[บันทึกการเดินทาง] APOLLYON the DESTROYER - หอบันทึกภารกิจ - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Mackenzie โพสต์ 2026-2-8 20:57:49

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Mackenzie เมื่อ 2026-2-12 20:24 

<center>
<link href="member_web/memo.css" rel="stylesheet">
<div id="rr_love-on-the-brain" style="--width: 1000px; --bg-color: #101010; --borders: #000060; --accent: #113065; --text-color: #dcdcdc;">
<a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」">
</a>
<div class="rcontainer">
<div class="rwrapper">
<div class="rheader">
<div class="rtitle">XXVIII</div>
<div class="rsub1">จุดหมายปลายทางที่ใกล้เข้ามา</div></div>
<div class="rflex">
<img src="https://i.imgur.com/qN27sXH.gif">
<img src="https://i.imgur.com/JAClqC0.gif">
<img src="https://i.imgur.com/nHsz2Bm.png"></div>
<div class="rsub2">— Mackenzie Claude Lincoln —</div>

<div class="rtxt">

<div align="left" style="box-sizing: inherit; outline-style: none;"><div align="left" style=""> </div><div align="left" style=""><div align="left" style="">- 31.05.2025 / 09:07AM -
เมืองบาเฮีย เดอ คาราเควซ, ประเทศเอกวาดอร์ หลังจากต่อสู้กับเงาของแร็กนาร์แล้ว ทีมทำภารกิจก็เดินทางกันต่อด้วยเรือใบโดยมีกระบอกลมสี่ทิศเป็นเครื่องช่วยทุ่นแรง การมาถึงท่าเรือปวยร์โต อะมิสตาดจึงไม่ใช้เวลายาวนานอย่างที่คิดแม้จะดึกไปสักหน่อย ในตอนแรกพวกเขาตั้งใจว่าจะกางเต๊นท์นอนกันมันซะที่ชายหาด แต่จากเรื่องไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกลางมหาสมุทรทำให้พวกเขาหมดแรงไปไม่น้อย  ดังนั้น เตียงนุ่ม ๆ เท่านั้นคือคำตอบ ทั้งสี่คนจึงไปหาห้องพักในราคาที่พอรับไหวแถวย่านโนแมดเพื่อพักผ่อนร่างกายอันเหนื่อยล้า ... “เรามาถึงเอกวาดอร์กันแล้วใช่ไหม จากนี้ที่ที่พวกเราต้องไปก็คือภูเขาไฟในคำทำนายนั่น” แมคเคนซีเปิดบทสนทนาขึ้นมาหลังจากที่พวกเขารับประทานมื้อเช้าแบบง่าย ๆ ในร้านอาหารใกล้ที่พักกันเสร็จแล้วและใช้ช่วงเวลานี้ประชุมวางแผนเพื่อจะเดินทางกันต่อ “นอกจาก ‘ดินแดนภูเขาไฟ’ แล้ว พอมีเบาะแสอะไรอีกไหม” ซึ่งคำตอบที่ได้รับจากสมาชิกในทีมก็คือการส่ายหน้า ซึ่งแน่นอนว่าแมคเคนซีเองก็เช่นกัน  “จะว่าไปนายหาข้อมูลเรื่องภูเขาไฟมาด้วยนี่ ใช่ไหม” เหมือนจะนึกขึ้นได้แบบลาง ๆ ว่าดีนเคยหาข้อมูลเยอะแยะก่อนเดินทางออกจากค่าย เขาจึงหันไปถามแฟนหนุ่ม “ใช่ ฉันหาภูเขาไฟที่น่าจะเป็นลานสู้บอสมาสามที่ จากภูเขาไฟทั้งหมด เอ่อ… สี่สิบแปดแห่งมั้งถ้าจำไม่ผิด ซึ่งภูเขาไฟสิบห้าลูกตั้งอยู่บนเกาะกาลาปาโกส แต่ขออย่าให้เป็นงั้นเลยไม่งั้นล่ะงานงอก ความจริงฉันเคยอยากไปเที่ยวกาลาปาโกสนะ ระบบนิเวศน์สมบูรณ์ดี แต่ไม่ได้หาข้อมูลเผื่อไว้สำหรับเรื่องนี้เลย” ดีนหยิบเอาชีทข้อมูลจากกระเป๋าเป้ออกมากาง ซึ่งหลังจากที่ผ่านการเดินทางมาครึ่งเดือนสภาพของมันจึงเละเทะสิ้นดี ทั้งรอยพับ รอยยับยู่ยี่ ร่องรอยของความเปียกชื้นจนหมึกพิมพ์เลือนไปบางส่วนเหมือนหนังสือเก่าเก็บที่ถูกน้ำหกใส่ ไหนยังรอยขาดในอีกหลายจุด แต่กระนั้นมันยังคงใช้งานได้ เกือบเหมือนแผนที่ขุมสมบัติในหนังแฟนตาซีย้อนยุค… “ภูเขาไฟทั้งหมดสี่สิบแปดแห่งเลยเหรอคะ… แต่ว่าพี่คัดมาแค่สาม” ธิดาแห่งเฮคาทีหน้าซีดเผือด หากต้องเดินทางเพื่อค้นหาตัวคนร้ายที่ไม่อาจเอ่ยชื่อขึ้นมาในตอนนี้ (เพราะไฮรี่จะเข้าโหมดคลั่ง) จะต้องใช้เวลากี่วันกันนะจึงจะหาเจอ กว่าจะถึงตอนนั้นไฮเพอร์เรียนจะสามารถอัญเชิญอะพอลลีออนผู้ล้างผลาญออกมาได้สำเร็จแล้วหรือเปล่า แม้มันจะไม่มีสิ่งบูชายัญชั้นยอดอย่างสายเลือดแห่งมนตราก็ตาม ต้องทำงานแข่งกับเวลาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย “คงมีคำถามสินะว่าทำไมถึงเลือกมาแค่สามจากสี่สิบแปด” ดีนกระแอมพร้อมกับดันแว่นขึ้นเหมือนผู้ทรงภูมิในอินเทอร์เน็ต (เกรียนคีย์บอร์ด)  “คืองี้… แม้ว่าเอกวาดอร์จะมีภูเขาไฟเกือบห้าสิบลูก แต่มีแค่เพียงไม่กี่ลูกเท่านั้นล่ะที่โดดเด่น นั่นคือ ‘ภูเขาไฟตุงกูราฮัว’ ภูเขาไฟที่ชาวบ้านเคารพบูชาว่ามีเทพท้องถิ่นสถิตย์อยู่ตามตำนานความเชื่อ เทพองค์นั้นจะใช่ไฮ..-- บอสที่พวกเราตามหาอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ฉันคิดว่าก็มีโอกาสถูกอยู่นะ”  หลังอธิบายสถานที่แรกจบดีนก็ยกโคล่าขึ้นมาจิบแก้กระหายแล้วสาธยายต่อ “ต่อมา ‘ภูเขาไฟเรเวนทาดอร์’ เป็นภูเขาไฟเกิดการระเบิดบ่อยมาก ๆ จากสถิติระบุว่ามันมีการระเบิดถึงสิบครั้งในรอบยี่สิบปี เรียกได้ว่าบ่อยมาก ๆ สองปีครั้งเลยทีเดียว แต่มันอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขาแอนดีส อยู่ไกลสุด ๆ ฉันจึงคิดว่าเอาไว้เป็นสถานที่ที่สามหากว่าเรายังหาตัวร้ายไม่พบ” เขาหันไปมองเห็นชาร์ล็อตพยักหน้าหงึกหงัก<span style="font-family: Sarabun; font-size: medium; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; text-align: justify; background-color: transparent; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="font-family: Sarabun; font-size: medium; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; text-align: justify; background-color: transparent; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“และสุดท้ายที่ฉันหามาคือ ‘ภูเขาไฟโกโตปักซี’ เป็นภูเขาไฟที่สูงที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศเอกวาดอร์ ด้านบนมีหิมะตกอุณภูมิจึง<span style="font-family: Sarabun; font-size: medium; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; text-align: justify; background-color: transparent; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">หนาวแม้เป็นฤดูร้อน แม้จะดูเหมือนหนาวเย็น แต่มันเป็นภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นและคาดการณ์ว่าแรงระเบิดจะรุนแรงสุด ๆ แถมละแวกนั้นยังมีภูเขาไฟที่ยังไม่สงบอีกหลายลูกอีกอาจระเบิดตามได้ถ้าแรงสั่นสะเทือนใต้พิภพมากพอ โอกาสเกิดคงสักห้าเปอร์เซ็นได้มั้ง ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้แต่ไม่ชะล่าใจดีกว่า เพราะไททันก็เก่งระดับเดียวกับพ่อแม่ของพวกเรา” คำอธิบายยาวเหยียดของดีนทำเอาไฮรี่อ้าปากหวอ “และนี่คือภูเขาไฟสามลูกที่ฉันคาดการณ์ไว้ว่าน่าจะเป็นลานบอส ซึ่งบอสที่อยากเปิดตัวแบบอลังการงานสร้าง น่าจะเลือกภูเขาไฟเหล่านี้ไว้ในใจ ซึ่งที่ ๆ อยู่ใกล้กับพวกเรามากที่สุดก็คือ…” ปลายนิ้วสีน้ำผึ้งจรดไปที่รายชื่อภูเขาไฟที่ถูกไฮไลท์สีจาง “ภูเขาไฟโกโตปักซี“ แมคเคนซีนั่งฟังข้อมูลที่ดีนหามาอย่างเงียบ ๆ แต่เรียวคิ้วของเขากลับมุ่นเข้าหากันทีละนิดจนตอนนี้มันแทบจะผูกเป็นโบว์ได้ เนื่องด้วยตอนนี้สมองของเขากำลังคิดวิเคราะห์ถึงความเป็นไปได้อย่างหนัก “ยากชะมัด…เหมือนเราต้องรีบตัดสินใจเลือกสักที่ในขณะที่เอกวาดอร์มีภูเขาไฟตั้งเกือบห้าสิบลูก ถ้างั้นฉันให้ข้อมูลของไฮ…เอ่อ บอสที่นิโคไลส่งมาให้เพิ่มเติมก่อนดีไหม เผื่อว่ามันจะช่วยจำกัดขอบเขตให้พวกเราได้มากขึ้น” ว่าแล้วก็หยิบสมาร์ทโฟนออกมาเปิดไฟล์รูปภาพที่นิโคไลส่งมาให้แล้วเริ่มอ่านข้อมูลที่ได้รับมาให้สมาชิกในทีมฟังโดยพยายามเลี่ยงที่จะเรียกชื่อเป้าหมายที่พวกเขากำลังตามหากันแบบตรง ๆ “เจ้านี่คือหนึ่งในสิบสองไททันยุคก่อนกาล ถือเป็นผู้พิทักษ์ทิศตะวันออกและเทพผู้ให้กำเนิดดวงอาทิตย์ ถิ่นที่อยู่เดิมคือภูเขาออธริส ปัจจุบันคือ……” แมคเคนซีเงียบไปเล็กน้อยก่อนละสายตาจากจอขึ้นมองหน้าอีกสามคนที่กำลังตั้งใจฟังแล้วอ่านต่อ “เอกวาดอร์” “ในสงครามไททาโนมาคี บอสตนนี้คือขุนพลสำคัญของโครนอสผู้เป็นพี่ ในท้ายที่สุดพวกเขาเป็นฝ่ายแพ้สงครามและถูกจองจำในทาร์ทารัส ส่วนในบันทึกภารกิจที่ชื่อว่า ‘เทพองค์สุดท้าย’ ของรุ่นพี่แอนนาเบ็ธมีเขียนไว้ว่า บอสถูกปลดปล่อยออกมาทำหน้าที่แม่ทัพใหญ่ฝ่ายไททัน นำกองกำลังบุกเข้าโจมตีแมนฮัตตัน สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อรุ่นพี่เพอร์ซีย์และถูกจองจำในทาร์ทารัสอีกครั้ง” ครั้นจะอ่านบันทึกให้ฟังทั้งเล่มใช้เวลาวันนี้ทั้งวันก็คงไม่จบ แมคเคนซีจึงสรุปจากที่ตนอ่านมาให้ทุกคนฟัง ซึ่งเมื่อจบตรงนี้แล้วก็มีคำถามเกิดขึ้นในหัวว่า ‘แล้วครั้งนี้ใครคือผู้ปลดปล่อยไฮเพอร์เรียนออกมา’ “พวกเรากำลังจะเจอกับไททันเหรอคะ…น่ากลัวจังเลย พวกเราจะรับมือไหวหรือเปล่า” ชาร์ล็อตหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัดไม่ต่างจากบุตรแห่งโพไซดอนที่ได้แต่เงียบ ซึ่งเขาเองก็ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ “เราแค่ต้องทำให้ดีที่สุด นิโคไลส่งข้อมูลเพิ่มเติมที่หาจากห้องตำราในบ้านมาด้วยนะ อย่างน้อยถ้าพวกเรารู้จุดอ่อนจุดแข็งของคู่ต่อสู้ เราอาจจะพอได้เปรียบอยู่บ้าง” เด็กสาวพยักหน้ารับน้อย ๆ แมคเคนซีจึงปัดหน้าจอไปที่รูปซึ่งเป็นหน้ากระดาษที่ค่อนข้างเก่า สีหมึกเริ่มซีดจางไปตามกาลเวลาแล้วอ่านต่อ “ไททันตนนี้โหดเหี้ยมและหยิ่งยโส มีความภาคภูมิใจในเผ่าพันธุ์ของตนเองเป็นอย่างสูง มองว่าเผ่าพันธุ์อื่นน่ารังเกียจและต่ำต้อยกว่าตนเอง มีอาวุธประจำตัวคือดาบเพลิงสุริยะ ด้านพละกำลังเหนือกว่าเทพเจ้าทั่วไป เชี่ยวชาญทักษะการต่อสู้ระดับสูง สามารถควบคุมไฟและแสงสว่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ รวมถึงระเบิดร่างตนเองให้เป็นเปลวไฟและสร้างแสงสว่างให้คู่ต่อสู้ตามัวได้ในพริบตา…สามารถเดินบนผิวน้ำได้โดยไม่ใช้พลังน้ำ และเคลื่อนที่ได้ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์” หลังจากอ่านจบหนุ่มอังกฤษก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่ใช่เพราะออกเสียงมากเกินไปจนคอแห้ง แต่เป็นเพราะตระหนักได้แล้วว่าหลังจากนี้พวกเขาต้องเจอกับอะไร “ให้ตาย…นี่มันศัตรูระดับอันตรายเกินไปไหม พวกเทพเห็นเราเป็นยอดมนุษย์หรือยังไงถึงให้ไปจัดการกับไททันระดับนี้ ตอนนี้พวกเราน่าจะมาถูกที่แล้ว จากข้อมูลของดีนกับนิโคไลประกอบกัน…ถ้าไททันตนนี้มีความภูมิใจในเผ่าพันธุ์ตัวเองสูงก็คงอยากเปิดตัวอย่างอลังการอย่างที่ดีนบอก ว่าแต่…ถ้าอยากเปิดตัวแบบโดดเด่นจริง ๆ ทำไมไม่เลือกภูเขาไฟที่สูงสุดเป็นอันดับแรกของเอกวาดอร์ไปเลยล่ะ” ไม่รู้ว่าข้อสันนิษฐานของพวกเขาถูกต้องไหม แต่แมคเคนซีก็เข้าหน้าเว็บไซต์แล้วพิมพ์ข้อความหา ‘ภูเขาไฟที่สูงที่สุดของเอกวาดอร์’ ไปแล้ว “ภูเขาไฟชิมโบราโซ…ภูเขาไฟที่ได้ชื่อว่ามีความสูงที่สุดในประเทศเอกวาดอร์ สามารถเดินทางเชื่อมถึงภูเขาไฟโกโตปักซีได้เนื่องจากภูเขาไฟทั้งสองลูกอยู่ในแถบเทือกเขาแอนดีส…” ดวงตาสีฮาเซลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้รู้ข้อมูลชุดใหม่ที่เพิ่งหามาได้ เขาหันไปมองคนรักที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน “ฉันว่ามันโอเคนะถ้าเราจะเริ่มจากภูเขาลูกใดลูกหนึ่งจากสองลูกนี้หรือทางเชื่อมที่ว่านั่น นายคิดว่ายังไง” “อืม…” หนุ่มเท็กซัสกุมคางอย่างใช้ความคิด ดูเหมือนว่าเขาจะติดสตั๊นไปตั้งแต่ตอนที่ฟังความสามารถสุดเวอร์ของไททันไฮเพอร์เรียน ‘จะเอาอะไรไปสู้วะ!’ ในหัวของเขาวนเวียนอยู่แค่ประโยคนี้ แม้ว่าจะมีเทพเจ้าระดับราชินีแห่งแอตแลนติสรับปากเป็นผู้สนับสนุน แต่ก็ยังวางใจไม่ได้ ดีนไม่รู้ว่าแม่เลี้ยงของเขาชำนาญการรบแค่ไหน ฟังประวัติผ่าน ๆ (จากพอดแคสต์เพลย์ลิสต์รวมตำนานเทพเจ้ากรีก) เขารู้แค่ว่านางเคยปกป้องอาณาจักรร่วมกับโพไซดอนยามมีภัยแก่แอตแลนติส แต่ก็ไม่น่าจะเคยลุยเดี่ยวสู้กับไททันตัวเอ้ที่ได้รับฉายาอย่างเทพแห่งแสงสว่าง “ก็เป็นไปได้ว่าจะเป็นภูเขาไฟซิมโบราโซ งั้นฉันขอดูพิกัดแป๊บ” ดีนสไลด์หน้าจอสมาร์ทโฟนเดดาลัสค้นหาเปรียบเทียบการเดินทางไปยังภูเขาไฟทั้งสองแห่งเพื่อวางแผนการเดินทางไปต่อ โดยไม่ลืมเผื่อเชื่อมไปยังภูเขาไฟลูกที่สามที่อยู่ในละแวกเดียวกันด้วย “โอเค ได้คำตอบแล้ว ถ้าไปทางโกโตปักซีจะใช้เวลาหกชั่วโมงสี่สิบห้านาทีในการไปถึง ส่วนถ้าไปชิมโบราโซก่อนจะใช้เวลาเจ็ดชั่วโมงนิด ๆ ไม่ค่อยแตกต่างกันเท่าไหร่ แค่ว่าจะเดินทางจากเหนือลงใต้หรือว่าจากใต้ขึ้นเหนือ แต่ใด ๆ ก็คือ กว่าจะไปถึงพวกเราคงอ่อนเปลี้ยเพลียแรงก่อนจะได้สู้กับไฮ..บอสใหญ่ เราจะเลือกไปที่ไหนก่อนก็ได้แต่ควรต้องวางแผนหาที่พักค้างคืนเมืองใกล้ ๆ ภูเขาไฟก่อนสักคืนนึง” ชายหนุ่มวางแมพเส้นทางภูเขาไฟให้เพื่อนร่วมทีมได้ดู “ถ้างั้นเรามาโหวตกันไหมว่าอยากไปที่ไหนก่อน ฉันขอโหวตโกโตปักซีก่อนแล้วกันเพราะว่าข้อมูลเดินทางพร้อมแล้ว” “ไฮรี่โหวต” หนุ่มผมสองสียกมือขึ้น “ไฮรี่โหวตตามชาร์ล็อต” “เอ๋ พี่ไฮรี่ ไหงให้หนูตัดสินใจแทนล่ะคะ” ชาร์ล็อตร้องท้วง แต่คำตอบของไฮรี่มีเพียงแค่รอยยิ้มแฉ่ง “เอ่อ…ถ้าอย่างนั้นหนูก็โหวตที่เดียวกันกับพี่ดีนค่ะ แล้วพี่แมคล่ะคะ” หลังจากใช้สิทธิ์ออกเสียงแล้วเธอก็หันมาถามพี่ชายตนเองต่อ “ถ้าดีนมีข้อมูลพร้อมอยู่แล้วเราก็เริ่มจากโกโตปักซีกันก่อน ฉันเห็นด้วยเรื่องหาที่พักนะ แต่ตอนนี้พวกเราเข้าใกล้สถานที่ทำพิธีเข้าไปมากขึ้นทุกที พวกเราคงต้องระวังตัวกันมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว” แมคเคนซีลดเสียงลงพลางมองรอบ ๆ ขณะนี้เรียกได้ว่าพวกเขามาเหยียบถึงถิ่นศัตรูแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีสมาชิกลัทธิเดอะ วอชเชอร์ ลูกสมุนของไฮเพอร์เรียนแทรกซึมปะปนไปกับชาวเมืองหรือไม่ จากนี้ไปทำอะไรคงต้องรัดกุมกว่าเดิม “ใช้เวลากว่าหกชั่วโมงใช่ไหมกว่าจะถึง งั้นเราเริ่มออกเดินทางกันเลยดีกว่า กว่าจะถึงที่นั่น กว่าจะหาที่พักได้ก็คงเย็นพอดี” “ฉันเห็นด้วยเรื่องที่พักและกำหนดการเดินทาง แมคซี่กับชาร์ล็อตยังไม่ปลอดภัย ถ้าบอสยังคิดจะลักพาตัวสายเลือดเฮคาทีไปทำพิธีอยู่… เรื่องที่พักฉันคิดว่าพวกเราควรนอนด้วยกันทั้งสี่คนเลย แล้วอาจจะต้องกำหนดเวรยามตอนที่พักผ่อนกันด้วย นอกนั้นก็เป็นการกำหนดหน้าที่… ฉันคิดว่าพวกเราต่อสู้เข้าขากันได้ดีนะ แต่จะดีกว่านี้ถ้าระบุหน้าที่ทีมเวิร์คที่ชัดเจน” ดีนกวาดสายตามองสมาชิกร่วมทีมทุกคน ในตอนนี้คล้ายกับว่าแต่ละคนมีตำแหน่งหน้าที่ค่อนข้างชัดเจน อาจเว้นไว้แค่ไฮรี่ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเผชิญหน้ากับไฮเพอร์เรียน คนที่มีความแค้นส่วนตัวจะต้องคลุ้มคลั่งอย่างแน่นอน “เอาล่ะ แต่ละคนลองบอกมาก่อนว่าตัวเองมีหน้าที่อะไร ฉัน… คิดว่าพลังของตัวเองน่าจะเหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับการรับมือกับบอสตัวนี้ แต่คิดว่าใช้สู้อย่างเดียวไม่ได้ น้ำยังต้องมีไว้ดับร้อนอีกด้วย คงเป็นทั้งหน่วยจู่โจมระยะไกลและซัพพอร์ตยามคับขัน” “ไฮรี่ ไฮรี่สู้ได้ ด้วยดาบและโล่ที่เอววิ่นให้มา” บุตรแห่งเฮอร์มาโฟรไดตัสยกมือตอบอย่างกระตือรือร้น แต่ด้วยสไตล์การต่อสู้ของไฮรี่ช่างไม่เหมาะสมกับการต่อสู้ในครั้งนี้เลย  “มีแค่ดาบกับโล่เหรอ นายทำอย่างอื่นเป็นอีกไหม?” ดีนถามซ้ำ “ขอไฮรี่คิดก่อนนะ” หนุ่มผมสองสียกมือขึ้นทาบปลายคาง ก่อนจะยกกำปั้นทุบฝ่ามือเมื่อคิดออก “ไฮรี่ทำแบบนี้ได้!” กล่าวจบเขาก็กางฝ่ามือไปด้านหน้ามุ่งชี้ไปทางชาร์ล็อต หลับตาแล้วร่ายพลัง จากนั้นร่างกายสาวน้อยทรวดทรงอวบอิ่มของชาร์ล็อตก็กลายสภาพเป็นชาย “ว้าย!” ชาร์ล็อตร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นโดยไม่ผ่านการดัดและเก๊กเสียง หลังเห็นการเปลี่ยนแปลงสภาพร่างกายของตัวเอง เธอรีบตะครุบปากของตัวเองด้วยสีหน้าตระหนก ก้มมองหน้าอกแบนราบ กล้ามเนื้อแน่น ๆ แบบที่ไม่เคยมี ลูกกระเดือกที่ลำคอ และมีสิ่งแปลกปลอมที่หว่างขา “ไฮรี่ นายทำอะไรชาร์ล็อตน่ะ!” ดีนเองก็ทึ่งไม่แพ้กัน เสกให้ชาร์ล็อตเป็นชายแล้วจะคืนสภาพได้ไหมล่ะเนี่ย… ว่าแต่ความสามารถของเฮอร์มาโฟรไดตัสทำอะไรแบบนี้ได้งั้นเรอะ! “ก็เอววิ่นถามว่าไฮรี่ทำไรได้บ้างอ่ะ” เขากล่าวก่อนจะปลดพลังให้สาวน้อยเพียงคนเดียวของทีมกลับมามีสภาพร่างกายเหมือนเดิม ชาร์ล็อตถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางลูบอก ดูท่าทางเธอจะพึงพอใจความเป็นหญิงของตัวเองมากกว่า “อีกพลังของไฮรี่คือทำให้แสบ*ปี๊บ——*” ไฮรี่กางมืออีกครั้ง แต่คราวนี้ทุกคนร้องห้ามเป็นพัลวัน “อย่า ๆๆๆๆ ไฮรี่ อันนั้นไม่ต้อง!!” หนุ่มสวมแว่นตาดำจึงลดมือลงแล้วยิ้มเผล่ “พลังของเฮอร์มาโฟรไดตัสเน้นเรื่องการเปลี่ยนสภาพเพศสินะ ถ้าเจอหมอนี่ตั้งแต่ก่อนขึ้นเรือสินค้าก็ดีสิ ชาร์ล็อตจะได้ไม่ต้องปลอมเป็นกะเทยแบบนั้น… เอางี้นะไฮรี่ เวลาต่อสู้นายอย่าบุ่มบ่ามเอาดาบเข้าไปแทงบอสล่ะ เน้นทำให้แสบ*ปี๊บ——*เอา” “ได้ ไฮรี่จะทำแบบนั้นก็ได้” ไฮรี่ยิ้มรับ ซึ่งดีนไม่ได้รู้สึกไว้วางใจเลย แต่ถือว่าบอกแล้วก็แล้วกัน เขาจึงหันไปทางสองพี่น้องเฮคาที “หนูเป็นฝ่ายรักษาค่ะ แล้วก็เสกคาถาช่วยได้ถ้าสินสงครามมีมากพอ” ว่าแล้วชาร์ล็อตก็เปิดถุงเก็บสินสงครามออกมาดูว่าสามารถใช้อะไรได้บ้าง “ที่หนูใช้ได้คือคาถากันไฟ คาถาผู้พิทักษ์ คาถาโซ่ตรวน และคาถาหยุดนิ่งค่ะ” เธอกล่าว จากนั้นแบ่งสินสงครามให้แมคเคนซีไว้ใช้ติดตัวบางส่วน “คาถาพวกนั้นใช้ได้อย่างจำกัดน่าดูแฮะ แล้วท่าประจำตัวอย่างอิกนิส พาร์วัสก็น่าจะจัดการบอสไม่ได้อีก” ดีนมองสองพี่น้องสายเวทที่แบ่งสินสงครามกันด้วยความคิดไม่ตก แถมสไตล์การต่อสู้ของแมคเคนซีเป็นระยะประชิดไม่ต่างจากไฮรี่ ส่วนชาร์ล็อตยังดีที่เธอยิงธนูเก่ง “พวกนายมีคาถาโจมตีไหนอีกไหม? ถ้ามีอะวาดา เคดาฟราจะเอาออกมาใช้เลยฉันก็ไม่ว่านะ” ชาร์ล็อตเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง คาถาจู่โจมที่เธอรู้มีแค่นั้น นอกเหนือจากนั้นอยู่ในตำราเล่มอื่นที่รู้แค่ข่าวลือแต่ไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหน “งั้น… ถ้าเปลี่ยนตัวซัพพอร์ตล่ะ แมคซี่ทำหน้าที่แทนชาร์ล็อต ส่วนน้องสาวให้เป็นดีพีเอสยิงไกล” “ฉันไม่มีปัญหา ให้คอยซัพพอร์ตก็ได้ หรือไม่ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น ฉันก็เข้าไปสู้แทนได้” แมคเคนซีบอกขณะเก็บสินสงครามลงกระเป๋า ภายในหัวก็คิดถึงแผนการรบกับไฮเพอร์เรียนในรูปแบบต่าง ๆ ไปด้วย “พูดถึงเรื่องไม่คาดคิด ฉันขอเสนอแผนสำรองไว้ได้ไหม แต่ฉันว่าไว้เราไปคุยรายละเอียดที่เหลือกันหลังเดินทางถึงห้องพักดีกว่า ตรงนี้มันดู…โจ่งแจ้งไปหน่อย” เขาเอ่ยเตือนอีกรอบ เวลานี้พวกเขานั่งอยู่ในร้านอาหารที่มีผู้คนมากมาย ซึ่งใครเป็นใครบ้างก็ไม่อาจรู้ได้ การจะวางแผนเรื่องสำคัญขนาดนี้ควรพูดกันในที่ลับน่าจะเหมาะสมกว่า แผนการที่ดีนเสนออาจจะดีแล้วก็ได้ เพราะอีกฝ่ายผ่านภารกิจเสี่ยงอันตรายมามากกว่า แต่การวางแผนโดยไม่มีแผนสำรองเตรียมไว้เลยก็ดูเหมือนจะประมาทคู่ต่อสู้ไปสักหน่อย แมคเคนซีไม่ได้คิดว่าแผนการของตนเองนั้นดีที่สุด กลับกันมันอาจเป็นแผนการโง่เง่าเท่าที่คนคนหนึ่งจะคิดได้ ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดีกว่ามานั่งเสียใจทีหลังที่เขาไม่ตัดสินใจพูดมันออกไป “ได้สิที่รัก เราค่อยคุยเรื่องนี้อีกทีตอนไปถึงที่พักแล้วก็ได้” ถ้าแมคเคนซีไม่เตือนเขาก็ลืมไปเลยว่าตอนนี้กำลังอยู่ในร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในย่านโนแมดของเมือง เมื่อมองไปรอบ ๆ เห็นสายตาที่คนอื่นมองมาแล้วรู้สึกไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลยจึงได้แต่ทำเป็นยิ้มฝืด ๆ ก่อนทำเป็นก้มหน้าคนกาแฟในแก้วเพื่อไม่ให้มีพิรุธ ‘จะว่าไปเมื่อกี้ตอนที่ไฮรี่เสกชาร์ล็อตเป็นผู้ชาย คนอื่นจะเห็นเป็นยังไงกันนะ?’ ดีนตั้งคำถามในใจ มนตราม่านหมอกของเฮคาทีอาจปรับสภาพให้เป็นอะไรก็ได้ตามแต่ที่มนุษย์ธรรมดาอยากรับรู้ หรือไม่ก็อาจจะไม่มีอะไรเลย เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ผ่านไปไวมาก “นอกจากแผนสำรองที่นายจะเสนอยังมีเรื่องอะไรอีกนะ? จะว่าไป ฉันอยากรู้ด้วยว่าในแต่ละครั้ง บอสถูกจัดการด้วยวิธีไหน ถ้าคล้าย ๆ กันเราอาจจะมีสถิติไว้อ้างอิงเรื่องของจุดอ่อนบอสได้” ดีนกล่าวก่อนจะจิบกาแฟดำแล้วยู่หน้าด้วยรสชาติขมปี๋ที่เคลือบปลายลิ้น แต่กลับกระตุ้นให้ตาตื่นได้แทบจะทันทีอย่างน่าพิศวง คำถามของดีนทำเอาแมคเคนซีต้องหยิบมือถือมาเปิดไฟล์ที่น้องชายส่งมาให้ดูอีกครั้ง ข้อมูลจำนวนมากที่เพิ่งได้รับมาทำให้เขาไม่สามารถจดจำทั้งหมดได้ในเวลาอันสั้น “ในบันทึกเทพเจ้าองค์สุดท้ายเขียนเอาไว้ว่า ในสงครามแมนฮัตตัน เพอร์ซีย์ใช้พลังคำสาปแห่งอคิลลีส และพลังแห่งท้องทะเลสร้างพายุหมุนขนาดเล็กรอบตัวเพื่อต้านทานความร้อนและแสงสว่างจากร่างของบอส จากนั้นเหล่าแซเทอร์ที่นำโดยโกรเวอร์ก็ร่วมกันร่ายเวทมนตร์แห่งธรรมชาติขั้นสูง เปลี่ยนให้บอสกลายเป็นต้นเมเปิ้ลยักษ์และขังเขาไว้ในนั้น” แมคเคนซีอ่านข้อความให้เพื่อนร่วมทีมฟัง จากนั้นก็สไลด์หน้าจอไล่ไปอีกรูปนึง “ส่วนในตำราที่กระท่อมฉันบันทึกไว้ว่า เขาพ่ายแพ้ในสงครามไททาโนมาคีและถูกจองจำในทาร์ทารัสพร้อมกับเหล่าไททันตนอื่น ๆ ส่วนวิธี…ไม่มีบันทึกไว้” เขาเงยหน้าขึ้นมองดีนที่น่าจะกำลังตั้งใจฟังอยู่ “พอมีไอเดียอะไรเพิ่มขึ้นไหม” “คำสาปแห่งอคิลลีสกับขังบอสไว้ในต้นเมเปิ้ลยักษ์เหรอ…” ฟังถึงตรงนี้ดีนก็ตาลอย อย่างแรกเขาไม่รู้ว่าคำสาปแห่งอคิลลีสคืออะไร แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นคำสาปต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีแหงม ๆ แล้วฟังนิสัยของเพอร์ซีย์จากเหล่าพี่น้องที่เคยเจอเจ้าตัว ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘เพอร์ซีย์กล้าหาญและเสียสละ’ ซึ่งต่างจากเขาแบบสุดขั้ว อย่างที่สองคือการขังบอสในต้นเมเปิ้ล… “ในนี้มีใครเสกต้นเมเปิ้ลได้บ้างไหม? ถ้าเมเปิ้ลไม่ได้ขอแอปเปิ้ลก็ได้” ดีนถามเหล่าสายเลือดแห่งเฮคาทีด้วยน้ำเสียงหมดหวัง เขาปล่อยให้กาแฟร้อนในแก้วเย็นลงโดยไม่ได้แตะมันมาหลายนาที “ให้เสกแบบนั้นคงทำไม่ได้ค่ะ แต่ว่าถ้าเราเสกอย่างอื่น…” ชาร์ล็อตตอบ แต่เธอเองก็นึกไม่ออกว่าจะขังไฮเพอร์เรียนด้วยอะไรนอกจากพลังหมอกมนตราที่มี  “แต่อย่างน้อยฉันพอมีไอเดียเรื่องการสร้างพายุน้ำเพื่อดับร้อนแบบเพอร์ซีย์ ส่วนรายละเอียดนอกจากนี้เอาเป็นว่าพวกเราค่อยมาสรุปกันอีกทีหลังไปถึงห้องพักใหม่กันดีไหม” ดีนกล่าวจบก็ยกแก้วกาแฟเย็นชืดขึ้นดื่มเสียทีหลังจากที่เขาแทบจะลืมไปแล้วว่ามันถูกตั้งอยู่บนโต๊ะอาหาร “ถ้าเสกอย่างอื่นไฮรี่เสกได้นะ *ปี๊บ——*บอสไงล่ะ” ไฮรี่บอกด้วยดวงตาไร้เดียงสาใสแจ๋วภายใต้แว่นกันแดดจนชาร์ล็อตที่เพิ่งถูกบุตรเฮอร์มาโฟรไดตัสใช้เวทมนตร์ด้วยไปเมื่อครู่สะดุ้งน้อย ๆ แล้วรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่เสกแบบนั้นค่ะพี่ไฮรี่ หนูเห็นด้วยนะคะ นี่ก็สายแล้ว เรารีบเดินทางไปที่ต่อไปกันดีกว่า” เด็กสาวรีบเปลี่ยนเรื่อง ไฮรี่จึงเปลี่ยนไปโฟกัสกับเตียงของที่พักใหม่ที่พวกเขากำลังจะไป…โดยที่ยังไม่รู้ว่าคือที่ไหน “เราจะเปลี่ยนที่นอนเหรอ ไฮรี่อยากได้เตียงกับหมอนนุ่ม ๆ” เมื่อคิดเงินค่าอาหารแล้วทีมทำภารกิจก็พากันออกจากร้านเพื่อไปยังท่ารถ อย่างน้อยการที่ดีนเบรคเรื่องรายละเอียดไว้ก็ทำให้แมคเคนซีเบาใจได้ว่าคนในทีมเริ่มระวังตัวกันมากขึ้นโดยที่เขาไม่ต้องเตือนเป็นครั้งที่สาม ... จุดหมายการเดินทางอยู่ที่เมืองลาตาคุนกาซึ่งเป็นเมืองหลักของจังหวัดโกโตปักซีที่สถิตย์แห่งภูเขาไฟซึ่งใช้เวลาเดินทางด้วยรถบัสระยะไกลเกือบแปดชั่วโมง ระหว่างนี้ดีนขอไฟล์เอกสารที่บ้านเฮคาทีรวบรวมมาโยนเข้าโน้ตบุ๊กแอลเอ็ม หรือไอเอตัวช่วยในงานวิจัยที่เพิ่งเปิดให้บริการเมื่อปลายปีที่แล้วให้ถอดข้อความจากตัวหนังสือแล้วอ่านให้ฟัง น่าเสียดายชะมัดที่นวัตกรรมนี้เปิดใช้งานหลังจากที่เขาเรียนจบมหาวิทยาลัยไปแล้ว ไม่อย่างนั้นการทำธีสิสของเขาคงไม่ช้ำตรมเหมือนที่ผ่านมา ทว่าเปิดฟังไปได้ไม่ถึงชั่วโมงบุตรแห่งโพไซดอนก็เอนหัวพิงขอบหน้าต่างแล้วถูกบันทึกของเพอร์ซีย์ แจ๊คสันขับกล่อม ในการหลับระยะตื้นเขาฝันเห็นเหล่ารุ่นพี่ฮาล์ฟบลัดในจินตนาการต่อสู้กับไททันแห่งไฟใจกลางเกาะแมนฮัตตันอย่างดุเดือด เพอร์ซีย์ในวัยรุ่นควงตรีศูลน้อยสร้างพายุน้ำวนขึ้นมาเพื่อช่วยลดอุณหภูมิ และรุ่นพี่แซเทอร์อีกคนเสกต้นไม้มาพันธนาการไฮเพอร์เรียนเอาไว้ สาระสำคัญเหมือนกับที่แมคเคนซีเล่าให้ฟังไม่ผิดเพี้ยน ทว่าด้วยจินตนาการทำให้เขาฝันเติมแต่งอย่างเลอะเทอะไปด้วย ดีนสัปหงก