[บ้านหมาป่า] ห้องครัว - Wolf House - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Moneka โพสต์ 2025-9-1 18:50:56

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 01 เดือนกันยายน ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 07.00 - 09.00 น. ณ ห้องครัว บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ทานอาหาร ประจำวัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องครัวบ้านหมาป่า กลิ่นสบู่และความสดชื่นจากการอาบน้ำยังติดอยู่บนผิวของทั้งสองคน โมนีก้าเดินเข้ามาก่อนอย่างร่าเริง มือขยับผมที่ยังหมาดเล็กน้อยพลางหันไปยิ้มกว้างให้ซูริที่เดินตามมาด้วยสีหน้าเรียบขรึมเช่นเคย “วันนี้ฉันขอสเต็กเนื้อนะ!” โมนีก้าพูดด้วยเสียงสดใส แววตาเปล่งประกายอย่างกับประกาศหาสมบัติที่รอคอย เธอรีบชี้ไปที่ตู้เก็บวัตถุดิบ “เมื่อวานฝึกหนักมาก ไหนจะโดนโจมตีจากมอนสเตอร์อีก แถมเช้านี้ก็วิ่งไปตั้งสิบไมล์ ถ้าไม่กินเนื้อนะฉันคงหมดแรงแน่ๆ เลย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูริยืนพิงเคาน์เตอร์มองเธอด้วยสายตานิ่ง “สเต็กเนื้อแต่เช้า…ไม่หนักไปหน่อยเหรอ” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกังวลเล็ก ๆ “ไม่หนักหรอก! เนื้อคือพลังงาน! พลังงานคือชีวิต!” โมนีก้าทำท่ากำหมัดอย่างภูมิใจ ก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอนแบบเด็กน้อยที่อยากได้ของเล่นใหม่ “นะ ซูริ~ นะๆๆๆ~” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูริถอนหายใจยาวราวกับทำใจกับความดื้อดึงที่เธอเริ่มชินแล้ว “ก็ได้ แต่ห้ามกินแต่เนื้อล้วน ๆ อย่างเดียว” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เหอะๆ รู้แล้วน่า” โมนีก้าหัวเราะกลบเกลื่อน ทั้งที่ในใจคิดจะกินแต่เนื้อจริง ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อเปิดตู้เย็น เนื้อสันชิ้นใหญ่ถูกนำออกมาพร้อมกับเห็ดสด ๆ และไก่ที่ถูกหมักไว้บางส่วน สายตาของโมนีก้าเผลอหยุดที่เห็ดกริวย่างบนถาดไม้ เธอยกขึ้นมาแล้วทำตาเป็นประกาย “อันนี้ก็เอาด้วย! ฉันชอบเห็ดนะ กรึบ ๆ หอม ๆ” จากนั้นก็เผลอเหลือบไปเห็นไก่ทอดที่วางอยู่ด้านข้าง เธอแทบจะเอื้อมมือหยิบขึ้นมาทันทีแต่รีบเก็บท่าทีไว้ “เอ่อ…ถ้าเหลือที่ในกระทะ ไก่ทอดก็ดีนะ…” ซูริมองท่าทางนั้นแล้วส่ายหัว “เธอนี่มัน…” ก่อนจะหยิบอุปกรณ์การครัวออกมาอย่างชำนาญ มีดคมถูกหยิบขึ้นมาหั่นเนื้อเป็นชิ้นกำลังดี เคาะเขียงดังเป็นจังหวะ ขณะที่โมนีก้ายืนเกาะขอบโต๊ะรออย่างตั้งใจเหมือนลูกแมวที่รออาหาร <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ให้ฉันช่วยอะไรบ้างมั้ย?” โมนีก้าถามพร้อมยื่นมือมาแบบไม่มั่นใจ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “แค่อยู่นิ่ง ๆ ไม่ทำครัวพังก็ถือว่าช่วยแล้ว” ซูริตอบเสียงเรียบแต่หางตาเหลือบมองยิ้มจาง ๆ ที่ไม่ยอมให้เธอสังเกตเห็น กลิ่นเนื้อที่ถูกย่างบนกระทะเหล็กร้อน ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้อง เสียงฉ่าเมื่อไขมันกระทบความร้อนทำให้โมนีก้าตาลุกวาว เธอนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ตบโต๊ะเบา ๆ เหมือนเร่ง “เร็ว ๆ สิ ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เห็ดกริวย่างถูกจัดลงจานเคลือบด้วยซอสกระเทียมหอมกรุ่น และในที่สุดสเต็กเนื้อที่สุกกำลังดีก็ถูกยกขึ้นมาวางเคียงกัน ซูริทำจานไก่ทอดเพิ่มให้เล็กน้อยโดยไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจเขารู้ดีว่าโมนีก้าคงแอบดีใจจนยิ้มแก้มแทบแตก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ามองอาหารตรงหน้าแล้วตาลุกวาว กรีดมีดลงบนสเต็กชิ้นโตเนื้อนุ่มสีชมพูฉ่ำเผยออกมา เธอหันไปยิ้มให้ซูริ “โอ้โห! สุดยอด! ซูริเธอเก่งโคตรเป็นเชฟได้เลยนะ!” ซูริพยักหน้าเล็กน้อย “กินเถอะ จะได้มีแรงฝึกต่อ” โมนีก้าหยิบชิ้นเนื้อเข้าปากตาเป็นประกายทันที “อร่อยมากเลยล่ะ!” แล้วรีบต่อด้วยเห็ดและไก่ทอดอย่างไม่รีรอแม้จะยังเขี่ยผักที่ซูริแอบวางข้างจานออกไปก็ตาม ภาพเช้านี้จึงเต็มไปด้วยความวุ่นวายปนอบอุ่น เสียงหัวเราะสดใสของโมนีก้าดังสะท้อนในครัว ก่อให้เกิดบรรยากาศที่แม้จะธรรมดา แต่กลับเต็มไปด้วยความหมายในทุกคำพูดและทุกคำกัด<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: ฟังไจเลิฟเวอร์ ชิกเก้นเลิฟเวอร์<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล : +30 พลังงาน จากการกินอาหารประจำวัน<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-9-2 17:15:34

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 02 เดือนกันยายน ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 07.00 - 09.00 น. ณ ห้องครัว บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ทานอาหาร ประจำวัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> กลิ่นหอมอุ่น ๆ ของห้องครัวบ้านหมาป่าลอยอบอวลตั้งแต่เช้า เมื่อโมนีก้าเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ดวงตาเปล่งประกายเหมือนคนมีแผนการใหญ่ “วันนี้ฉันอยากกินหน่อไม้ฝรั่งขาวม้วนสามชั้นกริว กินกับขนมปังกระเทียมแล้วก็สปาเก็ตตี้ขี้เมาทะเลนะ” เธอประกาศเสียงใสเหมือนกำลังสั่งเชฟในภัตตาคารไม่ใช่แค่เพื่อนสาวทอมบอยในครัวบ้านหมาป่า ซูริหันมามองอย่างเลิกคิ้ว ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “พูดเหมือนตัวเองจะทำได้งั้นแหละสุดท้ายก็มาลงที่ฉันอีกอยู่ดี” ว่าแล้วก็ขยับแขนเสื้อเตรียมเข้าสู่โหมดเชฟจำเป็น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ากลั้นหัวเราะนิด ๆ ยกมือไหว้แบบน่ารัก “ก็เพราะเธอทำเก่งกว่าฉันนี่นา…นะ ถือว่าเป็นบุญตาฉันที่จะได้กินผักเสียที” ซูริถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ยิ้มเอ็นดูปนประหลาดใจเพราะรู้ดีว่าโมนีก้าเป็นพวกเขี่ยผักออกแทบทุกมื้อ ยกเว้นหน่อไม้ฝรั่งขาวที่เจ้าตัวเคยบอกว่ามันไม่เหม็นเขียวเท่านั้น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะ ซูริหั่นหน่อไม้ฝรั่งขาวเรียงเป็นแท่งพอดีคำ ก่อนจะนำไปม้วนกับสามชั้นที่หมักไว้ โรยเกลือพริกไทยเล็กน้อยแล้วโยนลงบนกระทะร้อนจนเสียงฉ่า ฟู่! กลิ่นหอมมันกรุ่นชวนให้น้ำลายสอ ข้าง ๆ กันเธอเตรียมขนมปังกระเทียมหอมกรอบกรุ่น และหม้อสปาเก็ตตี้ขี้เมาทะเลที่เดือดปุด ๆ เติมด้วยหอย กุ้ง ปลาหมึก เนื้อแน่นสดใหม่ โมนีก้ายืนเกาะเคาน์เตอร์ตาเป็นประกาย มองทุกขั้นตอนเหมือนเด็กเฝ้ารอขนม  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “โอ๊ย กลิ่นหอมชะมัด ฉันว่าต้องอร่อยแน่ ๆ เลย!” ไม่นานจานอาหารก็ถูกจัดเสิร์ฟตรงหน้า หน่อไม้ฝรั่งขาวม้วนสามชั้นกริวชุ่มฉ่ำเรียงสวยงาม ขนมปังกระเทียมหอมกรุ่นวางข้าง ๆ และสปาเก็ตตี้ขี้เมาทะเลร้อน ๆ สีสันจัดจ้าน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหยิบส้อมหมุนเส้นสปาเก็ตตี้อย่างพอใจพอชิมคำแรกก็ตาลุกวาว “อื้มมม…สุดยอด! ซูริ เธอทำได้ไงเนี่ย มันทั้งเข้มข้นเผ็ดหอมกำลังดีเลย” จากนั้นเธอก็หันไปหยิบหน่อไม้ฝรั่งขาวม้วนสามชั้นเข้าปากเคี้ยวไปก็ยกนิ้วโป้งไป “นี่แหละผักที่ฉันยอมกิน! ไม่มีกลิ่นเหม็นเขียวเลยอร่อยสุด ๆ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูริหัวเราะตอนเห็นโมนีก้าเป็นแบบนั้นขยับมือยกแขนพาดพนักเก้าอี้ “อย่างน้อยก็มีผักที่กินได้แล้วสินะ…ดีใจแทนหมาป่าทั้งฝูงเลยนะที่ไม่ต้องเห็นเธอเขี่ยออกทุกครั้ง” โมนีก้าเบะปากใส่แต่ยิ้มขำ กินต่ออย่างเอร็ดอร่อย ในบรรยากาศเช้าของห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารและเสียงหัวเราะของทั้งคู่ เหมือนช่วงเวลาที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความสุขใจ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: หิวง่ะ ไม่ใช่ไร หิวหน่อไม้ฝรั่งพันเบค่อน...<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล : +30 พลังงาน จากการกินอาหารประจำวัน<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-9-3 13:44:20

