Enter Camp › โซนอื่น ๆ › [ตอนเหนือของค่าย] ชายหาด

Bright โพสต์ 2025-9-7 12:51:38

<style>
#system01 {
    border: 2px solid #8BD2EC;
    border-radius: 30px;
    padding: 10px;
    box-shadow: #8BD2EC 0px 0px 1em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/oFokCrj.png");
}
</style>

<style>
#bright02 {
    width: 960px;
    border-radius: 20px;
    padding: 10px;
    box-shadow: #C0E4F6 10px 10px 1em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/oFokCrj.png");}
</style>


<div id="system01">
<div align="center">




<div id="bright02"><br><font style=""><b style="font-family: &quot;Noto Sans Thai&quot;; font-size: large;">◇◆ 01 ◇◆</b><br><br><div style="text-align: left;"><p dir="ltr" style="font-family: &quot;Noto Sans Thai&quot;; font-size: large; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;" id="docs-internal-guid-9dfd4528-7fff-4eb3-208e-5e83b0b07dd4"><br id="docs-internal-guid-d82b5344-7fff-dd50-d0a7-d951bed8e08e"></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;" id="docs-internal-guid-ad9a7d34-7fff-a8ea-4cd0-781a83f5ea50"><span style="white-space-collapse: preserve;"><font size="5" style="" face="Sarabun"><b>วันที่ 07 เดือนกันยายน 2025
เวลา : 13.00 น.</b>

ไบร์ท เอมส์ รู้สึกเหมือนกำลังเป็นบ้า ไม่สิ แม่งเหี้—ยอะไรวะ!!? ร่างกายของฉันมันหนักอึ้งชนิดที่ว่า “โอ๊ยยย”

แสงสว่างกำลังทำให้ฉันเป็นบ้า ก่อนจะลืมตาขึ้นเพราะแสงมากเกินไป ดวงตาของฉันสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ ชายหนุ่มคนนึงกำลังยืนเบื้องหน้าฉันด้วยสีหน้ากังวล ทั้งความหงุดหงิด หัวร้อนและอีกบลา ๆ ฉันพยายามรวบรวมสติเท่าที่จะทำได้และเพ่งพิจารณาคนตรงหน้า

ก่อนที่จะได้พูดอะไรอีกฝ่ายก็ดันพูดออกมาซะงั้น

เอ้า !!! แย่งบทกันซะได้

“ไบร์ท เอมส์ใช่ไหม” เจโรมถามสีหน้า แก้มกึ่งระหว่างดีใจกับเหมือนคนเห็นผี

“ใช่ นายคือเจโรมเรอะ” เอาจริง ๆ หากนับตามอายุ ฉันโตกว่าเจโรมแน่ ๆ แต่อีกฝ่ายน่ะมาค่ายก่อน จะพูดยังไงดีล่ะ รุ่นพี่ในค่าย ? ไม่สิ ยังไงพวกเราก็เป็นพี่น้องที่มีพ่อเดียวกัน

เดี๋ยวนะบุตรกับธิดาแห่งโพไซดอนมาเจอกัน ที่นี่… เสียงคลื่นทะเล

“ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ” กุมขมับ “มีบุหรี่ไหม” พลางถามเสียงเข้ม

“รู้ไหมว่าเธอหายตัวไปตั้งปีกว่า แล้วเจอหน้ากันถามหาบุหรี่เนี่ยนะ”

“อ้าว ก็คนมันเครียดก็ต้องสูบบุหรี่คลายเครียดดิ” บ่นอุบอิบ “หายไปปีกว่า ได้ไง…จำได้ว่าออกไปทำ คำพยากรณ์แล้วก็สู้กับ….” เลิ่กลั่ก

“สู้กับใคร อย่าบอกนะนอกจากความจำเสื่อม” โจเรมถามย้ำ

“ถ้าความจำเสื่อมก็คงจำใครไม่ได้แล้วล่ะ มันเหมือนกับว่าความทรงจำมันหายไปชั่วคราว เท่าที่จำได้ ก็คือ เจอผู้ชายคนนึงลูกครึ่งอาหรับถึงเคียว แล้วก็เกิดการต่อสู้แบบปะทะกันนัวการนิวยอร์ก” พยายามนึกเท่าที่จะทำได้ “และภาพก็ตัดตอนที่รู้สึกเหมือนจะโดนไอ้หมอนั่นซัดตกทะเล วันนี้วันที่เท่าไหร่”

“7 เดือน 9 ปี 2025”

“ขอบคุณที่ช่วยฉัน นี่ถ้าไม่ได้เป็นธิดาแห่งโพไซดอนบางทีอาจจะตายขึ้นอืดกลางทะเลแน่ ๆ”

อะไรไม่รู้แต่ <i>‘กุแค้นนนนนนน’</i> คิดในใจและกล่าวขอบคุณเจโรมก่อนจะเดินไปทางค่ายด้านใน
</font></span></p><p dir="ltr" style="font-family: &quot;Noto Sans Thai&quot;; font-size: large; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><br><br></p></div></font>



</div><font size="4" face="Noto Sans Thai"><br></font>

<br>



</div></div>

Parida โพสต์ 2025-9-19 21:46:05

<div style="position: relative; font-family: 'Kanit', sans-serif; background: linear-gradient(135deg, #000000 0%, #1a0000 50%, #330000 100%); min-height: 100vh; display: flex; flex-direction: column; justify-content: flex-start; align-items: center; padding: 20px; overflow-x: hidden;">

<!-- Magical floating particles -->
<div style="position: fixed; top:0; left:0; width:100%; height:100%; pointer-events:none; z-index:1;">
    <div style="position:absolute;width:4px;height:4px;background:radial-gradient(circle,#ff0000 0%,transparent 70%);border-radius:50%;top:10%;left:10%;animation:floatParticle 8s infinite linear;opacity:0.7;"></div>
    <div style="position:absolute;width:4px;height:4px;background:radial-gradient(circle,#ff3333 0%,transparent 70%);border-radius:50%;top:20%;left:30%;animation:floatParticle 10s infinite linear;opacity:0.7;"></div>
    <div style="position:absolute;width:4px;height:4px;background:radial-gradient(circle,#ff6666 0%,transparent 70%);border-radius:50%;top:50%;left:70%;animation:floatParticle 12s infinite linear;opacity:0.7;"></div>
    <style>
      @keyframes floatParticle {
      0% { transform: translateY(100vh) rotate(0deg); opacity:0; }
      10% { opacity:0.7; }
      90% { opacity:0.7; }
      100% { transform: translateY(-100px) rotate(360deg); opacity:0; }
      }
    </style>
</div>

<!-- Top Center Logo -->
<div style="position: relative; z-index: 20; text-align: center; margin-bottom: 20px;">
    <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065888.md.png" alt="ค่ายฮาล์ฟบลัดโลโก้" style="width:150px; height:auto; border-radius:20px; box-shadow:0 0 25px rgba(255,0,0,0.8),0 0 50px rgba(0,0,0,0.9); background:rgba(0,0,0,0.4); padding:5px;">
</div>

<!-- Main Container -->
<div style="position: relative; z-index: 10; max-width: 1400px; width: 100%; border-radius: 25px; padding: 20px; background: linear-gradient(145deg, #1a1a1a 0%, #0d0d0d 100%); border: 3px solid transparent; box-shadow: 0 0 50px rgba(255,0,0,0.7), inset 0 0 30px rgba(255,0,0,0.2); background-clip: padding-box; display:flex; flex-direction:column; gap:20px;">

    <!-- Magical Header -->
    <div style="text-align:center; position:relative;">
      <h1 style="color:#ff3333;font-size:40px;font-weight:700;text-shadow:0 0 20px #ff0000,0 0 40px #990000,2px 2px 6px rgba(0,0,0,0.9);letter-spacing:3px;margin:0;">
      ค่ายฮาล์ฟบลัด
      </h1>
      <div style="color: #ff9999; font-size:18px; background: rgba(255,0,0,0.15); padding:8px 15px; border-radius:12px; backdrop-filter: blur(10px); border:1px solid rgba(255,0,0,0.3); position:absolute; right:0; top:0;">
      วันที่: 19/09/2025
      </div>
    </div>

    <!-- Main Content Layout -->
    <div style="display:flex; flex-wrap:wrap; gap:30px; align-items:flex-start;">

      <!-- Character Image -->
      <div style="flex:1 1 250px; display:flex; justify-content:center; align-items:flex-start;">
      <div style="width:100%;max-width:350px;border:5px solid transparent;border-radius:20px;background:linear-gradient(145deg,#ff0000,#660000);padding:3px;transition:all 0.3s ease;box-shadow:0 0 25px rgba(255,0,0,0.7);">
          <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000065673.md.jpg" alt="บุตรีเฮคาที" style="width:100%;border-radius:15px;display:block;transition:transform 0.3s ease;">
      </div>
      </div>

      <!-- Scrollable Story Area -->
      <div style="flex:2.5 1 0%; background: rgba(255, 0, 0, 0.08); border: 2px solid #660000; border-radius: 15px; padding: 25px; line-height: 2; font-size: 19px; font-family: Sarabun, sans-serif; box-shadow: rgba(255,0,0,0.3) 0px 0px 30px inset, rgba(255,0,0,0.2) 0px 0px 25px; max-height: 400px; overflow-y: auto; backdrop-filter: blur(6px); position: relative;">
      <div style="position:absolute;top:0;left:0;width:100%;height:5px;background:linear-gradient(90deg,transparent,#ff0000,transparent);"></div>
      
      <p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">ผืนทรายยามสายเปล่งประกายระยิบระยับรับแสงแดด เมื่อ ภริดา อารยภักดีเทวราช หรือ ริดา เดินออกจากแนวป่าสนของธาเลีย หลังจากเสร็จสิ้นการตรวจสอบเขตแดนเวทมนตร์แล้ว เธอก็มุ่งหน้าไปยังชายหาดของ ค่ายฮาล์ฟบลัด ที่วันนี้ถูกจัดเป็นห้องเรียนกลางแจ้งสำหรับวิชา "อสุรกายศึกษา I"</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​เวลาในขณะนั้นอยู่ระหว่าง 09.00 - 11.00 น. แสงแดดอุ่น ๆ และลมทะเลพัดเอื่อย ๆ ทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย แต่เสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าฝั่งเป็นจังหวะกลับยิ่งเสริมความรู้สึกถึงพลังและความท้าทายที่ซ่อนอยู่</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​คาบเรียนที่ 1: "มากกว่าที่ตาเห็น" - การจำแนกอสุรกายด้วยประสาทสัมผัส</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​วัตถุประสงค์:</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">ฝึกให้ผู้เรียนใช้ประสาทสัมผัสทุกส่วน โดยเฉพาะ การดมกลิ่น และ การฟังเสียง เพื่อจำแนกประเภทและระดับภัยคุกคามของอสุรกาย ก่อนที่จะเผชิญหน้าหรือปะทะโดยตรง</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​ทำไม "จมูก" ถึงสำคัญกว่า "ดาบ"</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​ครูผู้สอนยืนอยู่ริมทะเลและกล่าวเปิดบทเรียนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า:</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​“พวกเจ้าอาจคิดว่าดาบหรือหอกคือสิ่งสำคัญที่สุดในการต่อสู้... แต่แท้จริงแล้ว ‘จมูก’ ของเจ้าสำคัญกว่านั้น เพราะกลิ่นสามารถเตือนถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังม่านหมอก (The Mist) ได้เร็วกว่าที่ตาจะมองเห็น"</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​คำพูดนี้สะกิดใจริดาไม่น้อย เธอเข้าใจดีว่าความเฉียบคมทางประสาทสัมผัสจะช่วยชีวิตได้มากกว่าพลังหรืออาวุธใด ๆ</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​ศาสตร์แห่งกลิ่นอสุรกาย</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​นักเรียนทุกคนต้องจดจำและแยกแยะ กลิ่นเฉพาะตัว ของอสุรกายชนิดต่าง ๆ ครูผู้สอนเปิดโหลแก้วเวทมนตร์ทีละใบ ปลดปล่อยกลิ่นเฉพาะตัวออกมา:</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​กลิ่นกำมะถัน: อสูรจากยมโลก เช่น เซอร์เบรัส หรืองูพิษใต้พิภพ</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​กลิ่นสาบสัตว์ป่า: คิมีร่า, มิโนทอร์, หรือสัตว์ครึ่งเทพครึ่งสัตว์</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​กลิ่นโอโซนและเหล็กเผา: อสูรจักรกลหรือสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ที่ถูกปลุกชีพ</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​ริดาโน้มตัวลงเล็กน้อย สูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อซึมซับรายละเอียดของกลิ่น บางกลิ่นทำให้เธอเวียนหัว บางกลิ่นเหม็นจนแทบกลั้นหายใจ แต่เธอก็จดจำมันไว้ทั้งหมด</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​เสียงที่ต้องระวัง</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​จากนั้น ครูผู้สอนวาง เทปเวทมนตร์ ลงในเครื่องเล่น เสียงต่าง ๆ ที่ถูกบันทึกโดยนักล่าอสุรกายก็ดังขึ้นกลางหาดทราย:</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​เสียงฝีเท้าหนักหน่วงบนหิน: มิโนทอร์</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​เสียงเกล็ดเสียดสีกันคล้ายหินครูด: มังกรหรืองูยักษ์</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​เสียงลมหายใจแผ่วต่ำแต่ก้องกังวาน: อสูรเฝ้าประตูจากยมโลก</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​ริดาหลับตาลงและใช้สมาธิสูงสุด พยายามแยกแยะความต่างของจังหวะ ความถี่ และโทนเสียงที่แฝงความอันตรายไว้</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​กิจกรรมภาคปฏิบัติ</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​1. ทดสอบกลิ่นปริศนา</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​นักเรียนแต่ละคนได้รับ โหลแก้วเวทมนตร์ ที่ปิดผนึกด้วยคาถา ภายในบรรจุเศษเสี้ยวกลิ่นของอสุรกายหลายชนิด พวกเขาต้องทายว่าเป็นกลิ่นของอะไรและมีระดับภัยคุกคามแค่ไหน</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​ริดาค่อย ๆ เปิดฝาโหล กลิ่นสาบปนกลิ่นคาวเหล็กตีเข้าจมูก เธอย่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น:</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​“คิมีร่า… ระดับภัยคุกคาม: สูง”</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​2. ทดสอบเสียงบันทึก</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​เทปเสียงอีกชุดถูกเปิดขึ้น ริดาหลับตาและตั้งใจฟังอย่างแน่วแน่ ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงเสียดสีกับเสียงกระแทกเป็นจังหวะ</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​“นั่นคือ... เสียงเกล็ดขนาดใหญ่เสียดสี มังกร”</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​คำตอบนั้นทำให้ครูผู้สอนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​บรรยากาศริมหาดเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและสมาธิของนักเรียนทุกคน ริดารู้สึกว่าการเรียนครั้งนี้ไม่เพียงแค่ช่วยพัฒนาทักษะการเอาตัวรอด แต่ยังเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับเส้นทางในฐานะ ธิดาแห่งเฮคาที ที่ต้องเผชิญหน้ากับอสุรกายมากมายในอนาคต</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;"><br></p><p style="text-align: right; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;"><font color="#708090">เข้าเรียนวิชา อสุรกายศึกษา คาบเรียนที่ 1 ตั้งแต่ช่วงเวลา 09.00 - 11.00 นาฬิกา</font></p><p style="text-align: right; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;"><font color="#708090">รางวัลได้รับ : +10 EXP</font></p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;"><br></p><p style="text-align: right; color: rgb(240, 240, 240); text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;"><br></p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;">​</p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;"><br></p><p style="color: #f0f0f0; text-indent: 40px; margin-bottom: 20px;"><br></p>

      <!-- Custom Scrollbar -->
      <style>
          ::-webkit-scrollbar { width:12px; }
          ::-webkit-scrollbar-track { background: rgba(102,0,0,0.3); border-radius:10px; }
          ::-webkit-scrollbar-thumb { background: linear-gradient(180deg,#ff0000,#660000); border-radius:10px; box-shadow:0 0 10px #ff0000,0 0 20px #660000; }
          ::-webkit-scrollbar-thumb:hover { background: linear-gradient(180deg,#ff3333,#990000); box-shadow:0 0 20px #ff3333,0 0 40px #990000; }
      </style>
      </div>
    </div>

    <!-- Magical Footer -->
    <div style="position: sticky; bottom: 0px; width: 100%; display: flex; justify-content: space-around; align-items: center; background: linear-gradient(145deg, #660000, #330000); padding: 15px 20px; border-top: 3px solid #ff0000; border-radius: 0px 0px 25px 25px; box-shadow: rgba(255,0,0,0.5) 0px -5px 20px; font-weight: 600; font-size: 18px; color:#fff;">
      <div>สถานที่: ชายหาด</div>
      <div>หัวข้อ: กลิ่นเลือดและเสียงคำราม: บทเรียนแรกของธิดาแห่งเฮคาที</div>
    </div>
</div>
</div>

Xolotl โพสต์ 2025-11-14 21:14:06

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Xolotl เมื่อ 2025-11-14 21:20 <br /><br /><span id="docs-internal-guid-faf70946-7fff-b9e3-d7a8-c8e5b47b778f"><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">วันที่ 12 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025</font></span></h1><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">เวลาบ่าย เวลา 15.00 - 16.00 น. ณ ชายทะเล</font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" color="#696969" size="3">◀️┃▶️</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">         ใต้เงาแสงบ่ายที่ทอดลงบนผืนน้ำของอ่าวลองไอส์แลนด์เป็นประกายสีทอง คีอาร์ก้าวผ่านแนวทรายละเอียดอย่างเงียบงัน ความเย็นตามธรรมชาติของเธอตัดกับอากาศอบอุ่นรอบตัวได้อย่างเด่นชัด ลมทะเลพัดผมสีบลอนด์ทองแดงของเธอไหวเบา ๆ แต่ใบหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เธอหยุดยืนอยู่บริเวณชายฝั่งที่ปกติจะเต็มไปด้วยลูก ๆ ของอะโฟรไดท์ซึ่งมักจะอาบแดดกันเสียงดัง แต่วันนี้เหมือนทุกคนจะกระจายตัวไปไกล คงเพราะตารางเรียนบ่ายค่อนข้างแน่น</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">เสียงอะไรบางอย่างเบา ๆ ดังขึ้นใกล้ ๆ ก่อนโกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด เซเทอร์ผู้มีบุคลิกสดใสแต่แฝงความกังวลตลอดเวลาจะเดินออกมาจากพุ่มไม้ เขายิ้มให้คีอาร์แบบที่คนมองโลกในแง่ดีเท่านั้นจะทำได้ ดวงตาสีน้ำตาลของเขาเปล่งประกายเมื่อต้องสอนอะไรที่เกี่ยวกับธรรมชาติ</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">      </font><b style=""><font color="#a0522d">   </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#a0522d"><b style="">“สวัสดี ทุกคน! มาทันเวลาเลยนะ คลาสนี้สำคัญมาก โดยเฉพาะสำหรับคนที่ออกภารกิจบ่อย”</b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">คีอาร์พยักหน้าเล็กน้อย ไม่พูดเกินความจำเป็น เธอจัดแว่นกลมบนสันจมูกให้ตรงเฉียบเหมือนเดิม เด็กเดมิก็อดคนอื่น ๆ วิ่งลงมาชายหาดทีละกลุ่มแต่คีอาร์ยังคงนิ่งเหมือนน้ำแข็งที่ไม่หวั่นแม้แดดบ่ายจะสาดแรงแค่ไหน</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เมื่อทุกคนรวมตัวกัน โกรเวอร์เคาะกีบกับพื้นทรายเบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจของคนในคลาส</font><b style=""><font color="#a0522d"> “โอเค ทุกคน! ยินดีต้อนรับสู่คลาส ‘การจำแนกอสุรกายด้วยประสาทสัมผัส’ วันนี้เราจะใช้จมูกกับหูมากกว่าดาบและโล่นะครับ”</font></b><font color="#696969"> เขายิ้มยกกระปุกโหลแก้วหลายใบขึ้นมา ข้างในล้วนเป็นไอหมอกกลิ่นแปลกประหลาดสลับสี</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#a0522d">“เริ่มกันที่บทนำก่อน ทำไมจมูกถึงสำคัญกว่าดาบ? เพราะ...ถ้าเธอได้กลิ่นกำมะถัน เธอมีเวลาเผ่นก่อนที่อสูรจากยมโลกจะโผล่ ถ้าเธอได้กลิ่นสาบป่าสัตว์ป่า เธอรู้ระดับอันตรายล่วงหน้า และถ้าเป็นกลิ่นโอโซน…ก็เตรียมรับมืออสูรจักรกลของเฮเฟตัสได้เลย!”</font></b><font color="#696969"> เด็กหลายคนหัวเราะกับท่าทางบรรยายประกอบของเขา แต่คีอาร์ยืนนิ่ง ฟังทุกคำด้วยความตั้งใจแบบไม่แสดงออก เธอไม่กลัวอสูรกาย แต่เธอชอบข้อมูลมากกว่า และวิธีการแยกแยะด้วยประสาทสัมผัสถือเป็นข้อมูลเชิงตรรกะชั้นดี</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โกรเวอร์ยกนิ้วขึ้นราวกับกำลังจะเผยความลับสำคัญ</font><b style=""><font color="#a0522d"> “ต่อไปคือเสียงที่ต้องระวังนะ เสียงฝีเท้าที่หนักสลับเบา เสียงเกล็ดลากไปกับพื้น เสียงลมหายใจ…บางทีเสียงเดียวอาจช่วยให้เธอรอดจากการถูกซุ่มโจมตีก็ได้” </font></b><font color="#696969">เขาเปิดเทปเสียงอสุรกายชนิดต่าง ๆ ผ่านอุปกรณ์ เสียงแรกคือเสียงคล้ายเกล็ดสีกับหิน เสียงที่สองเป็นเสียงหอบแผ่วแต่มีจังหวะไม่สม่ำเสมอ เด็กบางคนทำหน้าเหยเก แต่คีอาร์เพียงเอียงหู ฟังอย่างวิเคราะห์</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#4169e1">“เสียงแรกคือไฮดร่า เสียงสองคือออร์ธรอส…แต่เสียงสองหายใจลึกกว่าแบบไม่สม่ำเสมอ”</font></b><font color="#696969"> เธอเอ่ยเบา ๆ ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง แต่โกรเวอร์ได้ยินจนต้องหันมามองด้วยแววตาชื่นชม</font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">          </font><b style=""><font color="#a0522d"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#a0522d"><b style="">“เก่งมาก เด็กลมเหนือ! หูเธอไวจริง ๆ นะ”&nbsp;</b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">คีอาร์ไม่ตอบรับแค่ก้มหน้าทราบแล้วกะพริบตาช้า ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติที่ควรรู้</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">จากนั้นโกรเวอร์ก็หยิบโหลแก้วใบแรกขึ้น โหลสว่างด้วยกลิ่นสีฟ้าอ่อนที่ไม่ใช่ควัน แต่เหมือนละอองพลังงาน</font><b style=""><font color="#a0522d"> “กิจกรรมทดสอบกลิ่นปริศนานะครับ ทุกคนสูดเบา ๆ แล้วบอกฉันว่าคิดว่าเป็นอสุรกายแบบไหน”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เด็กหลายคนลังเล เริ่มสูดอย่างระวัง แต่คีอาร์ยื่นหน้าไปใกล้เพียงเล็กน้อย สูดเบามากจนแทบไม่เห็นว่าเธอหายใจ ก่อนพูดเรียบ ๆ</font><b style=""><font color="#4169e1"> “กลิ่นโอโซนผสมโลหะร้อย…เป็นอสูรจักรกลค่ะ น่าจะเดธแมชีนของเฮเฟตัสหรือวัลแคน ไม่ใช่รถไฟลีเจี้ยนเพราะไม่ได้กลิ่นน้ำมันหรือการเผาไหม้ของถ่านหิน”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โกรเวอร์อ้าปากค้าง </font><b style=""><font color="#a0522d">“ใช่เลย! นี่มัน…อ๊ะ ถูกหมดทุกอย่าง เธอแยกได้จากการสูดรวดเดียวเนี่ยนะ?”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">คีอาร์พยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงยังเรียบนิ่ง </font><b style=""><font color="#4169e1">“พลังของสายเลือดบอเรอัส…ช่วยให้แยกกลิ่นอากาศได้ค่ะ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โกรเวอร์ยิ้มกว้างเหมือนคนดีใจแบบสุดขีด </font><b style=""><font color="#a0522d">“ดีมาก! ความสามารถแบบนี้สำคัญมากเวลาเจอมิสต์ปั่นประสาทนะ เธอจะไหวตัวทันก่อนใครแน่นอน!”</font></b><font color="#696969"> คำชมถูกเก็บเข้ากล่องข้อมูลในหัวคีอาร์ ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกภูมิใจ แต่ทำให้เธอคำนวณได้มากขึ้นว่าทักษะนี้จะใช้ต่อยอดอย่างไรในภารกิจภาคสนาม คลื่นทะเลกระทบฝั่งอย่างอ่อนโยน เสียงนกน้ำบินผ่าน เสียงใบไม้เสียดลมเหนือชายป่า ทุกเสียงเหมือนชัดขึ้นในระดับที่ละเอียดโหดเหี้ยมต่อการสังเกต และคีอาร์ยืนนิ่งกลางลมทะเล เหมือนภาพที่ถูกสลักไว้ในน้ำแข็งหนึ่งก้อน แต่ภายในหัวของคีอาร์นั้นเงียบเย็น และมีแต่ตรรกะล้วน ๆ กำลังทำงานอย่างเงียบงันเช่นกัน</font></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font></span></p><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><span style="white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"><b>วิชาอสุรกายศึกษา I - 01</b></font></span></span></div><div style="text-align: center;"><font color="#696969" face="TH SarabunPSK" size="5"><span style="white-space-collapse: preserve;"><b>รางวัล : +10 EXP และ +5 ความกล้า</b></span></font></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><font face="Sarabun, sans-serif"><span style="font-size: 16px; white-space-collapse: preserve;"><br></span></font></span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; line-height: 1.38;"><font color="#696969" face="TH SarabunPSK" size="5"><b> โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด</b></font></p><p dir="ltr" style="font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; line-height: 1.38;"><span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5</font></span></p><p dir="ltr" style="font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; line-height: 1.38;"><span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20</font></span></p><p dir="ltr" style="font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; line-height: 1.38;"><span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><span id="docs-internal-guid-2bc9dabf-7fff-7be6-2027-64221b9659a6"></span></font></span></p><p dir="ltr" style="font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px; white-space-collapse: preserve; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; line-height: 1.38;"><br></p></span></div></span><p></p>

Xolotl โพสต์ 2025-11-20 13:41:48

<span id="docs-internal-guid-d270f9b0-7fff-cd9f-41fa-28170f12c65d"><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5"></font></span></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">วันที่ 17 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025</font></span></h1><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">เวลาบ่าย เวลา 13.00 - 15.00 น. ณ ชายทะเล (เรียนกับโกรเวอร์)</font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="3" color="#696969">◀️┃▶️</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">             ช่วงบ่ายที่ลมทะเลเย็นจัดพัดมาปะทะผิวราวกับกำลังเตือนว่าฤดูหนาวใกล้เข้ามาเต็มที คีอาร์ก้าวเท้าลงสู่ผืนทรายละเอียดที่ทอดตัวยาวริมชายฝั่งของค่ายฮาล์ฟบลัด เสียงคลื่นซัดเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอคล้ายบทเรียนที่รอให้เธอรับฟังอย่างอดทน วันนี้คือคาบที่สองของวิชาอสุรกายศึกษา และเหมือนทุกครั้ง สถานที่สอนคือชายทะเลอันกว้างใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นห้องเรียนตามธรรมชาติของโกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">โกรเวอร์ยืนอยู่ด้านหน้าอย่างสดใสเหมือนเดิม ขาแพะของเขาจมลงในทรายปุย ๆ ส่วนมือก็กำขลุ่ยต้นกกไว้ตามนิสัยประจำตัวที่มักถือมันเสมอแม้ไม่เป่า </font></span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#a0522d">“สวัสดีทุกคน! วันนี้เราจะทำความรู้จักกับอสุรกายที่พวกเธอมีโอกาสเจอบ่อยที่สุดนะ”</font></b><font color="#696969"> เขาพูดพลางยิ้มกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายแบบเด็กที่กำลังภูมิใจกับสิ่งที่กำลังสอนเหลือเกิน</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">คีอาร์ยืนแถวหลังสุดอย่างเงียบ ๆ เธอไม่ชอบความวุ่นวาย และยิ่งไม่ชอบอยู่กลางฝูงชน แต่ข้อดีของการอยู่หลังสุดคือไม่มีใครมายุ่งมากนัก เธอสามารถวิเคราะห์บทเรียนในระยะปลอดภัยของตัวเองได้ตามชอบใจ</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โกรเวอร์ดีดปากกาชี้ไปยังลูกแก้วฉายภาพขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนแท่นหิน ก่อนภาพของร่างมหึมาสีดำสนิทจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงคำรามต่ำ ๆ ที่ถูกบันทึกไว้ก้องกังวานจนเด็กคนหนึ่งข้างหน้าเผลอสะดุ้ง</font><b style=""><font color="#a0522d"> “นี่คือเฮลล์ฮาวนด์ หรือที่บางที่เรียกว่าการ์มร์ แบล็กชัค คูน อานูน หรืออะไรก็ตามตามวัฒนธรรม… แต่รับรองได้เลยว่าทุกชื่อหมายถึงอะไรบางอย่างที่คุณไม่อยากเจอในซอกหลืบมืด ๆ ของสุสาน” </font></b><font color="#696969">โกรเวอร์อธิบายพลางทำตาโตประกอบอย่างจริงจัง</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">คีอาร์ฟังอย่างตั้งใจ เธอไม่ตื่นกลัว แต่ประเมินข้อมูลอย่างมีเหตุผล </font></span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; font-style: italic; white-space-collapse: preserve;"><font color="#4169e1">ขนสีดำสนิท… ดวงตาเรืองแดงในความมืด… ทนไฟ… ควบคุมไฟได้บางส่วน… </font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; font-style: italic; white-space-collapse: preserve;">หน้าที่คือผู้เฝ้าประตูโลกใต้พิภพ</span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;">ทั้งหมดนี้ถูกจัดหมวดหมู่ในสมองของเธออย่างรวดเร็วราวกับคอลเลกชันวิเคราะห์ลมที่คุ้นเคย</span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โกรเวอร์เล่าไปเรื่อย ๆ ทั้งตำนาน ประวัติ ความหมายเชิงวัฒนธรรม การพบเจอในโลกจริง และอธิบายเทคนิคการเอาตัวรอดเป็นระยะ สีหน้าจริงจังอย่างน่ารัก เขาบอกว่า</font><b style=""><font color="#a0522d"> “อย่าลืม! ถ้าเจอเฮลล์ฮาวนด์ อย่าสบตานานนะ เดี๋ยวจะถูกมันมองเป็นอาหารว่าง”</font></b><font color="#696969"> คลื่นซัดเข้าฝั่งอีกครั้ง คีอาร์ผมปลิวเล็กน้อย เธอไม่หวั่น เรียนรู้ทุกอย่างอย่างสงบ ราวกับสายลมที่ไม่มีวันกลัวเปลวไฟ</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โกรเวอร์ฉายภาพต่อไป ตัวเมียท่อนบนมนุษย์ ท่อนล่างเป็นงูเลื้อยยาว ขนาดใหญ่จนทำให้เด็กใหม่บางคนยกแขนขึ้นกอดตัวเองอย่างหวาดกลัว </font><b style=""><font color="#a0522d">“แดรคีเน หรือแดรกคีเน คือสตรีงู” </font></b><font color="#696969">เขาเริ่มอธิบาย </font><b style=""><font color="#a0522d">“พวกเธอจะพบพวกนี้บ่อยมากกว่าที่คิด และมันไม่ได้โจมตีแบบสุ่มนะ พวกมันซื่อสัตย์ต่อไกอามากกว่าที่ลูกครึ่งบางคนซื่อสัตย์ต่อกระท่อมตัวเองซะอีก!”</font></b><font color="#696969"> เสียงหัวเราะเบา ๆ กระจายไปทั่วบริเวณ มีเพียงคีอาร์ที่ยังยืนนิ่งราวกับลมหนาวเป็นเพียงอากาศอุ่น ๆ โกรเวอร์พูดต่ออย่างตื่นเต้น </font><b style=""><font color="#a0522d">“พวกเธอเคลื่อนไหวเร็วมากแม้ไม่มีขา พ่นพิษได้ มีคำสาปเสียงงูที่ทำให้เคลื่อนไหวช้าลง และที่สำคัญที่สุด ถ้ามันฟื้นจากทาร์ทารัสเมื่อไหร่ ก็จะตามล่าพวกเธอจนกว่าจะพอใจ!”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">เด็กบางคนกลืนน้ำลายดังชัดเจน คีอาร์เพียงกะพริบตาช้า ๆ</font><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#4169e1"> </font></span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; font-style: italic; white-space-collapse: preserve;"><font color="#4169e1">ความเร็วสูง… พิษ… เสียงสาป… ผู้จงรักภักดีต่อไกอา… เป็นกำลังรบหลักในตำนาน</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">คีอาร์จดจำอย่างเป็นระบบโดยไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ นี่คือเพียงข้อมูลเหมือนตัวเลขอุณหภูมิในอากาศ หรือแรงลมก่อนพายุ สายลมยามบ่ายปะทะผิวทะเลจนเกิดระลอกคลื่นสีเงินทอดยาวไปสุดสายตา เหล่าลูกครึ่งเทพยังคงยืนล้อมเป็นวงกว้างบนผืนทราย ชุดเกราะเบา ๆ สะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ ของเดือนพฤศจิกายน ขณะที่โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ดยืนอยู่ตรงกลางด้วยท่าทางกระตือรือร้นเหมือนเด็กกำลังจะเล่าเรื่องโปรดของตัวเองต่อ</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#a0522d"></font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#a0522d">“ต่อไปคือยักษ์ไลสโครโกเนียน!”</font></b><font color="#696969"> โกรเวอร์ประกาศเสียงดังพร้อมตบฝ่ามือลงบนแท่นหินเบา ๆ ภาพฉายเหนือศีรษะเปลี่ยนเป็นร่างอสุรกายยักษ์ตัวสูงยิ่งกว่าตึก ขนสีฟ้าซีดปกคลุมบางส่วน ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งจ้องตรงมาด้วยแววหิวกระหายจนเด็กหลายคนขยับถอยหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว </font></font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;">คีอาร์มองภาพตรงหน้าอย่างสงบนิ่งตามสไตล์ของเธอ ใบหน้าขาวซีดสะท้อนสีฟ้าของหน้าจอเหมือนประติมากรรมอ่อนชื้นถูกแกะสลักด้วยความเย็นชา&nbsp;</span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">โกรเวอร์เริ่มอธิบายอย่างละเอียดถึงแหล่งกำเนิดของไลสโครโกเนียน ประวัติที่เกี่ยวโยงกับอดีตของโอดิสซิอุส อาหารโปรดของพวกมันที่ไม่ควรถูกเอ่ยถึงก่อนมื้อกลางวัน พฤติกรรมการล่า จุดอ่อนบริเวณดวงตา และวิธีรอดชีวิตเมื่อเจอมันในเมืองใหญ่ ทุกคำพูดเหมือนบทเพลงที่เขาภูมิใจจะถ่ายทอดเมื่ออธิบายจบก็กระตุ้นให้ทุกคนในคลาสเรียนล้อมวงกัน</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#a0522d"></font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#a0522d"><b style="">“เอาล่ะ! ภาคปฏิบัติแบบเบา ๆ วันนี้คือการอภิปราย หัวข้อว่า ถ้าเจออสุรกายในเมือง จะทำยังไงดีแต่ห้ามซ้ำประเภทกันนะครับ!” </b></font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที เด็กหลายคนรีบยกมือแย่งกันเอาอสุรกายง่าย ๆ อย่างไซคลอปส์ เมดูซา มิโนทอร์ แฮร์ปี หรือแม้แต่ไฮดร่าไปอย่างไว คีอาร์ยืนฟังอย่างเงียบ ๆ ไม่รีบร้อน </span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; font-style: italic; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font color="#4169e1">พวกนี้… เลือกตามอารมณ์มากกว่าเหตุผลอีกแล้ว</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ในที่สุดตัวเลือกก็เหลือน้อยจนทุกคนเริ่มมองหาสิ่งที่ตนไม่คุ้น คีอาร์จึงขยับตัวเล็กน้อย สายตาสีเทาอมเขียวหรี่ลงอย่างพิจารณาก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่มั่นคง</font><b style=""><font color="#4169e1"> “ฉันจะอภิปรายเรื่องกริมาลคินค่ะ”</font></b><font color="#696969"> ทันทีที่คำว่า กริมาลคิน หลุดออกไป เด็กหลายคนกะพริบตาปริบ ๆ บางคนกระซิบถามว่าคืออะไร บางคนแกล้งทำหน้าเหมือนนึกออกแต่จริง ๆ ไม่มีความรู้แม้แต่นิดเดียว</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">คีอาร์ก้าวออกมาหนึ่งก้าว ผมสีบลอนด์ทองแดงพริ้วเบา ๆ ตามแรงลมทะเล เธอยืนหลังตรงราวกับกำลังอ่านประกาศเกียรติคุณในโบสถ์โบราณ </font><b style=""><font color="#4169e1">“กริมาลคินเป็นอสุรกายในตำนานเคลติกค่ะ เป็นภูตประจำตัวของแม่มดดำและเป็นสัตว์รับใช้ของเทพีเฮคาที หากเห็นมันในเมืองโดยไม่ตั้งใจ… ทางที่ดีที่สุดคืออย่าเข้าไปยุ่งค่ะ”</font></b><font color="#696969"> เธอเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่เนื้อหากลับคมชัดเหมือนมีดผ่าพิสูจน์ศพ</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">            </font><b style=""><font color="#4169e1"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#4169e1">“ในยุโรปยุคกลางเชื่อว่าแม่มดมีสิ่งที่เรียกว่า Familiar สิ่งมีชีวิตที่ช่วยเหลือในการทำพิธี และกริมาลคินก็คือหนึ่งในสิ่งนั้น มันทำหน้าที่ส่งคำสาป ทำหน้าที่เป็นสายลับ เชื่อมโลกมนุษย์กับโลกเหนือธรรมชาติ หากได้ยินเสียงแมวดำกลางคืนผิดปกติ นั่นอาจเป็นสัญญาณ”</font></b><font color="#696969"> เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังขึ้นราวกับขับเน้นคำพูดของเธอ</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">คีอาร์พูดต่อโดยไม่เร่ง ไม่ช้า เหมือนสายลมเย็นที่ไหลสม่ำเสมอ</font><b style=""><font color="#4169e1"> “แต่มันไม่ใช่อสุรกายที่อันตรายโดยไร้เหตุผลนะคะ กริมาลคินเป็นสิ่งมีชีวิตที่ภักดี ระหว่างมันกับเจ้าของมีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก หากสร้างความผูกพันได้ มันจะปกป้องจนลมหายใจสุดท้าย แม้ตัวเองจะหนีได้ก็ตาม” </font></b><font color="#696969">เธอหยุดเล็กน้อย ดวงตาไล่มองเพื่อนร่วมชั้นทีละคน</font><b style=""><font color="#4169e1"> “ดังนั้น หากเจอในเมือง… อย่าโจมตีค่ะ ผูกมิตรจะดีกว่า เผื่อบางครั้งมันจะเลือกเดินตามเราเอง และถ้าทำได้ ก็ถือว่าโชคดีมากค่ะ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โกรเวอร์พยักหน้าแรงจนขนแพะพลิ้ว </font><b style=""><font color="#a0522d">“ยอดเยี่ยมมากสาวบอเรอัส! รู้ลึกดีจริง ๆ นะเนี่ย”</font></b><font color="#696969"> </font></font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;">เพื่อนบางคนมองเธอด้วยแววทึ่ง ส่วนบางคนก็จดบันทึกกันแทบไม่ทัน แต่คีอาร์เพียงตอบกลับด้วยการพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้แสดงท่าทีภูมิใจ สำหรับเธอ นี่คือการรายงานข้อมูลตามความจริง ไม่มากกว่านั้น</span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">             </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เมื่อกิจกรรมจบ โกรเวอร์ประกาศเลิกคาบพร้อมรอยยิ้มกว้าง</font><b style=""><font color="#a0522d"> “ไปพักผ่อนกันเถอะทุกคน! เจอกันคาบหน้า แล้วอย่าลืมดูแลตัวเองดี ๆ นะ!”</font></b><font color="#696969"> เด็กนักเรียนแตกกลุ่มกันทั้งที่ยังคุยคึกคักเกี่ยวกับอสุรกายต่าง ๆ ขณะที่คีอาร์เก็บของเงียบ ๆ แล้วเดินออกจากชายฝั่งด้วยท่วงท่าที่สงบเย็นราวกับไม่มีอะไรในบทเรียนนี้ทำให้หัวใจเต้นไวกว่าปกติเลยแม้แต่น้อย </font></font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เพราะในความคิดของเธอ</span><font color="#4169e1"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; font-style: italic; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อสุรกายก็คือข้อมูล ที่ต้องทำความเข้าใจเท่านั้นเอง ไม่ใช่สิ่งที่ต้องรู้สึกอะไรด้วยเลย</span></font></p><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><div style="outline-style: none; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><span style="white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><b>วิชาอสุรกายศึกษา I - 02</b></font></span></span></div><div style="outline-style: none; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px;"><font color="#696969" face="TH SarabunPSK" size="5"><span style="white-space-collapse: preserve;"><b>รางวัล : +10 EXP และ +5 ความกล้า</b></span></font></div><div style="outline-style: none; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><font face="Sarabun, sans-serif"><span style="font-size: 16px; white-space-collapse: preserve;"><br></span></font></span></div><div style="outline-style: none; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; line-height: 1.38;"><font color="#696969" face="TH SarabunPSK" size="5"><b> โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด</b></font></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; line-height: 1.38;"><span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5</font></span></p><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; line-height: 1.38;"><span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20</font></span></p></span></div></div></span><p></p>

Eloise โพสต์ 2025-11-30 22:22:36

<div align="center" style="list-style-type: none;">

<style>
#Eloise01 {
    border-radius: 30px;
    border: 6px double #000000;
    padding: 3px;
    box-shadow: #000000 0px 0px 3em;
background-image: url("https://i.imgur.com/rR3KDvy.png");}
</style>

<style>
#Eloise02 {
    width: 800px;
    border-radius: 20px;
    padding: 3px;
    box-shadow: #000000 0px 0px 1em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/O01jmYP.png");}
</style>   


<style>
#Eloise03 {
    width: 520px;
    border-radius: 20px;
    border: 6px double #000000;
    padding: 3px;
    box-shadow: #000000 0px 0px 3em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/O01jmYP.png");}
</style>   


<div id="Eloise01">
   <p>
      
<br><br></p>





<div id="Eloise02">
   <p>


<font face="Kanit"><font size="3"><font color="#fff">
<br></font></font></font></p><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff8c00" face="Kanit"><font size="5" style="font-weight: bold;">วันที่ 1 พฤษภาคม 2025</font><br><font size="5" style=""><b>เวลา 10:30 -&nbsp;</b></font></font><font color="#ff8c00" face="Kanit" size="5"><b>15:30</b></font><b style="font-size: x-large; color: rgb(255, 140, 0); font-family: Kanit;">&nbsp;น.</b></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff8c00" face="Kanit"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font size="3" face="Kanit" color="#ffffff"><img src="https://i.imgur.com/HiVVn9A.gif" border="0"><b style=""><br></b></font></div><div style="text-align: left;"><font size="3" face="Kanit" color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" size="3"><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">หลังจากการปะทะกับนกสติมฟาเลียนสิ้นสุดลง เรือมินิบานาน่าสีนีออนก็กลับมาพุ่งทะยานอีกครั้งด้วยความเร็ว 150 นอต แต่คราวนี้มีเพียงสัญชาตญาณของป้าคาเรนเท่านั้นที่เป็นเข็มทิศนำทางให้พวกเขากลับค่าย</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">ใช้เวลาประมาณเจ็ดชั่วโมงครึ่ง ผืนน้ำก็เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มจัเป็นสีฟ้าอ่อนจาง แรงลมที่ปะทะหน้าจนชาด้านตั้งแต่ต้นก็เริ่มลดความรุนแรงลงตามระยะทางที่เข้าใกล้แผ่นดินใหญ่ เอโลอิสกัดฟันแน่น มือทั้งสองจับกระบอกไว้แน่นจนข้อขาวโพลน ผมสีแดงเพลิงของเธอปลิวสะบัดเป็นเส้นสายราวกับแส้ในสายลม ขณะที่เธอกวาดสายตามองไปยังขอบฟ้าเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ แจสเปอร์เองก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน แม้จะเป็นบุตรแห่งเทพสงคราม แต่ร่างกายก็อ่อนล้าจากการต่อสู้และการเกร็งตัวต้านแรงมหาศาลตลอดเวลา</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#48d1cc">“รู้สึกเหมือนวิ่งมาราธอนสามรอบติดกันโดยไม่ได้หยุดหายใจเลยนะเนี่ย”</font><font color="#ffffff"> แจสเปอร์บ่นอุบอิบขณะพยายามนวดไหล่ที่แข็งเกร็ง</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff8c00">“อย่าบ่นเลย”</font><font color="#ffffff"> เอโลอิสตอบกลับโดยไม่ได้หันไปมอง</font><font color="#ff8c00"> “เราใกล้จะถึงแล้วล่ะ…คิดว่านะ…”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">ขณะที่เรือล่องไปเรื่อย ๆ ด้วยความเร็ว คนที่เห็นฝั่งก่อนใครนั่นคือ ป้าคาเรน ดวงตาของเธอฉายแววของความดีใจ ป้าแกซึ่งเป็นคนแก่ที่มีสายตายาวกว่าใครเพื่อน (และดวงดีกว่าใครในเรือลำนี้) จ้องมองผ่านอากาศที่สั่นสะท้านจากความเร็วเรือไปยังขอบฟ้าที่ปรากฏเป็นริ้วสีเขียวเข้มทอดยาว</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff00ff">“เอโลอิส ชะลอเรือ…ชะลอเดี๋ยวนี้! ฉันเห็นแผ่นดินแล้ว! แผ่นดินใหญ่! แผ่นดินอเมริกาแน่ ๆ <i>กรี๊ดดดดด!</i>”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความดีใจของป้าคาเรนไม่เหมือนเสียงกรีดร้องหวาดกลัวแบบเมื่อตอนเจอนกสติมฟาเลียน เธอชี้นิ้วไปยังทิศทางเบื้องหน้าอย่างตื่นเต้น</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">เอโลอิสไม่รอให้บอกซ้ำ เธอตัดสินใจโยนกระบอกบรรจุลมสี่ทิศกระบอกสุดท้ายทิ้งลงทะเลไปอย่างไม่ลังเล เสียงคำรามอันบ้าคลั่งของลมยุติลงอย่างฉับพลันอีกครั้ง เรือมินิบานาน่ากระชากตัวอย่างรุนแรงจนทุกคนเกือบจะเซถลาอีกรอบ แต่ความเร็วที่ลดลงอย่างรวดเร็วก็ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนเพิ่งได้กลับมาหายใจอีกครั้ง ความเร็วของเรือลดลงสู่ 12 นอต ซึ่งเป็นความเร็วที่ปลอดภัยสำหรับการแล่นในน่านน้ำปกติ แผ่นดินใหญ่ทอดตัวอยู่เบื้องหน้าอย่างยิ่งใหญ่ แต่เอโลอิสรู้ดีว่านั่นยังไม่ใช่จุดหมายสุดท้ายของพวกเขา</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff8c00">“ขอบคุณค่ะป้า ดวงของป้านี่ช่วยเราไว้จริง ๆ”</font><font color="#ffffff"> เอโลอิสพึมพำ </font><font color="#ff8c00">“แต่ตอนนี้เราต้องเข้าสู่โหมดออโต้ไพลอต แล้วนะ เราต้องขับเข้าไปในช่องแคบลองไอส์แลนด์ซาวด์ค่ะ”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">เรือมินิบานาน่ากลับเข้าสู่โหมดขับขี่อัตโนมัติแล่นด้วยความเร็วคงที่ 12 นอต มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ตามที่ป้าคาเรนชี้ทางไว้ก่อนหน้านี้ พวกเขายังคงต้องใช้เวลาเดินทางอีกประมาณห้าชั่วโมงเพื่อผ่านช่องแคบอันคดเคี้ยวสู่หาดที่ซ่อนเร้นของค่ายฮาล์ฟบลัด</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">ห้าชั่วโมงนั้นดำเนินไปอย่างเนิบนาบผิดกับช่วงเจ็ดชั่วโมงครึ่งก่อนหน้า ท้องฟ้าแม้จะไม่เคยมืดลงเป็นเวลาหลายเดือนแล้วแต่ก็พอจะเดาได้ว่าอยู่ในช่วงบ่ายแก่เต็มที ลำเรือมินิบานาน่าที่ตอนนี้แล่นช้าลงจนคลื่นน้ำกระแทกกาบเรือเพียงเบา ๆ ทำให้พวกเขามองเห็นทิวทัศน์สองฝั่งของช่องแคบที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนบนเกาะลองไอส์แลนด์และคอนเนตทิคัต</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">ในที่สุด...เมื่อผ่านไปครบห้าชั่วโมง พวกเขาก็ล่วงเข้าสู่น่านน้ำที่คุ้นเคย กลิ่นหอมของสนซีดาร์และน้ำทะเลที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff8c00">“โน่นไง!” </font><font color="#ffffff">เอโลอิสชี้ไปยังทิศทางเบื้องหน้าหาดทรายขาวละเอียดของค่ายฮาล์ฟบลัด&nbsp;</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">เรือมินิบานาน่าลดความเร็วลงอย่างนุ่มนวลก่อนจะ ไถลขึ้นสู่ผืนทรายได้อย่างปลอดภัย ทุกคนแทบจะพุ่งออกจากเรือทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นทราย ป้าคาเรนเป็นคนแรกที่คุกเข่าลงแล้วก้มกราบผืนดินด้วยความปิติยินดีอย่างที่สุด</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff00ff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff00ff">“แผ่นดิน!!! ฉันรอดตายแล้ว!”&nbsp;</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">แจสเปอร์ทิ้งตัวลงนอนบนผืนทรายอย่างหมดแรง ง้าวเยี่ยนหยาในมือร่วงลงข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ </font><font color="#48d1cc">“ให้ตายสิ...นี่มันเป็นหนึ่งในการเดินทางที่บ้าคลั่งที่สุดในชีวิตผมเลย”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">เอโลอิสยืนมองเพื่อนร่วมเดินทางทั้งสองที่อยู่ในสภาพไม่ต่างจากตัวเอง ใบหน้าของเธอยังคงเปื้อนคราบเกลือและเหงื่อ แต่รอยยิ้มแห่งความโล่งอกก็ปรากฏขึ้น เคอร์ติสบินมาเกาะบนไหล่ของเอโลอิสแล้วพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffff00"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffff00">“ขอบคุณเหล่าทวยเทพที่ทำให้พวกเรากลับสู่ค่ายอย่างปลอดภัย ถ้าไม่ได้พวกท่านแล้วพึ่งแต่คุณเอโลอิสพวกเราต้องตายตั้งแต่ออกเดินทางวันแรกแน่ ๆ”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff8c00"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff8c00">“หุบปากไปเลยเคอร์ติส!”</font><font color="#ffffff"> เอโลอิสถลึงตาใส่เจ้านกกระทาขี้บ่นที่เกาะอยู่บนไหล่ของเธออย่างไม่จริงจังนัก ขณะที่มันพ่นคำวิจารณ์ถึงความสามารถในการนำทางของเธอไม่หยุดหย่อน เธอยกมือลูบหัวเคอร์ติสเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนร่วมทีมที่กำลังทิ้งตัวอยู่บนหาดทรายของค่ายฮาล์ฟบลัด</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">ป้าคาเรนที่เพิ่งลุกขึ้นจากการกราบผืนดินก็ปัดเศษทรายออกจากเสื้อของเธออย่างประณีต ดวงตาของเธอฉายแววถึงความอิ่มเอมใจอย่างที่สุด</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff00ff">“อืมมมม...กลิ่นของหาดทรายค่ายฮาล์ฟบลัดนี่แหละที่หอมชื่นใจที่สุด” </font><font color="#ffffff">ป้าคาเรนสูดหายใจเข้าเต็มปอดราวกับเพิ่งได้รับยาอายุวัฒนะ</font><font color="#ff00ff"> “เอาล่ะ พวกเธอทุกคนก็ลุกขึ้นมาได้แล้ว ถึงเวลาที่เราควรจะไปพักผ่อนกันจริง ๆ จัง ๆ สักที เราเดินทางกันมานานมาก...”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">แจสเปอร์ลุกขึ้นยืนอย่างอิดโรย เขาหยิบง้าวเยี่ยนหยาคู่ใจที่ตกอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาถือไว้ แล้วยิ้มให้กับเอโลอิสด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ภาคภูมิใจ</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#48d1cc">“จริงของป้าคาเรน”</font><font color="#ffffff"> แจสเปอร์รับคำ</font><font color="#48d1cc"> “เราออกไปนานจนเกือบจะลืมไปแล้วว่าการนอนบนเตียงนุ่ม ๆ มันรู้สึกยังไง พวกเราทุกคนควรจะพักยาว ๆ ได้แล้ว”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">เอโลอิสเดินเข้าไปใกล้เพื่อนร่วมภารกิจ เธอตบไหล่แจสเปอร์เบา ๆ และจับมือของป้าคาเรนด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างแท้จริง</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff8c00"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff8c00">“ขอบคุณทุกคนมากจริง ๆ ที่ไปช่วยภารกิจนี้”</font><font color="#ffffff"> เอโลอิสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนผิดปกติ</font><font color="#ff8c00"> “ถ้าไม่ได้แจสเปอร์ช่วยจัดการกับพวกอสุรกาย และถ้าไม่ได้ดวงดี ๆ ของป้าคาเรนฉันว่าเราคงทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จ”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">แจสเปอร์ผายมืออย่างเปิดเผย </font><font color="#48d1cc">“ยินดีมากเลยพี่สาว นี่คือหนึ่งในประสบการณ์ที่ดีที่สุดที่ผมเคยได้รับมาเลยนะ” </font><font color="#ffffff">ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น </font><font color="#48d1cc">“ผมได้ใช้ทักษะการต่อสู้ ได้เห็นโลกภายนอกที่ไม่เคยเห็น ถ้ามีภารกิจอื่น ๆ อีก ผมก็ยินดีที่จะร่วมเดินทางเสมอ”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">ป้าคาเรนเบ้ปากเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff00ff">“ฮึ่ม! ไม่ต้องมาพูดจาดีเลยพ่อหนุ่ม! ไม่ต้องมาพาฉันไปลำบากแบบนี้อีกแล้วนะ!”</font><font color="#ffffff"> ป้าคาเรนทำเสียงฮึดฮัด </font><font color="#ff00ff">“ให้ฉันได้อยู่ค่ายแบบสงบ ๆ ไปอีกสิบปีเถอะ การเดินทางครั้งนี้มัน...มันก็เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดีอยู่หรอกนะ แต่คนอายุอานามเท่าฉันจะให้ไปทำแบบนี้บ่อย ๆ ก็คงไม่ไหวเหมือนกัน”&nbsp;</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff8c00">“ไม่ต้องห่วงค่ะป้า หนูก็คงพักภารกิจไปสักพักเลยล่ะ”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#48d1cc"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#48d1cc">“เอาล่ะ! ได้เวลาแยกย้ายกันไปพักผ่อนแล้วล่ะ”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">เอโลอิสพยักหน้า เธอจัดการทำให้เรือมินิบานาน่าสีนีออนกลับไปเป็นผ้าเช็ดปากสีเหลืองผืนเล็ก ๆ แล้วเก็บมันใส่ในกระเป๋าคาดเอว</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff8c00">“ไว้เจอกันใหม่นะคะทุกคน”</font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff">แล้วทั้งสามคน (และหนึ่งนกกระทา) ก็เริ่มเดินแยกย้ายกันไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่นำไปสู่โซนกระท่อมพักของแต่ละคน</font></div><div style="font-weight: bold; text-align: left;"><br></div><br><br></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff0000" face="Kanit" size="3"><b><br></b></font></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><font color="#808080"><br></font></div></div><p>@God&nbsp;<font size="3" face="Kanit"><font color="#fff"><br><br>

</font>

</font></p>


</div><font size="3"><font color="black" face="Kanit">

<br>

</font></font><p></p></div><font size="3" style=""><font color="black" style=""><b style=""><font face="Kanit">

<br></font><br>

</b></font></font></div>

Daemon โพสต์ 2026-1-1 12:30:01

<div align="center"><br>
<div class="waves">
<div class="wvtop">
<svg xmlns="http://www.w3.org/2000/svg" viewBox="0 0 1440 320"><path fill="var(--accent4-25)" fill-opacity="1" d="M0,96L80,96C160,96,320,96,480,85.3C640,75,800,53,960,64C1120,75,1280,117,1360,138.7L1440,160L1440,0L1360,0C1280,0,1120,0,960,0C800,0,640,0,480,0C320,0,160,0,80,0L0,0Z"></path><path fill="var(--accent3-25)" fill-opacity="1" d="M0,160L80,138.7C160,117,320,75,480,58.7C640,43,800,53,960,48C1120,43,1280,21,1360,10.7L1440,0L1440,0L1360,0C1280,0,1120,0,960,0C800,0,640,0,480,0C320,0,160,0,80,0L0,0Z"></path><path fill="var(--accent2-25)" fill-opacity="1" d="M0,288L80,277.3C160,267,320,245,480,250.7C640,256,800,288,960,277.3C1120,267,1280,213,1360,186.7L1440,160L1440,0L1360,0C1280,0,1120,0,960,0C800,0,640,0,480,0C320,0,160,0,80,0L0,0Z"></path><path fill="var(--accent1-25)" fill-opacity="1" d="M0,128L80,144C160,160,320,192,480,192C640,192,800,160,960,149.3C1120,139,1280,149,1360,154.7L1440,160L1440,0L1360,0C1280,0,1120,0,960,0C800,0,640,0,480,0C320,0,160,0,80,0L0,0Z"></path></svg>
</div>
<div class="wvicon"><img src="https://i.imgur.com/Uyj2Bee.gif/100"></div>
<div class="wvhead">
<strong><br></strong><strong><br></strong><strong><br></strong><strong><br></strong><strong><br></strong>
<em><br></em>
</div>
<div class="wvtext"><div class="wvtext"><div style="text-align: center;"><span style="color: transparent; font-size: 30px; font-style: italic; font-weight: 900; letter-spacing: -1.5px; -webkit-text-stroke: 1px var(--accent); text-align: start; font-family: Poppins;">Daemon&nbsp; Kannel</span></div><span style="text-align: start; text-transform: uppercase; font-weight: 700; font-size: large; font-family: Kanit; color: var(--text);"><div style="text-align: center;"><span style="color: var(--text);"><br>1 · มกราคม · 2026</span><span style="color: var(--text);">&nbsp;</span><span style="color: var(--text);">· 11.30</span><span style="color: var(--text);">&nbsp;</span><span style="color: var(--text);">น.&nbsp;&nbsp;</span></div></span></div><div class="wvtext"><div class="wvtext"><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><font color="#000000" face="Sarabun" size="3">&nbsp; &nbsp; &nbsp;แดดส่องลงมากระทบผิวน้ำทะเลเบื้องหลังค่ายฮาล์ฟบลัด แม้ที่นี่จะยังดูใสสะอาดและสะท้อนแสงระยิบระยับเป็นปกติ แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งอย่างประหลาด เดม่อนก้าวเท้าลงบนผืนทรายร้อนระอุ สายตาจับจ้องไปที่ ดีน ซึ่งยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ริมชายฝั่ง แผ่นหลังกำยำของบุตรแห่งโพไซดอนดูเครียดเขม็งกว่าทุกวัน</font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><font color="#000000" face="Sarabun" size="3"><br></font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: Sarabun; font-size: medium;">&nbsp; &nbsp; &nbsp;</span><font color="#000000" face="Sarabun" size="3">เดม่อนเดินเข้าไปหยุดยืนข้างๆ ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น</font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><font color="#000000" face="Sarabun" size="3"><br></font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: Sarabun; font-size: medium;">&nbsp; &nbsp;<b> &nbsp;</b></span><font color="#000000" face="Sarabun" size="3"><b>"ผมเห็นนิมิตบางอย่างมา ดีน... จากแหวนวงนี้"</b> เดม่อนชูนิ้วที่มีแหวนเธซีอุสให้ดู <b>"มันไม่ใช่เรื่องดีเลย"</b></font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><font color="#000000" face="Sarabun" size="3"><br></font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: Sarabun; font-size: medium;">&nbsp; &nbsp; &nbsp;</span><font color="#000000" face="Sarabun" size="3"><span id="kM0.880400967516309">@<span id="kM0.36824705361337073">@<span id="kM0.09626367027130966">@Dean&nbsp;</span></span></span></font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><font color="#000000" face="Sarabun" size="3"><br></font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: Sarabun; font-size: medium;">&nbsp; &nbsp; &nbsp;</span><font color="#000000" face="Sarabun" size="3">เดม่อนนิ่งไป คำบอกเล่าของดีนยืนยันสิ่งที่เขาเห็นในนิมิตร่วมกับลิเลียน่าได้อย่างไร้ที่ติ ความวิปลาสที่เขากลัวไม่ใช่แค่เรื่องเพ้อฝัน แต่มันกำลังกัดกินโลกจากที่ไกลๆ และกำลังรุกรานเข้ามา</font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><font color="#000000" face="Sarabun" size="3"><br></font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: Sarabun; font-size: medium;">&nbsp; &nbsp; &nbsp;</span><font color="#000000" face="Sarabun" size="3"><b>"ดูเหมือนคำพยากรณ์นั่นจะหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ" </b>เดม่อนถอนหายใจยาว <b>"ผมกะว่าจะคิดดูอีกทีเรื่องที่จะไปหาเรเชล แต่มาถึงขั้นนี้คงไม่ต้องคิดแล้วล่ะ ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเรากำลังรับมือกับอะไรกันแน่"</b></font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><font color="#000000" face="Sarabun" size="3"><br></font></div><div align="left" style="text-align: justify; outline-style: none;"><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: Sarabun; font-size: medium;">&nbsp; &nbsp; &nbsp;<span id="kM0.0012385029729418129">@<span id="kM0.0478580094458505">@<span id="kM0.27807045217214865">@Dean&nbsp;</span></span></span></span></div><div align="left" style="text-align: center; outline-style: none;"><font face="Sarabun" size="3"><div align="left" style="text-align: center; outline-style: none;"><div align="left" style="text-align: center; outline-style: none;"><br></div></div></font></div></div></div></div></div><div class="wvtext"><br></div>
<div class="wvbot">
<svg xmlns="http://www.w3.org/2000/svg" viewBox="0 0 1440 320"><path fill="var(--accent4-25)" fill-opacity="1" d="M0,96L80,96C160,96,320,96,480,122.7C640,149,800,203,960,202.7C1120,203,1280,149,1360,122.7L1440,96L1440,320L1360,320C1280,320,1120,320,960,320C800,320,640,320,480,320C320,320,160,320,80,320L0,320Z"></path><path fill="var(--accent3-25)" fill-opacity="1" d="M0,96L80,128C160,160,320,224,480,245.3C640,267,800,245,960,202.7C1120,160,1280,96,1360,64L1440,32L1440,320L1360,320C1280,320,1120,320,960,320C800,320,640,320,480,320C320,320,160,320,80,320L0,320Z"></path><path fill="var(--accent2-25)" fill-opacity="1" d="M0,32L80,53.3C160,75,320,117,480,133.3C640,149,800,139,960,149.3C1120,160,1280,192,1360,208L1440,224L1440,320L1360,320C1280,320,1120,320,960,320C800,320,640,320,480,320C320,320,160,320,80,320L0,320Z"></path><path fill="var(--accent1-25)" fill-opacity="1" d="M0,160L80,138.7C160,117,320,75,480,85.3C640,96,800,160,960,197.3C1120,235,1280,245,1360,250.7L1440,256L1440,320L1360,320C1280,320,1120,320,960,320C800,320,640,320,480,320C320,320,160,320,80,320L0,320Z"></path></svg>
</div>
</div>
<a href="https://necromancercoding.tumblr.com/" class="ncredit"></a><a href="https://necromancercoding.tumblr.com/" class="ncredit" style="display: inline !important;">NC</a>

<style>.waves { --accent: #b7011f; --accent1-25: #b7011f; --accent2-25: #fdc4e2; --accent3-25: #b7011f; --accent4-25: #b7011f; --text:#666; --bckg:#fff; }</style><link rel="stylesheet" href="https://dl.dropboxusercontent.com/scl/fi/50ognhvddbgrdql71m9ys/waves.css?rlkey=zzfy7ubvad00156x4dydsxjv6&amp;st=r13bibt5&amp;dl=0"></div>

Eloise โพสต์ 2026-1-2 20:33:43

<div align="center" style="list-style-type: none;">

<style>
#Eloise01 {
    border-radius: 30px;
    border: 6px double #000000;
    padding: 3px;
    box-shadow: #000000 0px 0px 3em;
background-image: url("https://i.imgur.com/rR3KDvy.png");}
</style>

<style>
#Eloise02 {
    width: 800px;
    border-radius: 20px;
    padding: 3px;
    box-shadow: #000000 0px 0px 1em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/O01jmYP.png");}
</style>   


<style>
#Eloise03 {
    width: 520px;
    border-radius: 20px;
    border: 6px double #000000;
    padding: 3px;
    box-shadow: #000000 0px 0px 3em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/O01jmYP.png");}
</style>   


<div id="Eloise01">
   <p>
      
<br><br></p>





<div id="Eloise02">
   <p>


<font face="Kanit"><font size="3"><font color="#fff">
<br></font></font></font></p><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff8c00" face="Kanit"><font size="5" style="font-weight: bold;">วันที่ 20 ธันวาคม 2025</font><br><font size="5" style=""><b>เวลา 00</b></font></font><font color="#ff8c00" face="Kanit" size="5"><b>:00 น.</b></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff8c00" face="Kanit"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font size="3" face="Kanit" color="#ffffff"><img src="https://i.imgur.com/HiVVn9A.gif" border="0"><b style=""><br></b></font></div><div style="text-align: left;"><font size="3" face="Kanit" color="#ffffff"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit"><div style="text-align: left;"><div style=""><div><div><font color="#ffffff" size="3">ท่ามกลางแสงสนธยาที่แผดส้มจนแสบตา (แม้เวลาจะดึกแล้วก็ตาม) เอโลอิสพุ่งร่างที่โชกไปด้วยเหงื่อและเขม่าโคลนออกมาจากชายป่า ทัศนียภาพเบื้องหน้าเปิดกว้างเป็นหาดทรายขาวละเอียด ทว่าในเวลานี้มันกลับดูไม่ต่างจากกับดักมรณะ ลมทะเลเค็มปร่าพัดเข้าปะทะหน้ากากหมวกเหล็กจนความชื้นของเกลือเกาะตามช่องลม ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับก้อนสำริดมหึมาที่กำลังกลิ้งอยู่บนผืนทราย ทุกครั้งที่ฝีเท้าเหยียบลงบนทรายที่อ่อนนุ่ม มันกลับสูบเอาแรงจากน่องที่ปวดร้าวของเธอไปจนเกือบหมด</font></div><div><font color="#ffffff" size="3"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“ถะ...ถึงชายหาดแล้ว...พี่แคลรีส ฉันหยุดได้แล้วใช่ไหม!”</font><font color="#ffffff" size="3"> เอโลอิสตะโกนลอดผ่านช่องว่างของหมวกเหล็ก เสียงของเธอแหบพร่าและขาดช่วง ลมหายใจที่พ่นออกมามีรสคาวเลือดจาง ๆ ติดอยู่ที่ปลายลิ้น</font></div><div><font size="3" color="#9932cc"><br></font></div><div><font size="3" color="#9932cc">“หยุดเหรอ? ใครบอกว่าให้หยุดแค่นี้!”</font><font color="#ffffff" size="3"> เสียงคำรามของแคลรีสดังก้องแข่งกับเสียงเกลียวคลื่น รถม้าสีแดงโลหิตควบตะบึงเข้าหาเธอในมุมหักศอก ใบมีดที่ดุมล้อหมุนวนตัดผ่านผืนทรายจนกระจุยเป็นทางยาวราวกับรอยแผลขนาดใหญ่บนพื้นดิน </font><font size="3" color="#9932cc">“นั่นมันแค่วอร์มอัพยัยช่างเหล็ก! สนามรบจริงมันไม่มีเส้นชัยหรอกจนกว่าจะตาย หรือศัตรูจะตายไปหมดน่ะ! กลับตัวซะ! เป้าหมายต่อไปคือทะเลสาบที่กลางค่าย...วิ่งไปตามชายน้ำนั่นแหละ!”</font></div><div><font color="#ffffff" size="3"><br></font></div><div><font color="#ffffff" size="3">เอโลอิสไม่มีทางเลือก เธอต้องฝืนใจเอี้ยวตัวกลับท่ามกลางแรงเหวี่ยงที่ทำให้ชุดเกราะหนัก 30 กิโลกรัม เหวี่ยงไปด้านข้างจนกระดูกไหปลาร้าแทบเดาะ แคลรีสไม่ได้รอให้เธอหายใจ เธอสะบัดบังเหียนสั่งให้ม้าศึกพุ่งเข้าใส่เอโลอิสทันที บีบให้บุตรีแห่งเฮเฟตัสต้องวิ่งลุยลงไปในจุดที่น้ำทะเลท่วมถึงตาตุ่ม ทรายเปียกน้ำนั่นเหนียวหนึบและหนักราวกับกาวลาเท็กซ์ มันฉุดรั้งทุกย่างก้าวของเธอให้ช้าลง ในขณะที่รถม้าของแคลรีสวิ่งอยู่บนทรายแข็งขนาบข้างไล่กวดมาติด ๆ</font></div><div><font color="#ffffff" size="3"><b><i><br></i></b></font></div><div><font color="#ffffff" size="3"><b><i>กุบกับ! กุบกับ! กุบกับ!</i></b></font></div><div><font size="3" color="#9932cc"><br></font></div><div><font size="3" color="#9932cc">“วิ่งให้เร็วกว่านี้สิ! อย่าให้ม้าฉันงับหลังเธอได้!!”</font><font color="#ffffff" size="3"> แคลรีสหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งอยู่บนตัวรถม้าที่โยกคลอนไปตามแรงขับเคลื่อน เธอสะบัดแส้ลงบนอากาศจนเกิดเสียงดังราวกับเสียงปืนใหญ่ที่จุดระเบิดอยู่ข้างหูเอโลอิสตลอดเวลา</font></div><div><font color="#ffffff" size="3"><br></font></div><div><font color="#ffffff" size="3">เอโลอิสรู้สึกได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจม้าศึกที่เป่ารดแผ่นหลังเกราะสำริดของเธอ ทุกครั้งที่เธอเริ่มผ่อนแรงเพราะความเจ็บปวดที่ฝ่าเท้า ความเร็วของรถม้าจะเพิ่มขึ้นจนใบมีดดุมล้อเกือบจะเกี่ยวเข้าที่สนับแข้ง แคลรีสขับรถม้าเบียดเข้าหาเธอเรื่อย ๆ จนเอโลอิสต้องวิ่งลุยน้ำทะเลที่ลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงเข่า ชุดเกราะที่หนักอยู่แล้วเมื่อโดนน้ำสาดซัดเข้าไปกลับยิ่งทวีความหนักหน่วงราวกับมีใครเอาแท่งตะกั่วมาผูกติดไว้ที่ขา</font></div><div><font size="3" color="#ff8c00"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“พี่บ้าไปแล้วหรือไง!”</font><font color="#ffffff" size="3"> เอโลอิสตะโกนโต้กลับด้วยแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ ลมหายใจของเธอร้อนผ่าวจนหน้ากากหมวกเหล็กเต็มไปด้วยไอสีขาว </font><font size="3" color="#ff8c00">“ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์นะ!”</font></div><div><font color="#ffffff" size="3"><br></font></div><div><font color="#ffffff" size="3">เอโลอิสต้องหักเลี้ยวออกจากชายหาดเพื่อมุ่งหน้าตัดเข้าสู่เส้นทางดินลูกรังที่ขนาบข้างด้วยทุ่งหญ้ากว้าง แสงอาทิตย์ที่ยังคงค้างเติ่งเป็นสีส้มฉานทำให้ชุดเกราะที่เธอสวมอยู่เริ่มดูดซับความร้อนจนเอโลอิสรู้สึกราวกับกำลังถูกอบสดอยู่ในเตาหลอมโลหะเคลื่อนที่เหงื่อและน้ำเค็มไหลซึมลงไปตามร่องเกราะจนผิวหนังแสบไหม้ราวกับโดนไฟลวก กลิ่นของโลหะร้อนและเหงื่ออบอวลอยู่ในหมวกเหล็กจนน่าสะอิดสะเอียน</font></div><div><font color="#ffffff" size="3"><br></font></div><div><font color="#ffffff" size="3">ตลอดระยะทางที่วิ่งตัดผ่านทุ่งหญ้าและเนินเขาเตี้ย ๆ แคลรีสไม่ได้ปล่อยให้เอโลอิสได้พักสายตาแม้แต่วินาทีเดียว เธอขับรถม้าซิกแซกไปมา ตัดหน้าบ้าง เบียดข้างบ้าง บีบให้เอโลอิสต้องใช้ไหวพริบในการเปลี่ยนจังหวะการวิ่งและรักษาสมดุลของร่างกายท่ามกลางน้ำหนักมหาศาล เสียงฝีเท้าม้าที่หนักหน่วงราวกับเสียงกลองศึกดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของเอโลอิสจนกลายเป็นจังหวะเดียวกับการเต้นของหัวใจที่จวนจะระเบิด</font></div><div><font size="3" color="#9932cc"><br></font></div><div><font size="3" color="#9932cc">“ดูนั่น! ทะเลสาบอยู่ข้างหน้า! ถ้าเธอโดนรถม้าฉันแซงก่อนจะถึงริมตลิ่ง เธอต้องวิ่งวนกลับไปชายหาดใหม่อีกรอบ!” </font><font color="#ffffff" size="3">แคลรีสแผดเสียงแข่งกับเสียงล้อรถม้าที่บดขยี้ก้อนกรวดจนแตกละเอียด</font></div><div><font color="#ffffff" size="3"><br></font></div><div><font color="#ffffff" size="3">จากชายหาดที่แสนไกล มุ่งหน้าสู่เนินที่มองเห็นทะเลสาบอยู่รำไร เอโลอิสคำรามออกมาด้วยความอัดอั้น ความเหนื่อยล้าถูกแทนที่ด้วยความโกรธจัดและสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่แคลรีสจงใจปลุกมันขึ้นมาด้วยความบ้าคลั่ง ร่างของบุตรีแห่งเฮเฟตัสในชุดเกราะพุ่งทะยานไปข้างหน้าท่ามกลางฝุ่นตลบที่รถม้าศึกสร้างขึ้น สายตามุ่งตรงสู่ผืนน้ำของทะเลสาบเบื้องหน้าท่ามกลางเสียงแส้และเสียงหัวเราะของธิดาแห่งสงครามที่ไล่ล่าเธอไปอย่างไม่ลดละ ราวกับเงาแห่งมัจจุราชที่ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย</font></div></div><div><br></div><div><br></div><div><br></div><div><br></div></div><div style="font-size: medium;"><br></div></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff0000" size="4"><b>ฝึกครั้งที่ 4 Endurance Run (2)</b></font></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">@God&nbsp;</div></font></div><div style="text-align: center;"><br></div>


</div><font size="3"><font color="black" face="Kanit">

<br>

</font></font><p></p></div><font size="3" style=""><font color="black" style=""><b style=""><font face="Kanit">

<br></font><br>

</b></font></font></div>

Dean โพสต์ 2026-1-29 01:05:47

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Dean เมื่อ 2026-1-29 01:06

Daemon ตอบกลับเมื่อ 2026-1-1 12:30
DaemonKannel1 · มกราคม · 2026 · 11.30 น.    &nbs ...
https://i.imgur.com/ZmPLSo3.png385https://i.imgur.com/ZmPLSo3.pngทะเลไม่เหมือนเดิม

             (THU) 01/01/2026 เวลา 11.30 น.
               วงน้ำปริศนาผุดขึ้นเหนือคลื่นน้ำชายหาดฮาล์ฟบลัด ส่งตัวของชายหนุ่มสายเลือดโพไซดอนกลับสู่ผืนดินอีกครั้งหลังจากที่ ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล หายตัวไปจากค่ายฮาล์ฟบลัดเป็นเวลาสองชั่วโมงครึ่ง ป่านนี้ข่าวของการหายตัวไปของเขาคงลือสะพัดทั่วค่าย แต่คราวนี้ดีนไม่ได้หายไปนานเหมือนสองปีก่อนช่วงปลายปี บางทีเขาอาจจะกลับมาที่นี่ก่อนใครหลาย ๆ คนจะทันรู้ข่าวการหายตัวไปของเขาด้วยซ้ำ
               และหวังว่าแมคเคนซีจะไม่ตกใจ
               สายลมหนาวพัดโบกโบยหอบไอเย็นมาปะทะผิวกายจนหนาวสั่น แม้ว่าหยาดน้ำทะเลจะเหือดแห้งไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่ร่างสูงใหญ่ขึ้นมาจากน้ำแต่ก็มิวายต้องกอดตัวเองเอาไว้แน่นอยู่ดี น่าประหลาดที่เขาสามารถแช่น้ำเย็นกลางมหาสมุทรได้เป็นชั่วโมงแต่กลับมาหนาวเอาบนบก ความจริงหลักการนี้สามารถอธิบายด้วยหลักวิทยาศาสตร์ได้ง่าย ๆ อย่างเช่นการปรับสภาพของร่างกาย การไหลเวียนโลหิต และการระเหยของน้ำบนผิว เมื่ออยู่ในน้ำ ๆ ที่มีอุณหภูมิเย็นกว่าร่างกายสัมผัสผิวที่อบอุ่น ชั้นน้ำที่เคลือบอยู่บนผิวจึงอุ่นตาม กลับกันเมื่อขึ้นสู่บก น้ำที่อยู่บนผิวระเหยออกไปทำให้ร่างกายสูญเสียความร้อนจนหนาวสั่น กอปรกับแรงลมที่ปะทะผิวกายยิ่งทำให้เย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม แม้ตอนนี้จะเกือบเที่ยงวันแล้วแต่อุณหภูมิน่าจะไม่เกินตัวเลขหลักเดียว
               มองดูเผิน ๆ ชายหาดทางตอนเหนือของค่ายก็ยังคงดูเป็นปกติ คลื่นน้ำที่ซัดเข้าหาฝั่งเป็นระรอกยังคงสะอาดใส แต่ในใจของบุตรเจ้าสมุทรกลับรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยหลังจากที่คุยเรื่องสำคัญจากพ่อ
               ร่าง ๆ หนึ่งขยับมายืนข้าง ๆ จ้องมองทะเลไปด้วยกันกับเขา เป็นชายหนุ่มที่ดีนรู้จักเป็นอย่างดี เพราะเขาคือ ‘เดม่อน เคนเนลท์’ หนึ่งในเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายในภารกิจตามหาตรีศูลที่หายไป ความเงียบปกคลุมทั้งคู่ก่อนที่ดีนจะเอ่ยทักทาย
               “ฮาย เดมี่” กะจะทักทายสวัสดีปีใหม่กับเพื่อนรุ่นน้องที่เพิ่งปาร์ตี้กันมาเมื่อคืน (แม้ว่าเดม่อนจะถูกสาวสวยสองคนประกบจนพวกเขาทั้งสองแทบไม่ได้คุยกันในงานเลี้ยงเลยก็ตามที) แต่สีหน้าไม่สบายใจของอีกฝ่ายทำให้ดีนต้องเปลี่ยนเป็นคุยเรื่องอื่นแทน “นาย… มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าเดมี่?”
               เช่น… ตกลงได้แล้วหรือยังว่าจะเลือกคบใครระหว่างสาวสวยผมบลอนด์แสนฉลาดจากบ้านอะธีน่า หรือจะเป็นสาวเอเซียหน้าคมเฉี่ยวผู้เก่งกาจจากบ้านแอรีส แต่ไม่แน่เดม่อนอาจไม่จำเป็นต้องเลือกก็ได้เพราะพลังมหาเสน่ห์จากสายเลือดอะโฟรไดท์จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง และครองรักกันสามคนด้วยความปรองดองอย่างมีความสุข...
               ‘ใช่ก็แย่ละ ไม่งั้นหมอนี่คงไม่ทำหน้าเป็นตูดแบบนี้หรอก… ขนาดเทพีอะโฟรไดท์ตัวแม่กูรูด้านความรักยังเคลียร์ปัญหารักสามเส้าเราสามคนของตัวเองไม่รอดเลย’
               “ผมเห็นนิมิตบางอย่างมา ดีน... จากแหวนวงนี้” เดม่อนชูนิ้วที่มีแหวนเธซีอุสให้ดู “มันไม่ใช่เรื่องดีเลย”
             “หือ? อ้อ…” กลายเป็นว่าดีนเข้าใจผิดไปไกล ก็อย่างว่าดราม่าเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ มันน่าใส่ใจจะตายไปนี่นา “นายบอกว่าเห็นนิมิต.. หมายถึงฝันบอกเหตุ ฝันเกี่ยวกับคำพยากรณ์งั้นเหรอ?”
               ตั้งแต่เป็นเดมิก็อดดีนได้ยินเรื่องฝันบอกเหตุมานับครั้งไม่ถ้วน และที่แย่ที่สุดคือมันเคยเกิดขึ้นกับตัวเขาเองในตอนที่ไปช่วยชาร์ล็อตจนเลยเถิดได้ทำภารกิจทำลายพิธีกรรมปลดปล่อยอะพอลลีออน แต่โชคดีที่ช่วงก่อนหน้านี้เขาแทบจะไม่ฝันตอนหลับ (หรืออาจฝันแต่จำไม่ได้) ให้ได้ซวยต้องไปรับคำพยากรณ์แสนน่ารันทดใจ
               “ก็จริง.. ความฝันของเดมิก็อดมักเป็นลางบอกเหตุอะไรบางอย่างเหมือนกับว่าพวกเรามีพลังจิตแบบจีน เกรย์–.. แล้วเมื่อคำพยากรณ์หมายหัวเอาไว้แล้ว พวกเราก็หลีกเลี่ยงไม่ได้”
               แล้วก็อดที่จะนึกถึงคำพูดที่โพไซดอนกล่าวกับเขาไม่ได้
             ‘สายน้ำไม่สงบ บางที… เจ้าอาจสัมผัสได้ มันคือภัยพิบัติใต้ทะเลที่เกิดจาก…’
               “คธูลฮู… นายกำลังนึกถึงสิ่งนี้อยู่ใช่ไหม?”
               ดีนเติมคำในใจออกมาเป็นคำพูดได้อย่างรวดเร็ว แล้วยิ่งเดม่อนพูดถึงแหวนเธซีอุสผู้กำราบและผนึกเทพปีศาจคลั่งไว้ใต้ก้อนหินด้วยแล้ว ไม่มีอะไรจะเหมาะสมมากไปกว่านั้นอีก บุตรแห่งโพไซดอนนึกถึงคำของบิดาอีกครั้งก่อนจะแค่นยิ้ม
               ‘ภัยร้ายที่กำลังจะเกิดคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ตามคำทำนายที่ยังไม่มาถึง ทว่าเมื่อถึงครานั้นข้าขอให้วีรบุรุษในการณ์นั้นไม่ใช่เจ้า แต่จงเป็นผู้อื่นที่เต็มใจที่จะแบกรับชะตากรรมไว้บนบ่า’
               ‘คราวนี้คงไม่ใช่ฉันแต่เป็นนายสินะ…’
             “แล้วนายจะเอายังไงล่ะเดมี่?”
               ดีนถาม ฝั่งเดม่อนนิ่งไปคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่างซึ่งอีกฝ่ายน่าจะมีคำตอบในใจอยู่แล้ว
               “ดูเหมือนคำพยากรณ์นั่นจะหลีกเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ” เดม่อนถอนหายใจยาว “ผมกะว่าจะคิดดูอีกทีเรื่องที่จะไปหาเรเชล แต่มาถึงขั้นนี้คงไม่ต้องคิดแล้วล่ะ ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเรากำลังรับมือกับอะไรกันแน่”
               ดีนวางมือลงบนบ่าของเดม่อนก่อนจะตบลงเบา ๆ ไม่รู้ด้วยเหตุใด เขาถึงคิดว่าบุตรแห่งอะโฟรไดท์คนนี้ต้องเอาอยู่และฝากอนาคตของโลกไว้ได้
               “ถ้านายพร้อมจะแบกมันไว้บนบ่าก็ลุยเลย ฉันขอให้นายโชคดีนะเพื่อน”
https://i.imgur.com/KH6drOM.png@God

Dean โพสต์ 2026-3-2 01:11:25

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Dean เมื่อ 2026-3-2 01:13

https://i.imgur.com/ZmPLSo3.png395https://i.imgur.com/ZmPLSo3.pngช่วงเวลาประกายทอง                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        (THU) 26/02/2026 เวลา 17.00 น.
               สรุปแล้วผู้ที่ไปตามคำชวนของเทพอะพอลโล่มีเพียงแค่ดีนคนเดียวเนื่องจากแมคเคนซียังคงติดทำรายงาน ดีนจึงกลับไปเอากล้องถ่ายรูปมาจากบ้านพัก ในขณะที่เขากำลังจะออกไปที่ชายหาด ‘ไข่หอยเม่น’ แมวผีนำโชคของดีนก็มาป้วนเปี้ยนที่ขา
             “เมี้ยว~”
               “หืม อะไรเหรอไข่หอยเม่น หรือว่าอยากจะไปเดินเล่นอีก? ตอนเช้าก็ไปมาแล้วนี่นา รอบเดียวพอ—”
               ไม่ได้ตั้งใจอยากจะตามใจลูกแมว แต่เมื่อมองไปเห็นดวงตากลมโตต้องมองเขากลับมาใสแจ๋วชวนใจละลายก็อดที่จะตามใจไม่ได้ จากที่ตั้งใจไว้ว่าจะฝึกสัตว์เลี้ยงให้มีวินัยในตอนแรกดูเหมือนว่าทุกอย่างจะพังหมดจากความใจอ่อนของตัวเอง
               “โธ่เอ๊ย ก็ได้ ๆ งั้นมาด้วยกัน”
               ดีนหยิบสายจูงออกมาจากห้องสัตว์เลี้ยง สายตาก็กวาดมองหาแมวเหมียวอีกสองตัว ออมเล็ตแมวยักษ์กำลังนอนหงายสบายใจอยู่กับแอนโทส แมวคู่แฝดกับไข่หอยเม่นซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของแมคเคนซี
             “พวกแกสองตัวจะมาด้วยกันไหม?”
             “อ๊าว” “เมี้ยว”
               แมวเล็กและแมวใหญ่ขานรับเบา ๆ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกจากเบาะนอนนุ่ม ๆ เมื่ออยู่ในท่าทางที่สบายตัว โดยปกติแล้วเวลานี้ไม่ใช่เวลาเดินเล่นของสัตว์เลี้ยงด้วย พวกมันจึงชอบที่จะนอนหงายแผ่พุงกันมากกว่า
               “ไม่มีใครไปกันเลยสินะ… งั้นพวกเราไปกันสองคนก็ได้ไข่หอยเม่น”
               “เมี้ยว~”
               ชายหนุ่มติดสายจูงให้แก่มันจากนั้นเดินไปทางชายหาดทิศเหนืออย่างไม่รีบร้อน
               .               .               .
               ดวงตะวันคล้อยต่ำลงมาสู่ในช่วงเวลาประกายทอง แสงแดดสาดส่องกระทบผิวน้ำส่องแสงระยิบระยับชวนให้หยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาเก็บภาพอันสวยงามไว้เป็นที่ระลึก (เอาไปอวดแฟน) ดีนเดินเลียบชายหาดฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งไปพร้อมกับเพื่อนสี่ขาในสายจูง ชายหาดค่ายฮาล์ฟบลัดยังคงเงียบสงบ และเขาชอบที่มันเป็นแบบนี้มากกว่าต้องรับมือกับตัวอะไรก็ไม่รู้ที่มาบุกรุกชายหาด (หวังว่าโลกิและแร็กนาร์จะไม่ทำแบบนั้นอีก)
               แต่ตอนนี้ที่นี่ไม่มีใครเลย เทพอะพอลโล่จะมาหรือยังนะ
               “พี่ชาย อยู่แถวนี้หรือเปล่านะ”
               ดีนป้องปากตะโกนเรียกโดยไม่ได้เอ่ยนามเทพเจ้า แต่ทันใดนั้นลำแสงสีทองก็พาดผ่านท้องฟ้าลงมายังชายหาดดั่งสะพานไอน์สไตน์โรเซนส่งเทพบุตรในร่างมนุษย์ลงมา รูปลักษณ์ของอะพอลโล่ยังคงงดงามตรึงใจทุกครั้งเมื่อได้เห็น เรือนผมสีทองดุจแสงตะวันเปล่งประกายสะท้อนสายน้ำ ใบหน้าหล่อได้รูปไม่มีจุดใดที่มีตำหนิ รูปร่างสูงโปร่งแบบฉบับหนุ่มเจ้าสำอางในชุดลำลองสบาย ๆ เหมือนมาเดินชายหาด ซึ่งภาพที่เขาเห็นเป็นคนละรูปกับโปรไฟล์ที่ตั้งในเนคทาร์แชท แปลว่าคนที่เขาคุยด้วยคือสุริยะเทพของจริง แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงใช้รูปไม่เหมือนกัน… สงสัยอาจจะเป็นแอคเคาน์หลุม
               “อยู่นี่ไงเจ้าตัวเล็ก! แหม พกกล้องมาแบบนี้รู้ใจพี่จริงๆแสงโกลเดนอาวกระทบหน้าพี่ตอนนี้คือที่สุดแล้วอ่ะ รีบเช็กมุมกล้องเลยนะ รับรองว่ารูปวันนี้ยอดไลก์ถล่มทลายชัวร์ พี่โพสต์ท่ารอแล้วเนี่ย!”
               มาถึงก็ให้ถ่ายรูปเลยแฮะ คงกะจะใช้แรงงานฟรีขอรูปอัปลงโซเชียลจริง ๆ นั่นแหล่ะ…
               “คุณกระตือรือร้นกับการถ่ายภาพดีนะ” ดีนหัวเราะ แอบเหน็บไปนิดหน่อย “แต่ว่าผมมีของมาถวายตามสัญญา อยากจะถ่ายรูปก่อนหรือว่ารับของไปก่อนดีล่ะครับ” ชายหนุ่มเปิดเอาแตงโมสีแดงหวานฉ่ำที่ถูกหั่นพร้อมรับประทานออกมาจากแหวนห้วงมิติ
               “ของโปรดเลยนี่นา! เจ้าตัวเล็กรู้งานสมเป็นน้องรักจริง ๆ แต่แหม... แสงระดับพรีเมียมขนาดนี้ จะปล่อยให้หลุดมือไปก็น่าเสียดายนะ เอาเป็นว่าถ่ายรูปพี่ตอนถือแตงโมไปด้วยเลยเป็นไง? ได้ฟีลหนุ่มฮอตริมหาดสุด ๆ อ่ะ รับรองลงสตอรี่แล้วยอดแชร์กระฉูดแน่ จัดมาเลยน้องชาย พี่พร้อมโพสแล้ว!”
             “โอเค ได้เลย” เขาส่งแตงโมให้เทพเจ้า จากนั้นยกกล้องถ่ายรูปที่แมคเคนซีซื้อให้เป็นของขวัญเรียนจบขึ้นมาจากสายคล้องคอ ส่งดูหามุมสวย “พี่ชายคงจัดมุมมาแล้ว งั้นผมถ่ายแล้วนะ” บุตรโพไซดอนกดชัตเตอร์ต่อเนื่อง ซึ่งเทพแห่งดวงอาทิตย์ก็โพสต์ท่าได้อย่างมือโปรราวกับรู้แสงรู้มุมหล่อของตัวเองเป็นอย่างดี แล้วเมื่อหนำใจช่างภาพจำเป็นก็โชว์ผลงาน “ฝีมือผมเป็นไง?”
               “เช็ดน้ำลายแป๊บ! ไม่ใช่น้ำลายพี่นะ น้ำลายคนดูนี่แหละ สันกรามพี่คมจนจะบาดหน้าจออยู่แล้วเจ้าตัวเล็ก ฝีมือใช้ได้เลยนะเนี่ย แต่ก็นะ... นายแบบมันระดับพระเจ้าอยู่แล้วไง รูปนี้คือจึ้ง! ส่งเข้าแอร์ดรอปเครื่องพี่ด่วน ๆ เลย จะเอาไปลงสตอรี่อวดแฟนคลับหน่อยว่าพี่ฮอตขนาดไหนในยามเย็นแบบนี้!”
             “ห๊ะ.. อะไรนะ น้ำลายคนดู?..” ถึงจะไม่เข้าใจมุกระดับเทพแต่ก็ช่างเถอะ “โอเค ได้เลยแต่ผมต้องส่งรูปให้หลังจากที่กลับไปโหลดเมมที่กล้องนะ พี่ชายรอได้หรือเปล่า?”                             “วิทยาการมนุษย์ไม่ทันใจเทพเจ้าเอาเสียเลย แต่เอาแบบนั้นก็ได้เจ้าตัวเล็ก ยังไงความหล่อของพี่ก็ไม่เลือนหายไปตามกาลเวลาระหว่างที่เจ้าย้ายรูปจากเมมโมรีหรอก”
               อะพอลโล่หลงตัวเองจนแม้แต่คนที่หลงตัวเองอย่างดีนยังยิ้มแหย
             “จะว่าไป อัปให้แฟนคลับดูเหรอ ผมคิดว่าพี่จะส่งให้แฟนดูคนแรกซะอีก มอนอกอ. บอซอ. น่ะ ช่วงนี้เป็นไงบ้างครับ แบบนี้เรียกว่ารักระยะไกลได้ไหมนะ หรือว่าเป็นเทพ แค่ปิ๊งเดียวก็ไปถึงนิวโรม”                            “โมนีก้าเหรอ? ที่รักของพี่คือที่สุดแล้วเจ้าตัวเล็ก! เรื่องระยะทางสำหรับระดับพี่มันไม่มีผลหรอก แค่ดีดนิ้วพี่ก็ไปโผล่ตรงหน้าให้ที่รักชื่นใจแล้ว แต่บางทีพี่ก็ชอบฟีลรักระยะไกลนะ มันดูโรแมนติกแบบวินเทจดีอ่ะ อีกอย่างพี่มันฮอตจนที่รักต้องคิดถึงพี่ทุกลมหายใจอยู่แล้ว วันนี้พี่ส่งรูปนี้ไปอวดด้วยเลยดีกว่า รับรองที่รักกรี๊ดสลบในความหล่อชัวร์!”
             “คงไม่ใช่ว่าอยากไปหาตอนไหนถึงค่อยไปหาหรอกนะ…” แอบบ่นอุบอิบ แต่เทพเจ้าก็ยังอุตส่าห์จะได้ยิน
               “ปากร้ายนะเรา พี่น่ะสายเปย์เวลาอยู่แล้ว ที่รักคิดถึงตอนไหน พี่ก็วาร์ปไปหาทันทีไม่มีเลทระดับพระเจ้าซะอย่าง!”
               “สะดวกจริง ๆ ผมล่ะอยากทำแบบนั้นได้บ้างจัง—... จริงสิ ผมพาแมวมาด้วย ไข่หอยเม่น ทักทายเทพอะพอลโล่สิ”
               “เมี้ยว~” ลูกแมวผีนำโชคเดินไปดม ๆ เทพอะพอลโล่ ก่อนจะร้องเหมียวออกมาด้วยน้ำเสียงน่าเอ็นดู
               “เจ้าไข่หอยเม่น... แหม ชื่อน่ากินเชียว นี่ขนาดแมวยังเดินมาเช็กอินความหล่อพี่เลยเหรอเนี่ย? สงสัยรังสีความฮอตมันกระแทกจมูกล่ะสิ มามะ เดี๋ยวพี่จะลูบหัวเป็นสิริมงคลให้ซักที สัมผัสจากเทพเชียวนะเจ้าตัวเล็ก! พี่อนุญาตให้น้องแมวโดนตัวพี่ได้เป็นพิเศษเลยนะเนี่ย สิทธิพิเศษสุดๆ!”
             “โฮ่…” ภาพที่เทพอะพอลโล่ลูบหัวไข่หอยเม่นก็ดูดีใช่ย่อย ดีนจึงถ่ายไว้เป็นที่ระลึกอีกสองสามแชะ ก่อนที่เขาจะนึกบางอย่างขึ้นได้ “ผมได้ยินมาว่าเหรียญอะพอลโล่จะช่วยให้สัตว์เลี้ยงอสุรกายแข็งแกร่งขึ้นได้ ผมพกมาด้วยจำนวนนึง พี่ชายช่วยทำให้ไข่หอยเม่นเก่งขึ้นได้ไหมครับ” จากนั้นก็นำเหรียญอะพอลโล่ (ที่อยู่ในกล่องเหมือนถุงยางอนามัย) ออกมาให้แก่เทพเจ้า
               “โห มีเหรียญเยอะขนาดนี้เลยเหรอเจ้าตัวเล็ก? สงสัยจะขยันฟาร์มมาหนักล่ะสิ แต่ก็นะ เหรียญพวกนี้มันมีออร่าของพี่อยู่แล้ว ยิ่งเอามาใช้กับสัตว์เลี้ยงอสุรกายนะ รับรองว่าจึ้ง!” อะพอลโล่ขยิบตาพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้ “เดี๋ยวพี่จัดให้เป็นพิเศษ ไหนเอามานี่ซิ... พี่จะร่ายมนตร์อัดพลังแสงอาทิตย์ใส่เหรียญให้แบบฉ่ำ ๆ รับรองว่าเจ้าไข่หอยเม่นจะไม่ได้แค่เก่งขึ้นนะ แต่มันจะดูสว่างไสว ออร่าจับจนมอนสเตอร์ตัวอื่นต้องยอมสยบให้ความเท่ของแมวนายชัวร์ จังหวะนี้ต้องมีแสงสีทองพุ่งออกจากตัวแมวแล้วมั้ง! จัดมาเลยน้องชาย!”
               ทันใดนั้นแสงสีทองอร่ามก็ห่อหุ่มรอบตัวของไข่หอยเม่น เจ้าแมวเบิกตาโตด้วยความตกใจเมื่อพลังงานแห่งเทพไหลเวียนเข้าสู้ร่างกายมัน เจ้าตัวเล็กคล้ายกับเติบโตขึ้นอีกเล็กน้อย แล้วเมื่อพลังทั้งหมดซึมซาบเข้าสู่ตัวมันแมวผีนำโชคของดีนก็วิ่งเร็วปร๋อหนีไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับสายจูง
             “อ้าว ไข่หอยเม่น แกจะไปไหนน่ะ!” แม้แต่เจ้าของก็ยังตระหนก ดีนหันไปมองทางอะพอลโล่ “สงสัยว่ามันคงตกใจ แต่ว่าจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”
               “ใจเย็นน่าเจ้าตัวเล็ก! ระดับพี่ประทานพรให้ทั้งที พลังมันก็ต้องล้นจนเก็บไม่อยู่เป็นธรรมดา เจ้าไข่หอยเม่นมันไม่ได้ตกใจหรอก แต่มันกำลังรู้สึกถึงความเทพในตัวไง! สงสัยคงรีบไปหาที่ลองวิชา หรือไม่ก็ไปวิ่งโชว์ความหล่อให้แมวตัวอื่นแถวนี้ดูแน่ ๆ เชื่อพี่เหอะ พลังแสงอาทิตย์มันทำให้ร่างกายเฟรชสุด ๆ อีกเดี๋ยวพอมันเบิร์นพลังงานออกไปบ้างเดี๋ยวก็คงวิ่งกลับมาหาเองแหละ ระหว่างนี้นายไม่ต้องกังวลไปหรอก มาช่วยพี่เช็กโทนรูปในกล้องต่อดีกว่า แสงกำลังจะหมดแล้วเนี่ย ยิ่งดูรูปเมื่อกี้พี่ว่าพี่หล่อทะลุเลนส์สุด ๆ เลยนะเนี่ย!”
             “อะ.. โอเค๊”
               เรื่องแมวหายกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลยเมื่อเทพเจ้าจอมเอาแต่ใจใช้ดีนถ่ายรูปอีกรอบ ทั้งสองเดินไปทั่วชายหาด รัวชัตเตอร์อีกเป็นร้อยรูปในเวลาเพียงแค่แป๊บเดียว ให้ตายสิ ดีนคิดว่าเขาบ้าถ่ายรูปแล้วนะ แต่ก็ยังไม่เท่ากับเทพจอมหลงตัวเององค์นี้
             “โอ้โห มีฝีมือถึงนี่นาเจ้าตัวเล็ก! แถมยังเลือกฟิลเตอร์ที่มันขับผิวพี่ให้ดูโกลว์แบบลูกรักพระเจ้าสุด ๆ (ก็พี่เป็นลูกรักจริงๆ อะนะ) ดูดิ มุมกล้องกับสีนวล ๆ แบบนี้ พี่โคตรเท่เลยว่ะ นายมีแววรุ่งนะเนี่ย สนใจมาเป็นช่างภาพส่วนตัวให้พี่ป่ะล่ะ? เดี๋ยวพี่ให้ค่าจ้างเป็นบัตรวีไอพีคอนเสิร์ตแถวหน้าสุดของวงดัง ๆ ทั่วโลกเลยนะ แลกกับการมาถ่ายรูปให้พี่ลงไอจีบ่อยๆ รับรองว่าสกิลนายจะอัปเวลไปไกลกว่านี้อีกเยอะชัวร์! ไหนขอดูอีกรูปดิ๊ มุมนี้พี่ดูเหมือนพระเอกซีรีส์ป่ะ?”
             “วงดัง ๆ ทั่วโลกน่าสน แต่ถ้าเป็นวง—… อุ๊บ!” ดีนยกมือขึ้นปิดปาก เมื่อกี้เขาเกือบหลุดพูดออกไปว่า ‘แต่ถ้าเป็นคอนเสิร์ตของพี่น่ะไม่เอา’ ถ้าหลุดพูดออกไปล่ะก็ถูกแสงพระอาทิตย์เผาตายแน่ ๆ
             “เจ้าตัวเล็กกำลังจะพูดว่าวงอะไรเหรอ?”
               คำถามจากเทพทำเอาเหงื่อไหลพลั่ก ฉะนั้นได้เวลาแล้วที่จะงัดสกิลพ่อปลาไหลออกมา!
             “ผม.. ผมไม่แน่ใจเลยว่าจะว่างตรงกันหรือเปล่า แบบว่า… ผมเองก็ต้องทำงานทำการอะไรแบบนี้ใช่ไหมล่ะ เอางี้ไหม ถ้าพี่อยากให้ผมถ่ายรูปให้ค่อยนัดมาดีกว่า ส่วนของรางวัล เปลี่ยนบัตรคอนเสิร์ตเป็นเงินได้ไหมครับ พอดีว่าต้องกินต้องใช้น่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
               ถึงจะน่าเสียดายที่ต้องปฏิเสธบัตรคอนเสิร์ตจากวงดนตรีดัง แต่ตราบใดที่เขาไม่รู้ว่า ‘วงดนตรีดัง’ ที่ว่าคือวงไหน (มีสิทธิ์สูงที่จะเป็นของอะพอลโล่เอง) เขาจึงปฏิเสธไว้ก่อนดีกว่า เพื่อสุขภาพหูในอนาคต
               “โธ่ เจ้าตัวเล็ก! กล้าปฏิเสธบัตร VIP ที่คนทั้งโลกแย่งกันเลยเหรอเนี่ย? ใจพี่เจ็บแปล๊บเลยนะเนี่ย” อะพอลโล่ในร่างมนุษย์แสดงท่าทางโอเวอร์แอคติ้งเหมือนกำลังแสดงละครเวที “แต่ก็นะ... พี่ลืมไปว่าพวกนายต้องมีค่าเช่าบ้าน ค่ากาแฟอะไรพวกนั้น โอเค ๆ พี่สายเปย์อยู่แล้ว เรื่องเงินน่ะจิ๊บๆ เดี๋ยวพี่จัด ‘ทิป’ หนัก ๆ ให้แทนค่าเหนื่อยที่มาถ่ายรูปให้พี่วันนี้ละกัน ถือว่าช่วยค่าน้ำมันรถนายไปก่อน ดีลตามนี้! วันไหนแสงสวย ๆ หรือพี่อยากเปลี่ยนลุคใหม่ เดี๋ยวพี่ทักไดเรกไปนัดนะ เตรียมกล้องให้พร้อมล่ะ ฝีมือระดับนายกับหน้านายแบบระดับพี่ ยังไงก็ปังแน่นอน!”
               “โธ่ อย่าน้อยใจนะครับ ถ้ามีโอกาส... ผมต้องไปงานคอนเสิร์ตอีกแน่ ๆ ถ้าเดลฟีไม่เอาคำพยากรณ์มาฟาดหน้าผมอีก ...แบบว่ายังอยากใช้ชีวิตแบบมนุษย์ธรรมดาอยู่น่ะ”
               “เข้าใจเลยเจ้าตัวเล็ก! พูดถึงเดลฟีแล้วพี่ก็ปวดตับแทน คำพยากรณ์พวกนั้นมันชอบมาขัดจังหวะความสุขตลอดเลยเนอะ พี่เองก็เคยผ่านจุดที่ต้องเป็น ‘มนุษย์ธรรมดา’ มาก่อน (แบบที่ไม่อยากจำเท่าไหร่) บอกเลยว่าเข้าใจฟีลที่อยากใช้ชีวิตชิล ๆ สุด ๆ”
               “แม้แต่พี่ชายยังไม่รอดเลยเหรอเนี่ย น่าสนใจจังว่ากลไกของคำพยากรณ์มันเริ่มมาจากไหนกันแน่ มีคนที่ยิ่งใหญ่กว่าเทพเจ้าอีกงั้นเหรอ”
               เป็นเรื่องที่น่าคิด ใครกันนะที่อยู่เหนือชะตากรรมทั้งปวง
               “ถามซะลึกเลยนะเจ้าตัวเล็ก! เอาจริงเรื่องนี้มันก็นะ... ขนาดพี่เป็นเทพแห่งพยากรณ์เอง บางทียังแอบเซ็งเลย มันมี ‘ตัวแม่’ อย่างสามพี่น้องแห่งโชคชะตาไงจ๊ะ พวกนั้นน่ะคุมเส้นด้ายชีวิตทุกคนไว้หมดแล้ว แม้แต่ท่านพ่อซุสยังต้องเกรงใจเลยอ่ะ มันเหมือนเป็น ‘ระบบหลังบ้าน’ ของจักรวาลที่เทพอย่างพวกพี่ก็ขัดใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก”
               อะพอลโล่หยิบแตงโมหวานฉ่ำขึ้นมากัดแทะไปคำจากนั้นเขาก็พูดต่อออกมาอีกยาว
               “แต่นะ... อย่าไปคิดเรื่องเครียด ๆ ให้เสียออร่าเลยเจ้าตัวเล็ก ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าแบบที่พี่ทำอยู่ดีกว่า ทฤษฎีพวกนั้นปล่อยให้พวกมนุษย์แว่นหรือพวกขี้สงสัยเค้าเถียงกันไปเถอะ พี่ขอโฟกัสที่ความหล่อกับที่รักของพี่ก็พอแล้ว! ส่วนเรื่องค่าจ้าง เดี๋ยวพี่โอนเข้าบัญชีให้แบบจุก ๆ เลยนะ ถือเป็นค่าขนมช่างภาพมือโปรฯ แล้วกัน! ไว้เจอกันใหม่นะน้องชาย อย่าลืมแต่งรูปพี่ให้เนี๊ยบก่อนส่งล่ะ พี่ไปล่ะ... เดี๋ยวที่รักรอตอบแชท!”
               “เดี๋ยวก่อนพี่ชายอย่าเพิ่งรีบไป เหมือนว่าผมมีธุระอีกเรื่อง ต้องถวายศรัทธาสำหรับพระอาทิตย์จำลองของพี่น่ะครับ เราต้องจับมือกันเพื่อถ่ายพลังกันไหมนะ แบบว่า.. ผมเคยทำแบบนั้นกับพ่อน่ะ” ดีนหัวเราะ สำหรับเขายังไงก็ได้นั่นแหล่ะ
               “เรื่องพระอาทิตย์จำลองน่ะเหรอ? ได้ดิ เรื่องแสงสว่างกับความร้อนแรงต้องยกให้พี่อยู่แล้ว ไม่มีใครทำได้ดีกว่านี้แน่นอน ส่วนเรื่องจับมือน่ะ... แหม นายเนี่ยโชคดีสุด ๆ เลยนะเนี่ยที่ได้สัมผัสมือระดับเทพที่ทั้งนุ่มและอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้าแบบนี้อ่ะ มาเลย! ยื่นมือมา เตรียมรับพลังงานแบบฉ่ำ ๆ จากพี่ได้เลย ระวังหน่อยนะ พลังพี่มันแรงระดับซูเปอร์โนวา เดี๋ยวพระอาทิตย์จำลองนายจะสว่างวาบจนคนทั้งเกาะต้องหยิบแว่นกันแดดมาใส่ไม่ทันนะเนี่ย พร้อมยัง? จัดไปวัยรุ่น!”
               ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่เอ่ยปากเรื่องนี้ออกไปจนต้องฟังอะพอลโล่ขิงตัวเองให้ฟังอีกหนึ่งดอก แต่ในเมื่อตัวเองเสนอก็มีแต่ต้องยื่นมือไปจับอย่างเสียมิได้ แต่จะว่าไปมือของเทพเจ้าก็อบอุ่นและนุ่มสมราคาโม้ ถ้าไม่ใช่ด้วยขนาดมือของผู้ชายเขาคงคิดว่าจับมือกับผู้หญิงไปแล้ว แต่กระนั้นก็ไม่มีมือไหนที่จับแล้วอุ่นใจมากไปกว่ามือของแมคเคนซีหรอก แย่จังอยากรีบกลับไปจับมือกับแฟนแล้วสิ
             “โอเค งั้นพี่เตรียมรับพลังของผมแล้วไปเจอแฟนสาวแบบฟิน ๆ ได้เลย”
               ดีนหลับตาลงตั้งจิตภาวนามอบศรัทธาแก่เทพอะพอลโล่ที่อยู่เบื้องหน้า แม้อีกฝ่ายจะขี้โม้ไป (ไม่) บ้าง แต่ก็ถือว่าเป็นเทพที่คุยง่ายเหมือนพี่ชายจริง ๆ เขาจึงไม่เสียดายที่จะมอบความปรารถนาทั้งหมดให้ไป
               “โอ้โหหหห พลังงานดีมากกกเจ้าตัวเล็ก! ทำเอาออร่าพี่พุ่งปรี๊ดเลยนะเนี่ย รู้สึกหล่อขึ้นแบบสามร้อยเปอร์เซ็นเลยว่ะ ผิวพี่ฉ่ำวาวระดับไฮเอนด์สุด ๆ ขอบใจมากนะน้องรัก พี่รู้สึกเฟรชพร้อมไปหาที่รักของพี่แล้วเนี่ย รับรองโมนีก้าเห็นพี่ในสภาพอัปเกรดแบบนี้ต้องกรี๊ดสลบแน่ ๆ”
               ทั้งสองคลายมือออกจากกัน ทันใดนั้นแสงสีทองก็ล้อมรอบเทพอะพอลโล่เอาไว้
               “พี่ไปก่อนนะ แสงสุดท้ายกำลังจะหมดพอดี ต้องรีบไปโชว์ความฮอตต่อละ บายยย!”
               สิ้นเสียงเทพเจ้าก็เดินทางกลับไปเป็นเส้นแสงอันระยิบระยับเปล่งประกายยิ่งเสียกว่าช่วงเวลาประกายทอง
               “โชคดีนะ บ๊ายบายยยยย”
               หนุ่มเท็กซัสโบกมือลาอะพอลโล่หวอย ๆ ได้ยินเสียงเขาตะโกนลงมาจากฟากฟ้าแว่ว ๆ เสียด้วย
             “อย่าลืมแต่งรูปพี่ให้เนียนกริบนะ เดี๋ยวพี่จะเอาไปอวดที่รักให้ดูว่าช่างภาพคนใหม่พี่ฝีมือจึ้งขนาดไหน ไว้เจอกันในโซเชียลนะน้องชาย! Ciao!”                              หลังจากเทพเจ้าจากไปชายหาดของค่ายฮาล์ฟบลัดก็กลับมาเงียบสงบเช่นเดิม
             “เมี้ยว~”
               ไข่หอยเม่นเดินกลับมาหลังจากที่มันปลดปล่อยพลังงานความคึกอันท่วมท้นเรียบร้อยแล้ว ก็กลับมาอ้อนคลอเคลียดีนเหมือนเดิม
               “เป็นไงบ้างไข่หอยเม่น พลังงานล้นจนต้องไประบายออกเลยเหรอ” ดีนย่อตัวลงไปนั่งเกาคางแมว เจ้าตัวเล็กอ้อนมือนั้นก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของดีน ตอนนี้มันคงหิวและอยากกลับไปที่บ้านเต็มทน “หิวแล้วล่ะสิ งั้นกลับบ้านกันเจ้าตัวเล็ก… เฮ้อ เรียกแกแบบนี้เหมือนกับที่อะพอลโล่เรียกฉันเลยแฮะ เขาคงไม่ได้มองว่าฉันเป็นแมวหรอกนะ”
               เอาจริงเป็นแมวก็ไม่แย่ แต่เป็นหมาของคนรวยก็ยังน่าสนใจกว่าอยู่ดี

https://i.imgur.com/KH6drOM.pnghttps://img2.pic.in.th/image0276567d31a10c10.png อะพอลโล+20 ความโปรดปรานจากการพูดคุย+10 ความโปรดปรานจากการถวาย [กระเช้าผลไม้]
+5 โบนัสความสัมพันธ์จากการใส่ [กุหลาบสีน้ำเงินทอง]
+25 โบนัสเพิ่มความโปรดปราน จาก HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน)static/image/hrline/line3.pngได้รับสกิลติดตัว 'SHINING MODEL'
เมื่อถ่ายภาพหรืออยู่ท่ามกลางแสงแดด เสน่ห์ (CHA) จะเพิ่มขึ้นชั่วคราว และได้รับค่าจ้างพิเศษเป็นเงินจำนวนมากโอนเข้าบัญชีโดยตรงจากเทพอะพอลโล่
static/image/hrline/line3.png
บูชาเหรียญอะพอลโล่ 4 เหรียญ
มอบพรพัฒนาสัตว์วิเศษแก่ [ไข่หอยเม่น] เลื่อนระดับ 20 Level
ถวาย 4,000 เกียรติยศstatic/image/hrline/line3.png
บูชาพระอาทิตย์จำลอง เดือนกุมภาพันธ์ 2026ข้า ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล ขอถวายศรัทธาแก่เหล่าเทพ แก่เทพอะพอลโล่ เทพแห่งดวงอาทิตย์
จำนวนศรัทธาที่มอบให้: 3,000
[ รวม +210 ความโปรดปราน ]

ดูในรูปแบบกติ: [ตอนเหนือของค่าย] ชายหาด