ทะเลสาปทาโฮ

God โพสต์ 2024-12-8 15:46:52

<div align="center" style="list-style-type: none;">
<style>
#boxsystem01 { border-radius: 30px; border: 6px double #A5DD9B; padding: 3px; box-shadow: #A5DD9B 0px 0px 3em; background-image: url("https://i.imgur.com/6HkuQjK.jpeg");} </style>

<style>
#boxsystem02 { width: 600px; border-radius: 20px; padding: 3px; box-shadow: #A5DD9B 0px 0px 1em; background-image: url("https://i.imgur.com/VTlLRiK.jpeg");} </style> <style> #boxsystem03 { width: 520px; border-radius: 20px; border: 6px double #A5DD9B; padding: 3px; box-shadow: #A5DD9B 0px 0px 3em; background-image: url("https://i.imgur.com/UtFwcWD.png");} </style>

<div id="boxsystem01"> <mit style=""> ทะเลสาปทาโฮ</mit>
 
<center> <div class="jedi0"> <style> .jedi0 { border-radius: 20px; background: url("https://i.imgur.com/gygTdAB.jpeg") no-repeat; box-shadow: 1px 1px 2px #11a263, 0 0 25px #11a263, 0 0 5px #11a263; -moz-border-radius:25px; -webkit-border-radius:25px; border-radius:25px; height: 539px; width: 800px; image-size:cover; background-repeat: no-repeat; background-size:cover; background-position: center center; .tengah { position: absolute; } </style> </div> </center>
 
<div id="boxsystem02"> 
ทะเลสาบทาโฮ (Lake Tahoe) เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเทือกเขาเซียร์ราเนวาดา (Sierra Nevada) บนพรมแดนระหว่างรัฐแคลิฟอร์เนียและเนวาดาของสหรัฐอเมริกา มีความลึกมากเป็นอันดับสองในสหรัฐฯ และมีชื่อเสียงในเรื่องน้ำที่ใสสะอาดจนสามารถมองเห็นก้นทะเลสาบในบางจุด

 </div> </div> </div>

OdessaL. โพสต์ 2024-12-28 14:44:02

<div class="flowers-tr001" style="--traccent: #d5730a;--trbck1: #111;--trbck2: #222;--trcolor: #bbb;"><div class="flowers-tr002"><div class="flowers-tr003">Odessa Loid</div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';">ท้ายที่สุดก็กินอะไรไม่ลง จิบน้ำเปล่าไปได้นิดหน่อยเพื่อคลายความกระหาย ก่อนวางเงินแล้วก้าวเดินออกจากสถานที่แห่งความอบอุ่นไป เธอสวมเสื้อฮูดสีเข้มตัวใหญ่ การแต่งกายเฉกเช่นวัยรุ่นหลายคน เทรนด์การแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าตัวใหญ่ไม่ใช่เรื่องแปลก หมวกถูกยกขึ้นคลุมผม รถสาธารณะถูกใช้อีกครั้ง เธอเดินทางไปทั่ว ไม่รู้จุดหมายปลายทาง ก้าวเดินต่อไปคล้ายคนตาบอด มีเพียงคำพูดของมารดาและยายเท่านั้นเพื่อให้มีแรงก้าวเดินต่อ เธอไม่กล้ากลับไปที่บ้านด้วยซ้ำ และสถานที่ที่กำลังมุ่งไปก็ออกห่างจากความทรงจำแสนดีเหล่านั้น เพียงเพราะความแปลกประหลาดที่โผล่พรวดเข้ามาในชีวิตประจำวัน มันไม่เหมือนอะไรที่เธอเคยเจอ ไม่มีใครว่างพอจะมานั่งอธิบาย ถ้อยคำเพียงไม่กี่บรรทัดเป็นขีดเส้นทางเดินของเธอเอง</div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';"> </div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';">ทะเลสาบสีเขียวสวยไม่ได้ถูกสนใจอย่างที่ควร ครรลองสายตากวาดหาหมาป่าสีขาวตัวใหญ่ที่เธอต้องการเจอ เธอต้องใช้เวลายาวนานเพียงใดเพื่อให้เจอ ตอบตัวเองก็ไม่ได้ ถามใครก็ยากที่จะนึกคำถามออก</div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';"> </div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';">บัดซบจริง</div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';"> </div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';">ร่างสมส่วนก้าวเดินต่อไป เลียบตามทะเลสาบที่คนบางตา ถ้าให้พูดถึงหมาป่าเธอเองก็นึกถึงป่า ควรเข้าไปในหาป่าดีหรือไม่ แต่เมื่อเข้าเธอจะได้เจอหมาป่าหรือจะได้เจอสัตว์ประหลาดกันแน่</div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';"> </div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';">ปวดหัว</div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';"> </div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';">โอดครวญอยู่ในใจ ริมฝีปากเคยอิ่มนุ่มแตกระแหงทั้งยังมีบางจุดที่แดงกว่าปกติเนื่องด้วยถูกกัดจนมันแตกโลหิตซึม</div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';"> </div><div class="flowers-tr004" style="font-family: 'Bai Jamjuree';">สองเท้าก้าวต่อไปเรื่อย ๆ คาดหวังว่าจะได้พบหมาป่าสีขาวนั่นโดยไว นัยน์ตาเฉดเทาอมเขียวไร้ซึ่งความรู้สึกใด เรียกว่าเลื่อนลอยก็ได้เช่นกัน</div><div class="flowers-tr005"><div class="flowers-tr006">Roman - ce </div>i</div></div></div><a class="sckbtrol" href="https://bettyleg.tumblr.com/">bettyleg</a>

<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Fira+Sans:wght@500&family=Prata&family=Source+Sans+Pro&display=swap" rel="stylesheet"><link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Bai+Jamjuree:ital,wght@0,200;0,300;0,400;0,500;0,600;0,700;1,200;1,300;1,400;1,500;1,600;1,700&display=swap" rel="stylesheet"><link href="https://bettyleg.github.io/SuckerForYou/SFY_tabrol.css" rel="stylesheet">

Rael โพสต์ 2025-1-1 12:07:47

<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle">เดินทางไร้จุดหมาย 02</div></div>
ราเอลได้เดินทางตามสัญชาตญาณตัวเองที่เท่ากับเดินทางตามใจตัวเองแบบสุด ๆ ที่ตามภาษาเด็กอายุ 12 ปีหมาด ๆ ที่พึ่งเคยออกมาผจญโลกกว้างนั่นแหละ หลังจากที่เขาเอาซ็อคโกแลคร้อนจากร้านกาแฟมาดื่มอบอุ่นร่างกายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาก็เอาแก้วไปทิ้งขยะตามภาษาคนเท่ ที่เท่ากับหล่อเท่ให้กับสังคมนั่นแหละนะ นี่แหละคนที่มีผู้กล้าในนิทานเป็นแรงบันดานใจในการดำเนินชีวิตล่ะนะ พอมาถึงที่ทะเลสาบทาโฮซึ่งเป็นทะเลสาบที่เขาเจอในระหว่างหาที่เคาน์ดาวน์ต้อนรับปีใหม่เสียสักหน่อย ก็พบว่าที่แห่งนี้นั่นมันสวยมาก ๆ จนตราบตรึงใจเลยล่ะ เด็กหนุ่มตัวน้องอ้าปากกว้างด้วยความอึ้งในความงดงามเหนือคำบรรยายที่มีต่อภาพทิวทัศนียภาพเบื้องหน้าตนอย่างหาที่สุดมิได้เลย 
“สวยจังเลย ได้มาที่แบบนี้ตอนปีใหม่นี่สุดยอดไปเลย“ 
เขากระโดดโลดเต้นไปพร้อมกับการฉลองปีใหม่ที่ค่อย ๆ ผ่านพ้นไป เขาที่ไม่รู้จะไปหาที่พักที่ไหนเลยจัดการเอาผ้าห่มจากในกระเป๋ามานอนห่มผ้าโดยใช้ม้านั่งแถวนั้นเป็นที่นอน ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นยามสายของวันซะแล้ว 
“สายขนาดนี้แล้วเหรอนี่ คุณตาต้องโกรธแน่เลย อ่ะ ! ลืมตัวไปเลย“ 
ราเอลหัวเราะกับตัวเองพลางเอามือของตนนั่นพับผ้าห่มผืนโปรดเก็บใส่กระเป๋าเตรียมพร้อมออกเดินทางต่อพลางคิดว่าจะไปไหนต่อดีที่จะไปเจอหมาป่าสีขาวสวย ๆ แบบเมื่อตอนนั้นได้อีก แต่เขาชัวร์มากเลยว่าไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นอนล่ะ ก็เขาจำหมาป่าในฟาร์มบ้านเขาเป็นอย่างดี และจำได้ด้วยว่าไม่มีตัวไหนที่สวยงามโดยเด่นเท่าตัวนั้นเลย นั่นต้องเป็นหมาป่าตัวเดียวกับในนิทานแน่นอนเลย และเป็นไปได้ด้วยว่าผู้กล้าลูคิลลามีตัวตนอยู่จริงไม่ใช่แค่ในนิทาน 
“อยู่ไหนกันนะหมาป่าตัวนั่นนี่ตัวที่สวย ๆ“ 
เขานั่งบนม้านั่งพลางเปิดหนังสือนิทานมาดูภาพหมาป่าสีขาวที่เหมือนกับที่เขาเห็นในวันก่อนออกเดินทางผ่านทางหน้าต่างบ้านเขา พลางเอาภาพหมาป่าในนิทานยกขึ้นมาดูในระดับสายตาพลางหมุนไปเรื่อย ๆ ก่อนที่สัญชาตญาณที่ไวของเขาจะบอกว่าเขากำลังจะพบกับอะไรบางอย่างที่ตามหาอยู่ 
“หรือว่าจะ“ 
เขาค่อย ๆ เอาหนังสือลงเพื่อดูว่าเบื้องหลังมันคืออะไรและนั่นมันก็คือ…. 
เดินทางอย่างไร้จุดหมาย 2/2

<div class="rfooter"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></div></div></div></div></center>

Rael โพสต์ 2025-1-1 21:51:34

<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 420px; --img-size: 50px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle">ไล่ตามลูปา</div></div>
ในตอนที่กำลังดูภาพหมาป่าขาวที่สุดแสนงดงามและตัวใหญ่ที่อยู่ในหนังสือนิทานอยู่นั่น สัญชาตญาณบางอย่างก็บอกให้เขาลดหนังสือลง เอาก็ทำตามนั่นอย่างช้า ๆ พลางมองไปยังเบื้องหลังของหนังสือก็พบว่ามีหมาป่าสีขาวตัวใหญ่แบบตัวใหญ่ยิ่งกว่าหมาป่าที่เขาเคยเจอมาเลย ทำเอาราเอลถึงกับตาค้างเลย หมาป่าสีขาวที่เขาเห็นตอนนั้นเป็นของจริงเหรอนี่ 
“อย่างเท่!!“ 
ราเอลตาเป็นปะกายอีกครั้งเมื่อได้เห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้าของตนเป็นหมาป่าสีขาวตัวใหญ่ที่ดูเหมือนกับในนิทานเลย ไม่สิ ดูดีกว่าในนิทานอีก เท่กว่าแถมสง่ากว่ากันเยอะเลย อย่างว่าละนะมันไม่สามารถวาดบรรยายความงดงามนี่ได้หมดถ้าไม่ได้มาเห็นด้วยตัวเองหรอกนะ 
หมาป่าตัวใหญ่ตัวนั้นไม่หันมาคุยหรือส่งเสียงอะไรออกมาให้เขาได้ยินเลย มันแค่มองตาเขาก่อนจะวิ่งไป 
“จะวิ่งแข่งเหรอ“ 
เขารีบเก็บหนังสือนิทานลงในกระเป๋า พร้อมตรวจดูว่าจดหมายยังอยู่ดีใช่ไหม ซึ่งก็นั่นแหละเขาใส่จดหมายไว้ที่ใต้ปกห่อหนังสือจะหลุดได้ไง 
“รอด้วย“ 
ราเอลเอาเป้ขึ้นหลังก่อนจะวิ่งตามหมาป่าสีขาวตัวนั้นไป ในตอนนั้นเองที่มันหันมามองตาเขาราวกับจะสื่อสารอะไรบางอย่าง ซึ่งเขาพอรับรู้ได้ว่า ถ้าอยากปลอดภัยก็ตามมาก่อนที่มันจะวิ่งนำเขาไปอย่างรวดเร็วซึ่งมันก็โชคดีนะที่เขานั่นฝึกฝนร่างกายมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ เลยวิ่งตามได้โดยไม่เหนื่อยอะไร แต่สายตาเขาคือคิดในใจแล้วว่าถ้าเขาได้ขี่หมาป่าตัวนั้นจะเป็นไงนี่ น่าจะเท่น่าดู แต่ประเด็นคือมันวิ่งเร็วมาก เขาจึงต้องเร่งฝีเท้าวิ่งตามหมาป่าเบื้องหน้าตนไม่ให้คาดสายตาไปเลย
<div class="rfooter"><img src="https://i.imgur.com/My4fuDl.png"></div></div></div></div></center>

Moneka โพสต์ 2025-8-26 15:17:34

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 26 เดือนสิงหาคม ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเย็น เวลา 16.00 - 18.00 น. ณ ทะเลสาบทาโฮ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (พบ ลูปา) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลมหายใจที่หอบแรงดังขึ้น ฮ้า…ฮ้า… ของโมนีก้าดังก้องอยู่ในหูเธอเองหลังจากวิ่งตามหมาป่าขาวมาตลอดเส้นทางที่ยาวนานจนไม่รู้กี่ชั่วโมง ร่างกายร้อนผ่าวทั้งที่สายลมเย็นจากภูเขาล้อมรอบพัดมาไม่ขาดทว่าเท้าของเธอไม่หยุด จนกระทั่งภาพเบื้องหน้ากลายเป็นทะเลสาบทาโฮที่กว้างใหญ่ราวกระจกใสสะท้อนฟ้า น้ำเป็นประกายเขียวอมฟ้า มองทะลุลงไปเห็นหินเรียงใต้น้ำกับเงาภูเขาหิมะขาวที่ทอดไกลสุดลูกหูลูกตา หมาป่าขาวหยุดก้าวที่ริมทะเลสาบ ร่างสูงสง่างามหันกลับมามองเธอ ดวงตาสีทองสุกสว่างรับแสงเย็นยามอาทิตย์คล้อยต่ำ และแล้วเสียงก้องชัดก็แผ่วเข้ามาในหัวเธอแม้มันยังคงอยู่ในร่างหมาป่า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “การเดินทางนี้เป็นเช่นไรบ้าง…ลูกของข้า ที่นี่…เหมาะแก่การให้เจ้าพักพิง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าที่เหนื่อยหอบราวกับปอดแทบระเบิด ก้มตัวเท้าแตะพื้น มือกุมเข่า พยายามเงยหน้าขึ้นตอบ แต่ทันทีที่เธอขยับเท้าก้าวไปข้างหน้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แอ๊ค!! <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงส้นสูงคู่โปรดของเธอ หัก ลงไปอย่างน่าอนาถ แรงกดทำให้เธอเสียสมดุล พรืดด! ร่างเล็กเซถลาล้มหน้าคว่ำลงกับพื้นดินกรวดของริมทะเลสาบอย่างจัง “โอ๊ยยยยย!!” โมนีก้าร้องลั่น หน้าทิ่ม ผมเผ้ายาวสยายสีม่วงครามเละไปหมดดินติดแก้มกับเสื้อสูทชมพูหวานจนภาพรวมดูราวกับนางเอกซีรีส์ที่โดนตบล้มกลางดินแทนที่จะเป็นนางเอกสง่างามผู้ถูกโชคชะตาเลือก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หมาป่าขาวเลื่อนก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาทอแสงราวกับกำลังกลั้นหัวเราะในแบบของหมาป่า ก่อนเสียงทุ้มสงบจะดังขึ้นอีกครั้งในหัวของเธอ “เจ้ามีหัวใจที่มุ่งมั่น…แต่รองเท้าของเจ้าดูจะไม่พร้อมสำหรับเส้นทางแห่งโชคชะตานี้เลยนะ ลูกของข้า” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ายกหน้าขึ้นอย่างเปรอะเปื้อน ดวงตาสีเงินพราวทั้งน้ำตาทั้งความเหนื่อยและทั้งความอับอาย เธอตะโกนใส่หมาป่าอย่างหมดฟอร์ม “ข้าไม่ได้เกิดมาเพื่อใส่ส้นสูงวิ่งตามโชคชะตานะเนี้ยยย!!!” น้ำในทะเลสาบนิ่งสะท้อนภาพหญิงสาวที่ทั้งเปราะบางและเด็ดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน และนั่นคือครั้งแรกที่ลูปาหัวเราะเบา ๆ ในใจ ก่อนจะกล่าวว่า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เช่นนั้น จงเตรียมใจให้พร้อม…เพราะต่อจากนี้ไป เจ้าจะไม่ได้เดินทางด้วยรองเท้าที่สวยงาม แต่ด้วยเท้าของนักรบโรมัน” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหน้าเบ้แทบจะบิดเบี้ยว ขณะปัดดินจากแก้มออกแล้วเชิดคางขึ้นอย่างงอน ๆ เสียงหวานติดหอบยังคงเอ่ยออกมาไม่ยอมแพ้ “ไม่เอาอ่ะ! หนูไม่อยากเป็นนักรบโรมันอะไรทั้งนั้นนะ! หนูอยากเป็นแม่บ้านอยู่กับสามีหล่อ ๆ มากกว่า…นั่งทำอาหาร หวีผมให้ แล้วก็ใช้ชีวิตชิล ๆ อ่ะค่ะ!” เธอพูดพลางกอดอกแน่น ขายาวไขว่ห้างแม้ส้นสูงจะหักไปข้างหนึ่งแล้วก็ตาม ใบหน้าหวานทำท่าหงุดหงิดคล้ายเด็กเอาแต่ใจ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หมาป่าขาวลูปาหันศีรษะมามองโมนีก้าเต็ม ๆ ดวงตาสีทองเข้มวาววับราวกับมองทะลุถึงแก่นจิตใจของหญิงสาว ก่อนเสียงก้องชัดเจนดังกระแทกเข้ามาในหัวเธอ “หากเจ้าไม่อาจปกป้องตัวเองได้…เจ้าจะไม่มีวันมีชีวิตไปพบคนรักคนนั้นได้หรอกเด็กน้อย” คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นพอจะทำให้โมนีก้าหยุดชะงักเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากลง ทำท่าเหมือนอยากเถียงต่อ แต่ก็รู้ลึก ๆ ว่า…ลูปาพูดถูก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หมาป่าขาวค่อย ๆ เดินวนรอบตัวโมนีก้า ราวกับนักล่าที่กำลังพิจารณาเหยื่อ แต่นัยน์ตานั้นกลับเต็มไปด้วยแววพิศวง “ข้าสำรวจเจ้าแล้ว…และข้าสงสัยเหลือเกินว่าเหตุใดเจ้าถึงรอดมาจนถึงอายุเท่านี้ได้” เสียงนั้นทุ้มต่ำและเฉียบคม “เพราะตามปกติ ลูกครึ่งเทพเช่นเจ้า…กลิ่นของพวกเจ้าเป็นเหมือนคบไฟดึงดูดสัตว์ประหลาดให้แห่เข้ามา” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าสะดุ้งเฮือก หัวใจร่วงวูบทันที “ล…ลูกครึ่งเทพ…? หนูเหรอ? เรื่องนี้คือจริงใช่ไหมคะ?!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปาหันหน้ามาสบตาเธออย่างเงียบงัน ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจจนทุกสรรพเสียงในหุบเขาราวกับหยุดฟัง “ใช่…เจ้าคือสายเลือดแห่งโรม เลือดในกายเจ้าปิดบังมาจนถึงตอนนี้ เพราะเจ้าอาศัยอยู่ท่ามกลางฝูงชนในเมืองใหญ่มนุษย์พลุกพล่านกลบกลิ่นของเจ้าเสียมิดชิด แต่บัดนี้…เจ้าก้าวสู่วัยสาวเต็มตัวแล้วเลือดที่เคยวนเวียนร่างกายเจ้าเริ่มส่งกลิ่นชัดเจน สัตว์ประหลาดถึงได้เริ่มไล่ล่าเจ้าไม่หยุด” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหันไปมองทะเลสาบ ดวงตาสีเงินพราวไหววูบ ความจริงนั้นราวกับหินก้อนใหญ่ตกลงมาในอก เธอคิดถึงมิโนทอร์ที่เจอที่สวนสาธารณะทันที และมันก็สมเหตุสมผลขึ้นมาอย่างน่ากลัว ลูปายืนตรงหน้าหญิงสาวอีกครั้ง ดวงตาสีทองไม่อาจละไปที่อื่นได้ “เจ้าต้องเรียนรู้วิถีแห่งโรม หากไม่ใช่เพื่อตัวเจ้าเอง ก็เพื่อตัวตนของเจ้าที่กำลังถูกเปิดเผยออกมา…เจ้าต้องเข้มแข็งพอที่จะอยู่รอด” โมนีก้ากัดริมฝีปาก รู้สึกเหมือนถูกต้อนเข้ามุม เธออยากตะโกนบอกว่าไม่ใช่ทางของเธอ ไม่ชอบการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย แต่ขณะเดียวกัน ภาพใบหน้าพ่อก็แวบเข้ามาในหัว คำสัญญาที่เธอให้ไว้กับเขา และข้อความที่แม่เคยฝากไว้ “เมื่อไม่ปลอดภัย จงทำตามสัญชาตญาณแห่งโรม” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เธอหลับตาลงแน่น สูดหายใจลึก แล้วพยักหน้าเบา ๆ “โอเคค่ะ…หนูจะลองเชื่อแม่ เชื่อทวด…เชื่อแม้แต่พี่หมาป่าแล้วกัน” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงหัวเราะต่ำแผ่วเบาดังก้องขึ้นในใจ คล้ายกับลูปาจะพอใจกับคำตอบนั้น จากนั้นหมาป่าขาวหมุนกายหันไปทางทิวเขาทางเหนือ แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดกระทบขนสีขาวจนเหมือนเปล่งประกายทองคำ มันก้าวนำไปช้า ๆ ก่อนหันกลับมาส่งสายตาเรียกอีกครั้ง “ไปเถิดลูกของข้า…ต่อไปเราจะเดินทางไปยังบ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา…ที่นั่นเจ้าจะได้พักพิง และจะได้เริ่มต้นการฝึกฝนวิถีนักรบโรมันอย่างแท้จริง” โมนีก้าถอนหายใจแรง ๆ ยกมือปัดผมที่ปรกหน้าออก แล้วกอดกระเป๋าสีชมพูแน่นกว่าเดิม เธอก้าวเท้าเปล่าลงบนดินครั้งแรกหลังส้นสูงพังยับ รู้สึกถึงความเย็นจากพื้นดินซึมขึ้นมา สายลมยามเย็นโอบกาย และนี่…คือก้าวแรกจริง ๆ ของโมนีก้าเข้าสู่โลกใหม่ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เจอ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ระหว่างการเดินเท้าเปล่ามือข้างหนึ่งมีกระเป๋ามือข้างหนึ่งมีรองเท้าส้นสูงที่หัก เธอก็สงสัยว่าเธอเป็นผู้มีสายเลือดเทพแน่หรอ? เทพอะไรกัน?  โมนีก้ากำลังจะอ้าปากถาม แต่ยังไม่ทันเอ่ยออกมา แค่ความคิดในใจแวบขึ้น หมาป่าขาวที่เดินทอดเงารับแสงอาทิตย์เย็นพลันหันดวงตาสีทองมามองตรง ๆ ราวกับอ่านใจเธอได้อย่างชัดเจน เสียงทุ้มทรงพลังสะท้อนในหัวทันที “ใช่แล้วลูกของข้า…ตลอดเวลาที่ผ่านมา เจ้าคือผู้มีสายเลือดเทพเจ้าเข้มข้นและซับซ้อนยิ่งกว่าที่ข้าคาดไว้” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าชะงัก ดวงตาสีเงินเบิกกว้าง “หา…? ซับซ้อน?! หนูเนี่ยนะ!?”  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปาไม่ปล่อยให้เธอหายใจหรือตั้งสติได้ เสียงในหัวยังคงดังต่อเนื่องราวกับเปิดเผยความลับที่ปิดบังมาเนิ่นนาน “มารดาของเจ้ามิใช่มนุษย์ธรรมดา…นางคือเทพีเซเรส เทพีแห่งเกษตรผลผลิต ผู้เลี้ยงดูโลกด้วยพืชผลอุดมสมบูรณ์” โลกทั้งใบของโมนีก้าหยุดหมุนในชั่ววินาทีนั้น ใบหน้าเธอแข็งทื่อค้าง ปากอ้าพะงาบ ๆ คล้ายจะพูดอะไรแต่พูดไม่ออก ลูปาเดินวนช้า ๆ ใกล้เธอมากขึ้น ก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้อย ดวงตาสีทองแหลมคมวาววับ “และยิ่งไปกว่านั้น…บิดาของเจ้ามีสายเลือดสืบเนื่องจากเทพเจนัส เทพแห่งประตูและเส้นทาง เปล่งพลังแห่งการเปลี่ยนผ่าน” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ห๊ะ!?” โมนีก้าแทบจะร้องกรี๊ดออกมา “โอ๊ยยยย! นี่มัน…โคตรเบียวเลยอะพี่หมาป่า โอเวอร์เกินนน!!” เธอทำท่ากอดอก หน้าเบ้ ปากยื่นออกมาเหมือนเด็กโดนบังคับอ่านนิยายแฟนตาซีที่ตัวเองไม่อยากเชื่อ หมาป่าขาวกลับไม่โกรธ ไม่ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย มันเพียงขยับหัวคล้ายยิ้มในแบบของหมาป่า ก่อนกล่าวเสียงขรึม “มีบ้างที่เป็นเช่นนี้ ลูกครึ่งเทพ หรือที่พวกเราขนานนามกันว่า เดมิก็อท กระจายอยู่ทั่วโลก บ้างเร่ร่อน บ้างถูกพาเข้าสู่ค่ายเพื่อฝึกฝนและปกป้องตนเอง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเม้มปากนิ่ง สายตาเหลือบขึ้นฟ้าเหมือนกำลังคิดในใจว่า นี่ฉันหลุดมาอยู่ในหนัง Percy Jackson ภาครีเมกหรือเปล่าเนี่ย…อย่าบอกนะว่า หนังเรื่องนั้นมันเป็นเรื่องจริง พระเจ้า!!  แต่ก่อนที่เธอจะพร่ำบ่นต่อ ลูปาก็ย่อตัวลงนั่งสง่างามริมทะเลสาบ สายตานิ่งสงบลงเหมือนแม่ผู้เฝ้าดูลูกที่ดื้อรั้น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “แต่ไม่ใช่ตอนนี้ลูกของข้า…เจ้าเหนื่อยเกินไปแล้ว หลังจากวิ่งผ่านสะพานจนถึงหุบเขานี้ ร่างกายเจ้าแทบจะล้มสลายไปทุกส่วนของกล้ามเนื้อ แต่มันชัดเจนว่าพลังของเจ้าตื่นแล้ว” เสียงนั้นอ่อนลงเล็กน้อยเหมือนกล่อมเด็กน้อยให้สงบลง “พักก่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่…เมื่อร่างกายได้พัก เจ้าจะเข้าใจมากกว่านี้” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเม้มปากอีกครั้งพลางพ่นลมหายใจแรง ๆ เหมือนคนที่อยากโวยแต่ไม่มีแรงจะโวยอีกแล้ว เธอเดินพลางกอดกระเป๋าสีชมพูไว้กับอก ขาสั่นจนแทบไม่อยากขยับ ส้นสูงที่หักทำให้เธอดูอนาถหนักกว่าเดิม แต่สุดท้ายเธอก็ยอมพยักหน้าเบา ๆ “โอเค…ก็ได้ค่ะ…พักก็พัก” เสียงเบาแต่ยังแฝงความขี้งอน แสงอาทิตย์ยามเย็นทาบลงบนผิวน้ำใสของทะเลสาบทาโฮ แสงสีทองอาบไปทั่วป่าเขา ข้างกายคือหมาป่าขาวผู้ยิ่งใหญ่ที่เธอยังไม่รู้ว่าจะเป็นมิตรหรือศัตรู แต่ในใจโมนีก้า เธอรู้ว่า…ชีวิตของเธอไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีกแล้ว<div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: ขอโทษจ้าาา เหนื่อยจ้า วิ่งมาตั้งไกล<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15 ลูปา<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-8-27 10:05:22

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 27 เดือนสิงหาคม ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้ามืด 04.00 - 06.00 น. ณ ทะเลสาบทาโฮ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (รับรองสายเลือด) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงน้ำในทะเลสาบทาโฮกระทบฝั่งเบา ๆ ดังคล้ายเสียงกล่อม แต่กลับไม่ช่วยให้โมนีก้านอนหลับสนิทได้เลย ร่างเล็กที่ยังคงสวมเสื้อเบลเซอร์ชมพูตอนนี้นอนขดตัวบนพื้นหญ้า ใบหน้างามซีดเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า พอลืมตาขึ้นก็ต้องยกแขนป้องดวงตาสีเงินของตนเองจากแสงอาทิตย์ที่ยังคงสว่างจ้าไม่เปลี่ยน “โอย…สว่างอะไรนักหนาเนี่ย” เธอบ่นพึมพำ พลิกตัวลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย “นี่มันเช้ามืดแล้วใช่ไหมคะพี่หมาป่า…ไม่มีนาฬิกาอ่ะ แถมฟ้าก็ยังสว่างตลอดเวลามาตั้งจะปีกว่าแล้วด้วย เรื่องนี้เกี่ยวกับเทพใช่ไหมคะ?ทำไมฟ้ามันถึงสว่างตลอดเวลาเลยอ่ะ จะไม่มีมืดอีกแล้วหรือไงเนี่ย…”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หมาป่าขาวยืนอยู่ใกล้ ๆ สง่างามและมั่นคงเหมือนอนุสาวรีย์มีชีวิต ดวงตาสีทองอำพันเหลือบมองเธอด้วยแววที่ทั้งอ่อนโยนและเฉียบคม “ใช่แล้วลูกของข้า…เพราะเทพที่คุ้มครองและควบคุมธรรมชาติ ได้ก่อให้เกิดความปั่นป่วนขึ้น” โมนีก้าหันขวับตอนได้ยินเธอเบ้ปากใส่ทันที “โอ้ยย แบบนี้ก็คือความผิดของพวกเทพใช่ไหมคะ แล้วไม่มีใครคิดจะจัดการหรอคะ? จะปล่อยให้โลกมันสว่างบ้าบอแบบนี้ไปตลอดเลยหรือยังไง?”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หมาป่าขาวหันหน้ากลับไปยังผืนน้ำกว้าง เสียงในหัวของเธอชัดเจนขึ้น “เทพไม่ใช่จะทำทุกอย่างได้ตามอำเภอใจเสมอไป แม้จะมีพลัง แต่เทพก็ถูกกฎแห่งสมดุลผูกมัด พวกเขาไม่อาจเปลี่ยนทุกสิ่งเพียงเพราะปรารถนา” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าอ้าปากค้างแล้วถอนหายใจ “แล้วแบบนี้กลางคืนจะหายไปตลอดกาลไหมคะ…” แววตาสีทองของลูปาสบเข้ากับเธออีกครั้ง คำตอบนั้นหนักแน่นจนทำเอาโมนีก้าใจสั่น “ไม่…เหล่าเดมิก็อดและผู้มีสายเลือดเทพทั่วโลก ต่างพยายามแก้ไขมันอยู่ ใครก็ตามที่กล้าหาญพอ เก่งพอ และไม่หวั่นไหวต่อโชคชะตา…คนนั้นจะเป็นผู้กอบกู้สมดุล” ทันทีที่ได้ยินโมนีก้าชี้นิ้วเข้าหาตัวเองทันที หน้าเบ้เหมือนเด็กโดนบังคับทำการบ้าน “ก็ไม่ใช่หนูแน่ ๆ อ่ะ! หนูไม่ใช่คนแบบนั้นนะ หนูยังอยากแต่งงานมีสามีหล่อ ๆ อยู่เลย ไม่ได้อยากไปกอบกู้โลกซะหน่อย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หมาป่าขาวส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ คล้ายหัวเราะหยัน แต่ไม่ใช่การล้อเลียน หากเป็นความเอ็นดูปนจริงจัง “เจ้าว่าตัวเองไม่ใช่ แต่สายเลือดในกายเจ้ากลับบอกสิ่งตรงกันข้าม…ลูกของเทพีเซเรส และผู้สืบสายแห่งเจนัส เจ้าถูกผูกพันกับโชคชะตาตั้งแต่เกิดเหมือนกับครึ่งเทพคนอื่น ๆ” โมนีก้าเงียบไปในชั่วขณะ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย เธอไม่กล้าตอบโต้ตรง ๆ เพราะลึก ๆ ก็รู้ว่าหมาป่านี้ไม่ได้พูดเล่นแต่เธอก็ยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจหรือพร้อมรับของพวกนี้ได้ ลูปาก้าวเข้ามาใกล้ เสียงในหัวของเธออ่อนลง คล้ายแม่ที่พูดกับลูก “แต่อย่าเพิ่งกังวลไป ตอนนี้เจ้าต้องฝึกฝนตัวเอง ข้าจะพาเจ้าไปยังที่พักของเรา…ที่บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา ที่นั่นคือจุดเริ่มต้นของวิถีแห่งโรมและที่นั่นเจ้าจะปลอดภัย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ากอดอกถอนหายใจแรง ๆ “โอเค…ก็ได้ค่ะ แต่หนูยังยืนยันนะว่าไม่ได้อยากเป็นนักรบอะไรทั้งนั้น…” ดวงตาสีทองอำพันของลูปาส่องประกายรับแสงเช้าที่ไม่มีวันมืด ดุจดังเปลวไฟที่มองลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจมนุษย์ ดั่งจะบอกว่า ไม่ว่าเจ้าจะอยากหรือไม่ วันหนึ่งเจ้าจะต้องเลือก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แต่ระหว่างที่โมนีก้ากำลังจะลุกขึ้นจากพื้นดินของทะเลสาบแห่งนี้ไม่นานนัก เปลวไฟสีทองปนเขียวหม่นลุกวาบขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นหอมอ่อน ๆ คล้ายกลิ่นข้าวสาลีและกลิ่นไม้เก่าโชยขึ้นมาจากอากาศรอบตัวโมนีก้า เธอกรีดร้องเบา ๆ พลางถอยหลังหนึ่งก้าว แต่แล้วกลับต้องก้มลงมองแขนขวาของตัวเองอย่างตะลึงงัน บนผิวเนียนของเธอ ปรากฏเป็น สัญลักษณ์เรืองแสงภาพนาฬิกาทรายที่ประกบด้วยสองใบหน้าหันสวนกัน ซึ่งคือสัญลักษณ์แห่งเจนัส และถักทอประสานเข้ากับ รวงข้าวและเคียว ซึ่งคือสัญลักษณ์ของเซเรส ทั้งสองผสานกันอย่างสมบูรณ์ราวกับถูกออกแบบมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “อะ…อ๊ะ!!!” โมนีก้าตกใจจนหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอสะบัดแขนไปมาเหมือนพยายามปัดเปลวไฟออก “โอ๊ยยย!! อะไรอีกเนี่ย! หนูจะกลายเป็นนักรบซูเปอร์ฮีโร่ไปแล้วใช่ไหม!!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หมาป่าขาวลูปาก้าวเข้ามาใกล้ เงาสีขาวของนางสะท้อนอยู่ในน้ำใสของทะเลสาบ ดวงตาสีทองอำพันทอประกายลึกล้ำ ขณะที่เสียงก้องชัดเจนดังขึ้นในหัวของโมนีก้า “อย่ากลัวไป…นี่มิใช่การสาปแช่งแต่มันคือเครื่องหมายแห่งเกียรติยศ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหอบหายใจแรง สายตายังคงจับจ้องลวดลายสัญลักษณ์บนแขนที่ค่อย ๆ จางแสงลงเหลือเป็นเพียงรอยสักคล้ายหมึกสีเข้ม ฝังแน่นอยู่บนผิวหนังเหมือนจะไม่มีวันหายไป “นั่นคือเครื่องหมายที่ยืนยันว่าเจ้าคือสายเลือดแห่งสองเทพเซเรสและเจนัส” ลูปากล่าวด้วยน้ำเสียงสง่างาม “ทุกคนจะได้รับการยอมรับจากเทพหากมีสายเลือดเวียนในร่างกาย” โมนีก้าเม้มปากแน่น ก่อนค่อย ๆ คลายเป็นรอยยิ้มอ่อน เสียงหัวเราะเล็กน้อยหลุดออกมาพร้อมกับความตกใจ “ตกใจแทบตาย…แต่ก็เท่ดีแฮะ” เธอเอียงแขนดูสัญลักษณ์ใหม่ของตัวเองอย่างประหลาดใจปนชื่นชม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หมาป่าขาวพยักศีรษะอย่างช้า ๆ ราวกับยอมรับในท่าทีของเธอ “จงภาคภูมิ เจ้าถือกำเนิดด้วยสองสายเลือด และนี่คือสิ่งที่จะเปิดประตูให้เจ้าก้าวสู่เส้นทางที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าที่เจ้าคิด” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ มองสัญลักษณ์บนแขนตัวเองอีกครั้ง พลางยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ดวงตายังมีแววตื่นตระหนกอยู่ไม่หาย “ก็…ก็ได้ค่ะ แต่บอกไว้ก่อนนะ หนูยังอยากได้แฟนหล่อ ๆ มากกว่าที่จะได้เกียรติยศอะไรพวกนี้อยู่ดี…” เธอจะย้ำเรื่องนี้เป็นรอยที่ล้านให้เขาได้เข้าใจ และเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ของลูปาก้องกังวานไปทั่วทั้งผืนป่าและทะเลสาบราวกับคำตอบของเธอเป็นสิ่งที่น่าขบขันและน่าชื่นชมในเวลาเดียวกัน. <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ตามมา” เสียงคำสั่งของหมาป่าขาวก้องในหัวทันทีที่โมนีก้าลุกขึ้นยืน เสียงนั้นหนักแน่นจนเธอเผลอก้าวเท้าไปข้างหน้าโดยไม่เถียง ทั้งที่ร่างกายยังอ่อนล้าจนแทบยืนไม่ไหว ลูปาเดินนำเธอออกจากริมทะเลสาบทาโฮ สู่เส้นทางที่ทอดไปยังถนนใหญ่ ป่ารอบด้านค่อย ๆ บางลง จนในที่สุดเสียงเครื่องยนต์ของรถคันใหญ่ก็ดังใกล้เข้ามา “จากที่นี่ไปหุบเขาโซโนมา…177 ไมล์” หมาป่าขาวบอกเสียงเรียบ ดวงตาทองเหลือบมองเด็กสาวด้านหลังที่กำลังลากเท้าแทบล้ม “เจ้าคงไม่อาจเดินไปถึงได้หรอก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเงยหน้ามองด้วยดวงตาเหมือนแพนด้า “เออ…ก็แน่นอนสิคะ! หนูยังไม่ได้กินอะไรเลยด้วยซ้ำ จะให้วิ่งอีกตั้งร้อยกว่าไมล์นี่บ้าแล้วนะ!” เธอบ่นไม่ทันจบ ลูปาก็กระโดดพรวดเข้าไปที่พุ่มไม้ข้างทาง ร่างใหญ่หายวับไป ก่อนที่โมนีก้าจะอ้าปากถาม เสียงเครื่องยนต์ก็ดังใกล้ขึ้นรถบรรทุกขนผักสดคันหนึ่งแล่นผ่านมาอย่างช้า ๆ “เอ๊ะ อย่าบอกนะว่า…” ไม่ทันจะได้พูดจบ หมาป่าขาวก็พุ่งออกมาจากเงามืด กระชากคอเสื้อเธอด้วยปาก ฟึ่บ! แล้วอุ้มเธอลอยขึ้นกลางอากาศก่อนจะ โดดตูม! ขึ้นไปบนกระบะรถบรรทุกเต็มไปด้วยลังผักกาด กะหล่ำปลี และแครอทสด ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ว๊ากกกกกกกกกก!!!” โมนีก้ากรี๊ดลั่น ตกลงไปกลิ้งในกองผักอย่างหมดท่าเพราะโดนหิ้วเป็นสัตว์เล็ก…อะไรวะเนี้ยยย “บ้าไปแล้ววว!! ทำไมต้องเป็นผักด้วยยยย!! หนูเกลียดผักกกกก!!!” แต่เธอก็ทำได้แค่บ่นในลำคอเบา ๆ เพราะกลัวเจ้าของรถจับได้ ลังผักกลิ้งกระแทกขาเธอเจ็บไปหมดกลิ่นเขียวสดชื่นตีจมูกจนแทบอยากร้องไห้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปาหันมามองด้วยหางตา เสียงในหัวดังนิ่งสงบ “บ่นไปก็ไร้ค่า…อย่างน้อยเจ้าจะได้ถึงโซโนมาในอีกห้าชั่วโมง” โมนีก้าเบ้ปาก หน้าเหวอสุด ๆ แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งตัวลงไปบนกองกะหล่ำปลีอย่างหมดแรง “ก็ได้ค่ะ…ก็ได้…หนูจะนอนรอ…ถ้าตื่นมาแล้วถึงจริง ๆ นะ จะถือว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้วกัน…” เสียงรถบรรทุกดังครืดคราดไปบนถนนสายยาว ท้องฟ้าเหนือศีรษะยังคงสว่างจ้าเหมือนไม่รู้จักกลางคืน ขณะที่โมนีก้าในชุดเบลเซอร์ชมพูหรูหรากำลังนอนซุกอยู่ท่ามกลางกองผัก กลายเป็นภาพหลุดโลกสุด ๆ ของเด็กสาวผู้ต้องดำเนินเรื่องราวในโลกใบนี้ของเธอ…เห่อ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div style="text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;">อื่น ๆ: ชีวิตคนเกลียดผักอะเนอะ เห่อออ </div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: +1 ตื่นรู้<span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15 ลูปา <div><span style="font-size: 18pt; font-family: "TH SarabunPSK"; color: rgb(105, 105, 105); font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

หน้า: [1]

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver

ทะเลสาปทาโฮ