ศาสตร์แห่งกลิ่นอสุรกาย

​นักเรียนทุกคนต้องจดจำและแยกแยะ กลิ่นเฉพาะตัว ของอสุรกายชนิดต่าง ๆ ครูผู้สอนเปิดโหลแก้วเวทมนตร์ทีละใบ ปลดปล่อยกลิ่นเฉพาะตัวออกมา:

​กลิ่นกำมะถัน: อสูรจากยมโลก เช่น เซอร์เบรัส หรืองูพิษใต้พิภพ

​กลิ่นสาบสัตว์ป่า: คิมีร่า, มิโนทอร์, หรือสัตว์ครึ่งเทพครึ่งสัตว์

​กลิ่นโอโซนและเหล็กเผา: อสูรจักรกลหรือสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ที่ถูกปลุกชีพ

​ริดาโน้มตัวลงเล็กน้อย สูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อซึมซับรายละเอียดของกลิ่น บางกลิ่นทำให้เธอเวียนหัว บางกลิ่นเหม็นจนแทบกลั้นหายใจ แต่เธอก็จดจำมันไว้ทั้งหมด

​เสียงที่ต้องระวัง

​จากนั้น ครูผู้สอนวาง เทปเวทมนตร์ ลงในเครื่องเล่น เสียงต่าง ๆ ที่ถูกบันทึกโดยนักล่าอสุรกายก็ดังขึ้นกลางหาดทราย:

​เสียงฝีเท้าหนักหน่วงบนหิน: มิโนทอร์

​เสียงเกล็ดเสียดสีกันคล้ายหินครูด: มังกรหรืองูยักษ์

​เสียงลมหายใจแผ่วต่ำแต่ก้องกังวาน: อสูรเฝ้าประตูจากยมโลก

​ริดาหลับตาลงและใช้สมาธิสูงสุด พยายามแยกแยะความต่างของจังหวะ ความถี่ และโทนเสียงที่แฝงความอันตรายไว้

​กิจกรรมภาคปฏิบัติ

​1. ทดสอบกลิ่นปริศนา

​นักเรียนแต่ละคนได้รับ โหลแก้วเวทมนตร์ ที่ปิดผนึกด้วยคาถา ภายในบรรจุเศษเสี้ยวกลิ่นของอสุรกายหลายชนิด พวกเขาต้องทายว่าเป็นกลิ่นของอะไรและมีระดับภัยคุกคามแค่ไหน

​ริดาค่อย ๆ เปิดฝาโหล กลิ่นสาบปนกลิ่นคาวเหล็กตีเข้าจมูก เธอย่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น:

​“คิมีร่า… ระดับภัยคุกคาม: สูง”

​2. ทดสอบเสียงบันทึก

​เทปเสียงอีกชุดถูกเปิดขึ้น ริดาหลับตาและตั้งใจฟังอย่างแน่วแน่ ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงเสียดสีกับเสียงกระแทกเป็นจังหวะ

​“นั่นคือ... เสียงเกล็ดขนาดใหญ่เสียดสี มังกร”

​คำตอบนั้นทำให้ครูผู้สอนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

​บรรยากาศริมหาดเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและสมาธิของนักเรียนทุกคน ริดารู้สึกว่าการเรียนครั้งนี้ไม่เพียงแค่ช่วยพัฒนาทักษะการเอาตัวรอด แต่ยังเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับเส้นทางในฐานะ ธิดาแห่งเฮคาที ที่ต้องเผชิญหน้ากับอสุรกายมากมายในอนาคต

เข้าเรียนวิชา อสุรกายศึกษา คาบเรียนที่ 1 ตั้งแต่ช่วงเวลา 09.00 - 11.00 นาฬิกา

รางวัลได้รับ : +10 EXP

​

​

สถานที่: ชายหาด

หัวข้อ: กลิ่นเลือดและเสียงคำราม: บทเรียนแรกของธิดาแห่งเฮคาที

Xolotl HONOR

วันที่ 12 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาบ่าย เวลา 15.00 - 16.00 น. ณ ชายทะเล

◀️┃▶️

ใต้เงาแสงบ่ายที่ทอดลงบนผืนน้ำของอ่าวลองไอส์แลนด์เป็นประกายสีทอง คีอาร์ก้าวผ่านแนวทรายละเอียดอย่างเงียบงัน ความเย็นตามธรรมชาติของเธอตัดกับอากาศอบอุ่นรอบตัวได้อย่างเด่นชัด ลมทะเลพัดผมสีบลอนด์ทองแดงของเธอไหวเบา ๆ แต่ใบหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เธอหยุดยืนอยู่บริเวณชายฝั่งที่ปกติจะเต็มไปด้วยลูก ๆ ของอะโฟรไดท์ซึ่งมักจะอาบแดดกันเสียงดัง แต่วันนี้เหมือนทุกคนจะกระจายตัวไปไกล คงเพราะตารางเรียนบ่ายค่อนข้างแน่น

