Caldecott Tunnel ⋘ อุโมงค์คัลลีคอตต์ ⋙ - อุโมงค์คัลลีคอตต์ - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Moneka โพสต์ 2025-10-11 20:12:14

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 04 เดือน ตุลาคม ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงค่ำ เวลา 19.00 - 23.00 น. ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (เฝ้าเวร) (พบ โคล เบ็นเน็ตต์)  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> อุโมงค์คัลลีคอตต์ยามพลบค่ำยืดยาวจนเหมือนหลอดกระดูกสันหลังของเมือง ลมจากปลายอุโมงค์ฝั่งโอ๊กแลนด์พัดเอากลิ่นยางร้อนกับฝุ่นคอนกรีตเข้ามาปะทะกลิ่นสนจากเนินเขา โคมไฟสีส้มเรียงเป็นปุ่ม ๆ บนเพดาน สะท้อนเงาโล่กับหมวกของยามกองพันที่สิบสองที่ผลัดเปลี่ยนเวรกันอย่างเป็นจังหวะ โมนีก้ายืนพิงผนังแผ่นเหล็กบานซ่อนชิ้นหนึ่ง ด้านหลังคือทางเข้าซึ่งถ้าเคาะจังหวะถูกต้องมันจะเลื่อนเปิด เธอหายใจสม่ำเสมออย่างคนฝึกมาแล้ว มือซ้ายลูบปลอกกำไลสุริยุปราคาเป็นนิสัย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงรองเท้าหนังแตะพื้นคอนกรีตที่ไม่รีบร้อนดังมาจากเงามืดก่อนจะปรากฏร่างสูงในเงาไฟ ผู้ชายแว่นกันแดดทรงเรียบสีดำแม้ยามค่ำ ดวงตาคมดูเหมือนคมมีดที่หุ้มปลอกดีแล้ว คางมีเงารอยหนวดเคราจาง ๆ เขาหยุดในระยะพอดี ไม่ใกล้จนกดดันไม่ห่างจนละเลย “ไม่พบกันนาน” โคล เบ็นเน็ตต์ เอ่ย ขณะเอียงศีรษะน้อย ๆ แบบคนทักทายโดยยังรักษาแนวระวัง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าค้อมตัวเล็กน้อยตามมารยาท “ค่ะ…ขอบคุณนะคะ…จากที่ดูคุณคง…ฮ่ะ ๆ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ” รอยยิ้มที่มุมปากเธอยังมีร่องรอยเหนื่อยจากเดินทาง แต่ตาเทาเงินใสขึ้นกว่าก่อนออกภารกิจ เขาพยักหน้าหนึ่งรับทั้งคำขอบคุณและคำขอโทษในทีเดียว “ยินดีด้วยที่กลับมาอย่างปลอดภัย” ประโยคสั้น เสียงทุ้มราบเรียบทว่าไม่เย็นชา เขาปล่อยให้ความเงียบตกค้างครึ่งจังหวะราวกวาดดูว่ามีร่องรอยบาดเจ็บตรงไหน ก่อนค่อยพูดต่อ “อาการเป็นยังไง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ดีขึ้นมากค่ะ หมอจับยัดตารางพักกับกายภาพไว้แน่นเลยบอกว่าหยุดซนสักพักที” เธอยกกำปั้นเบา ๆ ให้ดูว่าขยับได้ “คืนนี้เลยมานั่งเวรยามค่ะ คิดถึงอุโมงค์นี้พอดี” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โคลเหลือบตามองแนวทางเท้าและปากอุโมงค์บริการที่พิกัดคมชัดในหัวเขาราวกับผังโบราณสถาน “เวรดีสำหรับคนอยากเรียกสมาธิกลับมา” เขาเอื้อมหยิบแฟ้มบาง ๆ จากกระเป๋าหนังปากแฟ้มเสียบภาพพิมพ์หินโบราณ “มีรถบรรทุกส่งเวชภัณฑ์ให้ค่ายอีกยี่สิบนาที ผมจะอยู่จนกว่ามันเข้าประตู” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “รบกวนด้วยค่ะ” โมนีก้ายืดตัวขึ้นจากผนัง เดินเคียงข้างเขาไปยังเสาเครื่องหมาย บนพื้นมีรอยสีแดงซีด สัญลักษณ์แคมป์ที่มองไม่ออกสำหรับคนนอก โคลกวาดตามุมมืดอย่างเป็นระบบ  “ได้ยินว่าคุณเขียนรายงานยาวมาก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ก็แค่ 47 หน้าเองค่ะ” เธอทำเสียงยืดนิด ๆ มุมปากเขาขยับเพียงเสี้ยว “ปกติผมเจอรายงานสนาม 10 หน้าเพราะเปลืองหมึก นี่…พอใช้ได้ถ้าปรับเรื่องภาษา” น้ำเสียงนั้นเป็นคำชมในภาษาของคนประหยัดคำ “อ่านแล้ว…เห็นว่าเธอเลือกปกป้องมากกว่าฆ่าในหลายจังหวะ ดี” โมนีก้าพอได้ยินก็สูดลมหายใจเข้าแล้วบอก “ไม่ใช่เพราะเก่งหรอกค่ะ แต่เพราะกลัวฉันไม่ได้อยากฆ่า…มัน…โหดร้าย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ความกลัวที่ยอมรับได้ คือความกลัวที่เราคุมมันไม่ใช่มันคุมเรา” เขาวางประโยคลงบนพื้นเหมือนวางหลักหมุด “ถ้าคราวหน้าจังหวะบังคับ เธอก็ทำได้อยู่แล้ว” โมนีก้าเงียบไปครู่เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคำ ก่อนหลุดหัวเราะแผ่ว ๆ “รู้สึกเหมือนโดนคุณอบรมอยู่เลยนะคะ แต่แปลกดีนะคะ ฉันชอบ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เขาไหล่สั่นน้อย ๆ คล้ายหัวเราะแบบคนไม่คุ้นหัวเราะ แล้วชี้ปลายคางไปที่กำไลของเธอ “ชิ้นนั้นได้มาใหม่?” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เอ่อ…ของขวัญค่ะ” เธอแตะปลอกกำไลโลหะเบา ๆ แบบเขิน ๆ นิดหน่อยเป็นจังหวะที่รถนั้นขับเข้ามาส่งของพอดี เมื่อเห็นดังนั้นแล้วโคลก็หันมาทางโมนีก้าคืน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ดี ขอตัวก่อน ราตรีสวัสดิ์” โคลหมุนตัว เดินลับไปทางเงามืดของทางออกอีสต์โอ๊กแลนด์ ฝีเท้าสม่ำเสมอจนกลืนหายไปกับเสียงลม ทิ้งไว้เพียงตะกอนคำสั้น ๆ ที่ตั้งตรงเหมือนเสาในอุโมงค์ หนักแน่นพอจะพิงได้ในคืนที่ยาวนาน โมนีก้ายืนฟังความเงียบอีกครู่ กดปลายคางกับผ้าพันคอให้ลมไม่กัดคอ แล้วกลับไปประจำจุด เธอลูบกำไลที่ข้อมือหนึ่งที และเฝ้าดูปลายอุโมงค์ที่ยืดยาวออกไปสู่เมือง เหมือนกำลังเฝ้าประตูระหว่างโลกภายนอกกับบ้านของตัวเอง…อย่างมั่นคงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: +20 EXP / +30 เกียรติยศ และ +20 ความกล้าหาญ / +8 ดีนาเรียส / +1 ป้ายเกียรติยศ{JP}<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"> โคล เบ็นเน็ตต์<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Esper โพสต์ 2025-10-12 15:53:41

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">7 · ตุลาคม · 2025 · <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">07.00 น.  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อุโมงค์คัลลีคอตต์ เส้นทางหลวงที่ทะลุผ่านเนินเบิร์กลีย์อันเขียวขจีในยามเช้านั้น ยังคงคึกคักด้วยเสียงรถยนต์ที่แล่นไม่ขาดสาย เสียงเครื่องยนต์สะท้อนกับผนังคอนกรีตหนาทึบก้องกังวานราวเสียงสะท้อนของเมืองใหญ่ที่ไม่เคยหลับใหล แสงไฟสีเหลืองอุ่นในอุโมงค์ทอดเป็นแนวยาวเหมือนเส้นด้ายแห่งเวลา นำทางสู่ปลายทางซึ่งอาบไปด้วยแสงแดดตะวันตกจาง ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เมื่อแสงปลายอุโมงค์ขยายกว้างขึ้น เอสเปอร์ก็ก้าวออกมาจากความมืดนั้น เงาร่างของเขาถูกแต่งแต้มด้วยแสงสีทองที่ไหลมาตามทางลาด เหมือนภาพวาดมีชีวิตกลางทางหลวง ลมจากหุบเขาพัดปลายผ้าพริ้วไหวไปตามจังหวะของถนน ลมหายใจของเขา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เบื้องหน้าคือทิวเขาเบิร์กลีย์ที่ทอดตัวลงสู่พื้นราบของเมืองโอ๊กแลนด์ อาคารบ้านเรือนสีอบอุ่นตัดกับผืนฟ้าใส ละอองหมอกบางจากอ่าวซานฟรานซิสโกลอยอ้อยอิ่งอยู่ตรงขอบขุนเขา บรรยากาศราวกับเช้าอันยืดยาวของฤดูใบไม้ผลิ ทั้งที่เป็นช่วงบ่าย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เอสเปอร์ยกมือขึ้นบังแดดก่อนจะเปิดอ่านแผ่นดินและเส้นทางที่จดมาจากในค่าย เส้นทางยาวพาดผ่านรัฐแคลิฟอร์เนียลงสู่ตอนใต้ของแผ่นดิน จุดหมายคือ ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส (LAX) ที่ตั้งอยู่ในเขต Westchester ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมหานครแอลเอ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“จากโอ๊กแลนด์ลงไปลอสแอนเจลิส… ถ้าไม่แวะพัก ก็ราวหกร้อยกว่ากิโลเมตรสินะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เสียงของเขาเบาแต่มั่นคงขณะเอ่ยกับตัวเอง เขาเลือกเส้นทางผ่าน Interstate 5 ที่จะพาเขาแล่นผ่านทุ่งเกษตรของหุบเขาเซ็นทรัล ดินแดนแห่งพืชผลที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ถนนทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด ลมพัดเส้นผมสีเงินของเขาปลิวสะบัดเบา ๆ เมื่อเขาเริ่มออกเดินทาง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ถนนสี่เลนทอดยาวไปข้างหน้า ขนาบด้วยเนินเขาสีเขียวมะกอกที่ไล่ระดับลงไปสู่พื้นราบของเบิร์กลีย์ ดินแดนแห่งมหาวิทยาลัยชื่อดังและสวนโอ๊กที่ชุ่มไอทะเล เสียงนกกระจิบน้อยแว่วจากยอดไม้ไกล ๆ ขณะที่ลมพัดกลิ่นหญ้าป่า ฝุ่นถนนมาปะทะปลายจมูก