ก่อนที่เขาจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลังจากฝันว่าไครอนในร่างเซนทอร์มีปีกแบบเพกาซัส ปาหอกสายฟ้าลงมาฟาดฟันไททันตัวร้ายเป็นการปิดฉากการต่อสู้… “ให้ตายสิ ฉันหลับไปนานแค่ไหนกันเนี่ย แถมยังฝันอะไรเลอะเทอะไปหมด” ดวงตาสีเปลือกไม้มองตำแหน่งจีพีเอสของตัวเองบนหน้าจอสมาร์ทโฟนเดดาลัส ขณะนี้พวกเขาอยู่บนถนนทางหลวงที่เคลื่อนตัวไปบนพื้นที่ราบสูงในเวลาหนึ่งทุ่มกว่า ๆ โดยที่แสงอาทิตย์ยังสว่างจ้า ภาพของภูเขาไฟแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ไกล ๆ สะท้อนความยิ่งใหญ่ของตัวมันเองได้อย่างน่าเหลือเชื่อ เพียงแค่คิดว่าสถานที่แห่งนั้นอาจเป็นสมรภูมิรบในวันพรุ่งนี้ดีนก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ รถบัสขับเคลื่อนเข้าสู่ตัวเมืองแล้วปล่อยผู้โดยสารลงที่สถานีรถบัสประจำเมือง ในตอนนี้ท้องทั้งหิวและอ่อนเพลียจากการเดินทาง การหาที่พักใกล้ฉันจึงเป็นสิ่งสำคัญมากกว่ากินหรูอยู่สบาย จนในที่สุดพวกเขาก็ได้เข้าพักที่เกสต์เฮาส์แห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากสถานีเจ็ดร้อยเมตร (สาบานได้ว่านี่ใกล้ที่สุดแล้ว) ผังห้องดูแปลก ๆ เพราะว่ามีเตียงสามเตียงและคอมพิวเตอร์อีกหนึ่งเครื่อง แต่ในเวลานี้คงไม่มัวมาสนใจในเมื่อสิ่งอำนวยความสะดวกที่พวกเขาต้องการมีอยู่ครบ สี่เดมิก็อดสั่งอาหารเย็นง่าย ๆ ขึ้นมารับประทานกันบนห้องพลางคุยถึงแผนการในวันพรุ่งนี้กันต่อ “พรุ่งนี้เช้าเราต้องออกจากที่นี่กันตั้งแต่เจ็ดโมง นั่งรถบัสท้องถิ่นสองต่อเพื่อไปภูเขาไฟโกโตปักซี ที่นั่นอากาศค่อนข้างหนาวมีหิมะปกคลุมอยู่บนยอด พวกเราน่าจะต้องซื้อเสื้อกันหนาวกันใหม่ด้วยล่ะ” เพราะว่าภารกิจนี้อยู่ในช่วงฤดูร้อนของประเทศอเมริกากลางพวกเขาจึงไม่ได้พกพาเสื้อกันหนาวกันมาเลย “ออกเจ็ดโมง…งั้นเราต้องไปซื้อเสื้อกันหนาวกันแถวโกโตปักซีสินะ” แมคเคนซีพยักหน้าน้อย ๆ เขาไม่ได้มีปัญหาเรื่องที่ว่าต้องตื่นเช้า อย่างน้อยก็น่าจะไปงีบต่อบนรถได้ แต่สิ่งที่กำลังกวนใจเขาตอนนี้คือเรื่องที่พูดค้างไว้จากเมื่อเช้าต่างหาก “คือว่านะ…ที่ฉันบอกว่ามีแผนสำรองจะเสนอ ฉันขอพูดเลยได้ไหม” หนุ่มอังกฤษหันมาถามดีนเป็นเชิงขออนุญาต แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนรักของเขา แต่แมคเคนซีก็ให้เกียรติดีนในฐานะที่เป็นผู้นำทีมภารกิจนี้ด้วย “โอ้ ได้เลยที่รัก นายเสนอมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ รวมถึงอีกสองคนด้วยนะ” และเมื่อดีนอนุญาต แมคเคนซีก็เริ่มพูดสิ่งที่ตนเองคิดเอาไว้ “คือ…ที่นายพูดที่ร้านอาหารเมื่อเช้า นายวางแผนไว้ว่าเราจะวางกำลังคนเป็นแบบสามต่อหนึ่งใช่ไหม ก็คือพวกนายสามคนเข้าไปโจมตี ส่วนฉันจะคอยซัพให้ ทีนี้ฉันคิดว่าถ้าเราวางกำลังคนแบบแบ่งเป็นทีมละสองคนล่ะ โจมตีสองคน ซัพสองคนอะไรแบบนี้ อย่างเช่นว่านายกับชาร์ล็อตอยู่ทีมเดียวกันและฉันกับไฮรี่อยู่ด้วยกัน อย่างน้อยไฮรี่ก็คือตัวแปรที่เราคาดเดาไม่ได้ว่าเจ้าตัวจะมีอาการคุ้มคลั่งขนาดไหน โดยเฉพาะคราวนี้ที่เราจะเจอกับ..บอสที่เชี่ยวชาญในการใช้ไฟ” แมคเคนซีบอกพลางปรายตามองไปยังบุตรเฮอร์มาโฟรไดตัสที่พอสบกับดวงตาภายใต้แว่นกันแดดที่เจ้าตัวสวมใส่ไว้ตลอดเวลาแม้อยู่ในที่ร่มแล้วก็ยิ้มแฉ่งมาให้อย่างไร้เดียงสา “อย่างที่พวกเรารู้กันว่าไฮรี่จะต่อสู้เก่งมากถ้าเกิดอาการคุ้มคลั่ง แต่บอสที่พวกเราจะไปเจอฝีมือก็คงไม่ธรรมดาแน่ ๆ และไฮรี่จะควบคุมตัวเองได้แค่ไหนหากรู้ว่าบอสที่พวกเรากำลังจะเจอคือใคร ฉันเลยคิดว่าอยากเพิ่มกำลังซัพพอร์ตของทีมเราให้แข็งแกร่งขึ้นเผื่อเวลาเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นน่ะ” พอพูดจบทั้งวงสนทนาก็ดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบจนแมคเคนซีรู้สึกว่าตนเองจริงจังไปหรือเปล่าเลยลูบผมตัวเองเก้อ ๆ “มันก็แค่แผนสำรองน่ะ ถ้าเสียงข้างมากว่ายังไงฉันก็เอาตามนั้นอยู่แล้ว” “อืม… ที่นายพูดมาก็มีเหตุผลนะ” ดีนลูบปลายคางหลังจากที่เขาครุ่นคิดตามอยู่นานจนเกิดเดดแอร์ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นด้วยกับแผนของแมคเคนซี ทว่าตนกำลังคาดเดาความเป็นไปได้ที่อยู่ในหัวต่างหาก “เอางี้ไหม ยืนพื้นให้นายเป็นซัพพอร์ตหลัก ส่วนชาร์ล็อตแสตนบายเป็นซัพเบอร์สองในเวลาที่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น ส่วนช่วงที่ยังใช้แค่ซัพพอร์ตหลัก เธอก็ต่อสู้โดยเน้นยิงธนูทองคำจากระยะไกล อย่าเพิ่งใช้แรงทั้งหมดไปกับเวทมนตร์” “หนูไม่มีปัญหานะคะ” ชาร์ล็อตตอบ “ไฮรี่ก็ไม่มีปัญหาเหมือนกัน” ไฮรี่เองก็ตอบด้วยรอยยิ้มกว้างเหมือนไม่รู้ว่าทุกคนกำลังคุยอะไรกันอยู่แต่ว่าตัวเองอยากมีส่วนร่วม “ดีมากไฮรี่ พรุ่งนี้ถ้านายเจอบอสก็อย่าเอาตัวเข้าไปแลกล่ะ เน้นใช่คำสาปแสบ*ปี๊บ——*อะไรนั่นเลย ตกลงไหม?” “อื้อ ไฮรี่ตกลง” บุตรแห่งเฮอร์มาโฟรไดตัสพยักหน้าหงึกหงักกับสิ่งที่ดีนย้ำเป็นรอบที่สอง “แล้วนายโอเคกับแผนนี้ไหมแมคซี่ ถ้านายรู้สึกว่าไม่ดีหรือมีช่องโหว่บอกพวกเราได้นะ ไม่ต้องเกรงใจ” ส่วนแมคเคนซีเองก็ผงกศีรษะรับ ไม่ว่าจะทำหน้าที่อะไรเขาก็เต็มใจทั้งนั้น “ฉันก็โอเค เอาแผนนายเป็นหลักดีกว่า ของฉันถือว่าเป็นแผนบีแล้วกัน งั้นวันนี้เรากินมื้อเย็นเสร็จแล้วก็เตรียมตัวเข้านอนกันเลยดีไหม เพื่อให้พร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้” พอพูอถึงคำว่า ‘พรุ่งนี้’ แล้วบุตรเทพีแห่งม่านหมอกก็เงียบไป เขาไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้จะเจอกับอะไรบ้าง มันอาจเป็นพรุ่งนี้ที่ยังต้องเดินทางค้นหาไททันที่กำลังจะประกอบพิธีปลุกปีศาจจอมทำลายล้างอีกหนึ่งวัน หรือเป็นพรุ่งนี้ที่ไม่รู้ว่าจะเป็น ‘พรุ่งนี้’ สุดท้ายหรือเปล่า คิดไปแล้วก็รู้สึกวูบโหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาสีฮาเซลมองหน้าเพื่อนร่วมทีมไล่ไปทีละคนตั้งแต่ไฮรี่เพื่อนร่วมทีมที่ดีแม้บางทีจะน่าปวดหัวไปบ้าง ชาร์ล็อตผู้เป็นน้องสาวร่วมมารดา และมาหยุดที่ดีน คนที่เขารัก “พวกเรามาทำวันพรุ่งนี้ให้ดีที่สุดเหมือนเป็นวันสุดท้ายของชีวิตกันเถอะ” “อย่าพูดเหมือนว่ามันจะเป็นวันสุดท้ายแบบนั้นสิที่รัก” แค่คิดว่าพรุ่งนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตก็ได้ในใจก็วาบหวิวไปหมด และเขาไม่มีทางที่จะตัดกำลังใจของตัวเองแบบนั้นแน่ ๆ “จะว่าไป… พวกเราก็ผ่านอะไรกันมาเยอะนะ ทั้งลักลอบขึ้นเรือสินค้า ลอยแพชูชีพกลางทะเลตั้งเกือบอาทิตย์ เกือบถูกแก๊งเซนทอร์ค้ายาจับไปขาย เดินทางในป่าที่ถูกระบุว่าเป็นช่องทางที่อันตรายที่สุดในโลก โดยที่มีไฮดร้าสามสิบหัวหลบอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ ได้นอนสบาย ๆ ไม่เท่าไหร่ก็ต้องเดินทางต่อทั้งวัน จนมาถึงตรงนี้ พวกเราผ่านอะไรกันมาเยอะแยะจริง ๆ” “จริงด้วยค่ะ ถ้าไม่นับภารกิจก่อนหน้าที่ล้มเหลว… นี่เป็นการเดินทางที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของหนูเลย”  ชาร์ล็อตพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่งดงาม แม้ว่าเส้นทางของเธอจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ดูเหมือนว่าธิดาแห่งเฮคาทีก็ไม่หวังให้วันพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต แม้จะต้องทำให้ดีที่สุดเสมือนว่าพรุ่งนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตก็ตาม “ไฮรี่ก็ด้วย ไฮรี่เดินมาไกลเลยถึงได้เจอชาร์ล็อต เอววิ่น แล้วก็แมค” “กลุ่มของเราน่ะสุดยอดที่สุดแล้วเนอะว่าไหม?” ดีนหันไปยิ้มให้ทุกคน แม้ว่าการเดินทางจะขลุกขลักไปบ้าง และมีเรื่องที่ไม่เข้าใจกันบ้าง แต่มิตรภาพนี้ ไม่ว่าจะเป็นคนรัก พี่น้อง หรือผองเพื่อน ล้วนแต่เป็นสิ่งที่น่าจดจำและสำคัญที่สุด “ฉันรักทุกคนนะ ถึงจะรักแมคซี่ที่สุดเป็นพิเศษ แต่ชาร์ลี่ กับไฮรี่ ทั้งสองคนเป็นน้องสาวและเพื่อนที่ดีของฉัน… ฉันขอเรียกเธอว่าชาร์ลี่ได้ไหม?” “อุ๊ย พี่ดีนตั้งชื่อเล่นให้หนูเหรอคะ ได้สิคะ หนูยินดีเลยค่ะ” หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้างด้วยความตื้นตัน หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่เบ้าตา “แล้วไฮรี่ล่ะ ไฮรี่มีชื่อเล่นไหม” บุตรแห่งเฮอร์มาโฟรไดตัสที่ใสซื่อเหมือนเด็กเพราะสติสัมปชัญญะบางส่วนถูกทำลายจากการทรมานเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้นด้วยความอยากเป็นคนพิเศษของผองเพื่อน “นายก็เป็นไฮรี่อยู่แล้วไงไฮรี่ ฉันเติมรี่ให้นายก่อนชาร์ลี่อีกนะ” พอได้ยินแบบนี้ชาร์ล็อตก็หัวเราะขำแต่หยาดน้ำตาไหลอาบข้างแก้ม “อย่าร้องไห้เพราะความเศร้านะชาร์ลี่ แต่ถ้าเธอซึ้งกับคำพูดฉันก็โอเค” เอาเข้าจริงพอได้เห็นน้องสาวบ้านเฮคาทีร้องไห้ดีนก็ยากที่จะสะกัดกั้นน้ำตาไว้อีกคน แต่ตอนนี้เขาต้องฮึบเอาไว้ก่อน “ส่วนนายแมคซี่ ฉันคิดว่านายคงลืมไปแล้วแหงม ๆ” บุตรเจ้าสมุทรเม้มปาก มองลึกลงไปในดวงตาสีฮาเซล มีหลายพันคำที่อยากจะพูดบอกออกไป แต่ดูเหมือนว่าประโยคเหล่านั้นแย่งกันออกจากปากอยู่ในหัวจนกลายเป็นไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนกล่าวกับคนรักดี เขาจึงเลือกที่จะบอกอีกฝ่ายไปว่า… “พรุ่งนี้จะครบรอบหนึ่งปีของเรา ไปกระทืบบอสฉลองวันแห่งความรักของเราอย่างยิ่งใหญ่อลังการกันที่รัก จากนั้นก็กลับมากินเบียร์กับปีกไก่ทอดให้ชื่นใจ“ “มันก็ปกตินี่ พวกไลฟ์โค้ชก็ชอบพูดกันแบบนี้ พวกนายเองก็ดูมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาแล้วใช่ไหม” แมคเคนซีที่ลูบผมปลอบน้องสาวอยู่บอกพลางไหวไหล่เล็กน้อย ได้เห็นเพื่อนร่วมทีมยังไม่หมดกำลังใจแบบนี้ถือว่าเป็นสัญญาณที่ดี สำหรับเขาที่แต่เดิมไม่ได้สนใจเรื่องความเป็นความตายของตัวเองเท่าไหร่ พอเริ่มมีคนสำคัญเพิ่มขึ้นมารอบ ๆ ตัวก็ทำให้รู้สึกว่าอยากมีชีวิตยืนยาวขึ้นไปอีกสักหน่อย