เสียงอะไรบางอย่างเบา ๆ ดังขึ้นใกล้ ๆ ก่อนโกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด เซเทอร์ผู้มีบุคลิกสดใสแต่แฝงความกังวลตลอดเวลาจะเดินออกมาจากพุ่มไม้ เขายิ้มให้คีอาร์แบบที่คนมองโลกในแง่ดีเท่านั้นจะทำได้ ดวงตาสีน้ำตาลของเขาเปล่งประกายเมื่อต้องสอนอะไรที่เกี่ยวกับธรรมชาติ

“สวัสดี ทุกคน! มาทันเวลาเลยนะ คลาสนี้สำคัญมาก โดยเฉพาะสำหรับคนที่ออกภารกิจบ่อย”

คีอาร์พยักหน้าเล็กน้อย ไม่พูดเกินความจำเป็น เธอจัดแว่นกลมบนสันจมูกให้ตรงเฉียบเหมือนเดิม เด็กเดมิก็อดคนอื่น ๆ วิ่งลงมาชายหาดทีละกลุ่มแต่คีอาร์ยังคงนิ่งเหมือนน้ำแข็งที่ไม่หวั่นแม้แดดบ่ายจะสาดแรงแค่ไหน

เมื่อทุกคนรวมตัวกัน โกรเวอร์เคาะกีบกับพื้นทรายเบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจของคนในคลาส “โอเค ทุกคน! ยินดีต้อนรับสู่คลาส ‘การจำแนกอสุรกายด้วยประสาทสัมผัส’ วันนี้เราจะใช้จมูกกับหูมากกว่าดาบและโล่นะครับ” เขายิ้มยกกระปุกโหลแก้วหลายใบขึ้นมา ข้างในล้วนเป็นไอหมอกกลิ่นแปลกประหลาดสลับสี

“เริ่มกันที่บทนำก่อน ทำไมจมูกถึงสำคัญกว่าดาบ? เพราะ...ถ้าเธอได้กลิ่นกำมะถัน เธอมีเวลาเผ่นก่อนที่อสูรจากยมโลกจะโผล่ ถ้าเธอได้กลิ่นสาบป่าสัตว์ป่า เธอรู้ระดับอันตรายล่วงหน้า และถ้าเป็นกลิ่นโอโซน…ก็เตรียมรับมืออสูรจักรกลของเฮเฟตัสได้เลย!” เด็กหลายคนหัวเราะกับท่าทางบรรยายประกอบของเขา แต่คีอาร์ยืนนิ่ง ฟังทุกคำด้วยความตั้งใจแบบไม่แสดงออก เธอไม่กลัวอสูรกาย แต่เธอชอบข้อมูลมากกว่า และวิธีการแยกแยะด้วยประสาทสัมผัสถือเป็นข้อมูลเชิงตรรกะชั้นดี

โกรเวอร์ยกนิ้วขึ้นราวกับกำลังจะเผยความลับสำคัญ “ต่อไปคือเสียงที่ต้องระวังนะ เสียงฝีเท้าที่หนักสลับเบา เสียงเกล็ดลากไปกับพื้น เสียงลมหายใจ…บางทีเสียงเดียวอาจช่วยให้เธอรอดจากการถูกซุ่มโจมตีก็ได้” เขาเปิดเทปเสียงอสุรกายชนิดต่าง ๆ ผ่านอุปกรณ์ เสียงแรกคือเสียงคล้ายเกล็ดสีกับหิน เสียงที่สองเป็นเสียงหอบแผ่วแต่มีจังหวะไม่สม่ำเสมอ เด็กบางคนทำหน้าเหยเก แต่คีอาร์เพียงเอียงหู ฟังอย่างวิเคราะห์

“เสียงแรกคือไฮดร่า เสียงสองคือออร์ธรอส…แต่เสียงสองหายใจลึกกว่าแบบไม่สม่ำเสมอ” เธอเอ่ยเบา ๆ ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง แต่โกรเวอร์ได้ยินจนต้องหันมามองด้วยแววตาชื่นชม

“เก่งมาก เด็กลมเหนือ! หูเธอไวจริง ๆ นะ” 

คีอาร์ไม่ตอบรับแค่ก้มหน้าทราบแล้วกะพริบตาช้า ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติที่ควรรู้

จากนั้นโกรเวอร์ก็หยิบโหลแก้วใบแรกขึ้น โหลสว่างด้วยกลิ่นสีฟ้าอ่อนที่ไม่ใช่ควัน แต่เหมือนละอองพลังงาน “กิจกรรมทดสอบกลิ่นปริศนานะครับ ทุกคนสูดเบา ๆ แล้วบอกฉันว่าคิดว่าเป็นอสุรกายแบบไหน”

เด็กหลายคนลังเล เริ่มสูดอย่างระวัง แต่คีอาร์ยื่นหน้าไปใกล้เพียงเล็กน้อย สูดเบามากจนแทบไม่เห็นว่าเธอหายใจ ก่อนพูดเรียบ ๆ “กลิ่นโอโซนผสมโลหะร้อย…เป็นอสูรจักรกลค่ะ น่าจะเดธแมชีนของเฮเฟตัสหรือวัลแคน ไม่ใช่รถไฟลีเจี้ยนเพราะไม่ได้กลิ่นน้ำมันหรือการเผาไหม้ของถ่านหิน”

โกรเวอร์อ้าปากค้าง “ใช่เลย! นี่มัน…อ๊ะ ถูกหมดทุกอย่าง เธอแยกได้จากการสูดรวดเดียวเนี่ยนะ?”

