DAMON'S DREAM
<style type="text/css">
@import url('https://fonts.googleapis.com/css2?family=Cinzel:wght@400;700&family=Noto+Serif+Thai:wght@300;400;700&family=Montserrat:wght@200;300;400&family=Playfair+Display:ital,wght@1,400&display=swap');
:root {
--damon-ocean: #2b6777;
--damon-teak: #9c6644;
--damon-marble: #ffffff;
--damon-sky: #f2f2f2;
--damon-gold-dust: rgba(212, 175, 55, 0.15);
--shadow-blur: 0 15px 45px rgba(43, 103, 119, 0.1);
}
/* --- The Dream Horizon Container --- */
.dream-chamber {
max-width: 900px;
margin: 50px auto;
background: var(--damon-marble);
background-image:
linear-gradient(rgba(255,255,255,0.9), rgba(255,255,255,0.9)),
url('https://www.transparenttextures.com/patterns/pinstriped-suit.png');
border: 1px solid #e0e0e0;
box-shadow: var(--shadow-blur);
position: relative;
overflow: hidden;
}
/* ตกแต่งด้วยเงาของผ้าม่านและระเบียง */
.dream-chamber::before {
content: '';
position: absolute;
top: 0; left: 0; width: 100%; height: 8px;
background: linear-gradient(to right, var(--damon-teak), var(--damon-ocean), var(--damon-teak));
}
/* Header Section: The Open-Air View */
.chamber-header {
height: 500px;
background: url('https://iili.io/fvkCbWJ.png') center center no-repeat;
background-size: cover;
position: relative;
display: flex;
align-items: flex-end;
justify-content: center;
border-bottom: 10px solid var(--damon-teak);
}
.title-banner {
background: rgba(255, 255, 255, 0.85);
backdrop-filter: blur(5px);
padding: 40px 60px;
margin-bottom: -50px;
text-align: center;
width: 70%;
box-shadow: 0 10px 30px rgba(0,0,0,0.1);
border: 1px solid #ddd;
}
.chamber-name {
font-family: 'Cinzel', serif !important;
letter-spacing: 10px;
color: var(--damon-ocean);
font-weight: 700;
margin-bottom: 10px;
display: block;
}
/* Content Area */
.chamber-body {
padding: 100px 80px 80px;
font-family: 'Noto Serif Thai', serif;
line-height: 2.3;
color: #444;
}
.concept-grid {
display: grid;
grid-template-columns: 1fr 1fr;
gap: 40px;
margin-top: 50px;
}
.concept-item {
padding: 25px;
background: #fdfdfd;
border-left: 2px solid var(--damon-ocean);
}
.label {
font-family: 'Montserrat', sans-serif;
font-size: 11px;
letter-spacing: 3px;
text-transform: uppercase;
color: var(--damon-teak);
font-weight: 700;
display: block;
margin-bottom: 15px;
}
/* Mirror Section (The Secret Corner) */
.mirror-corner {
margin-top: 60px;
padding: 40px;
background: #0a0a0a;
color: #ddd;
border-radius: 2px;
position: relative;
text-align: center;
}
.mirror-corner::after {
content: '◈';
position: absolute;
top: -10px; left: 50%;
transform: translateX(-50%);
background: var(--damon-marble);
color: #000;
padding: 0 10px;
}
.sensory-note {
font-family: 'Playfair Display', serif;
font-style: italic;
color: var(--damon-ocean);
font-size: 1.2rem;
text-align: center;
margin-top: 40px;
padding: 20px;
border-top: 1px double #ddd;
border-bottom: 1px double #ddd;
}
.chamber-footer {
padding: 40px;
text-align: center;
background: var(--damon-sky);
border-top: 1px solid #e0e0e0;
}
</style>
<div class="dream-chamber">
<div class="chamber-header">
<div class="title-banner">
<span class="chamber-name"><font size="6">DAMON'S DREAM</font></span>
<font face="Montserrat" size="2" color="#9c6644" style="letter-spacing: 5px;">THE TEAK PAVILION OVER OCEAN</font>
</div>
</div>
<div class="chamber-body">
<div style="text-align: center; margin-bottom: 60px;">
<font size="4">
โรงยิมไม้สักแบบเปิดโล่งบนหน้าผาสูงชันเหนือมหาสมุทรที่สงบนิ่ง <br>
สถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่สว่างไสวด้วยแสงแดดยามบ่ายผ่านผ้าม่านสีขาวบางเบา <br>
ที่นี่ไม่มีภาพมายา... มีเพียง <b>ความปลอดภัย</b> และ <b>ความจริงใจ</b>
</font>
</div>
<div class="concept-grid">
<div class="concept-item">
<span class="label">◈ Art & Strength</span>
<font size="3">
กลางห้องมีลานกว้างสำหรับฝึกซ้อมร่างกายพร้อมดัมเบลเหล็กที่เป็นระเบียบ
ทว่าริมระเบียงกลับมีขาตั้งเฟรมผ้าใบและถาดสีน้ำวางรับแสงธรรมชาติ
สะท้อนความแข็งแกร่งที่ผสมผสานกับสุนทรียภาพอย่างลงตัว
</font>
</div>
<div class="concept-item">
<span class="label">◈ Minimalism</span>
<font size="3">
เฟอร์นิเจอร์ไม้เรียบง่ายเพียงไม่กี่ชิ้น หนังสือปรัชญาสองสามเล่มบนโต๊ะข้างเตียง
และราวไม้แขวนเสื้อยืดสีพื้นที่สวมสบาย ไร้ซึ่งเครื่องแต่งกายหรูหราที่ใช้ปกปิดตัวตน
</font>
</div>
</div>
<div class="sensory-note">
"กลิ่นเกลือทะเลจางๆ ผสมไม้สนซีดาร์... สะอาดและมั่นคง"
</div>
<div class="mirror-corner">
<span class="label" style="color: #666;">HIDDEN MIRROR</span>
<font size="3">
กระจกเงาเพียงบานเดียวถูกตั้งไว้ในมุมมืดและคลุมด้วยผ้าไว้ครึ่งหนึ่ง <br>
มันไม่ใช่ที่สำหรับชื่นชมรูปโฉม แต่เป็นสัญลักษณ์แห่งความเดียดฉันท์ <br>
ต่อพลังมนตร์มหาเสน่ห์ที่บดบังตัวตนที่แท้จริงของเขาจากสายตาโลก
</font>
</div>
</div>
<div class="chamber-footer">
<font face="Cinzel" size="2" color="#2b6777" style="letter-spacing: 8px;">AUTHENTICITY OVER APPEARANCE</font>
</div>
</div> แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Daemon เมื่อ 2026-1-12 23:23 <br /><br /><style>
@import url('https://fonts.googleapis.com/css2?family=Cinzel+Decorative:wght@700;900&family=Cinzel:wght@400;700&family=Prompt:ital,wght@0,300;0,400;1,300&family=Sarabun:ital,wght@0,100;0,300;1,100&display=swap');
/* 1. Global Pink & Steel Foundation */
.neon-rose-canvas {
max-width: 900px;
margin: 100px auto;
position: relative;
background: #1a0a0d; /* พื้นหลังสีม่วงดำลึก */
padding: 5px;
box-shadow: 0 0 80px rgba(255, 20, 147, 0.2);
}
/* 2. New Hybrid Frame System */
.garage-inner-trim {
background: linear-gradient(135deg, #2d0a15 0%, #1a0a0d 100%);
border: 2px solid #ff1493; /* ชมพูนีออน */
position: relative;
padding: 60px 0;
overflow: hidden;
}
/* ลายกราฟิกฟันเฟืองชมพูนีออน */
.garage-inner-trim::before {
content: '⚙';
position: absolute;
top: -50px; left: -50px;
font-size: 250px;
color: rgba(255, 20, 147, 0.03);
transform: rotate(-20deg);
pointer-events: none;
}
/* 3. High-Impact Header */
.neon-header-box {
text-align: center;
margin-bottom: 70px;
}
.neon-sub-label {
font-family: 'Cinzel', serif;
font-size: 12px;
letter-spacing: 10px;
color: #ff69b4;
text-transform: uppercase;
display: block;
margin-bottom: 15px;
}
.neon-main-title {
font-family: 'Cinzel Decorative', cursive !important;
font-weight: 900 !important;
font-size: 48px !important;
background: linear-gradient(to bottom, #ffffff 0%, #ff1493 50%, #c71585 100%);
-webkit-background-clip: text;
-webkit-text-fill-color: transparent;
margin: 0 !important;
filter: drop-shadow(0 0 10px rgba(255, 20, 147, 0.5));
}
/* 4. The Pink Manuscript (Novel Style) */
.novel-text-flow {
padding: 0 100px;
font-family: 'Sarabun', sans-serif;
font-size: 20px;
line-height: 2.8;
color: #fce4ec;
text-align: justify;
}
.pink-dropcap {
float: left;
font-family: 'Cinzel Decorative', cursive;
font-size: 110px;
line-height: 80px;
padding: 20px 25px 0 0;
color: #ff1493;
text-shadow: 0 0 15px rgba(255, 20, 147, 0.8);
}
/* Dialogue Color Assignment */
.sp-daemon { color: #ff0000; font-weight: 500; font-family: 'Prompt'; }
.sp-mother { color: #ff69b4; font-weight: 500; font-family: 'Prompt'; font-style: italic; text-shadow: 0 0 5px rgba(255, 105, 180, 0.3); }
.sp-father { color: #bdbdbd; font-weight: 500; font-family: 'Prompt'; border-bottom: 1px solid rgba(255, 255, 255, 0.1); }
/* 5. Rewards: Pink Steel Grid */
.pink-stat-vault {
margin: 80px 100px 40px;
background: rgba(255, 20, 147, 0.05);
border: 1px solid #ff1493;
padding: 40px;
border-radius: 0 50px 0 50px;
}
.stat-header-pink {
font-family: 'Cinzel', serif;
color: #ff1493;
font-size: 18px;
letter-spacing: 5px;
margin-bottom: 25px;
display: block;
text-align: center;
}
.stat-row-item {
font-family: 'Prompt', sans-serif;
font-size: 16px;
color: #f8bbd0;
margin-bottom: 12px;
list-style: none;
}
.stat-row-item b { color: #ff69b4; }
/* 6. Footer Branding */
.neon-footer {
text-align: center;
padding-top: 50px;
}
.footer-mark {
font-family: 'Cinzel', serif;
font-size: 11px;
letter-spacing: 12px;
color: #ff1493;
opacity: 0.6;
}
</style>
<div class="neon-rose-canvas">
<div class="garage-inner-trim">
<div class="neon-header-box">
<span class="neon-sub-label">Aphrodite x Engineering</span>
<h1 class="neon-main-title"><font size="6">ECHOES OF LOVE & STEEL</font></h1>
<div style="height: 1px; width: 200px; background: #ff1493; margin: 30px auto; box-shadow: 0 0 10px #ff1493;"></div>
</div>
<div class="novel-text-flow">
<span class="pink-dropcap">ใ</span>
ในมิติแห่งความฝันที่ตัดขาดจากความวุ่นวายของโลกภายนอก ผมยืนอยู่บนลานไม้สักที่อาบด้วยแสงอาทิตย์สีทอง กลิ่นเกลือทะเลจางๆ พัดมาปะทะหน้าจนผมรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน<span style="background-color: initial;"> </span></div><div class="novel-text-flow"><br>
แต่ทว่า... ท่ามกลางความเงียบสงบนั้น กลับมีสตรีผู้หนึ่งยืนหันหลังให้ผมอยู่ที่ริมระเบียง ผ้าคลุมสีขาวบางเบาของเธอพริ้วไหวตามลมราวกับระลอกคลื่น<span style="background-color: initial; text-align: center;"> </span></div><div class="novel-text-flow"><div style="text-align: center;"><br></div>
<span class="sp-mother">"เดม่อน... ลูกรัก"</span>
<br><br>
เมื่อเธอหันกลับมา หัวใจของผมแทบหยุดเต้น ใบหน้าของเธองดงามอย่างไร้ที่ติ ผิวพรรณเปล่งปลั่งราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกกู้ขึ้นจากก้นมหาสมุทร แต่สิ่งที่ทำให้ผมตกใจที่สุดคือ ดวงตาและโครงหน้าของเธอ เธอมีความคล้ายคลึงกับลิเลียน่าอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นเวอร์ชั่นที่ความสมบูรณ์แบบถูกเติมเต็มจนถึงขีดสุด เป็นความงามที่ทำให้ความจริงรอบข้างดูจืดชางไปทันที
<br><br>
<span class="sp-daemon">"ท่านแม่... หรือครับ?"</span> ผมพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือ <span class="sp-daemon">"หรือนี่คือกลลวงของโลกิอีก"</span>
<br><br>
เธอหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอเหมือนเสียงกระดิ่งแก้วที่ช่วยชะล้างความวิปลาสในใจผม <span class="sp-mother">"โลกิอาจจะเลียนแบบรูปกายได้ แต่เขาไม่อาจเลียนแบบความรักที่ข้ามีต่อลูกได้หรอกนะ... และที่ข้าปรากฏกายในรูปลักษณ์ที่ลูกคุ้นเคย เพราะหัวใจของลูกกำลังผูกพันอยู่กับเด็กสาวคนนั้นอย่างลึกซึ้ง ความงามคือสิ่งที่สะท้อนจากสิ่งที่ลูกปรารถนา"</span>
<br><br>
เธอก้าวเข้ามาใกล้ และสัมผัสที่แก้มของผม มือของเธออุ่นและให้ความรู้สึกมั่นใจ <span class="sp-mother">"ภารกิจที่ลูกกำลังทำอยู่นั้นยิ่งใหญ่กว่าที่ลูกคิด รอยร้าวที่อนุสาวรีย์วอชิงตันเป็นเพียงจุดเริ่มต้น... สิ่งที่รออยู่ที่ซาวันนาห์คือกระจกเงาที่จะสะท้อนความดำมืดในใจคน หากลูกใช้เพียงอำนาจในการสั่งการ ลูกจะแพ้พ่าย แต่หากลูกใช้ความเข้าอกเข้าใจ ลูกก็จะชนะ"</span>
<br><br>
เธอดึงแหวนเธซีอุสออกจากนิ้วของผมอย่างแผ่วเบา มันลอยอยู่กลางอากาศระหว่างเราสองคน
<br><br>
<span class="sp-mother">"โลกใบนี้กำลังสูญเสียสมดุลของความรักและความงามไปเพราะเสียงกระซิบจากก้นบึ้ง อะพอลโลคืนแสงสว่างให้โลกแล้ว แต่ลูกก็ต้องเป็นผู้คืนความสงบให้แก่ดวงใจมนุษย์... จงอย่ากลัวพลังในตัวลูก เดม่อน แต่งจงโอบกอดรับมันไว้"</span>
<br><br>
เธอกุมมือผมไว้ แล้ววางแหวนกลับคืนลงบนนิ้ว แสงสีชมพูเจิดจ้าปะทุออกมาจากทับทิมบนหัวแหวน แต่มันไม่ใช่สีที่แสบตาเหมือนเดิม มันเป็นสีที่ดูนุ่มนวลและมีพลังมหาศาล
<br><br>
<span class="sp-mother">"ข้าอาจจะช่วยลูกรบโดยตรงไม่ได้ แต่นี่คือทุนสำรองสำหรับการเดินทางที่ยากลำบาก... เมื่อลูกตื่นขึ้น จงสำรวจสิ่งที่อยู่ในมิติของแหวนวงนี้ ข้าและบิดาของลูก (ผู้ซึ่งยังคงมองดูลูกจากที่ไกลๆ) ได้ฝากของบางอย่างไว้ให้"</span>
<br><br>
ร่างของเธอเริ่มจางกลายเป็นละอองแสงสีทอง
<br><br>
<span class="sp-mother">"จงจำไว้... ลิเลียน่าคือสมอเรือของลูก แต่ลูกคือเข็มทิศของเธอ อย่าปล่อยให้หมอกแห่งความบ้าคลั่งทำให้ลูกหลงทาง"</span>
<br><br>
ละอองแสงสีทองจากร่างของเธอไม่ได้จางหายไปในทันที แต่มันกลับควบแน่นกลายเป็นม่านหมอกที่ห้อมล้อมเราทั้งคู่ไว้ในวิหารแห่งความฝัน ผมรู้สึกว่าพื้นไม้ใต้เท้าเริ่มเปลี่ยนสภาพกลายเป็นผิวน้ำที่นิ่งสงบราวกับกระจก สะท้อนภาพท้องฟ้าสีพาสเทลที่ไม่มีวันสิ้นสุด
<br><br>
<span class="sp-daemon">"ท่านแม่... ท่านบอกว่าบิดาก็มองดูอยู่?"</span> ผมถามหยั่งเชิง เพราะชื่อของพ่อเป็นปริศนาที่ขัดแย้งในใจผมมาตลอด
<br><br>
เธอยิ้ม เป็นยิ้มที่ละม้ายคล้ายลิเลียน่าตอนที่เธอดีใจเวลาไขปริศนาออก <span class="sp-mother">"เขามองดูด้วยความภูมิใจที่ปนไปด้วยความกังวล เดม่อน... เลือดในตัวลูกครึ่งหนึ่งคือความปรารถนา แต่อีกครึ่งหนึ่งคือความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ลูกไม่ได้มีแค่เสน่ห์ที่ล่อลวงคน แต่ลูกมีอำนาจของการโน้มน้าวที่มาจากความจริงใจ นั่นคือสิ่งที่พ่อของลูกมอบให้ผ่านสายเลือด"</span>
<br><br>
เธอยื่นมือมาสัมผัสที่หน้าอกของผม ตรงตำแหน่งหัวใจ
<br><br>
<span class="sp-mother">"ก่อนที่ลูกจะกลับไปยังโลกที่แสนโหดร้าย ข้าจะแสดงให้ลูกเห็น... ว่าทำไมลูกถึงต้องปกป้องโลกใบนี้"</span>
<br><br>
ทันใดนั้น ภาพรอบตัวก็บิดเบี้ยว ผมไม่ได้เห็นอสุรกาย แต่ผมเห็นภาพย้อนหลังของคืนวันที่โลกมืดมิด 458 วันที่ผ่านมา ผมเห็นผู้คนนั่งกอดกันร้องไห้ใต้แสงแดดที่ไม่เคยดับ เห็นความสิ้นหวังที่เกาะกินหัวใจมนุษย์จนพวกเขาเริ่มยอมแพ้ต่อเสียงกระซิบ
<br><br>
<span class="sp-mother">"ความงามไม่ได้หมายถึงใบหน้าที่ไร้ที่ติ"</span> เธอกระซิบขณะที่ภาพเหล่านั้นไหลผ่านตาผม <span class="sp-mother">"แต่ความงามคือการที่มนุษย์ยังคงเลือกที่จะรักและเชื่อใจกันในวันที่มองไม่เห็นทางออก ลูกคือตัวแทนของสิ่งนั้นเดม่อน... ถ้าลูกแตกสลายไป ความหวังที่จะกู้คืนหัวใจของมนุษย์ก็จะสลายไปด้วย"</span>
<br><br>
เธอดึงจี้ห้อยคอเล็กๆ ออกจากคอของเธอ มันคือหินรูปร่างประหลาดที่ดูเหมือนหยดน้ำที่แข็งตัวเป็นผลึก แวววาวสลับสีไปมาอย่างน่าอัศจรรย์ เธอวางมันลงบนฝ่ามือของผม
<br><br>
<span class="sp-mother">"หินห้าชิ้นนี้ไม่ใช่แค่เครื่องราง แต่มันคือเศษเสี้ยวแห่งความสว่างที่พ่อและแม่ร่วมกันสร้างไว้ให้ มันจะช่วยประคองสติของลูกและเพื่อนพ้องยามที่ต้องเผชิญกับความมืดมิดที่ซาวันนาห์"</span>
<br><br>
ผมก้มลงมองหินในมือ พลันรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากภายนอก... เสียง ครืด... ครืด... ของรถไฟใต้ดินเริ่มแทรกเข้ามาในโสตประสาท มิติแห่งความฝันเริ่มสั่นคลอน
<br><br>
<span class="sp-mother">"เวลาของลูกหมดลงแล้ว... ลูกต้องตื่นไปเผชิญกับความจริง"</span> เธอเริ่มถอยห่างออกไป แววตาที่เหมือนลิเลียน่านั้นฉายชัดถึงความอาลัย <span class="sp-mother">"อย่าลืมสำรวจถุงกำมะหยี่ในมิติแหวน นั่นคือทุนรอนที่พ่อของลูกแอบฝากมาให้... เขาอาจจะดูเข้มงวด แต่วันหนึ่งลูกจะได้พบเขา"</span>
<br><br>
<span class="sp-daemon">"เดี๋ยวก่อน! แม่ครับ!"</span> ผมพยายามจะคว้ามือเธอไว้ แต่ร่างของเธอกลายเป็นฝูงผีเสื้อสีขาวนับพันตัวที่โบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้าแต่ความรู้สึกอุ่นๆ ที่แก้มยังไม่หายไปไหน พื้นที่ที่เป็นห้องซ้อมกีฬาไม้สักเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนมองผ่านผิวน้ำที่ถูกโยนหินลงไป ภาพบ้านสีขาวหายไปแล้ว กลายเป็นภาพเงาสะท้อนของเหตุการณ์แปลกๆ ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
<br><br>
ผมเห็นตัวเอง... ไม่ใช่สิ เห็นเงาของใครบางคนที่หน้าตาเหมือนผมเป๊ะ กำลังเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนในย่านไทม์สแควร์ที่วุ่นวาย แต่ทุกคนที่เดินผ่านเขาไปกลับหยุดนิ่งแล้วหันมามองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง ราวกับว่าแค่เขาเดินผ่าน ความกังวลทุกอย่างในใจของคนพวกนั้นก็ปลิวหายไปเฉยๆ
<br><br>
<span class="sp-mother">"นี่คือสิ่งที่แกเป็นได้นะ เดม่อน"</span> เสียงของเธอแว่วมาตามลม แต่มันไม่ใช่เสียงก้องกังวานแบบเทพนิยายแล้ว มันเหมือนเสียงแม่ปกติที่กำลังบ่นแกมสอนลูกชาย <span class="sp-mother">"แกไม่จำเป็นต้องตะคอกใส่ใครเพื่อให้เขาทำตาม แกแค่ต้องเป็น... 'แก' ที่ยอมรับตัวเองจริงๆ"</span>
<br><br>
แล้วภาพก็ตัดไป ผมเห็นลิเลียน่า เธอกำลังนั่งกุมขมับอยู่ในห้องสมุดที่ไหนสักแห่ง รอบตัวเธอมีหนังสือกองพะเนิน และมีเงาดำๆ เหมือนควันบุหรี่วนเวียนอยู่รอบตัวเธอ พยายามจะกระซิบอะไรบางอย่างใส่หูเธอให้เธอเสียสติ ในฝันนั้นผมอยากจะวิ่งเข้าไปกระชากเงานั่นออกไปใจจะขาด แต่ขามันก้าวไม่ออก
<br><br>
<span class="sp-mother">"ดูแลกันให้ดีๆ ล่ะ"</span> เสียงแม่ทิ้งท้ายไว้ พร้อมกับสัมผัสที่หน้าผากที่เริ่มเปลี่ยนจากความอุ่นเป็นความเย็นชื้นของหยดน้ำ <span class="sp-mother">"โลกข้างนอกนั่นมันไม่ได้ต้องการวีรบุรุษที่เก่งที่สุด แต่มันต้องการคนที่รักษาใจกันได้ดีที่สุดต่างหาก"</span>
<br><br>
ภาพผีเสื้อสีขาวและการหายตัวไปของแม่ไม่ได้นำผมกลับไปสู่ความมืดในทันที แต่มันกลับทิ้งผมไว้ในที่ที่แปลกตาไปกว่าเดิม คราวนี้ผมไม่ได้อยู่บนระเบียงหรูๆ หรือบ้านที่ไหน แต่มันคือ <b>"โรงรถ"</b> เก่าๆ หลังบ้านที่ผมคุ้นเคย กลิ่นน้ำมันเครื่อง กลิ่นเหล็ก และเสียงวิทยุคลื่นสั้นที่กำลังเปิดเพลงร็อกยุค 80 เบาๆ มันเป็นกลิ่นของพ่อแบบร้อยเปอร์เซ็นต์
<br><br>
ผมยืนแข็งทื่อ พ่อตายไปตั้งแต่ก่อนผมมาค่ายวันแรก... ตายในอุบัติเหตุที่ผมจำได้ขึ้นใจ แต่นั่นไง... ผู้ชายในชุดหมีเปื้อนคราบน้ำมันคนนั้น เขากำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ใต้กระโปรงรถเชฟโรเลตคันโปรดของเขา
<br><br>
<span class="sp-father">"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะเดม่อน? มาหยิบประแจเบอร์ 10 ให้พ่อหน่อย"</span>
<br><br>
เสียงนั้น... มันไม่ได้ก้องกังวานเหมือนเทพเจ้า แต่มันแหบและแห้งตามสไตล์คนสูบบุหรี่จัดที่ผมเคยได้ยินในความทรงจำ ผมเดินไปหยิบประแจส่งให้เขาด้วยมือที่สั่นเทา พ่อรับมันไปแล้วโผล่หน้าออกมาจากใต้ฝากระโปรงรถ เขาปาดเหงื่อที่หน้าผากทิ้งรอยดำไว้เป็นปื้น
<br><br>
<span class="sp-daemon">"พ่อ... พ่อตายไปแล้วนี่"</span> ผมโพล่งออกไปแบบคนโง่
<br><br>
พ่อหยุดชะงักแล้วมองหน้าผม เขาไม่ได้โกรธ แต่แววตานั้นมันดูอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก <span class="sp-father">"ก็ใช่... ในโลกข้างนอกนั่นพ่อคงเป็นแค่เถ้ากระดูกในแจกันไปแล้ว แต่นี่คือที่ของแกนะเดม่อน แม่แกเขาใจดีพอจะอนุญาตให้พ่อเข้ามาเช็กเครื่องยนต์ให้แกสักหน่อยก่อนจะเดินทางไกล"</span>
<br><br>
เขาวางประแจลงแล้วเดินมาตบไหล่ผม แรงตบนั้นมันหนักแน่นจนผมรู้สึกได้ถึงกระดูก <span class="sp-father">"แกดูเปลี่ยนไปเยอะนะ ดู... มีรัศมีขึ้นเยอะเลยนี่น่า ฟังพ่อนะลูก... พ่ออาจจะไม่ใช่เทพโอลิมปัส พ่อเป็นแค่อดีตนาวิกโยธินที่ผันตัวกลายเป็นช่างกลธรรมดาๆ แต่พ่อจะบอกอะไรแกอย่างหนึ่ง พลังที่แกมีน่ะ มันไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตาหรือเสียงหวานๆ"</span>
<br><br>
เขามองลึกเข้าไปในตาผม <span class="sp-father">"พ่อรักแม่แก ไม่ใช่เพราะแม่แกสวยที่สุดในโลก แต่เพราะแม่แกทำให้พ่อรู้สึกว่าพ่อเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกได้ด้วยคำพูดแค่ไม่กี่คำ... นั่นแหละคือสิ่งที่แกมีเดม่อน ความสามารถที่จะดึงส่วนที่ดีที่สุดของคนอื่นออกมา ไม่ใช่การบังคับให้เขาทำตามใจแก"</span>
<br><br>
ผมนิ่งไป... คำพูดของพ่อธรรมดากว่าแม่มาก แต่ทำไมมันถึงทิ่มแทงใจผมได้ขนาดนี้
<br><br>
<span class="sp-father">"ไอ้เรื่องที่แกกังวล... เรื่องที่แกกลัวว่าจะกลายเป็นเหมือนพวกอสุรกายนั่นน่ะ เลิกคิดซะ คนพังๆ น่ะซ่อมได้ รถพังๆ ก็ซ่อมได้ แต่ถ้าแกใจพังซะเอง แกจะไปซ่อมโลกใบนี้ได้ยังไงล่ะ? ดูแลแม่หนูคนนั้นให้ดีๆ ด้วยล่ะ พ่อเห็นนะว่าแกซบไหล่เขาซะเคลิ้มเลย"</span>
<br><br>
พ่อหัวเราะร่วน แล้วภาพโรงรถก็เริ่มจางลง กลิ่นน้ำมันเครื่องถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเย็นชื้นอีกครั้ง
<br><br>
<span class="sp-father">"ไปได้แล้วเจ้าลูกชาย... เครื่องยนต์แกเช็กสภาพผ่านแล้ว ที่เหลือก็แค่เหยียบคันเร่งให้มิด แต่อย่าลืมเบรกบ้างล่ะ"</span>
<br><br>
พ่อค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับโรงรถหลังเก่า แต่สิ่งที่ทิ้งไว้คือความมั่นคงในใจที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความกลัวที่เคยขังผมไว้ดูเหมือนจะเบาบางลงไปเยอะ เสียงล้อรถไฟใต้ดินที่บดกับรางเริ่มดังชัดขึ้นเรื่อยๆ ผมเริ่มรู้สึกถึงนิ้วมือของตัวเองที่ขยับได้อีกครั้ง และความนุ่มนวลของไหล่ลิเลียน่าที่ยังคงอยู่ตรงนั้น... ในโลกแห่งความเป็นจริง
</div>
<div class="pink-stat-vault">
<span class="stat-header-pink">⚙ QUEST ARCHIVE ⚙</span>
<li class="stat-row-item"><b>REWARDS:</b> งินขวัญถุงจากพ่อแม่ +50 ดรักม่า</li>
<li class="stat-row-item"><b>SYMBOL:</b> +5 หินวิเศษสัญลักษณ์จากพ่อแม่ (อะโฟร์ไดต์)</li>
<div style="height: 1px; background: #ff1493; margin: 20px 0; opacity: 0.3;"></div>
<span class="stat-header-pink">♥ FAVOR STATUS ♥</span>
<li class="stat-row-item"><b>HEROES RANK:</b> +25 จากชื่อเสียง</li>
<li class="stat-row-item"><b>DIALOGUE:</b> +5 ความโปรดปราน</li>
<li class="stat-row-item"><b>EVENT BONUS:</b> +35 โบนัสกิจกรรม 12 มกราคม 2026</li>
</div>
<div class="neon-footer">
<span class="footer-mark">DAEMON CANELT • NEON DUSK PROTOCOL</span>
</div>
</div>
</div>
หน้า:
[1]