PRINCIPIA ⋘ พรินซิเปีย ⋙

God โพสต์ 2024-12-5 00:32:09

<div align="center" style="list-style-type: none;">

<style>
#boxsystems01 {
border-radius: 0px;
border: 5px double #c9b681;
padding: 3px;
box-shadow: #d4cbbc 0px 0px 3em;
background-image: url("https://i.imgur.com/JV19sst.png");}
</style>

<style>
#boxsystems02 {
width: 800px;
border-radius: 0px;
padding: 50px;
box-shadow: #e7d5b9 0px 0px 50px;
background-color: #;}
</style>


<style>
#boxsystems03 {
width: 520px;
border-radius: 20px;
border: 6px double #11a263;
padding: 3px;
box-shadow: #bbe9ff 0px 0px 3em;
background-image: url(" ");}
</style>

<style>
.shadow {
 text-shadow: 1px 1px 10px #9e774f;
}
</style>


<div id="boxsystems01">
 




<div id="boxsystems02">
 PRINCIPIA⋘ พรินซิเปีย ⋙ <img src="https://i.imgur.com/0WdxIK4.gif" width="145" _height="13" border="0"><img src="https://i.imgur.com/0WdxIK4.gif" width="145" _height="13" border="0"><img src="https://i.imgur.com/0WdxIK4.gif" width="145" _height="13" border="0"> <table id="side" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr>
<td><div id="text"><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> </div></div></td><td><div id="picture"><img src="https://i.imgur.com/Q58XKj5.png"></div></td>
</tr></tbody></table>

⋘ คลิกที่ภาพเพื่อเยี่ยมชมด้านใน ⋙ <img src="https://i.imgur.com/0WdxIK4.gif" width="145" _height="13" border="0"><img src="https://i.imgur.com/0WdxIK4.gif" width="145" _height="13" border="0"><img src="https://i.imgur.com/0WdxIK4.gif" width="145" _height="13" border="0"> พรินซิเปีย เป็นสำนักงานใหญ่ของแม่ทัพ ที่ตั้งอยู่ในค่ายจูปิเตอร์ แม่ทัพทั้งสองของกองพันที่สิบสองจะมาพบกันที่พรินซิเปียเพื่อหารือเรื่องสำคัญต่าง ๆ โดยมีรูปลักษณ์เป็นอาคารหินอ่อนสีขาวสองชั้นที่มีเสาค้ำเหมือนธนาคารสมัยก่อน โดยมีทหารโรมันยืนเฝ้าอยู่หน้าอาคาร เหนือประตูทางเข้ามีป้ายสีม่วงขนาดใหญ่แขวนอยู่ โดยมีอักษร S.P.Q.R สีทองปักไว้ภายในพวงมาลัยลอเรล ด้านในมีภาพโมเสกของโรมูลุสและเรมัสภายใต้การนำของลูปาที่ส่องประกายระยิบระยับบนเพดาน พื้นเป็นหินอ่อนขัดเงา ผนังคลุมด้วยกำมะหยี่ ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในเต็นท์สำหรับตั้งแคมป์ที่แพงที่สุดในโลก และบนผนังด้านหลังมีป้ายและเสาไม้ประดับด้วยเหรียญทองแดงซึ่งเป็นสัญลักษณ์ทางทหาร ตรงกลางมีชั้นวางสำหรับวางคทาอินทรีอันเป็นสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งโรมที่มุมด้านหลัง มีบันไดทอดลงมาและถูกกั้นด้วยลูกกรงเหล็กที่เรียงกันเหมือนประตูคุก ตรงกลางห้องมีโต๊ะไม้ยาววางอยู่เต็มไปหมด โดยมีม้วนกระดาษ สมุดบันทึก แท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ มีดสั้น และชามขนาดใหญ่ที่ใส่เจลลี่บีนไว้ ด้านหลังโต๊ะมีเก้าอี้พนักสูง 2 ตัวที่สร้างขึ้นสำหรับแม่ทัพทั้งสอง
 แผ่นพับแจกแก่สมาชิกใหม่<table cellspacing="0" cellpadding="0" style="width:50%" class="t_table"><tbody><tr>
<td> <img src="https://i.imgur.com/601R2IF.png" width="600" _height="358" border="0"></td>
<td> <img src="https://i.imgur.com/x0HVQs8.png" width="600" _height="354" border="0"></td>
</tr>
</tbody></table> <div> </div><div>⋘ 2 แม่ทัพแห่งกองพันที่สิบสอง ฟุลมินาตา ⋙</div><div> </div><div><table cellspacing="0" cellpadding="0" style="width:50%" class="t_table"><tbody><tr>
<td style="text-align: center;"> <img src="https://i.imgur.com/neUTyBg.png" width="300" _height="300" border="0"></td>
<td style="text-align: center;"> <img src="https://i.imgur.com/X74d6aA.png" border="0"></td>
</tr>
<tr>
<td><div style="text-align: center;"> ควินตัส แอนเดอร์สัน</div><div style="text-align: center;">[<a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npc:dzs_npc&npcid=68#67">ดูข้อมูลเพิ่มเติม</a>]</div></td>
<td><div style="text-align: center;">ยาสมิน อาเดน</div><div style="text-align: center;">[<a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npc:dzs_npc&npcid=68#68" style="">ดูข้อมูลเพิ่มเติม</a>]</div></td>
</tr>
</tbody></table></div></div> </div></div>

<style type="text/css">BODY{background:url("https://i.imgur.com/uOUP1go.png"); background-attachment:fixed; }</style><style type="text/css">.head1 {background-color:none ;}.head2 {background-color:none ;}</style>


<style name="captain" type="text/css">
img:hover{
-webkit-transform:scale(1.1);
transform:scale(1.1);
}
img:hover{
overflow:hidden;
}
img{
-webkit-transition: all 1.0s ease;
transition: all 1.0s ease;
}
</style>


<style type="text/css">
::-webkit-scrollbar {width: 5px; height: 0px;}
::-webkit-scrollbar-track-piece {background: #d0c7b5;}
::-webkit-scrollbar-thumb { background-color: #d0c7b5; border-radius:0px; }</style>
<style type="text/css">
::-webkit-scrollbar{width:5px;}
::-webkit-scrollbar-track-piece:decrement{ background:#d0c7b5!important; }
::-webkit-scrollbar-track-piece:increment { background:#d0c7b5!important; }
::-webkit-scrollbar-button{ background:#d0c7b5!important; height: 00px!important; }
::-webkit-scrollbar-thumb{ background: #b05d51!important; border-top:5px solid #3d3833; border-bottom:5px solid #3d3833; }
::-webkit-scrollbar-thumb:hover{ background:#3d3833!important; border-top:5px solid #b05d51;border-radius:0px; border-bottom:5px solid #b05d51;border-radius:0px; }</style>


<style name="captain" type="text/css">
a.navvi{
-webkit-transition: 1.0s;
-moz-transition: 1.0s;
margin:1px;
display:inline-block;
text-align:center;
background: #fff;
color:#7c6652;
width:75px;
padding:2px;
overflow: hidden; }
a.navvi:hover{
color: #fff;
background: #fff;
border-radius: 0px 0px 0px 0px;
-moz-border-radius: 0px 0px 0px 0px;
-webkit-border-radius: 0px 0px 0px 0px;}
#h1{padding:2px;background: #fff;width:380px; position:fixed;}</style>


<style type="text/css">
#side{
margin-right:-1px;
width:512px;
height:512px;
overflow:hidden;}

#text
{text-align:center;
width:500px;
height:500px;
padding:5px;
overflow:auto;
color:#0e1c26;
background-image: url("https://i.imgur.com/PAnqpie.png");}

#picture
{margin-left:-257px;
width:512px;
height:512px;
overflow:hidden;
-webkit-transition: opacity 0.9s linear;
-webkit-transition: all 0.9s ease-in-out;
-moz-transition: all 0.9s ease-in-out;
-o-transition: all 0.9s ease-in-out;}

#side:hover #picture
{margin-left:-1500px;}
</style>

Denista โพสต์ 2024-12-28 22:06:09

Euphemia โพสต์ 2025-1-12 15:03:19

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Euphemia เมื่อ 2025-1-12 15:41 <style>
#boxEU01 {
border: 3px double;
border-radius: 10px;
padding: 5px;
box-shadow: 1px pink;
background-image: url("https://i.pinimg.com/564x/db/ac/80/dbac808fca87e62d4321977cf7f16614.jpg");}
</style>

<div id="boxEU01">
 

<style>
.at01, .at01-enc { display: flex; flex-wrap: wrap; align-content: baseline; }
.at01-enc { align-items: center; }
.at01{ width: 700px; padding: 15px 20px; background: var(--color-one); border: 15px solid var(--color-two); outline: 1px solid var(--color-three); margin: 35px auto 0; }
.at01-img { margin-right: 1px; outline: 1px solid var(--color-three); border: 5px solid var(--color-one); background-size: cover; background-position: center; width: 87px; height: 87px; }
.at01-tt { width: 600px; color: var(--color-sb); border-bottom: 1px solid var(--color-three); padding-bottom: 5px; margin-bottom: 10px; letter-spacing: 1px; font: 900 35px 'Playfair Display'; text-transform: uppercase; }
.at01-linea { background-color: var(--color-three); width: 1px; height: auto; margin: 0 45px; }
.at01-desc { font: 15px 'Chakra Petch'; color: var(--color-txt); line-height: 1.3em; width: 570px; margin: 10px; }
a.anitacredits { text-transform: uppercase; letter-spacing: 1px; font: 800 8px 'Roboto'; margin: 5px auto; display: block; text-align: right; width: 470px; }
</style>

<div class="at01"><div class="at01-enc"><div class="at01-img" style="background-image: url('https://i.pinimg.com/736x/63/a3/6f/63a36f1300e16bde0e4b2885f98a4a1b.jpg');"></div>
<div class="at01-tt" style="text-align: right;">𝕰𝖚𝖕𝖍𝖊𝖒𝖎𝖆 𝕸. 𝕷𝖊𝖓𝖓𝖔𝖝</div></div><div class="at01-linea"></div><div class="at01-desc">
- 13:30 † 03 มกราคม 2025 -
 
พรินซิเปีย, ค่ายจูปิเตอร์
 
 

<center>- เข้าพบแม่ทัพแห่งกองพันที่สิบสองฟุลมินาตา -
</center>
 
 


อาจไม่ใช่เรื่องแปลก ที่จะมีสายเลือดแห่งโรมสักคนโผล่มาถึงหน้าค่ายจูปิเตอร์ในสภาพสะบักสะบอมจนต้องนอนห้องพยาบาลก่อนเข้ามารายงานตัว แต่นั่นก็นานมากแล้ว…สภาพที่อาบชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสดของยูเฟเมียทำให้คนที่พบเห็นพาลคิดว่า ‘ศพ’ ถูกหามเข้ามาในค่าย ที่น่าประหลาดใจมากกว่าคือใช้เวลาเพียง 12 ชั่วโมง ผู้เยียวยาของค่ายจูปิเตอร์ก็พลิกชีวิตเฉียดนรกเธอกลับมาเป็น ‘ I’m EUPHEMIA. I’m OKEY👌🏻 ’ ได้อย่างง่ายดาย
 
 

ทันทีที่ร่างกายฟื้นคืนสภาพ ยูเฟเมียซึ่งระอาเต็มทีกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อก็ยืนยันจะลากสังขารตนเองมาที่พรินซิเปียทันทีเพื่อให้ร่างของเธอได้นอนพักฟื้นบนเตียงนุ่มๆ แทน
 
 

ในอาคารสไตล์โรมัน…ตอนนี้เสียงพูดคุยในห้องรับรองดังมาประมาณ 15 นาทีแล้ว
 
 

“...และ ‘ริวเมย์ อิเอโนะ’ นักเดินทางที่ฉันเข้าใจว่าเป็นลูกหลานของสายเลือดเทพีคีโอเน่ก็ดันเฉลยว่าตัวเองเป็นเทลไคน์— ” ยูเฟเมียหลุดหัวเราะคิกคัก เสียงฟังดูชืดชาไปบ้างขณะเล่าถึงเหตุการณ์ที่พบเจอตลอดสามสี่วันที่เดินทางมาค่ายจูปิเตอร์ ดวงตาสีเข้มซ่อนประกายเสน่ห์ เผยรอยยิ้มล้อเลียน “ ถือว่าฉันมีเพื่อนร่วมทางที่ไม่เลวเลยค่ะ ”
 
 

ยาสมิน เอเดนสบสายตาของหนุ่มน้อยสายเลือดอาร์คัส-ควินตัส แอนเดอร์สัน เห็นชัดว่ามุกตลกนี้ไม่ผ่าน ทั้งคู่ไม่ขำเลยสักนิด
 
 

มุกตลกร้ายแบบนี้ลองขำออกเราคงมีสงครามน้ำลายกันต่อแน่
 
 

ใบหน้าของยูเฟเมีย เลนน็อกซ์แฝงความตึงเครียดรางๆ และยังคงยึดครองบทสนทนาในครั้งนี้ “ ครึ่งเทพ สายเลือดแห่งโรมที่ยังเด็ก— ฉันขอเรียกสภาพที่ช่วยเหลือตนเองจากอสูรกายได้อย่างไม่เต็มที่ว่า ‘เด็ก’ นะคะ ในสังคมมนุษย์—ฉันหมายถึงนอกกำแพงค่ายจูปิเตอร์ เรามีสิ่งที่เรียกว่าสิทธิขั้นพื้นฐานของเด็ก 4 ประการค่ะ สิทธิที่จะมีชีวิตรอด สิทธิที่จะได้รับการพัฒนา สิทธิที่จะได้รับความคุ้มครอง สิทธิที่ในการมีส่วนร่วม ”
 
 

“ คุณอาจไม่ทันตระหนัก…แต่ฉันคิดว่าระบบของพวกคุณค่อนข้างล้าหลังเกินไปสำหรับยุคนี้นะคะ ”
 
 

“ การออกจากบ้านหมาป่าเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเองมองยังไงก็เป็นตั๋วตรงสู่นรกชัดๆ เคยทำสถิติไหมคะว่ามีเด็กเท่าไหร่ที่มาไม่ถึงค่าย ตัวเลขมันควรเป็นศูนย์ค่ะ ”
 
 

“ เฮ้อ— ถึงเจ้าบ้าเทลไคน์นั่นจะประสาทกลับ แต่ถ้าไม่มีเขาก็ไม่แน่ว่าฉันจะรอดมาถึงป่านนี้ ”
 

“ ถ้าเห็นว่าชีวิต ‘พวกเราทุกคน’ สำคัญก็อยากให้ช่วยเลิกธรรมเนียมโบราณคร่ำครึนี่สักทีค่ะ ”
 

“ พวกเราในตอนนี้ไม่มีแม้แต่ ‘สิทธิที่จะมีชีวิตรอด’ เสียด้วยซ้ำ ”
 
 

เธอเอ่ยด้วยเสียงเศร้าจับใจราวกับไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างสาหัส มือบางประทับลงที่อกขณะแสดงสีหน้าอ้อนวอน ควินตัสกระแอมเล็กน้อยเพื่อเบี่ยงสติให้เหนือการควบคุมของเวทเสน่ห์ พลางส่งต่อจดหมายแนะนำจาก ‘ชารอน เลนน็อกซ์’ ให้ยาสมินที่เอนกายอ่านเนื้อความสลับกับจดจ้องใบหน้าของยูเฟเมียมาพักใหญ่   <div class="quote"><blockquote>เรียน แม่ทัพแห่งกองพันที่สิบสองฟุลมินาตาคนปัจจุบัน      ดิฉัน ชารอน เลนน็อกซ์ เขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อแจ้งให้ทราบถึงการมีอยู่ของ ยูเฟเมีย เอ็ม (แมรี่) เลนน็อกซ์ บุตรสาวของดิฉัน เธอเป็นผู้สืบเชื้อสายจากเทพีวีนัสและกำเนิดภายใต้ดิฉันซึ่งสืบสายเลือดของเทพเมอร์คิวรี่สายตระกูลอาร์ชิโบล์ดผ่านทาง แคสแซนดร้า อาร์ชิโบล์ด อดีตสมาชิกกองพันที่สิบสองฟุลมินาตาผู้เป็นมารดา      ก่อนอื่นดิฉันของแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อความเข้าใจผิดในอดีต มารดาของดิฉันซาบซึ้งในความเมตตาของทางกองพันฯ และสภาเซเนทเสมอมาที่นำคดีความโกลาหลทางการเงินในละตินอเมริกากลับขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง รวมถึงเห็นควรให้เธอไร้มลทิน      เธอเสียใจเหลือจะกล่าวที่มิได้ติดต่อทางค่ายจูปิเตอร์เนื่องเพราะความละอายใจ      และตามที่ได้กล่าวถึงในข้างต้น ยูเฟเมียเป็นครึ่งเทพสายเลือดวีนัสอย่างไร้ข้อกังขา แต่ดิฉันและมารดา (แคสแซนดร้า) ไม่อาจเอ่ยรับรองได้ว่าเกียรติแห่งเมอร์คิวรี่จะตื่นขึ้นในรุ่นของเธอ      ยูเฟเมีย-เธอประจักษ์แจ้งแก่ตนเองตั้งแต่วัยเยาว์ แม้จะสัมผัสถึงอสูรกายและความยากลำบากในการใช้ชีวิตด้วยโรคดิสเล็กเซียก็ยังมีชีวิตที่เปี่ยมด้วยความสดใสจับใจผู้คนเสมอ      เธอมีอิสระเหมือนนกเลือกบินที่จะหยุดพักในสถานที่ที่เธอเลือก เสน่ห์ของการผจญภัยเป็นแรงขับเคลื่อนที่ทำให้เธอเผชิญโลกนี้อย่างกล้าหาญ และมีความคิดสร้างสรรค์ในการเลือกมุมมองต่อโลก โดยเฉพาะในด้านการสื่อสารและเจรจาวางเหตุผลร้องเรียกที่โดดเด่นเป็นพิเศษ ซึ่งทำให้ก้าวข้ามผ่านปัญหาความแตกต่างระหว่างครึ่งเทพและคนทั่วไปมาได้อย่างผ่าเผย      บุคลิกภาพที่โดดเด่นสะท้อนความเข้มแข็งในจิตใจ      ในฐานะมารดา ดิฉันพบความจริงว่า อุปนิสัยที่โดดเด่นนั้นมาพร้อมกับดื้อรั้นและไม่จริงจังกับบางเรื่อง การร้องขอให้กองพันฯ อุปถัมภ์เธอที่มีลักษณะนิสัยเช่นนั้นทำให้ดิฉันละอายใจในฐานะผู้ให้กำเนิด แต่ดิฉันเชื่อมั่นว่าไม่มีที่ใดจะปลอดภัยต่อเธอมากไปกว่าค่ายจูปิเตอร์อีกแล้ว      ด้วยเกียรติแห่งอาร์ชิโบล์ดดิฉันเชื่อว่าเธอมีศักยภาพที่จะเติบโตดังเช่นบรรพบุรุษที่เคยหยัดยืนเคียงข้างค่ายในสองรุ่นที่ผ่านมา โปรดพิจารณาให้โอกาสยูเฟเมียเข้าร่วมกองพันฯ และสอนสั่งถึงวิถีชีวิตที่ควรค่ากับเธอ      หวังว่าความเห็นของดิฉันจะเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา <div style="text-align: right;">เปี่ยมด้วยหัวใจที่นับถือ</div><div style="text-align: right;">ชารอน เลนน็อกซ์</div></blockquote></div> <div class="quote"><blockquote>( เนื้อความเบื้องหลัง- เวอร์ชั่นไอ้เชลไม่ได้ตกแต่งอะไรเพิ่ม ) เรียน แม่ทัพแห่งกองพันที่สิบสองฟุลมินาตาคนปัจจุบัน ข้าพเจ้าขอแจ้งให้ทราบว่า ยูเฟเมีย แมรี่ เลนน็อกซ์ เป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากเทพี Venusและมีสายเลือดของเทพเจ้า Mercuryอยู่ในตระกูล แมรี่เป็นคนที่มีบุคลิกภาพที่โดดเด่น มีชีวิตชีวาและมีเสน่ห์ (แปล : เธอชอบและเกลียดสิ่งเดียวกันได้แบบมีสไตล์จนคุณงง เราเรียกสิ่งนี้ว่า เอกลักษณ์หรือเสน่ห์ได้ในทางหนึ่งใช่ไหมคะ? เธอเป็นคนรักอิสระ ชอบการผจญภัยและมีความคิดสร้างสรรค์ (แปล : อย่าคิดว่ากฎจะหยุดเธอได้แม้เธอจะทำตามระเบียบ เธอมีความสามารถในการสื่อสารและมีทักษะในการเจรจาต่อรอง (แปล : นักฉอดบนโลกออนไลน์ หรือเรียกเกรียนคีย์บอร์ดอาจฟังดูคุ้นหูกว่า ลูกฉันแทบไม่หลับไม่นอนตอนที่ ‘ดาราหนุ่มสุดปลื้ม’ ของเธอมีดราม่า สงครามสร้างได้ที่ปลายนิ้ว และเธอต้องชนะ อย่างไรก็ตาม แมรี่เป็นคนที่ค่อนข้างดื้อรั้นและอาจจะไม่จริงจังกับบางเรื่อง (แปล : เรื่องนอกความสนใจเธอกลายเป็นอิกนอแรนต์ได้ทันที แม้ปัญหาจะวางอยู่บนหัว และหวังว่าคุณจะมีความพยายามมากพอจะขู่เข็ญบังคับเธอ ข้าพเจ้าหวังว่าข้อมูลนี้จะเป็นประโยชน์สำหรับท่าน ด้วยความเคารพ ชารอน เลนน็อกซ์</blockquote></div>
‘ เป็นจดหมายที่เปี่ยมด้วยความรัก…และเค้ารางของตัวปัญหา ’ ยาสมินลงความเห็นได้ทันที ตามประวัติที่แนบมายูเฟเมียแทบจะไม่มีปัญหาด้านการใช้ชีวิตที่เกินรับมือถึงขั้นมองตนเองต่างจากมนุษย์ในสังคมเหมือนกับสายเลือดแห่งโรมหรือครึ่งเทพคนอื่นๆ ความสามารถในการกลมกลืนพอจะเรียกได้ว่า ‘กิ้งก่าเปลี่ยนสี’ หรือบางทีนั่นอาจเป็นการมองสิ่งมีชีวิต ทั้งคนทั่วไป ครึ่งเทพ และอื่นๆ อย่างเท่าเทียม
 
 

ควินตัสผู้มีสัมผัสแห่งนักล่าคล้ายมองทะลุไปถึงเบื้องหลังตัวอักษรกินใจ
 
 

จดหมายรับรองจากผู้ส่งผ่านสายเลือดของเมอร์คิวรี่มีวาทศิลป์เป็นเอกลักษณ์จนทำให้ชายหนุ่มอยากจะหลุดขำ แต่ถ้อยคำที่ยูเฟเมียกำลังสร้างก็มีฉากหน้าที่ ‘จริงจัง’ เกี่ยวพันกับคนรุ่นหลังจนขำไม่ได้ ความรู้สึกอิหลักอิเหลื่อจนไม่รู้จะวางสีหน้าอย่างไรค่อยๆ กัดกินชายหนุ่มสายเลือดอาร์คัสอย่างรวดเร็ว
 
 

“ ผมเชื่อว่านั่นเป็นหนทางที่ควรมุ่งไป การสูญเสียไม่ใช่สิ่งที่พวกเราคาดหวัง ”
 
 

ยาสมินเหล่ตามองยูเฟเมียพลางพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อนร่วมตำแหน่ง “ ฉันเสียใจกับเรื่องที่เธอได้พบระหว่างทาง แต่ตอนนี้… ยินดีต้อนรับเข้าสู่ค่ายจูปิเตอร์ ” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มเข้าอกเข้าใจ <div class="quote"><blockquote>+10 ความสัมพันธ์จากสกิลหอมเย้ายวนกับควินตัสและยาสมิน      รายงานตัวเพื่อเข้าร่วมกับกองพันหลักที่สิบสอง- รอการยืนยันกองร้อย [ ก็อปปี้เปก🥺🥺🥺 หงุงหงิง ]</blockquote></div></div>

<div class="at01-enc"><div class="at01-tt" style="text-align: left;">𝔎𝔲𝔡𝔞𝔪 𝔰𝔞𝔯𝔞𝔫𝔤, 𝔑𝔞𝔩 𝔰𝔞𝔯𝔞𝔫𝔤, 𝔥𝔶𝔲𝔫𝔤</div><div class="at01-img" style="background-image: url('https://i.pinimg.com/736x/14/6b/2b/146b2b4a1e07645251a2528ce3aaddbc.jpg');"></div></div></div>
<a href="https://anita-codes.tumblr.com/" class="anitacredits">Anita Codes</a>

<style>.at01{ --color-one: #000000; --color-two: #000000; --color-three: #330000; --color-sb: #CC0000; --color-txt: #bdbdbd; }</style>
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playfair+Display:ital,wght@0,400;0,500;0,600;0,700;0,800;0,900;1,400;1,500;1,600;1,700;1,800;1,900&display=swap" rel="stylesheet"><link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Open+Sans:wght@300;400&display=swap" rel="stylesheet">
 
 
</div>

Denista โพสต์ 2025-2-3 13:17:12

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Nereza เมื่อ 2025-2-3 16:57 <style>
 /* Response Container */
 .response-container {
 max-width: 850px;
 margin: 30px auto;
 background: #fff;
 border-radius: 15px;
 box-shadow: 0 6px 15px rgba(0, 0, 0, 0.1);
 padding: 30px;
 border-left: 8px solid #b76e79; /* Soft pastel pink */
 border-top: 4px solid #b76e79; /* Soft pastel blue */
 }

 /* Character Info Section */
 .character-info {
 display: flex;
 align-items: center;
 margin-bottom: 20px;
 }

 .character-info img {
 width: 120px;
 height: 120px;
 border-radius: 50%;
 margin-right: 20px;
 border: 4px solid #b76e79;
 }

 .character-info .name {
 font-size: 4em;
 font-weight: bold;
 color: #b76e79; /* Pastel pink */
 }

 .character-info .status {
 font-size: 3em;
 color: #777;
 font-style: Kanit;
 }

 /* Dialogue Box */
 .dialogue-box {
 background: #f5eced; /* Very light pastel blue */
 border-radius: 12px;
 padding: 80px;
 font-size: 3.2em;
 line-height: 1.7;
 border: 1px solid #b76e79;
 box-shadow: inset 0 2px 5px rgba(0, 0, 0, 0.05);
 }

 .dialogue-box p {
 margin: 0;
 color: #555;
 }

 /* Quote Section */
 .quotee {
 margin: 25px 0;
 padding: 20px;
 font-style: italic;
 color: #a09f9f;
 background: #f7f7f7;
 border-left: 6px solid #b76e79;
 border-radius: 8px;
 }

 /* Footer */
 .footer {
 text-align: right;
 font-size: 3em;
 color: #888;
 }

 /* Hover effects */
 .response-container:hover {
 box-shadow: 0 12px 20px rgba(0, 0, 0, 0.15);
 }

 .dialogue-box:hover {
 background: #f9f9f9;
 }
</style>

<style>
 .profile-card {
 width: 400px;
 background: #fff;
 border: 2px solid #f3d6df;
 border-radius: 15px;
 box-shadow: 0 4px 8px rgba(0, 0, 0, 0.1);
 padding: 20px;
 text-align: center;
 }

 .profile-card img {
 width: 100px;
 height: 100px;
 border-radius: 50%;
 border: 5px solid #f3d6df;
 }

 .profile-card h1 {
 font-size: 28px;
 color: #d37a8c;
 margin: 15px 0;
 }

 .profile-card p {
 font-size: 14px;
 color: #888;
 line-height: 1.6;
 margin: 20px 0;
 }

 .profile-card p span {
 font-weight: bold;
 color: #d37a8c;
 }

 .button-group {
 display: flex;
 justify-content: space-around;
 margin-top: 20px;
 }

 .button-group a {
 display: inline-block;
 padding: 5px 10px;
 background: #f3d6df;
 color: #d37a8c;
 font-size: 14px;
 border-radius: 5px;
 text-decoration: none;
 box-shadow: 0 2px 4px rgba(0, 0, 0, 0.1);
 transition: background-color 0.3s, box-shadow 0.3s;
 }

 .button-group a:hover {
 background: #d37a8c;
 color: #fff;
 box-shadow: 0 4px 6px rgba(0, 0, 0, 0.2);
 }
</style>

<style type="text/css">@import url('https://fonts.googleapis.com/css?family=Cardo'); Cardo {font-family: 'Cardo';} </style>

<div class="response-container">
 
 <div class="character-info">
 <img src="https://i.imgur.com/VkyNrr6.png" alt="Character Avatar">
 <div>
 <div class="name">DENISTA NORTARA</div>
 <div class="status">ภารกิจปลดปล่อยดวงวิญญาณ 30 ดวงสู่ยมโลก : 01 - ปรึกษาการเดินทาง</div>
 </div>
 </div>

 
 <div class="dialogue-box">
 การจะไปทำภารกิจก็ไม่ใช่ว่าอ่าน คิด อยากไป แล้วไปได้เลย โดยเฉพาะกับภารกิจที่เชื่อมโยงกับยมโลกซึ่งถือเป็นสถานที่นอกเหนือเขตปกครองของเทพโดยทั่วไป ดังนั้นแทนที่จะกลับไปเตรียมตัวเพียงลำพังที่เขตกองร้อย เดนิสต้าจึงต้องมาเยือนพรินซิเปีย สำนักงานใหญ่อันเป็นห้องทำงานหลักของเหล่าแม่ทัพรวมไปถึงห้องหน่วยข่าวกรองต่าง ๆ ประจำกองพันที่สิบสองฟุลมินาตาเพื่อปรึกษาเกี่ยวกับการเดินทางรวมไปถึงข้อที่ควรระวังสำหรับการเป็นแขกของยมโลก
 
 เดนิสต้าไม่ใช่สายเลือดพลูโตหรือเทพและเทพีอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับโลกนั้นทำให้เธอไม่ได้มีเคล็ดลับหรือความสามารถในการไปล่วงรู้ว่าต้องเดินทางยังไง ทำแบบไหน หลังจากประทับนามขอรับภารกิจ สิ่งแรกที่เธอคิดยังเป็นการตั้งคำถามอยู่เลย ‘ จะไปที่นั้นฉันต้องกลายเป็นวิญญาณก่อนหรือเปล่านะ.. ภาวนาหวังว่าจะไม่ใช่ก็แล้วกัน ’
 
 ภายในพรินซิเปียยังคงเงียบสงบเหมือนกับครั้งแรกที่มา คงเป็นเพราะมหาลัยนิวโรมกำลังเปิดเรียน ดังนั้นทุกคนจึงมักจะไปรวมตัวที่กรุงโรมใหม่มากกว่ามาปวดหัวกับงานมากมายที่อาจเข้ามาได้ทุกเมื่อยกเว้นอยู่เพียงสองสมาชิกสำคัญของค่ายจูปิเตอร์ที่ยังต้องวนกลับมาตรวจสอบพรินซิเปียเป็นระยะ ๆ มือบางของเดนิสต้ายกขึ้นเคาะกับประตูไม้เนื้อแข็งของห้องทำงานสองแม่ทัพใหญ่เบา ๆ ก่อนจะขานยืนยันตัว “ นอร์ทาร่าจากกองร้อยหนึ่งขอเข้าพบค่ะ ”
 
 ความเงียบคือคำตอบรับหลังเคาะประตูได้เกือบหลายนาที
 
 ‘ ไม่อยู่? ’ สองตาเรียวเฉี่ยวปานสิงคาลกวาดมองรอบด้านก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน ‘ ไม่สิ ปกติแล้วพวกเขาน่าจะกลับมาตรวจงานเวลานี้.. ’ เว้นก็แต่ชีวิตมหาวิทยาลัยนิวโรมมันลำบากจนเกินไปเดนิสต้าหลุบตาลงพิจารณาความเป็นไปได้อื่น ๆ กระทั่งตัดสินใจที่จะถอย ‘ ไว้ค่อยมาให—- ’
 
 โคร้ม !!
 
 อะไรล่ะ(วะ)นั่น
 
 เสียงโครมครามหลังประตูห้องทำงานตามมาด้วยเสียงประตูไม้ฝืด ๆ แง้มออกช้า ๆ ต้อนรับการมาเยือนของผู้ยืนคอยอยู่ด้านหน้าโดยที่ไร้คำอนุญาตจากคนภายใน … แอ๊ด— มือบางของธิดาแห่งเทพความรักยื่นออกไปผลักประตูไม้ตรงหน้าให้เปิดอ้ากว้างกว่าเก่า นัยน์ตาสีฟ้าหม่นเหลือบมองรอบด้านก่อนจะขยับริมฝีปากสีกลีบกุหลาบให้เปล่งเสียงทักทาย “ ที่นี่กลายเป็นห้องผีสิงไปแล้ว.. หรือว่าผู้องอาจของเหล่าทัพยังทำงานกันอย่างขมักเขม้นอยู่คะ? ”
 
 “ คุณนอร์ทาร่า เข้ามาก่อนสิ ” 
 
 เสียงเรียกที่นุ่มนวลในระดับของเพศเดียวกันแต่แฝงมาด้วยความอ่อนใจทำให้ธิดาวีนัสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ร่างเพรียวของสมาชิกคนล่าสุดของกองร้อยที่หนึ่งเคลื่อนเข้าไปด้านในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกองเอกสารสูงพะเนินเทินทึก “ ดูท่าชีวิตในมหาลัยคงไม่เอื้อต่อแผนงานของผู้นำเหล่าทัพสินะคะ ” ปลายนิ้วเนียนจรดลงกับขอบกระดาษของกองที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะทำงานของยาสมิน อาเดน — ธิดาเนปจูน หนึ่งในสองแม่ทัพและ.. สุภาพสตรีท่าทางห่อเหี่ยวที่อยู่ตรงหน้าเธอในเวลานี้
 
 “ ถึงจะอยากปฏิเสธแต่คงทำอะไรไม่ได้นอกจากตอบว่าใช่ล่ะนะ ” ลมหายใจพรั่งพรูออกจากริมฝีปากหนาของหญิงสาวผิวสีช็อคโกแลต ยาสมินเหลือบตาขึ้นมองธิดาวีนัสผู้มาเยือนพร้อมด้วยรอยยิ้มไม่ทุกข์ร้อน ‘ เห็นว่าไม่เข้าเรียนไปพักนึง.. กลับมาได้แล้ว? ’ แต่ถ้าจะให้ถามตามข้อสงสัยที่มีอยู่ในใจเลยก็คงจะเป็นการเสียมารยาท เจ้าของสายเลือดเทพเนปจูนเก็บสายตากลับลงมองที่เอกสารบนโต๊ะพลางถามอย่างสุภาพ “ มาที่พรินซิเปียครั้งนี้มีเรื่องอะไรจะปรึกษาล่ะคุณนอร์ทาร่า? ”
 
 และถ้าหากว่าเดนิสต้ามีความสามารถในการหยั่งรู้ความคิดของคนอย่างชัดเจน คำแรกที่เธอตอบอีกฝ่ายคงเป็นคำว่า ‘ ไม่ ’เดนิสต้าไม่ได้พร้อมสำหรับการกลับมาแบบร้อยเปอร์เซ็น บางครั้งความหวั่นไหวก็เป็นอุปสรรคสำหรับสายเลือดวีนัส (ถูกต้อง) แม้จะไม่อยู่ในขั้นอกหักหรือตกหลุมรัก แต่การสับสนได้เพราะคนเพียงคนเดียวก็ทำให้ผู้ครองสายเลือดเทพีแห่งความรักเสียความมั่นใจไปพักใหญ่ ‘ ก็แค่ออกไปหาเรื่องใส่ตัวให้หายคิดมาก ’ นั่นคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอรีบร้อนวิ่งพล่านไปที่กระดานหินภารกิจทวยเทพก่อนจะเข้าเดือนแห่งความรักเต็มตัว “ ฉันไปรับภารกิจที่กระดานภารกิจจากเทพมาน่ะค่ะ.. ”
 
 “ … ” 
 
 ดวงตาของยาสมินเหลือบขึ้นมองเดนิสต้าซึ่งเป็นผู้รายงานอีกครั้งแม้จะไม่แน่ใจว่าควรตอบสนองอย่างไร แต่สมองก็สั่งการให้แม่ทัพสาวคลี่ยิ้มยินดีไปกับความคืบหหน้าของคนในค่าย “ ภารกิจแรกสินะคะ? ยินดีด้วย ” ไม่ใช่ทุกครั้งที่สมาชิกจะมาแจ้งความประสงค์ขอออกไปทำภารกิจกับผู้นำเหล่าทัพ ฉะนั้นสำหรับครั้งนี้ยาสมินจึงอดไม่ได้ที่จะประทับใจผสม ๆ กับขบขันเมื่อนึกขึ้นว่าเดนิสต้าอาจจะยังไม่รู้หลักการดำเนินภารกิจตามปกติของค่าย “ ฉันดีใจที่คุณมาบอกนะคะ แต่โดยปกติ คุณไม่จำเป็นต้องมาที่พรินซิเปียเพื่อขออนุญาตหรือแจ้งว่าจะออกไปทำภารกิจหรอก ให้ยึดตามรายละเอียดของภารกิจหลังจากลงชื่อรับภารกิจได้เลย.. คุณคงจดรายละเอียดคร่าว ๆ บนกระดานมาแล้วใช่ไหม? นั่นแหละ ทำตามนั้นได้เลย ”
 
 “ ดังนั้นฉันเลยมาที่นี่ไงคะ ” 
 
 การตอบกลับแบบไม่ต้องคิดรวมไปถึงรอยยิ้มกว้างจนตาหยีของเดนิสต้าทำให้ยาสมินชะงัก บรรยากาศไม่น่าไว้วางใจพาดผ่านระหว่างสองสาวที่กำลังสบตากันอยู่เงียบ ๆ จวบจนเดนิสต้าเป็นฝ่ายพูดขึ้นอีกครั้ง “ ฉันต้องเดินทางไกลน่ะค่ะ.. ไกลมาก ๆ ” ด้วยจังหวะจะโคนและการเว้นช่วงเสียงให้รูปประโยคดูซับซ้อน เดนิสต้าที่เคยถือว่าเป็นเพียงธิดาวีนัสดาษดื่นกลับดูโดดเด่นแปลกตาขึ้นทันควัน “ เห็นว่ามาปรึกษาเส้นทางกับพวกคุณน่าจะดีกว่าลุยเดี่ยวคนเดียว ”
 
 กระดาษแผ่นหนึ่งถูกวางลงกับโต๊ะทำงานของยาสมิน มันวางอยู่เหนือเอกสารที่ชวนให้ลายตามากมายแต่กลับโดดเด่นได้ด้วยตัวหนังสือหนา ๆ บนหัวกระดาษเพียงไม่กี่ตัวที่ทำให้แม่ทัพหญิงเบิกตากว้าง “ ปลดปล่อยดวงวิญญาณ 30 ดวงสู่ยมโลก? ”
 
 “ อะไรนะ ?? ” คราวนี้ไม่ใช่แค่ยาสมินที่สะดุ้ง อีกหนึ่งแม่ทัพที่อาศัยเวลานี้งีบหลับหลังฝ่าฟันกับกองวิจัยมากมายจากมหาวิทยาลัยถึงกับผุดขึ้นมาจากกองกระดาษอีกฟากหนึ่งของห้อง ‘ ควินตัส แอนเดอร์สัน ’ บุตรแห่งอาร์คัสยกมือขึ้นลูบหลังศีรษะของเขาหลังจากยืดตัวเร็วเกินไปจนชนเข้ากับชั้นหนังสือที่ตั้งอยู่ด้านหลัง เสียงร้องโอดครวญเบา ๆ จากปากเขาทำให้เดนิสต้าหลุดหัวเราะเสียงแผ่วก่อนจะหันกลับมายืนยันภารกิจของตัวเองอีกครั้ง
 
 “ ใช่ค่ะ ภารกิจนั้นแหละ ”
 
 “ คุณนอร์ทาร่า.. สายเลือดของคุณไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับอันเดอร์เวิลด์เลย คุณแน่ใจเหรอ? ” แม้จะรู้แก่ใจดีว่าต่อให้ไม่แน่ใจตอนนี้ก็คงปฏิเสธการลงชื่อไม่ได้แล้ว ยาสมินขมวดคิ้วในระหว่างที่เธอเลื่อนกระดาษรายละเอียดภารกิจกลับไปให้เดนิสต้า “ ภารกิจแบบนี้ให้สายเลือดไทรเวีย นอกซ์หรือ.. ”
 
 “ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครว่างไปทำเลยนะ ” เสียงหวานของเดนิสต้าตัดน้ำเสียงที่แฝงมาด้วยความลังเลของธิดาเนปจูนจนขาดสะบั้น ดวงตาเรียวของสาวสวยอันเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในฐานะคนนอกคอกประจำค่ายจูปิเตอร์หรี่ลงอย่างมีเลศนัย “ ฉันทำได้ค่ะ คงไม่ยากอะไร ”
 
 ในเมื่อคนทำภารกิจดูเหมือนจะมั่นใจเสียขนาดนั้น..
 
 สองแม่ทัพประจำกองพันที่สิบสองหันมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ “ เรื่องการเดินทาง.. ”

 .
 .
 .
 
 การปรึกษาเส้นทางเป็นไปอย่างเรียบง่ายและเป็นระเบียบ เพื่อไม่ให้พลัดหลงหรือกลายเป็นบุคคลสูญหาย เดนิสต้าได้รับคู่มือการเดินทางอย่างละเอียดที่มีทั้งแบบเดินทางผ่านโดยขนส่งสาธารณะรวมไปถึงแบบที่ใช้รถส่วนตัว ‘ น่าเสียดายที่ฉันยังเรียนคลาสขับรถไม่จบ.. ต่อให้จบก็ยังไม่มีเงินซื้อรถในตอนนี้อยู่ดี ’ สองตาของเดนิสต้ามองลงที่โพสอิทเล็ก ๆ ที่ประกอบไปด้วยคำแนะนำเชิงกำชับอีกมากมายจากยาสมินและควินตัสก่อนจะปิดสมุดแนะนำเส้นทางพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ
 
 “ เท่านี้น่าจะพอใช้ได้แล้วล่ะ ”
 
 ขนส่งสาธารณะใช้เวลา 11 ชั่วโมงกว่า ๆ แต่ถ้าหลอก(?)รถส่วนตัวให้ไปส่งได้ก็ใช้เวลาแค่ 5 ชั่วโมง
 
 มุมปากของเดนิสต้ายกขึ้นสูงเป็นพิเศษในระหว่างที่เธอวางชามขนมจีบสองชามลงบนโต๊ะของยาสมินและควินตัสเพื่อเป็นการขอบคุณ “ อย่าหักโหมเยอะจนเกินไป ทานข้าวพักผ่อนกันบ้างนะคะ ” ด้วยการทิ้งท้ายอย่างเป็นห่วง ธิดาวีนัสคนสวยยิ้มกว้างก่อนจะโบกมือร่ำลาสองผู้นำเหล่าทัพอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานขนาดใหญ่ภายในพรินซิเปีย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมรัญจวนของกุหลาบพันปีอันเป็นเอกลักษณ์

 </div>

 
 <div class="quotee">
 +10 ความสัมพันธ์กับควินตัส แอนเดอร์สัน จากสกิลหอมเย้ายวน 
 +?? ความสัมพันธ์กับควินตัส แอนเดอร์สัน จากการมอบขนมจีบ 
 +?? ความสัมพันธ์กับยาสมิน อาเดน จากการมอบขนมจีบ
 </div>

 
 <div class="footer">
 Timeline at [ 10:59 | 29/01/2025 ]
 </div>
</div>

Moneka โพสต์ 2025-9-8 00:24:02

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 06 เดือน กันยายน ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงดึก เวลา 00.00 - 01.00 น. ณ พรินซิเปีย ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงรองเท้าโลหะของทหารยามกระทบพื้นหินดังคลอระหว่างที่เลธิเซียผมแดงเดินนำโมนีก้าเข้าสู่เส้นทางหลักของค่ายจูปิเตอร์ ไฟคบเพลิงที่ส่องสองข้างทางทำให้แสงสีทองอาบไล้เส้นผมสีม่วงครามของเธอระยับราวกับเปลวเพลิงที่พลิ้วไหวในความมืด ถึงแม้ท้องฟ้ายังคงสว่างราวกับกลางวัน แต่บรรยากาศรอบค่ายกลับเต็มไปด้วยความสงบขึงขัง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เลธิเซียปรายตามองเด็กสาวที่เดินตามมา ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู “นี่...เธอออกจากบ้านหมาป่ามานานยัง ถึงได้เพิ่งโผล่มาตอนนี้น่ะ? รู้ตัวไหมว่านี่มันเที่ยงคืนแล้วน่ะจ้ะ 00.00 น. เป๊ะ ถึงฟ้ายังสว่างก็ใช่ว่าจะไม่ถือว่าดึกนะ” โมนีก้าหอบกระเป๋าสะพายข้างสีชมพูเล็ก ๆ ที่เดินทางติดตัวมาตลอด ก้าวเท้าตามทันก่อนตอบเสียงใส แต่ยังมีแววเหนื่อยเจืออยู่ “ออกมาตั้งแต่ตีสี่เลยค่ะ แต่ระหว่างทางมันเจอหลายเรื่องมาก...พอรวม ๆ กันแล้วก็เลยมาถึงช้าขนาดนี้” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เลธิเซียเลิกคิ้วสูง หันมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์แบบแมว “หลายเรื่อง… ฟังดูน่าสนใจนะ แต่ไม่ต้องเล่าละกัน เก็บไว้ให้แม่ทัพสองคนนั้นได้ถามเองดีกว่า พวกเขาชอบรู้ทุกเรื่องแหละ โดยเฉพาะเรื่องที่มัน...ผิดไปจากปกติ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าได้ยินก็ถอนหายใจเบา ๆ ก้มหน้ามองพื้นหินอ่อนสีซีดที่ทอดยาวไปสู่ใจกลางค่าย เสียงฝีเท้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมา ทั้งทหารทั้งเหล่าเดมิก็อดรุ่นพี่ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่เธอโดยไม่ตั้งใจ เลธิเซียหัวเราะในลำคออีกครั้ง เอียงตัวเข้ามาใกล้พอที่จะกระซิบแผ่ว ๆ แต่เต็มไปด้วยแววขบขัน “อย่าเกร็งสิจ๊ะ แม่สาวตาเทาเงิน… ค่ายนี้มันใหญ่ก็จริง แต่สุดท้ายแล้วทุกคนก็ต้องผ่านสิ่งเดียวกันหมดก็คือการถูกจับตามองตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามานี่แหละ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเม้มปากเล็กน้อยพยักหน้าเหมือนบอกตัวเองให้เข้มแข็งขึ้น ก่อนจะเงยหน้ามองไปยังอาคารหินอ่อนสีขาวตระหง่านที่ตั้งอยู่ตรงหน้าพรินซิเปีย สำนักงานใหญ่ที่เปรียบเสมือนหัวใจของกองพันที่สิบสอง ฟุลมินาตา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> อาคารหินอ่อนสีขาวสง่างามราวกับสัญลักษณ์ของอำนาจและระเบียบวินัยโรมัน เธอเงยหน้ามองป้ายสีม่วงเข้มเหนือบันไดหินที่มีอักษร S.P.Q.R. สีทองเด่นตัดกับพวงลอเรลที่ปักล้อม มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนก้าวเข้าสู่โลกอีกใบ โลกของกฎหมาย ระเบียบ และการควบคุมที่แตกต่างจากความอิสระในหุบเขาโซโนมาโดยสิ้นเชิง เลธิเซียสตรีผมแดงที่ยืนกอดอกข้าง ๆ หัวเราะเบา ๆ “เข้าไปเองเถอะจ้ะ ถ้าพวกแม่ทัพกำลังนอนฉันไม่อยากโดนหางเลขโดนด่าด้วย” ว่าแล้วเธอก็ส่งยักคิ้วเจ้าเล่ห์หนึ่งทีแล้วเดินหายไปในเงาไฟคบเพลิงที่ส่องตามทาง เหลือเพียงโมนีก้าเท่านั้นที่ต้องก้าวต่อ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เธอก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น เสียงเกราะของทหารโรมันที่ยืนเรียงสองข้างดังขึ้นเบา ๆ เมื่อพวกเขาขยับหอกและโล่ตามจังหวะ ราวกับกำลังตรวจสอบผู้มาเยือนใหม่ โมนีก้าเงยหน้าตอบสายตาพวกเขาด้วยดวงตาสีเทาเงินที่ส่องประกายสงบแต่แน่วแน่ ก่อนจะผลักประตูไม้โอ๊กหนักเข้าสู่ด้านใน  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> บรรยากาศภายในพรินซิเปียงดงามและกดดันในคราวเดียว เพดานสูงประดับภาพโมเสกโรมูลุสและเรมัสใต้ร่างลูปา เงาสีทองระยิบระยับไปทั่วพื้นหินอ่อนที่ขัดจนสะท้อนราวกระจก ผนังคลุมด้วยผ้าไหมกำมะหยี่เข้มทำให้ทั้งห้องเหมือนห้องประชุมของจักรพรรดิ แต่ก็ยังคงกลิ่นอายความเป็นสนามรบอยู่ในทุกรายละเอียด ที่ผนังด้านหลังมีเสาไม้แกะสลัก ประดับด้วยเหรียญทองแดงเรียงรายเป็นชั้น ๆ บ่งบอกถึงชัยชนะของกองพัน ส่วนตรงกลางเด่นด้วยแท่นวางคทาอินทรีสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งโรมที่เปล่งประกายเหมือนมีพลังงานแฝงอยู่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โต๊ะไม้ยาวกลางห้องเต็มไปด้วยม้วนตำรากรีกหรือละติน สมุดบันทึก แท็บเล็ตอิเล็กทรอนิกส์เรียงปนกันอย่างแปลกประหลาด มีทั้งมีดสั้นเหล็กวางข้าง ๆ และชามแก้วใส่เจลลี่บีนสีสดที่ดูจะไม่เข้ากับบรรยากาศเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้บรรยากาศเคร่งขรึมมีเสน่ห์ประหลาดขึ้นมา ด้านหลังโต๊ะใหญ่ เก้าอี้พนักสูงสองตัวตั้งวางรออยู่ราวกับรอให้แม่ทัพทั้งสองมานั่งคุมขุนนางและทหาร  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าก้าวเข้าไปกลางห้อง สูดลมหายใจลึก ๆ พลางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา “เอาล่ะ...จะถอยคงไม่ได้แล้ว” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> บรรยากาศภายในห้องรอแม่ทัพยังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงกรอบแกรบของม้วนกระดาษที่ถูกลมพัดเบา ๆ กับกลิ่นหอมของกำมะหยี่และหินอ่อนที่ยังใหม่ โมนีก้ายืนตัวตรงแม้จะดูสบาย ๆ แต่ในใจเธอกลับเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่เคยผ่านมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ประตูไม้บานใหญ่ค่อย ๆ ถูกผลักออกมา เสียงเอี๊ยดอ๊าดสะท้อนก้องทั่วห้อง และสิ่งแรกที่เห็นคือเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อคลุมเรียบง่ายที่บ่งบอกว่าน่าจะเป็นชุดนอนผมยุ่งหัวฟูราวกับเพิ่งลุกจากเตียง เขาหาววอดพลางยกมือเกาศีรษะด้วยท่าทีง่วงงุนชายหนุ่มคนนั้นคือ ควินตัส แอนเดอร์สัน ว่าที่ตำนานของกองร้อยที่ 1 ผู้เป็นบุตรแห่งเทพีอีริสหรืออาร์คัส “โอย… ให้ตายสิ ดึก ๆ ดื่น ๆ เรียกกันอีกแล้วเหรอ…” เขาบ่นเสียงงึมงำแต่สายตาก็เหลือบมองโมนีก้าอย่างประเมินเพียงครู่ ก่อนจะหาวต่อแล้วเดินเช็ดขี้ตาไปนั่งฝั่งหนึ่ง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ไม่นานนัก ประตูอีกบานก็เปิดออกพร้อมเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะมั่นคง หญิงสาวรูปร่างสูงเพรียว ผิวสีน้ำผึ้งเข้ม ดวงตาคมเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และเส้นผมถูกรวบตึงอย่างเรียบร้อย เธอสวมชุดเสื้อคลุมแบบทหารโรมันที่ขับให้บุคลิกดูทรงพลังยิ่งขึ้นแต่กางเกงนั้นคือกางเกงนอนโดยเฉพาะบ่งบอกว่าก่อนที่จะมาที่นี่ก็น่าจะซุกตัวอยู่ที่หมอนแน่ ๆ นั่นคือ ยาสมิน อาเดน เดมิก็อดสายเลือดเนปจูนที่ก้าวผ่านตราบาปของตระกูลตนเองมาได้ด้วยน้ำมือและหัวใจของเธอเอง “ควินตัส… ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาแบบนี้ให้แต่งตัวให้เรียบร้อยหน่อย” ยาสมินเอ่ยเสียงเรียบแต่ดุดัน ขณะกวาดสายตาไปรอบห้องสุดท้ายก็มาหยุดที่โมนีก้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัสหัวเราะหยันเบา ๆ ยกไหล่ไม่แยแส “เฮ้อ ก็คนเพิ่งตื่นนี่นา แม่ทัพสายเนี้ยบเอ๊ย" <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> บรรยากาศดูเหมือนจะเต็มไปด้วยพลังที่ตัดกันความทะเล้นไร้พิธีรีตองของควินตัสปะทะกับความมั่นคงจริงจังของยาสมิน แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือทั้งคู่ต่างเปล่งรัศมีผู้นำอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ ยาสมินเดินเข้ามาใกล้พลางเอ่ยถามโมนีก้าเสียงชัดถ้อยชัดคำ “เธอคือคนใหม่จากบ้านหมาป่าใช่ไหม? ชื่ออะไร สายเลือดใคร รายงานมา” โมนีก้ารู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง แต่เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึก ตั้งสติแล้วเตรียมตัวแนะนำตัวเองอย่างมั่นใจที่สุดเท่าที่ทำได้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันชื่อโมนีก้า เอ็ม. บลอสซัมค่ะ เป็นธิดาแห่งเซเรส… แล้วก็มีเชื้อสายของเทพเจนัสด้วยค่ะ” เสียงของเธอนุ่มนวลแต่มั่นคง ดวงตาสีเทาเงินสะท้อนประกายแสงไฟในห้องพรินซิเปีย ขณะที่ยาสมินยืนกอดอกจ้องเธออย่างคมกริบ สายตาของยาสมินกวาดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะชะงักเล็กน้อยตรงที่ไม่มีรอยถลอกหรือแม้แต่คราบเลือดบนร่างกายของโมนีก้าเลย ต่างจากเดมิก็อดใหม่ ๆ ที่มักจะเดินเข้ามาในสภาพย่ำแย่ “เธอมากับใคร?” ยาสมินถามเสียงเรียบแฝงความสงสัย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าไม่รีเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มบาง “มากับเพื่อนค่ะ… แต่เขาเจ็บหนัก ตอนนี้อยู่ที่ห้องหรือโรงพยาบาลแล้วค่ะ” จากนั้นเธอขยับมือส่งม้วนจดหมายที่ผนึกตราออกมาให้ “นี่คือจดหมายของซูกิค่ะ ฝากมาด้วย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาสมินเหลือบมองม้วนจดหมายในมือ ก่อนจะพยักหน้าน้อย ๆ รับไว้โดยไม่แสดงสีหน้ามากนัก แต่แววตาที่กวาดมองโมนีก้าอีกครั้งกลับแฝงการประเมินราวกับจะอ่านทะลุไปถึงกระดูก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ด้านหลัง ควินตัสที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ไม้ยาว หาวอีกรอบพลางยกมือชี้ไปทางนาฬิกาแดดบนผนัง “แล้วทำไมเธอเพิ่งโผล่มาตอนดึก ๆ ดื่น ๆ ฮะ? กว่าจะมาถึง… ค่ายเราไม่ใช่สวนสนุกนะ” น้ำเสียงกึ่งหยอกกึ่งจริงจัง ดวงตาคมกริบแต่เต็มไปด้วยความขี้เล่น โมนีก้าหันไปมองควินตัสแอบเม้มปากนิดหน่อยราวกับอยากบ่น แต่ก็ยังคงยิ้มไว้พยายามรักษากิริยา ในขณะที่ยาสมินยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะรอฟังคำอธิบายจากเธอ เธอเอ่ยตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ระหว่างทางเกิดเรื่องหลายอย่างค่ะ… ฉันกับเพื่อนถูกฝูงก๊อบลินโจมตี 32 ตัวตั้งแต่ยังไม่พ้นหุบเขาโซโนมา จากนั้นระหว่างเดินทางก็ถูกทหารรับจ้างอาวุธครบมือลึกลับที่คิดจะจับตัวพวกเราดักโจมตีสองรอบ รอบละประมาณหกคน พอผ่านไปได้ก็ดันมาเจอก๊อบลินอีกฝูง 32 ตัว… และสุดท้ายก็ตบท้ายด้วยมิโนทอร์ค่ะ” คำพูดของเธอทำให้ห้องที่เงียบอยู่แล้วยิ่งนิ่งสนิทราวกับหยุดหายใจ ยาสมินหันขวับไปสบตากับควินตัสทันที ดวงตาสีเข้มของเธอเบิกกว้างเล็กน้อยอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ส่วนควินตัสที่ดูง่วงอึน ๆ เมื่อครู่ก็ผงกหัวขึ้นตรงทันทีเหมือนสติกลับคืนมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “หนีมาได้สินะ?” ยาสมินถาม เสียงกดต่ำเหมือนจะทดสอบมากกว่าต้องการคำตอบ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเม้มปากนิดหน่อยก่อนจะตอบตรงไปตรงมา “กำจัดหมดแล้วค่ะ… ยกเว้นกลุ่มทหารรับจ้าง ฉันกับเพื่อนทำให้พวกเขาสลบเท่านั้น” ควินตัสยันตัวขึ้นนั่งเต็มที่แล้วโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย มองเธอจากหัวจรดเท้าเหมือนจะหาความจริงที่ซ่อนอยู่ “ก๊อบลินฝูงละ 32 ตัว… สองฝูง? ทหารอาวุธครบมือ 10 กว่าคน แถมมิโนทอร์อีกหนึ่ง?” เขาย้ำช้า ๆ ก่อนหลุดเสียงหัวเราะแห้ง “นี่เธอคิดว่าตัวเองเล่านิทานก่อนนอนอยู่รึไง?” แต่ดวงตาของเขาไม่ได้ขำ มันเต็มไปด้วยการจับผิด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาสมินกลับต่างออกไป เธอหรี่ตา สายตาเหมือนนักล่าที่เพ่งไปยังเหยื่อ “แต่ร่างกายเธอไร้รอยขีดข่วน ทั้งที่เพื่อนของเธอเจ็บหนัก… แบบนี้หมายความว่ายังไง?” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โมนีก้าเหมือนอยากกรอกสายตาเธอไม่รู้จะอธิบายยังไงแต่ทว่าสิ่งที่เธอทำได้ก็คือการแสดงหลักฐานว่าเธอไม่ได้โกหก โมนีก้ายกมือซ้ายขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วเกลี่ยเบา ๆ บนแหวนดาราจรัส ดวงแหวนส่องแสงวาบ ก่อนที่ของหลายอย่างจะปรากฏลงบนโต๊ะไม้ยาวกลางห้องเสียง <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">กึก กึก กึก<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ดังก้องไปทั่ว พื้นหินอ่อนเงาวับสะท้อนเงาของ หนังมิโนทอร์ขนาดใหญ่ยังมีกลิ่นคาวคละคลุ้งตามมา ต่อด้วยกองหมวกเหล็กก๊อบลินและดาบสนิมเขรอะอีกไม่ต่ำกว่า 30–60 ชิ้นที่เรียงรายเต็มไปหมด ราวกับหลักฐานกำปั้นทุบดินที่เธอตั้งใจจะให้เห็นมากกว่าฟัง ก่อนที่จะขยับนิ้วแล้วเก็บมันกลับคืน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัสที่เคยนั่งเอนหลังแบบไม่จริงจังเมื่อครู่พลันชะงักกึก คิ้วเข้มเลิกขึ้น สีหน้าเมื่อครู่ที่ยังดูง่วงและติดขำกลายเป็นความเคร่งขรึมทันที เขาเอียงคอช้า ๆ จ้องกองหลักฐานที่วางอยู่ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน “ของจริง…” เสียงเขาแผ่วลงอย่างไม่เชื่อสายตา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหันกลับไปทางยาสมินแทนที่จะตอบโต้คำเหน็บแนมก่อนหน้านี้ เธอเอ่ยเสียงหนักแน่นแม้ยังมีรอยยิ้มประดับอยู่เล็กน้อย “ทั้งฉันและเพื่อนต่างไม่ได้รับบาดเจ็บเลยค่ะ จนกระทั่งเจอมิโนทอร์ เพื่อนฉันพลาด… โดนโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว ฉันจึงต้องสู้ต่อเพียงลำพัง ผลก็คือเพื่อนเจ็บหนัก แต่ฉันยังคงปลอดภัย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาสมินยืนกอดอก ฟังโดยไม่ขัด แต่สายตาคมกริบจ้องทะลุเหมือนจะมองทะลุหัวใจเธอ “คนเดียว? กับมิโนทอร์?” น้ำเสียงนั้นทั้งกดดันและชวนให้ยอมรับความจริง โมนีก้าสบตากลับ ดวงตาสีเทาเงินวาววับในแสงไฟ “ใช่ค่ะ… ตัวเดียวมันคือตัวที่เคยไล่ฉันตอนที่ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นเดมิก็อด” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ห้องเงียบลงอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีใครขำออกมาแม้แต่น้อย ควินตัสโน้มตัวมาข้างหน้าอย่างจริงจัง ส่วนยาสมินก็ยังจ้องเธอไม่วางตา ราวกับจะวัดว่าเด็กสาวหัวม่วงตรงหน้านี้… เป็นเพียงเดมิก็อดธรรมดา หรือบางสิ่งที่เหนือกว่านั้นกันแน่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ระหว่างนั้นยาสมินเลิกคิ้วเล็กน้อยเหมือนกำลังเก็บความรู้สึกอะไรบางอย่างไว้ในใจ ไม่ได้แสดงสีหน้ามากเกินไป มีเพียงแววตาที่วูบวาบเหมือนกำลังประเมินสิ่งที่เห็น ขณะที่ควินตัสนั้นยังคงนั่งนิ่ง ร่างกำยำเอนหลังเล็กน้อย แต่ดวงตาคมเข้มไม่ยอมละไปจากโมนีก้าแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับอยากหาคำตอบบางอย่างด้วยการจับจ้องลึกลงไปในแววตาสีเทาเงินของเธอเอง เสียงรองเท้าโลหะของทหารยามที่เดินผ่านนอกห้องก้องสะท้อนเข้ามา ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดขึ้น จนยาสมินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบแต่กดดัน “แล้วจดหมายล่ะ?” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ากะพริบตาปริบ ๆ ขมวดคิ้วน้อย ๆ อย่างไม่เข้าใจในทันที ก่อนตอบออกมาตรง ๆ “ก็…หนูให้ไปแล้วนี่คะ? ของเพื่อนน่ะค่ะ…” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คำตอบนั้นทำให้ทั้งยาสมินและควินตัสหันมามองกันครู่หนึ่ง ความเงียบคล้ายมีน้ำหนักกดทับทั้งห้อง ก่อนที่ยาสมินจะถอนหายใจสั้น ๆ “ไม่ใช่ของเพื่อน จดหมายของเธอเองต่างหาก” น้ำเสียงเจือแววตำหนิแต่ไม่ใช่เพราะโกรธ หากแต่เป็นเพราะอยากให้เธอตระหนักว่ากำลังเข้าสู่พิธีสำคัญ ไม่ใช่การเล่นสนุก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าทำหน้าอ้อ ท่าทางเอ๋อ ๆ อย่างเป็นธรรมชาติที่ชวนให้บรรยากาศคลายลงนิดหน่อย เธอยื่นมือไปที่แหวนดาราจรัสบิดเบา ๆ ก่อนหยิบจดหมายอีกฉบับออกมา กระดาษที่เธอยื่นส่งให้ดูเก่าคร่ำคร่า สีเหลืองหม่นเหมือนผ่านกาลเวลามาหลายสิบปีจนเกือบเปื่อยตามรอยพับ ขอบบางส่วนเริ่มขาดยุ่ยเหมือนพร้อมจะฉีกขาดได้ทุกเมื่อ “มันเก่ามากแล้วนะคะ…” เธอพูดพร้อมส่งยิ้มเก้อ ๆ “ค่อย ๆ เปิดดูหน่อยนะคะ นี่เป็นของทวดหนูเอง ท่านเขียนไว้ตั้งแต่สมัยยังหนุ่มสาวเลย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> นิ้วเรียวยาวของยาสมินเอื้อมมารับช้า ๆ เธอมองเนื้อกระดาษก่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง เหมือนกลัวว่ามันจะสลายไปทันทีที่สัมผัส ขณะที่ควินตัสยังคงเงียบ แต่ร่างสูงใหญ่โน้มตัวมาด้านหน้าเล็กน้อยเพื่อมองใกล้ ๆ ราวกับสิ่งที่อยู่ในมือโมนีก้าอาจเป็นกุญแจสำคัญบางอย่าง ห้องทั้งห้องเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงกระดาษเก่าที่เสียดสีกับปลายนิ้วของยาสมิน ภายในห้องพรินซิเปียที่เงียบสงัด แสงจากคบเพลิงและโคมไฟสะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนขัดมัน ยาสมินก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะไม้กลางห้อง เธอถือจดหมายเก่าในมืออย่างระมัดระวัง สายตาคมดุเปี่ยมด้วยความรับผิดชอบและความคาดหมาย ก่อนจะยื่นให้ควินตัสซึ่งเดินตามมาแล้วทั้งสองจึงยืนเคียงข้างกัน เปิดอ่านจดหมายนั้นไปพร้อม ๆ กัน<div style="text-align: center;"> <img src="static/image/hrline/4.png" border="0" alt=""> <div style="text-align: left;"> ข้าพเจ้า แอชเชอร์ บลอสซัม บรรพบุรุษแห่งโมนีก้า มารันเธียร์ บลอสซัม  ขอเสนอชื่อสายเลือดของข้าเข้ารับการพิจารณาเป็นสมาชิกของกองร้อยหมายเลขสอง  โมนีก้าเป็นธิดาแห่งเซเรส และสืบสายเลือดเป็นลูกหลานมรดกแห่งเทพเจนัส  และข้าเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าเธอคือผู้ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการคัดเลือกอันเข้มข้นนี้</div></div> โมนีก้าเป็นหญิงสาวที่มีความสามารถพิเศษ แม้ภายนอกเธออาจดูเป็นผู้หญิงที่ร่าเริงสดใส  รักความสวยงามและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา แต่แท้จริงแล้วในจิตใจของเธอซ่อนความแข็งแกร่งและความเด็ดเดี่ยวเอาไว้ เธอเป็นผู้หญิงที่สามารถปรับตัวได้อย่างน่าทึ่ง ไม่ว่าจะเผชิญกับสถานการณ์ใด และด้วยความพยายามอันมหาศาล เธอจะพยายามเอาชนะมันให้ได้เสมอ ลักษณะนิสัยอันแปรปรวนของเธอ ซึ่งคล้ายคลึงกับความขัดแย้งในจิตใจของข้าเอง เป็นสิ่งที่พิสูจน์ถึงความสามารถในการปรับตัวและการเอาตัวรอด ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญยิ่งสำหรับสมาชิกของกองร้อยหมายเลขสอง ใช่แล้ว เธออาจไม่ใช่คนไร้ความกลัวเธออาจกังวล อาจหวั่นไหวและอาจมีความขัดแย้งภายในจิตใจ แต่ความกลัวเหล่านั้นมิได้ทำให้เธออ่อนแอลง หากแต่เป็นแรงผลักดันให้เธอพัฒนาตนเองอย่างไม่หยุดยั้ง เธอความเกลียดชังต่อความวุ่นวายและความขัดแย้งไม่ได้แปลว่าเธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับความท้าทาย แต่เป็นการสะท้อนให้เห็นถึงความมุ่งมั่นในการวางแผนและการปฏิบัติอย่างมีประสิทธิภาพ และเมื่อเธอตัดสินใจแล้วไม่มีสิ่งใดจะทำให้เธอเปลี่ยนใจ นั่นคือความเด็ดเดี่ยวมั่นคงที่จำเป็นอย่างยิ่งยวดสำหรับการรับใช้กองร้อยหมายเลขสอง ประสบการณ์ชีวิตของโมนีก้าได้สอนให้เธอแข็งแกร่งขึ้น เธอรู้ว่าการเป็นผู้นำมิใช่เพียงการควบคุม แต่เป็นการนำทาง การช่วยเหลือและการรับผิดชอบต่อผู้อื่น และนั่นคือสิ่งที่เธอจะมอบให้กับกองร้อยของท่านได้อย่างเต็มที่ ความสามารถในการปรับตัวความเด็ดเดี่ยวและความรับผิดชอบของเธอ ล้วนเป็นคุณสมบัติที่หายากและสำคัญอย่างยิ่งสำหรับสมาชิกของกองร้อยหมายเลขสอง   ในฐานะบรรพบุรุษ ข้าขอรับประกันถึงความสามารถและความมุ่งมั่นของโมนีก้า แม้ว่าข้าเองจะต้องเผชิญกับความขัดแย้งในจิตใจเช่นกัน แต่ข้าขอเรียนให้ทราบว่าข้าได้ทุ่มเทให้กับโรมมาตลอด  การช่วยสภาเซเนทสืบสวนอย่างลับ ๆ  และการปฏิบัติภารกิจที่ได้รับความไว้วางใจอย่างถึงที่สุด  ล้วนเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความจงรักภักดีของข้าที่มีต่อโรม และข้าหวังว่าโมนีก้าจะเดินตามรอยเท้าของข้าและทุ่มเทให้กับกองร้อยหมายเลขสองอย่างเต็มที่ จาก: แอชเชอร์ บลอสซัม (Asher Blossom) ปัจฉิมลิขิต แม้ข้าพเจ้าจะอยู่กองร้อยที่หนึ่งแต่ทว่าข้ารู้ว่าสายเลือดข้าพเจ้านั้นยากเกินใครจะเข้าใจ และคาดว่าหลานสาวของข้าพเจ้าคงมีความแปรปรวนมากกว่าข้าพเจ้าหลายเท่า หากนางปรารถนาชีวิตอันสงบสุขโปรดเคารพการตัดสินใจนั้น ข้าพเจ้าเชื่อว่าโรมจะเข้าใจ โปรดชี้นำเส้นทางของเด็กหญิงชี้ทางให้นางแข็งแกร่งและเลือกเส้นทางด้วยตนเอง<div style="text-align: center;"> <img src="static/image/hrline/19.gif" border="0" alt=""> </div> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ชื่อ ‘แอชเชอร์ บลอสซัม’ ที่ปรากฏบนกระดาษทำให้ทั้งคู่เงียบลงไปชั่วขณะ แววตาของยาสมินแข็งกร้าวขึ้นทันที “ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินชื่อนี้อีก…” เธอพึมพำเสียงต่ำ ราวกับกำลังนึกถึงเงาอดีตที่แสนหนักหน่วง ส่วนควินตัสที่ยืนสูงใหญ่ด้านข้างก็ชะงัก สายตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนเปลี่ยนเป็นสายตาที่เย็นและจับจ้องจดหมายด้วยความระวัง “แอชเชอร์ บลอสซัม…” ควินตัสทวนเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง “นักรบที่ถวายชีวิตให้โรม ต่อให้ออกจากกองร้อยที่หนึ่งก็ยังคงทำงานให้สภาเซเนทอย่างลับ ๆ ได้ยินว่าเขา…ไม่ใช่คนปกติ ทำงานอย่างกับหุ่นยนต์ป้อนคำสั่งไหนก็ได้แบบนั้น” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาสมินพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ คนผู้นั้นมีโรคกลายบุคลิกที่ไม่อาจควบคุม แต่ความภักดีของเขากลับมั่นคงอย่างน่ากลัว ยิ่งกว่าหุ่นยนต์ไร้หัวใจ ถึงจะโหดร้ายขนาดไหนเขาก็ไม่เคยหันหลังให้โรม” ทั้งสองหันไปมองโมนีก้าที่นั่งเงียบอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวผมม่วงครามนั่งตรงตัวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ แต่ภายในใจเธอกำลังเต้นระรัว ยิ่งเมื่อยาสมินเริ่มอ่านเนื้อหาในจดหมายด้วยเสียงที่หนักแน่น ความเงียบทั้งห้องก็ยิ่งกดทับ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ข้าพเจ้า แอชเชอร์ บลอสซัม บรรพบุรุษแห่งโมนีก้า มารันเธียร์ บลอสซัม ขอเสนอชื่อสายเลือดของข้าเข้ารับการพิจารณาเป็นสมาชิกของกองร้อยหมายเลขสอง…” ถ้อยคำที่พรั่งพรูจากกระดาษเก่าถูกยาสมินเอ่ยทีละบรรทัด ทุกคำเต็มไปด้วยความหนักแน่นและความเชื่อมั่นที่ชายผู้ลึกลับคนนั้นฝากไว้ แม้เวลาผ่านไปหลายสิบปี น้ำหมึกที่ซีดจางก็ยังสะท้อนถึงเจตจำนงชัดเจน เธอเล่าถึงความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่หลังความร่าเริงสดใสของโมนีก้า ถึงความสามารถในการปรับตัว ความกล้าหาญที่มาพร้อมกับความหวั่นไหว แต่กลับใช้ความกลัวนั้นเป็นแรงผลักดัน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ควินตัสฟังอย่างเงียบ ๆ แต่คิ้วเข้มของเขาขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเมื่อได้ยินคำว่า <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘เมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ไม่มีสิ่งใดจะทำให้เปลี่ยนใจ’<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เขาหันมามองโมนีก้าอีกครั้ง ดวงตาคมลึกดั่งพยายามทะลุผ่านรอยยิ้มเก้อ ๆ ของเธอไปถึงแก่นแท้ภายใน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อยาสมินอ่านต่อถึงปัจฉิมลิขิต น้ำเสียงของเธอแผ่วลงนิดหน่อย แต่แฝงด้วยความจริงจัง “แม้นางมีความแปรปรวนมากกว่าข้า หากนางปรารถนาชีวิตสงบสุข โปรดเคารพการตัดสินใจนั้น ข้าพเจ้าเชื่อว่าโรมจะเข้าใจ โปรดชี้นำให้นางแข็งแกร่งและเลือกเส้นทางด้วยตนเอง…” ห้องทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง หลังเสียงอ่านสุดท้ายดับลง แสงไฟส่องไหวสะท้อนบนใบหน้าของทุกคน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าที่ยืนนิ่งด้วยหัวใจสั่นสะท้าน ยาสมินที่ก้มมองกระดาษในมืออย่างเคร่งขรึม และควินตัสที่ยังคงเงียบ แต่สายตาไม่ยอมละไปจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับพยายามจะหาคำตอบว่าหญิงสาวตรงหน้านี้ จะเดินตามรอยเท้าอันน่ากลัวของบรรพบุรุษ หรือจะสร้างเส้นทางใหม่ด้วยสองมือของตนเอง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “งั้นก็คงจริงที่ว่า…” ยาสมินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่เจือความทดสอบ “คุณแอชเชอร์ บลอสซัม บรรพบุรุษของเธอ เคยเป็นนักรบผู้ถวายชีวิตให้โรม ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ไม่แปลกหรอกที่เลือดนักรบในสายตระกูลนี้จะผลักดันให้เธอผ่านมาได้ แม้จะต้องสู้กับมอนสเตอร์มากมายขนาดนั้น” ควินตัสที่ยืนฟังอยู่ก็พยักหน้าช้า ๆ เสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ใช่ เรื่องพวกนี้ไม่ได้อธิบายได้ด้วยโชคอย่างเดียวหรอก ต้องมีสายเลือด คุณแอชเชอร์คงมีการฝึกฝนติดตัวถึงจะรอดจากสถานการณ์แบบนั้นได้ ใช่ไหม?” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แต่โมนีก้าที่อยู่ตรงกลางห้องกลับทำหน้าเอ๋อใส่อย่างน่าเอ็นดู ดวงตาสีเทาเงินกลอกไปมานิด ๆ ก่อนจะเอียงคอ เส้นผมสีม่วงครามร่วงลงมาปรกแก้มเล็กน้อย เธอหัวเราะคิกเบา ๆ อย่างเขิน ๆ แล้วตอบออกมาแบบสดใส  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ไม่เคยเลยค่ะ คุณทวดแอชเชอร์เสียตั้งแต่หนูยังไม่ถึงหนึ่งขวบด้วยซ้ำ… พ่อฉันก็เป็นแค่เภสัชกร ไม่เคยจับดาบมาก่อนเลยนะคะ จนกระทั่งเข้าบ้านหมาป่านั่นแหละ ถึงได้เริ่มฝึกอะไรพวกนี้จริงจัง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คำตอบนั้นทำให้ยาสมินกับควินตัสหันมองหน้ากันทันที สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยทั้งความแปลกใจและไม่เชื่อครึ่งหนึ่ง ยาสมินเลิกคิ้วเล็กน้อยส่วนควินตัสขมวดคิ้วแน่นขึ้น แต่ก่อนที่ใครจะพูดอะไร โมนีก้าก็พูดต่อด้วยความร่าเริงแบบไม่คิดมาก “ก็…คุณลูปาบอกนะคะ ว่าถ้าฉันเก่งจริง ๆ จะมีแฟนได้ด้วยปกป้องคนที่รักงี้ ไม่ตายเร็ว” เธอทำหน้าจริงจังขึ้นมาหน่อยแล้วพยักพเยิดน้อย ๆ “ก็เลยตั้งใจฝึกเฉย ๆ น่ะค่ะ ไม่ได้คิดอะไรมาก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ความเงียบปกคลุมห้องเพียงชั่วขณะ ก่อนที่ควินตัสจะหลุดเสียงหัวเราะหึในลำคอ มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับทั้งประทับใจทั้งขบขันกับเหตุผลของหญิงสาว ส่วนยาสมินก็ส่ายศีรษะพลางยิ้มเจือความขำขันอย่างห้ามไม่อยู่  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เหตุผลในการต่อสู้ที่น่ารักแบบนี้…คงมีแต่ธิดาแห่งเซเรสกับสายเลือดเจนัสเท่านั้นที่ทำได้ละมั้ง” ยาสมินเอ่ยเบา ๆ แต่แววตาที่มองโมนีก้ากลับเต็มไปด้วยความสนใจมากกว่าก่อนหน้าอีกหลายเท่า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัสยืนตัวตรง กอดอกมองหญิงสาวผมม่วงครามที่ยังคงทำหน้าเอ๋อใส่เหมือนเด็กหลงทาง เขาสบตากับยาสมินที่ยืนข้าง ๆ ก่อนพยักหน้าช้า ๆ เหมือนจะตกลงในใจร่วมกัน จากนั้นเสียงทุ้มหนักของเขาก็ดังขึ้น “โมนีก้า เอ็ม .บลอสซัม… ในฐานะแม่ทัพแห่งค่ายจูปิเตอร์ ผมขอต้อนรับคุณเข้าสู่ค่ายแห่งนี้อย่างเป็นทางการ” ยาสมินยืนเชิดเล็กน้อย แต่รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้ากลับนุ่มนวลกว่าเดิม เธอเสริมขึ้นด้วยเสียงที่เด็ดขาด “ตั้งแต่นี้ เธอจะถูกจัดให้อยู่ในกองร้อยที่สอง ตามคำแนะนำในจดหมายและคำรับรองจากสายเลือดของเธอ ที่นั่นจะเป็นทั้งที่พักและที่ฝึก หวังว่าเธอจะปรับตัวได้โดยไม่สร้างเรื่องให้ปวดหัวนัก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าพยักหน้าแรง ๆ อย่างตั้งใจ แต่สีหน้ากลับดูเหมือนคนที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากองร้อยที่สองอยู่ตรงไหน ดวงตาสีเทาเงินกลอกไปมาเหมือนกำลังพยายามหาแผนที่ในหัว ความเอ๋อของเธอทำให้แม้แต่ยาสมิตที่ปกติไม่ค่อยหัวเราะยังต้องยกมือขึ้นลูบหน้าผาก ส่ายหัวเบา ๆ ส่วนควินตัสก็ถอนหายใจพร้อมกลั้วหัวเราะ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เธอนี่นะ…” ยาสมินพูดเบา ๆ ก่อนหันไปเรียกทหารเวรยามที่ยืนเฝ้าด้านนอก “คนด้านนอก มานี่ที พาเด็กใหม่ไปที่พักกองร้อยสองทีสิ ขืนปล่อยไปเองมีหวังได้หลงจนโผล่ไปถึงค่ายฝึกม้าหรือโรงครัวแน่” ทหารหญิงผมดำเดินเข้ามาทำความเคารพแม่ทัพทั้งสอง ก่อนหันมายิ้มบาง ๆ ให้โมนีก้าแล้วกวักมือเรียก “ทางนี้ค่ะ เดี๋ยวฉันพาไปส่งที่ห้องพักเอง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเลยยิ้มกว้าง ยกมือโบกให้ยาสมินกับควินตัสเหมือนเด็กกำลังลาคุณครู “งั้นไปก่อนนะคะ ขอบคุณที่ต้อนรับค่ะ!” น้ำเสียงสดใสจนแม่ทัพทั้งสองมองหน้ากันแล้วได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ เพราะรู้ทันทีว่า การมาของเด็กสาวสายเลือดเซเรสกับเจนัสคนนี้… จะทำให้ค่ายจูปิเตอร์ไม่เงียบสงบอีกต่อไป <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อประตูไม้หินอ่อนบานใหญ่ปิดลงเบื้องหลังโมนีก้า เสียงฝีเท้าของเธอค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบในห้องพรินซิเปีย ยาสมินยืนกอดอก มองไปทางประตูครู่หนึ่งก่อนค่อย ๆ เบนสายตากลับมาที่ควินตัสที่ยังยืนเอนหลังพิงโต๊ะไม้ยาว “เธอมีกลิ่นหอมแปลก ๆ นะว่าไหม กลิ่นน้ำหอมแล้วก็กลิ่นตัวของเธอด้วย” ยาสมินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาแฝงความครุ่นคิด “กลิ่นหอมหวานของไลแลคปนกับเบอร์รี่ เหมือนลูกของวีนัสไม่มีผิดที่จะมีกลิ่นหอมเย้ายวนเนี้ย เห็นว่าพวกบุตรของเซเรสจะมีกลิ่นของธรรมชาติเป็นกลิ่นหอมที่ติดตัว”  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัสหรี่ตาเล็กน้อย พึมพำราวกับพูดกับตัวเอง “ทั้งที่เป็นธิดาแห่งเซเรส… กลับมีกลิ่นหวานเย้ายวนแบบนั้นก็คงไม่แปลกละมั้ง?” เขาส่ายศีรษะนิด ๆ แล้วมองตรงไปยังที่ที่โมนีก้าเคยยืนอยู่ “แถมดวงตาของเธอ สีเทาเงินบริสุทธิ์… มันเหมือนกับดวงตาของเทพีมิเนอร์วา อะไรนะ Athena of Grey ey ใช่ไหม? เวลาที่จ้องลึกเข้าไปในหัวใจของคนอื่นราวกับมองทะลุทุกความลับยังไงอย่างงั้น” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาสมินยกคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มจาง ๆ แต่ไม่ใช่รอยยิ้มที่อ่อนโยน หากเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความระแวงและความอยากรู้อยากเห็น “ลูกหลานของเจนัสกับเซเรส แต่กลับมีกลิ่นและแววตาเหมือนมาจากอะโฟรไดท์กับมิเนอร์วา…” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัสยืดตัวขึ้นเต็มความสูงเสียงทุ้มต่ำดังก้องในห้อง “วุ่นวายแน่…” ยาสมินพยักหน้าเห็นด้วย ขยับหันหลังเล็กน้อย ร่างเธอสะท้อนกับพื้นหินอ่อนที่ขัดจนเงาวับ “แต่ไม่ว่าเธอจะเป็นใครหรือซ่อนอะไรเอาไว้ ต่อจากนี้เธอก็เป็นคนของกองร้อยสอง และ… อยู่ภายใต้การดูแลของเรา” ทั้งสองแม่ทัพสบตากันชั่วขณะ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความรู้สึกคาดหวังและระแวดระวัง ราวกับต่างคนต่างรับรู้…ว่าอาจจะวุ่นวายมากขึ้น ทั้งที่ปกติก็วุ่นวายพอตัวอยู่แล้วก็ตาม<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> รางวัล : ควินตัส แอนเดอร์สันพูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5 โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปรานของรุ่นพี่ +20กลิ่นหอมจาก น้ำหอมสตรี - โบนัสความโปรดปราน +2<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)<div> </div> ยาสมิน อาเดนพูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5  โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปรานของรุ่นพี่ +20<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมสตรี - โบนัสความโปรดปราน +2<div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.38;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)<div> </div></div>

Moneka โพสต์ 2025-9-10 03:55:03

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 09 เดือน กันยายน ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 07.00 - 08.00 น. พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์  (ปัดฝุ่นเอกสาร) (พบ ควินตัส แอนเดอร์สัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านหน้าต่างบานสูงของอาคารพรินซิเปียเข้ามา ทำให้ฝุ่นละอองเล็ก ๆ ที่ลอยฟุ้งในอากาศพลันเปล่งประกายราวกับเกล็ดแก้วที่ถูกสะท้อนแสง โมนีก้าในชุดเรียบง่ายกำลังขยับผ้าเช็ดปัดฝุ่นเบา ๆ บนโต๊ะยาวที่เรียงรายด้วยม้วนตำราและแผนที่โบราณ กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกจาง ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศ เธอฮัมเพลงเบา ๆ ระหว่างทำงาน แม้จะเหนื่อยจากงานบ้านหลายอย่างที่ทำมาตลอด แต่ก็ยังพยายามคงรอยยิ้มไว้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ไม่นานก็มีเพียงเสียงกวาดไม้กวาดนุ่ม ๆ ของโมนีก้าที่กำลังปัดฝุ่นจากชั้นวางม้วนตำราเก่าแก่และแผนผังยุทธศาสตร์ที่เรียงรายเป็นระเบียบอยู่ตามผนัง ห้องแห่งนี้เป็นศูนย์บัญชาการใหญ่ ทุกสิ่งทุกอย่างจึงต้องสะอาดไร้ตำหนิ หญิงสาวผมสีม่วงครามยกมือปัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกแก้ม ก่อนจะก้มลงหยิบผ้าขาวสะอาดเช็ดฝุ่นบนโต๊ะไม้ยาวที่เต็มไปด้วยเอกสาร ระหว่างที่เธอกำลังเงียบ ๆ ตั้งใจทำงาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากบานประตูด้านใน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อเงยหน้าขึ้นเธอเบิกตาเล็กน้อย เพราะคนที่เข้ามาคือชายหนุ่มผมยุ่งเล็กน้อยใบหน้าออกอึนเหมือนคนเพิ่งตื่น แต่แววตาคมจริงจังของเขากลับฉายความเป็นผู้นำชัดเจน ควินตัส แอนเดอร์สัน แม่ทัพหนุ่มผู้โด่งดัง กำลังเดินตรงเข้ามายังโต๊ะเอกสาร เขาเอื้อมมือหยิบม้วนกระดาษบางอย่างขึ้นตรวจสอบอย่างเงียบเชียบแล้วเหลือบตาขึ้นมามองโมนีก้า "ผมมาดูเอกสารก่อนไปสอนน่ะ" <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะสูดหายใจเข้าแล้วเอ่ยทัก เสียงของเธอไพเราะและเต็มไปด้วยความสุภาพ “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณแม่ทัพ” ควินตัสหยุดเล็กน้อย ดวงตาคมหันมาสบกับเธอเหมือนกำลังชั่งใจ เขาไม่ได้ตอบในทันทีแต่พยักหน้าน้อย ๆ เป็นการรับคำทักทาย สายตาที่ทอดมองเธอคล้ายจะจำได้ว่าเด็กสาวคนนี้คือคนที่เพิ่งเข้ามารายงานตัวเมื่อสองวันก่อน เธอยิ้มบาง ๆ แก้มขึ้นสีเล็กน้อยด้วยความเกร็ง สงสัยยังไม่ตื่นดีมั้งเนี้ยก่อนรีบก้มหน้ากลับไปทำความสะอาดเอกสารต่อ แต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงขึ้น รู้ตัวดีว่าการเจอแม่ทัพในระยะใกล้ขนาดนี้มันชวนกลัวโดนลงโทษชิบหาย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัสกวาดสายตาไปตามชั้นวางตำราที่โมนีก้ากำลังจัดเรียง เขาหยุดมือที่กำลังถือม้วนกระดาษไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มแต่หนักแน่น “เธอคือ…โมนีก้า บลอสซัม ใช่ไหม” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ถามเพื่อความสงสัยมากนัก แต่เหมือนกำลังยืนยันบางสิ่งที่เขารู้อยู่แล้ว <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าชะงัก มือที่กำลังเช็ดโต๊ะหยุดไปเสี้ยววินาที ก่อนเงยหน้าขึ้นตอบด้วยรอยยิ้มบาง “ค่ะ…ใช่แล้วค่ะ” เธอพูดอย่างพยายามให้เป็นปกติที่สุด แม้ในใจจะว้าวุ่นอยู่บ้างที่แม่ทัพกองร้อยหนึ่งจำชื่อเธอได้ สายตาของควินตัสจับจ้องไปยังเธอ เขามีท่าทีที่เงียบขรึมและนิ่ง แต่ในความนิ่งนั้นกลับแฝงความคมชัดเหมือนเข็มที่แทงลึกลงไป เขาพูดขึ้นอีกครั้ง “วันก่อน ๆ เธอเข้ามาที่นี่พร้อมกับรายงานและเล่าเรื่องการเผชิญหน้ากับมิโนทอร์…กับก๊อบลินสามสิบกว่าตัว ลำบากไหม?”เขาเป็นคนที่บอกว่าเธอพูดเล่นเหมือนนิทานแต่ตอนนี้มาถามว่าลำบากไหมเนี้ยนะ? ตอนนั้นยังไม่ตื่นแน่เลย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเม้มริมฝีปากเธอไม่คาดคิดว่าเขาจะหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาอีกในตอนเช้าเช่นนี้ “ไม่รู้สิคะ…มันก็แค่เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทาง” เธอตอบสั้น ๆ พลางเสหลบสายตาเหมือนกำลังมองไปทางกองตำรา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัสวางเอกสารลงบนโต๊ะไม้เสียงดังพอให้ก้องสะท้อนเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาใกล้จนเงาสูงใหญ่ทาบทับร่างของโมนีก้าไว้ สายตาคมกริบของเขายังไม่ละจากเธอแม้แต่น้อย “เธอพูดว่าแค่เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทางงั้นหรอ” น้ำเสียงของเขาเย็นเรียบ แต่ไม่ใช่การตำหนิ หากเป็นการทดสอบมากกว่า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ารู้สึกเหมือนถูกกดดันจนหัวใจเต้นแรง เธอรีบยกยิ้มบาง ๆ พูดแก้ตัวเบา ๆ “ก็จริงนี่คะ…ในเมื่อมันผ่านไปแล้ว เหนื่อยจะคิดถึงแล้วค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ท่ามกลางความเงียบอันตึงเครียดนั้น ควินตัสหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังพิจารณาเด็กสาวตรงหน้าที่ดูทั้งเอ๋อ ทั้งสดใส แต่กลับแฝงความลึกลับที่เขายังจับไม่ได้ เขาเอ่ยสั้น ๆ แต่ทิ้งน้ำหนักชัดเจนก่อนจากไป “งั้นก็ทำความสะอาดให้ดี ระวังเอกสารสำคัญชำรุดล่ะ” คำพูดนั้นทำให้โมนีก้าชะงักไป เธอไม่แน่ใจว่าควรตอบอะไรต่อดี ได้แต่ยิ้มเจื่อนและก้มหน้ากลับไปจัดตำราอย่างเงียบ ๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาด คล้ายทั้งกดดันและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div style="text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: +15 EXP / +20 เกียรติยศ / +2 ดีนาเรียส / +1 ป้ายเกียรติยศ{JP}<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัส แอนเดอร์สัน<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมสตรี - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +2<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-9-11 05:04:29

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 10 เดือน กันยายน ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเที่ยง เวลา 12.00 - 13.00 น. ณ พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์ (ปัดฝุ่นเอกสาร) ( พบ แลร์รี่)  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หลังจากฝึกเสร็จก็เดินมาทำงานที่ห้องของพรินซิเปียเพื่อจัดเอกสารประจำวัน ไม่นานโมนีก้าหยุดมือที่กำลังปัดฝุ่นบนม้วนเอกสารโบราณ เงยหน้ามองชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่ เสียงรองเท้าหนังของเขากระทบพื้นหินอ่อนก้องกังวาน เขามีรอยยิ้มมุมปากเจือความมั่นใจ พร้อมกับท่วงท่าไม่รีบร้อนเหมือนคนที่คุ้นชินกับการเดินเข้ามาในห้องสำคัญระดับนี้เป็นประจำ มือหนึ่งถือเอกสารมือหนึ่งมีแก้วคริสตัลคามือ แลร์รี่กวาดตามองรอบห้อง ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวผมสีม่วงครามที่ไม่คุ้นตา “เด็กใหม่เหรอ?” เสียงของเขาอบอุ่น แต่ก็แฝงความเจ้าชู้เล็ก ๆ ตามบุคลิกของบุตรเมอร์คิวรี่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าวางผ้าเช็ดฝุ่นลง ยิ้มสุภาพพร้อมพยักหน้า “ใช่ค่ะ พึ่งเข้ามาค่ายได้ไม่ถึงสัปดาห์เองค่ะ ตอนนี้เลยถูกส่งมาช่วยจัดการเอกสารกับดูแลห้องทำงานของพรินซิเปีย” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความนอบน้อมผสมความจริงใจ เธอไม่อยากสร้างความประทับใจผิด ๆ ในห้องที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญเช่นนี้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แลร์รี่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ พลางยื่นแฟ้มเอกสารปึกหนึ่งที่ห่อด้วยหนังอย่างดีส่งมาให้ “ถ้างั้นช่วยเอาอันนี้ไปจัดเข้าที่ให้หน่อย ฝากกับพรินซิเปียด้วยนะเอกสารนี้สำคัญมาก อย่าเผลอทำตกเชียวล่ะ” เขาพูดด้วยท่าทีที่ดูสบาย ๆ แต่สายตาแฝงประกายคมกริบชั่วขณะเหมือนกำลังทดสอบเด็กใหม่อย่างเธอ โมนีก้ารับเอกสารด้วยสองมือ ระวังราวกับกำลังถือของมีค่า เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มบาง ๆ “ได้เลยค่ะ ฉันจะจัดให้อย่างเรียบร้อยแน่นอน” จากนั้นก็หมุนตัวไปยังโต๊ะใหญ่ด้านใน ก่อนจะก้มตัวจัดเอกสารเข้าช่องตามลำดับ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แลร์รี่พิงไหล่กับเสาประดับในห้อง มองเธอทำงานเงียบ ๆ แววตาเหมือนกำลังประเมิน พร้อมกับเล่นมุกขำ ๆ ใส่ในที่สุด “ดูเหมือนพรินซิเปียได้คนทำงานขยันอีกคนแล้วสิ ระวังเถอะ อีกหน่อยจะโดนใช้งานไม่ให้ได้พักเลยนะ” เขายักคิ้วให้ทีหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่มิตรภาพชัดเจน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าได้ยินแล้วหัวเราะเบา ๆ พลางตอบกลับ “นั่นก็หมายความว่าฉันยังมีประโยชน์ใช่ไหมคะ งั้นก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เธอพูดเล่นบ้าง ก่อนจะก้มหน้าจัดงานต่อ เสียงกระดาษและฝุ่นเบาบางเป็นเพื่อนร่วมฉากเงียบสงบ ขณะที่รอยยิ้มของแลร์รี่ยังไม่หายไปจากใบหน้า เขามองเด็กใหม่ตรงหน้าเหมือนเจอใครบางคนที่อาจทำให้ห้องพรินซิเปียแห่งนี้มีสีสันมากขึ้น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แลร์รี่ก้าวช้า ๆ เข้ามาใกล้โต๊ะใหญ่กลางห้อง พลางยกแก้วคริสตัลที่ถืออยู่ในมือขึ้นหมุนเล่นช้า ๆ แสงจากหน้าต่างบานสูงกระทบเนื้อแก้วใสวาวระยับจนสะท้อนเข้าตาโมนีก้าเล็กน้อย เธอเหลือบมองด้วยหางตาก่อนจะก้มลงจัดแฟ้มเอกสารต่อ ไม่อยากเผลอเงอะงะให้เขาเห็นในวันแรกที่เจอกันแบบเป็นทางการ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เด็กใหม่แบบเธอ ดูไม่ค่อยเกร็งเลยนะ” เสียงของแลร์รี่ดังขึ้นคล้ายหยอกเย้า “ส่วนมากเข้ามาที่นี่ใหม่ ๆ จะหน้าซีดเหมือนเจอวิญญาณบรรพบุรุษ แต่เธอกลับยืนเชิดหน้าเหมือนเป็นเจ้าของห้องเสียเอง” เขายกคิ้ว พลางเอนตัวพิงเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหยุดมือเล็กน้อย ยกมุมปากยิ้มจาง ๆ พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่ไม่ยอมให้เขาแหย่ได้ง่าย “ฉันอาจจะชินกับการทำงานมากกว่าที่คิดค่ะ อีกอย่าง…จะให้ทำหน้าเหวอ ๆ ต่อหน้าแม่ทัพหรือพวกพี่ทหารผ่านศึก ๆ ตลอดก็คงดูไม่ค่อยดีมั้งคะ” เธอเอียงคอเล็กน้อย เหมือนตั้งใจตอบให้ดูจริงจังแต่ก็แอบแฝงความขี้เล่นในที <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คำตอบนั้นทำให้แลร์รี่หัวเราะในลำคออีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนฟัง “ปากเก่งใช่เล่นนะนี่…น่าสนใจดี” เขาเอ่ยพลางก้าวไปหยิบม้วนเอกสารอีกชุดส่งต่อมา “งั้นถือว่าทดสอบเล็ก ๆ แล้วกัน จัดการพวกนี้ให้เสร็จสิ ก่อนที่ควินตัสกับยาสมินจะเข้ามาเห็นกองสุมอยู่บนโต๊ะทีสิ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ารับมาแล้วขยับม้วนเอกสารให้อยู่ในอ้อมแขน ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มบาง “รับคำสั่งค่ะ” แต่แววตาของเธอมีประกายวาววับแฝงความดื้อเงียบที่ไม่ปิดบังนัก ราวกับกำลังบอกว่าเธอไม่ใช่แค่เด็กใหม่ที่จะยอมให้ใครมาสั่งเล่น ๆ ได้ง่าย ๆ แลร์รี่จ้องเธอสักครู่รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งชัดขึ้นไปอีก “ดี…อย่างน้อยก็ไม่ใช่หุ่นไม้ที่มีแต่ร่างกายกับคำสั่ง” เขายกแก้วในมือขึ้นเสมือนจะดื่มอวยพร ก่อนจะก้าวถอยหลังไปยืนริมหน้าต่าง แสงแดดยามสายส่องกระทบเค้าโครงใบหน้าคมคายของเขาเหมือนรูปสลักโรมันที่มีชีวิต <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ห้องพรินซิเปียกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงปัดฝุ่น เสียงกระดาษ และเสียงรองเท้าของแลร์รี่ที่เคาะเบา ๆ กับพื้นหินเป็นจังหวะสบาย ๆ เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงแต่มองเด็กสาวผมสีม่วงครามตรงหน้าก่อนที่จะเดินจากไป<div style="text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล:<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> +15 EXP / +20 เกียรติยศ / +2 ดีนาเรียส / +1 ป้ายเกียรติยศ{JP}<div style="text-align: center;"> </div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แลร์รี่<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมสตรี - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +2<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-9-11 20:10:20

<div style="text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 11 เดือน กันยายน ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์ (ปัดฝุ่นเอกสาร) ( พบ แลร์รี่)  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หลังจากนั้นก็เดินทางมาที่อาคารพรินซิเปียเพื่อที่จะมาทำงานง่าย ๆ จบสำหรับวันนี้เพราะต้องไปกรุงโรมใหม่หาพ่อที่จะมาพาเธอเข้าโรงเรียนที่กรุงโรมใหม่เพราะอยู่ใกล้ค่ายฝึกแค่ 1.8 - 2.4 กิโลเมตรเอง นั่งมินิบัสไปนิดเดียวก็ถึง ชาตินี้ทำไมยังต้องเรียนทั้งเป็นทหารอีก…นี้มันเหมือนเข้าโรงเรียนเตรียมทหารชัด ๆ นายน้อย จปร. เราะ ระหว่างนั้นก็จัดเอกสารปัดฝุ่นให้กับทางพรินซิเปียหรือก็คือแม่ทัพของกองพันแห่งนี้นั้นเอง  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเพิ่งจัดเรียงแฟ้มเอกสารกองสุดท้ายเข้าที่ พลางสะบัดผ้าฝุ่นเบา ๆ ให้หายจากมือก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากโถงด้านนอก เสียงรองเท้าหนังที่ก้าวฉับ ๆ อย่างคนเพิ่งออกจากสนาม เธอหันไปก็เห็นแลร์รี่ ชายหนุ่มลูกครึ่งเทพเมอร์คิวรี่ที่เธอเคยเจอเมื่อวานเดินเข้ามาในสภาพเสื้อผ้ายังคลายกลิ่นเหงื่อจากการเชียร์กีฬาหรือกิจกรรมกลางแจ้ง ดวงตาคมวาวยังมีประกายความสนุกสนานติดอยู่ไม่หาย แต่ท่าทีการก้าวเข้ามายังคงเต็มไปด้วยความมั่นใจเหมือนกับคนที่เติบโตมาในตระกูลใหญ่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "อ้าว เด็กใหม่ ยังทำงานอยู่เหรอ" เขายกเอกสารในมือขึ้นเล็กน้อย คล้ายเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาต้องโผล่มาที่พรินซิเปียในสภาพนี้ รอยยิ้มนางฟ้าประจำตัวแลร์รี่ปรากฏขึ้นทันทีเมื่อสายตาเขาสบกับโมนีก้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเลิกคิ้วเล็กน้อย พลางหัวเราะในลำคอเบา ๆ "ใช่ค่ะ งานเบา ๆ ปัดฝุ่น จัดเอกสาร พอให้หมดวันไปได้ง่าย ๆ วันนี้ฉันมีธุระต้องไปกรุงโรมใหม่ พ่อจะมาพาพบโรงเรียนแถวนั้นไว้เข้าเรียนพอดี" เธอพูดขณะยื่นมือไปรับเอกสารจากเขามาจัดเข้าชั้นต่อ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แลร์รี่วางแฟ้มลงบนโต๊ะใกล้ ๆ แล้วเอนตัวเล็กน้อยพิงเก้าอี้ข้างโต๊ะ หยิบผ้าเช็ดหน้าส่วนตัวขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ซึมอยู่ตรงขมับ "ฟังดูเหมือนชีวิตเธอจะเต็มตารางเลยนะ ทั้งฝึก ทั้งทำงานในค่าย แล้วยังต้องคิดเรื่องเรียนอีก ไม่เหนื่อยบ้างหรอ" น้ำเสียงเขากึ่งหยอกกึ่งจริงจัง คล้ายจะทดสอบความใจสู้ของเธอไปในตัว <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเงินฉายแววขี้เล่นปนจริงจัง "เหนื่อยสิคะ แต่เหนื่อยแบบนี้ดีกว่าเหนื่อยไปลอกท่อสาธารณูปโภคของกรุงโรมใหม่แน่นอน ขอบอกเลยนะคะ กลิ่นติดจมูกไปสามวันไม่หาย!" เธอพูดพลางเบ้หน้า ทำเอาแลร์รี่หัวเราะออกมาเสียงดัง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "โอ้ แบบนั้นฉันไม่อิจฉาเลยจริง ๆ" เขายกแก้วน้ำที่หยิบติดมือมาด้วยขึ้นจิบพลางมองเธอด้วยสายตาขบขัน "แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอมีไฟดีนี่หว่า... ถ้าทำงานกับคนแบบเธอ คงไม่มีวันน่าเบื่อแน่" โมนีก้าส่ายหัวน้อย ๆ ยิ้มกว้างขึ้นมุมปาก "ชมแบบนี้ อย่าหวังว่าจะช่วยยกแฟ้มไปจัดนะคะ" <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แลร์รี่หัวเราะลั่นอีกครั้ง แต่ก็ยกมือยอมแพ้ "โอเค ๆ เดี๋ยวปล่อยให้เด็กใหม่ได้แสดงฝีมือเต็มที่ แต่ถ้ามีวันไหนเหนื่อยนักก็มาบอก จะเป็นคนแบกเอกสารให้เอง" บรรยากาศในห้องพรินซิเปียที่เคร่งขรึมจึงคลายลงด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อเล็กน้อย ก่อนที่โมนีก้าจะกลับไปก้มหน้าจัดการงานเอกสารให้เสร็จ ส่วนแลร์รี่ก็หย่อนตัวนั่งพักในห้องราวกับที่นี่คือห้องนั่งเล่นของเขาเอง รอยยิ้มสบาย ๆ ของเขายังคงติดอยู่บนใบหน้าทำให้บรรยากาศการทำงานในวันนี้สดใสขึ้นกว่าทุกวัน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แลร์รี่เอนหลังพิงเก้าอี้ มือยังถือแก้วน้ำเอียงไปเอียงมาเล่นเหมือนของเล่นราคาแพงที่ไม่แคร์ว่าจะหกหรือไม่ ดวงตาคมกริบของเขาเหลือบมองหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดแฟ้มเอกสารอย่างตั้งใจ เส้นผมสีม่วงครามถูกรวบหลวม ๆ แล้วปรกลงมาข้างแก้มบางเส้นรับกับแสงไฟในห้องพรินซิเปียที่สะท้อนให้ดูเหมือนประกายรัตติกาล นัยน์ตาสีเทาเงินของเธอจับจ้องเอกสาร แต่กลับทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญสายตาที่อ่านทะลุความคิดตนเอง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “รู้มั้ย” แลร์รี่เอ่ยเสียงเรียบแฝงขี้เล่น “เธอไม่เหมือนเด็กใหม่ที่ฉันเคยเจอในค่ายนะ ปกติพวกนั้นจะเกร็ง ๆ กลัวจะทำอะไรผิดพลาด แต่เธอกลับทำเหมือนที่นี่คือบ้านตัวเองไปแล้ว” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าชะงักเล็กน้อยก่อนเงยหน้าขึ้น สีหน้ามีรอยยิ้มเจืออยู่ในที “คุณพูดเหมือนเมื่อวานอีกละ แปลว่าคุณคงชินกับแบบนั้นสินะคะ ถ้าที่นี่ต้องอยู่ไปอีกหลายปี ก็คงต้องทำให้เป็นบ้านแหละค่ะ ไม่งั้นก็คงห่อเหี่ยวตายก่อนกันพอดีค่ะ” น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงความขี้เล่น ทำให้แลร์รี่เลิกคิ้วพอใจ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เขายกมือขึ้นชี้เบา ๆ ไปที่ผมเธอ “แล้วก็ไม่ค่อยเห็นใครที่ชอบทำสีผม...สีพิเศษแบบเธอหรอกนะ สีม่วงคราม...มันทำให้ดูโดดเด่นจนใครก็ลืมไม่ลง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหลุบตาลงนิดหนึ่ง ใช้นิ้วเขี่ยแฟ้มตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก “งั้นก็ดีค่ะ อย่างน้อยก็ไม่ถูกลืมง่าย ๆ” เธอหันไปมองเขาโดยตรง นัยน์ตาสีเงินสว่างวับคล้ายกระจกสะท้อนแสงในห้อง “แต่บางทีก็ไม่รู้ว่ามันคือพรสวรรค์หรือคำสาปกันแน่ที่ฉันดันชอบทำสีผมแจ๊ด ๆ ไม่ใช่สีธรรมดาชาตินะคะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แลร์รี่หัวเราะเบา ๆ ลูบขอบแก้วในมือ “ถ้ามันคือคำสาป งั้นข้าว่ามันก็เป็นคำสาปที่สวยที่สุดที่เคยเห็นมาแล้วกัน” เขาพูดหน้าตายแต่รอยยิ้มมุมปากที่ฉายขึ้นกลับทำให้คำพูดเต็มไปด้วยเสน่ห์กวน ๆ แบบที่เป็นตัวเขา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหัวเราะส่ายหน้าเบา ๆ “ปากหวานเกินไปแล้วนะคะคุณแบบนี้เดี๋ยวก็มีคนหาว่าชอบจีบไปทั่ว” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ถ้ามันจริง ก็ไม่เถียงหรอกแต่สบายใจได้ฉันไม่ได้ชอบถั่วงอกยังไม่โตหรอก” เขายกไหล่ยักอย่างไม่ใส่ใจ สายตายังคงจับอยู่ที่เธอไม่วาง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> บรรยากาศในห้องพรินซิเปียที่เคยขึงขังกลับอบอุ่นขึ้นจากบทสนทนาสบาย ๆ ระหว่างทั้งคู่ เอกสารบนโต๊ะถูกจัดเรียงเสร็จเรียบร้อยพอดี โมนีก้าลุกขึ้นสะบัดฝุ่นเบา ๆ ออกจากมือ พลางหันไปบอกเสียงนุ่ม “วันนี้ฉันขอตัวก่อนนะคะ ต้องไปเจอพ่อที่กรุงโรมใหม่ ถ้าพรุ่งนี้คุณยังทำหน้าที่พิเศษเป็นเด็กส่งเอกสารพรุ่งนี้คงได้เจอกันอีก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แลร์รี่ยกมือขึ้นเหมือนเป็นการบอกลาเล็ก ๆ “งั้นก็ขอให้การเดินทางราบรื่น เด็กใหม่...ไว้เจอกัน” โมนีก้ายิ้มบาง ๆ ให้เขาอีกครั้ง เส้นผมสีม่วงครามพลิ้วตามแรงก้าวเดิน ขณะที่นัยน์ตาสีเทาเงินยังทอประกายสว่างในแสงไฟ เธอผลักประตูพรินซิเปียออกไป ทิ้งบรรยากาศเบิกบานและร่องรอยความประทับใจแผ่วเบาไว้ในใจของคนที่ยังนั่งอยู่ข้างใน<div style="color: rgb(105, 105, 105); font-size: x-large; text-align: center;"> </div><div style="color: rgb(105, 105, 105); font-size: x-large; text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><div style="text-align: center;">🔼แอดยังไม่ตรวจโรลที่แล้ว ด้านบนคับ🔼</div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: +15 EXP / +20 เกียรติยศ / +2 ดีนาเรียส / +1 ป้ายเกียรติยศ{JP}<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แลร์รี่<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมสตรี - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +2<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)<div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-9-14 17:12:23