คีอาร์พยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงยังเรียบนิ่ง “พลังของสายเลือดบอเรอัส…ช่วยให้แยกกลิ่นอากาศได้ค่ะ”

โกรเวอร์ยิ้มกว้างเหมือนคนดีใจแบบสุดขีด “ดีมาก! ความสามารถแบบนี้สำคัญมากเวลาเจอมิสต์ปั่นประสาทนะ เธอจะไหวตัวทันก่อนใครแน่นอน!” คำชมถูกเก็บเข้ากล่องข้อมูลในหัวคีอาร์ ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกภูมิใจ แต่ทำให้เธอคำนวณได้มากขึ้นว่าทักษะนี้จะใช้ต่อยอดอย่างไรในภารกิจภาคสนาม คลื่นทะเลกระทบฝั่งอย่างอ่อนโยน เสียงนกน้ำบินผ่าน เสียงใบไม้เสียดลมเหนือชายป่า ทุกเสียงเหมือนชัดขึ้นในระดับที่ละเอียดโหดเหี้ยมต่อการสังเกต และคีอาร์ยืนนิ่งกลางลมทะเล เหมือนภาพที่ถูกสลักไว้ในน้ำแข็งหนึ่งก้อน แต่ภายในหัวของคีอาร์นั้นเงียบเย็น และมีแต่ตรรกะล้วน ๆ กำลังทำงานอย่างเงียบงันเช่นกัน

วิชาอสุรกายศึกษา I - 01

รางวัล : +10 EXP และ +5 ความกล้า

[Satyr-02] โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20

Xolotl HONOR

วันที่ 17 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาบ่าย เวลา 13.00 - 15.00 น. ณ ชายทะเล (เรียนกับโกรเวอร์)

◀️┃▶️

ช่วงบ่ายที่ลมทะเลเย็นจัดพัดมาปะทะผิวราวกับกำลังเตือนว่าฤดูหนาวใกล้เข้ามาเต็มที คีอาร์ก้าวเท้าลงสู่ผืนทรายละเอียดที่ทอดตัวยาวริมชายฝั่งของค่ายฮาล์ฟบลัด เสียงคลื่นซัดเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอคล้ายบทเรียนที่รอให้เธอรับฟังอย่างอดทน วันนี้คือคาบที่สองของวิชาอสุรกายศึกษา และเหมือนทุกครั้ง สถานที่สอนคือชายทะเลอันกว้างใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นห้องเรียนตามธรรมชาติของโกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด

โกรเวอร์ยืนอยู่ด้านหน้าอย่างสดใสเหมือนเดิม ขาแพะของเขาจมลงในทรายปุย ๆ ส่วนมือก็กำขลุ่ยต้นกกไว้ตามนิสัยประจำตัวที่มักถือมันเสมอแม้ไม่เป่า “สวัสดีทุกคน! วันนี้เราจะทำความรู้จักกับอสุรกายที่พวกเธอมีโอกาสเจอบ่อยที่สุดนะ” เขาพูดพลางยิ้มกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายแบบเด็กที่กำลังภูมิใจกับสิ่งที่กำลังสอนเหลือเกิน

คีอาร์ยืนแถวหลังสุดอย่างเงียบ ๆ เธอไม่ชอบความวุ่นวาย และยิ่งไม่ชอบอยู่กลางฝูงชน แต่ข้อดีของการอยู่หลังสุดคือไม่มีใครมายุ่งมากนัก เธอสามารถวิเคราะห์บทเรียนในระยะปลอดภัยของตัวเองได้ตามชอบใจ

โกรเวอร์ดีดปากกาชี้ไปยังลูกแก้วฉายภาพขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนแท่นหิน ก่อนภาพของร่างมหึมาสีดำสนิทจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงคำรามต่ำ ๆ ที่ถูกบันทึกไว้ก้องกังวานจนเด็กคนหนึ่งข้างหน้าเผลอสะดุ้ง “นี่คือเฮลล์ฮาวนด์ หรือที่บางที่เรียกว่าการ์มร์ แบล็กชัค คูน อานูน หรืออะไรก็ตามตามวัฒนธรรม… แต่รับรองได้เลยว่าทุกชื่อหมายถึงอะไรบางอย่างที่คุณไม่อยากเจอในซอกหลืบมืด ๆ ของสุสาน” โกรเวอร์อธิบายพลางทำตาโตประกอบอย่างจริงจัง