โดยเฉพาะบุตรเจ้าสมุทรที่เวลานี้มองจ้องมายังเขาอยู่ “ฉันไม่มีทางลืมวันครบรอบของเราหรอกดีน แต่ลืมวันลืมคืนก็ไม่แน่ ทั้งที่ออกมาจากค่ายได้แค่ครึ่งเดือนแต่ก็เหมือนยาวนานเป็นปี ฉลองวันครบรอบแบบนี้ก็ไม่เลว ถ้าบอสที่ว่านั่นจะโผล่มาน่ะนะ“ <div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"> </div></div></div></div></div><p class="p2" style="text-align: center; font-width: normal; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-kerning: auto; font-variant-alternates: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-position: normal; font-feature-settings: normal; font-optical-sizing: auto; font-variation-settings: normal; min-height: 28.1px; caret-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-size-adjust: auto;"><img src="https://i.imgur.com/ZM9JZuJ.png" width="500" _height="21" border="0"> <p class="p2" style="text-align: center; font-width: normal; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-kerning: auto; font-variant-alternates: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-position: normal; font-feature-settings: normal; font-optical-sizing: auto; font-variation-settings: normal; min-height: 28.1px; caret-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-size-adjust: auto;"> <p class="p1" style="text-align: center; font-width: normal; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-kerning: auto; font-variant-alternates: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-position: normal; font-feature-settings: normal; font-optical-sizing: auto; font-variation-settings: normal; caret-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-size-adjust: auto;">ความคิดเห็นผู้บันทึก <div style="text-align: center;">นี่คงใกล้จะถึงสถานที่สุดท้ายของการทำภารกิจนี้แล้ว บอกตรง ๆ ว่ายิ่งเข้าใกล้จุดหมายมากเท่าไหร่ ผมกลับไม่ได้สบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย ไททันจากในตำนานที่เคยได้ฟังเพียงแค่เรื่องเล่า เวลานี้พวกเรากำลังจะได้เจอตัวจริง แน่นอนว่ามันไม่เหมือนการได้เจอดาราฮอลลีวูดที่จะยื่นกระดาษกับปากกาเพื่อขอลายเซ็น แต่เรากำลังจะไปล้มล้างพิธีกรรมที่มีโลกใบนี้เป็นเดิมพัน สำหรับผมแล้วมันดูยิ่งใหญ่เกินตัว…แค่ได้ปกป้องเพื่อนร่วมทีมให้ปลอดภัยสมกับหน้าที่ที่ดีนวางใจมอบหมายให้ก็ถือเป็นเกียรติสำหรับผมแล้ว</div><p class="p2" style="text-align: center; font-width: normal; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-kerning: auto; font-variant-alternates: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-position: normal; font-feature-settings: normal; font-optical-sizing: auto; font-variation-settings: normal; min-height: 28.1px; caret-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-size-adjust: auto;"> <p class="p1" style="text-align: center; font-width: normal; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-kerning: auto; font-variant-alternates: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-position: normal; font-feature-settings: normal; font-optical-sizing: auto; font-variation-settings: normal; caret-color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-size-adjust: auto;">สรุปสถานการณ์<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">- ทีมทำภารกิจเดินทางถึงท่าเรือปวยร์โต อะมิสตาด และหาที่พักในย่านโนแมด<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> - วางแผนเดินทางต่อในวันรุ่งขึ้น โดยดีนบอกข้อมูลของภูเขาไฟที่คิดว่าเป็นสถานที่ทำพิธีกรรม ส่วนแมคเคนซีบอกข้อมูลของไฮเพอร์เรียน<p class="p1" style="text-align: center; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-kerning: auto; font-variant-alternates: normal; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-position: normal; font-feature-settings: normal; font-optical-sizing: auto; font-variation-settings: normal; caret-color: rgb(0, 0, 0); text-size-adjust: auto;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">-ทีมทำภารกิจออกเดินทางต่อเพื่อหาที่พักในเมืองลาตาคุนกา จังหวัดโกโตปักซี

</div></div></div></div></div></div></div></center>

หน้า: 1 2 3 [4]

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver