[เมืองมิสติก] ร้านอาหาร เดอะ ชิปไรท์ส ดอเทอร์

God โพสต์ 2026-1-16 23:06:05

<div align="center" style="list-style-type: none;">

<style>
#boxsystems01 {
border-radius: 0px;
border: 5px solid #0b3254;
padding: 3px;
box-shadow: inset #f7a81d 0px 0px 10px;
background-attachment:fixed;
background-image: url("https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/vector-seafood-background-seamless-seafood-background-vector-seamless-seafood-background-isolated-white-vintage-style-67672189.jpeg");}
</style>

<style>
#boxsystems02 {
width: 900px;
border-radius: 0px;
border: 2px dotted #333146;
padding: 50px;
box-shadow: #c0d1d2 0px 0px 20px;
background-attachment:fixed;
background-image: url("https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/blue80.png");}
</style>



<style>
.shadow {
 text-shadow: 1px 1px 5px #c0d1d2;
}
</style>


<div id="boxsystems01"> <img src="https://img2.pic.in.th/image43134a68def98d87.png" width="276" _height="183" border="0"> ⋘ ร้านอาหาร เดอะ ชิปไรท์ส ดอเทอร์ , เมืองมิสติก, รัฐคอนเนทิคัต⋙ <div class="image-container">

<center>
<meta charset="UTF-8">
<style>
.image-container {
position: relative;
width: 500px; /* ขนาดรูป */
height: 500px;
overflow: hidden;
}

.image-container img {
position: absolute;
top: 0;
left: 0;
width: 100%;
height: 100%;
object-fit: cover;
transition: opacity 0.8s ease; /* ค่อย ๆ จาง */
}

/* รูปแรกอยู่บนสุด */
.image-container img.top {
z-index: 2;
opacity: 1;
}

/* Hover แล้วรูปแรกค่อย ๆ จางหาย */
.image-container:hover img.top {
opacity: 0;
}
</style>

<div class="image-container">
<img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/image154b57033115b5d3.png" class="top" alt="รูปแรก">
<img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/imagef881b84aa75f0952.png" alt="รูปรอง">
</div>

</center>

 </div>( คลิกที่ภาพเพื่อเข้าสู่ด้านใน ) <div id="boxsystems02">ร้านอาหาร เดอะ ชิปไรท์ส ดอเทอร์
เมืองมิสติก, รัฐคอนเนทิคัต, สหรัฐอเมริกา <div style="text-align: left;"> ร้านอาหารทะเลเชิงสร้างสรรค์ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองมิสติก รัฐคอนเนทิคัต โดยเชฟ เดวิด สแตนดริดจ์ ผู้ชนะรางวัล James Beard Award ซึ่งเป็นเสมือนกับรางวัลออสการ์ของวงการอาหารสหรัฐฯ ร้านนี้โดดเด่นเรื่องแนวคิด tide-to-table หรือ “จากทะเลถึงจาน” เน้นใช้วัตถุดิบจากชาวประมงและฟาร์มท้องถิ่นของนิวอิงแลนด์ ปรุงออกมาเป็นเมนูที่เปลี่ยนไปตามฤดูกาล ทั้งอาหารเช้า บรันช์ และมื้อเย็น พร้อมค็อกเทลและรายการไวน์ในบรรยากาศอบอุ่นแต่หรูหรา เหมาะสำหรับการพบปะสังสรรค์หรือมื้อพิเศษเมื่อมาเยือนมิสติก </div><div style="text-align: left;"> </div>

<center>
<div class="gallery-container">
<img src="https://iili.io/fSZmBOG.png">
<img src="https://iili.io/fSZbJae.png">
<img src="https://iili.io/fSZbfZQ.png">
<img src="https://iili.io/fSZb1cX.png">
</div>

</center> <div style="white-space-collapse: preserve;">เวลาทำการ</div><div style="white-space-collapse: preserve;">Breakfast</div><div style="white-space-collapse: preserve;">ทุกวัน: 8:00 น. - 10:00 น.</div><div style="white-space-collapse: preserve;"> </div><div style="white-space-collapse: preserve;">Brunch</div><div style="white-space-collapse: preserve;">วันเสาร์ - วันอาทิตย์: 10:00 น. – 15:00 น.</div><div style="white-space-collapse: preserve;"> </div><div style=""><div style="white-space-collapse: preserve;">Dinner</div><div style="white-space-collapse: preserve;">วันอาทิตย์ - วันพฤหัสบดี: 17:00 น. – 21:00 น.</div><div style="white-space-collapse: preserve;">วันศุกร์ - วันเสาร์: 17:00 น. – 22:00 น.</div><div style="white-space-collapse: preserve;"> </div><div style=""><div style="white-space-collapse: preserve;">Happy Hour</div><div style="">วันจันทร์ - วันศุกร์: 17:00 น. - 18:00 น.
วันเสาร์ - วันอาทิตย์: 15:00 น. - 17:00 น.</div></div></div><div style="white-space-collapse: preserve;"> </div><div style="white-space-collapse: preserve;">หมายเหตุ: กรุณาสำรองที่นั่งล่วงหน้าโดยเฉพาะช่วงเย็น เนื่องจากเป็นที่นิยมของคู่รักและนักชิม</div>
 </div> </div></div>

<style type="text/css">BODY{background:url("https://img2.pic.in.th/vector-seafood-background-seamless-seafood-background-vector-seamless-seafood-background-isolated-white-vintage-style-67672189.jpeg"); background-attachment:fixed; }</style>

<style>
.gallery-container {
clear: both; /* เคลียร์ element ที่ float ไว้ข้างบน */
float: none !important; /* ยกเลิก float ถ้ามี */
position: static !important;/* ยกเลิก absolute/fixed ถ้ามี */
width: 800px;
height: 200px;
display: flex;
align-items: center;
justify-content: center;
gap: 10px;
}

img {
--brightness: 1;
--grayscale: 0.2;
transition: flex var(--transition), filter var(--transition);
height: 100%;
filter: grayscale(var(--grayscale)) brightness(var(--brightness));
object-fit: cover;
overflow: hidden;
margin: 0px;
flex: 1;
}

img:hover {
--brightness: 1;
--grayscale: 0;
flex: var(--magnifier);
-webkit-transform:scale(1.0);
transform:scale(1.0);
-webkit-transition: all 1.0s ease;
transition: all 1.0s ease;
}
</style>

<style type="text/css">
::-webkit-scrollbar{width:7px; height: 7px}
::-webkit-scrollbar-track-piece:decrement{ background:#d3e7fd!important; border-left:3px solid #fff; border-right:3px solid #fff; }
::-webkit-scrollbar-track-piece:increment { background:#0c4853!important; }
::-webkit-scrollbar-button{ background:#0b3254!important; height: 00px!important; }
::-webkit-scrollbar-thumb{ background: linear-gradient(#fff, #4e6b8f, #0c4853); border-top:2px solid #d3e7fd;border-radius:5px;}
::-webkit-scrollbar-thumb:hover{ background: linear-gradient(#f7a81d, #4e6b8f, #0c4853); border-top:2px solid #d3e7fd;border-radius:5px;}
</style>

<style>
a:link {
color: #4c488d; /* ลิงก์ปกติ */
transition: color 0.4s ease; /* ใส่ transition */
}
a:visited {
color: #4c488d; /* ลิงก์ที่เคยกดแล้ว */
transition: color 0.4s ease;
}
a:hover {
color: #948767; /* สีตอนเมาส์วาง */
}
</style>

<style type="text/css">
*::selection{
background:#f7a81d;/* สีพื้นหลัง */
color:#111d37 ;} /* สีตัวหนังสือ */
*::-moz-selection{
background:#f7a81d;/* สีพื้นหลัง */
color:#111d37;} /* สีตัวหนังสือ */
*::-webkit-selection{
background:#f7a81d;/* สีพื้นหลัง */
color:#111d37;} /* สีตัวหนังสือ */
</style>

Xolotl โพสต์ 2026-1-18 08:51:49

<h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 08 เดือน มกราคม ปี 2026</h1><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาเช้า เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองมิสติก<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">◀️┃▶️ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> อัสนีวายุพุ่งทะยานผ่านเส้นทางสายเลียบชายฝั่ง มุ่งหน้าสู่เมืองมิสติกท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บของเดือนมกราคมปี 2026 ลมทะเลพัดปะทะร่างกายจนไอเย็นจากตัวคีอาร์และกระแสไฟฟ้าจากตัวรถควบแน่นเป็นหมอกจาง ๆ จนกระทั่งเอมีเลียชะลอความเร็วลงเมื่อเข้าสู่เขตเมืองเก่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายประวัติศาสตร์ของการต่อเรือ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เอมีเลียเลี้ยวรถเข้าจอดหน้าโรงแรม The Whaler's Inn อย่างนุ่มนวล ก่อนจะดับเครื่องยนต์สัมฤทธิ์วิเศษที่ยังคงมีลวดลายสายฟ้าเรืองแสงจาง ๆ ทั้งคู่ก้าวลงจากรถและมุ่งหน้าเข้าสู่ร้าน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">The Shipwright's Daughter<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารทะเลที่ปรุงด้วยเครื่องเทศและสมุนไพรสดก็เข้าปะทะจมูก แทนที่ความหนาวเหน็บด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและหรูหราแบบร่วมสมัย ภายในร้านตกแต่งด้วยเพดานไม้สีอ่อนขัดมันและโคมไฟแก้วทรงระฆังที่ให้แสงวอร์มไวท์นุ่มนวล  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์กวาดสายตามองผ่านเลนส์แว่นกลมโต สังเกตเห็นชุดโซ่บุด้วยกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มและโต๊ะหินอ่อนที่จัดวางอย่างมีระดับ บรรยากาศของร้านสื่อถึงความประณีตที่เชฟเดวิด สแตนดริดจ์ เจ้าของรางวัล James Beard Award บรรจงสร้างสรรค์ขึ้นมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อบริกรนำทั้งคู่ไปยังที่นั่ง คีอาร์ขยับเสื้อคอเต่าสีเขียวขี้ม้าให้เข้าที่ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยท่วงท่าที่เหยียดตรงและสง่างาม หลังพิงพนักเก้าอี้เพียงเล็กน้อยอย่างที่กุลสตรีชั้นสูงของนอร์เวย์พึงกระทำ เธอจัดวางผ้าเช็ดปากลงบนตักด้วยการพับที่ประณีตตามแบบแผนที่เคานเตสเคียร์สเทน มารดาของเธอเคยพร่ำสอนมาตลอดชีวิต <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลอบสังเกตทุกท่วงท่าของรุ่นน้องด้วยความพินิจพิเคราะห์ เธอถอดหมวกแก๊ปสีเทาออกวางไว้บนที่ว่างข้างตัว เผยให้เห็นเส้นผมสีบลอนด์ที่สั้นและยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากแรงลมทะเลที่พัดผ่านมาระหว่างทาง ทว่าแววตาของเธอกลับฉายแววทึ่งในความนิ่งและความประณีตที่ดูเป็นธรรมชาติจนน่าประหลาด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “วางตัวดีจนพี่เริ่มเกร็งตามเลยนะคุณหนู” เอมีเลียเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่มพลางกางเมนูอาหารขึ้นดู สายตาซุกซนกวาดมองคีอาร์ที่นั่งตัวตรงสง่า “พี่เคยเห็นพวกผู้ดีมีการศึกษาในยุโรปช่วงยุคปีสามศูนย์มาบ้าง แต่เธอนี่... ท่วงท่าการขยับตัวแต่ละอย่างมันดูสูงส่งเกินกว่าจะเป็นแค่เด็กเดมิก็อดทั่วไปนะ เหมือนพวกคุณหนูจากตระกูลเก่าแก่ที่ถูกฝึกมาอย่างดีจนไม่กล้าทำช้อนกระทบจานเลยเชียวล่ะ ไปหัดมารยาทแบบนี้มาจากไหนกันจ๊ะ?” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ไม่ได้รีบตอบคำถามนั้นทันที เธอเพียงแค่ประคองถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอย่างแผ่วเบา กิริยาการวางนิ้วและจังหวะการเคลื่อนไหวสมบูรณ์แบบไร้ที่ติจนยากจะเชื่อว่านี่คือเด็กสาววัยสิบหกปีทั่วไป เธอจงใจส่งรอยยิ้มที่ดูใสซื่อและนอบน้อมกลับไปเพื่อกลบเกลื่อนความจริง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“ฉันเพียงแค่คิดว่าการรักษาบุคลิกภาพให้ดูเรียบร้อย จะช่วยลดความขัดแย้งและสร้างความประทับใจที่ดีต่อผู้พบเห็นได้ง่ายกว่าค่ะรุ่นพี่” คีอาร์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลตามหน้ากากที่เธอสวมไว้ “คุณแม่ของฉันค่อนข้างเข้มงวดเรื่องการวางตัวนิดหน่อยค่ะ... ท่านมักจะบอกเสมอว่ากิริยาที่ดีย่อมนำมาซึ่งโอกาสที่มีประสิทธิภาพในชีวิต”<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="color: rgb(65, 105, 225); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘ความจริงคือ... มารยาทพวกนี้มันถูกฝังรากลึกอยู่ในกระดูกจนสลัดไม่หลุดต่างหาก’<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์คิดในใจด้วยตรรกะที่เย็นชา <span style="color: rgb(65, 105, 225); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘การทำตัวให้ดูเหมือนกุลสตรีที่อ่อนแอและไร้เดียงสา คือกลยุทธ์ที่ดีที่สุดในการทำให้คนรอบตัวลดการป้องกันตัวลง’ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอสัมผัสได้ถึงความลึกลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ซักไซ้ให้เด็กสาวต้องลำบากใจ “จ้ะ ๆ เอาเป็นว่ามารยาทของเธอมันชวนให้พี่นึกถึงบรรยากาศในงานเลี้ยงหรู ๆ ที่ลอนดอนสมัยก่อนเลยล่ะ นาน ๆ ทีจะได้ทานมื้อเช้ากับคุณหนูตัวจริงเสียงจริงแบบนี้ ก็นับว่าเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ดีเหมือนกันนะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">บทสนทนาหยุดลงชั่วคราวเมื่อบริกรนำเมนูแนะนำของเชฟเดวิด สแตนดริดจ์ มาวางตรงหน้า คีอาร์กวาดสายตามองรายละเอียดของวัตถุดิบอย่างประณีต ความเงียบสงบภายในร้าน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">The Shipwright's Daughter<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ที่ตกแต่งด้วยงานไม้ขัดมันและเพดานสีอ่อนช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย กลิ่นอายของประวัติศาสตร์การต่อเรือในเมืองมิสติกผสมผสานกับความหรูหราแบบร่วมสมัยได้อย่างลงตัว <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ระหว่างที่รออาหารมื้อพิเศษสไตล์ 'tide-to-table' มาเสิร์ฟ เอมีเลียจิบน้ำเย็นพลางเท้าคางจ้องมองใบหน้าใสของคีอาร์ แววตาของนักบินสาวเต็มไปด้วยความใฝ่รู้ตามนิสัย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ถามจริงเถอะคีอาร์... เธอใช้ชีวิตภายใต้กฎระเบียบที่เคร่งครัดแบบนั้นมาตลอดเลยเหรอ?” เอมีเลียเริ่มเปิดประเด็นคำถามที่เธอสงสัยมาตั้งแต่ตอนเห็นท่าทีของคีอาร์บนตึกเทรเวเลอร์ส “ทั้งการแต่งตัว มารยาท หรือแม้แต่ตอนที่เธอพยายามจะนิ่งเฉยใส่ท่านพ่อของพี่... มันดูเหมือนเธอต้องเหนื่อยกับการแบกหามความคาดหวังของคนอื่นอยู่ตลอดเวลาเลยนะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ชะงักมือที่กำลังจัดวางส้อมเบา ๆ แววตาสีเขียวเฮเซลหลังเลนส์แว่นสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง เธอไม่ได้ชวนคุยก่อนและยังคงรักษามาตรการรักษาระยะห่างไว้อย่างเหนียวแน่น ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเอมีเลียที่รู้ความลับบางอย่างของเธอ หน้ากากที่สวมจึงบางลงกว่าปกติ “การมีระเบียบวินัยช่วยให้ชีวิตมีประสิทธิภาพและคาดเดาผลลัพธ์ได้ง่ายค่ะรุ่นพี่” คีอาร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบพลางจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างร้านที่เห็นวิวเมืองมิสติก  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “สำหรับบางคน ความคาดหวังคือภาระ... แต่สำหรับฉัน มันคือเกราะป้องกันที่ทำให้ฉันไม่ต้องถูกตั้งคำถามจากสังคมที่น่ารำคาญค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดที่ดูสุภาพนั้น “เธอเป็นนักแสดงที่เก่งนะคุณหนู แต่พี่บอกเลยว่าน่านฟ้าปี 2026 น่ะ มันไม่ได้ต้องการคนที่มีหน้ากากสมบูรณ์แบบหรอก มันต้องการคนที่กล้าจะเผชิญกับพายุด้วยตัวตนจริง ๆ ของตัวเองต่างหาก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> บทสนทนาหยุดลงเมื่ออาหารจานหลักถูกนำมาเสิร์ฟ คีอาร์ใช้มีดและส้อมจัดการกับปลาท้องถิ่นที่ปรุงอย่างประณีตด้วยท่วงท่าที่ไร้ที่ติ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอแม่นยำและเงียบเชียบ ราวกับการทานอาหารคือการทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ ขณะที่เอมีเลียทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุขในรสชาติแบบที่ไม่ยึดติดกับรูปแบบเดิม ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เอมีเลียลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคีอาร์ที่กำลังใช้มีดตัดชิ้นปลาอย่างบรรจง ท่วงท่าที่สง่างามเกินวัยนั้นดูขัดกับบรรยากาศเรียบง่ายและเป็นกันเองของร้าน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">The Shipwright's Daughter<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> อย่างประหลาด แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สะท้อนจากผิวน้ำด้านนอกลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ตกกระทบลงบนเลนส์แว่นทรงกลมของเด็กสาวจนเกิดเป็นประกายที่ทำให้ดวงตาสีเทาอมเขียวคู่นั้นดูลึกลับยิ่งกว่าเดิม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ความเงียบที่โรยตัวอยู่ระหว่างมื้ออาหารถูกเติมเต็มด้วยเสียงบรรยากาศในร้านและการทำงานของเชฟเดวิดที่อยู่ลึกเข้าไปในครัว แต่ในใจของเอมีเลียกลับวนเวียนอยู่กับคำพูดที่คีอาร์ใช้ปฏิเสธท่านพ่อของเธอต่อหน้าต่อตาบนดาดฟ้าตึกเทรเวเลอร์ส <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ‘ยังไม่ได้คบหากันในลักษณะนั้นค่ะ... เป็นเพียงรุ่นพี่รุ่นน้องที่ร่วมภารกิจกันตามหลักประสิทธิภาพเท่านั้น’ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คำพูดนั้นยังคงกังวานอยู่ในหัวของนักบินสาวอย่างชัดเจน จนเอมีเลียวางส้อมในมือลงพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แววตาที่ผ่านการมองเห็นเส้นขอบฟ้ามานับไม่ถ้วนจ้องมองหน้ากากที่สมบูรณ์แบบของคีอาร์ด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความเอ็นดูและความท้าทาย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "นี่คุณหนู..." เอมีเลียเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอทุ้มต่ำและฟังสบายตามสไตล์คนอเมริกันที่รักอิสระ "ตอนที่เธอสวนท่านพ่อกลับไปเมื่อวานน่ะ รู้ไหมว่าคนปกติเขาไม่ทำกันหรอกนะ การปฏิเสธราชาแห่งทวยเทพอย่างตรงไปตรงมาขนาดนั้น... พี่ไม่รู้จะขำหรือจะอึ้งดีที่เห็นเธอเอาตรรกะไปงัดกับมหาเทพแบบนั้น" <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ชะงักมือที่กำลังจะตักสลัดสาหร่ายเคลป์ เธอเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่ แววตาดูใสซื่อและไร้เดียงสาราวกับไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เธอทำลงไปนั้นแปลกประหลาดตรงไหน "ฉันเพียงแต่ต้องการแก้ไขความเข้าใจผิดให้ถูกต้องตามข้อเท็จจริงค่ะรุ่นพี่" คีอาร์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "การปล่อยให้ข้อมูลที่บิดเบือนดำรงอยู่จะส่งผลเสียต่อการประเมินสถานการณ์ในอนาคต ซึ่งฉันมองว่ามันไม่มีประสิทธิภาพเอาเสียเลยค่ะ" <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าภายใต้วาจาสุภาพนั้นมีน้ำแข็งที่หนาทึบซ่อนอยู่ การที่คีอาร์ย้ำชัดเรื่องรุ่นพี่รุ่นน้องและประสิทธิภาพ มันคือการล้อมรั้วลวดหนามไฟฟ้าไว้รอบตัวเองอย่างแน่นหนา แต่สำหรับคนที่เคยขับเครื่องบินฝ่าพายุแอตแลนติกมาแล้วอย่างเอมีเลีย... ยิ่งพายุแรงเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งอยากจะพุ่งชนมันมากเท่านั้น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "จ้ะ ๆ ประสิทธิภาพก็ประสิทธิภาพ" เอมีเลียขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาซุกซนกวาดมองคีอาร์ที่นั่งตัวตรง "แต่ถ้ามันเป็นแค่เรื่องงานจริง ๆ พี่คงไม่ต้องพาเธอมานั่งทานมื้อเช้าที่ร้านที่จองยากที่สุดในคอนเนทิคัตแบบนี้หรอกนะ และเธอก็คงไม่ต้องยอมแต่งชุดรัดรูปแบบนั้นที่ทำให้พี่เสียสมาธิตลอดทั้งวันมาเพื่อซ้อนท้ายรถพี่ด้วย... จริงไหม?" สิ้นคำของเอมีเลีย คีอาร์นิ่งไปครู่หนึ่ง รอยแดงจาง ๆ แล่นผ่านโหนกแก้มขาวซีดก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เธอขยับแว่นสายตาให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในใจที่อยู่นอกเหนือการคำนวณ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "ฉันเพียงแต่... เลือกชุดที่เหมาะสมกับการเดินทางตามหลักพลศาสตร์เท่านั้นค่ะ" เธอเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มพลางก้มลงจัดการกับอาหารตรงหน้าต่อ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียไม่ได้รุกไล่ต่อ เธอเพียงแค่มองภาพนั้นด้วยความเอ็นดู ในใจของนักบินสาวเริ่มบันทึกข้อมูลใหม่ลงในสมาร์ทโฟนแห่งความรู้สึกของเธอเองว่า... คีอาร์ โซล็อตล์ อาจจะปากแข็งและเย็นชาดุจน้ำแข็งจากนอร์เวย์ แต่อย่างน้อยวันนี้เธอก็ยอมมานั่งทานข้าวหรือเดท (ที่เอมีเลียทึกทักเอาเอง) และยอมรับคำสัญญาที่จะไม่ทำให้เธอหลงทาง "เอาเถอะ จะเป็นผู้ช่วยนักบินหรือจะเป็นอะไรก็แล้วแต่" เอมีเลียพึมพำพลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "แต่จำไว้นะคุณหนู... สายฟ้าของพี่น่ะ ถ้าฟาดลงที่ไหนแล้ว มันไม่เคยปล่อยให้ที่ตรงนั้นเย็นชานานหรอก ต่อให้หน้ากากของเธอจะหนาแค่ไหน พี่ก็จะค่อย ๆ กะเทาะมันออกเองนั่นแหละ"  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่ใช้ส้อมจิ้มชิ้นปลาเข้าปากอย่างเงียบเชียบ ตรรกะในหัวของเธอกำลังคำนวณว่าคำพูดของเอมีเลียมีความเสี่ยงระดับใด ทว่าในขณะเดียวกัน ความอบอุ่นจาง ๆ จากมื้ออาหารและสายตาที่มั่นคงของรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ตรงหน้า<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Xolotl โพสต์ 2026-1-19 00:32:13

<h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" width="500" _height="140" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 08 เดือน มกราคม ปี 2026</h1><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาบ่าย เวลา 13.00 น. เป็นต้นไป ณ ระหว่างทางกลับค่าย เมืองมิสติก<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">◀️┃▶️ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์อัสนีวายุแผ่วลงเมื่อเข้าสู่เขตชานเมืองมิสติก รัฐคอนเนทิคัต สายลมหนาวในเดือนมกราคมปี 2026 พัดเอากลิ่นเกลือทะเลและความชื้นแฉะมาปะทะร่างของสองเดมิก็อด เอมีเลียบิดคันเร่งเบา ๆ นำรถสปอร์ตสีเงินเข้มลัดเลาะไปตามถนนสายหลักเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่ค่ายฮาล์ฟบลัดในลองไอซ์แลนด์ ทว่าความลื่นไหลของการเดินทางกลับต้องสะดุดลงเมื่อขบวนรถเบื้องหน้าจอดนิ่งสนิทเป็นแนวยาวจนสุดสายตา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “บ้าจริง... ติดอะไรกันขนาดนี้นะ” เอมีเลียพึมพำพลางถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นเส้นผมสีบลอนด์สั้นที่ปลิวสะบัดตามแรงลม เธอมองข้ามไหล่ไปทางคีอาร์ที่ยังคงซ้อนท้ายอยู่ด้วยท่วงท่าสง่างาม “คุณหนู พี่ว่าเราลงไปเดินดูข้างหน้าหน่อยดีกว่า ติดนิ่งแบบนี้มันผิดปกติเกินไป” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์พยักหน้าตอบรับช้า ๆ เธอค่อย ๆ ก้าวลงจากเบาะรถพลางขยับแว่นสายตาทรงกลมให้เข้าที่และกระชับเสื้อโค้ตตัวยาวเพื่อปกปิดชุดรัดรูปที่ยังคงสร้างความประหม่าให้เธอเล็กน้อย ท่วงท่าของเธอยังคงความเรียบร้อยและใสซื่อดั่งหน้ากากที่เธอเพียรสวมใส่ ทว่าดวงตาสีเทาอมเขียวคู่นั้นกลับเริ่มกวาดมองสภาพแวดล้อมด้วยตรรกะที่เย็นชา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ขณะที่ทั้งคู่เดินผ่านแถวรถที่จอดนิ่ง คีอาร์สังเกตเห็นสิ่งแรกที่ผิดปกติ... มนุษย์ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยทุกคนมีสีหน้าเหม่อลอย พวกเขาไม่ได้บีบแตรหรือแสดงท่าทีหงุดหงิดต่อรถติด ทว่ากลับจ้องตรงไปข้างหน้าด้วยนัยน์ตาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวขุ่นมัวไร้ชีวิตชีวา บนฟุตบาทก็เช่นกัน ผู้คนที่เดินพลุกพล่านกลับก้าวเดินไปอย่างเชื่องช้าไร้จุดหมาย ราวกับเป็นหุ่นเชิดที่ถูกตัดสายป่าน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “รุ่นพี่คะ... ดูนั่นสิคะ” คีอาร์เอ่ยเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความระแวดระวัง เธอชี้นิ้วที่ขาวซีดไปทางท้องฟ้าที่จู่ ๆ ก็มืดสลัวลงอย่างรวดเร็ว <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ทันใดนั้น หยดฝันก็ร่วงหล่นลงมาจากสรวงกาล ทว่ามันไม่ใช่ฝนตามธรรมชาติ แต่มันคือ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ฝนสีเขียว<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ที่ข้นคลักและส่งกลิ่นฉุนชวนขนลุกพอง เมื่อหยดฝนสัมผัสกับพื้นถนน มันกลับไม่ได้ทำให้เปียกชื้นในทันที แต่กลับดูดซับแสงสว่างรอบข้างจนบรรยากาศดูบิดเบี้ยว คีอาร์สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แตกต่างจากพลังลมเหนือของบิดา มันคือความหนาวที่กัดกินถึงวิญญาณ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘<span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ไม่พบในบันทึกพยากรณ์มาตรฐาน ความหนาแน่นของพลังงานสูงเกินกว่าจะเป็นเรื่องธรรมชาติ... ระดับความอันตรายประเมินไม่ได้’<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์คิดในใจขณะที่แสร้งทำเป็นเกาะแขนเอมีเลียด้วยท่าทีหวาดกลัว เอมีเลียกระชับหอกอัสนีในมือแน่น ประกายสายฟ้าสีฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่รอบกายเธอเพื่อขจัดไอเย็นสีเขียวที่พยายามจู่โจม “มีคนกำลังเล่นตลกกับเมืองนี้แน่ ๆ คีอาร์ อย่าห่างจากพี่นะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทว่า ห้านาทีแห่งความตึงเครียดผ่านไปราวกับชั่วนิรันดร์ จู่ๆ ฝนสีเขียวก็หยุดนิ่งและเลือนหายไปในอากาศอย่างลึกลับ ท้องฟ้าเหนือเมืองมิสติกกลับมาสว่างไสวด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็นอีกครั้ง ผู้คนในรถและบนทางเท้าเริ่มขยับเขยื้อน สีหน้าเหม่อลอยหายไปราวกับตื่นจากฝันร้าย พวกเขาเริ่มบีบแตรและพูดคุยกันตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เมื่อกี้มัน... เค้ารางของอะไรบางอย่างใช่ไหม?” เอมีเลียพึมพำ แววตาที่ห้าวหาญฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก “รอยร้าวในกระแสเวลาหรือเปล่า? หรือว่ามีใครบางคนหรือธรรมชาติกำลังส่งสัญญาณเตือนเรา” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ขยับแว่นสายตาพลางปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสงบดั่งเดิม เธอสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้ ทว่าด้วยนิสัยที่ยึดถือผลประโยชน์ส่วนตนเป็นหลัก เธอจึงไม่คิดจะเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับปริศนาที่ยังมองไม่เห็นผลตอบแทน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “มันคงเป็นปัญหาที่ซับซ้อนเกินกว่าหน้าที่ของพวกเราในตอนนี้ค่ะรุ่นพี่” คีอาร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพและนอบน้อมดั่งเดิม “ในเมื่อเหตุการณ์สงบลงแล้ว ฉันมองว่าเราควรปล่อยให้คนที่ทำหน้าที่แก้ไขปัญหาเหล่านี้จัดการไปตามกระบวนการเถอะค่ะ ลำพังแค่ภารกิจที่ควิเบกและการนำข้อมูลกลับไปรายงานที่ค่ายก็นับว่าเป็นภาระที่หนักหนาพอสมควรสำหรับพวกเราแล้ว” เธอมองหน้าเอมีเลียด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูใสซื่อ “เรากลับค่ายกันเถอะค่ะรุ่นพี่ ดิฉันอยากกลับไปพักผ่อนและจัดการกับประสิทธิภาพของพลังงานในร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิมค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวและเก็บอาวุธ “นั่นสินะ... เธอพูดถูกคุณหนู บางครั้งเราก็ต้องรู้จักเลือกสนามรบ” ทั้งคู่เดินกลับไปที่มอเตอร์ไซค์อัสนีวายุและพุ่งทะยานออกสู่ทางหลวงสายหลัก ทิ้งปริศนาแห่งฝนสีเขียวไว้เบื้องหลัง คีอาร์โอบเอวเอมีเลียไว้แน่นพลางหลับตาลง แววตาเย็นชาถูกซ่อนไว้หลังเปลือกตาที่ปิดสนิท เธอพร้อมแล้วที่จะกลับไปสู่ความปลอดภัยของค่าย เพื่อเตรียมการสำหรับก้าวต่อไปที่เธอจะเป็นผู้ควบคุมกระดานนี้ด้วยตัวเอง<div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ตอบสนองต่อเหตุการณ์อีเว้นท์และเดินทางกลับค่าย</div>

หน้า: [1]

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver

[เมืองมิสติก] ร้านอาหาร เดอะ ชิปไรท์ส ดอเทอร์