คีอาร์ฟังอย่างตั้งใจ เธอไม่ตื่นกลัว แต่ประเมินข้อมูลอย่างมีเหตุผล ขนสีดำสนิท… ดวงตาเรืองแดงในความมืด… ทนไฟ… ควบคุมไฟได้บางส่วน… หน้าที่คือผู้เฝ้าประตูโลกใต้พิภพทั้งหมดนี้ถูกจัดหมวดหมู่ในสมองของเธออย่างรวดเร็วราวกับคอลเลกชันวิเคราะห์ลมที่คุ้นเคย

โกรเวอร์เล่าไปเรื่อย ๆ ทั้งตำนาน ประวัติ ความหมายเชิงวัฒนธรรม การพบเจอในโลกจริง และอธิบายเทคนิคการเอาตัวรอดเป็นระยะ สีหน้าจริงจังอย่างน่ารัก เขาบอกว่า “อย่าลืม! ถ้าเจอเฮลล์ฮาวนด์ อย่าสบตานานนะ เดี๋ยวจะถูกมันมองเป็นอาหารว่าง” คลื่นซัดเข้าฝั่งอีกครั้ง คีอาร์ผมปลิวเล็กน้อย เธอไม่หวั่น เรียนรู้ทุกอย่างอย่างสงบ ราวกับสายลมที่ไม่มีวันกลัวเปลวไฟ

โกรเวอร์ฉายภาพต่อไป ตัวเมียท่อนบนมนุษย์ ท่อนล่างเป็นงูเลื้อยยาว ขนาดใหญ่จนทำให้เด็กใหม่บางคนยกแขนขึ้นกอดตัวเองอย่างหวาดกลัว “แดรคีเน หรือแดรกคีเน คือสตรีงู” เขาเริ่มอธิบาย “พวกเธอจะพบพวกนี้บ่อยมากกว่าที่คิด และมันไม่ได้โจมตีแบบสุ่มนะ พวกมันซื่อสัตย์ต่อไกอามากกว่าที่ลูกครึ่งบางคนซื่อสัตย์ต่อกระท่อมตัวเองซะอีก!” เสียงหัวเราะเบา ๆ กระจายไปทั่วบริเวณ มีเพียงคีอาร์ที่ยังยืนนิ่งราวกับลมหนาวเป็นเพียงอากาศอุ่น ๆ โกรเวอร์พูดต่ออย่างตื่นเต้น “พวกเธอเคลื่อนไหวเร็วมากแม้ไม่มีขา พ่นพิษได้ มีคำสาปเสียงงูที่ทำให้เคลื่อนไหวช้าลง และที่สำคัญที่สุด ถ้ามันฟื้นจากทาร์ทารัสเมื่อไหร่ ก็จะตามล่าพวกเธอจนกว่าจะพอใจ!”

เด็กบางคนกลืนน้ำลายดังชัดเจน คีอาร์เพียงกะพริบตาช้า ๆ ความเร็วสูง… พิษ… เสียงสาป… ผู้จงรักภักดีต่อไกอา… เป็นกำลังรบหลักในตำนาน

คีอาร์จดจำอย่างเป็นระบบโดยไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ นี่คือเพียงข้อมูลเหมือนตัวเลขอุณหภูมิในอากาศ หรือแรงลมก่อนพายุ สายลมยามบ่ายปะทะผิวทะเลจนเกิดระลอกคลื่นสีเงินทอดยาวไปสุดสายตา เหล่าลูกครึ่งเทพยังคงยืนล้อมเป็นวงกว้างบนผืนทราย ชุดเกราะเบา ๆ สะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ ของเดือนพฤศจิกายน ขณะที่โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ดยืนอยู่ตรงกลางด้วยท่าทางกระตือรือร้นเหมือนเด็กกำลังจะเล่าเรื่องโปรดของตัวเองต่อ

“ต่อไปคือยักษ์ไลสโครโกเนียน!” โกรเวอร์ประกาศเสียงดังพร้อมตบฝ่ามือลงบนแท่นหินเบา ๆ ภาพฉายเหนือศีรษะเปลี่ยนเป็นร่างอสุรกายยักษ์ตัวสูงยิ่งกว่าตึก ขนสีฟ้าซีดปกคลุมบางส่วน ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งจ้องตรงมาด้วยแววหิวกระหายจนเด็กหลายคนขยับถอยหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว คีอาร์มองภาพตรงหน้าอย่างสงบนิ่งตามสไตล์ของเธอ ใบหน้าขาวซีดสะท้อนสีฟ้าของหน้าจอเหมือนประติมากรรมอ่อนชื้นถูกแกะสลักด้วยความเย็นชา 

โกรเวอร์เริ่มอธิบายอย่างละเอียดถึงแหล่งกำเนิดของไลสโครโกเนียน ประวัติที่เกี่ยวโยงกับอดีตของโอดิสซิอุส อาหารโปรดของพวกมันที่ไม่ควรถูกเอ่ยถึงก่อนมื้อกลางวัน พฤติกรรมการล่า จุดอ่อนบริเวณดวงตา และวิธีรอดชีวิตเมื่อเจอมันในเมืองใหญ่ ทุกคำพูดเหมือนบทเพลงที่เขาภูมิใจจะถ่ายทอดเมื่ออธิบายจบก็กระตุ้นให้ทุกคนในคลาสเรียนล้อมวงกัน

“เอาล่ะ! ภาคปฏิบัติแบบเบา ๆ วันนี้คือการอภิปราย หัวข้อว่า ถ้าเจออสุรกายในเมือง จะทำยังไงดีแต่ห้ามซ้ำประเภทกันนะครับ!” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที เด็กหลายคนรีบยกมือแย่งกันเอาอสุรกายง่าย ๆ อย่างไซคลอปส์ เมดูซา มิโนทอร์ แฮร์ปี หรือแม้แต่ไฮดร่าไปอย่างไว คีอาร์ยืนฟังอย่างเงียบ ๆ ไม่รีบร้อน พวกนี้… เลือกตามอารมณ์มากกว่าเหตุผลอีกแล้ว

ในที่สุดตัวเลือกก็เหลือน้อยจนทุกคนเริ่มมองหาสิ่งที่ตนไม่คุ้น คีอาร์จึงขยับตัวเล็กน้อย สายตาสีเทาอมเขียวหรี่ลงอย่างพิจารณาก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่มั่นคง “ฉันจะอภิปรายเรื่องกริมาลคินค่ะ” ทันทีที่คำว่า กริมาลคิน หลุดออกไป เด็กหลายคนกะพริบตาปริบ ๆ บางคนกระซิบถามว่าคืออะไร บางคนแกล้งทำหน้าเหมือนนึกออกแต่จริง ๆ ไม่มีความรู้แม้แต่นิดเดียว

คีอาร์ก้าวออกมาหนึ่งก้าว ผมสีบลอนด์ทองแดงพริ้วเบา ๆ ตามแรงลมทะเล เธอยืนหลังตรงราวกับกำลังอ่านประกาศเกียรติคุณในโบสถ์โบราณ “กริมาลคินเป็นอสุรกายในตำนานเคลติกค่ะ เป็นภูตประจำตัวของแม่มดดำและเป็นสัตว์รับใช้ของเทพีเฮคาที หากเห็นมันในเมืองโดยไม่ตั้งใจ… ทางที่ดีที่สุดคืออย่าเข้าไปยุ่งค่ะ” เธอเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่เนื้อหากลับคมชัดเหมือนมีดผ่าพิสูจน์ศพ

“ในยุโรปยุคกลางเชื่อว่าแม่มดมีสิ่งที่เรียกว่า Familiar สิ่งมีชีวิตที่ช่วยเหลือในการทำพิธี และกริมาลคินก็คือหนึ่งในสิ่งนั้น มันทำหน้าที่ส่งคำสาป ทำหน้าที่เป็นสายลับ เชื่อมโลกมนุษย์กับโลกเหนือธรรมชาติ หากได้ยินเสียงแมวดำกลางคืนผิดปกติ นั่นอาจเป็นสัญญาณ” เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังขึ้นราวกับขับเน้นคำพูดของเธอ

คีอาร์พูดต่อโดยไม่เร่ง ไม่ช้า เหมือนสายลมเย็นที่ไหลสม่ำเสมอ “แต่มันไม่ใช่อสุรกายที่อันตรายโดยไร้เหตุผลนะคะ กริมาลคินเป็นสิ่งมีชีวิตที่ภักดี ระหว่างมันกับเจ้าของมีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก หากสร้างความผูกพันได้ มันจะปกป้องจนลมหายใจสุดท้าย แม้ตัวเองจะหนีได้ก็ตาม” เธอหยุดเล็กน้อย ดวงตาไล่มองเพื่อนร่วมชั้นทีละคน “ดังนั้น หากเจอในเมือง… อย่าโจมตีค่ะ ผูกมิตรจะดีกว่า เผื่อบางครั้งมันจะเลือกเดินตามเราเอง และถ้าทำได้ ก็ถือว่าโชคดีมากค่ะ”

โกรเวอร์พยักหน้าแรงจนขนแพะพลิ้ว “ยอดเยี่ยมมากสาวบอเรอัส! รู้ลึกดีจริง ๆ นะเนี่ย” เพื่อนบางคนมองเธอด้วยแววทึ่ง ส่วนบางคนก็จดบันทึกกันแทบไม่ทัน แต่คีอาร์เพียงตอบกลับด้วยการพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้แสดงท่าทีภูมิใจ สำหรับเธอ นี่คือการรายงานข้อมูลตามความจริง ไม่มากกว่านั้น

เมื่อกิจกรรมจบ โกรเวอร์ประกาศเลิกคาบพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ไปพักผ่อนกันเถอะทุกคน! เจอกันคาบหน้า แล้วอย่าลืมดูแลตัวเองดี ๆ นะ!” เด็กนักเรียนแตกกลุ่มกันทั้งที่ยังคุยคึกคักเกี่ยวกับอสุรกายต่าง ๆ ขณะที่คีอาร์เก็บของเงียบ ๆ แล้วเดินออกจากชายฝั่งด้วยท่วงท่าที่สงบเย็นราวกับไม่มีอะไรในบทเรียนนี้ทำให้หัวใจเต้นไวกว่าปกติเลยแม้แต่น้อย เพราะในความคิดของเธอ อสุรกายก็คือข้อมูล ที่ต้องทำความเข้าใจเท่านั้นเอง ไม่ใช่สิ่งที่ต้องรู้สึกอะไรด้วยเลย

วิชาอสุรกายศึกษา I - 02

รางวัล : +10 EXP และ +5 ความกล้า

[Satyr-02] โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20

Eloise HEROES

วันที่ 1 พฤษภาคม 2025
เวลา 10:30 - 15:30 น.

หลังจากการปะทะกับนกสติมฟาเลียนสิ้นสุดลง เรือมินิบานาน่าสีนีออนก็กลับมาพุ่งทะยานอีกครั้งด้วยความเร็ว 150 นอต แต่คราวนี้มีเพียงสัญชาตญาณของป้าคาเรนเท่านั้นที่เป็นเข็มทิศนำทางให้พวกเขากลับค่าย

ใช้เวลาประมาณเจ็ดชั่วโมงครึ่ง ผืนน้ำก็เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มจัเป็นสีฟ้าอ่อนจาง แรงลมที่ปะทะหน้าจนชาด้านตั้งแต่ต้นก็เริ่มลดความรุนแรงลงตามระยะทางที่เข้าใกล้แผ่นดินใหญ่ เอโลอิสกัดฟันแน่น มือทั้งสองจับกระบอกไว้แน่นจนข้อขาวโพลน ผมสีแดงเพลิงของเธอปลิวสะบัดเป็นเส้นสายราวกับแส้ในสายลม ขณะที่เธอกวาดสายตามองไปยังขอบฟ้าเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ แจสเปอร์เองก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน แม้จะเป็นบุตรแห่งเทพสงคราม แต่ร่างกายก็อ่อนล้าจากการต่อสู้และการเกร็งตัวต้านแรงมหาศาลตลอดเวลา

“รู้สึกเหมือนวิ่งมาราธอนสามรอบติดกันโดยไม่ได้หยุดหายใจเลยนะเนี่ย” แจสเปอร์บ่นอุบอิบขณะพยายามนวดไหล่ที่แข็งเกร็ง

“อย่าบ่นเลย” เอโลอิสตอบกลับโดยไม่ได้หันไปมอง “เราใกล้จะถึงแล้วล่ะ…คิดว่านะ…”

ขณะที่เรือล่องไปเรื่อย ๆ ด้วยความเร็ว คนที่เห็นฝั่งก่อนใครนั่นคือ ป้าคาเรน ดวงตาของเธอฉายแววของความดีใจ ป้าแกซึ่งเป็นคนแก่ที่มีสายตายาวกว่าใครเพื่อน (และดวงดีกว่าใครในเรือลำนี้) จ้องมองผ่านอากาศที่สั่นสะท้านจากความเร็วเรือไปยังขอบฟ้าที่ปรากฏเป็นริ้วสีเขียวเข้มทอดยาว

“เอโลอิส ชะลอเรือ…ชะลอเดี๋ยวนี้! ฉันเห็นแผ่นดินแล้ว! แผ่นดินใหญ่! แผ่นดินอเมริกาแน่ ๆ กรี๊ดดดดด!”

เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความดีใจของป้าคาเรนไม่เหมือนเสียงกรีดร้องหวาดกลัวแบบเมื่อตอนเจอนกสติมฟาเลียน เธอชี้นิ้วไปยังทิศทางเบื้องหน้าอย่างตื่นเต้น

เอโลอิสไม่รอให้บอกซ้ำ เธอตัดสินใจโยนกระบอกบรรจุลมสี่ทิศกระบอกสุดท้ายทิ้งลงทะเลไปอย่างไม่ลังเล เสียงคำรามอันบ้าคลั่งของลมยุติลงอย่างฉับพลันอีกครั้ง เรือมินิบานาน่ากระชากตัวอย่างรุนแรงจนทุกคนเกือบจะเซถลาอีกรอบ แต่ความเร็วที่ลดลงอย่างรวดเร็วก็ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนเพิ่งได้กลับมาหายใจอีกครั้ง ความเร็วของเรือลดลงสู่ 12 นอต ซึ่งเป็นความเร็วที่ปลอดภัยสำหรับการแล่นในน่านน้ำปกติ แผ่นดินใหญ่ทอดตัวอยู่เบื้องหน้าอย่างยิ่งใหญ่ แต่เอโลอิสรู้ดีว่านั่นยังไม่ใช่จุดหมายสุดท้ายของพวกเขา