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 12 เดือน กันยายน ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. <b style="font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse;">ณ พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์ (ปัดฝุ่นเอกสาร) (พบลูซิอุส)  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเดินทางมาปัดฝุ่นและจัดเอกสารในห้องพรินซิเปียให้เรียบร้อย เธอก้มหน้าก้มตาปัดฝุ่นตรงตู้เอกสารด้านข้าง เส้นผมสีม่วงครามถูไถแก้มไปตามจังหวะมือ จังหวะนั้นเสียงเปิดประตูบานหนักก็ดังขึ้นก้องในห้องพรินซิเปีย กลิ่นอากาศเย็นจากระเบียงภายนอกปะทะเข้ามาพร้อมร่างสูงของชายผู้หนึ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบสะอาด ตัดกับใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยร่องรอยประสบการณ์และท่วงท่ามั่นคงของคนที่คุ้นเคยกับการตัดสินใจเรื่องใหญ่ในสภา ดวงตาคมกริบสีเข้มของเขาไล่มองไปรอบห้องอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนหยุดลงที่หญิงสาวซึ่งยืนอยู่กลางห้อง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเงยหน้าขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้จะไม่เคยเห็นใบหน้านี้มาก่อนก็ยังคงยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท “อรุณสวัสดิ์ค่ะ วางเอกสารไว้บนโต๊ะได้เลยนะคะ ฉันแค่เข้ามาจัดเอกสารให้แม่ทัพเท่านั้นค่ะ” น้ำเสียงของเธอนุ่มแต่มีประกายเฉียบแฝงอยู่ตามนิสัย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ชายผู้นั้นก้าวเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าหนังสะท้อนกับพื้นหินอ่อนอย่างหนักแน่น เขาพยักหน้ารับคำทักทายเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่บ่งบอกถึงความเคยชินกับการออกคำสั่ง “ขอบคุณที่ดูแลที่นี่ให้เป็นระเบียบ ลูซิอุส คอร์เนลิอุส ที่ปรึกษาการคลังของสภาเซเนท” แววตาของเขาประเมินหญิงสาวราวกับจะชั่งน้ำหนักความสามารถโดยไม่ต้องถาม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ากลั้นหัวเราะเล็กน้อย พลางยืนตรงตามมารยาท “ยินดีที่ได้พบและยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณลูซิอุส ฉันโมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม เดมิก็อดจากกองร้อยที่สองค่ะ” เธอเอ่ยชื่อเต็มพร้อมสายตาที่นิ่งไม่แพ้กัน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูซิอุสเลิกคิ้วเล็กน้อยเหมือนจะทดสอบ “กองร้อยที่สอง… หน้าที่ตอนนี้คงหนักหนาไม่น้อย เธอคงรู้ดีว่าการเฝ้ายามและดูแลทรัพยากรคือเกียรติอย่างหนึ่งของค่าย” น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่เต็มไปด้วยน้ำหนักความหมาย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ค่ะ” โมนีก้าตอบสั้น ๆ แต่สายตาเทาเงินวาวขึ้นเล็กน้อย “ฉันเข้าใจดี เรื่องทรัพยากรสำคัญเสมอ” แน่นอนว่าโมนีก้าไม่อยากจะบ่นเพราะของมันแพงเลยต้องใช้สอยอย่างประหยัด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คำตอบนั้นทำให้มุมปากของลูซิอุสกระตุกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ซึ่งแทบไม่ปรากฏในใบหน้าที่มักเคร่งครัด “ดี… คำตอบแบบนี้ เป็นสิ่งที่ดี” เขาวางเอกสารหนาเตอะลงบนโต๊ะไม้ข้างหน้า “นี่คือรายงานการเบิกยุทโธปกรณ์ ผมมาส่งและตรวจสอบให้แน่ใจว่าถูกต้อง จะได้ไม่มีสิ่งไหนที่ฟุ่มเฟือยเกินความจำเป็น” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าพยักหน้า พลางก้มลงตรวจเอกสารทันทีอย่างไม่รอช้า “เข้าใจแล้วค่ะ ไว้จะดูแลให้เรียบร้อยค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูซิอุสมองท่าทางคล่องแคล่วของหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มชัด “เธอมีท่าทีที่รอบคอบกว่าที่คิดไว้… รักษาความละเอียดนี้ไว้ แล้วจะไปได้ไกลในค่ายนี้” โมนีก้าเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ ฉันจะจำไว้ค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เขาพยักหน้าช้า ๆ แววตาคมยังคงนิ่งสงบ “ถ้าอย่างงั้น จะไม่รบกวนต่อ สวัสดี” จากนั้นก็หมุนตัวก้าวออกไปอย่างมั่นคง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และความรู้สึกถึงอำนาจที่ยังอบอวลอยู่ในห้อง โมนีก้ามองตามร่างสูงจนลับประตู ก่อนจะถอนหายใจยาวเบา ๆ พลางพึมพำกับตัวเอง “คนนี้…ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ” แล้วกลับไปจัดเอกสารต่อด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงจากการเผชิญหน้ากับชายผู้เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเคร่งเครียดแบบนั้น<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div style="text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><div style="text-align: center;">รางวัล: +15 EXP / +20 เกียรติยศ / +2 ดีนาเรียส / +1 ป้ายเกียรติยศ{JP}</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> ลูซิอุส คอร์เนลิอุส ฟูสกัส</div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-9-16 19:23:37

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 14 เดือน กันยายน ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงสาย เวลา 09.30 - 10.00 น. ณ พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ห้องทำงานของพรินซิเปียยามสายยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกและกระดาษ เอกสารวางซ้อนเรียงสูงราวกำแพงขนาดย่อม เสาโรมันสีงาช้างสองต้นขนาบข้างหน้าต่างบานใหญ่ที่ปล่อยให้แสงแดดลอดเข้ามาเป็นริ้วทองอุ่น โมนีก้าในชุดเวรยามเรียบง่ายก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารลงทะเบียนภารกิจในมือ เส้นผมสีม่วงครามสะท้อนแสงอ่อนวาวตัดกับดวงตาเทาเงินที่แน่วแน่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ที่โต๊ะกลางห้อง ควินตัส แอนเดอร์สันนั่งก้มหน้าอ่านรายงาน แสงแดดสาดลงบนเส้นผมสีน้ำตาลเข้มจนเป็นประกาย เสื้อนักรบสีกรมท่าช่วยขับผิวที่เปื้อนรอยกร้านของสนามฝึกให้ดูแข็งแรงยิ่งขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อเสียงประตูเปิด ดวงตาคมเข้มมองตรงมาเหมือนจะประเมินผู้มาเยือน โมนีก้าก้าวไปด้านหน้าแล้วเอ่ยเสียงชัด “สวัสดีค่ะพรินซิเปีย โมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม ขอแจ้งเจตจำนงขอออกลาดตระเวนน่านฟ้าฝั่งตะวันตกค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คิ้วเข้มของแม่ทัพหนุ่มเลิกขึ้นเล็กน้อย “ภารกิจนี้ต้องผ่านกิจวัตรค่ายทั้งหมดอย่างน้อยหนึ่งรอบ…คุณเพิ่งมาถึงไม่ถึงสิบวัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำปนความประหลาดใจ โมนีก้ายกแฟ้มในมือขึ้นยื่นให้ทันที “ตรวจสอบได้เลยค่ะ ฉันทำครบหมดแล้ว” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัสรับเอกสารไปพลิกตรวจอย่างละเอียด แววตาที่เรียบนิ่งเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นตรายืนยันกิจวัตรทั้งหมดเรียงรายครบถ้วน “ทานอาหาร อาบน้ำโรมัน ขุดคู ฝึกโคลอสเซียม ดูแลยุทโธปกรณ์ พาฮันนิบาล ล้างท่อ ปัดฝุ่นเอกสาร ฝึกเดินขบวน ดูแลม้า ดูแลอินทรี…ทั้งหมดในเก้าวัน” เขาพึมพำเหมือนทวนกับตัวเอง ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวอีกครั้ง “น่าประทับใจเกินกว่าที่คาดไว้นะครับ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เขาวางแฟ้มลงแล้วโน้มตัวมาข้างหน้า น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ภารกิจนี้ไม่ใช่เพียงการบินเล่น คุณจะต้องสอดแนมและประเมินภัยคุกคาม ตรวจดูสัญญาณสัตว์ประหลาดหรือศัตรูที่อาจเป็นภัยต่อกรุงโรมใหม่ หากพบสิ่งผิดปกติ ต้องส่งรายงานกลับสภาเซเนททันที อย่าประเมินต่ำกว่าความจริง ความปลอดภัยของค่ายขึ้นอยู่กับความแม่นยำของข้อมูล” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าพยักหน้าหนักแน่น “เข้าใจค่ะ ฉันจะทำตามคำสั่งทุกประการเลย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัสผ่อนลมหายใจเล็กน้อยแล้วหยิบตรายืนยันสีเงินจากลิ้นชัก “ดีครับ เมื่อพร้อมให้ไปที่ท่าอากาศยานของค่าย นักบินคู่หูรออยู่แล้ว แจ้งชื่อกับเจ้าหน้าที่แล้วขึ้นเครื่องได้ทันที” เขาวางตราบนแฟ้มเอกสารแล้วเลื่อนมาตรงหน้าเธอ “ขอให้โชคดี โมนีก้า” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หญิงสาวก้าวมารับตราด้วยสองมือ ความเย็นของโลหะตอกย้ำความจริงว่าภารกิจที่รออยู่ไม่ใช่เรื่องเล่น ใบหน้าที่มักจะสดใสของเธอเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น “ขอบคุณค่ะแม่ทัพ” เธอเอ่ยเรียบแต่หนักแน่น ก่อนจะก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวทำความเคารพแล้วหมุนตัวออกจากห้อง ทิ้งให้เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนก้องสะท้อนตามทางเดินยาวสู่ภารกิจใหญ่ครั้งแรกในฐานะเดมิก็อดแห่งค่ายจูปิเตอร์<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ควินตัส แอนเดอร์สัน<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)<div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div></div>

หน้า: [1] 2 3

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver

PRINCIPIA ⋘ พรินซิเปีย ⋙