Moneka โพสต์ 2025-10-13 22:07:32

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 05 เดือน ตุลาคม ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงค่ำ เวลา 19.00 - 23.00 น. ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (เฝ้าเวร) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> อุโมงค์คัลลีคอตต์ยามค่ำเย็นวาวด้วยแสงโคมสีส้มที่กั้นระยะห่างเป็นจุด ๆ ตามเพดาน โมนีก้านั่งบนลังไม้ข้างประตูบำรุงรักษา มือหนึ่งกุมปลอกกำไลสุริยุปราคา อีกมือหมุนขวดน้ำไปมา เสียงเมืองไกล ๆ คล้ายคลื่นทะเลซัดเข้ามาเป็นจังหวะ ลมจากช่องอุโมงค์พัดกลิ่นยางร้อนและฝุ่นคอนกรีตให้แสบจมูกนิด ๆ เธอปล่อยให้ความเงียบทำงานกับความคิด แกว่งเท้าเบา ๆ จนหัวรองเท้าขูดพื้นคอนกรีตเป็นรอยโค้งจาง ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“คืนสุดท้ายแล้วสินะ” เธอบอกกับแสงโคมครึ่งปลอบตัวเอง เอกสารค่าใช้จ่ายทั้งหลายถูกเหน็บไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านใน ส่วน <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">Icarus Mirror<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หลับนิ่งในกระเป๋าข้างลำตัว แผ่ว ๆ ยังรู้ได้ถึงไออุ่นจากการพึค่งเล่นไปเมื่อกี้ เวลาคืบคลานผ่านเสียงรถนาน ๆ ทีวิ่งผ่านเลนหลักเหนือศีรษะ เธอเดินตรวจแนวรั้วซ้ำ เช็กกลอนเหล็กที่ซ่อนในผนัง ตบตราเวทแถบแดงให้เรืองขึ้นหนึ่งครั้งแล้วค่อยกลับมาที่เดิม นั่งนิ่งอีกครึ่งชั่วโมงโดยไม่มีใครรบกวน จนกระทั่งเสียงเท้าบูตโลหะ <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แทบ…แทบ…แทบ<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ก็ดังมาตามทาง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">นายทหารหนุ่มคนหนึ่งโผล่จากมุมเงาไหล่คลุมผ้าคลุมเวรยามสีเข้มหน้าเอิบเหงื่อจากการวิ่ง “ขออนุญาต” เขายืนตรงดุจเสากระชับหมวกพอเป็นพิธี “แม่ทัพพรินซิเปียทั้งสองท่านมีคำสั่งให้คุณโมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม เข้าพบที่ห้องทำงานพรินซิเปีย เวลา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">09:00 น.<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> พรุ่งนี้เช้า” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โมนีก้าลุกขึ้นเต็มความสูง ตรงตัวแบบซ้อมมา “รับทราบ จะไปตามเวลาค่ะ” เธอส่งคำนับสั้น ๆ เสียงเรียบไม่ตื่น นายทหารยื่นแผ่นกำหนดการขนาดบัตรไปให้ตรา <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">SPQR<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ประทับมุมบน “นี่สำเนาแจ้งนัดครับ เผื่อด่านตรวจถาม” แววตาเขาเหลือบมองรอบ ๆ แล้วเติมเบา ๆ “ขอบคุณที่ถือเวรทางเข้าคืนนี้นะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“อ๊า…ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอยิ้มมุมปากนิดเดียว รับบัตรนั้นไว้ก่อนเก็บลงกระเป๋าด้านใน “ขอให้เวรยามที่เหลือราบรื่น” เขาเคาะอกเกราะเบา ๆ เป็นการเคารพ แล้วหมุนตัววิ่งย้อนกลับไปตามทาง <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แทบ…แทบ…<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> จนเสียงเลือนหายไปใต้ลมอุโมงค์ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ความเงียบกลับมาอีกครั้ง โมนีก้าเช็กเวลาในแท็บเล็ต ตั้งเตือน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">07:15 น.<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ให้ลุก อาบน้ำ แต่งเครื่องแบบให้เรียบร้อย เธอกลับไปนั่งที่ลังไม้เดิม ปรับสายเสื้อคลุมให้แน่น และเอนหลังให้ไหล่สัมผัสผนังคอนกรีตเย็น ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ชั่วโมงที่หนึ่ง เธอลุกขึ้นเดินสำรวจรอบที่สาม ก้มมองรางระบายน้ำ ตรวจสลักเหล็กทุกจุด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ชั่วโมงที่สอง บันทึกสั้น ๆ ลงบันทึกส่วนตัวของ <span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">Nectar Network<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">: <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวรคัลลีคอตต์ สภาพเรียบร้อย ไม่มีสัญญาณบุกรุก<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แนบภาพด้วยซะเลย<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ชั่วโมงที่สาม ปล่อยใจให้ว่าง วาดเส้นทางไปกลับพรินซิเปียในหัว คาดการณ์คำถามที่อาจเจอ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ชั่วโมงที่สี่ ยืนฟังลม ไปจนกว่าตาเริ่มหนัก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เมื่อครบเวลาตามปฏิทินเวร เธอก็ลุก ปัดฝุ่นจากชายเสื้อ ม้วนผ้าคลุมเวรเก็บเข้าถุง หันกลับไปมองปากอุโมงค์อีกครั้ง แสงโคมสีส้มสะท้อนพื้นเรียบเหมือนเส้นด้ายยาวไม่มีปม “แล้วเจอกันใหม่ ถ้าชะตาให้กลับมาเจอเวรตรงนี้อีกนะ” เธอกระซิบกับแนวเพดาน เสียบบัตรนัดเข้ากระเป๋าเสื้ออกให้แน่น ก้าวออกจากโถงบำรุงรักษา ล็อกกลไกซ่อน <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">คลิ๊ก<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> จนแนบเนียนเหมือนไม่เคยมีประตูอยู่ตรงนั้น จากนั้นก็เดินทางกลับเรือนพัก ตั้งใจจะทิ้งตัวบนเตียงหลับเอาแรงให้พอ ก่อนแสงยามเช้าจะพาเธอไปเคาะประตูพรินซิเปียเวลาเก้าโมงตรง…ด้วยหัวใจที่นิ่ง และพร้อมรับเซอร์ไพรส์วันจันทร์ที่ยังไม่รู้หน้าตาว่ามันเป็นยังไง<div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: +20 EXP / +30 เกียรติยศ และ +20 ความกล้าหาญ / +8 ดีนาเรียส / +1 ป้ายเกียรติยศ{JP}</div>