“ขอบคุณค่ะป้า ดวงของป้านี่ช่วยเราไว้จริง ๆ” เอโลอิสพึมพำ “แต่ตอนนี้เราต้องเข้าสู่โหมดออโต้ไพลอต แล้วนะ เราต้องขับเข้าไปในช่องแคบลองไอส์แลนด์ซาวด์ค่ะ”

เรือมินิบานาน่ากลับเข้าสู่โหมดขับขี่อัตโนมัติแล่นด้วยความเร็วคงที่ 12 นอต มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ตามที่ป้าคาเรนชี้ทางไว้ก่อนหน้านี้ พวกเขายังคงต้องใช้เวลาเดินทางอีกประมาณห้าชั่วโมงเพื่อผ่านช่องแคบอันคดเคี้ยวสู่หาดที่ซ่อนเร้นของค่ายฮาล์ฟบลัด

ห้าชั่วโมงนั้นดำเนินไปอย่างเนิบนาบผิดกับช่วงเจ็ดชั่วโมงครึ่งก่อนหน้า ท้องฟ้าแม้จะไม่เคยมืดลงเป็นเวลาหลายเดือนแล้วแต่ก็พอจะเดาได้ว่าอยู่ในช่วงบ่ายแก่เต็มที ลำเรือมินิบานาน่าที่ตอนนี้แล่นช้าลงจนคลื่นน้ำกระแทกกาบเรือเพียงเบา ๆ ทำให้พวกเขามองเห็นทิวทัศน์สองฝั่งของช่องแคบที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนบนเกาะลองไอส์แลนด์และคอนเนตทิคัต

ในที่สุด...เมื่อผ่านไปครบห้าชั่วโมง พวกเขาก็ล่วงเข้าสู่น่านน้ำที่คุ้นเคย กลิ่นหอมของสนซีดาร์และน้ำทะเลที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก

“โน่นไง!” เอโลอิสชี้ไปยังทิศทางเบื้องหน้าหาดทรายขาวละเอียดของค่ายฮาล์ฟบลัด 

เรือมินิบานาน่าลดความเร็วลงอย่างนุ่มนวลก่อนจะ ไถลขึ้นสู่ผืนทรายได้อย่างปลอดภัย ทุกคนแทบจะพุ่งออกจากเรือทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นทราย ป้าคาเรนเป็นคนแรกที่คุกเข่าลงแล้วก้มกราบผืนดินด้วยความปิติยินดีอย่างที่สุด

“แผ่นดิน!!! ฉันรอดตายแล้ว!” 

แจสเปอร์ทิ้งตัวลงนอนบนผืนทรายอย่างหมดแรง ง้าวเยี่ยนหยาในมือร่วงลงข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ “ให้ตายสิ...นี่มันเป็นหนึ่งในการเดินทางที่บ้าคลั่งที่สุดในชีวิตผมเลย”

เอโลอิสยืนมองเพื่อนร่วมเดินทางทั้งสองที่อยู่ในสภาพไม่ต่างจากตัวเอง ใบหน้าของเธอยังคงเปื้อนคราบเกลือและเหงื่อ แต่รอยยิ้มแห่งความโล่งอกก็ปรากฏขึ้น เคอร์ติสบินมาเกาะบนไหล่ของเอโลอิสแล้วพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก

“ขอบคุณเหล่าทวยเทพที่ทำให้พวกเรากลับสู่ค่ายอย่างปลอดภัย ถ้าไม่ได้พวกท่านแล้วพึ่งแต่คุณเอโลอิสพวกเราต้องตายตั้งแต่ออกเดินทางวันแรกแน่ ๆ”

“หุบปากไปเลยเคอร์ติส!” เอโลอิสถลึงตาใส่เจ้านกกระทาขี้บ่นที่เกาะอยู่บนไหล่ของเธออย่างไม่จริงจังนัก ขณะที่มันพ่นคำวิจารณ์ถึงความสามารถในการนำทางของเธอไม่หยุดหย่อน เธอยกมือลูบหัวเคอร์ติสเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนร่วมทีมที่กำลังทิ้งตัวอยู่บนหาดทรายของค่ายฮาล์ฟบลัด

ป้าคาเรนที่เพิ่งลุกขึ้นจากการกราบผืนดินก็ปัดเศษทรายออกจากเสื้อของเธออย่างประณีต ดวงตาของเธอฉายแววถึงความอิ่มเอมใจอย่างที่สุด

“อืมมมม...กลิ่นของหาดทรายค่ายฮาล์ฟบลัดนี่แหละที่หอมชื่นใจที่สุด” ป้าคาเรนสูดหายใจเข้าเต็มปอดราวกับเพิ่งได้รับยาอายุวัฒนะ “เอาล่ะ พวกเธอทุกคนก็ลุกขึ้นมาได้แล้ว ถึงเวลาที่เราควรจะไปพักผ่อนกันจริง ๆ จัง ๆ สักที เราเดินทางกันมานานมาก...”

แจสเปอร์ลุกขึ้นยืนอย่างอิดโรย เขาหยิบง้าวเยี่ยนหยาคู่ใจที่ตกอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาถือไว้ แล้วยิ้มให้กับเอโลอิสด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ภาคภูมิใจ

“จริงของป้าคาเรน” แจสเปอร์รับคำ “เราออกไปนานจนเกือบจะลืมไปแล้วว่าการนอนบนเตียงนุ่ม ๆ มันรู้สึกยังไง พวกเราทุกคนควรจะพักยาว ๆ ได้แล้ว”

เอโลอิสเดินเข้าไปใกล้เพื่อนร่วมภารกิจ เธอตบไหล่แจสเปอร์เบา ๆ และจับมือของป้าคาเรนด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างแท้จริง

“ขอบคุณทุกคนมากจริง ๆ ที่ไปช่วยภารกิจนี้” เอโลอิสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนผิดปกติ “ถ้าไม่ได้แจสเปอร์ช่วยจัดการกับพวกอสุรกาย และถ้าไม่ได้ดวงดี ๆ ของป้าคาเรนฉันว่าเราคงทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จ”

แจสเปอร์ผายมืออย่างเปิดเผย “ยินดีมากเลยพี่สาว นี่คือหนึ่งในประสบการณ์ที่ดีที่สุดที่ผมเคยได้รับมาเลยนะ” ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น “ผมได้ใช้ทักษะการต่อสู้ ได้เห็นโลกภายนอกที่ไม่เคยเห็น ถ้ามีภารกิจอื่น ๆ อีก ผมก็ยินดีที่จะร่วมเดินทางเสมอ”

ป้าคาเรนเบ้ปากเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ฮึ่ม! ไม่ต้องมาพูดจาดีเลยพ่อหนุ่ม! ไม่ต้องมาพาฉันไปลำบากแบบนี้อีกแล้วนะ!” ป้าคาเรนทำเสียงฮึดฮัด “ให้ฉันได้อยู่ค่ายแบบสงบ ๆ ไปอีกสิบปีเถอะ การเดินทางครั้งนี้มัน...มันก็เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดีอยู่หรอกนะ แต่คนอายุอานามเท่าฉันจะให้ไปทำแบบนี้บ่อย ๆ ก็คงไม่ไหวเหมือนกัน” 

“ไม่ต้องห่วงค่ะป้า หนูก็คงพักภารกิจไปสักพักเลยล่ะ”

“เอาล่ะ! ได้เวลาแยกย้ายกันไปพักผ่อนแล้วล่ะ”

เอโลอิสพยักหน้า เธอจัดการทำให้เรือมินิบานาน่าสีนีออนกลับไปเป็นผ้าเช็ดปากสีเหลืองผืนเล็ก ๆ แล้วเก็บมันใส่ในกระเป๋าคาดเอว

“ไว้เจอกันใหม่นะคะทุกคน”

แล้วทั้งสามคน (และหนึ่งนกกระทา) ก็เริ่มเดินแยกย้ายกันไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่นำไปสู่โซนกระท่อมพักของแต่ละคน

@God 

Daemon HEROES

Daemon  Kannel

1 · มกราคม · 2026 · 11.30 น.  

     แดดส่องลงมากระทบผิวน้ำทะเลเบื้องหลังค่ายฮาล์ฟบลัด แม้ที่นี่จะยังดูใสสะอาดและสะท้อนแสงระยิบระยับเป็นปกติ แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งอย่างประหลาด เดม่อนก้าวเท้าลงบนผืนทรายร้อนระอุ สายตาจับจ้องไปที่ ดีน ซึ่งยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ริมชายฝั่ง แผ่นหลังกำยำของบุตรแห่งโพไซดอนดูเครียดเขม็งกว่าทุกวัน

     เดม่อนเดินเข้าไปหยุดยืนข้างๆ ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น

     "ผมเห็นนิมิตบางอย่างมา ดีน... จากแหวนวงนี้" เดม่อนชูนิ้วที่มีแหวนเธซีอุสให้ดู "มันไม่ใช่เรื่องดีเลย"

     @@@Dean 

     เดม่อนนิ่งไป คำบอกเล่าของดีนยืนยันสิ่งที่เขาเห็นในนิมิตร่วมกับลิเลียน่าได้อย่างไร้ที่ติ ความวิปลาสที่เขากลัวไม่ใช่แค่เรื่องเพ้อฝัน แต่มันกำลังกัดกินโลกจากที่ไกลๆ และกำลังรุกรานเข้ามา

     "ดูเหมือนคำพยากรณ์นั่นจะหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ" เดม่อนถอนหายใจยาว "ผมกะว่าจะคิดดูอีกทีเรื่องที่จะไปหาเรเชล แต่มาถึงขั้นนี้คงไม่ต้องคิดแล้วล่ะ ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเรากำลังรับมือกับอะไรกันแน่"

     @@@Dean 

NC