<link href="member_web/Carlotta.css" rel="stylesheet"><main id="IPY-bg-00" style="width:800px;--IPY-clr1:DarkRed;--IPY-clr2:#aaa;--IPY-bl-w:Tomato;"><div class="IPY-ctn-01"><header><icns>
<ac><i class="fa-solid fa-wheat"></i></ac>
<bc><i class="game-icon game-icon-bleeding-heart"></i></bc>
<cc><i class="fa-solid fa-wheat"></i></cc>
</icns><th2><qu>born with no shackles</qu><tt>CARLOTTA</tt></th2></header><section style=""><div style="text-align: center; font-size: 13px;"><b><i><font face="Sarabun">เขาบอกวิธีค้นหาขีดจำกัดแรงขาด้วยหนึ่งหุบเขา</font></i></b></div><font face="Sarabun"><br><br>
<d style=""><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
เมื่อวานหลังมาถึงบ้านหมาป่า พูดถึงกับลูปา สิ่งที่คาร์ล็อตต้าทำต่อมาคือการลากสังขารระโหยโรยแรงไปสู่ห้องอาบน้ำและหลับเป็นตายในห้องพักผ่อน เช้าวันนี้เธอตื่นมาตั้งแต่ตอนเช้าตรู่ อันที่จริงก่อนทิ้งตัวลงนอนและปล่อยให้ความเหนื่อยล้ากระชากสติจนสิ้น เธอพอจะรู้กิจวัตรประจำวันของที่นี่มาบ้างแล้ว <br><br>
เป็นเหตุให้วันนี้ช่วงเช้ามืด พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้นทักทาย แต่ร่างของนงคราญในชุดวอร์มก็มายืนอยู่ที่สถานที่นัดพบแล้ว </span><br><br><br><b style="font-size: 13px;">
"เจ้าคือมนุษย์กึ่งเทพที่ท่านลูปาพูดถึง?" </b><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
เป็นเสียงบุรุษโทนทุ้มต่ำ คาร์ล็อตต้าไม่ทันได้หันไปแต่ก็ได้ยินเสียงครืดคราดจากลมหายใจของเขาออกมาด้วย ...เป็นวิธีการหายใจที่ฟังแล้วคล้ายสัตว์จำพวกหมาแมว แต่ต่างออกไปตรงที่เขาคือหมาป่า กายสิงคาลปรากฏอยู่เบื้องหลัง คาร์ล็อตต้าพลิกตัวมาเผชิญหน้ากัน ใบหน้าปั้นยากในระดับหนึ่ง, ถึงจะเจอหมาป่าที่พูดได้อย่างลูปา และเดินผ่านเหล่าสัตว์สี่ขาหน้าขนทั้งหลายภายในบ้านมา แต่ก็ยังคงความรู้สึกแปลกประหลาดเอาไว้อยู่ในส่วนลึก มันยังไม่ใช่เรื่องที่คาร์ล็อตต้าจะทำใจชินได้ภายในวันสองวัน </span><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;"><b>
"..คิดว่าใช่ค่ะ"</b></span> <span style="font-style: normal; font-size: 13px;">เธอไม่รู้หรอกว่าพวกเขาคุยอะไรกันบ้าง </span><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;"><b>
"ฉันคาร์ล็อตต้า ฮามาลค่ะ ยินดีที่ได้พบ คุณหมาป่า?" </b></span><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
เสียงระหว่างอัสสาสะและปัสสาสะดังระงมจากร่างตรงหน้า คาร์ล็อตต้าพยายามทำใจว่ามันก็เหมือนกับเสียงหมาบ้านแมวบ้านทั่วไป แค่...ตัวใหญ่และทรงอำนาจกว่ามากสักหน่อย อืม เธอจะไม่พูดออกไปเด็ดขาดว่าแอบครั่นคร้ามต่อเขา <br></span><br><br><b style="font-size: 13px;">
"เรียกข้าว่าเวล็อกซ์ดีกว่า เรียกแบบนั้นจะสับสนกับหมาป่าตัวอื่นเอา" </b><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
จุดนี้เธอแอบผงกศีรษะรับในใจ คำว่า 'คุณหมาป่า' ดูซ้ำซากจำเจไปจริง ๆ ถ้าเป็นที่นี่ ก็นะ ใช่ว่ามีหมาป่าตัวเดียวอาศัยอยู่เสียเมื่อไหร่ คาร์ล็อตต้าขานรับ แต่ก็หยุดชะงักมือในถุงเสื้อเช่นกัน เธอลืมไปว่าเขาคือหมาป่า จะใช้เท้าหน้าเช็คแฮนด์กันก็ดูแปลก ๆ, ฝ่ายคนมีความประดักประเดิดประสานมือไว้ด้านหลังแก้เก้อ ลืมเรื่องไม่มีความจำเป็นต้องคิดพวกนั้นทิ้งไป ที่เธอมายืนอยู่ตรงนี้เพราะมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำมากกว่า </span><br><br><br><b style="font-style: normal; font-size: 13px;">
"จะเริ่มต้นการฝึกเลยไหมคะ" </b><br><br><b style="font-size: 13px;">
"โฮ๋ ช่างใจร้อนเสียจริง เจ้าเตรียมพร้อมแล้วรึ?" </b><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
คาร์ล็อตต้าส่งรอยยิ้มกดลึก กระนั้นไม่อาจลึกลงไปสู่ห้วงหทัยได้ จากช่วงเวลาที่ผ่านมา ระหว่างการเดินทางคาร์ล็อตต้าหวิดลาโลกไปหลายครั้ง มันทำให้เธอตระหนักถึงศักยภาพของตนเอง ที่ต่อให้อาศัยพื้นฐานดีมาโดยตลอดก็จริงแต่ยังไม่เพียงพอ หากจะใช้ชีวิตอยู่ให้รอดปลอดภัยในฐานะใหม่ ด้วยสถานะมนุษย์กึ่งเทพที่เปรียบดั่งอาหารคอร์สหรูของอสุรกาย เธอไม่มีทางเลือกอะไรนอกจากต้องแข่งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด สายตาก็นวลอนงค์เบี่ยงเบนไปหลังนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น จะว่ามันจำเป็นต่อการอยู่รอดก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนคือความกระหายอยากที่จะทำให้ดีมากกว่านี้ ในเมื่อมีความสามารถ และในเมื่อเป็นคนพิเศษ เธออยากจะทุ่มเทมันเพื่อวันข้างหน้า </span><br><br><span style="font-size: 13px;">
ยืนหยัดด้วยตนเองได้ดังที่ผ่านมามันดี แต่ยังไม่มากพอ พื้นฐานดี ในขณะเดียวกันก็ยังพัฒนาได้อีก ผู้ที่ยืนอยู่ในจุดสูงสุดได้ สำหรับคาร์ล็อตต้าไม่ใช่ทั้งผู้ที่มีพรสวรรค์ที่ดี พื้นฐานที่ดี หรือความโชคดี </span><br><br><span style="font-size: 13px;">
แต่เป็นผู้ที่มีความทะเยอทะยานจะไขว่คว้าอะไรก้ตามเพื่อให้ได้มาซึ่งที่ต้องการอย่างถึงที่สุดต่างหาก </span><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;"><b>
"จากเรื่องเมื่อวานก็พอจะทำให้ประเมินอะไรหลาย ๆ อย่างได้มากขึ้นค่ะ" </b></span><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
เธอยังขาดปัจจัยจำเป็นหลายสิ่งที่จะทำให้มีชีวิตรอดในโลกของมนุษย์กึ่งเทพ <br></span><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;"><b>
"ฉันจำเป็นต้องทำเพื่อให้มีชีวิตรอดนี่คะ"</b></span><span style="font-size: 13px;"> แต่เนื้อในของเรื่องนี้น่ะ </span><b style="font-size: 13px;">"และฉันอยากแข็งแกร่งขึ้นมากกว่านี้ค่ะ"</b><span style="font-size: 13px;"> ขับเคลื่อนด้วยเหตุผลอย่างหลังเป็นหลัก </span><br><br><b style="font-size: 13px;">
"ฮ่า ๆ ถูกใจจริง ๆ ..ก็สมกับเป็นสายเลือดของเทพีสงครามดี ว่าแต่เจ้าจะไม่ปรับตัวดีเกินไปหน่อยเรอะ? เมื่อวานยังหนีตายอยู่เลย ข้านึกว่าจะตื่นตกใจไม่หายจนลุกมาไม่ไหวแล้วเสียอีก" </b><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
อย่างที่ว่ามา บางทีคาร์ล็อตต้าก็รู้สึกว่าเธอปรับตัวได้ดีเกินความจำเป็น แต่ทุกเนื้อหาที่รวบรวมความตกใจของเธอนี้ยกให้กับเมื่อวานไปหมดสิ้น มาตอนนี้บอกตามตรงว่าไม่รู้จะตกใจต่อไปอีกทำไมแล้วจริง ๆ กระนั้นเมื่อนึกถึงสถานการณ์เฉียดตายก็ยังมือสั่นไม่หาย <br><br><br><b>
"ไม่ใช่กับทุกเรื่องเสมอไปหรอกค่ะ"</b> แค่ทิ้งคำพูดกำกวมไว้และปล่อยให้เวล็อกซ์หมดความสงสัยไปเอง <br></span><br><b style="font-size: 13px;">
"ช่างเถอะ ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มจากเรื่องพื้นฐานอย่างการฝึกฝนร่างกายกัน เจ้าน่ะ รู้จักขีดจำกัดของตัวเองหรือเปล่า?" </b><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
เอียงเศียรเป็นเชิงคำถาม ในขณะเดียวกันก็เป็นคำตอบได้อย่างดีว่าไม่รู้ คาร์ล็อตต้าใคร่ครวญอยู่ครู่ เธอรู้สึกว่าตนเองรู้จักขีดจำกัดร่างกายและเมื่อวาน แต่เอาเข้าจริงก็ยังไม่แน่ใจ ทั้งยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นระยะเวลาเท่าไหร่ก่อนที่จะหมดแรงอย่างสมบูรณ์ <br></span><br><br><b style="font-size: 13px;">
"ไม่รู้สินะ" </b><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
เวล็อกซ์กล่าวเสริม </span><b style="font-size: 13px;">"เช่นนั้นก็มาทดสอบขีดจำกัดร่างกายของเจ้ากัน!" </b><br><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
ราวกับมีประโยคคำถามหลุดออกมาจากสายตาที่จ้องมองหมาป่าตรงหน้า วิธีการทดสอบเรื่องนั้นน่าจะมีอยู่หลายแบบ เขาจะใช้ทางไหนในการประเมินกันล่ะ ? </span><br><br><br><b style="font-size: 13px;">
"วิ่งซะ" <br><br>
"ด้วยแรงทั้งหมดที่เจ้ามี โดยใช้พื้นที่ทั้งหุบเขานี้ในการทดสอบ"
</b><br><br><br><br><b style="font-size: 13px;">
นั่นคือจุดเริ่มต้นความบรรลัยของวันนี้</b><span style="font-style: normal; font-size: 13px;"> หากมีคนสัญจรผ่าน ท่านจะพบว่าระหว่างเนินหุบเขาปรากฏร่างสาวงามที่แม้มองจากที่ไกล ๆ ก็ดูเด่นสะดุดตา กำลังวิ่งหนีจากหมาป่าตัวเขื่องด้านหลัง ...ในความเป็นจริงมันคือการที่เวล็อกซ์ชะลอฝีเท้าวิ่งตามหลังเธออยู่น่ะ </span><br><br><br><b style="font-size: 13px;">
"เอ้า ๆ เป็นอะไรไป ความตั้งใจที่เจ้าตั้งมั่นในตอนแรกนั่นหายไปไหนแล้ว!" <br></b><br><br><span style="font-size: 13px;">
และที่สำคัญคือยังขยันชวนคุยในเวลาแบบนี้...! </span><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
คาร์ล็อตต้าเคยชินกับการออกกำลังกาย เธอทำมันเป็นประจำในทุกเช้าเย็นของทุกวัน แม้จะไม่ใช่นักวิ่งมาราธอนอันดับต้น ๆ หรือเข้าร่วมการแข่งขันเกี่ยวกับพวกนี้ก็ตาม แต่สาวนางรู้จักวิธีควบคุมลมหายใจเพื่อให้เกิดความเหนื่อยล้าได้ช้าและน้อยที่สุด ทว่าเทคนิคทั้งหมดที่อาจารย์สอนนั้น มาวันนี้มันใช้ไม่ได้เลยสักทางเดียว! เวล็อกซ์วิ่งกวดขันตามมาติด ๆ เขาลดความเร็วตนเองลงอย่างถึงที่สุดแล้ว แต่กระนั้นคาร์ล็อตต้าก็ยังไม่สามารถทิ้งห่างได้ เดิมทีมันเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วกับการแข่งวิ่งพร้อมกับหมาป่า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครจะชนะ <br><br>
แต่ที่ชวนกระชากวิญญาณออกจากร่างคือการที่เธอต้องวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดนับตั้งแต่ขึ้นเขามาและไม่อนุญาตให้ลดฝีเท้าจนกว่าจะถึงจุดหมาย ซึ่งมันไม่มีจุดหมายในการวิ่งครั้งนี้ด้วยซ้ำ <br></span><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
มิหนำซ้ำยังมีสิงคาลตัวเขื่องที่ชอบชวนคุยอยู่เรื่อย ๆ ทั้งที่รู้ว่าตอนนี้เธอไม่มีทั้งแรงใจและกายจะตอบเขา คาร์ล็อตต้ารู้สึกว่าสติของเธอถูกดูดออกไปทุกครั้งที่ลงฝีเท้ากระทบผืนดิน ตอนนี้แทบจะใกล้เคียงกับคำว่าปิดกั้นทุกอย่างจากรอบข้างอยู่รอมร่อ และมันไม่ได้มาจากการจดจ่อสมาธิมากเกินไป แต่มาจากพละกำลังที่เทียวเหือดหายลงเรื่อย ๆ <br><br>
กล้ามเนื้อทุกส่วนปวดตึงไปหมดโดยเฉพาะส่วนขา คาร์ล็อตต้ารู้สึกได้เลยว่าตัวเธอไร้ความรู้สึกขึ้นทุกที หวาดเสียวจะชาไปทั่วร่างอย่างไรอย่างนั้น <br></span><br><br><b style="font-size: 13px;">
"เจ้านี่ฝีเท้ารวดเร็วดีจริง ๆ สมกับที่ท่านลูปากล่าวชื่นชมไว้ เดิมทีข้าก็ไม่คิดว่าเจ้าจะวิ่งได้นานขนาดนี้นะนี่" <br></b><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
มันผ่านมานานขนาดไหน ตอนนี้คาร์ล็อตต้าไม่อาจรู้ได้ ไม่มีกระทั่งแรงใจที่จะบังคับให้เชิดคางขึ้นมองความเป็นไปบนท้องฟ้าสักหน่อย เธอไม่ได้ปิดปากเงียบสนิท แต่ทุกสิ่งที่เผยออกจากริมฝีปากอื่มชุ่มในตอนนี้มีเพียงเสียงหอบหายใจคลับคล้ายว่าจะหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ เธอเพิ่งเข้าใจคำว่าเหนื่อยสายตัวแทบขาด หรือวิ่งจนหืดขึ้นคอก็คราวนี้- หมายถึงอย่างจริงจัง และไม่สามารถคิดหาเหตุผลที่ค่าความเหนื่อยล้าพุ่งสูงขนาดนี้เมื่อเทียบกับการหนีอสุรกายเมื่อวานได้ <br></span><br><br><b style="font-size: 13px;">
"พอไม่ได้ถูกตามล่า อะดรีนาลีนจึงไม่ได้พลุ่งพล่านเท่าตอนนั้นหรือเปล่า? เจ้าคิดว่ายังไง เพราะไม่ได้รู้สึกถึงการถูกคุกคามชีวิต ครั้งนี้เลยรู้สึกเหมือนจะตายจากความเหนื่อยล้าของร่างกายให้ได้เป็นพิเศษสินะ" <br></b><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">
สายลมโถมใส่ใบหน้าไม่หยุดหย่อน พร้อมกันนี้เสียงรอบข้างก็เบาลงจากการถูกรบกวนด้วยสายพระพายเหล่านี้ </span><span style="font-size: 13px;">ที่สำคัญคือเธอไม่อยากแบ่งแรงเงี่ยหูฟังสิ่งที่เขาพูด! </span><br><br><br><b style="font-size: 13px;">
"ฮึ่ม" </b><span style="font-style: normal; font-size: 13px;">เวล็อกซ์ดูเหมือนจะพึงพอใจอย่างถึงที่สุด </span><br><br><br><b style="font-size: 13px;">
"เอาล่ะ วันนี้ทดสอบแค่เท่านี้ก่อนแล้วกัน ผลลัพธ์เป็นที่น่าพอใจทีเดียว และแน่นอน ข้าไม่ได้เป็นผู้ตัดสินใจหรอกนะว่านี่คือขีดจำกัดของเจ้าหรือไม่ เป็นตัวเจ้าที่ต้องตัดสินเอง ...จุดสิ้นสุดคือข้างหน้า มีสถานที่นั่งพัก น้ำและผ้าเย็นอยู่หากเจ้าต้องการ ระวังการควบคุมลมหายใจและค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าลงด้วยล่ะ ข้าจะล่วงหน้าไปก่อน" </b><br><br><span style="font-style: normal; font-size: 13px;"><b>
"บ บ้-.. แฮ่ก แฮ่ก อึก บ้า..ชะมัด" </b></span><br><br><br><div style="text-align: center; font-size: 13px;">จบตรงนี้มาดูกันว่าเธอจะระบมไปทั่วร่างอีกกี่วัน</div>
<div style="text-align: center;"><span style="font-size: 13px;"><br></span></div><br><br><div style="text-align: center; font-size: 13px;"><b style="font-style: normal;">หมายเหตุ : ฝึกออกกำลังกาย(วิ่ง) +15 EXP/ +5 คะแนน</b></div></d></font></section><footer><dt>• CARLOTTA •</dt><dt>• HAMAL •</dt><dt>• YUECHAN •</dt></footer></div><a href="https://ciaransoul.tumblr.com"></a></main><link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Inconsolata:wght@200..900&family=Open+Sans:ital,wght@0,300..800;1,300..800&family=Oswald:wght@200..700&display=swap" rel="stylesheet"><link rel="stylesheet" href="https://kit-pro.fontawesome.com/releases/v6.0.0-beta3/css/pro.min.css">
<div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><font size="4"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a></font><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle"><font size="4">วิ่งออกกำลังกาย</font></div></div>
<font size="4"><b>ย้อนเวลา เป็นยามเช้า</b> <br><br><br>
วันนี้ราเอลตื่นมาในยามเช้าของวัน พร้อมกับแต่งตัวในชุดที่พร้อมสำหรับออกกำลังกายในเช้าวันนี้เป็นอย่างดี <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับเวล็อกซ์“</font> <br><br>
<font color="Orange"> “ไงล่ะเจ้าหนูได้ข่าวโดนอสุรกายอัดมารึไง“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ครับ ไปเจออสุรกายตัวใหญ่เบิ้ม แบบน่าจะสองถึงสามเท่าของผมแล้วก็มีตาเดียว ตรงเอวมีเข็มขัดเหมือนพวกแชมป์นักมวยด้วยล่ะนะครับ“</font> <br><br>
ด้วยความที่ราเอลยังไม่มีคลังข้อมูลความรู้ด้านอสุรกายมากมายนักเขาจึงตัดสินใจเรารูปร่างลักษณะของมันให้เวล็อกซ์ฟังอย่างตื่นเต้น เขาไม่ได้สลดที่แพ้มันนะ แต่ตื่นเต้นที่เห็นตัวพี่เบิ้มแบบนั้นต่างหากล่ะยิ่งพอต้องมาอธิบายรูปร่างของมันก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าอยากสู้กับมันอีกเร็ว ๆ จังเลย เสียซะมากกว่า <br><br>
<font color="Orange"> “เจ้าไปเจอไซคลอปส์มานี่เอง แต่ดูท่าเจอแค่นั่นก็ไม่ถอดใจสินะ“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “เจ้าตัวนั่นคือไซคลอปส์นี่เองเหรอครับ สุดยอด ไม่เลยครับ ไม่ถอดใจเลยกลับกันยิ่งทำให้ผมมีเป้าหมายชีวิตมากกว่าเดิมอีก ผมจะเอาชนะไซคลอปตัวนั้นและก็หมาป่าสุดแกร่งของแม่ลูปาก่อนจะออกจากที่นี่ให้ได้เลย“</font> <br><br>
เขาถึงกับตาเป็นประกายด้วยความมีเป้าหมายใหม่ของชีวิตเป็นที่เรียบร้อยแล้วนี่แหละ <br><br>
<font color="Orange"> “ให้ตายสิเจ้านี่ ไฟแรงจริงเชียว มาไปวิ่งออกกำลังกายกันได้แล้ว“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ครับ“</font> <br><br>
ว่าแล้วพวกเขาก็เริ่มออกวิ่งขึ้นหุบเขาโนโซมาตั้งแต่จากบ้านหมาป่าขึ้นไปถึงบนยอดแล้ววิ่งกลับมาบ้านหมาป่าอีกทีซึ่งคราวนี้ราเอลก็พยายามออมแรงลงสักนิดเดียว นิดเดียวที่เท่ากับสุดแรงเท่าเดิมแล้วหมดสภาพตอนมาถึงบ้านหมาป่าเหมือนเดิม <br><br>
<font color="Orange"> “หมดสภาพอีกแล้ว เอาเถอะ ๆ เจ้าพักก่อนเถอะ จะว่าไปถ้าเจ้าพัฒนาขึ้นมาบ้างแล้วแบบนี้ จะไปขอท่านลูปาสู้อีกป่ะนี่“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ผมก็คิดว่าอย่างนั่นแหละครับ ขอบคุณนะครับเวล็อกซ์“</font> <br><br>
เขานอนแผ่ลงกับพื้นสนามหญ้าอย่างสบายใจ เพื่อให้ได้พักผ่อนสักนิดก่อนที่จะยืดเส้นยืดสายเพื่อให้ร่างกายรู้สึกสบายตัวมากขึ้นพร้อมที่จะเดินทางไปขอแม่ลูปาฝึกต่อสู้กับหมาป่าสุดแกร่งอีกสักที
</font><div align="right"><font size="4"> +15 EXP/ +5 คะแนน
</font></div>
<div class="rfooter"><font size="4"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></font></div></div></div></div>
<link href="member_web/Carlotta.css" rel="stylesheet"><main id="IPY-bg-00" style="width:800px;--IPY-clr1:DarkRed;--IPY-clr2:#aaa;--IPY-bl-w:Tomato;"><div class="IPY-ctn-01"><header><icns>
<ac><i class="fa-solid fa-wheat"></i></ac>
<bc><i class="game-icon game-icon-bleeding-heart"></i></bc>
<cc><i class="fa-solid fa-wheat"></i></cc>
</icns><th2><qu>born with no shackles</qu><tt>CARLOTTA</tt></th2></header><section style="font-size:13px;"><div style="text-align: center;"><b><i><font face="Sarabun">รั้นมาก หัวแข็ง ดัดได้นิดหน่อย แต่ถ้าออกแรงมากคงจะหักเป็นสองท่อน:</font></i></b></div><font face="Sarabun"><b><div style="text-align: center;"><b><i>ที่กล่าวมานี้คือนิสัยของหล่อน</i></b></div></b><br>
<d><span style="font-style: normal;">
การฝืนเกินตัวส่งผลทันใจ เมื่อวานนี้ทั้งวันคาร์ล็อตต้าแทบจะเปลี่ยนจากการเดินไปคลาน หรือว่ากันตามตรงเธอแทบไม่ขยับตัวไปไหนทั้งสิ้น หากไม่ใช่เวลากินและเข้าห้องน้ำ ไม่ใช่ว่าไม่อยากลุกด้วยความเกียจคร้าน, แต่อาการปวดร้าวทั่วร่างเล่นงานเธอตั้งแต่ก่อนหลับตาพักผ่อนในวันก่อนยันตื่นนอนในวันนี้ด้วยซ้ำ <br><br>
เป็นเหตุผลที่คาร์ล็อตต้าไม่ได้มีความคืบหน้าในการฝึกฝนมากนักแม้อยากไปใจจะขาด เธอประเมินว่าหากยังรั้นไปเมื่อวาน สิ่งที่ขาดอาจเป็นเส้นเอ็นไม่ก็กล้ามเนื้อ ไปจนถึงชีวิต <br><br>
ปลงตกกับความรั้นของตนเอง เธอควรจะเชื่อตั้งแต่ตอนคุยกับลูปัส, แต่การฟื้นตัวไม่ได้กินเวลานานนัก แม้จะมีระบมอยู่บ้างทว่าในช่วงเวลาราว ๆ ตีสี่ถึงห้า คาร์ล็อตต้าก็มาออกกำลังกายวอร์มร่างแต่เช้าตรู่รอเวล็อกซ์ จากที่ฟังผ่านคุณเฟอร์รัส หมาป่าผู้รับผิดชอบอาณาเขตสนามหญ้า คาร์ล็อตต้าจำได้ขึ้นใจว่านอกจากวิ่งก็ยังมีฝึกเดินไกลอีกด้วย ดังนั้นในวันนี้เธอต้องเตรียมพร้อมในทุกทาง <br></span><br><br>
"โฮ่ มาแต่เช้าเชียว เจ้าตัวเล็ก" <br><br><span style="font-style: normal;">
ก่อนอื่น คาร์ล็อตต้าไม่คิดว่าเธอตัวเล็ก มิหนำซ้ำยังสูงเกินมาตรฐานมาเล็กน้อย แต่มันก็คงเทียบไม่ได้กับหมาป่าตัวใหญ่ทั้งหลายในบ้านกลางหุบเขาโซโนมาแห่งนี้ พวกเขาตัวใหญ่ยิ่งกว่าหมาป่าทั่วไปด้วยซ้ำ คาร์ล็อตต้าพยายามสรรหาคำอื่นนอกจากคำว่า 'กลายพันธุ์' มอบให้ตัวตนเหล่านี้...คิดอีกทีคำว่า 'พิเศษ' อาจจะเหมาะกว่า <br></span><b><br></b><span style="font-style: normal;"><b>
"ไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้น่ะค่ะ"</b> หล่อนเอื้อนโทนสงบ <b>"เมื่อวานฉันเอ้อระเหยมามากพอแล้ว" </b><br></span><br>
"ฮ่า ๆ ใช้คำว่าพักผ่อนน่าจะเหมาะกว่านะ เห็นสภาพเจ้าเมื่อวันก่อน ใช้เวลาฟื้นตัวแค่วันเดียวก็วิเศษมากแล้ว" <br><br><span style="font-style: normal;">
หล่อนไหวไหล่ ไม่นำพาคำพูดสักนิด อาจเพราะคิดว่าการตัดสินใจของตัวเองคือสิ่งที่ถูกต้อง หรือไม่ก็เป็นความดื้อรั้นเฉพาะตัวที่แก้อย่างไรก็ไม่หายเสียที, อันที่จริงก็ไม่ได้ตั้งใจจะปรับแก้มันด้วยซ้ำกระมัง </span><br><br><br>
"วันนี้จะฝึกยังไงคะ" <br><br><br><span style="font-style: normal;">
เวล็อกซ์คงอยากถอนหายใจจนแก่ลงไปอีก 10 ปีกับคนอย่างเธอ ต่อให้อ่านสีหน้าไม่ออกก็จริง แต่คาร์ล็อตต้าก็พอรู้ความนัยจากดวงตาเขาอยู่
<br></span><br><br>
"เจ้านี่.."<span style="font-style: normal;"> เขาดูหมดคำจะพูด ..อย่างแท้จริง</span><br><br>
"ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มวิ่งกันเลย ระยะทางทั้งหุบเขาไปกลับ อ้อ หลังวิ่งก็ฝึกเดินไป-กลับอีกรอบล่ะ ย้ำว่าเดิน อย่าอุตริใจร้อนเชียว" <br><br><span style="font-style: normal;">
โอ แล้วสายตาของเขาตอนนี้ก็เหมือนโยนคำว่า</span> <b><u>'ข้าจับตาดูเจ้าอยู่!'</u></b> <span style="font-style: normal;">สีแดงตัวหนาไซส์ใหญ่ แถมยังขีดเส้นใต้แบบเน้นคำมากระแทกหน้า คาร์ล็อตต้าไม่แน่ใจนักว่าเขาต้องการสื่ออะไร แต่เมื่อได้รับคำสั่งจากเทรนเนอร์อันดับหนึ่ง...? หล่อนย่อมไม่รีรอหรือมากความอะไรเพิ่มเติม </span><br><br><span style="font-style: normal;"> เพราะก่อนหน้าวอร์มร่างกายมาแล้ว กระทั่งคุยก็ยังไม่หยุดออกกำลังกายคลายกล้ามเนื้อ หลังจบประโยคดีคาร์ล็อตต้าก็ออกวิ่งฉิวไป </span><br><br>
แน่นอนว่ามีหมาป่าตามหลังมาอย่างทุกที
<br><br><br><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1); font-style: normal;"><b>หมายเหตุรางวัล :</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1); font-style: normal;"><b>+15 EXP/ +2 คะแนน</b></span></div></d></font></section><footer><dt>• CARLOTTA •</dt><dt>• HAMAL •</dt><dt>• YUECHAN •</dt></footer></div><a href="https://ciaransoul.tumblr.com"></a></main><link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Inconsolata:wght@200..900&family=Open+Sans:ital,wght@0,300..800;1,300..800&family=Oswald:wght@200..700&display=swap" rel="stylesheet"><link rel="stylesheet" href="https://kit-pro.fontawesome.com/releases/v6.0.0-beta3/css/pro.min.css">
วิ่งออกกำลังกาย และการกำจัดอสุรกายครั้งแรก
หลังจากที่พักฟื้นจากการฝึกต่อสู้กับหมาป่าสุดแกร่งในฝูงแม่ลูปาจนแข็งแรงสมบูรณ์แล้ว ราเอลก็ได้เปลี่ยนที่ฝึกมาวิ่งออกกำลังกายที่หุบเขาโซโนมาบ้าง วันนี้เขาเดินมาหาเวล็อกซ์ด้วยท่าทีที่ไม่สลดเลยสักนิด นี่แหละครับที่เขาเรียกว่าเจ็บไม่เคยจำ แต่นี่คงเป็นแค้นสร้างไฟมากกว่ามั้งนี่ ยิ่งแพ้ ยิ่งมีไฟ ยิ่งอยากเอาชนะมากขึ้นมากเท่านั้น แต่ถ้าไม่ยอมฝึกเลยก็ไม่มีวันชนะได้เขาก็เลยมาเตรียมออกกำลังกายในชุดกีฬาที่ดูกระฉับกระเฉน พอมาถึงเขาก็มายืดเส้นยืดสายวอร์มอัพร่างกายให้พร้อมสำหรับการวิ่งทางไกล ในตอนนั้นเองที่เวล็อกซ์มาหาเขาพอดีเลย
“พร้อมแล้วใช่ไหมเจ้าหนู“
“ครับ“
“อ้อ เจ้าเคยแวะไปซื้อมีดไว้อยู่แล้วใช่ไหมเจ้าหนู จากนี้ไปบางครั้งตอนเจ้าวิ่งไปกับข้าจะมีอสุรกายมาจู่โจม ข้าจะลองให้เจ้าสู้ด้วยตัวเอง ถึงแม้จะบอกว่าเป็นอสุรกาย แต่ไม่ต้องห่วงไป แถวนี้ไม่ค่อยแกร่งแบบเจ้าไซคลอปส์ที่เจ้าเคยเจอหรอกพร้อมยัง“
“พร้อมแล้วครับ“
ว่าแล้วพวกเขาก็พากันวิ่งแข่งกันขึ้นไปยังหุบเขาโซโนมาอย่างแทบฝีเท้าไล่เลี่ยกันอยู่เพราะราเอลเริ่มชินกับความเร็วของเวล็อกซ์แล้วนั่นแหละ และในตอนนั้นเองเขาก็ได้พบกับอสุรกายครึ่งคนครึ่งนกบินลงมาจะโฉบตัวเขา แต่ไม่ทันเขาหรอก ราเอลกลิ้งหลบการโจมตีของอสุรกายตนนั่นอย่างคล่องแคล่วว่องไว
“ฮาร์ปี้สินะ เยี่ยมไปเลย เจ้านี่มันไม่เก่งมากสักเท่าไร ลองสู้ให้ข้าดูสิ“
“ครับ“
สิ้นเสียงการตอบรับ ราเอลก็ซักเอามีดสั้นออกมาแล้วเข้าต่อสู้กับฮาร์ปี้อย่างสนุก แบบลงความแค้นใจก่อนหน้านี้ทั้งหลายที่แพ้มาหลายต่อหลายรอบมาใส่กับฮาร์ปี้ตัวนี้แบบจัดหนักจัดเต็ม จนเอาชนะได้สำเร็จ
“ดีมาก อย่าลืมเก็บสินสงครามที่ดรอปล่ะ เราจะไปกันต่อแล้ว“
ราเอลหอบจากการต่อสู้เล็กน้อยก่อน ก่อนจะพยักหน้าให้เวล็อกซ์แล้วจึงเก็บขนฮาร์ปี้ไว้ แล้วจึงวิ่งตามเวล็อกซ์ต่อจนครบรอบแบบทุกที
+15 EXP / +5 คะแนน
ต่อสู้กับฮาร์ปี้
ชนะฮาร์ปี้ครั้งแรก +2 ตื่นรู้
https://i.imgur.com/My4fuDl.png
<link href="member_web/Carlotta.css" rel="stylesheet"><main id="IPY-bg-00" style="width:800px;--IPY-clr1:DarkRed;--IPY-clr2:#aaa;--IPY-bl-w:Tomato;"><div class="IPY-ctn-01"><header><icns>
<ac><i class="fa-solid fa-wheat"></i></ac>
<bc><i class="game-icon game-icon-bleeding-heart"></i></bc>
<cc><i class="fa-solid fa-wheat"></i></cc>
</icns><th2><qu>born with no shackles</qu><tt>CARLOTTA</tt></th2></header><section style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><b><font face="Sarabun">ฉันก็เหมือนนักเรียนเตรียมทหารคนหนึ่ง</font></b></div><font face="Sarabun"><br><br>
<d style=""><span style="font-style: normal;">
พูดกันอย่างตรงไปตรงมา อยู่ในบ้านหมาป่าแห่งนี้คาร์ล็อตต้ารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปช่วงไฮสคูล เธอเคยเห็นเด็กเตรียมทหารกินนอนใช้เวลาเป็นระเบียบ ฝึกฝนร่างกายและเข้าเรียนเป็นกิจวัตร นั่นไม่ต่างจากคนทั่วไปแต่มันค่อนข้างหนักหนาในหลาย ๆ ด้าน เธอเองก็เคยฝึกฝนกับอาจารย์, ตอนนั้นก็ยังรู้สึกอยู่เลยว่าพวกเขาและเธอไม่ต่างกันนัก <br></span><br><br>
พอมาอยู่ที่นี่ ถึงได้รู้ว่านิยาม <b style="">'ค่ายทหารนรก'</b> ที่แท้จริง เธอเพิ่งได้สัมผัสมันต่างหาก <br><br><br><span style="font-style: normal;">
แรงขาไม่ถดถอย ทุกครั้งที่เท้าเหยียบย่ำลงบนพื้นดินของหุบเขา มันยิ่งส่งแรงให้คาร์ล็อตต้าเพิ่มความปราดเปรียวยิ่งขึ้น ปลายผมทรงหางม้าสะบัดไหว เหงื่ออาบกายแต่ทั่วทั้งสรรพางค์สั่งกำชับกันเป็นทอด ๆ ต่อเนื่องไปว่าอย่าได้หยุดเชียว เพราะมีสิ่งชีวิตมโหฬารด้านหลังไล่กวดมาไม่พัก แม้อาจไม่ได้เพิ่มพูนจิตสังหารหรือคาร์ล็อตต้ารู้ดีว่าพวกเขาไม่มีวันทำร้ายเธอก็ตาม แต่นั่นอาจไม่รวมการฝึกเพื่อให้แข็งแกร่งและอยู่รอดได้นานขึ้นพวกนี้ <br></span><br><span style="font-style: normal;">
กลับมาที่เรื่องค่ายทหาร...สรุปแค่ว่าหล่อนเปรียบเปรยตนเองเป็นกบที่เพิ่งออกจากกะลา และตระหนักได้ชัดยิ่งในช่วงนี้ว่าการฝึกฝนพวกนี้โหดหินกว่าสิ่งที่เธอเคยค่อนขอดในอดีตไว้ลิบลับ อีกหนึ่งประการ ทราบว่าพวกเขาทุกตนในบ้านหมาป่าไม่เคยบังคับให้ใครฝึกฝน แต่ด้วยความมุมานะมุ่งมั่นเพื่อเป้าหมายเป็นการส่วนตัวของคาร์ล็อตต้า ทำให้เธอไม่อาจหย่อนยานกับตัวเองได้ <br><br></span><br><b>
"ฝีเท้าตกอีกแล้วนะ!" </b><br><br><br><span style="font-style: normal;">
ปลายสายตาทันเห็นเวล็อกซ์สับสี่ขามาเพื่อขย้ำเธอจากด้านหลังโดยเฉพาะ เผลอเหม่อลอยเพียงนิดทำให้ถูกตีตื้นขึ้นมาได้ อย่างไรก็ดี ต้องขอบคุณการฝึกลากเลือดในทุก ๆ วันพวกนี้ที่กวดขันให้ร่างกายเธอดูจะถึกทนขึ้นมากกว่าสามส่วน ได้แต่ภาวนาว่านี่จะไม่ทำให้เธอกลายเป็นสาวกล้ามโตที่ดูน่าหวาดผวากว่าที่ตั้งใจไว้, ฉันยังอยากมีซิกแพคที่พอจะจะเซ็กซี่ขยี้ใจ ไม่ใช่แหล่งเพาะกล้าม <br><br>
คาร์ล็อตต้าอยากถอนหายใจ แต่ในสถานการณ์แบบนี้มันจะทำให้จังหวะหายใจเธอติดขัดและเหนื่อยเปล่ามากกว่าเดิม นี่ยังไม่นับรวมกับที่ต้องไปฝึกฝนกับหมาป่าตัวอื่น ๆ อีก </span><br><br><br><b>
"เจ้าไม่ควรเหม่อลอยระหว่างฝึก นี่หากเป็นการไล่ลาจริง ๆ เจ้าคงได้ตายไปตั้งแต่ที่ชะลอฝีเท้าลงเพราะเรื่องบ้าบออะไรก็ไม่รู้ในหัว เจ้า-" <br></b><br><br><span style="font-style: normal;">
ถ้อยคำหลัง ๆ เธอไม่ได้ยินอีกต่อไป </span><br><br><br><span style="font-style: normal;">
หรือต้องพูดว่าตั้งใจเมินเฉยดีหนอ, คาร์ล็อตต้ารู้สึกว่าเขามักพูดมากขึ้นและชวนเธอคุยอย่างสม่ำเสมอในตอนที่กำลังวิ่ง ซึ่งมันมักทำให้เธอต้องแยกสมาธิที่มีอยู่น้อยนิดมาตอบเขา และการทำแบบนั้นมักทำให้เธอหืดขึ้นคอได้ง่ายกว่าเก่า ภายหลังที่ได้เจอกัน วิธีแก้ทางของเธอจึงกลายเป็นฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไปเสีย </span><br><br><span style="font-style: normal;">
แต่นั่นก็ในบางกรณีที่หัวข้อสนทนาอย่างไม่รู้เวล่ำเวลามันไร้สาระ อนึ่ง เรื่องดังกล่าวที่เขาเพิ่งจะพูดกับเธอนับว่าสำคัญและเป็นความจริงที่ต้องจำใส่ใจมากกว่านี้ ดังนั้น... </span><br><br><br><b style="font-style: normal;">
"ทราบแล้วค่ะ"</b><br><br>เธอผงกศีรษะทั้งที่วิ่งแบบบ้าระห่ำ<b>ธรรมดา</b>ก็ทำทั้งตัวสั่นคลอนมากพออยู่แล้ว <b style=""><br><br><span style="font-style: normal;">"ฉันจะจำไว้" </span></b><br><br><br><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">และการวิ่งข้ามหุบเขาแบบไป-กลับ<b><u>ธรรมดา</u></b> ก็ดำเนินต่อไปด้วยประการฉะนี้</span></div><br><br><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);"><b>หมายเหตุรางวัล :
+15 EXP/ +5 คะแนน</b></span></div></d></font></section><footer><dt>• CARLOTTA •</dt><dt>• HAMAL •</dt><dt>• YUECHAN •</dt></footer></div><a href="https://ciaransoul.tumblr.com"></a></main><link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Inconsolata:wght@200..900&family=Open+Sans:ital,wght@0,300..800;1,300..800&family=Oswald:wght@200..700&display=swap" rel="stylesheet"><link rel="stylesheet" href="https://kit-pro.fontawesome.com/releases/v6.0.0-beta3/css/pro.min.css">
บ้านหมาป่า ณ หุบเขาโซโนมา
และแล้ว ... ทางเดินแห่งโชคชะตา ก็พานางมาถึง ประตูแห่งการเริ่มต้นใหม่
สายลมกำลังพัดหวิว หวิว เบาๆ กลิ่นหญ้าแห้งผสมกลิ่นไม้สนปลิวลอยมาตาม บริเวณทางเท้าที่เต็มไปด้วยใบไม้ร่วง เงาร่าง ของ หมาป่าสีขาวลูปา กำลังวิ่งลัดเลาะไปตามบริเวณแนวเนินเขา อย่างเชื่องช้า ...แต่มั่นคง ไม่มีแม้แต่ความรีบเร่ง เสมือนว่านางกำลังนำทางบางสิ่งบางอย่างที่มีคุณค่า ให้เดินตามหลังนางมาอย่างปลอดภัย
และผู้ที่กำลังตามอยู่เบื้องหลังเงาสีขาวนั้น เธอก็คือ เด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ คนหนึ่ง จอง โซยอน หรือ ว่ายูนา ผมยาว ของ เด็กหญิงตัวน้อยๆ กำลัง พัดปลิวตามแรงลม สองมือ ของ เด็กหญิงตัวน้อยๆ กำลังทำการกอดกระเป๋าเดินทางเอาไว้แน่น ส่วนสองเท้า ก็ค่อยๆ ก้าวย่ำลงบนผืนแผ่นดินโบราณที่ครั้งหนึ่ง เคยเป็นถึงดินแดน และสนามรบ ของ นักรบแห่งชาวโรม
https://percyjackson.mooorp.com/static/image/hrline/2.gif
เด็กหญิงตัวน้อยๆ จองโซยอน หรือ ว่า ยูนา เธอ คือผู้แบกรับสายเลือด แห่ง อพอลโล่ และเป็นลูกหลานบรรพบุรุษแห่งโรม ผู้สืบเชื้อสาย แห่งเทพีวีนัส ในตอนนี้เธอกำลังหยุดยืนอยู่ตรงบริเวณหน้าทางเข้าที่ทอดยาวสู่หุบเขาข้างหน้าเธอ ... คือรั้วไม้สูง บริเวณภายในด้านในมีสิ่งปลูกสร้างรูปทรงเรียบง่าย แต่งดงามในรูปแบบและสไตล์ละตินโบราณ
เสียงสายธารบางเบากำลังดังแทรกแซมมา พร้อม กับ เสียงของกระแสลม ที่เหมือนกระซิบอยู่ภายในหัวใจ ของ เด็กหญิงตัวน้อยๆ ว่า "ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านนะจองโซยอน หรือ ว่ายูนา เจ้าเดมี่ก็อตตัวน้อยๆ และ ลูกหลานแห่งบรรพบุรุษโรม"
https://percyjackson.mooorp.com/static/image/hrline/2.gif
หมาป่าสีขาวลูปา ในตอนนี้ นางกำลังหยุดยืนอยู่ที่ตรงบริเวณปากทางเข้า นัยน์ตาสีอำพัน ของ นางกำลังทอดมอง กลับมาอย่างนิ่ง และสงบเสงี่ยม เธอไม่มีแม้แต่เสียงคำราม และไม่แม้แต่จะเอ่ยถ้อยคำใดๆ ออกมาจากปาก แต่ทว่าสายตานั้น ... กลับช่างดูอ่อนโยน และแน่วแน่ดั่งผู้อารักขา แห่งโชคชะตา เด็กหญิงตัวน้อยๆ ยูนา เธอค่อยๆ เริ่มทำการก้าวเดินเข้าไปใกล้ๆ ฝ่าเท้าเล็กๆ ของ เธอ ค่อยๆ แตะลงที่ตรงบริเวณพื้นหินโบราณใต้ประตูไม้ และ ทว่าวินาทีนั้นเอง กลิ่นหอม ของกำยานโรมัน เสียงกระซิบ ของ สายเลือดในหัวใจ และ แสงแดดยามเช้าที่สาดลงมาเหนือศีรษะ สิ่งที่เธอกล่าวถึงมาข้างต้นทั้งหมดนี้ มันเสมือน ราว กับ ผืนฟ้าได้ยอมรับ ในการมาถึง ของ เธออย่างเป็นทางการแล้ว
https://percyjackson.mooorp.com/static/image/hrline/2.gif
ที่แห่งนี้ คือ บ้านหมาป่า แห่งหุบเขาโซโนมา เป็นสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ ที่ก่อตั้งขึ้นมา โดยเหล่าทายาทแห่งโรม สถานที่แห่งนี้ เป็นสถานที่ที่หลอมรวมวิถี ของเทพ กับ วิถี ของ นักรบ ที่นี่ยังเป็นที่พักพิงอาศัย ของ ลูกหลานชาวเดมี่ก็อต และ ลูกหลานชาวบรรพบุรุษแห่งโรม ผู้ที่มักจะถูกลืมเลือน ภายในโลก และ ดินแดนมนุษย์ แต่เป็นยอดนักรบ ในโลก ของ โชคชะตา
และ ณ ที่แห่งนี้ ... คือ จุดเริ่มต้น ของ เธอ ไม่ใช่ในฐานะเพียงเด็กหญิงตัวน้อย ๆ ธรรมดา ธรรมดา คนหนึ่งหากแต่ในฐานะผู้ถูกเลือก และ เป็นผู้ที่จะได้รับการฝึกฝนในวิถีนักรบแห่งโรม ในฐานะเดมี่ก็อตตัวน้อยผู้สืบเชื้อสายแห่งเทพอพอลโล่ และ ในฐานะลูกหลานบรรพบุรุษโรม ผู้สืบเชื้อสายแห่งเทพีวีนัส เธอ จองโซยอน หรือ ว่า ยูนาตัวน้อย จะตั้งอกตั้งใจ ฝึกฝนทุกอย่างให้เต็มที่ และ ดีที่สุด
หลังจากนั้น เสียง ของ หมาป่าสีขาวลูปา ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเอ่ยคำพูด ดังขึ้นมาภายในจิตใจ ของ เด็กน้อย จองโซยอน หรือ ว่ายูนา เป็นครั้งแรกว่า
"คืดเสียว่าที่นี่ คือ บ้าน ของเจ้า จงเติบโต และจงเปล่งประกายแสงที่สว่างสดใส ให้ผู้คนทั้งโลกได้เห็น"
หลังจากที่คำพูดดังกล่าว ของ หมาป่าสีขาวลูปา ได้พูดจบลงไปเด็กหญิงตัวน้อยๆ จองโซยอน หรือ ว่า ยูนาก็ค่อยๆ เริ่มทำการพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่เธอจะเริ่มต้นเรื่องราวและการผจญภัย บทใหม่ ของ ตัวเธอเองขึ้นในวันพรุ่งนี้และการฝึกฝนต่างๆ กำบังรอคอยเธออยู่ โดยที่เธอไม่มีทางที่จะคิดหันหลัง ย้อนกลับไปเป็นเพียงแค่เด็กน้อยแสนธรรมดาคนหนึ่ง ได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000063537.png
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Phatranit เมื่อ 2025-8-23 00:14 <br /><br /><div style="max-width:900px; margin:auto;
background:#1a1a1a;
border-radius:20px; padding:30px;
font-family:'Sarabun',sans-serif;
box-shadow:0 10px 30px rgba(0,0,0,0.25);">
<!-- ส่วนหัวหนังสือพิมพ์แฟนตาซี -->
<div style="text-align:center; margin-bottom:25px; border-bottom:3px solid #8b4513; padding-bottom:15px;">
<div style="font-size:36px; font-weight:bold; color:#d4af37; letter-spacing:1px; text-shadow:1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.3);">
Jupiter Camp Gazette
</div>
<div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px;">
บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 08</div>
</div>
<!-- โปรไฟล์ + เนื้อหา -->
<table style="width:100%; border-spacing:20px; margin-bottom:20px;">
<tbody>
<tr>
<!-- โปรไฟล์ -->
<td style="width:30%; vertical-align:top; text-align:center;">
<div style="width:180px; height:180px; margin:auto; border-radius:50%; overflow:hidden;
border:8px solid #d4af37;
box-shadow:0 0 40px rgba(212,175,55,0.8), inset 0 0 20px rgba(255,255,255,0.3);
background: radial-gradient(circle at top left, #3b0a45, #1a001a);
animation:spinCoin 8s linear infinite;">
<img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065243.md.jpg" style="width:100%; height:100%; object-fit:cover; border-radius:50%;">
</div>
<!-- ชื่อโปรไฟล์ -->
<div style="font-weight:bold; color:#d4af37; font-size:22px; margin:15px 0 8px; text-shadow: 1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.5);">
ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
</div>
<!-- คำคมใต้ชื่อ -->
<div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px; font-style:italic; text-shadow: 1px 1px 1px rgba(0,0,0,0.4);">
"คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"
</div>
</td>
<!-- เนื้อหา scrollable -->
<td style="width:70%; vertical-align:top;">
<div style="background:#2c1f3c;
border-radius:12px; padding:30px; height:550px; overflow-y:auto;
border:2px solid #d4af37; box-shadow: 0 5px 25px rgba(0,0,0,0.2);
color:#e0d8ff; scroll-behavior: smooth; font-size:18px; line-height:1.8;">
<p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">วันที่: 22 สิงหาคม พุทธศักราช 2558</p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;"><br></p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">หัวข้อการโรลเพลย์ : เส้นทางสู่บ้านหมาป่า</p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">สถานที่ : บ้านหมาป่า, หุบเขาโซโนมา</p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;"><br></p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">เสียงฝีเท้าของพัดดังก้องในห้วงความคิดขณะวิ่งไปตามทางลาดยาวของสนามบิน แรงลมหนาวยามราตรีโหมกระหน่ำจนช่อผมปลิวไหว สายตาเธอจับจ้องไปยังเงาขาวที่พาดผ่านฝูงชนอย่างรวดเร็ว — ร่างของ ลูปา หมาป่าสีขาวสง่างาม ดวงตาของมันเปล่งประกายราวกับดาวเหนือจนไม่อาจละสายตาได้</p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">“เดี๋ยวสิ...! รอฉันด้วย!” เสียงขาดห้วงของพัดแทรกผ่านสายลม ทว่าหัวใจที่เต็มไปด้วยแรงใจยังคงผลักดันให้เธอวิ่งตามไปไม่หยุด</p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">ลูปาพุ่งผ่านประตูเลื่อนของสนามบินลอสแอนเจลิส พุ่งเลยถนนสายใหญ่ ปล่อยให้แสงไฟและเสียงของเมืองเลือนหายไปเบื้องหลัง พัดวิ่งตามราวกับถูกชะตากรรมดึงดูด</p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">เมื่อการเดินทางสิ้นสุด เธอหยุดยืนท่ามกลางหุบเขาที่สูงชันและเงียบสงัด กลิ่นสนและสายหมอกสีเงินโอบล้อมทั่วบริเวณ ดวงตาของพัดสะท้อนแสงดาวเบื้องบน และเบื้องหน้าคือ บ้านหมาป่า สถานที่ซึ่งถูกซ่อนไว้ในภูมิประเทศอันลึกลับ หมาป่าขาวหันกลับมา จ้องมองเธอด้วยสายตาที่คมกริบราวกับต้องการถามว่า “เจ้าพร้อมแล้วหรือที่จะเป็นนักรบ?”</p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">พัดยกมือทาบลงบนอก สูดลมหายใจเข้าลึก และพยักหน้าอย่างแน่วแน่</p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">บ้านหมาป่าคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งการเริ่มต้น ที่นี่เอง ลูปาจะหลอมรวมกายและใจของเหล่าลูกครึ่งเทพให้แข็งแกร่ง พัดเริ่มต้นวิถีแห่งนักรบโรมันอย่างหนักหน่วงด้วยดาบไม้ วิ่งฝึกท่ามกลางป่าและโขดหิน และเรียนรู้กลยุทธ์การรบ ทุกเช้าท่ามกลางสายหมอก เธอจะได้ยินเสียงคำรามต่ำๆ ของหมาป่า และเสียงก้องกังวานของครูฝึก</p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">แม้การฝึกจะหนักหน่วง แต่พัดก็สัมผัสได้ถึงความปลอดภัย ที่นี่คือที่พักพิง ที่ซึ่งเธอไม่ต้องหลบหนีอีกต่อไป เสียงลมที่พัดผ่านต้นสนราวกับเสียงกระซิบของบรรพบุรุษ ขณะที่หมาป่าขาวเฝ้ามองด้วยสายตาที่ทั้งดุดันและเปี่ยมด้วยการคุ้มครอง</p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;">และที่นี่เอง...คือจุดเริ่มต้นของโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้</p><p style="text-indent:2em; margin-bottom:1em;"><br></p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p>
<!-- เครดิตด้านล่าง -->
<div style="text-align:center; margin-top:25px; font-size:14px; color:#c0a060; line-height:1.6;">
🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶
</div>
<div style="text-align:center; font-size:14px; color:#c0a060; line-height:1.6;"><br></div><div style="text-align:center; font-size:14px; color:#c0a060; line-height:1.6;">เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"</div><div style="text-align:center; font-size:14px; color:#c0a060; line-height:1.6;"><br></div><div style="text-align:center; font-size:14px; color:#c0a060; line-height:1.6;">🔔 Jupiter Camp Gazette🔔</div><div style="text-align:center; font-size:14px; color:#c0a060; line-height:1.6;"><br></div><div style="text-align:center; font-size:14px; color:#c0a060; line-height:1.6;"><br></div>
</div>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
</div>
<!-- Animation inline -->
<style>
@keyframes spinCoin {
0% { transform:rotateY(0deg); }
100% { transform:rotateY(360deg); }
}
/* Scroll bar หรู */
div::-webkit-scrollbar {
width: 14px;
}
div::-webkit-scrollbar-track {
background: #3b0a45; border-radius:8px;
}
div::-webkit-scrollbar-thumb {
background: linear-gradient(#d4af37,#b8860b); border-radius:8px;
}
</style>
<div style="max-width: 900px; margin: auto; background: linear-gradient(145deg, rgb(26, 11, 11), rgb(61, 15, 15)); border: 6px solid rgb(183, 28, 28); border-radius: 15px; padding: 20px; font-family: Cinzel, serif; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 0px 20px 40px, rgba(255, 255, 255, 0.2) 0px 1px 0px inset; position: relative; overflow: hidden; animation: 4s ease-in-out 0s infinite normal none running glow;">
<!-- Floating sparkles -->
<div id="sparkle-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; z-index: 0;"></div>
<!-- Header -->
<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; background: linear-gradient(135deg, rgb(183, 28, 28), rgb(139, 0, 0)); padding: 25px; border-bottom: 4px double rgb(255, 215, 0); position: relative; animation: 6s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">
<div style="font-family:'Playfair Display',serif;font-size:60px;font-weight:700;text-shadow:3px 3px 6px rgba(0,0,0,0.5);letter-spacing:2px;background:linear-gradient(90deg,#ffd700,#ff4d4d,#ffd700);-webkit-background-clip:text;-webkit-text-fill-color:transparent;">Jung Soyeon</div>
<div style="font-size:18px;opacity:0.9;margin-top:5px;">24 สิงหาคม 2025 | หุบเขาโซโนมา</div>
<div style="position:absolute;top:10px;left:10px;right:10px;bottom:10px;border:2px solid rgba(255,215,0,0.3);border-radius:8px;pointer-events:none;"></div>
</div>
<!-- Profile -->
<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; margin: 30px 0px; position: relative; z-index: 1;">
<div style="display:inline-block;border:4px solid #b71c1c;border-radius:50%;padding:4px;background:linear-gradient(45deg,#ffd700,#ff4d4d);box-shadow:0 8px 16px rgba(0,0,0,0.3);animation:pulse 4s ease-in-out infinite;">
<img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065311.md.jpg" alt="Jung Soyeon" style="width:150px;height:150px;border-radius:50%;object-fit:cover;border:2px solid #fff;transition:transform 0.3s ease;" onmouseover="this.style.transform='scale(1.1)'" onmouseout="this.style.transform='scale(1)'">
</div>
</div>
<!-- Scrollable content -->
<div style="position: relative; z-index: 1;">
<!-- Floating rose petals -->
<div id="rose-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; overflow: hidden; z-index: 0;"></div>
<div style="display: grid; grid-template-columns: 1fr 1fr; gap: 25px; margin-bottom: 25px; position: relative; z-index: 1;">
<!-- เนื้อหาหลัก scrollable -->
<div style="background: rgba(0, 0, 0, 0.6); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; max-height: 250px; overflow-y: auto; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
<div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">📝 เนื้อหาหลัก</div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">หัวข้อ: การฝึกฝนที่ขับเคลื่อนด้วยหัวใจ</div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"><br></div>
<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br><br> หลังจากโซยอนเสร็จสิ้นการฝึกภาษาละตินกับ ลูปา ภายในห้องสมุดโบราณอันเงียบสงัด เส้นผมสีดำขลับของเธอพลิ้วไหวไปตามจังหวะที่ก้าวเดินออกจากห้องสมุด แววตาของเด็กหญิงเต็มไปด้วยประกายแห่งความตั้งใจและความเหน็ดเหนื่อยที่ปะปนกัน</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> เมื่อพ้นธรณีประตูห้องสมุด บรรยากาศรอบกายก็เปลี่ยนไปสู่ความกว้างใหญ่ของธรรมชาติ ลมเย็นจากหุบเขาโซโนมาพัดพาเอาความชื้นและกลิ่นดินโชยเข้ามา โซยอนมุ่งหน้าไปยังลานกว้างริมทางเข้าหุบเขา สถานที่สำหรับฝึกซ้อมร่างกายประจำวัน</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นก็ดังขึ้นมาจากเงามืดของต้นสนสูงใหญ่ ก่อนที่ร่างของ เวล็อกซ์ หมาป่าสีเทาจะก้าวออกมาอย่างสง่างาม ดวงตาสีเหลืองทองของมันสว่างวาบดุจเปลวเพลิงที่ซ่อนอยู่ในความมืด เวล็อกซ์เป็นหมาป่าที่มีความเร็วราวสายลมและเป็นโค้ชที่เข้มงวดที่สุดในฝูง</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> “วันนี้...จะไม่มีการออมแรง โซยอน” เสียงของเวล็อกซ์ดังขึ้นอย่างชัดเจนในหัวของเธอ ดวงตาของมันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหญิง “เจ้าต้องวิ่งให้สุดกำลัง เพราะความอ่อนแอจะพรากเจ้าจากโชคชะตา”</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> โซยอนกลืนน้ำลายเล็กน้อย แต่แววตาของเธอยังคงเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วตั้งท่าเตรียมพร้อม</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> เมื่อเวล็อกซ์ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ เป็นสัญญาณเริ่มต้น ร่างของหมาป่าสีเทาก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรถูกปล่อยจากคันธนู โซยอนออกวิ่งตามไปอย่างไม่รอช้า ก้าวเท้าเล็ก ๆ ของเธอกระทบกับพื้นดินขรุขระแห่งหุบเขาโซโนมา หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกับฝีเท้าของเวล็อกซ์ที่นำอยู่เบื้องหน้า</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">. ทุกครั้งที่โซยอนพยายามเร่งความเร็ว เวล็อกซ์ก็จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นราวกับกำลังทดสอบความอดทนและหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ของเธอ...</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><font color="#ff00ff">+15 EXP/ +5 คะแนน</font></div><div style="text-align: center; color: rgb(255, 215, 0); line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div>
</div>
<!-- คำคมโซยอน -->
<div style="color: rgb(255, 215, 0); background: rgba(0, 0, 0, 0.5); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
<div style="font-size:26px;font-weight:700;color:#ff4d4d;margin-bottom:12px;">🔮 คำคมโซยอน</div>
<div style="font-style:italic;background:linear-gradient(135deg, rgba(183,28,28,0.1), rgba(255,215,0,0.1));padding:15px;border-radius:8px;border-left:4px solid #b71c1c;color:#ffd700;transition:all 0.3s ease;font-size:18px;line-height:1.9;">
"ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่<br>
และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย<br>
เหนือกาลเวลาและความมืดมิด<br>
ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"
</div>
</div>
</div>
</div>
<!-- Divider -->
<div style="color: rgb(183, 28, 28); text-align: center; font-size: 32px; margin: 25px 0px; text-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.3) 1px 1px 2px; animation: 3s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹</div>
<!-- Interactive Buttons -->
<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; display: flex; justify-content: center; gap: 15px; flex-wrap: wrap; margin-top: 20px;">
<div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('✨ แสงทองของอพอลโล่ส่องประกายรอบตัวเธอ ✨')">✨ เวทมนตร์แห่งแสง</div>
<div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('🔥 พลังแห่งดวงอาทิตย์ไหลเวียนในเลือด 🔥')">🔥 พลังแห่งอพอลโล่</div>
<div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('💖 เสน่ห์แห่งวีนัสเปล่งประกายจากหัวใจ 💖')">💖 เสน่ห์แห่งวีนัส</div>
</div>
</div>
<div style="max-width:900px; margin:auto;
background:#1a1a1a;
border-radius:20px; padding:30px;
font-family:'Sarabun',sans-serif;
box-shadow:0 10px 30px rgba(0,0,0,0.25);">
<!-- ส่วนหัวหนังสือพิมพ์แฟนตาซี -->
<div style="text-align:center; margin-bottom:25px; border-bottom:3px solid #8b4513; padding-bottom:15px;">
<div style="font-size:36px; font-weight:bold; color:#d4af37; letter-spacing:1px; text-shadow:1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.3);">
Jupiter Camp Gazette
</div>
<div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px;">
บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 13</div>
</div>
<!-- โปรไฟล์ + เนื้อหา -->
<table style="width:100%; border-spacing:20px; margin-bottom:20px;">
<tbody>
<tr>
<!-- โปรไฟล์ -->
<td style="width:30%; vertical-align:top; text-align:center;">
<div style="width:180px; height:180px; margin:auto; border-radius:50%; overflow:hidden;
border:8px solid #d4af37;
box-shadow:0 0 40px rgba(212,175,55,0.8), inset 0 0 20px rgba(255,255,255,0.3);
background: radial-gradient(circle at top left, #3b0a45, #1a001a);
animation:spinCoin 8s linear infinite;">
<img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065243.md.jpg" style="width:100%; height:100%; object-fit:cover; border-radius:50%;">
</div>
<!-- ชื่อโปรไฟล์ -->
<div style="font-weight:bold; color:#d4af37; font-size:22px; margin:15px 0 8px; text-shadow: 1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.5);">
ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
</div>
<!-- คำคมใต้ชื่อ -->
<div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px; font-style:italic; text-shadow: 1px 1px 1px rgba(0,0,0,0.4);">
"คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"
</div>
</td>
<!-- เนื้อหา scrollable -->
<td style="width:70%; vertical-align:top;">
<div style="background: rgb(44, 31, 60); border-radius: 12px; padding: 30px; height: 550px; overflow-y: auto; border: 2px solid rgb(212, 175, 55); box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.2) 0px 5px 25px; scroll-behavior: smooth; font-size: 18px; line-height: 1.8;">
<p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">วันที่: 24 สิงหาคม พุทธศักราช 2558</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">หัวข้อการโรลเพลย์ : การฝึกวิ่งของพัดกับหมาป่าเวล็อกซ์</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">สถานที่ : หุบเขาโซโนมา</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"> หลังจากปิดหนังสือเรียนภาษาละติน พัด ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องสมุดสักครู่ เพื่อทบทวนคำศัพท์และไวยากรณ์ในสมุดบันทึก เธอใช้มือนวดที่หน้ากระดาษอย่างอ่อนโยน ราวกับต้องการให้ความรู้ซึมลึกเข้าไปในจิตใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องสมุดอย่างสง่างาม พร้อมสูดอากาศยามเช้าเข้าไปเต็มปอด</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">เธอเดินทางไปยัง หุบเขาโซโนมา ซึ่งเป็นสถานที่ฝึกซ้อมประจำวัน แสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดส่องลงบนทุ่งหญ้าเขียวขจี ลมพัดเย็นชื่นใจ เส้นทางลาดชันของหุบเขาช่วยเพิ่มความท้าทายให้กับการวิ่ง</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">แน่นอนว่าการฝึกซ้อมครั้งนี้ไม่ธรรมดา เพราะมีหมาป่าตัวหนึ่งยืนรออยู่เคียงข้าง เธอเห็นหมาป่าสีเทาโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ มองเธอด้วยสายตาเฉลียวฉลาด และพูดได้ราวกับเป็นคน</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">“พร้อมหรือยังเด็กน้อยพัด?” เสียงของหมาป่า เวล็อกซ์ เข้มแต่แฝงด้วยความเป็นมิตร “วันนี้ฉันจะวิ่งนำเธอ และคอยปรับเทคนิคให้จนเธอวิ่งได้เร็วและทรหดที่สุด”</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">พัดพยักหน้า ยิ้มเล็กน้อย และปรับรองเท้าให้กระชับ ก่อนจะเริ่มก้าวออกไปตามเส้นทางที่เวล็อกซ์นำทาง</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">หมาป่าสีเทาเวล็อกซ์วิ่งอยู่ด้านหน้า กระดูกสันหลังตั้งตรง การเคลื่อนไหวลื่นไหลเหมือนสายลม ท่าทางของมันกระตุ้นให้พัดอยากเร่งฝีเท้าให้ทัน สายลมพัดเส้นผมของเธอปลิวไสว หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น ความเหนื่อยและความสุขผสมผสานกันอย่างลงตัวในทุกย่างก้าว</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">ระหว่างการวิ่ง พัดค่อย ๆ เรียนรู้การควบคุมลมหายใจและจังหวะก้าวตามเวล็อกซ์ ราวกับทั้งคู่มีสายสัมพันธ์ที่ไร้เสียง พัดเริ่มวิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนหมาป่าเวล็อกซ์หันกลับมามองพร้อมพยักหน้าอย่างพอใจ</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">“ดีมากพัด! วันนี้เธอจะกลายเป็นนักวิ่งที่เร็วและแข็งแกร่งกว่าที่เคยคิดไว้” เวล็อกซ์กล่าวพร้อมส่งเสียงเห่าเบา ๆ เพื่อเป็นกำลังใจ</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">หุบเขาโซโนมาที่เคยเงียบสงบและสวยงาม กลายเป็นสนามฝึกซ้อมที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา และเด็กน้อยพัดกับหมาป่าเวล็อกซ์ก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><font color="#ffff00">รางวัล: +15 EXP/ +5 คะแนน</font></p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><font color="#ffff00"><br></font></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p>
<!-- เครดิตด้านล่าง -->
<div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; margin-top: 25px; font-size: 14px; line-height: 1.6;">
🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶
</div>
<div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">🔔 Jupiter Camp Gazette🔔</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div>
</div>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
</div>
<!-- Animation inline -->
<style>
@keyframes spinCoin {
0% { transform:rotateY(0deg); }
100% { transform:rotateY(360deg); }
}
/* Scroll bar หรู */
div::-webkit-scrollbar {
width: 14px;
}
div::-webkit-scrollbar-track {
background: #3b0a45; border-radius:8px;
}
div::-webkit-scrollbar-thumb {
background: linear-gradient(#d4af37,#b8860b); border-radius:8px;
}
</style>
<div style="max-width:900px; margin:auto;
background:#1a1a1a;
border-radius:20px; padding:30px;
font-family:'Sarabun',sans-serif;
box-shadow:0 10px 30px rgba(0,0,0,0.25);">
<!-- ส่วนหัวหนังสือพิมพ์แฟนตาซี -->
<div style="text-align:center; margin-bottom:25px; border-bottom:3px solid #8b4513; padding-bottom:15px;">
<div style="font-size:36px; font-weight:bold; color:#d4af37; letter-spacing:1px; text-shadow:1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.3);">
Jupiter Camp Gazette
</div>
<div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px;">
บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 18</div>
</div>
<!-- โปรไฟล์ + เนื้อหา -->
<table style="width:100%; border-spacing:20px; margin-bottom:20px;">
<tbody>
<tr>
<!-- โปรไฟล์ -->
<td style="width:30%; vertical-align:top; text-align:center;">
<div style="width:180px; height:180px; margin:auto; border-radius:50%; overflow:hidden;
border:8px solid #d4af37;
box-shadow:0 0 40px rgba(212,175,55,0.8), inset 0 0 20px rgba(255,255,255,0.3);
background: radial-gradient(circle at top left, #3b0a45, #1a001a);
animation:spinCoin 8s linear infinite;">
<img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065243.md.jpg" style="width:100%; height:100%; object-fit:cover; border-radius:50%;">
</div>
<!-- ชื่อโปรไฟล์ -->
<div style="font-weight:bold; color:#d4af37; font-size:22px; margin:15px 0 8px; text-shadow: 1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.5);">
ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
</div>
<!-- คำคมใต้ชื่อ -->
<div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px; font-style:italic; text-shadow: 1px 1px 1px rgba(0,0,0,0.4);">
"คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"
</div>
</td>
<!-- เนื้อหา scrollable -->
<td style="width:70%; vertical-align:top;">
<div style="background: rgb(44, 31, 60); border-radius: 12px; padding: 30px; height: 550px; overflow-y: auto; border: 2px solid rgb(212, 175, 55); box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.2) 0px 5px 25px; scroll-behavior: smooth; font-size: 18px; line-height: 1.8;">
<p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">วันที่: 25 สิงหาคม พุทธศักราช 2558</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">หัวข้อการโรลเพลย์ : "การฝึกซ้อมในหุบเขาโซโนมา"</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">สถานที่ : หุบเขาโซโนมา</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"> เด็กหญิงตัวน้อยชื่อ พัด ทบทวนบทเรียนภาษาละตินในห้องสมุดจนมั่นใจว่าเข้าใจทุกคำสอนอย่างถ่องแท้ ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากบ่งบอกถึงความภูมิใจในตัวเอง</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">เธอลุกขึ้นเดินออกจากห้องสมุดที่เงียบสงบสู่แสงแดดอ่อนยามเช้าในหุบเขาโซโนมา กลิ่นหญ้าสดชื่นและเสียงนกร้องคลอเบา ๆ สร้างบรรยากาศที่สมบูรณ์แบบสำหรับการฝึกซ้อมในเช้าวันใหม่</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">ข้างนอกนั้นมี คุณเวล็อกซ์ รออยู่ หมาป่าสีเทาตัวใหญ่ที่มีดวงตาคมกริบและขนเงางามราวกับหลุดออกมาจากนิทานแฟนตาซี มันไม่ใช่แค่หมาป่าธรรมดาแต่ยังสามารถสื่อสารกับคนได้อย่างชาญฉลาด</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">"อรุณสวัสดิ์ พัด" คุณเวล็อกซ์ทักทายด้วยเสียงทุ้มลึกพลางกระดิกหางอย่างอารมณ์ดี "พร้อมจะฝึกแล้วใช่ไหม? วันนี้เราจะทำให้ขาของเธอว่องไวกว่าเดิม"</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">พัดพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและท้าทาย เธอรู้ว่าการฝึกกับคุณเวล็อกซ์นั้นไม่ง่ายเลย เขาเข้มงวดกว่าโค้ชมืออาชีพหลายเท่า แต่ก็เป็นโอกาสที่เธอจะได้พัฒนาความสามารถให้ก้าวข้ามขีดจำกัด</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">"ไปกันเถอะ!" เสียงคำสั่งสั้น ๆ ของคุณเวล็อกซ์ดังขึ้น</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">หมาป่าสีเทาออกตัวนำหน้าพัดไปอย่างรวดเร็ว ทุกก้าวของมันสะท้อนถึงความเร็วและความทรหดที่แท้จริง พัดพยายามวิ่งตาม จังหวะการวิ่งและลมหายใจของเธอเริ่มเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติรอบตัว เธอรู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อยและความสุขไปพร้อมกัน</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">ระหว่างทาง คุณเวล็อกซ์หันมามองพัดด้วยสายตาจริงจังแต่แฝงไว้ด้วยกำลังใจ "อย่าหยุดนะพัด ผลักดันตัวเองให้สุดความสามารถ เธอทำได้!"</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">พัดกัดฟันและยิ้มเล็กน้อย เร่งฝีเท้าเพื่อวิ่งให้ทันคุณเวล็อกซ์ให้มากที่สุด นี่คืออีกหนึ่งเช้าที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความสนุกในแบบฉบับแฟนตาซีที่เธอรักที่สุด</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><font color="#ffff00">รางวัล: +15 EXP/ +5 คะแนน</font></p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><font color="#ffff00"><br></font></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p>
<!-- เครดิตด้านล่าง -->
<div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; margin-top: 25px; font-size: 14px; line-height: 1.6;">
🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶
</div>
<div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">🔔 Jupiter Camp Gazette🔔</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div>
</div>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
</div>
<!-- Animation inline -->
<style>
@keyframes spinCoin {
0% { transform:rotateY(0deg); }
100% { transform:rotateY(360deg); }
}
/* Scroll bar หรู */
div::-webkit-scrollbar {
width: 14px;
}
div::-webkit-scrollbar-track {
background: #3b0a45; border-radius:8px;
}
div::-webkit-scrollbar-thumb {
background: linear-gradient(#d4af37,#b8860b); border-radius:8px;
}
</style>