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 02 เดือนกันยายน ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงดึก เวลา 23.00 - 00.00 น. ณ ห้องครัว บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอเนียร์ สหรัฐอเมริกา (พิเศษใส่ไข่) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ไฟสีส้มจากตะเกียงน้ำมันในห้องครัวบ้านหมาป่าโยกไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้ โมนีก้ากับซูริยืนก้มหน้าก้มตาคุ้ยหาของกินเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ บนชั้นไม้ของห้องครัว กลิ่นขนมปังแข็งกับผลไม้อบแห้งโชยออกมาอ่อน ๆ ขณะที่โมนีก้าทำหน้ามุ่ย “นี่มันไม่พอหรอกนะสำหรับคนหิวจัดแบบฉัน…” เสียงบ่นของเธอยังไม่ทันจบเสียงก้าวเท้าหนักแน่นก็ดังใกล้เข้ามา ประตูห้องครัวเปิดออก เผยร่างหมาป่าสีน้ำตาลเข้มตาเฉียบคม ลูปัสก้าวเข้ามาอย่างเงียบสง่าแต่ในปากเขากลับคาบตะกร้าเหล็กเล็ก ๆ ที่ภายในบรรจุเนื้อย่างปรุงสุกพร้อมโรยสมุนไพรหอมกรุ่น ควันยังอุ่นคลุ้งลอยขึ้นมาเรียกน้ำลายทันที เขาวางมันลงบนโต๊ะไม้เสียงหนักแล้วเอ่ยเสียงทุ้ม  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “กินซะ…คงหิวแล้ว” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าชะงัก เลิกคิ้วมองเขาเหมือนไม่ค่อยเชื่อหูตัวเอง เพราะสำหรับลูปัส การพูดแบบนี้แทบจะเป็นการขอโทษในแบบที่เขาทำได้ เธอหันไปสบตาซูริที่ยิ้มจาง ๆ อย่างเข้าใจสองสาวเลยยิ้มตอบกันเบา ๆ แล้วเอ่ย “ขอบคุณนะคะ” โมนีก้าเป็นคนแรกที่หยิบมีดมาหั่นเนื้อออกแบ่งให้ซูริ กลิ่นหอมผสมสมุนไพรตีขึ้นแตะจมูกจนเธอถึงกับตาวาว กัดคำแรกแล้วหลุดอุทาน “โห…อร่อยกว่าที่คิดอีก!” ซูริหัวเราะเบา ๆ แต่ก็กินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นกัน เสียงเคี้ยวกรอบนุ่มของเนื้อสลับกับเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ของทั้งคู่กลายเป็นบรรยากาศอุ่นใจหลังคืนที่ตึงเครียด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปัสยืนนิ่งเงียบข้างผนัง ราวกับไม่เกี่ยวข้อง แต่หางของเขาที่สะบัดเบา ๆ เผยออกมาว่าเขาพอใจอยู่เงียบ ๆ แสงตะเกียงสะท้อนในดวงตาเขาเหมือนประกายไฟเล็ก ๆ ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินออกจากครัวไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งให้โมนีก้าและซูรินั่งหัวเราะคุยเล่ พลางหั่นแบ่งเนื้อจนหมดตะกร้า คืนที่เริ่มต้นด้วยความเหนื่อยล้า จบลงด้วยรสชาติอุ่น ๆ บนปลายลิ้น และรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ทำให้บ้านหมาป่าเงียบสงัดแห่งนี้ดูเหมือนมีชีวิตชีวาขึ้นมานิดหน่อยในที่สุด<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0">อื่น ๆ: มากินจ้าาา จะได้ไปฝึกพรุ่งนี้สักกะที<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-9-4 19:23:16

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 04 เดือนกันยายน ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 07.00 - 09.00 น. ณ ห้องครัว บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ทานอาหาร ประจำวัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ห้องครัวของบ้านหมาป่าในเช้านี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของปลาย่างบนเตาถ่าน ซูกิในชุดสบาย ๆ ผูกผ้ากันเปื้อนลงมือทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว มือซ้ายคีบตะเกียบพลิกตัวปลาให้หนังกรอบสวยงาม ในขณะที่อีกหม้อหนึ่งบนเตาก็ส่งกลิ่นหอมละมุนของซุปมิโสะที่เดือดปุด ๆ พร้อมสาหร่ายวากาเมะนุ่ม ๆ และเต้าหู้หั่นเต๋า โมนีก้านั่งรออยู่ตรงโต๊ะไม้กลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งทำให้ท้องของเธอร้องโครกเบา ๆ จนเธอหัวเราะแล้วกุมท้องพลางบ่นเสียงใส “โอ้ย หิวแล้วเนี่ย ขอกินปลาเลยได้มั้ยคะคุณเชฟ~” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ซูกิเหลือบตามองอย่างขำ ๆ แต่ก็ยังคงทำงานเงียบ ๆ จัดเรียงทุกอย่างลงถาดไม้ตามสไตล์ญี่ปุ่น ทั้งปลาย่างหนังกรอบวางคู่กับข้าวสวยร้อน ๆ ซุปมิโสะหอมกรุ่น และเต้าหู้เย็นราดซอสโชยุโรยต้นหอม ก่อนจะยกไปวางตรงหน้าโมนีก้าอย่างภูมิใจ “เสร็จแล้ว กินได้”<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าแทบไม่รอช้าตักข้าวคำใหญ่ตามด้วยเนื้อปลาที่นุ่มกำลังดี แววตาเทาเงินของเธอทอประกายสดใสเต็มไปด้วยความสุข “อร่อยยยยยย! ซูกิ เธอนี่สุดยอดเลยอ่ะ ปลาคือที่สุดอะ กินกับข้าวคือฟินมาก!” เสียงสดใสของเธอทำเอาซูกิเพียงยักไหล่เล็กน้อย แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มบาง ๆ แต่พอโมนีก้าใช้ตะเกียบคีบเต้าหู้เย็นขึ้นม เธอก็ชะงักใบหน้าเบ้ทันทีเหมือนเด็กไม่อยากกินยา เธอเอียงหัว พึมพำเบา ๆ “ฮือออ เต้าหู้อีกแล้ว…ทำไมทุกเมนูญี่ปุ่นต้องมีเต้าหู้ด้วยเนี่ย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ก็เพราะมันดีต่อสุขภาพ แล้วก็เป็นของหลักของอาหารญี่ปุ่นไง” ซูกิยกคิ้วสูงเล่าให้ฟัง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าลองกัดไปคำเล็ก ๆ แล้วเบ้หน้าเหมือนถูกบังคับก่อนจะรีบวางตะเกียบลงทันที “ไม่เอาอ่ะ! รสสัมผัสมันแปลก ๆ ไม่ชอบเลย! ขอแค่ปลาย่างกับข้าวพอ!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิถอนหายใจยาวแต่ก็ไม่ได้บังคับ เพียงยกถ้วยซุปมิโสะไปเลื่อนให้ใกล้โมนีก้ามากขึ้น “งั้นกินซุปแทน เต้าหู้ในซุปเล็ก ๆ คงไม่ทำให้เธอตายหรอก” โมนีก้าหัวเราะคิกคักพยายามเลี่ยงไม่ตักเต้าหู้ในซุปขึ้นมา กินแต่น้ำซุปกับสาหร่ายแทน ดวงตาเทาเงินเป็นประกายระยิบเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ พลางบ่นติดขำ “นี่ถ้าใครรู้ว่าฉันไม่ชอบเต้าหู้ขนาดนี้คงโดนล้อไปทั้งปีแน่ ๆ” ซูกิเพียงส่ายหัวพลางทานอาหารของตัวเองเงียบ ๆ แต่แอบเหลือบมองโมนีก้าอย่างเอ็นดู เห็นเพื่อนร่าเริงกินข้าวไปบ่นไปก็รู้สึกว่าบรรยากาศเช้านี้ผ่อนคลายดีเหลือเกิน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แต่หลังจากนั้นโมนีก้ายังคงนั่งกอดแขนทำหน้างอนิด ๆ พลางจิ้มปลาย่างใส่ปากไปด้วย พอเคี้ยวเสร็จก็หันมาพึมพำเสียงอู้อี้ “ข้าวญี่ปุ่นมันน้อยจริง ๆ นะ ทำไมต้องตักน้อย ๆ ด้วยอ่ะ ไม่เหมือนคุณป้าแม่บ้านคนไทยที่บ้านเลย ใส่มาเต็มถ้วยแทบล้น” แววตาเทาเงินฉายแววเอาแต่ใจเล็ก ๆ แบบเด็กหิวไม่อิ่ม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิเห็นแล้วก็ถอนหายใจยาว ยกมือไปหยิบกล่องข้าวที่ซ่อนไว้ด้านหลังโต๊ะ เปิดออกมาเผยให้เห็นโอนิกิริหลายชิ้น เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ แถมยังมีหลากหลายไส้ ทั้งปลาแซลมอนย่าง บ๊วยดอง และสาหร่ายสับละเอียด กลิ่นหอมโชยทันทีที่กล่องถูกเปิด “รู้ว่าเธอต้องบ่นเรื่องนี้ ก็เลยเตรียมมาให้แล้ว” น้ำเสียงราบเรียบแต่ในดวงตาคมกริบแฝงรอยเอ็นดู โมนีก้าตาโตทันที หน้างอเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง ก่อนจะยื่นมือมารับกล่องไปกอดแน่นเหมือนเจอสมบัติล้ำค่า “เย่! รู้ใจที่สุดเลยซูกิ! แบบนี้สิค่อยอิ่มหน่อย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิส่ายหัวนิด ๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “งั้นกินเสร็จแล้วรีบไปฝึกครั้งต่อไปกันเถอะ อย่าลืมว่ายังมีคาบของคุณลูปัสรออยู่” โมนีก้ายกโอนิกิริขึ้นมาแกว่งไปมาเหมือนจะเชิดชู “ได้เลยจ้า~ กินเสร็จแล้วไปฝึกต่อก็ได้! อย่างน้อยท้องอิ่มแล้วแรงก็มาแน่นอน!” เธอยิ้มกว้างรอยยิ้มสดใสเหมือนแสงแดดยามเช้า บรรยากาศในครัวเต็มไปด้วยความอบอุ่น เสียงหัวเราะเบา ๆ ของโมนีก้าขัดกับท่าทีสุขุมของซูกิแต่ก็ผสมกันอย่างลงตัวจนทำให้เช้านั้นดูมีสีสันมากกว่าที่เคยเป็น<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: อยากกินซูชิแต่ท้องไม่ดีง่ะ งืออออ<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;">รางวัล : +30 พลังงาน จากการกินอาหารประจำวัน<div> </div><div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Carlotta โพสต์ 2025-11-26 22:38:09

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Carlotta เมื่อ 2025-11-26 22:40 <link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Eagle+Lake&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Sarabun:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Eczar:wght@400;500;600;700;800&display=swap" rel="stylesheet">

<main id="The-Deceiver-00" style="--Th-D-Color: maroon; width: 800px; max-width: 100%; margin: 0px auto;">
<div class="the-dec-ctn" style="width: 100%;">
<header style="font-size: 12px;">
<ln></ln>

<div class="The-dc-icon"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/IMG_5421_polarr.jpg"></div>
</header>
<section> Y 

CARLOTTA
 

“ VENI, VIDI, VICI ”
 
<div style="font-family: 'Sarabun', sans-serif; line-height: 1.6;">

บทสามัญหน้าเตาไฟ :
 โรลเพลย์ร่วมกับ Seraphine <a href="home.php?mod=space&uid=88" target="_blank">@Seraphine</a> 


อาการเหนื่อยล้าทางสมองเกาะกันเหมือนปลิงนับตั้งแต่เธอเรียนภาษาละตินไปจนถึงช่วงสอบ จากเหตุล่าสุดนี้ คาร์ล็อตต้ายิ่งมั่นใจกับตัวเองและท่องซ้ำวนเวียนไปสิบหน 

เอาเธอไปวิ่งรอบภูเขาทั้งวันยังเหนื่อยน้อยกว่านี้! 

สาวนางไม่ได้ประสบความล้าทางจิตใจขนาดนี้มานานแล้วนับตั้งแต่จบไฮสคูล นี่ยิ่งยืนยันให้ใจยึดมั่นกับคำว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับงานวิชาการอีก ความขยันและพากเพียรของเธอมีไม่จำกัด และมีให้ทุกอย่างยกเว้นการเรียนจริง ๆ 

เมื่อก้าวข้ามประตูห้องครัวมาได้ เธอวางขาพาดผ่านเก้าอี้, ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงปานจะสับสวิทช์ปิดการใช้งานร่างกาย มันเกิดแรงสะเทือนไปถึงโต๊ะสะพรักเสียงก้องกังวาน คาร์ล็อตต้าทันเห็นเครื่องปรุงกระโดดขึ้นหนึ่งจังหวะและหยุดไป มีสายตาตำหนิส่งผ่านมาจากเดมิก็อตและเหล่าลูกหลานโรมันจากโต๊ะอื่น แต่เธอเลือกที่จะเมินไปอย่างสิ้นเชิง 

ช่างมันก่อน ตอนนี้มีหนึ่งชีวิตที่เหนื่อยมาก 

แม้ไร้เสียงคร่ำครวญกับตนเองในใจ แต่ท่าทีอิดโรยนี้ก็ดุน่าเวทนาพอสมควรแล้ว คาร์ล็อตต้าไม่สนใจด้วยซ้ำว่าโต๊ะที่เธอเพิ่งจะทิ้งระเบิด(ตัว)ลงไปนี้มีใครจับจองบ้างหรือไม่ เปลือกตาปิดลง เธอไม่คิดแม้แต่จะหาอะไรมาใส่ท้อง —อย่างน้อยตอนนี้ก็ของีบต่อในห้องครัวแล้วกัน 

อืม, ดมกลิ่นอาหารระหว่างหลับอาจจะอิ่มทิพย์ไปเองก็ได้

 
หมายเหตุ : 
— รางวัลเควส: กินอาหารประจำวัน ได้รับพลังงาน +30 
หมายเหตุ (ooc) : 
— #FF5555 *กันลืม*


</div>

</section>
<footer style="font-size: 12px;"></footer>
</div>
<a href="https://ciaransoul.tumblr.com" style="font-size: 12px;"></a>
</main>
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Merriweather:ital,opsz,wght@0,18..144,300..900;1,18..144,300..900&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://dl.dropbox.com/s/thpzqkqhf1pzqnx/game-icons.css" rel="stylesheet">
<link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/pnutvpsvquzdk9ed9jhqf/54-The-dec.css?rlkey=nc0q7iwplngkffk2t42ke9sw5&st=khi4td34&dl=0" rel="stylesheet">

Seraphine โพสต์ 2025-11-26 22:54:28

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Seraphine เมื่อ 2025-11-27 03:16 <style>@import url('https://fonts.googleapis.com/css2?family=Bai+Jamjuree:wght@300;400;500;600;700&display=swap');
.sera-rp *,
.sera-rp *::before,
.sera-rp *::after {box-sizing: border-box;}
.sera-rp {max-width: 720px;margin: 20px auto;background: #000000;color: #ffffff;border-radius: 16px;border: 1px solid #3c3c3c;padding: 30px 30px 25px;font-family: "Bai Jamjuree", system-ui, sans-serif;}
.sera-rp-header {display: grid;grid-template-columns: auto minmax(0, 1fr);gap: 12px;align-items: center;margin-bottom: 10px;}
.sera-rp-avatar {width: 76px;height: 76px;border-radius: 16px;background-image: url(https://i.pinimg.com/736x/4a/70/67/4a7067d6737502a5acc6dea309d9740c.jpg);background-size: cover;background-position: center;border: 1px solid #777;}
.sera-rp-headtext {display: flex;flex-direction: column;gap: 2px;}
.sera-rp-name-en {font-size: 13px;text-transform: uppercase;letter-spacing: 0.25em;color: #cccccc;}
.sera-rp-name-main {font-size: 20px;font-weight: 600;letter-spacing: 0.08em;text-transform: uppercase;}
.sera-rp-tagline {font-size: 11px;color: #e0e0e0;}
.sera-rp-divider {display: flex;align-items: center;gap: 8px;margin: 8px 0 12px;font-size: 11px;text-transform: uppercase;letter-spacing: 0.18em;color: #bbbbbb;}
.sera-rp-divider-line {flex: 1;height: 1px;background: linear-gradient(to right, #ffffff, transparent);}
.sera-rp-divider-symbol {white-space: nowrap;}
.sera-rp-body {font-size: 14px;line-height: 1.7;text-align: justify;}
.sera-rp-footer {margin-top: 14px;padding-top: 14px;border-top: 1px dashed #333;font-size: 14px;display: flex;flex-wrap: wrap;gap: 8px 16px;color: #d0d0d0;}
.sera-rp-footer span b {font-weight: 600;}
@media (max-width: 600px) {.sera-rp {padding: 14px;}.sera-rp-header {grid-template-columns: 1fr;}.sera-rp-avatar {width: 70px;height: 70px;}}</style>

