Enter Camp › Wolf House › Wolf House

Carlotta โพสต์ 2025-2-8 16:35:46

<link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/0atkysns4509rgfbil5gq/52-hlvn.css?rlkey=2bvzrllch1hvu8uuhdrx0unmb&amp;st=j4yowucf&amp;dl=0" rel="stylesheet"><main id="IPY-bg-00" style="width:800px;--IPY-clr1:DarkRed;--IPY-clr2:#aaa;--IPY-bl-w:Tomato;"><div class="IPY-ctn-01"><header><icns>
    <ac><i class="fa-solid fa-wheat"></i></ac>
    <bc><i class="game-icon game-icon-bleeding-heart"></i></bc>
    <cc><i class="fa-solid fa-wheat"></i></cc>
    </icns><th2><qu>born with no shackles</qu><tt>CARLOTTA</tt></th2></header><section style="font-size:13px;"><div style="text-align: center;"><b><i><font face="Sarabun">ดูเหมือนในแคลิฟอร์เนียจะมีพวกคนประหลาดชุกชุมเป็นพิเศษ</font></i></b></div><font face="Sarabun"><br><br>

<d><span style="font-style: normal;">

หากให้เล่าย้อนความแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คาร์ล็อตต้าเคยเจออสุรกายหรือพวกแปลกประหลาด <br><br>

แรกเริ่มมันมาจากการได้ยินผ่านนิทานของแม่ ถัดจากนั้นคือเรื่องเล่าปรัมปราที่เคยผ่านหูผ่านตา และครั้งต่อมาคือการประสบพบเจออย่างจริงจัง <br><br>

แต่ทุกครั้งที่พบ หรือเผอิญสายตาบรรจบเข้า มักไม่มีอะไรเกิดขึ้น, หากจะกล่าวให้ถูกคือมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นนับจากที่เธอเห็นและวิ่งเข้าอยู่กับฝูงชน หรือได้รับความช่วยเหลือหากอาจารย์อยู่ด้วย ดังนั้นที่ผ่านมาคาร์ล็อตต้าจึงพยายามจะปลอบประโลมตนเองอยู่เสมอว่าบางทีอาจเป็นเพียงจินตนาการจากความคิดมาก ก็แค่พวกคนประหลาดหรือมาเฟียท้องถิ่นในเมเปิลส์ เป็นเรื่องปรกติที่พบเจอได้ทั่วไปหากเผลอไปทำตัวขวางหูขวางตาใคร </span><br><br><br>

แต่นี่เป็นครั้งแรก<br><br>

ที่เธอถูกไล่ล่าอย่างจริงจังและยาวนานขนาดนี้ <br><br><b>

มัน</b><span style="font-style: normal;">ตามมาตั้งแต่ใจกลางเมืองโอ๊คแลนด์ ใครจะไปคิดว่าอยู่ดี ๆ คนขับแท็กซี่จะกลายเป็นสัตว์ประหลาดวิ่งไล่ล่ากันขึ้นมา คาร์ล็อตต้าไม่อยากพูดถึงอดีตหน้าสิ่วหน้าขวาน ต่อให้เธอจะวิ่งปะปนกับคนหมู่มากก็ไม่ได้ผล สุดท้ายก็พยายามลัดเลาะไปตามทางก่อสร้างและทำทุกอย่างล้มครืนลงมาชะลอฝีเท้าไอ้ตัวนั้นได้ เป็นประสบการณ์หวาดเสียวต่อตนเองอย่างแท้จริง เธอไม่อยากย้อนคิดไปเท่าไหร่นักว่าหากไม่ทุ่มสับตีนแตกสุดแรงบวกกับใช้ทุกทักษะกายกรรมโลดโผนที่เรียนมา จะมีโอกาสได้มาทิ้งตัวหืดขึ้นคออยู่หน้าบ้านหมาป่านี่ไหม </span><br><br><b>

"ความเร็วและทักษะการเอาตัวรอดจากอันตรายของเจ้านับว่าอยู่ในเกณฑ์ที่น่าพึงพอใจ" </b><br><br><span style="font-style: normal;">

เสียงนั้นดังแว่วมาจากทางหมาป่าที่นำทางเธอมา ปากของมันไม่ขยับ แต่คาร์ล็อตต้าสดับชัดแจ่มแจ้ง </span><br><br><b>

"ค แฮ่ก-.. คุณ.. รอ-" <br></b><br><span style="font-style: normal;">

ตอนนี้อยู่ในจุดที่เจออะไรก็ตกใจไม่ทัน และหวิดจะขาดอากาศหายใจประเดี๋ยวนั้น คาร์ล็อตต้าไม่เคยใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีจนหมดตัวขนาดนี้มาก่อน รู้สึกได้เลยว่าถ้าเมื่อครู่ไม่ได้กินน้ำก็อกจากข้างหน้า เธอคงได้มีภาวะขาดน้ำตายเข้าจริง ๆ </span><br><br><b>

"เจ้าจะเรียกข้าว่าลูปาก็ย่อมได้"</b> เ<span style="font-style: normal;">สียงของผู้หญิง...และทรงอำนาจ นุ่มทุ้มทั้งยังสงบเยือกเย็น เป็นโทนที่ช่วยชะโลมจิตใจจากความเหนื่อยล้าได้เป็นอย่างดี แต่โชคไม่ดีที่คาร์ล็อตต้าไม่มีเวลาซึ้งใจต่อสุรเสียงใด ๆ ทั้งนั้น เห็นได้ชัดว่าหล่อนกำลังทดสอบเธออยู่ และเมื่อครู่ก็เกือบตาย </span><br><br><br>

ช่างเถอะ, ตอนนี้ไม่อยากคิดอะไรนอกจากพักตรงนี้ให้หายเหนื่อย <br><br><br><b>

ราวสามสิบนาทีให้หลัง,</b> ร่<span style="font-style: normal;">างที่นั่งขวางทางประตูก็ลุกขึ้น คาร์ล็อตต้าย้ายกายไปสู่เก้าอี้ตัวที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่ยังไม่ทันได้หย่อนก้นนั่ง เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง <br></span><b><br>

"เจ้าดูมีข้อฉงนใจมากมาย ตอนนี้ไม่คิดจะถามข้ารึ" </b><br><br><span style="font-style: normal;">

หล่อนคงพูดถึงตอนที่อยู่บนเครื่องบิน ครั้งนี้คาร์ล็อตต้าปิดปากเงียบ ใบหน้าของเธอผินกลับมายังโซฟาหลังจากที่เหลียวมองหมาป่าชื่อลูปาอยู่ครู่หนึ่ง นัยนานั้นกดลงต่ำ มีทั้งความฉงนสงสัยอย่างที่หล่อนว่า ทั้งสับสนและไม่แน่ใจ แต่อรไทในตอนนี้คลับคล้ายคลับคลาว่าประเมินสถานการณ์กับตนเองอยู่ </span><br><br><b style="font-style: normal;">

"ฉันจะไม่ถามเรื่องก่อนหน้านี้ที่คุณไม่ยอมช่วยฉัน ทั้งที่นำทางกันมาถึงขนาดนี้แล้วกันค่ะ"</b> จ<span style="font-style: normal;">ากรูปประโยคตรงนั้นคงเป็นการทดสอบประเภทหนึ่ง ที่ถึงไม่ยินดีนักแต่คาร์ล็อตต้าก็มีคำตอบกับตัวเองในใจไว้แล้ว <br><br>

การที่หล่อนช่วยได้แต่ไม่ยอมช่วย คงเพราะอยากรู้ว่าเธอจะเอาตัวรอดยังไงมากกว่า อนึ่ง คาร์ล็อตต้าไม่คิดว่าการช่วยเหลือจากบุคคล- หมาป่าแปลกหน้าจะไม่มีสิ่งตอบแทน อีหรอบนี้แค่อยากทดสอบเธอเพื่อดูว่าควรค่าต่อกระบวนการถัดไปไหมมากกว่า ในขณะเดียวกันเธอก็เข้าใจ หากการทดสอบที่ว่านั่นเกี่ยวพันกับชีวิต ก็คงมีเหตุผลสำคัญอย่างยิ่งยวดอยู่ อาทิเช่น เธออาจจะได้เจอกับสิ่งที่อันตรายมากกว่านี้ตัวคนเดียว, แต่ก็น่างุ่นง่านในใจ เธอไม่ชอบความรู้สึกที่กำลังเป็นตัวทดลองอะไรบางอย่าง และไม่ว่าจะคิดผิดหรือไม่ ตอนนี้มีคำถามที่สำคัญมากกว่าเรื่องทดสอบอะไรก็ตามแต่ </span><br><br><span style="font-style: normal;">

หนึ่งคนหนึ่งหมาป่าประชันหน้ากันด้วยความเงียบงัน คาร์ล็อตต้าสรุปผลกับตนเองในใจ สุดท้ายเอ่ยถามออกไปคำหนึ่ง </span><br><br><span style="font-style: normal;"><b>

"ที่แห่งนี้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับฉันหรือคะ?" </b></span><br><br><span style="font-style: normal;">

เดิมทีมีปุจฉามากมายอยากระรัวใส่ แต่สิ่งที่ออกมาจากปากคือสิ่งที่อยากรู้มากที่สุด และมันคงเชื่อมโยงกับข้อสงสัยต่าง ๆ ได้ <br></span><br><b>

"สายเลือดของเจ้า"</b> <span style="font-style: normal;">หล่อนเริ่มต้นด้วยหนึ่งคำเช่นกัน </span><br><br><b> "เดมิก็อตและลูกหลานของโรม สายเลือดของพวกเจ้าจะนำพาไปสู่อันตรายจากอสุรกายในปกรณัมเสมอ และเช่นกัน นั่นอาจพาเจ้าไปสู่การผจญภัย" <br></b><br><span style="font-style: normal;">

ศีรษะตั้งตรงมานานลาดเอียงลงด้วยความฉงนปรากฏกลางหว่างคิ้ว</span> <span style="font-style: normal;"><b>"คุณจะบอกว่าฉันคือเดมิก็อตหรือลูกหลานของโรมที่คุณว่า?" </b></span><br><br><b>

"สิ่งที่บ่งบอกได้ดีที่สุดคือการถูกไล่ล่าเมื่อครู่ และอาจรวมถึงทั้งชีวิตที่ผ่านมาของเจ้า สายเลือดกึ่งเทพและลูกหลานโรมมักจะดึงดูดอสุรกายได้ดีเสมอ ...ข้ามีหน้าที่ฝึกฝนและประเมิน ในขณะเดียวกันก็ช่วยปกปักษ์ให้เจ้าพ้นภัยในระยะหนึ่ง" </b><br><br><b>

"และต่อจากนั้นจะเป็นอย่างไร คือเส้นทางที่เจ้าจะต้องเลือกด้วยตนเอง... -เจ้าดูไม่ค่อยประหลาดใจเลย?" </b><br><br><span style="font-style: normal;">

คาร์ล็อตต้าใคร่ครวญข้อเท็จจริงที่ได้จากลูปาทั้งหมดร่วมกับปริศนาสายเลือดในอดีต แม่.. ไดอารี่แสนสำคัญที่อยากส่งต่อให้ใครสักคน จดหมายที่อยู่ ๆ ก็โผล่กลางหน้าไดอารี่ คำพูดของอาจารย์ และ- </span><br><br><span style="font-style: normal;"><b>

"ที่เจอมาทั้งวันนี้ก็มากพอจะทำให้ฉันตายด้านได้แล้วด้วยซ้ำค่ะ ที่เขาว่าตกใจมากจนหายตกใจ ไม่มีอะไรเซอร์ไพรส์ได้มากกว่านี้นั่นน่ะ ช่างเถอะ, ที่คุณว่ามา หมายความว่าพ่อของฉันคือเทพงั้นหรือคะ?" </b></span><br><br><span style="font-style: normal;">

ลูปาไม่ตอบในทันที นัยน์ตาทอประกายของเธอเพียงจ้องมอง นิ่งงันและปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปเชื่องช้า สุดท้ายเจ้าของร่างหมาป่าตัวใหญ่ก็กล่าวขึ้นมา เป็นถ้อยคำกำกวมที่ไม่สามารถทำให้คาร์ล็อตต้ากระจ่างได้ในทันที </span><br><br><b>

"นั่นก็ไม่แน่เสมอไป อีกเดี๋ยวเจ้าก็คงรู้แล้ว"</b>

<span style="font-style: normal;">หมาป่ายื่นเท้าหน้าข้างหนึ่งชี้มายังเธอ ไม่ทันได้หายสงสัย เปลวเพลิงพลันลุกพรึ่บบนแขนข้างซ้ายโดยไม่ทราบสาเหตุ อุณภูมิร้อนกรุ่นราวจะสลักบางอย่างลงบนผิวเนื้อ มันกำลังเกิดเป็นสัญลักษณ์บางอย่างท่ามกลางความตระหนกของคาร์ล็อตต้า ดึงมือขวากระชากขึ้นกุมแขนซ้ายเอาไว้ทันท่วงทีด้วยสัญชาตญาณ เธอเหลียวหาน้ำหรืออะไรที่พอจะดับไฟได้หน้าตาตื่น กดข่มความเจ็บปวดที่เกิดทว่าไม่นานก็จางหายไป เหลือเพียงรอยสัญลักษณ์ดาบและคบเพลิงสีแดงที่ไขว้กัน </span><br><br><span style="font-style: normal;">

เยาวมาลย์ปล่อยริมฝีปากจากการถูกขบด้วยฟันข่มกลั้นความเจ็บ อดนึกถึงในอดีตไม่ได้ ตลกร้ายที่เพราะเธอเคยมีประสบการณ์โดนของร้อนประทับจนเกิดรอยแผลไม้เกรียมมาก่อน มาครั้งนี้กลับไม่ร้องสักแอะและมีแต่อดทน แทบมองไม่เห็นความต่างระหว่างตอนนั้นกับตอนนี้ อย่างที่ว่า, ความเคยชินมันน่ากลัวเสมอ <br></span><br><span style="font-style: normal;">

เจ้าของพักตร์แฉล้มนิ่วหน้า ความทรงจำไม่ดีเกี่ยวกับไฟผุดขึ้นมากมาย แต่สุดท้ายก็พยายามจะสงบใจและใช้สายตาส่งคำถาม </span><br><br><b>

"ธิดาแห่งเบลโลน่าสินะ นางคือเทพีแห่งสงครามที่เก่งกาจ"</b> <span style="font-style: normal;">ในแววตานั้นคะนึงถึงบางอย่าง และคาร์ล็อตต้าไม่ได้คิดสาวความอะไร ทว่ามีคำถามใหม่ผุดขึ้นมา </span><br><br><b style="font-style: normal;">

"เทพี ? แต่แม่ของฉัน-" </b><br><br><span style="font-style: normal;">

ผลตรวจดีเอ็นเอที่ยืนยันมาหลายครั้งจากปัญหาครอบครัวในอดีตไม่เคยผิดพลาด แม่ผู้ให้กำเนิดเธอคือหลินเหมยถิงอย่างแน่นอน ดวงหน้านี้เต็มเปี่ยมด้วยความสงสัย ลูปายังคงสงบนิ่ง เอ่ยตอบด้วยโทนเรียบเรื่อยเหมือนพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ </span><br><br><b>

"เหล่าเทพก็มีวิธีการมากมายในการกำเนิดทายาทเสมอ บางครั้งหากนางไม่อุ้มท้องเอง ก็จะให้คนรักของนางอุ้มท้องและให้กำเนิด หรือเทพีบางองค์ที่รักษาพรหมจรรย์อย่างมิเนอร์ว่า การให้กำเนิดบุตรทางสมองก็มีอยู่ถมเถไป" </b><br><br><span style="font-style: normal;">

ฟังความประหลาดพวกนั้นจบสีหน้าพลันปั้นยากขึ้นมา เอาเป็นว่าหลังจากนี้คาร์ล็อตต้าเลิกถามหาความเป็นไปได้ในการให้กำเนิดบุตรของเทพไปโดยสิ้นเชิง หลายนาทีต่อมาก็เอาแต่จดจ้องสัญลักษณ์นั้นไม่วางตา เพราะแบบนี้หรือพวกเขาถึงได้พูดแต่เรื่องของสายเลือดและสายใยต่าง ๆ นา ๆ แต่เธอในตอนนี้นั้น- </span><br><br><b>

"เจ้าดูคับข้องใจ" </b><br><br><span style="font-style: normal;">

ความเงียบเป็นคำตอบแรกของเธอ ชั่วขณะนั้นเองที่ริมฝีปากผลิแย้มยิ้ม แต่รอยยิ้มนี้กลับไปไม่ถึงดวงตาที่ฉายประกายขุ่นข้องผสานสับสนในดวงแด เจ้าของนัยน์นิลกาฬไร้ปฏิกิริยาใดที่บ่งบอกถึงความรู้สึกเบื้องลึก เพียงรำพันขึ้นมาผะแผ่ว <br></span><br><b>

"ไม่รู้สิคะ ทั้งแม่และอาจารย์ก็ต่างพูดถึงความสัมพันธ์ในสายเลือดทั้งนั้น แต่ฉันคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะผูกพันกับใครสักคนที่ไม่เคยได้พบเจอสักครั้งในชีวิต ถึงอย่างนั้นพอได้รับสิ่งนี้กลับรู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์ในสายเลือด ฉัน..ค่อนข้างหงุดหงิดใจน่ะค่ะ ทั้งที่ตัวเองกำลังไม่พอใจอยู่แท้ ๆ แต่ก็รู้สึกเฝ้ารอบางอย่างและได้ค้นพบมันแล้วเช่นกัน ย้อนแย้งจนชวนหัวเสียเลยใช่ไหมล่ะคะ"</b></d><span style="color: var(--IPY-clr1);"><br><br>เหมือนกันกับที่ระหว่างใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับแม่มาตลอด และยืนหยัดท่ามกลางความเจ็บปวด เสียงรวดร้าว ลำคอร้อนผ่าวและน้ำตาที่หลั่งรินไม่มีวันสิ้นสุด กับนรกบนดินที่ประสบพบเจอ กระทั่งได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ทุกอย่างที่อดทนผ่านมันมาได้ อยู่มาวันหนึ่งก็มีคนมาแสดงตนเป็นบุพการี ทั้งที่ผ่านมาไม่เคยมีสักเสี้ยวที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน</span></font></section><section style="font-size:13px;"><d><font face="Sarabun"><span style="font-style: normal;">

มันแปลกประหลาดสำหรับคาร์ล็อตต้า และศรัทธาที่ชื่อว่าความรักนั่นเธอก็นึกอยากทิ้งมันไปนานแล้ว </span><br><br><span style="font-style: normal;">

อาจเพราะไม่อยากมอบความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ให้ตัวเอง อาจเพราะสูญเสีย หรืออาจเพราะบางอย่างที่ปริแตกในใจนั้นให้พังครืนลงนานอักโข ...ซึ่งต้องใช้เวลาอย่างมากในการเยียวยาและกอบกู้มันกลับมาใหม่อีกครั้ง เธอไร้ซึ่งครอบครัว มารดาจากไป หนีจากบ้านที่เคยอาศัย หลงทางตุปัดตุเป๋หลายครา พยายามค้นหาความหมายของชีวิต และสาเหตุที่ยังคงเดินต่อไปมาจนถึงตอนนี้ </span><br><br>

เทพีเบลโลน่า..มารดาของเธอ คนรักคนสำคัญของแม่ <br><br><span style="font-style: normal;">

ครอบครัวที่สูญหายไป ยังมีโอกาสที่จะตั้งตระหง่านได้ใหม่อีกครั้งหรือเปล่า ? ...แต่ก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกพวกนี้อยู่ดี </span><br><br><b style="font-style: normal;">

"คำว่าครอบครัวกับความรักเนี่ย ฉันคงห่างจากมันมานานมากเกินไป จนจำทั้งความหมายและความรู้สึกไม่ได้ซะแล้วล่ะค่ะ" เอ่ยระคนขบขัน ใครจะรู้ว่านั่นทั้งตลกร้ายและเย้ยหยันต่อตนเอง </b><br><br><span style="font-style: normal;">

ลูปาจ้องมองเธอ ปล่อยให้ตะกอนความคิดมากมายวนเวียนในหัว โถมปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง ไร้จุดสิ้นสุด และคงไม่ยอมหยุดลงง่าย ๆ </span><br><br><b> "เจ้าคงต้องการเวลาในการทำความเข้าใจทุกอย่าง พักผ่อนเสียหน่อยเถิด มีเรื่องราวอีกมากมายที่เจ้าต้องเรียนรู้ ที่นี่จะเป็นบ้านหลังใหม่ให้กับเจ้า จงอดทนฝึกฝนและพัฒนาฝีมือให้คู่ควร เมื่อถึงเวลา..เจ้าจะได้รับการทดสอบที่แท้จริง" </b><br><br><span style="font-style: normal;">

จริงอย่างที่ลูปาว่า เธอควรพักผ่อนและสงบจิตใจหลังจากที่เจอเรื่องพวกนี้ถาโถมเข้าใส่ทีเดียว, คาร์ล็อตต้าผงกศีรษะรับ ต่อให้ในภวังค์ความคิดจะปั่นป่วนแค่ไหน แต่ตอนนี้ควรถึงเวลาอาบน้ำชำระคราบสกปรกและบาดแผลทั้งหลายแหล่ตามร่างกายได้แล้ว </span><br><br>

วันนี้...เหนื่อยจริง ๆ<br><br><br><div style="text-align: center;"><b style="font-style: normal;">หมายเหตุ : ปรากฏสัญลักษณ์เทพีเบลโลน่าที่แขนข้างซ้าย , +1 ตื่นรู้</b></div><br><div style="text-align: right;"><b>เปิดฉากม่านม่านละคร : สิ้นสุดปฐมบท (6)</b></div><b><div style="text-align: right;"><b>ขับเคลื่อนโชคชะตาท่ามหทัยกลวงเปล่า</b></div></b></font></d></section><footer><dt>• CARLOTTA •</dt><dt>• HAMAL •</dt><dt>• YUECHAN •</dt></footer></div><a href="https://ciaransoul.tumblr.com"></a></main><link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Inconsolata:wght@200..900&amp;family=Open+Sans:ital,wght@0,300..800;1,300..800&amp;family=Oswald:wght@200..700&amp;display=swap" rel="stylesheet"><link rel="stylesheet" href="https://kit-pro.fontawesome.com/releases/v6.0.0-beta3/css/pro.min.css"><link href="https://dl.dropbox.com/s/thpzqkqhf1pzqnx/game-icons.css" rel="stylesheet">

Phatranit โพสต์ 2025-8-23 13:59:18

<div style="max-width:900px; margin:auto;
            background:#1a1a1a;
            border-radius:20px; padding:30px;
            font-family:'Sarabun',sans-serif;
            box-shadow:0 10px 30px rgba(0,0,0,0.25);">

<!-- ส่วนหัวหนังสือพิมพ์แฟนตาซี -->
<div style="text-align:center; margin-bottom:25px; border-bottom:3px solid #8b4513; padding-bottom:15px;">
    <div style="font-size:36px; font-weight:bold; color:#d4af37; letter-spacing:1px; text-shadow:1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.3);">
      Jupiter Camp Gazette
    </div>
    <div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px;">
      บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 09</div>
</div>

<!-- โปรไฟล์ + เนื้อหา -->
<table style="width:100%; border-spacing:20px; margin-bottom:20px;">
    <tbody>
      <tr>
      <!-- โปรไฟล์ -->
      <td style="width:30%; vertical-align:top; text-align:center;">
          <div style="width:180px; height:180px; margin:auto; border-radius:50%; overflow:hidden;
                      border:8px solid #d4af37;
                      box-shadow:0 0 40px rgba(212,175,55,0.8), inset 0 0 20px rgba(255,255,255,0.3);
                      background: radial-gradient(circle at top left, #3b0a45, #1a001a);
                      animation:spinCoin 8s linear infinite;">
            <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065243.md.jpg" style="width:100%; height:100%; object-fit:cover; border-radius:50%;">
          </div>
          <!-- ชื่อโปรไฟล์ -->
          <div style="font-weight:bold; color:#d4af37; font-size:22px; margin:15px 0 8px; text-shadow: 1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.5);">
            ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
          </div>
          <!-- คำคมใต้ชื่อ -->
          <div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px; font-style:italic; text-shadow: 1px 1px 1px rgba(0,0,0,0.4);">
            "คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"
          </div>
      </td>

      <!-- เนื้อหา scrollable -->
      <td style="width:70%; vertical-align:top;">
          <div style="background: rgb(44, 31, 60); border-radius: 12px; padding: 30px; height: 550px; overflow-y: auto; border: 2px solid rgb(212, 175, 55); box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.2) 0px 5px 25px; scroll-behavior: smooth; font-size: 18px; line-height: 1.8;">

            <p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">วันที่: 23 สิงหาคม พุทธศักราช 2558</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">หัวข้อการโรลเพลย์ : ผู้ถูกเลือกแห่งโซโนมา</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">สถานที่ : บ้านหมาป่า, หุบเขาโซโนมา</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">ท้องฟ้าเหนือบ้านหมาป่าเงียบสงบ แสงสว่างเจิดจ้าคงอยู่ตลอดวันราวกับกาลเวลาถูกผนึกไว้ เด็กหญิงตัวน้อยนามว่า พัด เพิ่งเดินทางมาถึงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้อย่างเงียบงัน</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​เมื่อวาน... เธอจัดเก็บข้าวของในกระเป๋าสัมภาระเข้าที่อย่างเรียบร้อย ละอองน้ำอุ่นชำระล้างความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง และพาตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทราบนฟูกนุ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​แต่ในเช้าที่แสงสว่างไม่เคยจางหาย เด็กหญิงพัดลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง "ที่นี่...มันเช้าแล้วเหรอเนี่ย? ทำไมสว่างจัง" พลันความร้อนวาบก็แล่นผ่านแขนขวา เธอสะดุ้งสุดตัวและมองไปที่แขนอย่างหวาดระแวง "อะไรน่ะ!?" ความเจ็บปวดแล่นแปลบปลาบไปทั่วร่างราวกับถูกเผาไหม้ทั้งเป็น มืออีกข้างบีบแขนแน่น พยายามจะดับไฟที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้นี้ "ไม่นะ! ไม่เอา! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!"</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​เปลวไฟสีดำอมม่วง ลุกโชนขึ้นรอบแขนเล็กๆ นั้น เปลวเพลิงที่ควรจะร้อนแรงกลับอบอุ่นราวกับเป็นส่วนหนึ่งในสายเลือดของเธอ เธอทิ้งตัวลงกับพื้นห้อง พยายามจะหนีจากความเจ็บปวดที่แสนทรมานนี้ "อ๊ากกกกกก!" เด็กหญิงดิ้นทุรนทุรายไปมา ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวสั่นเทา พลางมองเปลวไฟประหลาดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นบนผิวหนังของตัวเอง</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​ไม่นานนัก เปลวไฟก็รวมตัวกันกลายเป็นสัญลักษณ์โบราณที่สลักลึกลงบนผิวหนัง มันคือตราประทับแห่ง พลูโต เทพแห่งขุมนรก และ ธานาทอส ผู้ครองความตาย ลวดลายคมชัดราวกับจะประกาศให้ฟ้าดินรับรู้ว่า สายเลือดแห่งความมืดอันทรงเกียรติ ได้ตื่นขึ้นแล้ว</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​"นี่มัน..." เสียงสะอื้นแผ่วเบาจากลำคอ สัญลักษณ์ที่ปรากฏทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก มันเหมือนกับภาพในความฝันที่เธอเคยเห็นมาตลอด ภาพของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเขาดูเศร้าสร้อยแต่เต็มไปด้วยอำนาจอันไร้ขอบเขต "ท่านพ่อ..." น้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบแก้ม เธอทรุดตัวลงกับพื้นห้องอย่างหมดแรงแต่ในใจกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดี "นี่ฉันไม่ใช่เด็กไม่มีใคร... ฉันมีท่านพ่อ! ท่านพลูโต! และยังเป็นลูกหลานผู้สืบเชื้อสายบรรพบุรุษโรมันแห่ง ท่านเทพธานาทอส! ฉัน... ฉันคือบุตรแห่งพลูโตจริงๆหรอเนี่ย!"</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​พัดไม่ใช่เพียงเด็กสาวธรรมดา แต่คือผู้สืบเชื้อสายจากเหล่าเทพโรมัน ผู้แบกรับชะตากรรมอันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะเข้าใจในตอนนี้</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​</p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><font color="#ffff00">+1 ตื่นรู้ จากการได้รับสัญลักษณ์เทพพลูโตและบรรพบุรุษเทพทานาธอส บนแขน</font></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p>

            <!-- เครดิตด้านล่าง -->
            <div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; margin-top: 25px; font-size: 14px; line-height: 1.6;">
            🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶
            </div>
            <div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">🔔 Jupiter Camp Gazette🔔</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div>

          </div>
      </td>
      </tr>
    </tbody>
</table>
</div>

<!-- Animation inline -->
<style>
@keyframes spinCoin {
    0% { transform:rotateY(0deg); }
    100% { transform:rotateY(360deg); }
}

/* Scroll bar หรู */
div::-webkit-scrollbar {
    width: 14px;
}
div::-webkit-scrollbar-track {
    background: #3b0a45; border-radius:8px;
}
div::-webkit-scrollbar-thumb {
    background: linear-gradient(#d4af37,#b8860b); border-radius:8px;
}
</style>

Soyeon โพสต์ 2025-8-23 18:08:21

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Soyeon เมื่อ 2025-8-23 18:11 <br /><br /><div style="max-width: 900px; margin: auto; background: linear-gradient(145deg, rgb(26, 11, 11), rgb(61, 15, 15)); border: 6px solid rgb(183, 28, 28); border-radius: 15px; padding: 20px; font-family: Cinzel, serif; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 0px 20px 40px, rgba(255, 255, 255, 0.2) 0px 1px 0px inset; position: relative; overflow: hidden; animation: 4s ease-in-out 0s infinite normal none running glow;">

    <!-- Floating sparkles -->
    <div id="sparkle-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; z-index: 0;"></div>

    <!-- Header -->
    <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; background: linear-gradient(135deg, rgb(183, 28, 28), rgb(139, 0, 0)); padding: 25px; border-bottom: 4px double rgb(255, 215, 0); position: relative; animation: 6s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">
      <div style="font-family:'Playfair Display',serif;font-size:60px;font-weight:700;text-shadow:3px 3px 6px rgba(0,0,0,0.5);letter-spacing:2px;background:linear-gradient(90deg,#ffd700,#ff4d4d,#ffd700);-webkit-background-clip:text;-webkit-text-fill-color:transparent;">Jung Soyeon</div>
      <div style="font-size:18px;opacity:0.9;margin-top:5px;">23 สิงหาคม 2025 | Wolf House</div>
      <div style="position:absolute;top:10px;left:10px;right:10px;bottom:10px;border:2px solid rgba(255,215,0,0.3);border-radius:8px;pointer-events:none;"></div>
    </div>

    <!-- Profile -->
    <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; margin: 30px 0px; position: relative; z-index: 1;">
      <div style="display:inline-block;border:4px solid #b71c1c;border-radius:50%;padding:4px;background:linear-gradient(45deg,#ffd700,#ff4d4d);box-shadow:0 8px 16px rgba(0,0,0,0.3);animation:pulse 4s ease-in-out infinite;">
            <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065311.md.jpg" alt="Jung Soyeon" style="width:150px;height:150px;border-radius:50%;object-fit:cover;border:2px solid #fff;transition:transform 0.3s ease;" onmouseover="this.style.transform='scale(1.1)'" onmouseout="this.style.transform='scale(1)'">
      </div>
    </div>

    <!-- Scrollable content -->
    <div style="position: relative; z-index: 1;">

      <!-- Floating rose petals -->
      <div id="rose-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; overflow: hidden; z-index: 0;"></div>

      <div style="display: grid; grid-template-columns: 1fr 1fr; gap: 25px; margin-bottom: 25px; position: relative; z-index: 1;">
            
            <!-- เนื้อหาหลัก scrollable -->
            <div style="background: rgba(0, 0, 0, 0.6); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; max-height: 250px; overflow-y: auto; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
                <div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">📝 เนื้อหาหลัก</div>
                <div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"><i>หัวข้อ : กำเนิดทายาทสุริยันและบุปผา</i></div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; เด็กหญิงจองโซยอนสะดุ้งตื่นด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาอาบไล้ทั่วทั้งห้อง เธอลุกขึ้นจากเตียง จัดการเก็บที่นอนอย่างเรียบร้อย อาบน้ำชำระร่างกาย และเลือกชุดที่สบายที่สุดสำหรับวันนี้ เป็นชุดเสื้อแขนยาวสีขาวสะอาดกับกางเกงผ้าลินินสีอ่อน</div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; ขณะที่เธอกำลังสวมเสื้อแขนยาว แขนซ้ายของเธอก็พลันถูกโอบล้อมด้วยเปลวไฟสีทองอร่ามที่ลุกโชนขึ้นอย่างฉับพลัน! ความร้อนนั้นไม่เหมือนไฟทั่วไป มันแผดเผาจนเธอต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอทรุดตัวลงกับพื้น ดิ้นทุรนทุราย พยายามปัดป้องเปลวไฟที่โหมกระหน่ำแต่ก็ไม่เป็นผล เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วทั้งห้อง น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความทรมานที่แสนสาหัส</div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">"อ๊าก! ร้อน! เจ็บ! นี่มันอะไรกัน!" เธอร้องลั่น</div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; เปลวไฟที่เคยโหมกระหน่ำค่อยๆ จางลงช้าๆ เผยให้เห็นรอยไหม้สีทองจางๆ ที่ไม่ทิ้งร่องรอยบาดแผลไว้เลย เธอมองแขนของตัวเองด้วยความประหลาดใจ แต่ความประหลาดใจนั้นกลับเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณเมื่อเห็นสัญลักษณ์สองอย่างที่ส่องประกายเรืองรองบนแขนของเธอ เป็นดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรง เปล่งรัศมีเจิดจ้า รายล้อมด้วยกิ่งมะกอก และข้างกันนั้นคือเปลวไฟที่ลุกโชนอยู่เหนือดอกกุหลาบ สัญลักษณ์ของเทพผู้เป็นบิดา อะพอลโล และเทพเจ้าบรรพบุรุษแห่งโรม วีนัส</div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; ความเจ็บปวดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยพลังงาน เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ยกแขนขึ้นพิจารณาสัญลักษณ์นั้นอย่างไม่วางตา ความรู้สึกตกตะลึงปนเปไปกับความดีใจอย่างประหลาดจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา</div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">"นี่มัน...หรือว่าพ่อของเราจะเป็น ท่านเทพอพอลโล่ กันนะ?" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้นและดีใจในที่สุด เธอก็ได้พบกับคำตอบที่ค้างคาอยู่ในใจมาตลอด</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><font color="#ff00ff">+1 แต้มตื่นรู้ จากการได้รับสัญลักษณ์เทพอพอลโล่ และ เทพบรรพบุรุษวีนัทที่ตรงบริเวณแขน</font></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div>
            </div>

            <!-- คำคมโซยอน -->
            <div style="color: rgb(255, 215, 0); background: rgba(0, 0, 0, 0.5); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
                <div style="font-size:26px;font-weight:700;color:#ff4d4d;margin-bottom:12px;">🔮 คำคมโซยอน</div>
                <div style="font-style:italic;background:linear-gradient(135deg, rgba(183,28,28,0.1), rgba(255,215,0,0.1));padding:15px;border-radius:8px;border-left:4px solid #b71c1c;color:#ffd700;transition:all 0.3s ease;font-size:18px;line-height:1.9;">
                  "ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่<br>
                  และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย<br>
                  เหนือกาลเวลาและความมืดมิด<br>
                  ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"
                </div>
            </div>

      </div>
    </div>

    <!-- Divider -->
    <div style="color: rgb(183, 28, 28); text-align: center; font-size: 32px; margin: 25px 0px; text-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.3) 1px 1px 2px; animation: 3s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹</div>

    <!-- Interactive Buttons -->
    <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; display: flex; justify-content: center; gap: 15px; flex-wrap: wrap; margin-top: 20px;">
      <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('✨ แสงทองของอพอลโล่ส่องประกายรอบตัวเธอ ✨')">✨ เวทมนตร์แห่งแสง</div>
      <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('🔥 พลังแห่งดวงอาทิตย์ไหลเวียนในเลือด 🔥')">🔥 พลังแห่งอพอลโล่</div>
      <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('💖 เสน่ห์แห่งวีนัสเปล่งประกายจากหัวใจ 💖')">💖 เสน่ห์แห่งวีนัส</div>
    </div>

</div>

<!-- Animations for Mooorp-->

Phatranit โพสต์ 2025-8-23 18:59:45

<div style="max-width:900px; margin:auto;
            background:#1a1a1a;
            border-radius:20px; padding:30px;
            font-family:'Sarabun',sans-serif;
            box-shadow:0 10px 30px rgba(0,0,0,0.25);">

<!-- ส่วนหัวหนังสือพิมพ์แฟนตาซี -->
<div style="text-align:center; margin-bottom:25px; border-bottom:3px solid #8b4513; padding-bottom:15px;">
    <div style="font-size:36px; font-weight:bold; color:#d4af37; letter-spacing:1px; text-shadow:1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.3);">
      Jupiter Camp Gazette
    </div>
    <div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px;">
      บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 09</div>
</div>

<!-- โปรไฟล์ + เนื้อหา -->
<table style="width:100%; border-spacing:20px; margin-bottom:20px;">
    <tbody>
      <tr>
      <!-- โปรไฟล์ -->
      <td style="width:30%; vertical-align:top; text-align:center;">
          <div style="width:180px; height:180px; margin:auto; border-radius:50%; overflow:hidden;
                      border:8px solid #d4af37;
                      box-shadow:0 0 40px rgba(212,175,55,0.8), inset 0 0 20px rgba(255,255,255,0.3);
                      background: radial-gradient(circle at top left, #3b0a45, #1a001a);
                      animation:spinCoin 8s linear infinite;">
            <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065243.md.jpg" style="width:100%; height:100%; object-fit:cover; border-radius:50%;">
          </div>
          <!-- ชื่อโปรไฟล์ -->
          <div style="font-weight:bold; color:#d4af37; font-size:22px; margin:15px 0 8px; text-shadow: 1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.5);">
            ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
          </div>
          <!-- คำคมใต้ชื่อ -->
          <div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px; font-style:italic; text-shadow: 1px 1px 1px rgba(0,0,0,0.4);">
            "คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"
          </div>
      </td>

      <!-- เนื้อหา scrollable -->
      <td style="width:70%; vertical-align:top;">
          <div style="background: rgb(44, 31, 60); border-radius: 12px; padding: 30px; height: 550px; overflow-y: auto; border: 2px solid rgb(212, 175, 55); box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.2) 0px 5px 25px; scroll-behavior: smooth; font-size: 18px; line-height: 1.8;">

            <p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">วันที่: 23 สิงหาคม พุทธศักราช 2558</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">หัวข้อการโรลเพลย์ : ผู้ถูกเลือกแห่งโซโนมา</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">&nbsp;(ต่อจากโรลที่ผ่านมา)</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">สถานที่ : บ้านหมาป่า, หุบเขาโซโนมา</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">หลังจากการรับรองสายเลือดและรอยสัก SPQR เสร็จสิ้นลงในทุ่งหญ้าสีเขียวอ่อน ลูปาก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพัด พัดยืนนิ่งอึ้งขณะที่ลูปาจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีอำพันที่ลึกล้ำราวกับกำลังส่องเข้าไปในหัวใจของเธอ ลูปาเริ่มเดินเป็นวงกลมรอบๆ ตัวพัดอย่างช้าๆ ก่อนที่จะหยุดลงตรงหน้าเธอ มันโน้มตัวลงและพ่นลมหายใจอุ่นๆ ออกมา ไอหมอกสีขาวบางๆ ฟุ้งกระจายไปในอากาศ</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​พัดรู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ห่อหุ้มเธอไว้ เธอมองลูปาด้วยความสงสัยและความตื่นตระหนกที่ผสมปนเปกัน</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​พัด: "คุณลูปา..ทำอะไรคะเนี่ย?"</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​ลูปาพ่นลมหายใจอีกครั้ง คราวนี้แรงขึ้นกว่าเดิมราวกับกำลังสื่อสารบางอย่าง เสียงทุ้มลึกก้องกังวานอยู่ในจิตใจของพัด</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​ลูปา: "ข้าคือผู้เฝ้าประตู... และเจ้ามีศักยภาพที่หลับใหลอยู่"</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​พัดมองลงไปที่รอยสักบนแขนของตัวเอง เธอยกมือขึ้นสัมผัสเบาๆ</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​พัด: "ศักยภาพ? จริงเหรอ? ฉัน..ฉันกลัวว่าฉันจะไม่พร้อม"</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​ลูปาเดินเข้ามาใกล้พัดมากขึ้น มันจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อบอุ่นและเข้าใจ พัดรู้สึกได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากลูปา</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​ลูปา: "ความกลัวเป็นเรื่องธรรมดา..แต่มันไม่ใช่จุดจบ เจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวเอง กล้าที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่ซ่อนอยู่ในตัวเจ้า แล้วเจ้าจะค้นพบว่าพลังของเจ้ายิ่งใหญ่กว่าที่คิด"</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​ลูปาพ่นลมหายใจครั้งสุดท้าย ลมหายใจอุ่นๆ พัดผ่านใบหน้าของพัด ราวกับกำลังปลุกบางสิ่งให้ตื่นขึ้น พัดรู้สึกถึงความร้อนแรงที่แผ่ซ่านจากแขนที่มีรอยสักไปทั่วทั้งร่าง เธอหลับตาลงรับรู้ถึงพลังงานใหม่ที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ เธอมั่นใจว่าชะตากรรมของเธอกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงแล้ว</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​</p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><font color="#ffff00">- 2 ตื่นรู้ แลกกับการทำการปลดล็อกพลังและสกิลสัมผัสความมั่งคั่ง (การปลดพลัง Level 1 เดมี่ก็อต)</font></p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><font color="#ffff00">+ 35 ความโปรดปรานจากลูปา (ปลดล็อกพลังเทพ)&nbsp; &nbsp;</font></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p>

            <!-- เครดิตด้านล่าง -->
            <div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; margin-top: 25px; font-size: 14px; line-height: 1.6;">
            🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶
            </div>
            <div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">🔔 Jupiter Camp Gazette🔔</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div>

          </div>
      </td>
      </tr>
    </tbody>
</table>
</div>

<!-- Animation inline -->
<style>
@keyframes spinCoin {
    0% { transform:rotateY(0deg); }
    100% { transform:rotateY(360deg); }
}

/* Scroll bar หรู */
div::-webkit-scrollbar {
    width: 14px;
}
div::-webkit-scrollbar-track {
    background: #3b0a45; border-radius:8px;
}
div::-webkit-scrollbar-thumb {
    background: linear-gradient(#d4af37,#b8860b); border-radius:8px;
}
</style>

Soyeon โพสต์ 2025-8-23 19:49:53

<div style="max-width: 900px; margin: auto; background: linear-gradient(145deg, rgb(26, 11, 11), rgb(61, 15, 15)); border: 6px solid rgb(183, 28, 28); border-radius: 15px; padding: 20px; font-family: Cinzel, serif; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 0px 20px 40px, rgba(255, 255, 255, 0.2) 0px 1px 0px inset; position: relative; overflow: hidden; animation: 4s ease-in-out 0s infinite normal none running glow;">

    <!-- Floating sparkles -->
    <div id="sparkle-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; z-index: 0;"></div>

    <!-- Header -->
    <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; background: linear-gradient(135deg, rgb(183, 28, 28), rgb(139, 0, 0)); padding: 25px; border-bottom: 4px double rgb(255, 215, 0); position: relative; animation: 6s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">
      <div style="font-family:'Playfair Display',serif;font-size:60px;font-weight:700;text-shadow:3px 3px 6px rgba(0,0,0,0.5);letter-spacing:2px;background:linear-gradient(90deg,#ffd700,#ff4d4d,#ffd700);-webkit-background-clip:text;-webkit-text-fill-color:transparent;">Jung Soyeon</div>
      <div style="font-size:18px;opacity:0.9;margin-top:5px;">23 สิงหาคม 2025 | Wolf House</div>
      <div style="position:absolute;top:10px;left:10px;right:10px;bottom:10px;border:2px solid rgba(255,215,0,0.3);border-radius:8px;pointer-events:none;"></div>
    </div>

    <!-- Profile -->
    <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; margin: 30px 0px; position: relative; z-index: 1;">
      <div style="display:inline-block;border:4px solid #b71c1c;border-radius:50%;padding:4px;background:linear-gradient(45deg,#ffd700,#ff4d4d);box-shadow:0 8px 16px rgba(0,0,0,0.3);animation:pulse 4s ease-in-out infinite;">
            <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065311.md.jpg" alt="Jung Soyeon" style="width:150px;height:150px;border-radius:50%;object-fit:cover;border:2px solid #fff;transition:transform 0.3s ease;" onmouseover="this.style.transform='scale(1.1)'" onmouseout="this.style.transform='scale(1)'">
      </div>
    </div>

    <!-- Scrollable content -->
    <div style="position: relative; z-index: 1;">

      <!-- Floating rose petals -->
      <div id="rose-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; overflow: hidden; z-index: 0;"></div>

      <div style="display: grid; grid-template-columns: 1fr 1fr; gap: 25px; margin-bottom: 25px; position: relative; z-index: 1;">
            
            <!-- เนื้อหาหลัก scrollable -->
            <div style="background: rgba(0, 0, 0, 0.6); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; max-height: 250px; overflow-y: auto; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
                <div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">📝 เนื้อหาหลัก</div>
                <div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"><i>หัวข้อ : ปลุกพลังที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาอีกครา</i></div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"><i><br></i></div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; บ้านหมาป่าถูกอาบไล้ด้วยแสงสีทองที่ไม่มีวันเลือนหายไป แสงนั้นคงอยู่ตลอด 24 ชั่วโมง แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ความสว่างยังคงเจิดจ้า ส่องสะท้อนพื้นไม้และผนังบ้านจนทุกซอกมุมดูสว่างไสว แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความเงียบงันและความลับที่ซ่อนอยู่</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​.&nbsp; &nbsp; จอง โซยอน ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสะกดไว้ รอยสัก SPQR สีเลือดบนแขนเล็กๆ ของเธอเปล่งประกายขึ้นอย่างอ่อนๆ ราวกับมีชีวิตตอบรับแสงแดด และพลังงานบางอย่างที่กำลังปลุกเธอให้ตื่น</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​.&nbsp; &nbsp;จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความเงียบ ลูปา หมาป่าสีขาวมหึมาปรากฏตัวขึ้นกลางแสงสว่าง ดวงตาสีฟ้าใสของมันเจิดจ้าเหมือนสะท้อนท้องฟ้าสีทองที่กำลังเรืองรอง และดวงตาคู่นั้นก็จับจ้องมาที่โซยอนอย่างอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ลึกล้ำจนน่าเกรงขาม</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​ลูปาเดินเข้ามาใกล้ ขนสีขาวปุยๆ ของมันระยิบระยับยามต้องแสง โซยอนก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ความกลัวที่เคยมีก็จางหายไป เมื่อความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากหมาป่าโอบล้อมเธอไว้</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; ​"อย่ากลัวเลย... เจ้าพร้อมแล้วที่จะรู้ความจริง..." เสียงทุ้มต่ำของลูปาสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง มันพ่นลมหายใจอุ่นๆ ลงบนฝ่ามือของโซยอน ลมหายใจนั้นไม่ใช่เพียงความร้อน แต่เป็นพลังงานเย็นที่ปะทะกับความอบอุ่น ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วร่างของเด็กหญิง</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​โซยอนรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนในกระดูกของเธอ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; เส้นเลือดบนรอยสัก SPQR เปล่งประกายสลัวๆ ราวกับมีชีวิต เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ และยื่นมือไปสัมผัสขนปุยของลูปา ความอบอุ่นนั้นไหลซึมเข้าสู่ร่างกายของเธออย่างนุ่มนวล แต่ก็ปลุกพลังที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​หมาป่าย่อตัวลงอย่างสง่างาม มองโซยอนราวกับรอคอยการตัดสินใจของเธอ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; ​โซยอนขยับเท้า...ช้าๆ แต่มั่นคง เธอจิกนิ้วลงบนขนขาวๆ ของลูปาแน่นขึ้น ความรู้สึกบางอย่างพลุ่งพล่านในใจ ราวกับสายเลือด SPQR ของเธอถูกปลุกให้ตื่น พลังที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังสั่นสะเทือนไปทั่วร่างกาย</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​ในพริบตา แสงสีทองในห้องก็เจิดจ้าขึ้นจนแสบตา เส้นเลือดบนรอยสัก SPQR สว่างวาบขึ้นราวกับมีเวทมนตร์ โซยอนมองมือของตัวเอง...พลังที่ร้อนแรงไหลเวียนอยู่ภายในจนความหวาดกลัวหายไปหมดสิ้น</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; &nbsp;​"เจ้าพร้อมแล้ว... ที่จะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเจ้า" เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของโซยอน พร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงที่เติมเต็มหัวใจ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; ​โซยอนพยักหน้า เธอเงยหน้ามองลูปาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกล้าหาญและความสงสัย เธอรู้แล้วว่า...เส้นทางชีวิตของเธอกำลังจะเริ่มต้น และโชคชะตากำลังเรียกเธอให้ไปพบกับพลังที่ซ่อนอยู่ภายใน</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​.&nbsp; &nbsp;ลูปาพ่นลมหายใจอีกครั้ง คราวนี้แผ่วเบาและอ่อนโยนดุจเสียงกระซิบสอน แสงแดดยังคงส่องสว่างทั่วบ้านตลอด 24 ชั่วโมง แต่สำหรับโซยอน...เธอเห็นเพียงเส้นทางสู่ตัวตนที่แท้จริงของเธอเอง</div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><font color="#ff00ff">-1 แต้มตื่นรู้ เพื่อทำการแลก กับ การปลดล็อกพลังและสกิลที่มีชื่อว่า สัมผัสถึงพลังแห่งอะพอลโล่&nbsp;</font></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div>
            </div>

            <!-- คำคมโซยอน -->
            <div style="color: rgb(255, 215, 0); background: rgba(0, 0, 0, 0.5); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
                <div style="font-size:26px;font-weight:700;color:#ff4d4d;margin-bottom:12px;">🔮 คำคมโซยอน</div>
                <div style="font-style:italic;background:linear-gradient(135deg, rgba(183,28,28,0.1), rgba(255,215,0,0.1));padding:15px;border-radius:8px;border-left:4px solid #b71c1c;color:#ffd700;transition:all 0.3s ease;font-size:18px;line-height:1.9;">
                  "ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่<br>
                  และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย<br>
                  เหนือกาลเวลาและความมืดมิด<br>
                  ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"
                </div>
            </div>

      </div>
    </div>

    <!-- Divider -->
    <div style="color: rgb(183, 28, 28); text-align: center; font-size: 32px; margin: 25px 0px; text-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.3) 1px 1px 2px; animation: 3s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹</div>

    <!-- Interactive Buttons -->
    <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; display: flex; justify-content: center; gap: 15px; flex-wrap: wrap; margin-top: 20px;">
      <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('✨ แสงทองของอพอลโล่ส่องประกายรอบตัวเธอ ✨')">✨ เวทมนตร์แห่งแสง</div>
      <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('🔥 พลังแห่งดวงอาทิตย์ไหลเวียนในเลือด 🔥')">🔥 พลังแห่งอพอลโล่</div>
      <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('💖 เสน่ห์แห่งวีนัสเปล่งประกายจากหัวใจ 💖')">💖 เสน่ห์แห่งวีนัส</div>
    </div>

</div>

<!-- Animations for Mooorp-->

Soyeon โพสต์ 2025-8-25 00:28:58

<div style="max-width: 900px; margin: auto; background: linear-gradient(145deg, rgb(26, 11, 11), rgb(61, 15, 15)); border: 6px solid rgb(183, 28, 28); border-radius: 15px; padding: 20px; font-family: Cinzel, serif; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 0px 20px 40px, rgba(255, 255, 255, 0.2) 0px 1px 0px inset; position: relative; overflow: hidden; animation: 4s ease-in-out 0s infinite normal none running glow;">

    <!-- Floating sparkles -->
    <div id="sparkle-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; z-index: 0;"></div>

    <!-- Header -->
    <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; background: linear-gradient(135deg, rgb(183, 28, 28), rgb(139, 0, 0)); padding: 25px; border-bottom: 4px double rgb(255, 215, 0); position: relative; animation: 6s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">
      <div style="font-family:'Playfair Display',serif;font-size:60px;font-weight:700;text-shadow:3px 3px 6px rgba(0,0,0,0.5);letter-spacing:2px;background:linear-gradient(90deg,#ffd700,#ff4d4d,#ffd700);-webkit-background-clip:text;-webkit-text-fill-color:transparent;">Jung Soyeon</div>
      <div style="font-size:18px;opacity:0.9;margin-top:5px;">24 สิงหาคม 2025 | Wolf house</div>
      <div style="position:absolute;top:10px;left:10px;right:10px;bottom:10px;border:2px solid rgba(255,215,0,0.3);border-radius:8px;pointer-events:none;"></div>
    </div>

    <!-- Profile -->
    <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; margin: 30px 0px; position: relative; z-index: 1;">
      <div style="display:inline-block;border:4px solid #b71c1c;border-radius:50%;padding:4px;background:linear-gradient(45deg,#ffd700,#ff4d4d);box-shadow:0 8px 16px rgba(0,0,0,0.3);animation:pulse 4s ease-in-out infinite;">
            <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065311.md.jpg" alt="Jung Soyeon" style="width:150px;height:150px;border-radius:50%;object-fit:cover;border:2px solid #fff;transition:transform 0.3s ease;" onmouseover="this.style.transform='scale(1.1)'" onmouseout="this.style.transform='scale(1)'">
      </div>
    </div>

    <!-- Scrollable content -->
    <div style="position: relative; z-index: 1;">

      <!-- Floating rose petals -->
      <div id="rose-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; overflow: hidden; z-index: 0;"></div>

      <div style="display: grid; grid-template-columns: 1fr 1fr; gap: 25px; margin-bottom: 25px; position: relative; z-index: 1;">
            
            <!-- เนื้อหาหลัก scrollable -->
            <div style="background: rgba(0, 0, 0, 0.6); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; max-height: 250px; overflow-y: auto; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
                <div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">📝 เนื้อหาหลัก</div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">หัวข้อ : การเดินทางของโซยอน: กระเป๋าใบใหม่</div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"><br></div>
                <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; เด็กหญิงตัวน้อย จอง โซยอน ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนแต่ก็เต็มไปด้วยความภูมิใจ หลังจากฝึกระเบียบวินัยกองทหารโรมันเสร็จเรียบร้อยแล้ว แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายสาดส่องลงมาบนสนามหญ้าโซโนมาเป็นประกายสีทองอ่อน ๆ ขณะที่เธอเดินออกมา</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp; ​เมื่อมาถึง ประตูบ้านหมาป่า โซยอนผลักบานประตูไม้เก่า ๆ เข้าไป กลิ่นของผ้าและหนังสัตว์ผสมผสานกับกลิ่นหอมของสมุนไพรที่ลอยมาจากห้องครัว เธอมุ่งตรงไปยังมุมเงียบ ๆ ของร้านขายอุปกรณ์ส่วนตัว</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​&nbsp; &nbsp;สายตาของเธอจับจ้องไปที่ กระเป๋าลาก ที่วางเรียงกันบนชั้นไม้อย่างเป็นระเบียบ เธอเลือกใบที่ดูแข็งแรง มีล้อลากที่ทนทาน และขนาดพอเหมาะสำหรับเก็บของจำเป็นในการผจญภัยครั้งใหม่</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​กระเป๋าลากใบนี้มีคุณสมบัติ:</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​ความจุ: +40</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​มูลค่า: 60 ดอลลาร์</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​ภาษีโอนเงิน: คำนวณเพิ่ม (หากมี)</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">​&nbsp; &nbsp; &nbsp;โซยอนวางเงินลงบนโต๊ะ เจ้าของบ้านหมาป่ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะมอบใบเสร็จและกระเป๋าให้กับเธอ โซยอนรับกระเป๋ามาอย่างมั่นคง ดึงสายสะพายให้พอดี แล้วมองไปรอบ ๆ บ้านหมาป่าที่แสนอบอุ่น</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">&nbsp; &nbsp;​“เรียบร้อยแล้ว” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะก้าวเดินออกจากร้านไปพร้อมกับกระเป๋าใบใหม่อันเป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัยครั้งต่อไป</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><br></div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><font color="#ff00ff">[โอนเงินเรียบร้อย]</font></div>
            </div>

            <!-- คำคมโซยอน -->
            <div style="color: rgb(255, 215, 0); background: rgba(0, 0, 0, 0.5); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
                <div style="font-size:26px;font-weight:700;color:#ff4d4d;margin-bottom:12px;">🔮 คำคมโซยอน</div>
                <div style="font-style:italic;background:linear-gradient(135deg, rgba(183,28,28,0.1), rgba(255,215,0,0.1));padding:15px;border-radius:8px;border-left:4px solid #b71c1c;color:#ffd700;transition:all 0.3s ease;font-size:18px;line-height:1.9;">
                  "ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่<br>
                  และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย<br>
                  เหนือกาลเวลาและความมืดมิด<br>
                  ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"
                </div>
            </div>

      </div>
    </div>

    <!-- Divider -->
    <div style="color: rgb(183, 28, 28); text-align: center; font-size: 32px; margin: 25px 0px; text-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.3) 1px 1px 2px; animation: 3s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹</div>

    <!-- Interactive Buttons -->
    <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; display: flex; justify-content: center; gap: 15px; flex-wrap: wrap; margin-top: 20px;">
      <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('✨ แสงทองของอพอลโล่ส่องประกายรอบตัวเธอ ✨')">✨ เวทมนตร์แห่งแสง</div>
      <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('🔥 พลังแห่งดวงอาทิตย์ไหลเวียนในเลือด 🔥')">🔥 พลังแห่งอพอลโล่</div>
      <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('💖 เสน่ห์แห่งวีนัสเปล่งประกายจากหัวใจ 💖')">💖 เสน่ห์แห่งวีนัส</div>
    </div>

</div>

Phatranit โพสต์ 2025-8-25 15:39:13

<div style="max-width:900px; margin:auto;
            background:#1a1a1a;
            border-radius:20px; padding:30px;
            font-family:'Sarabun',sans-serif;
            box-shadow:0 10px 30px rgba(0,0,0,0.25);">

<!-- ส่วนหัวหนังสือพิมพ์แฟนตาซี -->
<div style="text-align:center; margin-bottom:25px; border-bottom:3px solid #8b4513; padding-bottom:15px;">
    <div style="font-size:36px; font-weight:bold; color:#d4af37; letter-spacing:1px; text-shadow:1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.3);">
      Jupiter Camp Gazette
    </div>
    <div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px;">
      บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 20</div>
</div>

<!-- โปรไฟล์ + เนื้อหา -->
<table style="width:100%; border-spacing:20px; margin-bottom:20px;">
    <tbody>
      <tr>
      <!-- โปรไฟล์ -->
      <td style="width:30%; vertical-align:top; text-align:center;">
          <div style="width:180px; height:180px; margin:auto; border-radius:50%; overflow:hidden;
                      border:8px solid #d4af37;
                      box-shadow:0 0 40px rgba(212,175,55,0.8), inset 0 0 20px rgba(255,255,255,0.3);
                      background: radial-gradient(circle at top left, #3b0a45, #1a001a);
                      animation:spinCoin 8s linear infinite;">
            <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065243.md.jpg" style="width:100%; height:100%; object-fit:cover; border-radius:50%;">
          </div>
          <!-- ชื่อโปรไฟล์ -->
          <div style="font-weight:bold; color:#d4af37; font-size:22px; margin:15px 0 8px; text-shadow: 1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.5);">
            ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
          </div>
          <!-- คำคมใต้ชื่อ -->
          <div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px; font-style:italic; text-shadow: 1px 1px 1px rgba(0,0,0,0.4);">
            "คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"
          </div>
      </td>

      <!-- เนื้อหา scrollable -->
      <td style="width:70%; vertical-align:top;">
          <div style="background: rgb(44, 31, 60); border-radius: 12px; padding: 30px; height: 550px; overflow-y: auto; border: 2px solid rgb(212, 175, 55); box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.2) 0px 5px 25px; scroll-behavior: smooth; font-size: 18px; line-height: 1.8;">

            <p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">วันที่: 25 สิงหาคม พุทธศักราช 2558</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">หัวข้อการโรลเพลย์ : ​​"เรื่องราวของกระเป๋าลากใบแรก: เมื่อความมุ่งมั่นเริ่มต้นขึ้น"&nbsp;</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">สถานที่ : Wolf House</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">&nbsp; &nbsp; &nbsp;เหงื่อหยาดสุดท้ายไหลลงมาจากหน้าผากของเด็กหญิงตัวน้อยชื่อพัด หลังจากการฝึกระเบียบวินัยแบบกองทหารโรมันที่เข้มข้น เธอก้าวอย่างมั่นคงออกจากสนามหญ้า เดินตรงเข้าสู่ "บ้านหมาป่า" ที่แสงอรุณสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างไม้เก่าแก่ ทำให้บรรยากาศดูนุ่มนวลและเป็นกันเอง</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​สายตาของเธอจับจ้องไปยังมุมเก็บของที่เต็มไปด้วยสินค้ามากมาย เธอเลือกหยิบกระเป๋าลากขนาดใหญ่ที่จุของได้ 40 หน่วย มูลค่า 64.2 ดอลลาร์ ซึ่งรวมภาษีแล้ว เธอล้วงเงินจากกระเป๋าเล็กๆ ของตัวเองและชำระเงินอย่างรวดเร็ว</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;">​"พร้อมสำหรับการผจญภัยต่อไป!" เธอพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง จากนั้นเธอก็ยกรถเข็นพร้อมกระเป๋าลากขึ้นมา เสียงล้อที่กระทบกับพื้นไม้ในบ้านหมาป่าดัง "กรอบแกรบๆ" เป็นจังหวะที่ปลุกความตื่นเต้นในหัวใจของพัดให้ลุกโชนขึ้น</p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><br></p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><font color="#ffff00">ชำระเงินเรียบร้อย</font></p><p style="text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><font color="#ffff00"><br></font></p><p style="color: rgb(224, 216, 255); text-align: center; text-indent: 2em; margin-bottom: 1em;"><img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""><br><br></p>

            <!-- เครดิตด้านล่าง -->
            <div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; margin-top: 25px; font-size: 14px; line-height: 1.6;">
            🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶
            </div>
            <div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">🔔 Jupiter Camp Gazette🔔</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"><br></div>

          </div>
      </td>
      </tr>
    </tbody>
</table>
</div>

<!-- Animation inline -->
<style>
@keyframes spinCoin {
    0% { transform:rotateY(0deg); }
    100% { transform:rotateY(360deg); }
}

/* Scroll bar หรู */
div::-webkit-scrollbar {
    width: 14px;
}
div::-webkit-scrollbar-track {
    background: #3b0a45; border-radius:8px;
}
div::-webkit-scrollbar-thumb {
    background: linear-gradient(#d4af37,#b8860b); border-radius:8px;
}
</style>

Moneka โพสต์ 2025-8-27 11:12:45

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2025-8-27 13:15 <br /><br /><span id="docs-internal-guid-8674799e-7fff-cb1b-9c5a-6f933bb210a1"><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"><b></b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><b style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 27 เดือนสิงหาคม ปี 2558</b></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><b>ช่วงเที่ยง เวลา 12.00 - 13.00 น. ณ บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา</b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">          ลูปาหมาป่าขาวสง่างามกระโดดลงมายืนตรงหน้าตึกก่ออิฐแดงที่ตระหง่านอยู่กลางหุบเขามันคือบ้านหมาป่าที่โมนีก้าต้องมาอยู่หลังจากนี้ก่อนไปที่ค่ายจูปิเตอร์ แสงแดดยามเที่ยงสะท้อนผนังเก่าแก่จนดูอบอุ่นและน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน คานเสากรีกที่สลักลวดลายวิจิตรโอบล้อมตัวบ้าน ราวกับสัญลักษณ์ของเกียรติแห่งโรมันที่ไม่เคยเลือนหาย เธอค่อย ๆ วางโมนีก้าที่หลับน้ำลายยืดยาวจนเปรอะไปครึ่งแก้มลงบนพื้นหน้าบันได จากนั้นใช้เท้าเขี่ย ๆ เบา ๆ ที่แขนของเด็กสาว</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         <b> </b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#ff8c00"><b>“ตื่นได้แล้ว…เจ้ามิใช่ลูกหมาที่ต้องให้ข้าอุ้มตลอดนะ”</b></font><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"> เสียงในหัวของโมนีก้าดังกังวาน แต่ในโทนเสียงนั้นเจือความเหนื่อยหน่ายใจอย่างชัดเจน</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#9932cc"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“งืมมมม…” </font></b><font color="#696969">โมนีก้าโอดครางพลิกตัวหนีอย่างกับเด็กไม่อยากตื่นไปโรงเรียน แต่สุดท้ายเมื่อถูกเขี่ยด้วยอุ้งเท้าหมาป่าซ้ำแรงกว่าเดิมก็สะดุ้งลุกขึ้นนั่งตาปรือ ๆ ผมเผ้ายุ่งเป็นรังนก </font><b style=""><font color="#9932cc">“ห้ะ? …นี่มันที่ไหนเนี่ยยย?”</font></b><font color="#696969"> เธอพึมพำ น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความงงเหมือนคนเพิ่งหลุดจากฝัน</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">พอลุกขึ้นยืนได้ เธอก็มองรอบ ๆ บ้านอิฐแดงหลังใหญ่ตรงหน้า ด้านบนประตูมีสัญลักษณ์หมาป่าหินแกะสลัก ด้านในมองเห็นเพลิงไฟลุกโชนให้ความอบอุ่นและน่าขนลุกไปพร้อมกัน รอบข้างคือป่าทึบและไร่องุ่นของโซโนมาที่ทอดตัวสุดลูกหูลูกตา ดวงตาสีเงินของโมนีก้ากะพริบถี่ ๆ ขณะเอียงคอเหมือนตั้งคำถามในใจ </font><i style=""><font color="#9932cc">นี่เรามาโผล่ในกองถ่าย Game of Thrones หรือ Harry Potter กันแน่วะเนี่ย?</font></i></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">แต่ก่อนจะได้พูดอะไรลูปาก็ยืนสูงตระหง่านตรงหน้าประตูเสียงในหัวของเธอเข้มขึ้น</font><b style=""><font color="#ff8c00"> “ที่นี่คือบ้านหมาป่า…สถานที่ที่ลูกครึ่งเทพผู้ถือสายเลือดโรมันทุกคนจะต้องเริ่มต้นโชคชะตาแห่งการฝึกฝน”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้าหันกลับมาหา เธออึน ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือเกาหัวแล้วบ่นออกมาเสียงเบา </font><b style=""><font color="#9932cc">“โอเค…แต่นี่มันโคตรเหมือนโดนลักพาตัวมาเลยนะคะ หนูตื่นมาก็โดนลากมาที่นี่เฉย…”</font></b><font color="#696969"> ลูปาหรี่ตาลงเล็กน้อย ดวงตาสีทองอำพันแวววับ </font><b style=""><font color="#9932cc">“เจ้ายังไม่รู้เลยว่ากำลังยืนอยู่บนขอบเหวของโชคชะตาตนเอง โมนีก้า บลอสซัม…ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะเป็นผู้ตัดสินว่าเจ้าคู่ควรหรือไม่”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">หัวใจของหญิงสาวหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่มทันทีตอนที่ได้ยิน แค่นั้นก็ทำเอาใจท้อแล้ว </font><b style=""><font color="#9932cc">“อ๋อ…หนูว่าต้องไม่คู่ควรแน่ ๆ ค่ะ งั้นขอตัวกลับบ้านได้มั้ยคะพี่หมาป่า” </font></b><font color="#696969">แสงเพลิงในโถไฟสองข้างประตูส่องประกายแรงขึ้นราวกับหัวเราะเย้ยถากถาง ขณะที่ลูปายังคงยืนมั่นคงไม่ไหวติง แววตาเฉียบคมที่กำลังจับจ้องเธอราวกับกำลังบอกว่า ไม่มีทางถอยกลับอีกแล้ว</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">   </font><b style=""><font color="#ff8c00">   </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#ff8c00">“กลับบ้านตอนนี้ เจ้าก็ตาย” </font></b><font color="#696969">เสียงเข้มของลูปาดังก้องในหัวโมนีก้า ใบหูเธออื้อวูบขึ้นทันที</font><b style=""><font color="#ff8c00"> “ไม่ใช่แค่เจ้าคนเดียว…แต่เจ้าจะลากพ่อเจ้าตายไปด้วย” </font></b><font color="#696969">คำพูดนั้นแทงทะลุเข้าอก โมนีก้ายืนตัวแข็ง ริมฝีปากสั่นพยายามจะเถียงแต่ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้ ดวงตาสีเงินพราวไหวเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ถูกความจริงกดทับจนต้องกลืนลงคอ ลูปาเพ่งสายตาสีทองมาที่เธอก่อนร่างสูงสง่างามของหมาป่าขาวจะเปลี่ยนไป แสงสีขาวแผ่วเบาโอบรอบกายเมื่อมันจางลงตรงหน้าคือหญิงสาวรูปร่างสูงเพรียว ผมทองยาวสยายรับลมสวมอาภรณ์สีขาวปักลายโรมันวิจิตร ดวงตาคมสะท้อนความแข็งแกร่งและปัญญา ใบหน้าอ่อนเยาว์แต่เปี่ยมด้วยอำนาจของเทพีอมตะ</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#ff8c00">“เจ้าเกลียดการต่อสู้ ข้ารู้”</font></b><font color="#696969"> ลูปาเอ่ยเสียงนุ่มลง ดวงตาคมวาวที่เคยแข็งกร้าวแปรเป็นสายตาอบอุ่</font><b style=""><font color="#ff8c00">น “ข้าเห็นมันได้จากแววตาของเจ้า แต่ฟังข้าให้ดี…ชีวิตของเจ้า ไม่มีวันที่จะได้พบกับคำว่าธรรมดาอีกต่อไป”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าสะอึกหัวใจเต้นแรงขึ้นจนเจ็บในอก เธออยากบอกว่ามันไม่ยุติธรรม เธอไม่เคยขอสิ่งเหล่านี้ แต่เสียงในหัวกลับดังซ้ำหากเธออ่อนแอต่อไป เธอจะไม่เหลืออะไรเลย ทั้งโลก ทั้งครอบครัว ทั้งตัวเธอเอง</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">หญิงสาวก้าวเข้าไปช้า ๆ สายลมอุ่นจากภูเขาโซโนมาโอบกายเธอไว้ ร่างบางของโมนีก้าเริ่มสั่นเล็กน้อยจนเธอกอดตัวเองแน่น </font><b style=""><font color="#9932cc">“แต่มันเร็วเกินไป…มันเยอะเกินไปสำหรับหนู…”</font></b><font color="#696969"> เสียงเธอเบาเหมือนคนหลงทางเพราะโมนีก้ายังเด็กเกินกว่าจะปรับตัวได้ในไม่กี่วัน</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ลูปาใจอ่อนลงทันทีร่างสูงสง่าโน้มตัวลงใกล้ เอื้อมมือเย็นนุ่มแตะที่ไหล่ของเด็กสาวช้า ๆ ดวงตาสีทองแปรเป็นอ่อนโยนราวมารดาที่ปลอบลูกในยามร้องไห้ </font><b style=""><font color="#ff8c00">“ข้าเข้าใจ…เจ้าคือเด็กน้อยที่ถูกบังคับให้โตในชั่วข้ามคืน”</font></b><font color="#696969"> น้ำเสียงนั้นไม่เหลือความเข้มงวดมีเพียงความเมตตาที่จริงแท้</font><b style=""><font color="#ff8c00"> “แต่เจ้าจะไม่ได้เดินบนเส้นทางนี้เพียงลำพัง ข้ายืนอยู่ตรงนี้เพื่อทำให้เจ้าก้าวได้มั่นคงขึ้นทีละก้าว” </font></b><font color="#696969">โมนีก้าน้ำตาคลอ หัวใจเธอสั่นสะท้าน เธอไม่เคยต้องการใครมากเท่าตอนนี้และแววตาของลูปาก็ให้ความรู้สึกเหมือนมีคนโอบรับเธอไว้ ไม่ใช่ในฐานะนักรบ แต่ในฐานะเด็กที่ยังต้องการใครสักคนบอกว่า ทุกอย่างจะไม่เลวร้ายไปกว่านี้</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย ยอมรับในความจริงที่เริ่มไม่อาจหนีได้อีกต่อไป</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">จากนั้นลูปายืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้านหมาป่าแสงแดดสะท้อนลงบนเรือนผมสีทองและอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ที่พลิ้วไหวราวกับสายน้ำ ดวงตาสีทองอำพันจับจ้องโมนีก้าไม่วางตา ริมฝีปากอิ่มเอ่ยคำที่เต็มไปด้วยแรงปลุกใจ </font><b style=""><font color="#ff8c00">“หากเจ้าจะปรารถนาชีวิตธรรมดา…ก็จงเป็นนกที่บินสูงจนใครเอื้อมไม่ถึง เมื่อไม่มีใครแตะต้องเจ้าได้ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้อีกต่อไป”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้ายืนนิ่ง ใจเต้นแรงตอนที่ได้ยิน เธอมองใบหน้างดงามสง่างามของหญิงสาวที่เคยเป็นหมาป่าขาวเมื่อครู่ ดวงตาสีเงินพราวระยับด้วยคำถามที่กลั่นออกมาเบา ๆ </font><b style=""><font color="#9932cc">“บินสูงจนเอื้อมไม่ถึง…แล้วหนูจะได้ใช้ชีวิตสงบสุขจริง ๆ ไหมคะ?”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#ff8c00"> "</font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#ff8c00">ข้าไม่สามารถบอกได้ว่าจะสงบสุขหรือไม่…แต่หากเจ้ามีพลังพอ เจ้าจะมีสิทธิ์ควบคุมเส้นทางของตน เลือกได้ว่าจะเดินไปที่ใด เลือกได้ว่าจะรักหรือเกลียด เลือกได้ว่าจะเป็นอิสระหรือถูกพันธนาการ” </font></b><font color="#696969">ลูปาไม่อ้อมค้อมเสียงนางมั่นคงแต่เต็มไปด้วยความจริงแท้เพื่อบอกโมนีก้า คำพูดนั้นแทงทะลุความดื้อดึงในใจโมนีก้าโดยตรง เด็กสาวกำมือแน่นพลางกัดริมฝีปากราวกับไม่อยากยอมรับว่าตนเองหวาดกลัวที่จะเป็นผู้ถูกบังคับ</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ลูปาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิดดวงตาสีทองอำพันจ้องทะลุหัวใจเธอ</font><b style=""><font color="#ff8c00"> “หากอ่อนแอ…เจ้าจะรังแต่เป็นสิ่งที่คนอื่นเหยียบย่ำและบังคับ เจ้าชอบให้ใครมาสั่ง มาขีดเส้นชีวิตให้เจ้าเดินหรือไม่?”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้าสะอึกเสียงออกมาจากริมฝีปากโดยไม่ผ่านความคิด</font><b style=""><font color="#9932cc"> “ไม่ชอบค่ะ…ไม่ชอบเลย…”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ริมฝีปากของลูปาโค้งเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ทั้งอบอุ่นและน่าเกรงขาม </font><b style=""><font color="#ff8c00">“งั้นเจ้าก็ต้องฝึก…เจ้าต้องฝ่าฟัน เพราะมีเพียงผู้ที่แกร่งพอเท่านั้นที่จะเลือกได้ว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้ายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาสีเงินที่เคยพร่ามัวกลับมีแสงสว่างเล็ก ๆ จุดขึ้น เธอไม่ได้ตอบทันที แต่ในใจเธอก็เริ่มรู้แล้วว่าทางเลือกของตนกำลังอยู่ตรงหน้าและถ้าอยากปกป้องพ่ออยากมีสิทธิ์ในชีวิตของตัวเอง เธอคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องเดินตามเส้นทางนี้ หัวใจที่เคยปฏิเสธเริ่มถูกบีบคั้นให้ยอมรับ…ว่าโชคชะตานี้ไม่อาจหนีได้อีกต่อไป</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ลูปาเห็นประกายบางอย่างในดวงตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ของโมนีก้า ท่าทางคงถึงเวลาแล้วล่ะ แสงไฟจากคบเพลิงสองข้างประตูบ้านหมาป่ากระพริบส่องใบหน้าสง่างามของลูปา นางยืดกายเต็มความสูงในร่างมนุษย์ อาภรณ์ขาวพลิ้วไหวราวกับหมอกยามรุ่งสาง เสียงที่เปล่งออกมาดังกังวานราวกับสะท้อนก้องไปทั่วทั้งหุบเขา </font><b style=""><font color="#ff8c00">“ข้าคือลูปา เทพีหมาป่าแห่งโรม! เจ้าได้พิสูจน์ความกล้าหาญ จนฝ่าภยันตรายมาถึงที่นี่ได้…นั่นก็แสดงว่ามีเลือดนักรบแห่งโรมอยู่ภายในตัวเจ้า!”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้ายืนตัวแข็งหัวใจเต้นตุ้บ ๆ เพราะอยู่ ๆ คุณพี่หมาป่าก็ดันเข้าบทเสียอย่างงั้น </font><i style=""><font color="#9932cc">อะไรเนี้ย… </font></i><font color="#696969">มือกำกระเป๋าแน่นเหมือนเกาะความเป็นมนุษย์ธรรมดาที่หลงเหลือไว้ แต่หูยังคงตั้งใจฟังถ้อยคำอันทรงอำนาจที่ลูปาประกาศ</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#ff8c00"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#ff8c00">“ข้าภูมิใจที่ได้ต้อนรับเจ้า…สู่บ้านหมาป่าแห่งนี้! ณ ที่แห่งนี้…คือจุดเริ่มต้นของวีรบุรุษแห่งโรม! แต่ก่อนที่เจ้าจะคู่ควรกับการเป็นทหารแห่งกองทัพที่สิบสองเจ้าและทุกผู้ที่จะเหยียบย่างเข้ามา จะต้องผ่านการฝึกฝนอันหนักหน่วงจากข้าเสียก่อน!” </font></b><font color="#696969">เสียงนั้นก้องสะท้านจนพื้นดินราวกับสั่นตาม โมนีก้าเบิกตากว้าง </font><i style=""><font color="#9932cc">ทหารที่สิบสอง…อะไรนะ…โอ๊ยยย นี่มันค่ายทหารชัด ๆ!</font></i></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ลูปาเหยียบย่างเข้ามาใกล้ทีละก้าวรอบตัวโมนีก้า แสงในดวงตาสีทองอำพันดุดันและเปล่งประกายไปพร้อมกัน </font><b style=""><font color="#ff8c00">“จงเตรียมตัว เตรียมใจ และทุ่มเทให้เต็มที่เถิด…ลูกของข้า เพราะนี่คือบททดสอบแรกในเส้นทางแห่งนักรบโรมัน! เมื่อผ่านการทดสอบของข้าเจ้าจะได้สิทธิ์เดินทางสู่ค่ายจูปิเตอร์และนั่นจะเป็นบททดสอบสุดท้ายที่จะตัดสินชะตาชีวิตของเจ้า!”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้ากลืนน้ำลายลงคอเสียงดัง เอื๊อก ขาแทบสั่น เธอเหลือบตามองไปทางบ้านหมาป่าที่ตอนนี้เหมือนค่ายฝึกโหดของกองทัพสักกองมากกว่าบ้าน</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">แต่ยังไม่ทันจะได้พร่ำบ่น ลูปาก็กล่าวต่อราวกับอ่านใจเธอ </font><b style=""><font color="#ff8c00">“จงจำไว้! ความอยู่รอด หรือความตาย…ขึ้นอยู่กับความมุ่งมั่นและความพยายามของพวกเจ้า ณ ที่แห่งนี้!”</font></b><font color="#696969"> จากนั้นนางก็กางมือออกและเริ่มบอก “<b><i>กิจวัตร”</i></b> ประจำวันเสียงชัดถ้อยชัดคำ</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b><font color="#ff8c00"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">“หนึ่ง ฝึกประจำวันด้วย กราดิอุส (ดาบโรมัน) หากไม่มีของตนเอง สามารถยืมได้จากโรงเก็บอาวุธ แต่ต้องรับผิดชอบ”</font></font></b></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b><font color="#ff8c00"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">“สอง รับประทานอาหารประจำวันในห้องครัว แต่ทุกคนต้องทำอาหารเอง ห้ามรอพึ่งใคร”</font></font></b></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b><font color="#ff8c00"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">“สาม ฝึกภาษาละตินสามวันต่อครั้ง ต้องเรียนจนสอบผ่าน มิฉะนั้นจะไม่มีสิทธิ์เข้าสู่การทดสอบขั้นต่อไป”</font></font></b></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b><font color="#ff8c00"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">“สี่ ออกกำลังกายเป็นกิจวัตรเพื่อเสริมสร้างกล้ามเนื้อ ความแข็งแรง และความอดทน”</font></font></b></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b><font color="#ff8c00"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">“ห้า ฝึกระเบียบวินัยของกองทหารโรมันทุกวัน ไม่ว่าเจ้าอยากหรือไม่ก็ตาม”</font></font></b></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้าอ้าปากค้างจ้องหน้าลูปาเหมือนจะร้องว่า </font><b style="color: rgb(105, 105, 105);"><i>เฮ้ยยยย! </i></b><font color="#696969">นี่มันค่ายทหารโรมันเต็ม ๆ! แต่เสียงก็ออกมาเพียงคำเดียวเบาหวิว</font><b style=""><font color="#9932cc"> “หนูมาผิดที่หรือเปล่าเนี่ย…”</font></b><font color="#696969"> ลูปาเหลือบมองเธอเล็กน้อยแววตาดุดันผสานความเอ็นดู ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ </font><b style=""><font color="#ff8c00">“ไม่มีผิดที่”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าถึงกับยืนอึ้งเมื่อได้รับคำตอบมือกอดอกแน่นในใจพร่ำว่า </font><i style=""><font color="#9932cc">พระเจ้า…ชีวิตหนูจะรอดไหมเนี่ย</font></i><font color="#696969"> </font></font></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style="background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><font color="#696969">และเมื่อเธอลองพิจารณาโมนีก้าหัวเราะแห้ง ๆ ยกมือเกาหลังคอเบา ๆ เหมือนพยายามทำตัวให้รอดจากบรรยากาศจริงจังที่กดทับอยู่รอบ ๆ บ้านหมาป่า ใบหน้าที่พยายามยิ้มออกมาเต็มไปด้วยความประหม่า </font><b style=""><font color="#9932cc">“เอ่อ…คือ…งั้นหนูเริ่มฝึกเลยได้ไหมคะ?”</font></b></font></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ลูปาชะงักเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากอิ่มในร่างมนุษย์ของนางจะโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาสีทองอำพันส่องประกายเหมือนพอใจ นางมองโมนีก้าอย่างพินิจพิเคราะห์แล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ </font><b style=""><font color="#ff8c00">“เจ้ากล้าดีนัก…แววตานี้มันไม่ใช่ของคนที่อยากหนีแล้วสินะ ข้าชอบ”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้ายืนยืดตัวเล็กน้อย ยิ้มออกมาเหมือนคนพยายามกลบเกลื่อนความกลัวที่ยังไหลวนอยู่ในอก </font><i style=""><font color="#9932cc">ดีแล้ว…อย่างน้อยคุณหมาป่าคงไม่ด่าหนูว่าหนูหรือมีสายตาทิ่มแทง…</font></i></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ลูปายกมือชี้ไปทางมุมหนึ่งของบ้านที่ตรงนั้นมีชั้นวางของและกล่องเล็ก ๆ วางเรียงกัน ที่โดดเด่นที่สุดคือกระเป๋าลากสีเข้มเรียบง่ายวางอยู่ “ห</font><b style=""><font color="#ff8c00">ากเจ้าเป็นคนช่างสังเกตุเจ้าคงสังเกตเห็นแล้ว…นั่นคือสิ่งที่เราขายสำหรับผู้ที่มาถึงที่นี่โดยไม่ได้เตรียมสิ่งใดมาเลย”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้าตาโต หันกลับมามองลูปาทันที</font><b style=""><font color="#9932cc"> “เดี๋ยว…ขายเหรอคะ? ไม่ใช่ให้ยืม?”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ริมฝีปากของลูปายกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะยิ้ม แต่ดวงตาคมยังเฉียบไม่เปลี่ยน </font><b style=""><font color="#ff8c00">“ทุกสิ่งมีค่า…แม้ที่นี่จะเป็นบ้านแห่งโชคชะตา แต่เจ้ายังต้องรู้จักการแลกเปลี่ยน การได้สิ่งใดมาโดยไม่เสียอะไรย่อมไม่มีวันคงอยู่”</font></b><font color="#696969"> นางว่าพลางที่ตรงป้ายมันมีเขียนว่า 60 ดอลลาร์อยู่.. 60 งั้นหรอ?&nbsp;โลกนี้แม่งทุนนิยมเหมือนปกติเลยนี้หว่า</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">      </font><b style=""><font color="#9932cc"></font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“โอเคค่ะ…โอเค เข้าใจแล้วจ้า” </font></b><font color="#696969">โมนีก้าพยักหน้าหงึกหงักอย่างยอมจำนน ก่อนเอื้อมไปเปิดกระเป๋าสะพายสีชมพูเล็ก ๆ ของตัวเองที่หอบติดมาตลอดทาง นิ้วมือค้นไปเรื่อย ๆ หวังว่าพ่อจะเหลืออะไรไว้ให้บ้าง แล้วเธอก็เจอซองเงินสอดอยู่ด้านใน ธนบัตรใหม่เอี่ยมเรียงเป็นระเบียบ รวม ๆ แล้ว 700 ดอลลาร์ โมนีก้าอ้าปากค้าง หัวใจอบอุ่นขึ้นทันที</font><b style=""><font color="#9932cc"> “พ่อ…รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น…เห่อ…คิดถึงพ่อจัง”</font></b><font color="#696969"> เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหยิบเงินออกมา 60 ดอลลาร์ แล้วยื่นให้ลูปา </font><b style=""><font color="#9932cc">“เอาค่ะหนูซื้อเลย อย่างน้อยก็มีไว้ใส่ของไม่งั้นก็ต้องหอบกระเป๋าเล็ก ๆ ใบนี้ไปตลอดก็คงไม่ใช่เรื่องแน่ ๆ"</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าบ่นพลางสะพายกระเป๋าลากคันใหม่ขึ้นด้วยความภูมิใจเล็ก ๆ ถึงแม้จะไม่ใช่แฟชั่นหรู แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเริ่มต้นจริงจังขึ้นมาแล้ว</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ลูปาพยักหน้าเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มจาง ๆ </font><b style=""><font color="#ff8c00">“ดี…เจ้ารู้จักเลือกสิ่งที่จะช่วยตนเองในยามจำเป็นแล้ว นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ถูกต้อง”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้ามองกระเป๋าลากในมือแล้วถอนหายใจเบา ๆ โอเค…นี่มันไม่ใช่แค่ค่ายทหารธรรมดาแน่ ๆ แต่มันคือค่ายทหารโรมันเวอร์ชั่นพรีเมียมที่ยังต้องซื้อของใช้เองด้วย!! จากนั้นโมนีก้าก็ลากกระเป๋าใบใหม่ของตัวเองไปวางพิงผนัง ก่อนหันกลับไปหาลูปา ดวงตาสีเงินของเธอเต็มไปด้วยความกังวลปนอยากรู้ </font><b style=""><font color="#9932cc">“แล้วตอนนี้…หนูฝึกอะไรได้บ้างคะ?”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ลูปาเลิกคิ้วเล็กน้อยเหมือนจะยิ้มแต่ก็ยังคงความสง่างามไว้เต็มที่</font><b style=""><font color="#ff8c00"> “เจ้าพึ่งเดินทางมาเหนื่อย หากให้จับดาบตอนนี้ เจ้าคงได้ล้มคว่ำก่อนฝึกเสร็จแน่…งั้นเริ่มด้วยสิ่งที่เบากว่าแต่สำคัญไม่แพ้การถือดาบ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#9932cc"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“อะไรเหรอคะ?”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้ากะพริบตาปริบ ๆ&nbsp;</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">หญิงสาวร่างสูงตรงหน้าค่อย ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม</font><b style=""><font color="#ff8c00"> “ภาษาโรมัน…หรือที่พวกเจ้าเรียกกันว่าภาษาละติน”</font></b><font color="#696969"> เด็กสาวถึงกับอึ้งไปสองวินาที ก่อนเบ้ปากออกมา</font><b style=""><font color="#9932cc"> “ภาษาโรมันเลยเหรอ? อย่าบอกนะว่าให้หนูเรียนกับคุณหมาป่าที่แก่กว่าคนสร้างกรุงโรม…ล้อเล่นปะเนี้ย” </font></b><font color="#696969">เธอบ่นอุบในลำคอเบา ๆ แต่ก็พยักหน้ารับแบบจำใจ เอาเหอะ อย่างน้อยก็ดีกว่ามาวิ่งรอบสนามแบบทหารเรือ ลูปายกคางขึ้นเล็กน้อย แววตาสีทองคมเข้มจับจ้องโมนีก้าไม่วาง</font><b style=""><font color="#ff8c00"> “ข้าจะเป็นคนฝึกให้เจ้าเอง…ทุกครั้ง ไม่มีข้อยกเว้น หากเจ้าผ่านบททดสอบภาษานี้ได้ เจ้าจะถือว่าเริ่มต้นเดินบนเส้นทางโรมันอย่างแท้จริง”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">          </span><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5"><font color="#696969">โมนีก้ากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนยิ้มออกมาแห้ง ๆ อีกครั้ง </font><b style=""><font color="#9932cc">“โอเคค่ะ…ฝึกกับหมาป่าอายุแก่กว่าคนสร้างโรมก็ได้ค่ะ…สบายมาก”</font></b><font color="#696969"> ลูปายกมือเชื้อเชิญ นางหมุนตัวแล้วก้าวนำเข้าไปในบ้านหมาป่า เสียงบานประตูไม้หนาหนักเปิดออกเผยให้เห็นห้องโถงกว้างเต็มไปด้วยกลิ่นไม้เก่าและคบเพลิงที่ติดอยู่ตามผนัง แสงไฟส้มอบอุ่นสะท้อนตู้หนังสือเรียงรายสูงจรดเพดาน</font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><br></span></p><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969" style="text-align: start; white-space-collapse: collapse;"><div style="outline-style: none; text-align: center;"><span style="background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><b>อื่น ๆ:</b> มาแล้วจ้าาา มาถึงสักทีจ้าาา ดีใจจ้า</span></div><div style="outline-style: none; text-align: center;"><span style="background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;">ซื้อกระเป๋าลาก 60 ดอลลาร์</span></div></font><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><b>รางวัล:</b> </font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent;">โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15 ลูปา</span></p></span></div></span><p></p>

Moneka โพสต์ 2025-9-2 21:07:53

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2025-9-3 12:49

https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.pngวันที่ 02 เดือนกันยายน ปี 2558ช่วงค่ำ เวลา 18.00 - 21.00 น. ณบ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (รับพลัง)
            บรรยากาศรอบบ้านหมาป่าในยามค่ำอันแปลกประหลาดเหมือนเคย ที่ไม่มีความมืดแม้แต่น้อยเพราะดวงอาทิตย์ยังคงส่องแสงแรงกล้าทำให้ทุกสิ่งดูเหนือจริงยิ่งกว่าเดิม โมนีก้าและซูริเดินออกจากบานประตูไม้หนักของบ้านหมาป่า เสียงบานพับเก่าเอี๊ยดอ๊าดตามมาจนกระทั่งทั้งสองสาวยืนบนลานหญ้าที่ทอดไปยังป่าเรดวู้ด ขอบฟ้าเต็มไปด้วยแสงสว่างที่ไม่มีวันหมดราวกับโลกติดอยู่ในฝัน ไม่นานตรงหน้าพวกเธอก็มีใครบางคนมาเป็นร่างใหญ่สง่างามของแม่หมาป่าลูปาปรากฏขึ้น ขนสีขาวสะอาดเปล่งประกายราวกับทำจากหิมะ ดวงตาสีอำพันสว่างไหวเหมือนเปลวไฟในฤดูหนาว ก้าวที่หนักแน่นและนุ่มนวลของลูปาเหมือนทั้งโลกต้องหลบให้
            โมนีก้าเผลอกลืนน้ำลาย รู้สึกถึงแรงกดดันที่ปกคลุมเหนือหัวจนต้องขยับเท้าถอยเล็กน้อย ซูริแม้ทำท่าทางนิ่ง ๆ ตามแบบฉบับทอมบอยแต่สายตาก็จับจ้องตื่นตะลึงไม่ต่างกันเพราะปกตินางจะไม่โผล่แบบนี้
            เสียงของลูปาดังขึ้นในหัวของทั้งสองไม่ใช่การพูดแต่เป็นเสียงสะท้อนลึกก้องราวกับกรีดจากจิตวิญญาณ “โมนีก้า… ศักยภาพของเจ้ายังหลับใหล แต่ถึงเวลาต้องถูกปลุกแล้ว” หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อได้ยิน หัวใจเต้นแรงเมื่อร่างยักษ์ของแม่หมาป่าก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนผ่าวของลูปาถูกปล่อยออกมาอย่างจังราวกับสายลมเวทมนตร์ที่พัดทะลุทุกชั้นป้องกัน
          ฟู๊ววววว
            ลมหายใจของลูปาที่แผ่วแรงราวพายุกลับกลายเป็นแรงดันอันไร้รูปร่างพุ่งเข้าสู่ร่างของโมนีก้าในชั่วพริบตา ราวกับว่าพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังสั่นสะเทือน ต้นหญ้าโดยรอบไหวเอนเสมือนกำลังโค้งคำนับต่อการตื่นขึ้นครั้งนี้ โมเมนต์นั้นโลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน สายตาของโมนีก้าพร่าเลือนลง แต่ภายในจิตใจกลับเปิดกว้างจนสัมผัสได้ถึงเสียงและพลังที่ซ่อนเร้นอยู่มาตลอดหลายชั่วอายุคน เสียงกระซิบอันอ่อนโยนเริ่มดังขึ้นจากทุกทิศรอบตัว ไม่ใช่ภาษาใด ๆ ที่มนุษย์เคยได้ยิน แต่กลับเป็นท่วงทำนองของธรรมชาติเสียงใบไม้ที่เสียดสีกันเหมือนกลองรบ เสียงสายลมที่พัดผ่านโอบอุ้มดั่งบทกล่อม และเสียงหัวเราะใส ๆ ของสิ่งที่ไร้เงา ภูตพรายที่อาศัยอยู่ในป่าลึกแว่วก้องอยู่ในหูเธอราวกับวงดนตรีแห่งพงไพร
            แขนซ้ายที่เคยบาดเจ็บของเธออบอุ่นขึ้น รอยแผลค่อย ๆ ถูกห่อหุ้มด้วยไอสีเขียวบางเบา ความเจ็บปวดลดเลือนจนเหลือเพียงความรู้สึกอ่อนแรง เมื่อโมนีก้าหลับตาลงเธอมองเห็นชัดเจนในความมืดภายในเถาวัลย์กำลังเติบโต ไหลเวียนไปทั่วเส้นเลือดเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
          “กระซิบแห่งพงไพร…” เสียงของลูปาดังขึ้นในใจของเธอราวกับคำประกาศิต “นี่คือของขวัญแห่งสายเลือดเจ้าธิดาแห่งเซเรส เจ้าจะได้ยินธรรมชาติบอกเล่าความลับของมันและจะไม่มีวันโดดเดี่ยวอีกต่อไป”
            โมนีก้าลืมตาขึ้นเพียงแวบเดียวเท่านั้นที่แววตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ของเธอสะท้อนประกายเขียวอมทองราวกับพืชพันธุ์กำลังเติบโตอยู่ในดวงตาแล้วหายไปในพริบตา ซูริที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลรีบก้าวเข้ามามือแตะไหล่เพื่อนสาวแน่น
          “เฮ้…เธอเมื่อกี้เหมือนกำลังเปล่งแสงออกมาเลยโม! ตกลงนี่เธอเป็นอะไรกันแน่เนี่ย?” โมนีก้าหอบหายใจมองไปทางคนถามแต่ริมฝีปากโค้งขึ้นอย่างมั่นคง “ฉันได้ยินมัน…เสียงของใบไม้เสียงของป่า…ทุกอย่างกำลังพูดกับฉันน่ะ…” น้ำเสียงที่ออกมาสั่นเล็กน้อยด้วยทั้งความกลัวและความตื่นเต้น
            ซูริมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจพลางหัวเราะเบา ๆ “เวรแล้ว…ต่อไปฉันคงต้องคอยกันไม่ให้เธอเถียงกับต้นไม้สินะ” โมนีก้าถลึงตาตอนที่ซูริบอกเธอแบบนั้นแล้วหันไปหาลูปาอย่างจริงใจ ดวงตายังมีประกายงดงามสะท้อนอยู่ เธอเอ่ยเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก
            “ขอบคุณนะที่ช่วยปลุกพลังขึ้นมานะคะ ถ้าไม่มีคุณฉันก็คงไม่รู้สึกพาวเวอร์อัพขนาดนี้ ฮ่ะ ๆ ว่าไปนั้น”
            ลูปาในร่างหมาป่าสีขาวยิ่งใหญ่เพียงก้าวเข้ามาใกล้ก่อนโน้มศีรษะลงเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ แววตาของนางเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความคาดหวังที่ไม่ต้องใช้คำพูดใด ๆ บอกเล่า เพียงกระซิบในใจ “ปกติหากเจ้าไปที่ค่ายจูปิเตอร์ก็สามารถปลุกพลังได้หากมีความสามารถพอ จงใช้ให้ดีอย่าปล่อยให้สูญเปล่า” แล้วร่างใหญ่ก็ก้าวหันกลับ สี่เท้าเคลื่อนไหวอย่างสง่างามหายลับไปท่ามกลางทิวไม้ ทิ้งไว้เพียงลมเย็นที่พัดผ่านราวกับคำอวยพร
            โมนีก้าหันกลับมาทางบัดดี้ของเธอก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นตีแขนซูริเบา ๆ แรงไม่มากแต่เต็มไปด้วยความคุ้นเคยขณะหัวเราะ “ก็ไม่ได้ยินมันตลอดหรอกน่า อย่าไปคิดมากฟิวประมาณปลุกพลังอะไรทำนองนั้นนั่นแหละ ตอนนี้โอเคแล้ว ไม่เป็นไรหรอก”
            ซูริหรี่ตามองเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มกวน ๆ “ฉันก็ไม่ได้บอกว่ามันไม่โอเคแค่เมื่อกี้เธอนี่เหมือนจะกลายเป็นนางไม้เต็มตัวเลย เข้าใจไหม? คนอื่นคงขนลุกไปแล้ว แต่เอาเถอะดีแล้วที่เธอไม่เป็นอะไร”
            โมนีก้ายักไหล่ ทำหน้าทะเล้นเล็กน้อยแล้วหันไปยืดแขนเหมือนกำลังเตรียมตัวเดินทาง “งั้นไปกันเถอะ ป่าเรดวู้ดคงรอเราอยู่แล้ว แถมคุณหมาป่าลูปัสคงหงุดหงิดถ้าให้รอนานอีกด้วย” สองสาวก้าวเดินเคียงกันออกจากเขตบ้านหมาป่า เสียงรองเท้ากระทบพื้นดินประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงจากทั้งความตื่นเต้นและความคาดหวัง ขอบฟ้าสีทองเรืองรองยังคงฉายแสงเหมือนกลางวันชั่วนิจนิรันดร์ และเบื้องหน้า…คือเส้นทางสู่ป่าเรดวู้ดที่กำลังจะเป็นการฝึกที่แสนเข้มข้น หรือเปล่านะ?
https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png

อื่น ๆ: มาปลดพลังจ้า
ปลดพลังเทพเซเรส กระซิบแห่งพงไพร (Lv.10) ใช้ตื่นรู้ 3 หน่วย
รางวัล: ปลดล๊อคพลังเทพ - ความโปรดปราน + 35 ลูปาโบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15 โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปรานของเทพ +25

Moneka โพสต์ 2025-9-3 12:48:36

<span id="docs-internal-guid-ab0af30f-7fff-1456-784e-b473e55406df"><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><b></b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"><b>วันที่ 02 เดือนกันยายน ปี 2558</b></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><b>ช่วงดึก เวลา 23.00 - 00.00 น. ณ บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอเนียร์ สหรัฐอเมริกา (ฝึกพิเศษ)</b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">         เสียงฝีเท้าหนักแน่นของลูปัสดังเคียงคู่กับเสียงก้าวเดินเหนื่อยล้าของสองสาววัยรุ่นในยามที่บรรยากาศรอบหุบเขาโซโนมายังเต็มไปด้วยแสงแดดเจิดจ้าที่ไม่เคยลับ โมนีก้าเดินพยุงซูริไปเรื่อย ๆ แม้ร่างกายตัวเองจะยังอ่อนแรงจากการวิ่งหนีตายเมื่อครู่ แต่ก็ยังมีแรงบ่นต่อหมาป่าน้ำตาลไม่หยุด </font><b style=""><font color="#9932cc">“…นี่มันฝึกพิเศษอะไรของนายกันแน่เนี่ยลูปัส! ให้พวกเราเจอก๊อบลิน เจอไซคลอปส์ ขาแทบหักแล้ว!”</font></b><font color="#696969"> ซูริที่ยังพอมีสติดีอยู่บีบแขนเพื่อนเบา ๆ </font><b style=""><font color="#a0522d">“ใจเย็น ๆ โมนีก้า…อย่างน้อยเราก็กลับมาปลอดภัยแล้ว ไม่งั้นคืนนี้อาจได้นอนกลางป่าเป็นอาหารมอนสเตอร์ไปแล้วนะ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">ลูปัสไม่ตอบอะไรเพียงแต่หันคอมามองทั้งสองด้วยสายตาคมกริบ ริมฝีปากของเขาเผยรอยยิ้มบาง ๆ แบบที่อ่านไม่ออกว่าเป็นการขำขันหรือปิดบังอะไรอยู่ ก่อนจะเดินนำด้วยท่าทีเงียบขรึมราวกับหมาป่าที่รู้มากกว่าที่พูดออกมา</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ในที่สุดเส้นทางสู่บ้านหมาป่าก็ปรากฏตรงหน้า ท่ามกลางเสียงลมพัดใบไม้สั่นไหว โมนีก้าถอนหายใจแรงเหมือนจะปล่อยความกังวลออกไปทั้งหมด</font><b style=""><font color="#9932cc"> “ในที่สุดก็ถึง…คืนนี้พอกันที ขอฉันได้ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเถอะ ไม่งั้นตายแน่ ๆ”</font></b><font color="#696969"> ซูริหัวเราะเบา ๆ พลางประคองเพื่อนให้เดินเข้ามาใกล้บานประตู </font><b style=""><font color="#a0522d">“เธอนี่นะ…ปากบ่นตลอดแต่สุดท้ายก็ทำได้ทุกครั้ง”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ลูปัสหยุดตรงหน้าประตูหันมามองพวกเธอแวบหนึ่ง สายตานิ่งขรึมแฝงด้วยแววแปลกประหลาด ก่อนพูดเพียงสั้น ๆ </font><b style=""><font color="#008080">“พักผ่อนเถอะ…คืนนี้จบลงแล้ว”</font></b><font color="#696969"> แล้วเขาก็หันหลังเดินลับไปในเงามืดปล่อยให้สองสาวมองตามอย่างงง ๆ และทั้งคู่…ก็ยังคงไม่รู้ความจริงที่ถูกปิดบังไว้ ว่าเจ้าก๊อบลินสองตัวแรกในป่าเรดวู้ดนั่น…ลูปัสเองต่างหากที่เป็นคนล่อมันเข้ามา ทิ้งไว้เพียงคำถามที่ไม่มีคำตอบ กับอนิจจังของค่ำคืนนี้ที่โหดร้ายแต่ก็สอนให้พวกเธอแข็งแกร่งขึ้น</font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><b>อื่น ๆ: </b>มาโรลเข้าบ้าน</font></span></p><div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><br></span></div></span><p></p>

ดูในรูปแบบกติ: Wolf House