Moneka โพสต์ 2025-10-19 21:19:04

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2025-10-19 23:46 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" border="0" style="background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 19 เดือน ตุลาคม ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 08.00 น. เป็นต้นไป ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ตรวจสอบอุปกรณ์และสัมภาระ เริ่มเดินทาง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงแตรทองคำของค่ายจูปิเตอร์ดังขึ้นตรงเวลา 08:00 น. พลังสะเทือนแผ่ไปทั่วลานฝึกจนพื้นกรวดสั่นสะท้าน กองร้อยที่ 2 ซึ่งเพิ่งจบการเตรียมตัวช่วงเช้า ต่างขยับเท้าเข้าสู่แถวตอนเรียงหนึ่ง เสียงโล่กระทบกันดัง ครืด! เป็นจังหวะพร้อมเพรียง ราวกับกองเกราะโลหะที่มีหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เส้นทางของพวกเขาวันนี้เริ่มที่อุโมงค์คัลลีคอตต์ เมื่อขบวนมาถึงปากอุโมงค์อันมืดมิด อากาศด้านในเย็นจัดและอับชื้นจนกลิ่นสนิมจากโซ่สะพายสัมภาระตีขึ้นจมูก เงาของไฟคบเพลิงจากปากอุโมงค์สะท้อนกับผนังหินจนดูเหมือนเปลวเพลิงกำลังเต้นระบำตามจังหวะหัวใจของเหล่าทหาร <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงของ เฟเบียส รูฟัส ดังขึ้นตรงข้างหูโมนีก้าอย่างเฉียบขาด แม้เขาจะอยู่ในร่างเล็กบนกิ่งไม้ข้างเอว แต่พลังของเสียงนั้นกลับก้องชัดในทุกโสตประสาท “ตรวจสอบอุปกรณ์! เข็มขัดต้องแน่น! สัมภาระห้ามโยก! โล่ต้องไม่กีดขวางการแกว่งแขน! พวกเจ้ากำลังจะวิ่ง ไม่ใช่เดินเล่น!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าดึงสายรัดสัมภาระอีกครั้งจนหนังแน่นติดผิว เธอรู้สึกถึงแรงบีบของเกราะเหล็กที่ต้านการหายใจเล็กน้อย แต่ก็ชินเสียแล้ว เพราะนี่คือส่วนหนึ่งของการฝึกที่เลียนแบบสภาพสนามรบจริง เสียงตรวจสอบอุปกรณ์ของเพื่อนร่วมหน่วยดังสลับกัน เสียงคลิกโลหะจากหัวเข็มขัด เสียงเชือกรัดสัมภาระ และเสียงฝีเท้ากระทบพื้นกรวดเมื่อทุกคนขยับท่าทางเข้าที่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อทุกอย่างพร้อม เสียงของลาเรสดังก้องขึ้นอีกครั้ง “แถวตอนเรียงหนึ่ง! เตรียมวิ่งเข้าสู่จุดที่หนึ่ง!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าขยับไปด้านหน้า เธอเป็นผู้นำแถว เส้นสายของแสงอาทิตย์จากด้านหลังตกกระทบหมวกเกราะของเธอจนสะท้อนแสงสีทอง เสียงหายใจหนักของทหารทั้งกองร้อยผสมกันจนกลายเป็นจังหวะเดียว ก่อนคำสั่งสุดท้ายจะดังขึ้น “เริ่มวิ่ง! จังหวะที่สาม!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทันทีที่คำสั่งสิ้นสุด โล่เหล็กและสัมภาระหนักอึ้งทั้งหลายก็ขยับตามแรงวิ่งของเจ้าของ เสียงรองเท้าเดินทัพกระแทกพื้นอุโมงค์ที่เปียกชื้นดังสะท้อนกลับมาเป็นพันเสียง ตึก! ตึก! ตึก! จังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด อากาศภายในอุโมงค์อึดอัดและชื้นจนหายใจได้ยาก แต่โมนีก้าก็จำจังหวะการฝึกไว้ขึ้นใจ หายใจเข้าสองก้าวหายใจออกสองก้าว “แกว่งแขนให้สมมาตร!” เสียงของเฟเบียสดังข้างหูอย่างเข้มงวด “หัวใจของการวิ่งทัพคือ จังหวะ! พวกเจ้าต้องหายใจเข้าออกตามจังหวะก้าว ไม่ใช่หายใจเข้าออกตามความเหนื่อยล้า! โมนีก้า! ควบคุมจังหวะของหน่วยให้คงที่!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เธอพยักหน้าทั้งที่เหงื่อเริ่มไหลจากขมับ เสียงโล่ของทหารด้านหลังขยับตามเธอเป็นระยะห่างเท่ากันไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน การวิ่งในแถวตอนเรียงหนึ่งแบบนี้คือศิลปะ เพียงคนเดียวสะดุด เท้าของทั้งหน่วยอาจแตกแถวและโดนลงโทษทั้งกอง เธอจึงตั้งใจอย่างยิ่งที่จะรักษาจังหวะให้แม่นที่สุด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อกองร้อยที่ 2 วิ่งพ้นจากอุโมงค์คัลลีคอตต์ แสงแดดยามเช้าก็จ้าสาดเข้าตาอย่างรุนแรงจนต้องหรี่ตา ปลายอุโมงค์เบื้องหน้าคือเนินทรายจำลองที่ทอดยาวหลายร้อยเมตร เม็ดทรายสะท้อนแสงราวผืนทอง แต่เมื่อเท้าสัมผัสมันกลับกลืนทุกแรงเหยียบไว้ราวกับหนองโคลนที่ดูดพลัง “วิ่งช้า! (Cursus Lenta!) ลดความเร็วยี่สิบเปอร์เซ็นต์! รักษาระยะห่างครึ่งช่วงแขน! แถวห้ามยุบ!” คำสั่งจากเฟเบียสดังขึ้นอีกครั้ง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ารับคำทันที เธอลดฝีเท้าก้าวสั้นลงและถ่ายน้ำหนักเบาลงที่ส้นเท้า พยายามให้เท้าไม่จมทรายลึก เสียงหอบของเพื่อนร่วมหน่วยดังอยู่ข้างหลังทุกคน กล้ามเนื้อน่องของเธอเริ่มแสบราวกับถูกเผา ความร้อนสะสมจากโลหะที่เกราะสะท้อนกลับเข้าหาผิวหนัง แต่ไม่มีใครชะลอเพราะทุกการชะลอคือความพ่ายแพ้ทางวินัย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ทหารที่สี่!” เสียงเฟเบียสดังขึ้นอย่างเฉียบขาดจนทั้งแถวสะดุ้ง “เท้าเจ้าแผ่วเกินไป! จำไว้ว่าโล่สคูทุมและสัมภาระพวกนั้นคือเพื่อนร่วมรบของเจ้า พวกเจ้าต้องแบกมันไปด้วยกัน!”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ครับผม!” เสียงตอบพร้อมแรงฮึดดังจากท้ายแถว ทุกคนกลับเข้าสู่จังหวะเดิมอีกครั้ง โล่กระแทกกันเบา ๆ เป็นเสียงที่กลมกลืนกับจังหวะฝีเท้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อวิ่งพ้นจากเนินทรายพื้นดินแข็งกลับมาอีกครั้ง เฟเบียสสั่งเสียงเย็น “วิ่งเร็ว (Cursus Veloce)! เพิ่มความเร็วขึ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์! แต่ห้ามแตกแถว!” โมนีก้าสูดลมหายใจแรงแล้วก้าวนำเสียงโล่ด้านหลังสะท้อนรับราวกับกลองรบ ความเร็วที่เพิ่มขึ้นทำให้ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ปอดของเธอร้อนและแสบ แต่สายตายังตรึงอยู่ที่ขาของทหารคนถัดมา ทุกจังหวะต้องเท่ากัน ความเร็วต้องสม่ำเสมอ เธอไม่ใช่คนเดียวที่วิ่ง เธอคือจังหวะของคนทั้งหน่วย เหงื่อซึมไหลจากต้นคอเข้าสู่ขอบเสื้อเกราะจนร้อนผ่าวเหมือนถูกเหล็กหลอม เธอไม่สน เธอรู้ดีว่าหากจะผ่านการทดสอบนี้ ไม่ใช่แค่ความแข็งแรงที่พิสูจน์ได้ แต่คือการต่อสู้กับร่างกายและจิตใจของตัวเอง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ดีมาก กองร้อยที่สอง!” เสียงของลาเรสดังมาจากกิ่งไม้ข้างเอว น้ำเสียงครั้งนี้มีแววพึงพอใจ “พวกเจ้าเริ่มเข้าใจแล้วว่า ระเบียบแถว ไม่ได้หมายถึงการเดินให้ตรง... แต่มันคือการ เต้นหัวใจให้ตรงกันทั้งกองร้อย” โมนีก้ายิ้มบาง ๆ ทั้งที่หอบจนพูดแทบไม่ได้ ดวงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านหมวกเกราะลงมาแตะผิวแก้ม เธอกระชับโล่ในมือแน่น แล้วออกแรงวิ่งต่อไปอีกหลายสิบเมตร โดยไม่รู้สึกถึงความเจ็บอีกต่อไป มีเพียงจังหวะของหัวใจที่เต้นพร้อมกับเสียงโล่ของเพื่อนร่วมรบที่สะท้อนก้องอยู่ในอุโมงค์เบื้องหลังนั้นเท่านั้น<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5 เฟเบียส รูฟัส<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-10-20 03:04:01

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 19 เดือน ตุลาคม ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเวลา 20.12 น. เป็นต้นไป ณ อุโมงคัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (จบ) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงเครื่องยนต์ของรถบัสสีม่วงเข้มค่อย ๆ จางลงเมื่อมันหยุดนิ่งสนิทตรงหน้าปากอุโมงค์คัลลีคอตต์ แสงไฟสลัวสีเหลืองนวลจากด้านในลอดออกมาเหมือนประกายแห่งความทรงจำ คือจุดเริ่มต้นของบททดสอบ และในตอนนี้ได้กลายเป็นจุดจบของมัน เสียงลมเย็นจากภูเขาเบื้องหลังค่ายพัดผ่านเบา ๆ พาเอากลิ่นสนและฝุ่นถนนติดมากับรอยไอร้อนของเครื่องยนต์ที่ยังไม่ดับสนิท ภายในรถบัส เงียบสนิทราวกับทุกคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง โมนีก้าเอนตัวออกจากเบาะ ดวงตาสีเทาเงินของเธอมองลอดกระจกออกไป เห็นเพื่อนร่วมกองร้อยคนแล้วคนเล่าค่อย ๆ ยืดตัวตรงหลังจากนั่งมานาน ความอ่อนล้าแผ่ซ่านอยู่ในทุกท่วงท่า แต่แววตาของแต่ละคนกลับเปี่ยมด้วยศักดิ์ศรีของผู้รอดจากศึก เธอสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นเหล็กและเหงื่อที่ติดอยู่กับเกราะยังคงไม่จางไปเป็นกลิ่นของการต่อสู้ที่แท้จริง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ประตูรถบัสเปิดออกพร้อมเสียงลมที่พัดเข้ามา เฟเบียส รูฟัส ปรากฏขึ้นจากเงากิ่งไม้ที่เขาสิงอยู่ตลอดวัน แสงไฟส่องกระทบลำตัวเรืองอำพันของเขาราวกับเปลวเพลิงแห่งจิตวิญญาณ เขาลอยลงมาช้า ๆ หน้าเรียบสงบ แต่เสียงของเขาก้องกังวานทั่ว <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “กองร้อยที่สอง!” เสียงนั้นสะท้อนก้องไปทั่วแนวอุโมงค์ “การเดินทางสิ้นสุดลงแล้ว! ตลอดระยะทางยี่สิบเอ็ดกิโลเมตร พวกเจ้าได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ร่างกายอาจทรุดลงได้ แต่จิตวิญญาณของวินัยนั้นไม่เคยพัง!”  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ไม่มีใครเอ่ยตอบ แต่เสียงฝีเท้าที่ขยับพร้อมกันคือคำตอบที่ชัดเจนกว่าคำพูดใด ๆ ทหารทั้งห้าคนในหน่วยกองร้อยที่สองย่อยของโมนีก้าค่อย ๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง ใบหน้าที่เคยเปรอะเหงื่อและฝุ่นทรายสะท้อนแสงจากไฟหน้ารถบัส แววตาแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าที่ผ่านการเผาในเตาหลอม พวกเขาเรียงแถวตอนเรียงหนึ่ง เดินลงจากรถด้วยความสง่างามและหนักแน่นในทุกก้าว เสียงรองเท้าแตะพื้นคอนกรีตของลานฝึกดังกังวานไปทั่วพื้นที่ว่าง โมนีก้าก้าวลงเป็นคนสุดท้าย เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นเบา ๆ เหมือนโลกทั้งใบกำลังรับรู้ถึงการกลับมาของพวกเขา ลมยามค่ำพัดปลิวปลายผมสีม่วงครามของเธอให้โบกไหว เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดแต่ก็ยังเห็นแสงรำไรจากการที่มีแต่พลบค่ำช่วงกลางคืน เห็นดวงดาวดวงแรกส่องแสงอยู่เหนือยอดสนไกลโพ้น สัญลักษณ์แห่งการสิ้นสุดวันที่ยิ่งใหญ่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เฟเบียสลอยมาอยู่ตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งตั้งแต่เช้า “แยกย้ายได้!” เขาสั่ง “นำสัมภาระไปเก็บในโรงเรือน แล้วตรงไปที่โรงอาบน้ำ! พวกเจ้ามีสิทธิ์พักผ่อนเต็มที่วันนี้พวกเจ้าไม่ใช่เด็กฝึกอีกต่อไป จงมุ่งมั่นที่จะเป็นเลกิโอนารีที่แท้จริงแห่งค่ายจูปิเตอร์!” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของทุกคนอบอุ่นขึ้นราวกับเปลวไฟในยามหนาวเหน็บ พวกเขาทำความเคารพพร้อมเพรียง เสียง “ฉับ!” ที่เกิดขึ้นพร้อมกันดังก้องอยู่กลางอากาศ ก่อนจางหายไปในความเงียบของค่ำคืน โมนีก้าก้มศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเธอสั่นแผ่วด้วยอารมณ์ที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ขอบคุณสำหรับทุกอย่าค่ะ” เธอพูดแผ่วเบาในลมหายใจ แม้รู้ว่าเฟเบียสอาจไม่ได้ตอบ แต่รอยยิ้มมุมปากของเขาก็บอกชัดเจนว่าได้ยิน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แถวของกองร้อยที่สองเริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้า สัมภาระที่ครั้งหนึ่งเคยหนักจนแทบทรุด ตอนนี้กลับรู้สึกเบาราวกับขนนก สมาชิกบางคนหัวเราะเบา ๆ ระหว่างทาง บางคนสบตากันแล้วยิ้มโดยไม่ต้องพูดอะไร พวกเขาเดินผ่านทางเดินส่องไฟสลัวของอุโมงค์เข้าสู่เขตค่ายที่อบอุ่นและคุ้นเคย เสียงน้ำในลำธารใกล้ ๆ คลอเบา ๆ เหมือนดนตรีกล่อมในยามคืน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเดินเป็นคนสุดท้าย หันกลับมามองอุโมงค์คัลลีคอตต์อีกครั้ง แสงจากไฟท้ายของรถบัสสะท้อนในดวงตาของเธอราวกับประกายแห่งความทรงจำที่นั่นคือที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น และก็เป็นที่ที่เธอกลับมาพร้อมหัวใจที่เปลี่ยนไป เมื่อเธอก้าวข้ามเส้นของปากอุโมงค์เข้าสู่ค่าย กลิ่นหอมของสนผสมกับกลิ่นไออุ่นของแสงคบเพลิงทำให้เธอรู้ว่า... วันนี้ได้จบลงแล้วจริง ๆ เสียงประตูอุโมงค์ค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบและเสียงลมหายใจของผู้ชนะที่เดินผ่านความทรหดมาได้ครบทุกก้าว และแน่นอนว่า...ไม่มีใครรู้หรอกว่าเฟเบียสแอบไปแช่น้ำเล่นในโรงอาบน้ำของค่ายน่ะ...<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5 เฟเบียส รูฟัส<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัลโบนัส: ได้รับความแข็งแกร่งทางร่างกาย (+10 STR) , คนขับรถบัสมอบ MRE อาหารฉุกเฉิน 5 ห่อ ได้รับ 1 หัวใจกับลาร์เรสผู้ฝึก  เฟเบียส รูฟัส (จบสักที วิชากหนย่เบำไฟเ)<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-11-8 17:12:07

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 08 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเที่ยง เวลา 12.00 น. เป็นต้นไป ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์ ค่ายจูปิเตอร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แสงแดดอ่อนของยามบ่ายปลายทางสะท้อนเงาผ่านกระจกหน้ารถมาเซราติสีแดงเชอร์รี่ เส้นทางโค้งทอดยาวพาเลสเตอร์ขับรถลงมาจนถึงอุโมงค์คัลลีคอตต์ ถนนคอนกรีตสีเทาอ่อนทอดหายเข้าไปในปากอุโมงค์มืดมิดที่มีแสงไฟสีส้มเรียงรายเป็นแนวไกลสุดสายตา ทางซ้ายมือของอุโมงค์มีทางเข้าที่ดูเหมือนซากอาคารเก่าแต่กลับถูกเฝ้าไว้ด้วยทหารในชุดเกราะโรมันเต็มยศสองนาย โล่ทองแดงสะท้อนแสงอาทิตย์พร่างพราว  นั่นแหละ ทางลับเข้าสู่ค่ายจูปิเตอร์ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ถึงแล้ว” เลสเตอร์เอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความอาลัย เขาชะลอความเร็ว รถมาเซราติค่อย ๆ หยุดลงริมทาง เสียงเครื่องยนต์เงียบลงเหลือเพียงเสียงลมอุ่นพัดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหันมองรอบ ๆ พลางยกมือเสยผมสีน้ำตาลเข้มของตน “ทุกครั้งที่ถึงตรงนี้ฉันรู้สึกแปลก ๆ เหมือนมันคือเส้นแบ่งระหว่างโลกสองใบเลยเนอะ” เธอพูดพร้อมยิ้มบาง กลิ่นไลแลคอ่อน ๆ จากตัวเธออบอวลในรถจนแทบกลบกลิ่นเครื่องหนังทั้งหมด “ก็แน่ล่ะ มันคือเส้นทางระหว่างโลกของเทพและโลกของมนุษย์นี่นา” เลสเตอร์ว่าพลางเอนตัวพิงพวงมาลัยด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลาย แต่แววตาสีฟ้ากลับมีประกายเศร้าแฝงอยู่ลึก ๆ “ทุกครั้งที่เธอกลับค่าย ฉันก็รู้สึกเหมือนฟ้ากลางวันมันเงียบไปหน่อย” ยังไม่ทันที่โมนีก้าจะพูดตอบ เสียง AI ทั้งสี่ดังขึ้นมาพร้อมกันผ่านลำโพงภายในรถ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “โอ้ คุณโมนีก้า~ จะรีบไปไหนละเนี่ย! พวกเรายังไม่เบื่อเลยนะ!” เสียงพิโรอิสลากยาวอย่างอารมณ์ดี ตามด้วยเสียงอิโอสที่หัวเราะคิก “คุยกับคุณโมนีก้าสนุกกว่าท่านอะพอลโลอีก!” เอโธนกับเฟลโกนก็ผสานเสียงหัวเราะตามทันที “จริง! อย่างน้อยคุณโมนีก้าไม่บ่นเรื่องสิวหรือเบาะรถร้อนทุกสิบนาที!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เลสเตอร์กำหมัดแน่นทันที “พวกนายพูดดีนักนะ ผมเป็นเจ้านายพวกนายนะ จำไว้ เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่แห่งแสงอาทิตย์! แถมยังหล่อและมีเสน่ห์ขนาดนี้!!” เสียงหัวเราะของเหล่า AI ดังลั่นรถ โมนีก้าแอบหัวเราะเบา ๆ พลางมองหน้าเขาอย่างเอ็นดู “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ พวกเขาพูดถูกนะเรื่องนายขี้บ่น” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เธอก็เข้าข้างพวกนี้อีกหรอ!” เลสเตอร์ทำเสียงขึ้นจมูก ก่อนที่มุมปากจะคลี่ยิ้มแบบคนแพ้แต่ยังอยากเก๊กต่อ “แต่เอาเถอะ ถ้ายังไง...ค่อยเจอกันก็ได้ ถ้าเธอไม่อยู่ค่าย ฉันจะรู้เองแหละ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “แน่สิ นายจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ” เธอตอบพลางปลดเข็มขัดนิรภัย “แต่ถ้าฉันต้องออกไปทำภารกิจ ฉันจะไปบอกไว้ที่วิหารอะพอลโลนะ ภาวนาแบบนั้น นายก็จะรู้เองแหละใช่ไหม?” เลสเตอร์เงยหน้ามองเธอ แสงส้มในอุโมงค์สะท้อนผ่านกระจกจนเข้าตาเขาพอดี “รู้อยู่แล้ว มิวส์ของผม” เสียงนั้นต่ำและจริงจังเล็กน้อยตามประสา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “อย่าทำเสียงงี้สิ ฉันจะใจอ่อนเอานะ” โมนีก้าพูดยิ้ม ๆ ก่อนที่เธอจะเปิดประตูลงจากรถ กลิ่นอากาศภูเขาผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องลอยมากระทบปลายจมูก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ขณะที่เลสเตอร์ก้าวลงจากรถมาเซราติสีแดงเชอร์รี่พร้อมถอนหายใจยาวพลางยกมือปัดปอยผมสีเข้มของตน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดายและความขี้โม้แบบเฉพาะตัวว่า “ดูเหมือนว่าแสงอาทิตย์อันเจิดจ้าของผมจะถูกเรียกกลับไปเสียแล้ว…” เขาเงยหน้ามองฟ้าด้วยสีหน้าเหมือนกวีที่เพิ่งถูกพรากแรงบันดาลใจ “ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมจักรวาลถึงกำหนดให้ช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันสั้นกุดเหมือนนิ้วก้อยของฮาเดสแบบนี้!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหลุดหัวเราะพรืดทันทีที่ได้ยิน “นายรู้ใช่ไหมว่าฮาเดสเป็นลุงของนาย?” เธอพูดพลางยกคิ้วอย่างขบขัน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “รู้อยู่แล้วสิ” เลสเตอร์ตอบหน้าตายแต่หางเสียงกลับกลั้นขำไว้ไม่อยู่ “แต่ก็ไม่ได้ทำให้มันฟังดูเวอร์น้อยลงหรอกนะ” ลมจากอุโมงค์พัดกลิ่นดินและเหล็กอ่อน ๆ ผ่านร่างทั้งคู่ ขณะเธอขยับเข้าใกล้เพื่อบอกลา แสงแดดอุ่นส่องผ่านผมสีน้ำตาลของโมนีก้าเป็นประกาย เธอมองเขาอย่างอ่อนโยน แต่ยังคงแฝงรอยยิ้มกวนเล็ก ๆ ที่เธอชอบใช้เวลาเขาพูดอะไรเข้าข้างตัวเองมากเกินไป <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “บางครั้งผมก็อยากจะเป็นเทพเจ้าแห่งโกลาหกแทนเทพอาทิตย์” เลสเตอร์เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงกึ่งจริงกึ่งเล่น “จะได้แอบมาจูบเธอทุกวันที่ค่ายโดยไม่ต้องโดนใครฟ้อง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “พูดอย่างกับว่ามันโรแมนติกอ่ะ” โมนีก้าหัวเราะเบา ๆ “แต่นายรู้ไหม มันฟังดูออกจะน่ากลัวอยู่หน่อย ๆ ด้วยนะ” เขาหรี่ตายิ้ม “แล้วการคิดถึงเธอมันไม่ทรมานเหรอ มิวส์ของผม” น้ำเสียงนั้นนุ่มจนคนฟังต้องกลั้นหัวใจไม่ให้เต้นแรงเกินไป “ว่าแต่คุณจะให้ผมแวะมาวันไหนดีล่ะ ผมจะได้เคลียร์ตารางไว้ให้เรียบร้อย” โมนีก้าหันกลับมาสบตาเขา “เดี๋ยวขอดูงานที่ค้างไว้ก่อนเถอะ ถ้าโอเคก็คงได้เจอกันนะ ยังไงก็เจอกันอยู่แล้วแหละ” เลสเตอร์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนขยับเข้ามาใกล้ มือหนาของเขายกขึ้นแตะที่กลุ่มผมของโมนีก้าอย่างแผ่วเบา จากนั้นเขาก็ก้มลงจูบที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน แบบฉบับของเขาเสมอ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แต่เมื่อใบหน้าของเขาเลื่อนลงมาใกล้ริมฝีปากของเธอ โมนีก้ากลับยกมือขึ้นแตะอกเขาไว้ก่อน ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อในแสงบ่าย “เลสเตอร์ อือ... หัดเกรงใจคนในค่ายหน่อย...” เธอพูดเสียงเบา พร้อมเหลือบตาไปทางเหล่าทหารโรมันที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ไม่ไกล เลสเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนทำหน้าบูดนิด ๆ แล้วมองค้อนโมนีก้า “รอบหน้าคุณไม่รอดแน่...” เขาพึมพำอย่างจำยอมแต่แฝงรอยยิ้ม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเธอหัวเราะน้อย ๆ ก่อนถอยหลังหนึ่งก้าว “แล้วไว้เจอกันนะ พ่อหนุ่มพระอาทิตย์” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เลสเตอร์มองเธอจนลับสายตา ขณะเธอเดินเข้าไปยังประตูหินที่เปิดออกพร้อมแสงสีทองอบอุ่นจากในค่าย เขาหันกลับมายังรถของตัวเองแล้วดีดนิ้วเบา ๆ แสงสีทองห่อหุ้มร่างของเขา เปลี่ยนเป็นเทพเจ้าผมทองในเสื้อหนังและแว่นกันแดดราคาแพง เขายักคิ้วให้เงาสะท้อนในกระจกก่อนจะพูดกับตัวเองอย่างมั่นใจ “หล่อระดับนี้ ไม่ต้องรอพระอาทิตย์ขึ้นก็เปล่งแสงได้แล้วล่ะ 😎<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">” จากนั้นเขาก็ขึ้นรถ ราชรถพระอาทิตย์ในร่างมาเซราติคันงามคำรามขึ้นอีกครั้ง พุ่งทะยานเข้าสู่อุโมงค์ราวกับเส้นแสงที่หายลับไปในดวงอาทิตย์ยามเย็น ขณะเดียวกัน โมนีก้าก็เดินเข้าสู่ทางลับของค่ายจูปิเตอร์โดยยังรู้สึกได้ถึงรอยจูบอุ่น ๆ บนหน้าผากที่ยังไม่จาง<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><div style="font-size: x-large; outline-style: none; white-space-collapse: collapse;"> เลสเตอร์ ปาปาโดปูลอส</div><div style="font-size: x-large; outline-style: none; white-space-collapse: collapse;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5</div><div style="font-size: x-large; outline-style: none; white-space-collapse: collapse;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20</div><div style="font-size: x-large; outline-style: none; white-space-collapse: collapse;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +3</div><div style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse;">(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)</div><div style="font-size: x-large; outline-style: none; white-space-collapse: collapse;">สรุปรวมค่าความสัมพันธ์ หาร 2 = โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +14</div></div>

Clementis โพสต์ 2025-12-13 22:09:52

Moneka โพสต์ 2025-12-15 21:13:23

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2025-12-15 21:15 <h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://iili.io/fYisC0v.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 14 เดือน ธันวาคม ปี 2025</h1><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาบ่าย เวลา 15.00 น. เป็นต้นไป ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> อากาศภายในอุโมงค์คัลลีคอตต์เย็นกว่าที่เอสต้าคิดไว้ เสียงรถแล่นสวนทางสะท้อนก้องไปตามผนังหิน เธอก้าวลงจากรถรับส่งของค่ายที่พามาส่งถึงหน้าทางเข้า จุดซึ่งทหารโรมันสองนายในชุดเกราะเต็มยศยืนเฝ้าทางอยู่ใต้ป้ายหินสลักคำว่า <span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">CAMP JUPITER ACCESS TUNNEL<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> และนั่นเองที่เธอเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนพิงรถม้ารูปทรงประหลาดอยู่ เขาโบกมือทักทายก่อนจะเดินเข้ามา “เฮ้ คุณบลอสซัมใช่ไหม?” เขาพูดด้วยรอยยิ้มเปิดกว้าง เสียงทุ้มแต่ฟังดูเป็นมิตร “ผมยาซาน รุ่นพี่กองร้อยที่สอง ยินดีด้วยนะที่ได้เป็นเซนจูเรี่ยนคนใหม่” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอสต้าที่ต้องรักษาภาพลักษณ์ของโมนีก้าเอาไว้ก็ยิ้มกลับอย่างสุภาพ “ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่ยาซาน”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานพยักหน้าช้า ๆ ก่อนชี้นิ้วไปทางรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ด้านหลังเขา “วันนี้เราจะใช้เจ้านี่ฝึกกัน ซีซ่าร์ แม็กซิมัส รุ่นล่าสุดของค่าย คุณโชคดีนะที่ได้ขับรุ่นนี้ก่อนใคร” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอสต้าหันไปตามที่เขาชี้ แล้วแทบอยากกรีดร้องออกมาดัง ๆ ทันที รถม้าที่อยู่ตรงหน้าคือความผสมระหว่างรถม้าสมัยซีซาร์กับรถยนต์ไฟฟ้าขนาดเล็กที่เหมือนถูกออกแบบโดยใครสักคนที่เมาไวน์ตั้งแต่เช้า ตัวถังไม้โอ๊คขัดเงาเป็นมัน หลังคาผ้าใบพับครึ่งเหมือนรถชมวิวในสวนสัตว์ ล้อเหล็กกลมโตประดับขอบทองระยิบระยับ ส่วนไฟหน้ารูปตาแหลม ๆ เรืองแสงสีฟ้าเหมือนหุ่นยนต์จากยุคอวกาศ <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">พระแม่เซเรส... ใครออกแบบรถม้าคนแก่หลงยุคคันนี้วะ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอสต้าบ่นในใจแทบจะหลุดออกมาดัง ๆ ใบหน้าเธอยังคงยิ้มบางแต่สายตาแทบลั่น “โอ้ พระเจ้า มันคือ… เอ่อ ? …ความงามแบบคลาสสิกสินะคะ” เธอฝืนพูดเสียงสูงอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่เคยทำมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานหัวเราะ “ใช่เลย รุ่นนี้มีระบบเวทป้องกันครบ วิ่งได้ร้อยกิโลต่อชั่วโมง มีแผนที่วิเศษติดตั้งด้วยนะครับ ขับง่ายมาก” <span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; font-style: italic; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ขับง่ายแต่หน้าไม่กล้าขับออกนอกอุโมงค์แน่ ถ้าใครเห็นฉันอยู่บนเจ้านี่คงคิดว่าฉันหนีมาจากพิพิธภัณฑ์แน่ ๆ ไอ้เหี้ย โคตรบัดซบ โมนีก้าเธอจะต้องเสียใจที่ฉันต้องบากหน้ามาขับของพรรค์นี้…เพื่ออะไรกันวะ!<span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เธอสบถในใจอีกรอบอย่างมีรสชาติ ก่อนจะคลี่ยิ้มตอบกลับราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานไม่ทันสังเกตสีหน้าของเอสต้าแม้แต่น้อย เขายังคงยืนอธิบายอย่างใจเย็น “ก่อนเริ่ม ผมจะสอนเรื่องสำคัญที่สุดก่อนเลย กฎหมายจราจรของซานฟรานซิสโก” เอสต้าพยักหน้าช้า ๆ ตอบรับอีกฝ่ายพลางสูดลมหายใจลึก  <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอาล่ะ เอสต้า ใส่โหมดนางเอกแบบโมนีก้าเข้าไว้ อย่าเผลอพูดคำว่า ‘ไอ้รถหน้าโง่สุดเสร่อ’ ออกไปเชียว “ได้ค่ะ รุ่นพี่” เธอตอบด้วยรอยยิ้มละไม มือจับชายกระโปรงชุดบอดี้สูทเหมือนคนเรียบร้อย แต่ภายในใจกลับร้องตะโกนสุดเสียงว่า  ถ้าฉันต้องขับเจ้ารถม้าเสร่อคันนี้ต่อหน้าใครอีก ฉันจะต้องห้ามตัวเองไม่ให้เผามันทิ้งด้วยพลังแห่งความอับอายชัว ๆ!<div> ยาซานไม่รู้เลยว่ารุ่นน้องสาวหน้าตาเรียบร้อยตรงหน้ากำลังด่ารถม้าของค่ายด้วยระดับพลังอารมณ์เทียบเท่าภูเขาไฟวิซูเวียส เขาเพียงยิ้มอ่อน “เซนจูเรี่ยนบลอสซัม พร้อมจะเรียนบทแรกแล้วหรือยัง?” <span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“แน่นอนค่ะ” เอสต้าตอบทั้งที่รอยยิ้มยังค้างอยู่ แต่แววตาเทาเงินสะท้อนแสงไฟในอุโมงค์อย่างเย็นเฉียบราวกับกำลังคิดในใจว่า <span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; font-style: italic; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ฉันจะเอาตัวรอดจากคาบสอบนี้ยังไงดีวะเนี่ย... <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">หลังจากนั้นยาซานยืนพิงซีซ่าร์ แม็กซิมัส รถม้าสุดเสร่อในสายตาเธอ มือถือเอกสารเล่มบางสีน้ำเงินขนาดพอดีฝ่ามือ บนปกเขียนว่า <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">California Driver Handbook (DMV)<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ตัวโตชัดเจน เขาพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและเป็นระบบราวกับกำลังสอนนักเรียนในห้องเรียน “ก่อนอื่นเลยนะครับ เนื่องจากซานฟรานซิสโกอยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย กฎหมายหลักทั้งหมดจะเป็นไปตาม California Vehicle Code หรือ CVC” เขาเริ่มอธิบายพลางพลิกคู่มือในมือ “และก็จะมีข้อบังคับเพิ่มเติมเฉพาะของเมืองที่ดูแลโดย San Francisco Municipal Transportation Agency หรือ SFMTA” <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เอสต้าทำหน้าพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาเทาเงินกะพริบขณะพยายามจดจำคำย่อทั้งหมดอย่างทุลักทุเล ทั้งที่ในหัวกำลังคิดว่า <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ชื่อแต่ละอันนี่เหมือนรหัสลับของพวกเอฟบีไอมากกว่ากฎหมายจราจรอีกนะคุณรุ่นพี่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ข้อสำคัญที่สุดคือกฎ Pedestrian Right-of-Way คนเดินเท้ามีสิทธิ์ไปก่อนเสมอ” ยาซานพูดต่อพร้อมยกนิ้วชี้ขึ้น “ไม่ว่าจะอยู่บนทางม้าลายที่มีเครื่องหมายหรือไม่มีเครื่องหมายก็ตาม คุณต้องหยุดรถหลังเส้นกำหนด หรือหลังทางม้าลาย เพื่อให้ทางคนเดินเท้าได้เดินก่อนทุกครั้ง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอสต้ายกคิ้วขึ้นนิด “ถ้ามันไม่มีเส้นล่ะคะ?”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “คุณก็ต้องเดาเอาจากสัญชาตญาณครับ” ยาซานตอบอย่างจริงจังแต่แววตาแฝงขบขำเล็กน้อย “แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะครับ ถ้าไม่หยุดคุณอาจได้โดนใบปรับได้เลย”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ดีค่ะ ฉันจะจำไว้… ด้วยใจที่ไม่อยากเสียเงินค่าปรับ” เอสต้าตอบยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ในใจอยากกลอกตาใส่<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ส่วนต่อมา เขตโรงเรียนจำกัดความเร็วที่ 15 ถึง 25 ไมล์ต่อชั่วโมง โดยเฉพาะเมื่อมีเด็กอยู่ข้างนอกหรือกำลังข้ามถนน เขตที่อยู่อาศัยหรือธุรกิจโดยทั่วไปจำกัดที่ 20 ถึง 30 ไมล์ต่อชั่วโมง และทางหลวงสูงสุดที่ 45” <span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เอสต้าพยักหน้าอีกครั้งอย่างเชื่อง ๆ แต่ในใจเริ่มตะโกน<span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; font-style: italic; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โอเคค่ะ ฉันจะไม่แตะคันเร่งเลยก็ได้ แค่ขอให้ได้ขับไอ้รถไม้โง่ ๆ นี่ให้ถึงจุดหมายโดยไม่ตกถนนก็พอแล้ว! <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อเขาพูดถึงเรื่องการจอดรถ เขาก็ยิ้มบาง “อย่าจอดใกล้ทางม้าลายเกิน 20 ฟุตนะครับ เพื่อให้คนอื่นมองเห็นคนเดินเท้าได้ง่าย และถ้าจอดบนเนิน คุณต้องหันล้อให้ชิดขอบทางเสมอ เผื่อเบรกมือหลุด... อ้อ แล้วจำไว้ สีแดงห้ามจอด สีเหลืองสำหรับขนของ สีน้ำเงินให้เฉพาะคนพิการเท่านั้นนะครับ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอสต้าหัวเราะเบา ๆ “ค่ะ ฉันจะไม่ขับไปจอดใกล้สีรุ้งแน่นอน” ยาซานหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนจะยื่นคู่มือ DMV ให้เธอ “อ่านไว้บ้างนะครับ ถึงจะดูน่าเบื่อ แต่ช่วยให้คุณไม่โดนปรับกลางทางแน่ ๆ” <span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“แน่นอนค่ะ รุ่นพี่” เอสต้ารับคู่มือด้วยมือข้างหนึ่ง แต่สายตาเธอเหลือบมองเจ้ารถแม็กซิมัสอีกครั้งอย่างไม่ไว้ใจ <span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; font-style: italic; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โอเค หนังสือกฎหมายว่าด้วยการขับรถนี่อาจมีสาระมากกว่าเจ้ารถม้าเสร่อคันนี้อีกนะ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ก่อนจะเริ่มขับ ผมอยากให้คุณเช็กสภาพรถก่อน” ยาซานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาเดินวนรอบรถ พลางชี้ทีละส่วน “ตรวจสอบของเหลวเชื้อเพลิงของรถให้ดี น้ำมันเครื่อง น้ำหล่อเย็น ตรวจลมยางกับสภาพดอกยาง เช็กระบบไฟสัญญาณและระบบพรางตาว่าทำงานปกติไหม” เอสต้าก้มมองรถแล้วพึมพำเบา ๆ “โอเค ตรวจเช็ก... เหมือนกำลังจะขึ้นขี่สัตว์ในตำนานมากกว่ารถเสียอีกค่ะ… ดูละเอียดอ่อนเนอะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ดีครับ งั้นเริ่มเลย” ยาซานยิ้ม เขายืนพิงรถดูเธออย่างใจเย็น แต่ในหัวกลับคิดแผนเล็ก ๆ เขาแอบเอื้อมมือไปถอดสายหัวเทียนออกหนึ่งเส้นอย่างแนบเนียนก่อนหน้าที่เอสต้าจะเริ่มเสียอีกจะเริ่ม เพื่อดูว่าเซนจูเรี่ยนใหม่จะสังเกตเห็นหรือไม่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอสต้าเดินวนรอบรถซีซ่าร์ แม็กซิมัสอย่างเสียไม่ได้ ทั้งที่ในใจอยากหัวเราะออกมาเต็มเสียง เธอสาบานได้ว่านี่ไม่ใช่รถแต่คือคณะละครสัตว์ติดล้อมากกว่า แถมยังทำจากไม้โอ๊คแท้ ๆ ที่ส่งกลิ่นยางไม้หอมฟุ้งเหมือนเฟอร์นิเจอร์ในบ้านคุณยายเสียด้วย เธอถอนหายใจแล้วมองยาซานที่ยืนพิงข้างรถอย่างใจเย็น มือไขว้หลังราวกับครูฝึกขับรถผู้เคร่งครัดในทุกระเบียบ เอสต้าจึงจำใจต้องทำตัวเป็นนักเรียนดีตัวอย่างสักครั้ง “ตรวจสอบของเหลวพวกเชื้อเพลิงน้ำมันหล่อลื่นอะไรงี้ก่อนสินะ…” เธอบ่นพึมพำเบา ๆ แล้วก้มเปิดฝากระโปรงไม้โอ๊คขึ้นทันที ความร้อนอ่อน ๆ ลอยออกมาพร้อมกลิ่นเหล็กและน้ำมัน เธอยื่นมือไปหยิบแท่งวัดน้ำมันเครื่องออกมา มันเป็นแท่งทองเหลืองที่สลักตราค่ายจูปิเตอร์ไว้ปลายด้าม หรูหราจนแทบอยากปาใส่กำแพง เธอดึงขึ้นมาดู แผ่นโลหะสะท้อนแสงสีอำพันของน้ำมันอย่างพอดี “อืม... น้ำมันเครื่องอยู่ในระดับ โอเค ผ่าน” เธอพูดพลางใช้ผ้าชามัวร์เช็ดปลายแท่งแบบคนที่พยายามทำตัวให้ดูรู้เรื่องที่สุด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> จากนั้นเธอก้มไปดูถังน้ำหล่อเย็นใสแจ๋วที่มีไอน้ำควันเบา ๆ ลอยขึ้น “น้ำหล่อเย็น... ยังเต็ม แถมสีเขียวมะนาวสดใสเหมือนเครื่องดื่มที่ฉันอยากกินมากกว่า” เธอบ่นพึมพำอีกที ก่อนจะปิดฝาและเดินไปฝั่งข้างล้อ <span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เอสต้าก้มลง ตรวจเช็คลมยางทีละล้อ เสียง <span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; font-style: italic; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ปึ้ด ๆ<span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ดังจากวาล์วขณะใช้นิ้วแตะเบา ๆ “โอเค ลมไม่อ่อน ดอกยางยังลึกดี” เธอพูดเหมือนช่างมืออาชีพ แต่ในใจกลับคิดว่า <span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; font-style: italic; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ดีนะไม่ต้องเอาเหรียญห้าสตางค์มาเสียบวัดเหมือนที่ช่างในโลกมนุษย์ชอบทำ ไม่งั้นฉันคงเผ่นแล้ว <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เมื่อเช็คล้อครบทั้งสี่เอสต้าก็ตรงไปยังแผงหน้ารถ ด้านหน้ามีแผงไฟแกะสลักลวดลายทองแดง เธอยื่นมือไปหมุนสวิตช์ทดสอบระบบไฟสัญญาณ ไฟหน้า LED รูปตาแหลมสว่างขึ้นแวบเดียวก่อนจะกะพริบ <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แสงสีฟ้าอ่อน ๆ ส่องสะท้อนบนผนังอุโมงค์ “ไฟหน้าใช้ได้... ไฟเลี้ยวขวา ซ้าย... โอเค” เธอพูดขณะกะพริบไฟจนแสบตา ต่อมาเธอกดปุ่มระบบพรางตา เสียงวืดแผ่วดังขึ้นก่อนละอองไอเวทมนตร์จะพ่นออกมาอย่างบางเบา รอบรถกลายเป็นหมอกจางสีเงินที่ห่อหุ้มไว้ชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปในอากาศ “ว้าว... อย่างกับกล้องควันในหนังสายลับ อย่างน้อยฟังก์ชันนี้ยังดูเท่กว่าหน้าตารถหน่อยละกัน” เอสต้าหัวเราะในคอขำ ๆ  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอสต้าปิดระบบตรวจสอบทั้งหมด ก่อนจะหันมามองยาซานด้วยรอยยิ้มเรียบง่ายที่แฝงความซุกซน “เรียบร้อยค่ะ รุ่นพี่ ทุกระบบทำงานปกติ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เยี่ยมมาก” ยาซานตอบกลับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แต่ในจังหวะนั้นเอง เนตรแห่งฟีบี้ของเอสต้าก็พลันเรืองแสงทองจางในม่านตา ราวกับแสงจันทร์ต้องผิวน้ำ และในแสงนั้นเธอมองทะลุผ่านความเรียบสงบของยาซาน เห็นคลื่นไหวของเจตนาเล็กน้อยที่แฝงอยู่ในรอยยิ้มของเขา <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> อ๋อ... อย่างนี้นี่เองสินะ <span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เธอยังยืนยิ้มอยู่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจกลับหัวเราะเบา ๆ <span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; font-style: italic; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">คิดจะลองกันใช่ไหม รุ่นพี่ขี้แกล้ง? <span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แทนที่จะขึ้นไปสตาร์ทรถ เอสต้ากลับหมุนตัวอย่างเฉียบคม เดินอ้อมไปทางด้านหน้า เปิดฝากระโปรงไม้โอ๊คขึ้นอีกครั้งโดยไม่พูดสักคำ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานขมวดคิ้วนิด ๆ “มีอะไรหรือครับ?”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ไม่มีค่ะ แค่จะ... ตรวจซ้ำให้แน่ใจ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ดวงตาสีเทาเงินสะท้อนประกายทองแผ่วราวกับรู้ทันโลกทั้งใบ เธอก้มลงมองเครื่องยนต์ สายไฟระโยงระยางสะท้อนแสงพลังเวทอ่อน ๆ และใช่ มุมหนึ่งของกล่องจุดระเบิด มีขั้วโลหะที่ว่างเปล่า เธอเห็นปลายสายหัวเทียนหนึ่งเส้นถูกถอดออกอย่างตั้งใจวางซ่อนในเงาใต้คานไม้ “อืม...” ริมฝีปากเธอยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบพึมพำเสียงเบา “เล่นเกมแบบนี้เหรอ…” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอสต้าเอื้อมมือไปหยิบสายขึ้นมา แล้วเสียบกลับเข้าที่อย่างแม่นยำโดยไม่ลังเล เกราะแสงขาวนวลบางเบาที่ห่อหุ้มกายเธอเรืองแสงนิด ๆ เหมือนกระจกสะท้อนเจตนาซ่อนเร้นของคนอื่นให้กระเด้งกลับไปโดยอัตโนมัติ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น เพราะมันจางราวกับเพียงแค่เงาแสงจากไฟในอุโมงค์ พอปิดฝากระโปรง เธอก็ลูบไม้เบา ๆ แล้วหันกลับไปหาเขาด้วยใบหน้าสงบนิ่งราวน้ำในทะเลสาบ “เรียบร้อยค่ะ รุ่นพี่ ตอนนี้มันจะสตาร์ทได้แน่นอนแล้ว” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาแอบมีประกายตะลึง “คุณ... ตรวจเจอได้ยังไง?”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “สัญชาตญาณของคนช่างสังเกตค่ะ” เธอตอบง่าย ๆ พร้อมรอยยิ้มละไม แต่ในแววตากลับมีแสงทองริบหรี่ลุกวาบอยู่เพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะดับลงราวไม่เคยมี<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานหัวเราะเบา ๆ “ผมเริ่มเชื่อแล้วว่าค่ายนี้ได้คนพิเศษมาจริง ๆ”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “แหม...” เอสต้าหัวเราะในลำคอ พลางก้าวขึ้นรถ “อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ รุ่นพี่ เดี๋ยวฉันจะเขิน อีกอย่างทุกคนล้วนเป็นคนพิเศษนะคะไม่ใช่แค่ฉัน” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อมือเธอแตะพวงมาลัยแล้วขึ้นรถให้เรียบร้อยคาดเข็มขัดนิรภัย แสงพลังงานไหลผ่านรอยสลักทองกลางคอนโซล รถซีซ่าร์ แม็กซิมัสสั่นเบา ๆ เสียงเครื่องยนต์คำรามนุ่มดังก้องทั่วอุโมงค์ “เห็นไหมคะ?” เธอพูดเสียงหวานแต่แฝงรอยเย้า “ถ้าจะทดสอบใคร คราวหน้าอย่าลืมเช็กให้แน่ก่อนนะคะเพราะว่าอาจจะไม่เนียนก็ได้ อิอิ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเป็นรอยยิ้มที่มีทั้งความประทับใจและความขำ “รับไว้พิจารณาครับ เซนจูเรี่ยนบลอสซัม” แอสต้าส่งยิ้มตอบ แววตาเจิดจ้าด้วยแสงจาง ๆ ของดวงจันทร์ในยามพลบค่ำในดวงตา ราวกับแสงนั้นกำลังหัวเราะกับเขาเงียบ ๆ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าถูกอ่านทะลุหัวใจตั้งแต่แรก <img src="static/image/hrline/1.gif" border="0" alt=""> ยาซาน<div style="outline-style: none; color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; text-align: center;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5</div><div style="outline-style: none; color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; text-align: center;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20</div><div style="outline-style: none; color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; text-align: center;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +10</div><div style="outline-style: none; color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; text-align: center; font-size: 5px;">(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)</div><div style="outline-style: none; color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; text-align: center; font-size: 5px;"> </div><div style="outline-style: none; color: rgb(105, 105, 105); text-align: center;">รออนุมัติผ่านถึงจะได้ไปต่อ</div></div>

Clementis โพสต์ 2025-12-16 07:08:19

Moneka โพสต์ 2025-12-16 20:46:12

<h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://iili.io/fYisC0v.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 14 เดือน ธันวาคม ปี 2025</h1><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาเย็น เวลา 18.00 น. เป็นต้นไป ณ อุโมงค์คัลลีคอตต์ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานพ่นลมหายใจพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้น หมุนแหวนดาราจรัสที่นิ้วกลางให้เปล่งแสงทองเรืองรองขึ้นกลางอากาศ แสงนั้นแตกกระจายเป็นเส้นเล็ก ๆ ก่อนกลายเป็นกล่องเครื่องมือซ่อมรถครบชุดอย่างที่ควรมีในทุกโรงรถ “นี่ครับสาวช่าง... อุปกรณ์ของจริง” เขาพูดขำในลำคอ ส่วนเอสต้าในร่างโมนีก้าเพียงยกคิ้วขึ้นอย่างไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย “อย่างน้อยพี่ก็มีประโยชน์บ้างในชีวิตครั้งนี้อยู่นะคะ” เธอว่าเสียงเรียบแต่แววตาขี้เล่นก่อนจะก้มลงจัดเครื่องมือในกล่อง “โอเค... ขั้นตอนต่อไป เติมน้ำยาหม้อน้ำก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนยางอะไหล่หลังเสร็จ จะได้ไม่รอเครื่องเย็นนาน ๆ หรอก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงเครื่องมือกระทบกันเบา ๆ ขณะที่เธอก้มตัวลงใต้ฝากระโปรง มือขาวซีดที่เปื้อนคราบน้ำมันขยับอย่างแม่นยำ ดึงท่อหล่อเย็นเก่าที่รั่วออก แล้วเสียบสายใหม่จากชุดอะไหล่เข้าแทน “รุ่นพี่รู้ไหมว่าการขันแคลมป์หม้อน้ำต้องหมุนตามเข็มนาฬิกาแค่สามในสี่รอบ ไม่งั้นแรงดันมันจะไม่กระจายเท่ากัน” เธอพูดอย่างอารมณ์ดี <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานหัวเราะเบา ๆ “ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณถึงรอดจากบ้านหมาป่ามาได้...เห็นว่าสมัยนี้คนรอดจากบ้านหมาป่าน้อยมาก ไม่รู้ทำไมถึงยังไม่ออกมากันสักที” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เพราะหนูไม่กลัวอะไรไงคะ อีกอย่างมันไม่ได้ลำบากสำหรับหนูนะ หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น คนจากบ้านหมาป่าน้อยมากในช่วงนี้ มีข่าวลือหนาหูของพวกเดมิก็อดว่าบ้านหมาป่ากินคนไม่รู้เป็นจริงไหม พวกหมาป่าที่นั้นถ้ากินจริงคงอ้วนพลีกันแล้วมั้ง” เอสต้าตอบทันควัน แล้วลุกขึ้นปัดฝุ่น หันไปที่ล้อหลัง “ต่อไป เปลี่ยนยาง จับเวลาไว้เลยพี่” เพียงพูดจบมือของเธอก็ขยับไวราวกับเครื่องจักร เธอสอดแม่แรงเข้าใต้แชสซี หมุนจับเฟืองด้วยแรงมั่นคงก่อนยกรถขึ้น เสียงโลหะครืดคราดดังขึ้นตามแรงหมุน “พอถึงระดับนี้ต้องถ่ายแรงไปอีกฝั่งหน่อย เพื่อไม่ให้แม่แรงเอน” เธออธิบายขณะใช้เท้าเตะหินสองก้อนมาค้ำไว้ แล้วเริ่มคลายน็อตล้อ “จำไว้นะรุ่นพี่ ล้อทุกเส้นต้องขันกลับเป็นรูปดาว ไม่งั้นแรงกระจายไม่เท่ากัน รถจะสั่นเวลาวิ่งเกิน 60 ไมล์ต่อชั่วโมง” <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ไม่นานนัก รถคันเดิมก็กลับมาพร้อมยางใหม่ น้ำยาหม้อน้ำเต็ม ระบบหล่อเย็นกลับมาทำงานอีกครั้ง เธอปิดฝากระโปรงด้วยเสียง <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แกร๊ก<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แล้วโยนผ้าเช็ดมือใส่กล่อง “เสร็จสิ้นโดยไม่มีเลือดออกสักหยด” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานปรบมือช้า ๆ พลางหัวเราะ “ผมจะรายงานว่าเธอสอบผ่านด้วยคะแนนเต็ม... แม้จะปากดีตลอดการสอบก็ตามเถอะ”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่” เอสต้าพูดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “หนูถือว่าคำนั้นเป็นคำชมแล้วกัน” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อทุกอย่างพร้อมทั้งคู่กลับขึ้นรถ เส้นทางเบื้องหน้าทอดยาวไปสู่เนินเขาเบิร์กลีย์ อุโมงค์คัลลีคอตอยู่ตรงหน้า ปากทางสู่ความลับของค่ายจูปิเตอร์ แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันส่องลอดยอดเขาลงมาอาบพื้นถนน รถแล่นช้า ๆ ผ่านช่องทางหินก่อนแสงส้มจะเปลี่ยนเป็นแสงไฟในอุโมงค์ ความเงียบอบอวลไปทั่วขณะพวกเขาแล่นผ่านเส้นขอบเขตระหว่างโลกมนุษย์กับโลกแห่งเทพ เมื่อรถแล่นออกจากปลายทางอุโมงค์อีกฝั่ง เหล่าทหารโรมันในชุดเกราะเต็มยศยืนเฝ้าทางเข้าที่แกะสลักจากหิน ด้านข้างคือประตูหินอ่อนที่จารึกตราอินทรีของค่ายจูปิเตอร์ ยาซานชะลอรถก่อนจะดับเครื่อง เขาหยิบกระดาษใบหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ ส่งให้เอสต้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “นี่... ผลการทดสอบ พร้อมใบขับขี่ภายในค่าย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอสต้ารับมา พลิกดูบนบัตรมีรูปของโมนีก้าในวันแรกที่มาถึงค่าย ผมสีม่วงครามสะท้อนแสงเหมือนกลีบดอกลาเวนเดอร์ม่วงคราม ดวงตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความหวังยังคงสดชัดอยู่บนบัตรนั้น เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มจาง ๆ “สวยใช่ไหมคะ หนูหมายถึงคนในรูปน่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ใช่... มากกว่าที่เจ้าตัวรู้ซะอีก” ยาซานตอบเบา ๆ ก่อนมองไปยังประตูทางเข้าค่าย “ผมรู้แล้วนะ ว่าคุณต้องออกไปทำภารกิจคำพยากรณ์ในเดือนนี้” เอสต้าหันไปมองเขาช้า ๆ แววตาเทาเงินนิ่งลงเล็กน้อย “ถ้ากังวนเรื่องของกองร้อยสอง อย่าหักโหมนักเลยนะ” ยาซานพูดต่อ เสียงของเขาเรียบแต่มีน้ำหนัก “พวกเราที่กองร้อยจะช่วยดูแลทุกอย่างเอง เธอทำเพื่อค่ายมาตลอด แต่ถ้าเกิดกลับมาก็คงถึงเวลาที่ควรพักบ้างแล้วนะเข้าใจไหมโมนีก้า” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> มือที่วางอยู่บนพวงมาลัยของเอสต้าหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาสีเทาเงินสะท้อนประกายแสงทองจากทางเข้าค่าย เธอไม่พูดอะไรทันที แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างสะเทือนขึ้นมาในส่วนลึกที่ไม่ใช่ของเธอ เสียงลมหายใจแผ่วเบาในความทรงจำของร่างนี้ คล้ายใครบางคนที่ชื่อโมนีก้าได้ยินอยู่ในมุมเงียบของหัวใจ และกำลังยิ้มอย่างอ่อนโยนอยู่ในนั้น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอสต้ากระพริบตาไล่ความคิด แล้วหันมายิ้มบาง ๆ อย่างที่คนอื่นจะเห็นเพียงความอบอุ่นเรียบง่าย “ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่ซายาน... หนูจะจำไว้นะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนโมนีก้าไม่มีผิด เสียงนุ่มที่ไม่ได้มีแววประชดซ้อนอยู่เหมือนเคย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ยาซานมองเธอครู่หนึ่งก่อนยิ้มกลับ “ดีแล้ว... แล้วเจอกันในสนามซ้อมนะ โมนีก้า” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เธอพยักหน้าเบา ๆ “ไว้เจอกันค่ะ รุ่นพี่” เอสต้าตอบเรียบพลางรับใบขับขี่มาถือไว้แน่น บัตรที่มีรูปหญิงสาวผมม่วงครามยิ้มละมุนในชุดเครื่องแบบวันแรกที่เข้าค่าย ความงามที่สะอาดและสงบเกินกว่าที่เธอจะเลียนแบบได้เต็มร้อย เมื่อรถค่อย ๆ เคลื่อนผ่านแนวหินเข้าสู่อุโมงค์คัลลีคอต แสงยามเย็นจากฟ้าด้านนอกสาดลอดเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ เหนือกระจกหน้า เอสต้ามองภาพนั้นแล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ เพียงลำพัง ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ได้เป็นของเธออบอวลขึ้นในอกมันอุ่น ราวกับร่างนี้กำลังขอบคุณแทนใครอีกคนที่ไม่อยู่ตรงนี้<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <img src="static/image/hrline/1.gif" border="0" alt=""> <p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; text-align: center; line-height: 1.38;">จบการสอบ (สักกะทีย์โว้ยยย)<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"> <p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"> ยาซาน<div style="outline-style: none; color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; text-align: center;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5</div><div style="outline-style: none; color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; text-align: center;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20</div><div style="outline-style: none; color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; text-align: center;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +10</div><div style="outline-style: none; font-size: 5px; color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; text-align: center;">(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)</div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">รางวัลโบนัส: ได้รับ ใบขับขี่สากล (ใช้ได้ทั่วโลก เมื่อเจ้าหน้าที่จราจรประเทศไหนตรวจจะถูกหมอกบังตาบนบัตรบิดเบือนการมองเห็นเป็นของประเทศนั้น ๆ) </div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">และแนบเอกสารสามารถทำธุรกรรมซื้อรถจากร้าน CAESAR XLs ได้ โดยเย็บรวมไว้กับหน้าสุดท้ายใบขับขี่</div>

หน้า: 1 [2] 3

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver