[ลองไอส์แลนด์] Highway 25A

God โพสต์ 2024-10-26 22:39:56

<div align="center" style="list-style-type: none;">

<style>
#boxsystem01 {
border-radius: 30px;
border: 6px double #d3a903;
padding: 3px;
box-shadow: #d3a903 0px 0px 3em;
background-image: url("https://i.imgur.com/pznzcuk.jpeg");}
</style>

<style>
#boxsystem02 {
width: 600px;
border-radius: 20px;
padding: 3px;
box-shadow: #f4f46c 0px 0px 1em;
background-image: url("https://i.imgur.com/8pa5KUZ.png");}
</style>

<style>
#boxsystem03 {
width: 520px;
border-radius: 20px;
border: 6px double #f4f46c ;
padding: 3px;
box-shadow: #f4f46c0px 0px 3em;
background-image: url("https://i.imgur.com/4QKoVtc.png");}
</style>

<div id="boxsystem01">


 

<mit style="">
Highway 25A</mit>

 
<center>
<div class="jedi0">
 <style>
 .jedi0 {
 border-radius: 20px;
 background: url("https://i.imgur.com/ROLICAY.png") no-repeat;
 box-shadow: 1px 1px 2px #f4f46c, 0 0 25px #f4f46c, 0 0 5px #f4f46c;
 -moz-border-radius:25px;
 -webkit-border-radius:25px;
 border-radius:25px;

 height: 539px;
 width: 800px;
 image-size:cover;

 background-repeat: no-repeat;
 background-size:cover;
 background-position: center center;

 .tengah {
 position: absolute;
 }
 </style>
</div>

</center>

 

<div id="boxsystem02">



 

ทางหลวงหมายเลข 25 เอ (25A) ทอดตัวคดเคี้ยวไปตามชายฝั่งทางเหนือของลองไอแลนด์ ผ่านหมู่บ้านเล็กๆ และอ่าวเงียบสงบ 
ถนนสายนี้แคบลงเรื่อยๆ เมื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าทึบในเขต North Shore 

สองข้างทางถูกบดบังด้วยต้นโอ๊กและเมเปิลสูงใหญ่ที่กิ่งก้านเกี่ยวพันกันจนแทบปิดท้องฟ้า 

จุดสังเกตสุดท้ายก่อนถึงค่ายคือป้ายบอกทางซีดจางที่ชี้เข้าสู่ถนนดินแคบๆ "Delphi Strawberry Farm" ฟาร์มสตรอว์เบอร์รี่ที่ไม่มีวันมีผู้คนธรรมดามาเยือน 

เลี้ยวผ่านป้ายนี้ไปหนึ่งไมล์ ถนนจะค่อยๆ ลาดชันขึ้น ทอดผ่านทิวสนโบราณที่ปกคลุมด้วยหมอกบางๆ ตลอดแนว
แม้จะเป็นกลางวัน แต่ความมืดใต้เรือนยอดไม้ทำให้รู้สึกราวกับพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน 

เมื่อถนนเริ่มวกกลับลงเนิน จะมองเห็นประกายวับของน้ำในอ่าวลองไอส์แลนด์ไกลลิบๆ 
แต่หากมองไม่เห็นค่าย นั่นไม่ใช่เพราะสายตาที่ไม่ดีพอ 
แต่เป็นเพราะเวทมนตร์ที่ซ่อนมันเอาไว้จากสายตาของมนุษย์ธรรมดา 

 



<img width="520" _height="842" src="https://i.imgur.com/3f2vP65.png" border="0" alt=""> 

</div> 
</div>

Cooper โพสต์ 2024-10-27 05:49:57

บทที่3

แสงอาทิตย์ยามเช้าเริ่มทอแสงอ่อนๆ ผ่านหมู่เมฆสีเทา รถคันเก่าแล่นไปตามถนนทางหลวงสาย 25A อย่างช้าๆ ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามคืน คูเปอร์จับพวงมาลัยแน่น ความง่วงเริ่มครอบงำ แต่เขาพยายามสลัดมันออกไป สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง หลังจากเหตุการณ์ที่ปั๊มน้ำมัน เขาเรียนรู้ที่จะไม่ประมาทกับสิ่งใดอีก
เจคหลับพิงกระจกอยู่ข้างๆ หมวกปีกกว้าง ปิดบังเขาแพะ ของเขาไว้ เสียงกรนเบาๆ ดังเป็นจังหวะ คูเปอร์อดยิ้มไม่ได้ – ช่างเป็นผู้พิทักษ์ที่น่าเอ็นดูจริงๆ
แต่แล้วบางอย่างก็ดึงความสนใจของเขา คูเปอร์ขมวดคิ้ว ชะลอรถลง
"เจค" คูเปอร์สะกิดเพื่อน "ตื่นเถอะ มีอะไรแปลกๆ"
เจคสะดุ้งตื่น กระพริบตาถี่ๆ "อะไร? มอนสเตอร์อีกเหรอ?"
"ไม่ใช่ แต่ดูนั่นสิ" คูเปอร์ชี้ไปที่ถนนเบื้องหน้า "สังเกตมั้ย? หมอกกำลังจางลงตามแสงแดด แต่ตรงโค้งนั้น... มันกลับหนาขึ้นเรื่อยๆ"
"มันไม่ใช่หมอกธรรมดา" สีหน้าของเจคเคร่งขึ้มทันที "นั่นคือ ม่านหมอกวิเศษที่ซ่อนค่ายจากสายตามนุษย์ธรรมดา เราใกล้ถึงแล้ว"
คูเปอร์พยักหน้า กำลังจะถามต่อ แต่ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังแว่วมาจากท้องฟ้า ทำเอาขนที่ต้นคอของเขาลุกชัน เขามองขึ้นไปผ่านกระจกหน้ารถ เงาปีกกว้างสามคู่ทาบทับบนพื้นถนน ร่างของสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนผสมระหว่างผู้หญิงและนกอินทรีย์กำลังร่อนวนอยู่เหนือศีรษะ
"ฮาร์ปี้!" เจคร้องลั่น ใบหน้าซีดเผือด "สามตัว! พวกมันคงได้กลิ่นเลือดเทพของนายสักพักแล้ว"
"แต่ทำไมพวกมันถึงรอจนถึงตอนนี้?" คูเปอร์ถามพลางเหยียบคันเร่ง รถพุ่งไปข้างหน้าเร็วขึ้น
"เพราะตรงนี้เป็นจุดที่เหมาะที่สุด" เจคตอบ น้ำเสียงเครียด "ถนนคดเคี้ยว วนขึ้นเขา พื้นที่แคบ... พวกมันฉลาดพอที่จะรอจังหวะ"
ราวกับจะยืนยันคำพูดของเจค ฮาร์ปี้ตัวหนึ่งก็พุ่งดิ่งลงมา กรงเล็บแหลมคมเหยียดออก พร้อมจะฉีกทึ้งทุกอย่างที่ขวางทาง
คูเปอร์หักพวงมาลัยหลบอย่างฉิวเฉียด ล้อรถครูดกับราวกั้น เสียงโลหะเสียดสีดังสนั่น "เจค! ฉันมีแผน แต่นายต้องเชื่อใจฉัน"
"บอกมา!"
"ถนนนี้วนเป็นเกลียวขึ้นไปเรื่อยๆ ใช่มั้ย?" คูเปอร์พูดพลางหลบการโจมตีจากฮาร์ปี้ตัวที่สอง "ถ้าเราทำให้พวกมันบินสวนทางกัน..."
ดวงตาของเจคเบิกกว้าง "นายบ้าไปแล้ว! แต่... แต่มันอาจได้ผล!"
คูเปอร์เริ่มขับรถซิกแซก สมองประมวลผลทุกองค์ประกอบอย่างรวดเร็ว ความเร็วลม ความกว้างของถนน ระยะห่างระหว่างโค้ง ความเร็วในการบินของฮาร์ปี้ ทุกอย่างผสานเข้าด้วยกันเป็นสมการในหัวของเขา
ฮาร์ปี้ตัวแรกพุ่งลงมาอีกครั้ง คูเปอร์รอจนถึงจังหวะสุดท้ายจึงหักหลบ ทำให้มันต้องบินวนขึ้นไปใหม่ในมุมที่เขาต้องการ
"ตัวที่สอง! ระวัง!" เจคร้อง พลางกระชากร่างต่ำลงหลบกรงเล็บที่ปาดผ่านหลังคารถ
คูเปอร์รอจนฮาร์ปี้ตัวที่สองพุ่งลงมาใกล้ จึงเหยียบเบรกกะทันหัน ยางรถร้องดังเอี๊ยด ควันขาวพวยพุ่ง ฮาร์ปี้ที่ไม่ทันตั้งตัวพลาดเป้า และต้องบินวนขึ้นในทิศทางตรงข้ามกับตัวแรกพอดี
"เหลืออีกตัว..." คูเปอร์พึมพำ เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาตามขมับ
ฮาร์ปี้ตัวสุดท้ายดูจะฉลาดกว่าสองตัวแรก มันบินวนรออยู่สูง คอยจังหวะ แต่นั่นก็คือสิ่งที่คูเปอร์ต้องการ
"จับให้แน่น!" คูเปอร์ตะโกน พลางเหยียบคันเร่งสุดแรง รถพุ่งทะยานขึ้นทางลาดชัน
ฮาร์ปี้ตัวที่สามพุ่งตามลงมาในระดับต่ำ หวังจะตัดหน้ารถ ในขณะที่อีกสองตัวกำลังบินวนกลับมาจากคนละทิศทาง
"ตอนนี้!" คูเปอร์ตะโกน พลางหักพวงมาลัยเข้าโค้งหักศอกอย่างรวดเร็ว
เสียงปะทะกลางอากาศดังสนั่น! ฮาร์ปี้ทั้งสามที่บินมาด้วยความเร็วสูงในระดับความสูงต่างกัน พุ่งชนกันกลางอากาศอย่างจัง ขนนกสีน้ำตาลปลิวว่อน เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นหุบเขา
"เข้าไปในม่านหมอก! เร็ว!" เจคตะโกนสุดเสียง
คูเปอร์ไม่รอช้า เขาเหยียบคันเร่งจนสุด พุ่งเข้าไปในม่านหมอกหนาทึบ ความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง โลกรอบตัวพร่าเลือนราวกับภาพวาดสีน้ำที่ถูกน้ำหยด เสียงกรีดร้องของฮาร์ปี้เริ่มเบาลงๆ จนเงียบหาย
และแล้ว... เมื่อม่านหมอกจางลง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้คูเปอร์ต้องอ้าปากค้าง
หุบเขาเขียวขจีทอดยาวสุดสายตา ทะเลสาบน้ำใสวาววับสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า และเหนือสิ่งอื่นใด... บรรยากาศแห่งพลังอำนาจโบราณที่แผ่ซ่านไปทั่ว ราวกับว่าที่นี่เป็นดินแดนที่เวลาหยุดนิ่ง
"ยินดีต้อนรับสู่ค่ายฮาล์ฟบลัด" เจคยิ้มกว้าง
คูเปอร์จอดรถช้าๆ หัวใจเต้นระรัว ความรู้สึกประหลาดๆ แผ่ซ่านในอก
"มาเถอะ" เจคพูดพลางเปิดประตูรถ "มีคนรอพบนายอยู่มากมาย... และฉันว่านายมีเรื่องต้องรู้อีกเยอะเลย"
คูเปอร์พยักหน้า ก้าวลงจากรถอย่างช้าๆ สายลมเย็นพัดผ่านเขาสูดหายใจลึกเต็มปอดเพื่อสูดดมอากาศบริสุทธิ์ หลังไม่ได้ทำมานาน เอาล่ะการเริ่มต้นครั้งใหม่ของคูเปอร์คงใกล้เริ่มขึ้นแล้ว

Xolotl โพสต์ 2025-11-18 05:45:59

<h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 15 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025</h1><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาเช้า เวลา 08.00 น. ณ ถนน<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">◀️┃▶️ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> รถประจำทางสีซีดที่วิ่งมาตามจังหวะของมันเองชะลอเล็กน้อยก่อนค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากป้ายหน้าเขตค่ายฮาล์ฟบลัด ช่วงเช้าของปลายพฤศจิกายนยังทอดตัวด้วยแสงอ่อนจัดที่สะท้อนกับกระจกบานหน้ารถอย่างนิ่งงัน บนเบาะริมหน้าต่าง คีอาร์นั่งหลังตรง ดวงตาสีเทาอมเขียวทอดมองเส้นทางเบื้องหน้าโดยไม่ให้สายตาไหลไปตามผู้โดยสารคนอื่นเลยสักครั้ง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าดของโช้คล้อและเสียงกระแทกเบา ๆ ของกรอบกระจก หญิงสาวไม่ใช่คนชินกับการเดินทางแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นรถสาธารณะ รถร่วมสายต่าง ๆ หรือรถที่ต้องเบียดกับผู้อื่น ความจริงแล้วตลอดชีวิตของเธอ แม่ของเธอเคาน์เตสเคียร์สเทน มักจะจัดเตรียมรถส่วนตัวไว้ให้เสมอ มีคนขับรถประจำคฤหาสน์คอยเปิดประตู คอยปรับเบาะ คอยบอกเส้นทางให้ หรูหรา สะดวก และอยู่ในกรอบที่สังคมผู้ดีต้องการ และแน่นอน มันก็แค่กรงขังที่คอยทำให้เธอได้รับรู้ว่า ไม่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางด้วยตัวเอง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แต่วันนี้ไม่มีอะไรแบบนั้น มีเพียงเบาะผ้าเก่าที่มีกลิ่นคล้ายฝุ่นกับแสงแดด และร่องรอยลมปลายฤดูใบไม้ร่วงที่ลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ไม่แสดงสีหน้าอึดอัดออกมา แต่ความจริงภายในกลับส่งเสียงดังอย่างชัดเจน รถที่สั่นเป็นจังหวะ ทำให้ท้องฟ้าหลังต้นไม้ไหลผ่านเหมือนภาพวาดที่ถูกลากด้วยปลายพู่กัน นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยอยู่ในชีวิตเธอมาก่อน แต่เธอก็ปรับตัวด้วยวิธีที่เธอถนัดที่สุด ใช้เหตุผลและการคำนวณเข้าจัดการทุกอย่าง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ปลายนิ้วเธอแตะขอบกระจกเบา ๆ คล้ายวัดอุณหภูมิ ลมเย็นจัดที่ลอดเข้ามาทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกประหลาด “หนึ่งร้อยสิบหกไมล์…” เธอพึมพำขึ้น ไม่ใช่เพื่อปลอบตัวเอง แต่เพื่อทำให้ความวุ่นวายรอบตัวกลายเป็นตัวเลขที่ควบคุมได้ “ใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงยี่สิบนาที หากรถไม่ติดมากเกินไป” เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เข็มวินาทีเดินไปอย่างมั่นคง เวลานัดคือสิบเอ็ดโมง เธอจะถึงประมาณสิบโมงยี่สิบ ถ้ารถมีความล่าช้าเล็กน้อยก็ยังอยู่ในช่วงปลอดภัย ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ความเป็นระเบียบคือพื้นที่เดียวที่คีอาร์รู้สึกว่าเธอหายใจได้อย่างถูกต้อง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทิวทัศน์ข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนจากแนวต้นไม้ทึบในลองไอส์แลนด์เป็นพื้นที่ลาดยาวของทางหลวง Highway 25A ยาวไม่รู้จบ ราวกับเส้นด้ายสีเทาอ่อนที่ถูกทอดลงระหว่างเมืองสองเมืองให้เธอข้ามผ่าน รถส่ายเล็กน้อยเมื่อเบนเข้าช่องทางใหม่ เสียงผู้โดยสารบางคนคุยโทรศัพท์เบา ๆ กลิ่นกาแฟของคนด้านหลังลอยมากระทบจมูก คีอาร์หันหน้าออกไปด้านนอกด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิม สายตาไล่ตามวงล้อของโลกภายนอกที่กำลังหมุนเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Xolotl โพสต์ 2026-1-2 20:00:32

<h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 25 เดือน ธันวาคม ปี 2025</h1><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาสาย เวลา 10.00 น. เป็นต้นไป ณ ถนนไฮด์เวย์ 25A ลองไอซ์แลนด์<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">◀️┃▶️<div style="text-align: center;"> </div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลมจากมหาสมุทรพัดแรงจนผมสีบลอนด์ทองแดงของคีอาร์สะบัดปลิวตามแรงกระแสอากาศ สายลมเย็นจับผิวหน้า ขณะที่เธอก้าวเท้าอย่างช้า ๆ ไปตามขอบถนนเลียบชายฝั่ง ทางหลวงทอดยาวไปสุดสายตา โค้งรับแนวสันเขาและลดเลี้ยวลงสู่หาดทรายด้านล่าง ฟองคลื่นสีขาวแตกกระจายเมื่อกระแทกโขดหินใหญ่กลางทะเล เสียงคลื่นดังสม่ำเสมอราวจังหวะหัวใจของโลกของเธอซึ่งหนาวและเยือกเย็น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ไม่ได้ชินกับการเดินเท้า สมัยอยู่คฤหาสน์เธอมีคนขับรถและพรมอุ่น ๆ ใต้รองเท้า ตอนนี้กลับต้องก้าวบนพื้นแอสฟัลต์เย็นจัดที่ปกคลุมด้วยละอองเกลือทะเล แต่เธอไม่ได้รู้สึกลำบาก เพียงแค่เห็นว่ามันไม่เป็นระบบนัก การเดินเท้าเป็นเรื่องที่เสียเวลาโดยไม่จำเป็น ถึงกระนั้น เธอก็เลือกจะเดินต่อ เพราะถ้าหลงทางน่าจะน่ารำคาญกว่า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทว่า…อยู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังแว่วจากด้านหลัง เธอหลบไปชิดขอบถนน ก่อนที่บางสิ่งจะแล่นผ่านอย่างรวดเร็ว ร่างโลหะมหึมาเคลือบทองแดงสะท้อนแสงอาทิตย์มันไม่ใช่รถ แต่มันคือวัวตัวหนึ่งที่มีไอร้อนพวยพุ่งออกจากรูจมูก เปลือกโลหะราวกับถูกแกะลายโบราณและสลักตราเทพเจ้า  <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> วัวโคลคีส…? <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงเบรกดังเอี๊ยดจนฝุ่นปลิว วัวโลหะหยุดกะทันหัน กีบเท้าเหล็กของมันกรีดบนพื้นถนนจนเกิดสะเก็ดไฟกระเด็น คีอาร์กะพริบตาช้า ๆ สายตาเย็นเฉียบ มันหันหัวกลับมาอย่างฉับไว ดวงตาสีแดงใต้เกราะส่องประกายเหมือนเตาหลอมที่ใกล้ระเบิด เธอถอนหายใจเบา ๆ “อีกแล้ว…” เสียงพูดของเธอแผ่วเหมือนควันลอยหายไปในลม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทันใดนั้น เจ้าวัวบ้ามันก็พุ่งเข้ามาโดยไม่เตือน กีบเท้ากระแทกพื้นแรงจนคลื่นอากาศกระเพื่อม เธอหลบแทบไม่ทัน ลมหายใจร้อนจัดเฉียดข้างแก้ม รู้สึกเหมือนโดนเป่าด้วยเตาไฟ คีอาร์ขยับมือเล็กน้อยเรียกสายลมมารวมรอบตัว ดวงตาสีเทาอมเขียวสะท้อนแสงฟ้าอ่อนจากมหาสมุทรก่อนที่แรงลมจะก่อตัวขึ้นกลมกลืนไปกับจังหวะการหายใจของเธอ “เจ็บนะ” เธอพูดเสียงเรียบเมื่อเห็นรอยไหม้เล็ก ๆ ที่แขนเสื้อ เส้นใยผ้าไหมละลายบางส่วนจากความร้อนที่เฉียดผ่านมา  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แรงลมพุ่งออกเป็นเกลียว กรีดทะลวงอากาศกระแทกเข้ากับลำตัวโลหะของวัวเสียงดังสะท้าน มันถอยหลังครึ่งก้าวแต่ยังไม่ล้ม ควันขาวลอยออกจากข้อต่อเหล็กที่บิดเบี้ยว <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “มอออ” (ไม่รู้ว่ามันร้องยังไงง่ะ…วัวมันร้อง มอ ใช่ไหม?) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> มันคำราม…. เสียงเหมือนเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ที่หมุนจนความร้อนสูงสุด เธอรู้ได้ทันทีจากแรงสั่นในอากาศว่าอีกไม่กี่วินาทีจะพ่นไฟออกมา คีอาร์หลับตา ควบแน่นพลังทั้งหมดให้กลายเป็นกระแสลมกรด หมุนวนรอบร่างเหมือนเกลียวพายุ เธอก้าวเท้าเบา ๆ พุ่งไปข้างหน้าในขณะที่วัวโคลคีสพ่นไฟออกมา แต่เปลวไฟถูกแรงลมของเธอกลืนหาย กลายเป็นละอองร้อนที่กระจายกลับเข้าหามันเอง เสียงระเบิดสั้น ๆ ดังขึ้นเมื่อระบบภายในของมันลุกวาบเพราะความดันกลับด้าน เกราะโลหะหลุดออกเป็นชิ้น ส่วนหัวของมันเอียงอย่างเชื่องช้าก่อนจะทรุดลงกับพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นดังก้องสะท้อนตามโค้งเขา แล้วมันก็แตกสลายกลายเป็นเศษเกียร์และละอองทองลอยกระจายไปตามแรงลม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ยืนนิ่ง สายลมรอบตัวเริ่มสงบ เธอก้มมองรอยไหม้บนแขนเสื้ออีกครั้งด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะถอนหายใจ “ไร้สาระสิ้นดี…” น้ำเสียงราวกับบ่นกับตัวเองมากกว่าจะพูดออกมา เธอหันหลังให้กับเศษโลหะที่ยังคงคุกรุ่น เดินต่อไปตามถนนโดยไม่แม้แต่จะมองกลับ หลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาที ลมเย็นจากทะเลก็พัดไล่กลิ่นไหม้ให้หายไป เหลือเพียงเสียงคลื่นกับฝีเท้าเงียบ ๆ ของเด็กสาวที่เดินอย่างไม่รีบร้อน มุ่งหน้ากลับสู่ค่ายฮาล์ฟบลัด ไม่ใช่เพราะคิดถึงบ้าน แต่เพราะเธอเริ่มรำคาญสิ่งมีชีวิตที่กล้าหาเรื่องเธอมากเกินไปแล้ว <hr style="border: none; border-top: 2px solid #BEBEBE; width: 100%;"><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><img src="https://iili.io/fhBki3g.md.png" border="0"></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;">+2 ตื่นรู้ จากการ กำจัด วัวโคลคีส ครั้งแรก</div>

หน้า: [1]

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver

[ลองไอส์แลนด์] Highway 25A