<div class="sera-rp"><div class="sera-rp-header"><div class="sera-rp-avatar"></div><div class="sera-rp-headtext"><div class="sera-rp-name-en">SERAPHINE VALE</div><div class="sera-rp-name-main">เซราฟีน เวล</div><div class="sera-rp-tagline">Daughter of Minerva • New Rome Demigod</div></div></div><div class="sera-rp-divider"><div class="sera-rp-divider-line"></div><div class="sera-rp-divider-symbol">🦉 MINERVA’S HEIR</div><div class="sera-rp-divider-line"></div></div>
<div class="sera-rp-body">
เซราฟีนกำลังนั่งทานข้าวเงียบ ๆ ที่มุมหนึ่งของโรงอาหาร มือเล็ก ๆ พลิกหน้าหนังสือที่เธอยืมมาจากห้องสมุดบ้านหมาป่าอย่างตั้งใจ เนื้อหาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์กรุงโรมใหม่กำลังดึงความสนใจของเธออยู่แต่ไม่นานนัก สัญชาตญาณก็ทำให้เธอเหลือบมองไปด้านข้างเมื่อมีคนหนึ่งเดินมานั่งลงไม่ลังเล
 
ผู้มาใหม่ทิ้งตัวลงนั่งหนักราวกับโลกทั้งใบวางอยู่บนบ่าท่าทางอิดโรยชัดเจนจนอดมองไม่ได้ เซราฟีนเอียงศีรษะเล็กน้อยหนังสือยังเปิดค้างอยู่บนมือแต่สายตาเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายซึ่งค่อย ๆ ปิดลงเหมือนกำลังจะหลับต่อหน้าสาธารณชน
 
หลับ? ตรงนี้? ในห้องครัว?
 
เซราฟีนกะพริบตางุนงงมากกว่าไม่พอใจ เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะเริ่มต้นบทสนทนาแต่ไม่เธอคนนั้นแทบจะลืมโลกทั้งใบไปแล้ว สุดท้ายคำพูดแรกที่เธอเอ่ยตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่สถานที่แห่งนี้ก็หลุดออกมาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ตรงไปตรงมา
 
“ที่นี่ไม่ใช่ที่นอน ทำไมไม่ไปนอนดี ๆ ล่ะ?” หากไม่นับตอนเจอลูปา นี่คือครั้งแรกที่เซราฟีนพูดกับใครในที่แห่งนี้เลยด้วยซ้ำ
</div>
<div class="sera-rp-footer">
location: ห้องครัว(Wolf House)
date/time: 26/11/2025
หมายเหตุ: รางวัลเควส - กินอาหารประจำวัน ได้รับพลังงาน +30</div></div>

Carlotta โพสต์ 2025-11-26 23:21:32

Seraphine โพสต์ 2025-11-26 23:40:59

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Seraphine เมื่อ 2025-11-26 23:47 <style>@import url('https://fonts.googleapis.com/css2?family=Bai+Jamjuree:wght@300;400;500;600;700&display=swap');
.sera-rp *,
.sera-rp *::before,
.sera-rp *::after {box-sizing: border-box;}
.sera-rp {max-width: 720px;margin: 20px auto;background: #000000;color: #ffffff;border-radius: 16px;border: 1px solid #3c3c3c;padding: 30px 30px 25px;font-family: "Bai Jamjuree", system-ui, sans-serif;}
.sera-rp-header {display: grid;grid-template-columns: auto minmax(0, 1fr);gap: 12px;align-items: center;margin-bottom: 10px;}
.sera-rp-avatar {width: 76px;height: 76px;border-radius: 16px;background-image: url(https://i.pinimg.com/736x/4a/70/67/4a7067d6737502a5acc6dea309d9740c.jpg);background-size: cover;background-position: center;border: 1px solid #777;}
.sera-rp-headtext {display: flex;flex-direction: column;gap: 0px;}
.sera-rp-name-en {font-size: 13px;text-transform: uppercase;letter-spacing: 0.25em;color: #cccccc;}
.sera-rp-name-main {font-size: 20px;font-weight: 600;letter-spacing: 0.08em;text-transform: uppercase;}
.sera-rp-tagline {font-size: 11px;color: #e0e0e0;}
.sera-rp-divider {display: flex;align-items: center;gap: 8px;margin: 8px 0 12px;font-size: 11px;text-transform: uppercase;letter-spacing: 0.18em;color: #bbbbbb;}
.sera-rp-divider-line {flex: 1;height: 1px;background: linear-gradient(to right, #ffffff, transparent);}
.sera-rp-divider-symbol {white-space: nowrap;}
.sera-rp-body {font-size: 14px;line-height: 1.7;text-align: justify;}
.sera-rp-footer {margin-top: 14px;padding-top: 14px;border-top: 1px dashed #333;font-size: 14px;display: flex;flex-wrap: wrap;gap: 8px 16px;color: #d0d0d0;}
.sera-rp-footer span b {font-weight: 600;}
@media (max-width: 600px) {.sera-rp {padding: 14px;}.sera-rp-header {grid-template-columns: 1fr;}.sera-rp-avatar {width: 70px;height: 70px;}}</style>

<div class="sera-rp"><div class="sera-rp-header"><div class="sera-rp-avatar"></div><div class="sera-rp-headtext"><div class="sera-rp-name-en">SERAPHINE VALE</div><div class="sera-rp-name-main">เซราฟีน เวล</div><div class="sera-rp-tagline">Daughter of Minerva • New Rome Demigod</div></div></div><div class="sera-rp-divider"><div class="sera-rp-divider-line"></div><div class="sera-rp-divider-symbol">🦉 MINERVA’S HEIR</div><div class="sera-rp-divider-line"></div></div>
<div class="sera-rp-body">
เสียงชู่วที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของอีกฝ่ายทำให้เซราฟีนขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปมทันที เธอเพียงเตือนด้วยความหวังดีว่าที่นี่ไม่ใช่ที่นอนแต่กลับถูกทำท่าให้เงียบเสียอย่างนั้น ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนเลยสักนิด </div><div class="sera-rp-body"> </div><div class="sera-rp-body">ทว่าดูเหมือนคนที่ควรสำนึกถึงสถานการณ์จะไม่ใช่เธอแต่เป็นอีกฝ่าย เพราะไม่นานหลังจากนั้นเสียงเอะอะโวยวายจากเหล่าเดมิก็อตและลูกหลานโรมันหลายโต๊ะดังขึ้นซึ่งนั่นไม่ใช่ความผิดของพวกเขา ที่นี่ก็เหมือนที่พบปะสังสรรค์เล็ก ๆ ภายในบ้านหมาป่า เพราะฉะนั้นจะผิดอะไรหากจะพูดคุยเสียงดัง ดังขึ้นอีกนิด และดังขึ้นอีกหน่อยตามอรรถสในการสนทนา
 
ไม่นานก็ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าตนนั่นแหละคิดผิดมหันต์ที่คิดจะพักผ่อนที่นี่ เสียงขอโทษหลุดออกมาจากปากของหล่อน เซราฟีนไม่แสดงความไม่พอใจใด ๆ กลับกันเธอผงกศีรษะเบา ๆ รับรู้คำขอโทษนั้นอย่างใจเย็น
 
“ไม่เป็นไร” แม้น้ำเสียงของเซราฟีนจะเบานิด ๆ แต่ฟังได้ชัดว่ามาจากเจตนาดี
 
เมื่ออีกฝ่ายเล่าถึงเรื่องการสอบที่หนักหนาสาหัสจนทำให้เธอแทบเป็นลม เซราฟีนฟังอย่างตั้งใจและเมื่ออีกฝ่ายเริ่มพร่ำบ่นมากขึ้น เธอก็ปิดหนังสือในมือ วางลงบนโต๊ะแล้วหันตัวเข้าหาโดยสมบูรณ์
 
“สอบเหรอ? วิชาอะไร?” เธอถามด้วยสีหน้าใส่ใจแบบเงียบ ๆ และก้แอบตื่นเต้นไปในเวลาเดียวกัน
 
“ฉันเพิ่งมาที่นี่เมื่อวาน ทำได้แค่เดินสำรวจนิดหน่อยเอง” คำพูดนั้นพาเข้าสู่บทสนทนาถัดไปเซราฟีนเล่าว่าเธอเพิ่งเดินทางมาจากนิวโรมได้รับการนำทางจากหมาป่าขาวและยังไม่คุ้นพื้นที่เท่าไรนัก หลังจากเล่าสั้น ๆ มือเรียวก็ยื่นมือไปตรงหน้าของอีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร
 
“ฉันเซราฟีน เซราฟีน เวล เพิ่งมาที่นี่ ฝากตัวด้วย” เสียงเรียบนั้นดูจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย เป็นสัญญาณว่ากำแพงบางอย่างเริ่มลดลงเพราะอย่างน้อยคนตรงหน้าก็มาก่อนเธอและอาจช่วยให้ชีวิตในที่แห่งใหม่นี้ง่ายขึ้น
 
อย่างไรเสียการมีมิตรย่อมดีกว่ามีศัตรู
</div>
<div class="sera-rp-footer">
location: ห้องครัว(Wolf House)
date/time: 26/11/2025</div></div>

Carlotta โพสต์ 2025-11-27 00:15:07

Seraphine โพสต์ 2025-11-27 00:55:42

หน้า: 1 2 [3] 4

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver