OdessaL. โพสต์ 2025-1-1 16:04:09


<div class="hoja-b1"><div class="izq" style="border-color:#e6b17c"><img src="https://i.pinimg.com/736x/56/fc/e0/56fce0cddf52e296ef291e2762ffd599.jpg"><img src="https://i.pinimg.com/736x/9d/6a/7c/9d6a7cdc07e0f0dfd4f596513b79299e.jpg"><img src="https://i.pinimg.com/736x/d4/3b/b4/d43bb489cce18e61df322dafa5feb553.jpg"></div><div class="content-b1"><div class="tit"><div><span class="title"><font color="#e6b17c">Odessa Loid</font></span><br><span class="subtitle">fox off, lying on the floor</span></div></div><div class="texto">

<b><font color="#a0522d">สำหรับวันนี้ สิ่งที่เจ้าต้องเรียนรู้ไม่ได้ยากเพราะเจ้าก็เรียนมาเยอะแล้ว การสู้มีท้้งการรุกเข้าใส่และถอยเพื่อตั้งรับ อย่าลืมว่าคิดให้ดี ศัตรูมีเพียงหนึ่งก็ไม่อาจประมาทได้</font></b><br><br>เสียงต่ำในลำคอของหมาป่าสีน้ำตาลดังอยู่ในลานฝึก มีผู้เข้าฝึกกับลูปัสหลายคน<br><br><b><font color="#a0522d">จับคู่ แล้วก็ระวังดาบจากคู่อื่นกระทบหลังด้วย</font></b><br><br>หญิงสาวเลือกจับคู่กับชายที่ตัวสูงใกล้เคียงกัน เธอเริ่มเข้าจู่โจมก่อน ดาบไม้ถูกยกขึ้นด้านซ้ายสูงเท่าใบหน้า พร้อมด้วยวิ่งพุ่งเข้าใส่ จากนั้นการปะทะกันของดาบไม้ทั้งสองก็เกิดขึ้น เสียงดังแกรกกรากดังเป็นระยะ หญิงสาวพยายามดึงสมาธิมาที่คู่ต่อสู้เพราะเธอเองก็หวาดเสียวว่าคู่อื่นจะเผลอฟาดดาบใส่หลังของเธอเช่นกัน ก่อนชายหนุ่มตัวใหญ่จะพุ่งเข้ามาใส่เธอ เขาไม่ได้ใช้ดาบหากแต่ใช้มือจับแขนของเธอก่อนจะเหวี่ยงเธอ หญิงสาวยื้อหยุดเอาไว้แล้วพยายามตั้งตัวให้มั่นคง แล้วทิ้งตัวลงต่ำถีบเท้าใส่ท้องของเขาจนได้เสียงดังอุกอย่างจุกท้อง แล้วจึงรีบลุกขึ้น เธอใช้ดาบจี้ที่คอของเขา<br><br><b><font color="#ff8c00">1 - 0 ไหวหรือเปล่า?</font></b><br><br>เสียงนุ่มสุภาพสอบถามพลางสูดหายใจเข้าลึก ความเหนื่อยจากการฝึกเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อต้องใช้กำลังมากขึ้น มือเรียวเอื้อมออกไปเพื่อให้ช่วยลุกขึ้นจากพื้น อีกฝ่ายเพียงแค่ส่ายหน้าพร้อมด้วยยกมือกุมบริเวณที่ถูกถีบ<br><br><b><font color="#4169e1">เท้าหนักใช้ได้เลยนะ</font></b><br><br>เสียงของเขาตอบกลับมาพร้อมด้วยรอยยิ้ม ลอยด์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตั้งท่าเตรียมต่อสู้อีกครั้ง เธอพร้อมเข้าโจมตีเมื่อมีโอกาส หากแต่เพราะมันเป็นการฝึกจึงต้องระวังอาการบาดเจ็บที่จะขึ้นกับตัวเองและคู่ต่อสู้ด้วยเช่นกัน หากรุนแรงเกินไปคงได้มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้เข้าห้องพยาบาลจริง ๆ<br><br><b><font color="#ff8c00">ระวัง!</font></b><br><br>เธอเอ่ยบอกก่อนจะเขวี้ยงดาบไม้ออกไปเพื่อป้องกันไม่ให้คู่อื่นที่อยู่ใกล้พวกเขาซึ่งกำลังเหวี่ยงดาบมั่วซั่วจนมันกำลังจะฟาดเข้าที่หลังของอีกฝ่าย แรงปะทะกันทำให้ดาบไม้กระเด็นออกไป หญิงสาวรีบวิ่งไปเก็บดาบขึ้นมา ก่อนจะกวักมือเรียกให้เขาขยับออกมาฝึกห่างจากคนอื่น ๆ อีกหน่อย ไม่อย่างนั้นคงโดนฟาดจนน่วมแน่<br><br><b><font color="#a0522d">ปฏิกริยาไวมาก หากแต่ไม่คิดหรอว่าถ้ามีคนหลบดาบไม้นั้นได้ คนอื่นอาจจะได้รับบาดเจ็บอีก</font></b><br><br>เสียงของลูปัสดังขึ้นข้างหลังของเธอ หญิงสาวหันไปมองก่อนยิ้มแห้ง มือมันขว้างออกไปเอง ช่วยไม่ได้นี่นา หากไม่กันเอาไว้คู่ต่อสู้ของเธอคงโดนน็อกเอาท์เลยน่ะสิ<br><br><b><font color="#ff8c00">คุณต้องไปบอกให้คนอื่นระมัดระวังหน่อยสิ</font></b><br><br><b><font color="#ff8c00">ในสนามรบไม่ได้มีใครมานั่งสนใจกันขนาดนั้นหรอกนะ แค่รับมือกับคู่ต่อสู้ก็เต็มกลืนแล้ว และหากว่ามีคนจะมาช่วยกำจัดคู่ต่อสู้ให้ก็ไม่มีบ่นเช่นกัน</font></b><br><br>เป็นคำพูดที่ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ หากแต่ล้วนเป็นความจริง หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแค่พยักหน้าแล้วตั้งท่าเตรียมพร้อมสำหรับการฝึกอีกครั้ง คู่ต่อสู้ของเธอเมื่อเห็นว่าเธอพร้อมแล้วก็พุ่งเข้ามา การเหวี่ยงดาบและการตั้งรับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เธอฝึกมาได้ 5 วันแล้ว และรับรู้ได้ว่าตัวเองทำอะไรได้ดีกว่ากัน แต่จุดอ่อนที่มีเธอต้องอุดมันให้ดี หากเผลอแล้วมีช่องโหว่คงตายทันที<br><br>การฝึกกินเวลายาวนานกว่าปกติ เพราะเธอตื่นสายละมาซ้อมสายทำให้ลูปัสไม่ยอมให้พักเสียที จนเธอไม่สามารถยืนได้อีก แทบไม่มีแรงในการจับดาบแล้ว ทั้งยังยกมือยอมแพ้สำหรับวันนี้ไม่อยากจะฝืนพาตัวเองเข้าต่อสู้ทั้งที่หมดแรงเด็ดขาด เธอไม่อยากโดนฟาดจนเจ็บตัวหรอกนะ<br><br><b><font color="#a0522d">วันอื่นก็อย่ามาสายล่ะ</font></b><br><br><br><br><br><div style="text-align: center;"><b><font color="#0000ff">รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนน<br></font></b><div><b><font color="#0000ff">มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน)</font></b></div><div><b><font color="#0000ff">+10 ความโปรดปรานลูปา</font></b></div></div></div></div></div><div class="cred"><a href="http://bettyleg.tumblr.com">bettyleg</a></div>
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Bai+Jamjuree:ital,wght@0,200;0,300;0,400;0,500;0,600;0,700;1,200;1,300;1,400;1,500;1,600;1,700&amp;display=swap" rel="stylesheet"><link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Lora:wght@500&amp;family=Playfair+Display:ital,wght@0,500;1,600&amp;display=swap" rel="stylesheet">
<style>
.hoja-b1{width:900px; outline:1px solid #ddd; margin:20px auto; display:flex; align-items:center; justify-content:center; padding:5px; background:#fff;}
.izq{border-left:120px solid #ddd; height:530px; width:80px;}
.izq img{width:130px; height:130px; margin:20px 0px 0px; margin-left:-80px; border:5px solid #fff; outline:1px solid #ddd;}
.content-b1{width:660px; height:520px; padding:5px;}
.texto{width: 650px; height:385px; margin-top:20px; padding:5px; overflow:auto; font-size:12px; font-family: 'Bai Jamjuree'; scrollbar-width: none; text-align:justify; line-height:18px;}
.tit{height:100px; display:flex; align-items:center; justify-content:center; text-align:center; line-height:20px;}
.content-b1 .title{font-family: 'Playfair Display', serif; font-weight:600; font-size:30px; color:#DDCCAA;}
.content-b1 .subtitle{font-size:10px; font-family: 'Lora', serif; text-transform:uppercase; letter-spacing:1px;}
.content-b1 .tit {border:1px solid #eee; border-top:0px; border-left:0px;}
.cred{margin:0px auto; margin-top:-5px; width:280px; text-align:center;background:#fff;border:1px solid #eee;}
.cred a{text-decoration:none; color:#888; text-transform:uppercase; font-size:8px; font-family:arial; letter-spacing:2px;}
</style>

Rael โพสต์ 2025-1-2 17:15:19

<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&amp;dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle">ฝึกฝนประจำวัน</div></div>
ช่วงสายของวัน
หลังจากการนอนหลับพักผ่อนจนเต็มอิ่มแล้ว ราเอลก็ตื่นมาพร้อมด้วยผมที่ยุ่งจนฟูตามปกติของเขา เขาตัดสินใจว่าจะฝึกฝนก่อนที่จะไปอาบน้ำ จะได้รู้สึกตื่นตัว เป็นการออกกำลังยามเช้าไปในตัวด้วยไงล่ะ เด็กหนุ่มตัวน้อยวัย 12 ปีก็ออกมาจากบ้านหมาป่า มาที่ลานฝึกนอกบ้านก็พบกับหมาป่าสีน้ำตาลตัวหนึ่งรออยู่<br><br>
<font color="Lime"> “โอ้! เจ้าเด็กใหม่ มา ๆ หยิบกราดิอุสไม้ตรงนั้นมาสิ เราจะเริ่มฝึกกันแล้ว“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “เอ๊ะ หมาป่าพูดได้เหรอครับนี่ เท่จังเลย“</font> <br><br>
ราเอลถึงกับตาเป็นประกายถึงเขาจะเจอหมาป่ามาเยอะแต่ก็ไม่เคยเจอหมาป่าที่พูดภาษาคนได้แบบนี้มาก่อนเลย เลยทำเขาตื่นเต่นเป็นอย่างมาก อย่างน้อยมันก็เปิดโลกของเขามากพอสมควรนั่นแหละนะ ก่อนจะไปหยิบดาบกราดิอุสไม้ที่มีให้ยืมใกล้ ๆ มาถือไว้ด้วยมือข้างขวาให้กระชับ <br><br>
<font color="Lime"> “ดูท่าเจ้าจะเคยฝึกใช้ดาบมาก่อนสินะเจ้าหนู ถึงจะดูเหมือนจะคูพักลักจำเอาก็เถอะ“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ผมจำเอาจากท่าทางของแม่น่ะครับ“</font> <br><br>
<b><font color="Lime"> “งั้นก็ดีแล้ว ข้าลูปัสจะฝึกให้เจ้าใช้ดาบกราดิอุสได้เยี่ยงนักรบโรมเอง เตรียมใจไว้เลย“</font></b> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ครับ“</font> <br><br>
<font color="Lime"> “ก่อนอื่นท่ายืนพร้อม วางเท้าข้างถนัดไปข้างหน้าเล็กน้อย เท้าหลังหมุนออกประมาณ 45 องศาเพื่อสร้างสมดุล จับดาบด้วยมือข้างถนัดโดยไม่เกร็งจนเกินไป งอเข่าเล็กน้อย ยืดหลังตรงซะ ปฎิบัติ!“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ครับ!“</font> <br><br>
ราเอลก็ทำตามคำของลูปัสอย่างแข็งขัน โดยวางเท้าขวาไว้ข้างหน้าเล็กน้อย หมุนเท้าซ้ายออก 45 องศา จับดาบด้วยมือขวาโดยไม่เกร็งจนเกินไป แล้วงอเข่าเล็กน้อย พลางยืดหลังตรงอย่างไม่มีผิดพลาดสักนิด <br><br>
<font color="Lime"> “ดูท่าเจ้าจะเป็นพวกเรียนรู้ไวสินะ แต่อย่างพึงได้ใจไปล่ะ ท่าโจมตีของกราดิอุสมีทั้งหมดสามแบบคือ แทงตรง ฟันเฉียง ฟันขวาง เริ่มจากแทงตรง“</font> <br><br>
ราเอลฟังที่ลูปัสพูดก็พอนึกออกว่าหมายถึงอะไร เขาจึงเริ่มจากแทงตรงก่อน โดยย่อตัวแล้วแทงดาบออกไป <br><br>
<font color="Lime"> “เบาไป เจ้าจะต้องยกดาบไว้ระดับอก โดนให้ปลายดาบชี้ไปทางเป้าหมาย ศอกงอเล็กน้อยเพื่อให้เคลื่อนไหวได้สะดวก สังเกตเป้าหมายให้ชัดเจน ใช้สายตาจับจ้องจุดที่จะโจมตี จงฝึกกับหุ่นฟางนี่ซะ“</font> <br><br>
สิ้นเสียงราเอลก็ทำการยกดาบไว้ระดับอกโดยให้ปลายดาบชี้ไปทางหุ่นฟางงอศอกเล็กน้อย นัยต์ตาสีอำพันของเขามองไปยังเป้าที่อยู่บนตัวหุ่นฟาง อย่างไม่ละสายตา <br><br>
<font color="Lime"> “ดี การแทงเป็นท่าโจมตีสำคัญของกราดิอุส ที่เน้นความแม่นยำ รวดเร็วและสมดุลของร่างกาย จงอย่าลืมซะล่ะ ต่อไปจะเริ่มโจมตีล่ะนะ กดน้ำหนักลงขาหลัง และถ่ายน้ำหนักมาข้างหน้าเมื่อแทง ก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อเพิ่มระยะ หมุนสะโพกเล็กน้อยเพื่อเสริมแรงส่งให้การแทงแรงขึ้น รักษาลำตัวตรงเพื่อคงความสมดุล เหยียดแขนออกไปอย่างมั่นคง โดยให้ปลายดาบพุ่งตรงไปที่เป้าหมายรักษาแนวของดาบให้อยู่ในแนวตรง ไม่เหวี่ยงออกด้านข้างดึงดาบกลับทันทีหลังการแทงเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งถัดไปหรือการป้องกัน“ </font> <br><br>
เด็กหนุ่มตัวน้อยทำตามคำสั่งของลูปัสทุกประการ ก่อนจะเหยียดแขนแทงเข้าไปที่เป้าของหุ่นฟางอย่างแม่นยำ <br><br>
<font color="Lime"> “ดีมาก แต่เจ้ายังทำดาบเหวี่ยงอยู่ ดังนั้นจงฝึกจนกว่าจะทำได้สมบูรณ์แบบซะ“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ได้ครับคุณลูปัส“</font> <br><br>
เขารับคำพลางเริ่มการฝึกแทงกับหุ่นฟางไปเรื่อย ๆ อย่างไม่ลดละ แถมในแววตาเขามีเพียงแต่ความมุ่งมั่นละคนกับความตื่นเต้นที่ได้ฝึกฝนอะไรใหม่ ๆ จากที่นี่จนลืมความเหนื่อยจากการฝึกไป แม้จะมีเหงื่อไหลตามร่างก็ตาม <br><br>
<font color="Lime"> “ดีมาก วันนี้พอแค่นี้ได้ เจ้าไปพักเถอะ แล้วอย่าลืมมาฝึกทบทวนให้ดีล่ะ อ้อ! เจ้าอย่าลืมไปเรียนภาษาละตินกับท่านลูปาด้วยล่ะ หากเจ้าไม่เรียนเจ้าจะไม่ได้เป็นวีรบุรุษนะเออ“</font> <br><br>
เอาแล้วไง เรียนภาษาละตินเหรอ ราเอลที่ไม่เคยไปเรียนที่โรงเรียนมาก่อนแถมไม่ชอบเรียนหนังสือเพราะเขาเป็นดิสเล็กเซียก็รู้สึกเหนื่อยใจ แต่ก็ต้องทำนี่นา งั้นไปเรียนสักหน่อยแล้วกัน แต่ขอไปอาบน้ำก่อนแล้วกันเหม็นเหงื่อแย่แล้วนี่ <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “คร้าบ“</font> <br><br>
<div align="center"> รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนน <br> มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน)
+10 ความโปรดปรานลูปา
</div>
<div class="rfooter"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></div></div></div></div></center>

Rael โพสต์ 2025-1-7 23:03:46

<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&amp;dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle">ทดสอบการต่อสู้กับหมาป่าสุดแกร่ง</div></div>
วันที่ 6 มกรา 68 ช่วงสาย <br>
ราเอลมาที่ลานฝึกนอกบ้านหมาป่าตามคำของแม่ลูปาด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับถือดาบกาดิอุสไม้ที่ใช้ในการฝึกฝนกับลูปัสมาด้วย เพราะว่าวันนี้เขาได้นัดกับแม่ลูปาในร่างหมาป่าที่มาพร้อมกับหมาป่าตัวหนึ่งที่รอเขาอยู่ก่อนแล้ว<br>
<font color="DeepSkyBlue"> “สวัสดีครับแม่ลูปา“</font> <br>
<font color="Yellow"> “ดูเจ้าจะพักผ่อนอย่างเต็มทีแล้วสินะราเอล ความแข็งแกร่งเจ้าก็ดูจะพร้อมแล้วด้วยสิ“</font> <br>
แม่ลูปามองราเอลราวกับเห็นถึงศักยภาพบางอย่างในกายเขาที่พร้อมที่จะตื่นขึ้นมา นางจึงพ่นลมหายใจออกมาก่อนที่ราเอลจะรู้สึกการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในร่างกายของตนพร้อมพลังใหม่ที่ตื่นขึ้นมา <br>
<font color="DeepSkyBlue"> “แม่ลูปาครับเมื่อกี้นี่คือ…“</font> <br>
<font color="Yellow"> “ข้ามองเห็นศักยภาพอย่างอย่างในกายเจ้าที่พร้อมจะตื่นขึ้นมาน่ะ ข้าจึงทำการปลดพลังสายเลือดให้กับเจ้า พลัง ‘โทสะแห่งสงคราม‘“</font> <br>
<font color="DeepSkyBlue"> “โทสะแห่งสงครามเหรอครับ เท่จังเลยใช้ได้เลยไหมครับ“</font> <br>
ราเอลตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นในพลังใหม่ที่พึ่งปลดที่อยู่ในกายตน ในอารมณ์แบบอยากรู้แล้วว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกันนะ พลังใหม่จะเจ๋งขนาดไหนนะ
<font color="Yellow"> “ไม่ได้ ข้าอยากให้เจ้าเข้าร่วมการทดสอบก่อน“</font> <br>
<font color="DeepSkyBlue"> “การทดสอบที่แม่ลูปาบอกตอนผมไปเรียนภาษาละตินน่ะเหรอครับ“</font> <br>
<font color="Yellow"> “ใช่แล้ว การทดสอบครั้งนี้คือข้าจะให้เจ้าฝึกต่อสู้กับหมาป่าที่แข็งแกร่งที่สุดในฝูงข้า“</font> <br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ว้าว! ฝึกสู้จริงเหรอครับ น่าสนุกจังเลย“</font> <br>
<font color="Yellow"> “ถึงเจ้าแพ้ก็ไม่เป็นไรนะ มันเป็นแค่การฝึกเท่านั้นเอง“</font> <br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ได้ครับแม่ลูปา - ฝากตัวด้วยครับ“</font> <br>
ราเอลพยักหน้ารับคำสั่งของแม่ลูปาก่อนจะหันมาพูดกับหมาป่าคู่ฝึกของเขาอย่างหนักแน่น ก่อนจะตั้งท่าเตรียมเข้าสู่การต่อสู้ <br>
<font color="Yellow"> “ถ้าเจ้าพร้อมแล้ว เตรียมตัว เริ่มได้!“</font> <br>
ทันทีที่สัญญาณเริ่มการโจมตีดังขึ้น ราเอลก็เริ่มถีบตัวเองย่นระยะห่างของตนแล้วจึงเข้าใช้ดาบกาดิอุสไม้ของตนเข้าหมายจะแทงหมาป่าแต่เขากลับโดนมันสวนมาด้วยการตะปปครั้งเดียวจนเขาไถลลู่ไปกับพื้นดีที่เขาเอาใบดาบมารับการโจมตีบางส่วนไว้ได้ เขาจึงรีบตั้งท่าและเริ่มเข้าโจมตีอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ แต่ทว่าด้วยความห่างชั้นกันจนมากเกินไปของเขากลับหมาป่าตัวนี้ทำให้แค่เพียงการโจมครั้งที่ 3 เขาก็หมดสภาพที่จะสู้ต่อซะแล้ว การต่อสู้ครั้งแรกนี้เขาแพ้อย่างราบคาบ <br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ผมแพ้แล้วครับ“</font> <br>
เขายอมรับความพ่ายแพ้ของตนอย่างว่าง่าย แต่ความเจ็บแค้นในใจก็ยังคงอยู่เขารู้สึกถึงความเจ็บใจเป็นครั้งแรกในชีวิต และตั้งเป้าหมายไว้เลยว่าเขาจะเอาชนะหมาป่าตัวนี้ก่อนจะออกไปจากบ้านหมาป่าแห่งนี้ให้ได้เลย <br>
<div align="right">ปลดพลัง โทสะแห่งสงคราม <br>
<font color="White"><a href="https://percyjackson.mooorp.com/dzs_npccomrade-fight?aid=771" target="_blank"><font style="background-color:White">ทดสอบการต่อสู้กับหมาป่าเวล 20</font></a> <br>
ปลดล็อกพลังเทพ: + 35 ความโปรดปรานลูปา<br>
</font>
ขอทดสอบสู้กับหมาป่าสุดแกร่ง Level 20 (แพ้ก็ได้)
(ได้ตลอดจนกว่าจะออกจากบ้านหมาป่า)(สามวันครั้ง)
หากแพ้แต่ความมุ่งมั่นเต็มร้อย: +10 ความโปรดปรานลูปา
หากชนะ: +35 ความโปรดปรานลูปา
</div>
<div class="rfooter"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></div></div></div></div></center>

Rael โพสต์ 2025-1-8 16:11:29

<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&amp;dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle">ฝึกกาดิอุสกับลูปัส</div></div>
วันนี้ราเอลตื่นมาพร้อมกับความคับแค้นใจที่ต่อสู้กับหมาป่าสุดแกร่งไปเมื่อวันก่อน เขาจึงมีไฟสู้ในการฝึกมากขึ้นเป็นร้อยเท่าเลย พอตื่นมาเขาเลยรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วพาตัวเองมาลานฝึกเพื่อฝึกฝนตัวเองต่อจะได้แข็งแกร่งขึ้นเร็ว ๆ ขึ้นอีก <br>
“ลูปัสครับผมพร้อมแล้วล่ะครับ“ <br>
“โอ้! ดูท่าจะเตรียมพร้อมมาดีเลยสินะราเอล“ <br>
“ครับ อ้อ ลูปัสครับผมจะได้ไปสู้กับหมาป่าอีกไหมครับ“ <br>
“อ้อ! การทดสอบของท่านลูปาสินะ เจ้าสามารถของท่านสู้กับหมาป่าตัวนั้นได้ทุก ๆ สามวันน่ะ เจ้าพึ่งขอสู้ไปเมื่อสองวันก่อนพรุ่งนี้เจ้าก็สู้อีกครั้งได้แล้วน่า แต่เพื่อที่เจ้าจะสู้ให้ได้เจ้าจะต้องฝึกให้หนักกว่านี้ขึ้นอีก มา!“ <br>
ราเอลพยักหน้ารับรู้สิ่งที่ลูปัสบอกก่อนจะเริ่มตั้งท่าเตรียมใช้ดาบกาดิอุสตามที่ลูปัสเคยสอนเขาไว้เพื่อเตรียมพร้อมรับคำสอนต่อไป <br>
“เอาล่ะวันนี้ข้าจะสอนการฟันขวางและฟันเฉียงนะมาเริ่มกันเลย“ <br>
“ครับ“ <br>
“ก่อนอื่นก็ฟันเฉียง ใช้แรงจากไหล่และสะโพกเพิ่มพลังโจมตีแล้วเจ้าก็ฟันเฉียงเป็นแนวทแยงนะ“ <br>
“แบบนี้เหรอครับ“ <br>
ราเอลเริ่มทำตามที่ลูปัสสอนโดยการตั้งท่าเตรียมฟันก่อนที่จะใช้แรงจากไหล่และสะโพกเพิ่มพลังโจมตีแล้วก็ฟันเฉียงจากทิศทางต่าง ๆ อย่างไม่มีการเกร็งเลยสีกนิดแต่ด้วยเขายังเด็กเลยใช้สองมือจับดาบแล้วฟันเฉียงอย่างไม่แกว่นเลย <br>
“ดีมากที่เจ้ารู้แรงตัวเองและใช้สองมือแบบนั่นกับร่างกายที่ยังโตไม่เต็มทีแบบนั้น“ <br>
“ผมอยากลองใช้มือเดียวดูอ่าครับ“ <br>
“ก็ได้แหละ เพราะในอนาคตเจ้ามีโอกาสต้องใช้ดายคู่กับโล่อยู่แล้ว แต่ว่าถ้าเจ้าไม่อยากใช้ดาบจะใช้อาวุธอย่างอื่นก็ได้นะ เช่นมีด มอนิ่งสตาร์ หรือแม้แต่หน้าไม้ เจ้าสามารถเลือกได้เมื่อไปอยู่ที่ค่ายจูปิเตอร์แล้วนะ ในตอนนี้เจ่าก็ฝึกกาดิอุสให้คล่องก่อนเข้าใจไหม คราวนี้ฟันขวางใช้กับศัตรูในระยะใกล้ ฟันคล้ายกับฟันเฉียงแต่ฟันแนวนอนแบบนี้เจ้าจะเข้าใจใช่ไหม“ <br>
“มีอาวุธอย่างอื่นด้วยสินะครับ เข้าใจแล้วครับงั้น“ <br>
เขาเริ่มตั้งท่าใหม่อีกครั้งก่อนจะฟันขวางให้ลูปัสดู แล้วหลังจากตรงนี้เขาก็เริ่มฝึกการโจมตีทั้งสามท่าไปพร้อมกันตามคำสั่งของลูปัสอย่างขยันขันแข็ง <br>
+20 EXP / +5 คะแนน<br>
มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน)
+10 ความโปรดปรานลูปา


<div class="rfooter"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></div></div></div></div></center>

Rael โพสต์ 2025-1-9 17:26:55

<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&amp;dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle">ฝึกดาบกาดิอุสกับลูปัส</div></div>
หลังจากการทดสอบภาษาละตินกับแม่ลูปาจบลง ราเอลก็รีบวิ่งมายังลานฝึกหน้าบ้านหมาป่าอย่างรวดเร็วเพื่อเข้าร่วมการฝึกดาบกาดิอุสกับลูปัสอีกครั้งถึงเขาจะไม่มีดาบกาดิอุสไม้ของตัวเองก็ไม่เคยหวั่นเกรง สักวันหนึ่งเขาต้องมีดาบของตัวเอง และเอาชนะหมาป่าฝูงลูปาตัวนั้นให้ได้<br>
“ดูเจ้ามีความสุขจังเลยนะราเอล“ <br>
“ครับลูปัส ก็ผมพึ่งผ่านการทดสอบภาษาละตินของแม่ลูปามานี่ครับ“ <br>
“เจ้าเลยจะมาฝึกกับข้าต่อในสภาพนี้เลยรึ อ่ะ ๆ ไปเอาดาบกาดิอุสไม้ตรงนั้นมา วันนี้ข้าจะฝึกเจ้าสู้ของจริงกับข้า อ้อ เจ้าเคยสู้จริงกับหมาป่าในฝูงมาก่อนแล้วสินะ ดังนั้นข้าจะสอนวิธีต้องท่าป้องกันด้วยดาบกาดิอุสแบบง่าย ๆ ให้เจ้าด้วย“ <br>
“ฝึกสู้จริงกับฝึกท่าป้องกันเหรอครับ เท่จังเลย“ <br>
ราเอลถึงกับตาเป็นประกายเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาจะได้ฝึกกับลูปัสในวันนี้คือการต่อสู้จริง แถมยังได้เรียนท่าป้องกันอีกแบบนี้เขาก็โจมตีแบบสวนกลับเท่ ๆ ได้แล้วล่ะสิดีจังเลย <br>
“ก่อนอื่น วางเท้าข้างถนัดไปข้างหน้า น้ำหนักถ่ายไปขาหลังเล็กน้อย งอเข่าเล็กน้อยเพื่อเตรียมเคลื่อนที่ จับดาบแน่นพอเหมาะ ให้ปลายดาบชี้เฉียงขึ้นประมาณ 45 องศา ปฎิบัติ“ <br>
“ครับ!“ <br>
ราเอลจัดการจัดท่าตัวเอง วางเท้าข้างขวาไว้ข้างหน้า ถ่ายน้ำหนักไปขาซ้ายเล็กน้อย งอเข่าเล็กน้อยเพื่อเตรียมเคลื่อนที่ จับดาบแน่นพอเหมาะพอประมาท ตามที่ลูปัสสอน ซึ่งลูปัสก็คอยมาเดินรอบตัวเขาที่ทำท่านั้นค้างไว้อยู่พอตรงไหนที่ไม่ถูกต้องก็ใช้หัวตีไปที่ตรงนั้น จนเขาสะดุ้งหน่อยหนึ่งก่อนจะจัดท่าใหม่ให้ถูกต้องการฝึกถึงจะได้ไปข้างหน้าต่อ <br>
“การฝึกป้องกันด้วยดาบเจ้าจะต้องอ่านการเคลื่อนไหวอีกฝ่ายให้ออก เจ้าลองโจมตีใส่ข้าสิ“ <br>
“เอาจริงดิครับลูปัส“ <br>
“ทำเถอะน่า“ <br>
“ก็ได้ครับ“ <br>
ราเอลเริ่มใช้การแทง การฟันเฉียง ฟันขวางตามที่ลูปัสสอนครั้งก่อน ๆ ในการโจมตีใส่ลูปัส แต่ก็โดนลูปัสใช้อุ้มเท้าปัดการโจมตีของเขาไปได้หมดเลย <br>
“แฮ่ก ๆ โจมตีไม่โดนเลยครับ“ <br>
“ก็เพราะวิถีดาบของเจ้ามันซื่อเกินไป ไม่มีการพลิกแพลงเลยอ่านง่ายแบบนี้ไงล่ะ เจ้ายังต้องฝึกอีกเยอะเลยไอ้หนู“ <br>
ลูปัสเลียขนขาตัวเองก่อนจะให้ราเอลฝึกโจมตีแบบพลิกแพลงไปเรื่อย ๆ เพื่อเพิ่มกลยุทธ์ในการเอาชนะให้ได้และค่อย ๆ ปรับให้อ่านการเคลื่อนไหวให้ออกต่อไป <br>
+20 EXP / +5 คะแนน
มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง +10 ความโปรดปรานของลูปา

<div class="rfooter"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></div></div></div></div></center>

Rael โพสต์ 2025-1-13 01:26:01

<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&amp;dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle">ปะทะหมาป่าสุดแกร่ง ภาค 2</div></div>
วันนี้เป็นวันที่ราเอลตื่นเต้นมากถึงมากที่สุดทันทีที่ได้รับการแจ้งจากลูปัสว่าแม่ลูปาจะให้เขาสู้กับหมาป่าสุดแกร่งอีกครั้งแล้วทำเอาเด็กหนุ่มตัวน้อยดีใจจนเนื้อเต้นเลยที่จะได้ต่อสู้จริงกับหมาป่าที่เขามีความแค้นด้วยได้สักที ส่วนจะชนะหรือสู้ได้ไหมเขาไม่รู้เหมือนกันเลยว่าจะสู้ได้ไหม แต่เขาแข็งแกร่งกว่าวันก่อนแล้วยังไงสู้ได้แน่นอน หรือต้องใช้คำว่าได้สู้กันแน่นะ แต่ก็นั่นแหละเขาจะสู้ สู้ไม่ได้ก็ไปฝึกต่อ แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็จะสู้ให้ได้เลย ฝึกมาตั้งขนาดนั่นนี่นา เขาไม่มีทางทีาจะพ่ายแพ้แบบทำอะไรไม่ได้เลยแบบคราวที่แล้วเด็ดขาด ครั้งนี้นี่แหละเขาต้องจัดการให้ได้ เป้าหมายอย่างต่ำที่สุดคือโจมตีให้เกิดบาดแผลให้ได้แม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม<br><br>
<font color="Yellow"> “พร้อมแล้วสินะราเอล“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ครับแม่ลูปา“</font> <br><br>
<font color="Lime"> “เจ้าต้องใจเย็น ๆ และจำสิ่งที่ข้าสอนเจ้าไว้ให้ขึ้นใจนะเจ้าหนู“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ที่บอกว่าการโจมตีของผมมันซื่อเกินไป ให้รู้จักมีการหลอกล่อและโจมตีอย่างมีชั้นเชิงสินะครับ ถึงจะไม่เข้าใจเท่าไรแต่ผมจะพยายามครับ“</font> <br><br>
ราเอลเอ่ยทบทวนคำสอนของลูปัสออกมาอย่างตั้งใจ แต่ด้วยความซื่อของเขานั่นแหละเลยทำให้ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไร แต่ก็ต้องทำอย่างเดียวเท่านั้นแหละนะ แล้วในตอนนั้นเองที่มีหมาป่าตัวหนึ่งเดินออกมาประจันหน้ากับเขาเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาแล้วล่ะ <br><br>
<font color="Yellow"> “นี่คือคู่ต่อสู้ของเจ้าในวันนี้ พยายามสู้ให้ได้มากที่สุดเข้าใจแล้วใช่ไหม“</font> <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ครับ“</font> <br><br>
ราเอลตอบกลับแม่ลูปาอย่างแข็งขันก่อนจะเริ่มการต่อสู้กับหมาป่าตัวนั้นอย่างดุดัน เขาพยายามใช้เล่ห์เหลี่ยมที่ไม่ค่อยเหลี่ยมเพราะมันกลมแบบซื่อ ๆ ในแบบของเขา จนเขาโดนหมาป่าสุดแกร่งตัวนี้เหลี่ยมใส่แทนแบบจุก ๆ แต่เขาก็ไม่ได้โดนเหลี่ยมฝ่ายเดียว ราเอลก็พยายามใช้ดาบปัดป้องการโจมตีของหมาป่าแล้วรวบรวมพลังของตนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วโจมตีใส่หมาป่าสุดแกร่งสุดแรงจนมันพอมีบาดแผลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากพอที่จะเอาชนะมันได้ แต่มันก็ทำให้เห็นพัฒนาการของเขาที่มากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว เท่ากับว่าการฝึกกับลูปัสที่ผ่าน ๆ นั่นมันไม่สูญเปล่าเลยสักนิด ถึงแม้ผลสุดท้ายก็กลายเป็นว่าเขาแพ้หมดรูปจนกลิ้งไปนอนกับพื้นก็เถอะ <br><br>
<font color="DeepSkyBlue"> “ผมแพ้แล้วครับ“</font> <br><br>
<div align="right"> ขอทดสอบสู้กับหมาป่าสุดแกร่ง Level 20 (แพ้ก็ได้) <br>
(ได้ตลอดจนกว่าจะออกจากบ้านหมาป่า)(สามวันครั้ง) <br>
หากแพ้แต่ความมุ่งมั่นเต็มร้อย: +10 ความโปรดปรานลูปา <br>
หากชนะ: +35 ความโปรดปรานลูปา <br>

</div>
<div class="rfooter"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></div></div></div></div></center>

Rael โพสต์ 2025-1-14 15:38:27

<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&amp;dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle">ฝึกดาบกาดิอุสกับลูปัส</div></div>
หลังจากการพักรักษาตัวเองมาเป็นเวลา 1 วันเต็มมาจากการที่เขาซ้อมการต่อสู้จริงกับหมาป่าสุดแกร่งที่เขาได้สู้มาเป็นครั้งที่สองแล้วอต่ก็ยังสู้ไม่ได้อยู่ดี ก็เขายังคงอ่อนแอเกินไปนี่นา แถมเล่ห์เหลี่ยมก็ยังไม่มีมากมายนัก ทำให้โดนกับดักของหมาป่าตัวนั้นเข้าให้ง่าย ๆ และพ่ายแพ้ไปอย่างน่าเจ็บใจ ดังนั้นเป้าหมายของเขาก็ยังไม่เคยเปลี่ยนแถมยังชัดเจนยิ่งขึ้นทุกทีเลย นั่นก็คือเอาชนะเจ้าหมาป่าสุดแกร่งนั่นให้ได้ก่อนออกไปจากบ้านหมาป่าแห่งนี้ เขาตั้งมั่นก่อนจะมาหาลูปัสพร้อมด้วยกาดิอุสไม้สำหรับฝึกซ้อมในมือ<br><br>
“ดูท่าร่างกายจะพร้อมแล้วสินะ จากการฝึกซ้อมเมื่อวานเจ้าคงได้เห็นจุดอ่อนของตัวเองแล้ว อย่างที่ข้าบอกจุดอ่อนของเจ้าคือซื่อตรงเกินไปจนไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ซึ่งก็นั่นแหละ ก็สมกับเป็นบุตรแห่งมาร์สล่ะนะ แต่ข้าขอเตือนไว้ก่อน เจ้ายังไม่ผ่านการฝึกฝนมากเพียงพอห้ามริอาจใช้โทสะแห่งสงครามเด็ดขาด พลังนั้นมันเปรียบเหมือนดาบสองคม หากไม่ควบคุมให้ดีมันจะทำให้เจ้าเป็นภัยแก่คนรอบข้างได้“ <br><br>
“งั้นเมื่อไรผมจะใช้มันได้ล่ะครับลูปัส“ <br><br>
“เมื่อข้าหรือท่านลูปาเห็นสมควรนั่นแหละ มา ๆ ได้เวลาแล้ววันนี้ข้าจะให้เจ้าฝึกปัดป้องการโจมตีของข้าระวังไว้ให้ดีล่ะ“ <br><br>
“ครับ! เออ…ลูปัสครับผมสงสัยมานานแล้วน่ะ ไหนลูปัสบอกที่นี่มีแต่เด็กผู้หญิงทั้งนั้นเลย แต่ตั้งแต่ที่ผมมาที่นี่ผมไม่เคยเจอคนอื่นเลยนะครับ“ <br><br>
“ข้าก็ไม่รู้ สงสัยพวกนางคงหนาวจนไม่ยอมตื่นกันล่ะมั้ง ช่างมัน ๆ ดีซะอีกเจ้าก็ใช้เวลานี้ฝึกซ้อมให้เก่ง ๆ แล้วนำหน้าพวกนางซะล่ะ“ <br><br>
“ได้เลยครับลูปัส“ <br><br>
เขายิ้มแย้มในคำพูดของลูปัสก่อนจะเริ่มตั้งท่าเตรียมรับการป้องกันจากการโจมตีของลูปัสทันที พอลูปัสให้สัญญาณเขาก็เริ่มเปลี่ยนท่าเป็นตั้งโจมตีและก้าวไปข้างหน้าราวกับจะแทงอีกฝ่าย แต่โดนมองออกแล้วจะโดนตะปปใส่ ดีที่เขารู้ตัวทันจึงปล่อยมือจากดาบให้มันหมุนคมขึ้นแล้วฟาดมันขึ้นปัดอุ้มเท้าของลูปัสให้ออกไป และทำให้อีกฝ่ายเสียการทรงตัว จากนั้นเขาจึงถีบเท้าเข้าย่นระยะทางเข้าฟันอีกฝ่ายจากข้างบนแต่ก็โดนใช้ซอกเล็บขัดไว้ ด้วยแรงเด็กของเขาจริงอยู่ว่าเขาเสียเปรียบแต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ใช้สองมือฟันดาบอีกครั้ง การลุกรับเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนเวลาล่วงเลยไปนานจนพระอาทิตย์เปลี่ยนทิศทางไปคนละทิศทางแล้วการฝึกก็จบลง <br><br>
+20 EXP / +5 คะแนน <br>

มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน) <br>
+10 ความโปรดปรานลูปา <br>


<div class="rfooter"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></div></div></div></div></center>

Rael โพสต์ 2025-1-15 17:37:04

<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&amp;dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle">ฝึกดาบกาดิอุสกับลูปัส</div></div>
วันนี้ราเอลก็ยังคงมาฝึกดาบกาดิอุสกับลูปัสอีกครั้งเหมือนเช่นทุกที แต่วันนี้มันแปลก ๆ นิดหน่อยเพราะมีอีธานมายืนข้างเขาด้วยทำเอาเขางงเลย เพราะปกติเขาฝึกกับลูปัสเพียงลำพังแค่สองคน เอ๊ะ! หรือเรียกว่า 1 คนกับอีก 1 ตัวดู<br><br>
“ลูปัสครับ วันนี้มีอะไรพิเศษเหรอครับ“ <br><br>
“วันนี้ข้าจะให้เจ้าฝึกสู้กับอีธานดูเหมือนกับที่เจ้าฝึกสู้กับหมาป่าสุดแกร่งของฝูงนั่นแหละ แต่ครั้งนี้ข้าจะให้สู้จริงกับอีธานดู เพื่อเตรียมรับมือกับหมาป่าสุดแกร่งที่เป็นบททดสอบที่ท่านลูปาให้เจ้าได่ไงล่ะ“ <br><br>
ราเอลหันมองตาอีธานเชิงมีคำถามในใจว่าข้ามาทำอะไรที่นี่ แต่ว่าเท่าที่เขารู้มาหมาป่าตัวอื่นนอกจากพวกครูฝึกและแม่ลูปาเขาจะพูดภาษามนุษย์ไม่ได้นี่นา <br><br>
“ผมเข้าใจนายนะอีธานงั้นเดี๋ยวฝึกเสร็จแล้ว ผมอาบน้ำแปรงขนให้ เคป่ะ“ <br><br>
เขาย่อตัวลงลูบขนอีธานเบา ๆ เชิงปลอบใจที่ต้องมาฝึกต่อสู้กับเขา เลยคิดว่าควรทำข้อแลกเปลี่ยนกันเสียสักหน่อย คงไม่ได้เรียกว่าใช้เล่ห์เหลี่ยมหรอกใช่ไหมเขาก็ไม่รู้เหมือนกันแค่ทำแบบเดียวกับที่เขาทำเวลาดูแลหมาป่าที่บ้านแค่นั้นเองอ่ะ แต่ดูท่าข้อเสนอจะถูกใจอีธานนะมันเลยกระดิกหางใหญ่เลย เอาเถอะ ๆ งั้นก็เริ่มการประลองได้เลยแล้วกันนะ <br><br>
ราเอลจับดาบกาดิอุสในมือก่อนที่จะเดินไปเว้นระยะห่างกับอีธาน แล้ว.., <br><br>
“ถ้าพวกเจ้าพร้อมแล้ว เริ่มประลองได้!“ <br><br>
ราเอลเตรียมจะถีบเท้าย่นระยะห่างแต่ก็โดนอีธานที่ร่างกายยืดหยุ่นและรวดเร็วยิ่งกว่าสปริงตัวเข้าตะปปเจ้าเข้าต้องกลิ้งตัวหลบไปกับพื้น <br><br>
“เจ้าเด็กบ้าใครเขาให้หลบกัน ใช้ดาบสิแบบตอนฝึกกับข้าน่ะ“ <br><br>
“เอาจริงดิครับ“ <br><br>
ราเอลตอบลูปัสอย่างรวดเร็วและหันมาใช้ดาบป้องกันการโจมตีของอีธานไว้ก่อนเสียงกระทบกันระหว่างดาบกาดิอุสไม้กับกรงเล็บหมาป่าจะดังเป็นจังหวะไปเรื่อย ๆ เป็นสัญญาณการฝึกฝนอันหนักหน่วงของราเอลที่เขาตั้งใจฝึกอย่างหนักเพียงที่จะรับมือกับหมาป่าสุดแกร่งให้จงได้ จนท้ายที่สุดเขากับอีธานก็ฝึกกันจนหมดแรงข้าวต้มนอนแผ่ไปกับพื้นเลย <br><br>
+20 EXP / +5 คะแนน <br>
มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน) <br>
+10 ความโปรดปรานลูปา <br>


<div class="rfooter"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></div></div></div></div></center>

Rael โพสต์ 2025-2-9 16:27:22

<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&amp;dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle">ฝึกใช้ดาบกับลูปัส</div></div>
หลังจากการพักป่วยจากอาการบาดเจ็บที่เขาต่อสู้กับโทรลล์ในป่าเรดวู้ดไปเมื่อหลายวันก่อน ราเอลก็ได้กลับมาพร้อมร่างกายที่ฟิตเปรี้ยงพร้อมรับการฝึกต่อสักที <br><br>
“พักฟื้นเต็มที่แล้วหรือราเอล“ <br><br>
“ครับลูปัส วันนี้ก็เต็มที่ได้เลยครับ“ <br><br>
ราเอลดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกสลดอะไร เอาจริง ๆ เลยเถอะเขามีแต่มีไฟในการต่อสู้อยู่เสมอถึงจะพักฟื้นไปนานแบบนานมากก็เถอะ แต่ร่างกายเขาก็ไม่เคยลืมการตั้งท่าการใช้ดาบกาดิอุสเตรียมโจมตีหรอกนะ อย่างที่ครอบครัวเขาเคยบอกไว้ เขาไม่ค่อยเก่งการใช้สมอง แต่การจดจำด้วยร่างกายล่ะก็เขาไม่เคยแพ้ใครหรอกนะ และในตอนนี้เขาก็อยู่กับอีธาน หมาป่าเพื่อนร่วมฝึกฝนร่วมกับเขาด้วยอีกแรงหนึ่ง <br><br>
“ดูท่าวันนี้จะมีคนใหม่เข้ามานะ เดี๋ยวอีกไม่นานเจ้าก็คงได้เจอแน่“ <br><br>
“คนใหม่เหรอครับ คราวนี้เป็นคนแบบไหนเหรอครับ“ <br><br>
“ผู้หญิงน่ะ ดีใจด้วยนะ เจ้ายังเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้านหมาป่าเหมือนเดิม“ <br><br>
“ครับ ผมซักจะอยากเจอเธอคนนั้นเร็ว ๆ แล้วสิ“<br><br>
“บ้านหมาป่าไม่ได้ใหญ่มากมาย อีกไม่นานเจ้าก็คงจะได้เจอมั้ง ตอนนี้ก็จงฝึกการต่อสู้กับอีธานก่อนเถอะ“<br><br>
“ครับ อ้อ! เรื่องที่เกิดขึ้นที่ป่าเรดวู้ด….ผมจะฝึกให้มากกว่านี้แล้วจะไปสู้กับเจ้าตัวยักษ์นั่นอีกทีนะคะ“<br><br>
“ไม่โกรธข้าหรือ“<br><br>
“แล้วลูปัสผิดไรเหรอครับ“<br><br>
ด้วยความใสซื่อเกินไปของราเอลเลนทำให้เขาไม่รู้ว่าเบื้องหลังเหตุการณ์ตอนนั้นเป็นฝีมือของลูปัสแถมยังดีใจอีกที่ลูปัสช่วยเขาไว้มันเลยเป็นแบบนี้ไป<br><br>
“ให้ตายสิเจ้านี่ มาเริ่มฝึกได้แล้ว เริ่มได้!“<br><br>
ว่าแล้วราเอลก็เริ่มใช้ดาบกาดิอุสของตนเข้าต่อสู้กับอีธานแบบไม่ใช้พลังสายเลือดของตัวเองเลยไปเรื่อย ๆ อย่างหนักหน่วงจากการที่เขาออมแรงไม่ค่อยเป็นนี่แหละเลยลงแรงไปเยอะจนจบทีหอบแฮ่กนอนแผ่กับพื้นเหมือนเดิม<br><br>
+20 EXP / +5 คะแนน <br>
มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน) <br>
+10 ความโปรดปรานลูปา <br>


<div class="rfooter"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></div></div></div></div></center>

Carlotta โพสต์ 2025-2-9 21:08:58

<link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/0atkysns4509rgfbil5gq/52-hlvn.css?rlkey=2bvzrllch1hvu8uuhdrx0unmb&amp;st=j4yowucf&amp;dl=0" rel="stylesheet"><main id="IPY-bg-00" style="width:800px;--IPY-clr1:DarkRed;--IPY-clr2:#aaa;--IPY-bl-w:Tomato;"><div class="IPY-ctn-01"><header><icns>
    <ac><i class="fa-solid fa-wheat"></i></ac>
    <bc><i class="game-icon game-icon-bleeding-heart"></i></bc>
    <cc><i class="fa-solid fa-wheat"></i></cc>
    </icns><th2><qu>born with no shackles</qu><tt>CARLOTTA</tt></th2></header><section style=""><div style="font-size: 13px; text-align: center;"><b style="font-family: Sarabun;"><i>ความตั้งใจไม่อาจพังลงด้วยเศษซากกลาดิอุสไม้สองเล่ม</i></b></div><font face="Sarabun" style=""><br><br>

<d style=""><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

ถัดจากออกกำลังกายด้วยการวิ่งข้ามหุบเขาในตอนเช้า...ที่คาร์ล็อตต้ามองว่ามันคือการฆ่าตัวตายด้วยแรงขามากกว่า หลังพักจนพอใจ สาวนางหอบสังขารกายมาสู่ลานฝึก อาณาเขตบ้านหมาป่ากว้างขวางพอสมควร เธอคิดว่าหลังจบการฝึกฝนทั้งหมดคงต้องหาเวลาไปเดินเล่นสำรวจรอบ ๆ ดูสักครั้ง <br><br>

ช่างเรื่องสถานที่ไปก่อน ทันทีที่เหยียบข้ามเขตลานฝึกนอกบ้าน หมาป่าจำนวนหนึ่งเหลียวมองเธอ จากดวงตาของสัตว์ป่าและร่างใหญ๋โตเกินขนาดหมาป่าทั่วไป บอกตามตรงว่าเกร็งไม่น้อย แต่ต้องขอบคุณเวล็อกซ์ที่ทำให้เธอคุ้นชินกับขนาดตัวของพวกเขา แม้จะแทบไม่ได้เหลียวมองเจ้าตัวตนที่วิ่งกวดขันเธอก็ตาม กระนั้นปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาเป็นหมาป่าที่เธอใกล้ชิดด้วยมากที่สุดสำหรับตอนนี้ </span><br><br><br><span style="font-size: 13px;">

"มาแล้วรึ" </span><br><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

มีหนึ่งในนั้นที่ให้ความรู้สึกแข็งแกร่งกว่าใครและดุร้าย เหมือนกับตอนที่เจอเวล็อกซ์แต่นั่นต่างออกไปนิดหน่อย- หากเปรียบเวล็อกซ์เหมือนเจ้าวายุ ทั้งรวดเร็วและปราดเปรียว ราวกับมีสายพระพายปะทะร่างกาย หมาป่าตัวนี้ก็ให้ความรู้สึกอันตรายในแบบของนักรบ </span><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;"><br>

คาร์ล็อตต้าแช่สายตาไว้ที่สิงคาลเขื่อง เขาก้าวออกนวยนาดหาเธอ ดูจะไม่ได้รีบร้อนเท่าไหร่แต่ก็คงเฝ้ารออยู่นานแล้ว </span><br><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;"><b>

"สวัสดีค่ะ ฉันคาร์ล็อตต้า" </b></span><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

เขาพยักหน้าพร้อมเสียงหายใจดังระงมของสัตว์ร้าย</span> <span style="font-size: 13px;">"ธิดาแห่งเบลโลน่า ท่านลูปาเล่าเรื่องราวของเจ้าให้ข้าฟังแล้ว, ข้าคือลูปัส ผู้ที่จะมาฝึกวิชาดาบให้เจ้า" </span><br><br><br><span style="font-size: 13px;">

เ</span><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">ธอไม่คิดว่าการรู้เรื่องธิดาของใครที่ไหนอย่างไรมันจำเป็นสักเท่าไหร่ แต่ก็ปิดปากเงียบ งดแสดงออกถึงความเห็นที่จะไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ในตอนนี้ ลูปัสผินใบหน้าไปทางชั้นวางอาวุธ มันแบ่งเป็นดาบไม้และดาบจริง นอกจากนี้ยังมีทั้งโล่ เกราะ และอาวุธชนิดอื่นนอกเหนือจากดาบ เท่าที่ดูก็พบว่าเป็นของจำเป็นของชาวนักรบโรมัน <br><br>

ลูปัสส่งสายตาให้เธอไปเลือกหยิบมาสักเล่ม </span><br><br><br><span style="font-size: 13px;">

"ทั้งหมดนี้คือสิ่งจำเป็นสำหรับการทำศึก แต่นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นครั้งแรกของเจ้า ไปหยิบกลาดิอุสไม้ตรงนั้นมาเสีย" </span><br><br><span style="font-size: 13px;">
"ความจริงเจ้าต้องฝึกมันร่วมกับโล่ ตามแบบกองกำลังโรมันน่ะนะ แต่มันยังไม่ถึงเวลา เรื่องความสำคัญทั้งหลายในสนามรบและการฝึกฝนเพิ่มเติมอีกเดี๋ยวเจ้าคงได้เรียนรู้จากเฟอร์รัสเอง เขารับผิดชอบเรื่องการฝึกระเบียบวินัยทหารโรมัน และข้ามีหน้าที่ในการฝึกฝนทักษะดาบและการต่อสู้ให้กับเจ้า" </span><br><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

ระหว่างการอธิบาย คาร์ล็อตต้าก็ไปหยิบดาบไม้มาเรียบร้อย เธอค่อนข้างแปลกใจนิดหน่อยที่มันหนักกว่าดาบไม้ทั่วไป หมายถึง ปรกติดาบไม้ที่ใช้ในการฝึกมันไม่หนักเสมือนของจริงขนาดนี้ </span><br><br><span style="font-size: 13px;">

"กลาดิอุสไม้ถูกสร้างขึ้นให้ใกล้เคียงกับน้ำหนักดาบจริงมากที่สุด เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการฝึกฝน รวมไปถึงโล่ไม้ตรงนั้นด้วย มันมีขนาดและน้ำหนักเท่าของจริง หากเจ้าได้ลองใช้อาวุธจริงขึ้นมาคงไม่เห็นความต่างมากนัก" </span><br><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

ดวงเนตรกลมของหมาป่าจับจ้องวิถีดาบที่นงคราญทดลองกวัดแกว่งไป ไม่นานปุจฉาก็เกิดขึ้น </span><br><br><span style="font-size: 13px;">

"เจ้าเคยเรียนวิชาดาบมาก่อนหรือเปล่า" </span><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;"><b>
"ไม่ค่ะ"</b></span><span style="font-size: 13px;">&nbsp;</span><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">ไร้ความลังเลที่จะตอบ</span> <b style="font-size: 13px;"><span style="font-style: normal;">"ฉันเคยเห็นมาก่อนก็จริง แต่ยังไม่มีโอกาสได้ลองเรียนเลย แล้วอีกอย่างคือมันไม่ใช่ดาบโรมันแต่เป็นวิชาดาบจากญี่ปุ่นด้วย" </span><br></b><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

ได้ข้อมูลเพียงพอ ลุปัสใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง&nbsp;</span><span style="font-size: 13px;">"งั้นรึ แล้วเจ้ารู้หรือเปล่าว่าวิชาดาบระหว่างญี่ปุ่นกับยุโรปต่างกันยังไง?" </span><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

อันนี้คงคล้าย ๆ การทำแบบทดสอบก่อนเริ่มเรียน หรือไม่ก็การตอบแบบสอบถามไหมนะ? คาร์ล็อตต้ากลอกตานึก เธอไม่ได้มีความรู้ในวิชาดาบอย่างลึกซึ้ง แต่จากที่เคยประสบผ่านตามา และจากที่อาจารย์เคยใช้ก็- </span><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;"><b>

"วิชาดาบที่เคยเห็นของญี่ปุ่นจะเน้นการเข้าปะทะด้านหน้าตรง ๆ น่ะค่ะ"</b> หล่อนทำท่าทางประกอบ </span><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;"><b>
"แต่ฉันรู้สึกว่าทางฝั่งยุโรป หรือไม่ก็ดาบของโรมันจะเน้นไปที่การพลิกแพลง หมายถึง..มันดูเป็นการยืมพลังจากคู่ต่อสู้ รอจังหวะพลิกหาโอกาส หรือไม่ก็การฟันซ้ายขวาสลับแบบที่ไม่ค่อยเห็นจากวิชาดาบญี่ปุ่นเท่าไหร่" </b></span><br><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

ร่างที่ปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลดูไม่ยินดียินร้ายหลังได้ฟังคำตอบ หรือให้พูดกันตามความเป็นจริง เธอไม่อาจอ่านอารมณ์ของเหล่าหมาป่าได้จากสีหน้าอยู่แล้ว หลังเห็นเขาผงกเศียร คาร์ล็อตต้าคิดว่าบางทีเธออาจจะให้คำตอบที่ถูกต้องก็ได้ </span><br><br><span style="font-size: 13px;">
"ไม่มีผิดและถูกสำหรับเรื่องนี้ ข้าแค่อยากรู้ว่าเจ้ามองความแตกต่างระหว่างสองฝั่งยังไงมากกว่า ซึ่งก็ค่อนข้างน่าพอใจทีเดียว" </span><br><br><span style="font-size: 13px;">

อ้อ ไม่ถูกต้องแต่ถูกใจนี่เอง-.. </span><br><br><br><span style="font-size: 13px;">

"แต่ทฤษฎีน่ะ เทียบเท่ากับตอนปฏิบัติจริงไม่ได้, เอาล่ะ มาเริ่มกันได้แล้ว ขอบอกไว้ก่อนว่าการฝึกของข้าหฤโหดกว่าการวิ่งข้ามหุบเขาของเวล็อกซ์เสียอีกนะ เจ้าเตรียมใจพร้อมหรือยัง?" </span><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

หล่อนหัวเราะ คงไม่ต้องบอกว่าหลังพักจากออกกำลังกาย ความเตรียมใจที่มีก็มากขึ้นทบทวี, หยัดกายขึ้น หลังเหยียดตรง ปลายคางมนเชิดเหนือระดับปรกติ โฉมนางไหวไหล่ หน้าตามั่นใจสุดฤทธิ์ </span><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

"กลัวที่ไหนล่ะคะ?"</span></d></font></section><section style=""><font face="Sarabun" style=""><d style=""><div style="font-size: 13px; text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">เรื่องความอดทนและการไม่ยอมแพ้นี่ เธอไม่เป็นสองรองใครหรอกนะ</span></div><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">โดยเฉพาะกับความทะเยอทะยานในกายน่ะ</span></div></span><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><br></div>

<br><span style="font-style: normal;"><span style="font-size: 13px;">

เสียงไม้กระทบหุ่นฝึกดังขึ้นต่อเนื่องและมีโทนแปร่งไปบ้าง จากการฟาดลงบนเนื้อที่แตกต่างกัน บ้างถูกหุ่นไม้โดยตรง บ้างโดนเชือกหนาเตอะที่พันเกี่ยวไว้ คาร์ล็อตต้าคิดว่าตนเองตัดสินใจถูกที่มาฝึกดาบต่อแม้จะเหนื่อยแทบขาดใจกับการวิ่งเมื่อเช้าตรู่ </span><br><br><span style="font-size: 13px;"> หากพักและทิ้งช่วงนาน อาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อสะสมจะย้อนเล่นงานเธอจนไม่มีแรงทำอะไรแน่ ดังนั้นในช่วงเวลาที่ยังกระปรี้ประเปร่า เลือดลมสูบฉีดและกำลังวังชายังดีอยู่อย่างนี้ก็ควรกอบโกยให้ถึงที่สุด </span><br></span><br><br><span style="font-size: 13px;">

"พละกำลังเจ้าสวนทางกับร่างที่ดูจะปลิวไปตามลมได้เลยนะ" </span><br><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

ลูปัสคงไม่รู้ว่าเธอมีกล้ามขาแน่นเปรี๊ยะด้วยซ้ำ! จากการออกกำลังกายและวิ่ง หรือต่อให้ไม่เคยมาเหยียบที่นี่ คาร์ดิโอและเวทเทรนนิ่งก็กำลังปลุกปั้นเธอให้มีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นอยู่ดี แต่น่าหวาดเสียวว่าจบการฝึกจากบ้านหมาป่าไปเธอจะกลายเป็นสาวกล้ามบึกบึนตัวร้าย แค่คิดก็รู้สึกรับไม่ได้ขึ้นมา เหลือไว้ให้ฉันแค่กล้ามหน้าท้องก็พอ นอกนั้นอย่าเยอะไปกว่านี้เลย...! </span><br><br><br><span style="font-size: 13px;">

"ความรุนแรงในทุกการเหวี่ยงดาบน่าพึงพอใจมาก ...แต่ยังขาดท่วงท่าที่ถูกต้องและประสบการณ์&nbsp;</span><span style="font-size: 13px;">สำหรับพื้นฐานวันนี้มีเท่าที่ข้าสอนให้ อยู่ที่ว่าเจ้าจะเอาไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดอย่างไร" </span><br><br><span style="font-style: normal;"><span style="font-size: 13px;"> คาร์ล็อตต้าเดาว่าจริง ๆ การฝึกคงไม่ได้มีเท่านี้ ก็นะ, คงไม่ได้คิดจะอัดความรู้ทุกอย่างใส่หัวกันในวันเดียวอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงได้อาเจียนออกมาก่อน </span><br><br><span style="font-size: 13px;">

แต่พอได้ยินแบบนั้นก็สงสัยขึ้นมา คำกล่าวตอนแรกที่เขาพูดถึงกับตอนนี้ดูต่างกันลิบลับ มันไม่ได้ดูหฤโหดเท่าที่ควรจนเกิดข้อแคลงใจ </span></span><br><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;"><b>

"หมายความว่าวันนี้จะพอแค่นี้หรือคะ?" </b></span><br><br><span style="font-size: 13px;">
"นั่นก็ขึ้นอยู่กับเจ้า" </span><br><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

ลูกตาทอประกายแสงของหมาป่ายังคงแช่สายตาไว้กับร่างอรอนงค์วัยยี่สิบต้น ๆ ที่ไม่ยอมหยุดกวัดแกว่งดาบตามที่เขาสอน ดูเหมือนเธอไม่มีทีท่าจะพอด้วยหากเขาไม่บอกให้หยุด </span><br><br><span style="font-size: 13px;">

"อะไรที่มากไปมันก็ไม่ดีหรอกนะ ร่างกายเจ้าเหนื่อยล้าจากการฝึกก่อนหน้าของเวล็อกซ์ ตอนนี้มันอาจจะไม่-.." </span><br><br><br><span style="font-size: 13px;"><b>

ครึ่ก-! </b></span><br><br><br><span style="font-style: normal;"><span style="font-size: 13px;">

เสียงปริแตกของบางอย่างดังขึ้น เกิดรอยร้าวลามไปอย่างรวดเร็วบนกลาดิอุสไม้ แต่มันยังไม่หักไปเสียทีเดียว กระทั่งคาร์ล็อตต้าฟาดวิธีดาบสุดท้ายลงบนหุ่นฝึก ดาบไม้-...หักเป็นสองท่อนโดยสมบูรณ์ </span><br><br></span><span style="font-size: 13px;"><span style="font-style: normal;">

ลูปัสเปลี่ยนความหมายเล็กน้อย</span>

"-...ไหวสินะ" <span style="font-style: normal;">เขาทอดถอนใจ</span> "เจ้านี่เป็นพวกบ้าพลังหรืออย่างไร" </span><br><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

หล่อนหลุดเสียงขบขันผ่านลำคอ ในใจคือรอยยิ้มที่แห้งแล้ง อดคิดไม่ได้ว่าเธอต้องจ่ายค่าเสียหายอะไรกับดาบนี่หรือเปล่า </span><br><br><span style="font-size: 13px;"><b>

"มีหลายคนบอกเป็นเสียงเดียวกันกับคุณค่ะ" </b></span><br><br><span style="font-size: 13px;">

'อย่าหักโหมเกินไปล่ะ ต่อจากนี้เจ้าต้องไปฝึกระเบียบวินัยทหารโรมันกับเฟอร์รัสด้วย' <span style="font-style: normal;">ลูปัสทิ้งท้ายไว้แค่นั้น และเพราะจบการฝึกสำหรับวันนี้แล้วเขาจึงจากไป ...แต่ยังมีหนึ่งชีวิตที่ยืนอยู่ใจกลางลานฝึก ท่ามกลางหุ่นไม้ ดาบของเธอยังคงฟาดฟันมันลงไปอย่างต่อเนื่อง ในขณะเดียวก็หวนนึกถึงคำสอนของอาจารย์ ท่านเคยพูดไว้ว่าจะสอนวิชาดาบให้กับเธอ คาร์ล็อตต้าจึงอดทนรอและเฝ้าฟังหล่อนพร่ำสอนผ่านทฤษฎีเฉพาะเท่านั้น แต่ก็ไม่มีโอกาสได้เรียนด้วยจนกระทั่งอาจารย์หายไป </span></span><br><br><br><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 13px; color: var(--IPY-clr1);">'เสี่ยวเยว่ เธอคิดว่าตอนไหนที่จะดึงเอาพละกำลังออกมาใช้ได้มากที่สุด'</span></div><div style="text-align: center;"><br></div><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">'เปล่าเลย ไม่ใช่ตอนที่ร่างกายเตรียมพร้อมอย่างถึงที่สุด แต่เป็นตอนที่เธอคิดถึงภาพของพลังอย่างถึงที่สุดต่างหาก'</span></div></span><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><br></div><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">เหวี่ยงดาบลงมา</span></div></span><div style="text-align: center;"><br></div><br><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 13px; color: var(--IPY-clr1);">'เธอต้องหาคำตอบว่าจะทำเพื่อปกป้อง หรือทำเพื่อฉีกกระชาก หากเพื่อปกป้อง ในทุกการออกหมัด ในทุกวิถีดาบจะมีความรู้สึกเหล่านี้เสมอ'</span></div><div style="text-align: center;"><br></div><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">'การตระหนักรู้ การขอบคุณ การระลึกถึงความสุข'</span></div></span><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><br></div><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">หนึ่งดาบฟาดลงมา</span></div></span><br><br><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 13px; color: var(--IPY-clr1);">'นั่นภาพของการปกป้อง แต่การฉีกกระชากไม่ใช่แบบนั้น ไม่เคยเป็นแบบนั้น'</span></div><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

เสียงปริร้าวของเนื้อไม้ดังขึ้น ฝ่ามือของเธอสั่นจากแรงที่มากเกินไป ผิวหนักบาดเจ็บจากการกุมไว้อย่างแน่นหนาเกินไป และเสียดสีจนมีรอยถลอก </span><br><br><br><span style="font-size: 13px;">

'หนึ่งท่วงท่าคือความเจ็บปวดที่ต้องจากลาผู้เป็นที่รัก หนึ่งการทะลวงคือใจที่หวนนึกถึงความอ่อนแอของตนเอง หนึ่งดาบวาดลง คือหนึ่งเรื่องราวขมขื่น และท่าดาบที่เชื่อมต่อกันจากนั้น คือความทรงจำร้าวราน ที่เธอทำอะไรกับมันไม่ได้เลย' </span><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

กลาดิอุสไม้หักลง -เล่มที่สอง ร่างกายโชกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากพรูลมหอบไม่สิ้นสุด และเศษไม้ที่ติดมือก็ถูกทิ้งลงพื้น แขนข้างนั้นอยากยื่นไปหยิบดาบไม้เล่มใหม่ขึ้นมา แต่มันสั่นจนไม่มีแรงจะจับไหว </span><br><br><span style="font-size: 13px;">

'นั่นแหละคือความหมายของการฉีกกระชาก ใช้ความเจ็บปวดของเธอเป็นเชื้อเพลิง ใช้ความโกรธกริ้วเพื่อขับเคลื่อน ต่อให้ผิดหวังหรือแทบขาดใจก็ยังหยุดไม่ได้ เพื่อวันที่เธอต้องการจะมาถึงอย่างแท้จริง เสี่ยวเยว่ จงจำไว้เสมอ ความตั้งใจของเธฮจะไม่มีวันถูกพังทลายหากเธอไม่ยินยอม' </span><br><br><br><span style="font-size: 13px; font-style: normal;">

บนฝ่ามือมีเลือดซิบจากพวกรอยถลอก คาร์ล็อตต้าค่อยกอบกุมมันแน่นขึ้น เป็นกำปั้นที่รวบรวมความรู้สึกไว้มากมาย </span><br><br><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 13px; color: var(--IPY-clr1);"><b>'เสี่ยวเยว่ สักวันโลกจะต้องยอมรับฟังเธอ'</b></span></div><br><br><br><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 13px; color: var(--IPY-clr1); font-style: normal;"><b>"ฉันมาทำอะไรที่นี่กันนะ"</b></span></div><div style="text-align: center;"><br></div><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">เสียงพ่นลมหายใจสุดท้ายหมดลง คำถามเปล่งออกมา</span></div></span><div style="text-align: center;"><br></div><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">พร้อมกับความอนาถาของตนเองที่พวยพุ่งขึ้นมาตอกย้ำ</span></div></span><div style="text-align: center;"><br></div><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);"><b>"คิดถึงแม่จัง"</b></span></div></span><div style="text-align: center;"><br></div><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">ฉับพลันนั้น, นัยน์ตาเปี่ยมประกายไฟแรงกล้า ลุกโชนขึ้นมาและไม่อาจดับลง</span></div></span><br><br><br><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 13px; color: var(--IPY-clr1); font-style: normal;"><b>หมายเหตุของรางวัล :</b></span></div><span style="font-style: normal;"><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">+20 EXP / +5 คะแนน</span></div></span><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน)</span></div></span><span style="font-size: 13px;"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--IPY-clr1);">+10 ความโปรดปรานลูปา</span></div></span></span><br><br><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 13px; color: var(--IPY-clr1);">บันทึกความในใจคาร์ล็อตต้า (ล้อเลียน): อยากแข็งแกร่งขึ้นเร็ว ๆ โว้ยยยยยย *พ่นไฟ*</span></div></d></font></section><footer><dt>• CARLOTTA •</dt><dt>• HAMAL •</dt><dt>• YUECHAN •</dt></footer></div><a href="https://ciaransoul.tumblr.com"></a></main><link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Inconsolata:wght@200..900&amp;family=Open+Sans:ital,wght@0,300..800;1,300..800&amp;family=Oswald:wght@200..700&amp;display=swap" rel="stylesheet"><link rel="stylesheet" href="https://kit-pro.fontawesome.com/releases/v6.0.0-beta3/css/pro.min.css"><link href="https://dl.dropbox.com/s/thpzqkqhf1pzqnx/game-icons.css" rel="stylesheet">
หน้า: 1 [2] 3 4 5
ดูในรูปแบบกติ: [บ้านหมาป่า] ลานฝึกนอกบ้าน