เมืองฮาร์ตเฟิร์ด

God โพสต์ 2026-1-11 10:18:47

<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Pacifico&family=Kanit:wght@400;600;800&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ========== SCOPE LOCK: มีผลเฉพาะใน #soft-pastel ========== */
#soft-pastel{
/* Ivory Whip Palette (from your image) */
--ivory: #fdfaf4; /* Ivory Whip */
--peach: #f9e4d2; /* Peach Meringue */
--petal: #f3e3e9; /* Petal Blush */
--lavender: #bdb8be; /* Lavender Fog */
--sugar: #efc4c8; /* Sugarplum Silk */

/* map ชื่อเดิมไว้ เผื่อโค้ดข้างในเรียกใช้ */
--mango: var(--sugar);
--olive: var(--lavender);
--mustard: var(--peach);
--lemon: var(--petal);
--cream: color-mix(in oklab, var(--ivory) 86%, white 14%);

--ink: #3a2f34;
--soft-shadow: 0 12px 28px rgba(60,40,50,.16), 0 3px 8px rgba(60,40,50,.08);
--radius: 22px;
--maxw: 820px;

color: var(--ink);
font-family:'Kanit',system-ui,-apple-system,Segoe UI,Roboto,sans-serif;
position:relative;
}
#soft-pastel *{ box-sizing:border-box }

/* พื้นหลังโทนไอวอรี่-พีช-ลาเวนเดอร์ */
#soft-pastel::before{
content:""; position:absolute; inset:0; z-index:-1; pointer-events:none;
background:
radial-gradient(60% 45% at 10% 0%,
 color-mix(in oklab, var(--ivory) 88%, white 12%),
 transparent 60%),
radial-gradient(55% 45% at 92% 4%,
 color-mix(in oklab, var(--petal) 70%, transparent),
 transparent 62%),
linear-gradient(180deg,
 color-mix(in oklab, var(--ivory) 92%, white 8%) 0%,
 color-mix(in oklab, var(--petal) 78%, var(--peach) 22%) 40%,
 color-mix(in oklab, var(--peach) 70%, var(--sugar) 30%) 74%,
 color-mix(in oklab, var(--lavender) 70%, var(--sugar) 30%) 100%);
opacity:.98;
}

/* ================= โครงหลัก ================= */
#soft-pastel .post-wrap{
padding:28px;
background: linear-gradient(180deg, rgba(255,255,255,.40), transparent 72%);
border-radius: 16px;
}

#soft-pastel #box01{
max-width:980px; margin:0 auto;
border-radius: var(--radius);
padding:40px 44px;
background: linear-gradient(180deg,
 color-mix(in oklab, var(--ivory) 92%, white 8%) 0%,
 color-mix(in oklab, var(--petal) 72%, var(--peach) 28%) 44%,
 color-mix(in oklab, var(--peach) 64%, var(--sugar) 36%) 78%,
 color-mix(in oklab, var(--lavender) 70%, var(--petal) 30%) 100%);
box-shadow: var(--soft-shadow), inset 0 1px 0 rgba(255,255,255,.55);
position:relative; overflow:hidden;
}

/* ไฮไลต์แสงฟุ้ง */
#soft-pastel #box01::before{
content:""; position:absolute; inset:-6% -8% -20% -8%; pointer-events:none;
background:
radial-gradient(65% 55% at 8% 0%, rgba(255,255,255,.45), transparent 62%),
radial-gradient(55% 45% at 100% 0%,
 color-mix(in oklab, var(--petal) 28%, transparent),
 transparent 62%);
}

/* เฟรมเนื้อหา */
#soft-pastel .phx-frame{
max-width: var(--maxw);
margin:10px auto 0;
padding:18px 16px 8px;
border-radius: calc(var(--radius) + 2px);
background: color-mix(in oklab, var(--ivory) 92%, white 8%);
box-shadow:
inset 0 0 0 1px color-mix(in oklab, var(--lavender) 18%, transparent),
var(--soft-shadow);
}

/* หัวเรื่อง: Sugarplum → Lavender */
#soft-pastel .phx-title{
margin:10px 0 6px; text-align:center; line-height:1;
font-family:'Pacifico', cursive; font-size:48px; letter-spacing:.5px;
background: linear-gradient(90deg, var(--sugar), var(--lavender));
-webkit-background-clip:text; background-clip:text; color:transparent;
text-shadow: 0 10px 24px rgba(60,40,50,.14);
}
#soft-pastel .phx-sub{ text-align:center; color: rgba(58,47,52,.70); font-size:14px; margin:0 0 18px }

/* รูป hero */
#soft-pastel .phx-hero{
width:78%; max-width:640px; margin:0 auto 20px;
border-radius:16px; overflow:hidden;
box-shadow:
0 0 0 1px color-mix(in oklab, var(--lavender) 18%, transparent),
var(--soft-shadow);
background: color-mix(in oklab, var(--ivory) 88%, white 12%);
}
#soft-pastel .phx-hero img{ display:block; width:100%; height:auto; transition:transform .5s ease, filter .5s ease }
#soft-pastel .phx-hero img:hover{ transform:scale(1.03); filter:saturate(1.04) contrast(1.02) }

/* การ์ดเนื้อหา: Ivory → Petal → Peach */
#soft-pastel .phx-card{
position:relative;
width:82%; max-width:660px; margin:12px auto 24px;
border-radius: var(--radius); padding:22px 24px; text-align:center;
background: linear-gradient(180deg,
color-mix(in oklab, var(--ivory) 96%, white 4%) 0%,
color-mix(in oklab, var(--petal) 82%, var(--ivory) 18%) 56%,
color-mix(in oklab, var(--peach) 70%, var(--sugar) 30%) 100%);
box-shadow:
0 12px 26px rgba(60,40,50,.12),
0 2px 6px rgba(60,40,50,.08),
inset 0 1px 0 rgba(255,255,255,.55),
inset 0 0 0 1px color-mix(in oklab, var(--lavender) 14%, transparent);
}
#soft-pastel .phx-card::before{
content:""; position:absolute; inset:0; border-radius:inherit; pointer-events:none;
background: radial-gradient(120% 85% at 50% -20%, rgba(255,255,255,.18), transparent 62%);
}

/* ตัวหนังสือ */
#soft-pastel .phx-card h2{
font-family:'Pacifico', cursive; font-size:36px; margin:4px 0 8px;
background: linear-gradient(90deg, var(--lavender), var(--sugar));
-webkit-background-clip:text; background-clip:text; color:transparent;
text-shadow: 0 8px 18px rgba(60,40,50,.10);
}
#soft-pastel .phx-tag{ color: rgba(58,47,52,.68); font-weight:700; margin:2px 0 12px; letter-spacing:.02em }
#soft-pastel .phx-body{ color:#3a2f34; line-height:1.95; font-size:15.5px; letter-spacing:.1px }
#soft-pastel .phx-body p{ margin:10px 0 }

/* Responsive */
@media (max-width: 600px){
#soft-pastel .phx-title{ font-size:40px }
#soft-pastel .phx-card h2{ font-size:30px }
#soft-pastel .phx-hero, #soft-pastel .phx-card{ width:92% }
}
</style>

<div id="soft-pastel">
<div class="post-wrap">
<div id="box01">
 <div class="phx-frame">
 <h1 class="phx-title">Hartford</h1>
 <div class="phx-sub">(รัฐคอนเนตทิคัต🌆สหรัฐอเมริกา)</div>

 <figure class="phx-hero">
 <img src="https://iili.io/fkixnQn.png" alt="Hero Image">
 </figure>

 <section class="phx-card">
 <h2>เมืองฮาร์ตเฟิร์ด</h2>
 <div class="phx-tag">[ The Insurance Capital of the World ]</div>
 <div class="phx-body">
 เมืองฮาร์ตเฟิร์ดตั้งตระหง่านอยู่ริมฝั่งสายน้ำคอนเนตทิคัตอันเย็นเยียบ ประหนึ่งป้อมปราการหินแกร่งที่แฝงกายอยู่ในคราบมหานครร่วมสมัย ท่ามกลางหมู่ตึกระฟ้าที่สะท้อนเงาแดดและเงาไม้ดึกดำบรรพ์ซึ่งแผ่กิ่งก้านปกคลุมความลับในอดีต ที่นี่คือจุดบรรจบอันแปลกประหลาดระหว่างอำนาจแห่งความมั่งคั่งของมนุษย์และลิขิตแห่งโชคชะตาที่ยากจะคาดเดา ทุกย่างก้าวบนถนนสายเก่าเปี่ยมด้วยมนตร์ขลังนิวอิงแลนด์อันเคร่งขรึม ซ่อนเร้นร่องรอยของทวยเทพและเสียงกระซิบจากอดีตกาลไว้ใต้รอยจารึกนับร้อยปี รอคอยให้เดมิก็อดผู้มีสายเลือดพิเศษมาเปิดเผยความจริงที่ถูกพรางตาไว้ด้วยเงาของกรมธรรม์และตัวเลขมหาศาล
 </div>
 </section>

 </div>
</div>
</div>
</div>

Xolotl โพสต์ 2026-1-11 20:13:48

<div style="text-align: center;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0" alt=""></div><div style="text-align: center;">วันที่ 07 เดือน มกราคม ปี 2026</div><div align="center">เวลาสาย เวลา 10.30 น. เป็นต้นไป ณ เมืองฮาร์ตเฟิร์ต</div><div align="center">◀️┃▶️</div> <div align="left">            การเดินทางเริ่มต้นเอมีเลียบิดคันเร่งเบา ๆ เพื่อวอร์มเครื่อง ก่อนจะพาทะยานออกสู่เส้นทาง Merritt Parkway (CT-15) ตามที่คีอาร์แนะนำ ถนนสายนี้โอบล้อมด้วยอุโมงค์ต้นไม้ที่ผลัดใบจนเหลือเพียงกิ่งก้านสีเข้มตัดกับท้องฟ้าสีเทาของช่วงต้นปี ความที่ไม่มีรถบรรทุกกวนใจทำให้เอมีเลียตัดสินใจใช้ความเร็วที่เหนือกว่ามาตรฐานของโลกมนุษย์ไปมาก แรงจีจากการเร่งความเร็วอย่างฉับพลันทำให้คีอาร์ตัวโยนไปด้านหลังชั่วขณะ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบังคับให้เธอต้องทิ้งระยะห่างทางสังคมที่เพียรรักษาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองตก มือเรียวขาวซีดภายใต้ถุงมือผ้าไหมพรมกระชับแน่นเข้าที่เอวของนักบินสาวอย่างเลี่ยงไม่ได้</div> <div align="left">            ‘เป็นการตอบสนองของร่างกายเพื่อรักษาจุดศูนย์ถ่วงเฉย ๆ’ คีอาร์กล่อมตัวเองในใจพลางซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของรุ่นพี่เพื่อหลบแรงลมที่พัดปะทะหมวกกันน็อก</div> <div align="left">            แม้มอเตอร์ไซค์อัสนีวายุจะพุ่งทะยานไปบนถนน Merritt Parkway ด้วยความเร็วที่ฉีกกระชากม่านอากาศ แต่สำหรับคีอาร์ที่ซ้อนท้ายอยู่นั้น โลกดูเหมือนจะหมุนช้าลงในทุกจังหวะที่หัวใจเต้น ถนนสายนี้คดเคี้ยวและเต็มไปด้วยโค้งที่ท้าทายฝีมือการควบคุม ต้นไม้สองข้างทางที่ไร้ใบในช่วงต้นปีดูเหมือนกรงเล็บสีเข้มที่เอื้อมมาบดบังแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ไอกระแสไฟฟ้าจากตัวรถสัมผัสกับลมหนาวที่แผ่ออกมาจากกายของคีอาร์จนเกิดเป็นไอสีขาวจาง ๆ วนเวียนอยู่รอบตัว </div> <div align="left">            จังหวะที่เอมีเลียเอียงรถเข้าโค้งรูปตัวเอสที่คดเคี้ยวอย่างกะทันหัน แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางทำให้ร่างกายที่ผอมบางของคีอาร์ไถลไปข้างหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ แผ่นอกของเธอเบียดชิดเข้ากับแผ่นหลังกว้างของนักบินสาวอย่างแนบแน่นผ่านชั้นเสื้อผ้าที่รัดรึง สัมผัสที่เกิดขึ้นนั้นเด่นชัดจนเอมีเลียรู้สึกได้ถึงความนุ่มนวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์เด็กสาวตัวเล็ก ๆ</div> <div align="left">            “โอ๊ะ... คุณหนู” เสียงของเอมีเลียดัดผ่านระบบสื่อสารในหมวกกันน็อก แฝงไปด้วยร่องรอยของความประหลาดใจและขี้เล่นเป็นที่สุด “เกาะแน่นขนาดนี้ พี่ก็เขินเป็นนะคะ หรือว่าลมหนาวของเธอมันเริ่มละลายจนอยากจะซบไหล่ของพี่เข้าจริง ๆ แล้วล่ะ?”</div> <div align="left">            จากคำนั้นภายใต้หน้ากากหมวกกันน็อก คีอาร์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความร้อนที่จู่โจมขึ้นมาบนนวลแก้มนั้นเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของเธออย่างสิ้นเชิง เธอรีบกระชับอ้อมกอดที่เอวของเอมีเลียให้มั่นคงขึ้นเพื่อพยายามจัดระเบียบร่างกายให้กลับมาอยู่ในท่าทางที่เหมาะสมที่สุดเท่าที่จะทำได้ “รุ่นพี่คะ... อย่าเอ่ยเรื่องล้อเลียนแบบนั้นในขณะที่ขับขี่ด้วยความเร็วสูงสิคะ” คีอาร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งสงบและสุภาพไว้ แม้จะแฝงไปด้วยความประหม่าที่ปิดไม่มิด </div> <div align="left">            “ฉันเพียงแค่ต้องรักษาจุดศูนย์ถ่วงให้สัมพันธ์กับการเอียงรถของรุ่นพี่เท่านั้นค่ะ หากฉันเว้นระยะห่างเกินไป รถอาจเสียการทรงตัวในโค้งหน้าได้... กรุณาให้ความสำคัญกับความปลอดภัยมากกว่าการหยอกล้อฉันด้วยนะคะ”</div> <div align="left">            เอมีเลียหัวเราะร่วนจนไหล่สั่น สัมผัสจากร่างกายของคีอาร์ที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่นนั้นให้ความรู้สึกที่ทั้งนุ่มนวลและเป็นระเบียบอย่างน่าประหลาด เธอมองผ่านกระจกมองข้างเห็นเพียงหมวกกันน็อกสีเข้ม แต่ก็จินตนาการออกเลยว่าใบหน้าใสซื่อนั้นกำลังพยายามทำหน้านิ่งขนาดไหน</div> <div align="left">            “จ้ะ ๆ พี่เข้าใจแล้ว แม่คนรักความปลอดภัย” เอมีเลียขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้น้องซ้อนได้ถนัดขึ้น ก่อนจะบิดคันเร่งเข้าสู่โหมด Overdrive อย่างเต็มกำลัง “งั้นก็รักษาจุดศูนย์ถ่วงของเธอไว้ให้ดีนะคุณหนู เพราะต่อจากนี้พี่จะพาเธอบินไปให้ถึงฮาร์ตเฟิร์ดภายในไม่กี่นาทีนี้แหละ!” สิ้นคำพูดอัสนีวายุพุ่งทะยานทิ้งรอยสายฟ้าสีน้ำเงินลากยาวไปบนถนนสายเปลี่ยวอย่างรวดเร็ว </div> <div align="left">            คีอาร์ยังคงกระชับมือที่เอวของเอมีเลียไว้แน่น เธอหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ความร้อนจากร่างกายของรุ่นพี่และกระแสไฟฟ้าจาง ๆ ช่วยละลายความเย็นชาในใจลงชั่วคราว เป็นช่วงเวลาที่อยู่นอกเหนือการคำนวณ แต่เธอกลับพบว่ามันเป็นความวุ่นวายที่ไม่ได้แย่นักภายใต้กลิ่นเมนทอลแตงโมที่เธอยังคงพยายามรักษาไว้เป็นเกราะกำบังสุดท้าย</div> <div align="left">            มอเตอร์ไซค์อัสนีวายุพุ่งทะยานฝ่ามวลอากาศเย็นจัดของเดือนมกราคม กลิ่นโอโซนและกระแสไฟฟ้าจาง ๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวรถปะทะกับลมหนาวที่พัดสวนมาอย่างรุนแรงบนเส้นทาง Merritt Parkway สองข้างทางเต็มไปด้วยกิ่งไม้ที่ผลัดใบจนโกร๋นภายใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น คีอาร์กระชับอ้อมกอดที่เอวของเอมีเลียไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความร้อนจากแผ่นหลังของร่างสูงโปร่งผ่านแจ็กเก็ตหนังตัวหนา ก่อนที่ความเร็วจะเริ่มลดลงเมื่อป้ายบอกทางปรากฏชื่อเมืองฮาร์ตเฟิร์ด</div> <div align="left">            ทัศนียภาพรอบกายเปลี่ยนจากอุโมงค์ต้นไม้กลายเป็นผังเมืองที่ซับซ้อนขึ้น ฮาร์ตเฟิร์ด เมืองหลวงของรัฐคอนเนทิคัตปรากฏสู่สายตาด้วยความเงียบขรึมและทรงพลัง อาคารสถาปัตยกรรมแบบนิวอิงแลนด์โบราณตั้งสลับกับตึกระฟ้าที่ทันสมัยอย่าง Travelers Tower ที่มียอดเป็นทรงกรวยแหลมอันเป็นเอกลักษณ์ คีอาร์กวาดสายตาผ่านเลนส์แว่นกลมโตมองดูเมืองที่ไม่เคยมาเยือนมาก่อน เมืองนี้ดูเหมือนเขาวงกตที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์และธุรกิจประกันภัยที่หนาแน่น บรรยากาศรอบเมืองเต็มไปด้วยไอหมอกและร่องรอยของความหนาวเหน็บที่เกาะตามขอบหน้าต่างตึก</div> <div align="left">            เอมีเลียชะลอความเร็วรถเข้าสู่ย่านใจกลางเมือง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ร้านกาแฟที่มีบรรยากาศร่มรื่นผิดกับความแห้งแล้งภายนอก ร้านนี้ถูกออกแบบในสไตล์โมเดิร์นที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจีแขวนระย้าลงมาจากเพดานเหล็กถัก แสงไฟวอร์มไวท์จากหลอดไฟเอดิสันดวงโตให้ความรู้สึกอบอุ่นตัดกับความหนาวเย็นของอากาศภายนอก</div> <div align="left">            คีอาร์ก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์อย่างระมัดระวัง เธอถอดหมวกกันน็อกออกเผยให้เห็นเส้นผมสีบลอนด์สตรอว์เบอร์รีที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ก่อนจะรีบจัดแจงเสื้อโค้ตให้เข้าที่ปกปิดชุดไหมพรมรัดรูปสีเขียวที่เน้นสัดส่วนผอมบางของเธอจนดูเย้ายวนเกินจำเป็น เธอเดินตามเอมีเลียเข้าไปในร้านพลางลอบประเมินราคาสิ่งของตามความเคยชิน</div> <div align="left">            เอมีเลียถอดหมวกแก๊ปสีเทาที่มีสัญลักษณ์วงกลมออก เผยให้เห็นเส้นผมสีบลอนด์สั้นประบ่าที่หยักศกเป็นลอนสวย ใบหน้าของเธอที่ดูเหมือนหญิงแกร่งอายุประมาณ 40 ปีนั้นฉายแววเคร่งเครียดขณะที่สายตาคมกริบจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ เธอไม่ได้สนใจเมนูเครื่องดื่ม แต่กำลังมองหาร่องรอยบางอย่างบนท้องฟ้าที่เริ่มมีเมฆก่อตัวผิดปกติ</div> <div align="left">            “รุ่นพี่คะ... แบบทดสอบที่รุ่นพี่พูดถึงคืออะไรกันแน่คะ?” คีอาร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพตามหน้ากากที่เธอสวมใส่ ขณะที่มือเรียวประคองแก้วเครื่องดื่มเย็นที่มีหยดน้ำเกาะพราว เธอขยับแว่นสายตาให้เข้าที่พลางแสร้งทำสีหน้าอยากรู้ดั่งเด็กสาวที่ใสซื่อ</div> <div align="left">            เอมีเลียถอนหายใจยาว แววตาที่ห้าวหาญของเธอดูหม่นลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำพูดของพ่อ “มันไม่ใช่แค่การประลองฝีมือหรอกคุณหนู แต่มันคือภาระที่พวกเรา... ลูกของมหาเทพทั้งสามต้องแบกรับ” เธอเว้นช่วงพลางหันมาสบตาคีอาร์ “กลิ่นอายพลังในตัวพวกเรามันรุนแรงและมีเอกลักษณ์มาก มันเหมือนกับประภาคารที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืด ซึ่งจะดึงดูดอสุรกายทุกตัวในรัศมีหลายกิโลเมตรให้พุ่งเป้ามาที่นี่มากกว่าเดมี่ก็อตปกติหลายเท่า”</div> <div align="left">            เอมีเลียขยับตัวพิงพนักเก้าอี้พลางลูบสร้อยข้อมือถักที่เธอชอบ “ยิ่งในยุคที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเร็วแบบนี้ คำพยากรณ์ใหญ่ ๆ มักจะผูกมัดชะตากรรมของพวกเราให้ต้องไปเป็นฟันเฟืองตัดสินความเป็นตายของโลกเสมอ ท่านพ่อทิ้งร่องรอยไว้ที่ฮาร์ตเฟิร์ดนี้ เพื่อให้พี่พิสูจน์ว่าสายเลือดของซุสยังแข็งแกร่งพอที่จะรับมือกับอินทรีทองคำที่เป็นทั้งสัญลักษณ์และบททดสอบของพระองค์ได้”</div> <div align="left">            คีอาร์นิ่งฟังด้วยใจที่เย็นเฉียบดั่งน้ำแข็ง ภายใต้ท่าทางที่ดูประหม่าและเห็นอกเห็นใจนั้น สมองของเธอกำลังคำนวณถึงความเสี่ยงที่เพิ่มพูนขึ้น ‘ภาระชะตากรรมของโลกงั้นเหรอ? เป็นตรรกะที่ไร้ประสิทธิภาพสิ้นดี การต้องมาเสี่ยงตายเพราะสายเลือดที่ตัวเองไม่ได้เลือกเนี่ยนะ’ เธอคิดในใจพลางลอบมองใบหน้าของเอมีเลียผ่านเงาสะท้อนในกระจก </div> <div align="left">            “ฟังดูน่ากลัวจังเลยนะคะ... แต่ฉันเชื่อว่ารุ่นพี่เก่งขนาดนี้ต้องผ่านมันไปได้แน่นอนค่ะ” คีอาร์เอ่ยให้กำลังใจด้วยรอยยิ้มที่ดูบริสุทธิ์ที่สุด “ฉันอาจจะทำอะไรไม่ได้มาก แต่ถ้าเป็นการสนับสนุนด้านข้อมูลหรือการเตรียมทางหนีทีไล่ ฉันจะช่วยรุ่นพี่อย่างเต็มที่เลยค่ะ”</div> <div align="left">            เอมีเลียหัวเราะแห้ง ๆ พลางขยิบตาให้เด็กสาวที่เธอคิดว่าใสซื่อผู้นี้ “อย่าดูถูกตัวเองสิคุณหนู ลมหนาวของเธอนั่นแหละคือกุญแจสำคัญ พี่รู้สึกได้ว่าพายุกำลังจะมาแล้ว เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ... เพราะอินทรีของพ่อพี่ไม่เคยออมมือให้ใคร แม้จะเป็นลูกสาวของตัวเองก็ตาม” คีอาร์พยักหน้าช้า ๆ พลางจิบเครื่องดื่มเย็นจัดในมือ กลิ่นเมนทอลแตงโมจากลูกอมในปากเริ่มทำงานช่วยให้เธอสงบนิ่งท่ามกลางบรรยากาศที่กดดัน สายตาของเธอมองออกไปนอกร้าน เห็นเมฆดำที่เริ่มหมุนวนอยู่เหนือยอดตึกในฮาร์ตเฟิร์ด นี่คือจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่เธอต้องใช้ตรรกะทั้งหมดที่มีเพื่อเอาตัวรอดไปพร้อมกับรุ่นพี่นักบินผู้นี้ให้ได้</div><div align="left"> </div><div align="center">(มองหาร่องรอยของซุส)</div><div align="center"> </div><div align="center"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"> เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)</div>
<style>
.bm_bmw_cl_fuif{
background: rgba(255, 216, 232, 0.85) !important;
border: 1px solid rgba(188, 219, 228, 0.55) !important; /* กรอบฟ้าน้ำแข็ง */
box-shadow: 0 10px 26px rgba(255, 140, 190, 0.18) !important;
color: rgba(60, 30, 45, 0.92) !important;
}
</style>

Xolotl โพสต์ 2026-1-12 05:40:41

<h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 07 เดือน มกราคม ปี 2026</h1><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาเที่ยง เวลา 12.30 น. เป็นต้นไป ณ เมืองฮาร์ตเฟิร์ด<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">◀️┃▶️ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟเอดิสันที่ห้อยระย้าลงมาจากเพดานเหล็กถัก บรรยากาศภายในคาเฟ่ใจกลางฮาร์ตเฟิร์ดเงียบสงบพอที่จะทำให้ได้ยินเสียงลมพัดหวีดหวิวปะทะกระจกบานใหญ่ด้านนอก เอมีเลียขยับหมวกแก๊ปสีเทาของเธอวางลงบนโต๊ะไม้ขัดมันพลางกางแผนที่ฉบับดิจิทัลบนสมาร์ทโฟนเดดาลัสสลับกับการมองท้องฟ้าที่เริ่มหนาทึบด้วยเมฆครึ้ม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “พ่อไม่เคยบอกอะไรตรง ๆ เลยสักครั้ง ให้ร่องรอยมาแค่กลิ่นอายอสนีบาตจาง ๆ ที่ยังหาพิกัดที่แน่นอนไม่ได้” เอมีเลียพึมพำ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความหงุดหงิดตามนิสัยของคนรักอิสระและเกลียดการถูกจองจำ “เอาเถอะ... กองทัพต้องเดินด้วยท้อง พี่ว่าเราหาอะไรลงท้องก่อนที่พายุจะเข้าจริง ๆ ดีกว่านะคุณหนู” เอมีเลียสั่งแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นโตมาทานอย่างไม่ถือตัว ส่วนคีอาร์สั่งเพียงสลัดผลไม้เย็นฉ่ำและน้ำเมล่อนปั่น เธอนั่งตัวตรงสง่างามทว่าดูบอบบางดั่งแก้วเจียระไน มือเรียวขาวซีดคอยใช้ส้อมพลาสติกเขี่ยชิ้นผลไม้ด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อยสมเป็นกุลสตรีที่ถูกหล่อหลอมมาอย่างดี <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “รุ่นพี่คะ...” คีอาร์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและดูใสซื่อจนแทบไร้พิษมีภัย “ฉันแอบสงสัยน่ะค่ะ... การที่รุ่นพี่ต้องออกมาจากคาสิโนโลตัส แล้วพบว่าโลกที่รุ่นพี่เคยรู้จัก... โลกที่รุ่นพี่เป็นนักบินผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น มันกลายเป็นเพียงหน้าประวัติศาสตร์ไปแล้ว รุ่นพี่รู้สึกยังไงบ้างคะ?” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียชะงักมือที่กำลังถือเบอร์เกอร์ สายตาที่เคยห้าวหาญวูบไหวไปชั่วขณะหนึ่งเมื่อนึกถึงอดีตที่ถูกฝังไว้ใต้กาลเวลา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “มันเหมือนกับการบินฝ่าเมฆหนาแล้วจู่ ๆ เครื่องยนต์ก็ดับน่ะจ้ะ” เอมีเลียเปรยออกมาพลางมองออกไปนอกกระจก “ปี 1937... ตอนนั้นพี่กำลังบินอยู่เหนือมหาสมุทร ท้องฟ้าคือบ้านเพียงหลังเดียวที่พี่ต้องการ พี่มีจอร์จสามีที่คอยสนับสนุนทุกการเดินทาง พี่มีรันเวย์ที่รอให้พี่กลับไป... แต่พอรู้สึกตัวอีกที ทุกอย่างก็หายไปหมดแล้ว” เธอยิ้มเศร้า ๆ พลางลูบสร้อยข้อมือถักที่ข้อมืออย่างเคยชิน “พ่อช่วยชีวิตพี่ไว้ด้วยการเอาไปขังไว้ในกรงทองที่เรียกว่าคาสิโนโลตัส พี่ไม่แก่ลงแม้แต่วันเดียวในขณะที่คนรอบตัวพี่ตายจากไปหมดแล้ว” ท่ามกลางแสงไฟสีส้มที่พยายามมอบความอบอุ่นให้แก่บรรยากาศภายในคาเฟ่ คำพูดของเอมีเลียกลับทิ้งร่องรอยความหนาวเหน็บที่แตกต่างจากพายุหิมะภายนอก  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">มันคือความเหน็บหนาวของการเป็น<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">คนพลัดถิ่น<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ที่ไม่มีมาตรวัดใดในระบบตรรกะของคีอาร์จะคำนวณมูลค่าความเสียหายได้ถูก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ฉันเสียใจด้วยนะคะ... ที่ต้องถามเรื่องสะเทือนใจแบบนี้” คีอาร์เอ่ยเสียงแผ่วพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวขาวซีดลูบขอบแก้วน้ำเมล่อนปั่นที่มีหยดน้ำเกาะพราว เธอจงใจแสดงท่าทีประหม่าเพื่อให้ดูเหมือนสาวน้อยที่กำลังเห็นใจรุ่นพี่อย่างสุดซึ้ง ทว่าในวินาทีนั้นเอง หน้ากากที่เธอพากเพียรสลักเสลามาตลอดชีวิตกลับเริ่มสั่นคลอน เมื่อเธอพบว่าเรื่องราวของเอมีเลียกำลังสะท้อนภาพความว่างเปล่าบางอย่างในใจเธอเอง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ไม่เป็นไรหรอกคุณหนู พี่ชินแล้วล่ะ” เอมีเลียยักไหล่พลางส่งยิ้มที่ดูเข้มแข็งแต่นัยน์ตากลับว่างเปล่า “อย่างน้อยตอนนี้พี่ก็ไม่ได้บินคนเดียวล่ะนะ” คีอาร์นิ่งเงียบไปนานผิดปกติ แววตาหลังเลนส์แว่นกลมโตสั่นไหววูบหนึ่ง สมองที่เคยทำงานดั่งคอมพิวเตอร์กลับติดขัดเมื่อพยายามเปรียบเทียบสถานการณ์ของเธอกับรุ่นพี่ตรงหน้า  <span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เอมีเลีย<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> สูญเสียบ้าน สูญเสียครอบครัว และสูญเสียยุคสมัยที่เธอเคยเป็นที่รัก เธอมีความทรงจำที่งดงามให้โหยหาแม้จะเจ็บปวด ตัวเธอ<span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ไม่เคยมีบ้านให้สูญเสียตั้งแต่ต้น สำหรับเธอ 'ครอบครัว' คือกรงทองที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและการตีหน้า มารดาที่เสียชีวิตไปต่อหน้าเธอก็เป็นเพียงผู้คุมที่คอยตอกย้ำว่าการมีอยู่ของเธอคือภาระและความผิดพลาด <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘รุ่นพี่เสียใจเพราะเคยมี... แต่ดิฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะไม่เคยสัมผัสมันแม้แต่ครั้งเดียว’<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ความคิดนี้แล่นผ่านจิตใจที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเธอ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">คีอาร์เงยหน้าขึ้นมองเอมีเลียช้า ๆ ครั้งนี้รอยยิ้มใสซื่อที่เธอมักใช้พรางตัวกลับดูจางลงจนเกือบหายไป เหลือเพียงแววตาที่เรียบเฉยและลึกซึ้งเกินกว่าเด็กสาววัยสิบหกปีทั่วไป เป็นครั้งแรกที่เธอปล่อยให้<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ความจริง<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เล็ดลอดออกมาผ่านหน้ากากที่บางเบาลง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“รุ่นพี่คะ... บางทีการมีสิ่งให้โหยหาก็อาจจะเป็นความโชคดีรูปแบบหนึ่งนะคะ” คีอาร์เอ่ยโดยไม่ผ่านการคำนวณเชิงผลประโยชน์เป็นครั้งแรก “เพราะสำหรับบางคน... โลกที่ไม่มีที่ให้กลับไปนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่มันคือ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">สถานะปกติ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ที่ต้องเผชิญมาตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาดูโลก” เธอกลัวการสูญเสียการควบคุม… เธอยอมรับ แต่ในขณะนี้ การได้เห็นความอ่อนแอของคนที่ยิ่งใหญ่อย่างเอมีเลีย กลับทำให้ความเย็นชาในใจของคีอาร์สั่นสะท้าน เธอไม่ได้อยากปลอบใจเพราะความใจดี แต่เธอทำเพราะเริ่มตระหนักว่าเธอกับเอมีเลียต่างก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวของอดีตที่หลงทางอยู่ในยุค 2026 นี้เหมือนกัน  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “การถูกขังในคาสิโนโลตัสอาจจะเป็นกรงทองของรุ่นพี่...” คีอาร์พูดต่อพลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดครึ้ม “แต่การถูกขังอยู่ในความคาดหวังของคนที่เกลียดชังตัวตนของเรา... ก็นับว่าเป็นกรงที่หนาวเหน็บไม่แพ้กันค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียชะงักไปเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธอจ้องมองเด็กสาวที่เธอมักเรียกอย่างล้อเลียนว่าคุณหนูลมหนาวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป รอยร้าวเล็ก ๆ บนท่าทีที่สมบูรณ์แบบของคีอาร์ทำให้เอมีเลียสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ลึกเกินกว่าที่ตรรกะจะอธิบายได้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เอาเป็นว่า...” คีอาร์รีบดึงหน้ากากสาวน้อยใสซื่อกลับมาสวมทับอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ตัวว่าเปิดเผยมากเกินไป เธอยกน้ำเมล่อนขึ้นจิบเพื่อดับความวุ่นวายในใจ “ในเมื่อพวกเราไม่มีที่ให้กลับไปทั้งคู่... การมุ่งหน้าไปหาอินทรีทองคำและบททดสอบก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่มีประสิทธิภาพที่สุดในตอนนี้ค่ะรุ่นพี่” รอยยิ้มทางการที่ดูปลอดภัยกลับมาประดับบนใบหน้าของคีอาร์อีกครั้ง แต่สำหรับเอมีเลีย เธอรู้แล้วว่าภายใต้น้ำแข็งที่หนาทึบนั้น มีเด็กสาวที่แหลกสลายและโดดเดี่ยวไม่แพ้ใครซ่อนอยู่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียจ้องมองเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าผ่านความเงียบที่โรยตัวลงมาชั่วขณะ ดวงตาที่ผ่านการมองเห็นผืนฟ้ากว้างไกลมานับไม่ถ้วนของนักบินสาวหรี่ลงเล็กน้อย เธอเห็นร่องรอยของการรีบดึงหน้ากากกลับมาสวมของคีอาร์ เห็นความประหม่าที่ถูกปั้นแต่งขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความว่างเปล่าที่เพิ่งหลุดปากออกมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> สำหรับเอมีเลียแล้ว ความเจ็บปวดไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่ความเย็นชาที่พยายามปฏิเสธความเจ็บปวดอย่างสิ้นเชิงแบบคีอาร์ต่างหากที่ทำให้เธอรู้สึกสะเทือนใจ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียวางแฮมเบอร์เกอร์ในมือลงบนจานอย่างไม่รีบร้อน เธอใช้กระดาษทิชชู่เช็ดมืออย่างใจเย็นก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเฮเซลหลังเลนส์แว่นหนานั่น เธอไม่ได้ยิ้มกว้างแบบขี้เล่นเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นยิ้มที่มุมปากซึ่งแฝงไปด้วยความเข้าใจในฐานะผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามากกว่าหนึ่งศตวรรษ “มีประสิทธิภาพงั้นเหรอ? เป็นคำที่ฟังดูใจเย็นสมเป็นเธอจริง ๆ นะคุณหนู” เอมีเลียเอ่ยเสียงนุ่มทว่าหนักแน่น เธอไม่ได้พยายามจะพังหน้ากากของคีอาร์ทิ้งในตอนนี้ เพราะเธอรู้ดีว่านั่นคือเกราะกำบังเพียงอย่างเดียวที่เด็กสาวมี <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียยื่นมือออกไปวางบนโต๊ะ ไม่ได้สัมผัสตัวคีอาร์โดยตรงเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบการถูกเนื้อต้องตัว แต่เป็นการวางมือไว้ใกล้ ๆ เพื่อสื่อถึงการเป็นที่พักพิง “ฟังนะ... ในยุคสมัยที่พี่ไม่เหลือใคร จอร์จตายไปแล้ว เพื่อนฝูงกลายเป็นเถ้าถ่านและหลุมศษ และท้องฟ้าที่พี่เคยรู้จักก็เต็มไปด้วยเครื่องจักรที่พี่ไม่เข้าใจ พี่ไม่ได้มองว่าการไม่มีที่ให้กลับไปคือสถานะปกติหรอกจ้ะ” เอมีเลียเว้นจังหวะพลางขยิบตาข้างหนึ่งด้วยท่าทีห้าวหาญอันเป็นเอกลักษณ์  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “พี่มองว่ามันคือโอกาสที่จะบินไปที่ไหนก็ได้ต่างหาก และในเมื่อเราต่างก็เป็นคนแปลกหน้าของกาลเวลาเหมือนกัน พี่ว่าการที่มีคนหลงทางมาด้วยกันหนึ่งคน... มันก็ยังดีกว่าการต้องบินเดี่ยวท่ามกลางพายุโดยไม่มีเครื่องนำทางนะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนแจ็กเก็ตหนังของเธอส่งเสียงเสียดสีกันขณะที่เธอคว้าหมวกแก๊ปมาสวมทับเส้นผมสีบลอนด์สั้น แววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและไม่หวาดกลัวอันตรายกลับมาลุกโชนอีกครั้ง “เอาล่ะตัวเลือกที่มีประสิทธิภาพที่สุดของเธอรอเราอยู่ข้างนอกนั่นแล้ว” เอมีเลียพูดพลางตบไหล่คีอาร์เบา ๆ ผ่านเสื้อโค้ตหนา เป็นการแตะเพียงชั่วครู่ที่แฝงไปด้วยพลังอัสนีจาง ๆ ที่ให้ความรู้สึกมั่นคง “ไปกันเถอะคุณหนูลมหนาว ไปแสดงให้พ่อของพี่เห็นหน่อยว่าน้ำแข็งจากนอร์เวย์น่ะ... มันไม่ได้แตกเปราะง่าย ๆ อย่างที่พระองค์คิด” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทั้งคู่เดินออกจากคาเฟ่ที่อบอุ่นเข้าสู่บรรยากาศเหน็บหนาวของฮาร์ตเฟิร์ด ลมแรงเริ่มกรรโชกจนฝุ่นผงบนถนนปลิวว่อน เอมีเลียขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์อัสนีวายุ เครื่องยนต์สัมฤทธิ์วิเศษส่งเสียงคำรามตอบรับกระแสไฟฟ้าในอากาศ “เกาะให้แน่นกว่าเดิมล่ะคุณหนู” เอมีเลียตะโกนฝ่าเสียงลมพลางดึงหน้ากากหมวกกันน็อกลง “เพราะพายุที่กำลังจะเจอน่ะ... มันแรงกว่า Merritt Parkway หลายเท่านะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">คีอาร์ซ้อนท้ายพลางโอบเอวเอมีเลียไว้ตามหลักพลศาสตร์ที่เธออ้าง ดวงตาสีเทาอมเขียวจ้องมองไปยังยอดตึกสูงที่เมฆดำกำลังหมุนวน เธอพร้อมแล้วที่จะใช้<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ลมหายใจเยือกแข็ง<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">และตรรกะทั้งหมดที่มีเพื่อพิสูจน์ว่า แม้จะไม่มีที่ให้กลับไป แต่เธอก็จะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายพื้นที่ ที่เธอสร้างขึ้นมาเองอย่างเด็ดขาด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เส้นทางผ่านถนนสายหลักของฮาร์ตเฟิร์ดเริ่มดูแปลกตา ตึกรามบ้านช่องสไตล์วิกตอเรียนที่สลับกับอาคารสำนักงานสมัยใหม่เริ่มถูกปกคลุมด้วยเงาของเมฆดำที่หมุนวนเป็นเกลียวอยู่เบื้องบน เอมีเลียพาอัสนีวายุลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยด้วยความชำนาญที่ดูเหมือนจะเป็นสัญชาตญาณของการนำทางมากกว่าการจำแผนที่ จนกระทั่งพวกเธอมาหยุดอยู่ที่ลานกว้างเบื้องหน้า Travelers Tower ตึกระฟ้าสีขาวนวลที่มีความสูงโดดเด่นและมียอดเป็นทรงกรวยแหลมอันสง่างาม<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div style="text-align: center;"><img src="https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/Travelers_Tower,_Hartford,_Connecticut.jpg/960px-Travelers_Tower,_Hartford,_Connecticut.jpg" width="360" _height="763" border="0"></div><div style="text-align: center;"> </div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียผ่อนคันเร่งลงจนเสียงเครื่องยนต์สัมฤทธิ์วิเศษเหลือเพียงเสียงครางทุ้มต่ำ ก่อนจะดับเครื่องยนต์ลงที่ลานกว้างเงียบเชียบเบื้องหน้า Travelers Tower ตึกระฟ้าสีขาวนวลสไตล์นีโอคลาสสิกที่ตั้งตระหง่านท้าทายม่านเมฆสีตะกั่วเบื้องบน ยอดทรงกรวยแหลมของมันดูเหมือนเข็มที่พยายามจะทิ่มแทงท้องฟ้าที่กำลังปั่นป่วนด้วยกระแสอัสนีจาง ๆ แม้จะยังไม่เห็นวี่แววของสิ่งมีชีวิตใด ๆ แต่บรรยากาศหนักอึ้งรอบตัวก็เป็นเครื่องยืนยันว่าที่นี่คือพิกัดที่ท่านพ่อของรุ่นพี่ทิ้งคำท้าเอาไว้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากเอวของเอมีเลีย เธอขยับตัวลงจากเบาะซ้อนท้ายอย่างระมัดระวัง รองเท้าบูทหนังยาวกระทบพื้นหินกรวดเบา ๆ ก่อนจะดึงหมวกกันน็อกออกและจัดทรงผมสีบลอนด์สตรอว์เบอร์รีให้เข้าที่ด้วยความเจ้าระเบียบ เธอรีบกระชับเสื้อโค้ตตัวยาวให้มิดชิดเพื่อปกปิดชุดรัดรูปที่ทำให้เธอรู้สึกประหม่าเมื่อครู่ ก่อนจะเดินมายืนข้าง ๆ นักบินสาวที่ยังคงนั่งคร่อมรถพลางแหงนหน้ามองยอดตึกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “รุ่นพี่คะ...” คีอาร์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพ แววตาหลังเลนส์แว่นกลมโตดูใสซื่อและอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง ทว่าปลายนิ้วที่เย็นจัดของเธอกลับขยับถูเข้าหากันเบา ๆ เพื่อรวบรวมไอเย็น “เพื่อเป็นการตอบแทนมื้ออาหารที่รุ่นพี่เลี้ยงฉันเมื่อครู่... รวมถึงเป็นการติดสินบนล่วงหน้าเพื่อให้รุ่นพี่ตกลงไปทำภารกิจที่ควิเบกกับฉันอย่างไม่มีข้อแม้” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งพลางสูดลมหายใจเข้าลึก ไอสีขาวจาง ๆ ลอยออกจากปากตามความหนาวเย็นของอุณหภูมิที่ลดฮวบลงรอบกายเธอ “ในแบบทดสอบครั้งนี้... ฉันจะลองพยายามสู้ให้เต็มที่ดูแล้วกันนะคะ ฉันไม่อยากเป็นเพียงตัวประกอบที่ยืนมองรุ่นพี่รับมือกับอินทรีตัวนั้นเพียงลำพังหรอกค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘ความจริงคือ ดิฉันต้องการทดสอบว่าลมหายใจเยือกแข็งที่เพิ่งตื่นรู้มา จะมีประสิทธิภาพมากแค่ไหนในสถานการณ์จริง’<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์คิดในใจขณะที่ภาพลักษณ์ภายนอกยังคงดูเหมือนเด็กสาวที่กำลังพยายามทำเพื่อรุ่นพี่ด้วยความจริงใจ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะร่วนออกมา เธอถอดหมวกกันน็อกออกแล้วสะบัดผมสั้นประบ่าพลางหันมามองคีอาร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและทึ่งในความตรงไปตรงมา (?) ในแบบฉบับของคุณหนูลมหนาวอย่างคีอาร์ เอมีเลียก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์พลางตบไหล่คีอาร์เบา ๆ ผ่านเสื้อโค้ตหนา “ติดสินบนงั้นเหรอ? เป็นคำพูดที่น่ารักดีนะจ๊ะ” เอมีเลียขยิบตาให้หนึ่งทีพร้อมรอยยิ้มห้าวหาญ “แต่เอาเถอะ พี่รับคำท้านั้นก็ได้ และถ้าเธอช่วยพี่จัดการไอ้นกยักษ์นั่นได้สำเร็จ พี่จะถือว่าภารกิจที่ควิเบกของเธอคือการเดินทางท่องเที่ยวที่พี่จะไม่ปฏิเสธเลยล่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> สายลมแรงเริ่มกรรโชกปะทะหน้าผากตึก เสียงฟ้าร้องครวญครางเบา ๆ อยู่เหนือยอด Travelers Tower แต่กลับยังไม่ปรากฏร่างของอินทรีทองคำ มีเพียงเงาดำที่พาดผ่านลงมาเป็นระยะท่ามกลางแสงสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบอยู่หลังม่านเมฆ คีอาร์เงยหน้าขึ้นมองยอดตึกพลางปรับแว่นสายตาให้เข้าที่ หน้ากากสาวน้อยใสซื่อของเธอยังคงอยู่ แต่มือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ตกลับเริ่มแข็งตัวเป็นน้ำแข็งพร้อมสำหรับการตอบแทนที่เธอกล่าวไว้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “งั้นก็... ไปหาความวุ่นวายที่รุ่นพี่ว่ากันเถอะค่ะ” คีอาร์เอ่ยเสียงเรียบพลางก้าวเดินนำหน้าเอมีเลียเข้าไปยังประตูทางเข้าอาคารที่ปิดเงียบ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นเมนทอลแตงโมจาง ๆ ที่ถูกลมหนาวพัดพาไปในอากาศยามบ่ายของฮาร์ตเฟิร์ด<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div align="center" style="outline-style: none; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px;">(เปิดดันเจี้ยน ผมจะหวาน เห่อออ ตัวอะไรก่อนจังหวะนี้ ถถ)</div><div align="center" style="outline-style: none; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px;"> </div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><div align="center" style="outline-style: none; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px;"> เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ตพูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)</div>

Xolotl โพสต์ 2026-1-12 17:50:57

<h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 07 เดือน มกราคม ปี 2026</h1><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาเย็น เวลา 16.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองฮาร์ตเฟิร์ด<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">◀️┃▶️<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> สายฝนโหมกระหน่ำซัดสาดเข้าหาบานกระจกของ Travelers Tower ราวกับจะทุบทำลายปราการหินอ่อนนี้ให้พังทลายลง เอมีเลียผลักประตูหมุนขนาดใหญ่เข้าไปเบื้องในอาคารที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ไหลจากเสื้อโค้ตของพวกเธอตกลงบนพื้นกระเบื้อง คีอาร์เดินตามรุ่นพี่เข้าไปด้วยฝีเท้าที่สม่ำเสมอ เธอพยักหน้าตอบรับเพียงสั้น ๆ เมื่อเอมีเลียเปรยออกมาว่าจุดทดสอบน่าจะอยู่ข้างบนสุดโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรให้เสียพลังงานโดยใช่เหตุ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> พวกเธอเดินตรงไปยังลิฟต์ตัวกลาง ทว่าหน้าจอดิจิทัลยุค 2026 กลับกะพริบเป็นตัวเลขสีแดงค้างอยู่ที่ชั้นกลางอาคาร และไม่ว่าจะกดอย่างไรมันก็ไม่เคลื่อนที่ลงมารับ “ดูเหมือนพ่อพี่จะอยากให้เราออกแรงขาหน่อยนะคุณหนู” เอมีเลียยักไหล่ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางไปยังบันไดหนีไฟ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> การเดินเท้าขึ้นสู่ชั้นบนสุดเป็นไปอย่างกดดัน คีอาร์ใช้สัมผัสแห่งสายลมประสานประสาทสัมผัสเข้ากับกระแสอากาศที่ลอดผ่านช่องว่างของอาคาร เธอรับรู้ถึงความหนาแน่นที่ผิดปกติเบื้องบน จนกระทั่งพ้นบันไดขั้นสุดท้าย พวกเธอก็พบกับโถงกว้างที่ดูใหญ่โตเกินกว่าขนาดของตึกอย่างผิดปกติ พื้นและผนังตกแต่งด้วยลวดลายเรขาคณิตสีทองหรูหรา และที่ใจกลางโถงนั้น ร่างมหึมาสีทองอร่ามก็ขยับกาย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> มันคือหุ่นยนต์ทองคำแห่งเฮเฟตัส สิ่งประดิษฐ์อัศจรรย์ที่สูงกว่าสองเมตร ชุดเกราะทองคำของมันสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ดวงตาที่เป็นอัญมณีสีเพลิงสว่างวาบขึ้นเมื่อสัมผัสถึงผู้บุกรุก มันถือง้าวขนาดใหญ่ที่ดูทรงพลังและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘หุ่นยนต์ทองคำรุ่นคลาสสิกของเฮเฟตัส พละกำลังมหาศาล สติปัญญาประดิษฐ์ระดับสูง... ระดับความอันตราย 7/10’<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ประเมินในใจอย่างรวดเร็วขณะที่มือเรียวขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เตรียมตัวนะคุณหนู!” เอมีเลียตะโกนพลางคว้าพวงกุญแจเครื่องบินจิ๋วออกมา มันขยายตัวกลายเป็นหอกอัสนีแห่งเอมีเลีย สีทองอร่ามที่มีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> การต่อสู้เปิดฉากขึ้นในวินาทีที่หุ่นยนต์ทองคำพุ่งตัวเข้าหาด้วยความเร็วที่ขัดกับรูปร่างเทอะทะ เอมีเลียใช้ควบคุมสายลมทะยานตัวขึ้นสู่ห้วงอากาศสามมิติอย่างโฉบเฉี่ยว เธอวาดหอกเรียกสายฟ้าฟาดลงมากลางโล่ของศัตรู ทว่ามันกลับรับการโจมตีได้อย่างแม่นยำ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">คีอาร์ไม่รอช้า เธอใช้คมมีดวายุอัดมวลอากาศจนคมกริบพุ่งเข้าตัดข้อต่อบริเวณขาของหุ่นยนต์ทองคำเพื่อลดทอนความเร็ว แต่มันกลับตวัดง้าวสร้างคลื่นกระแทกสะท้อนพลังของเธอออกมา คีอาร์ต้องใช้ลมกรดสร้างกำแพงอากาศเพื่อผลักดันตัวเองให้พ้นจากวิถีการโจมตีที่รุนแรง เวลาผ่านไป 4 นาที การต่อสู้ทวีความรุนแรงจนโถงหรูหราเริ่มพังทลาย เอมีเลียเรียกดาบอสนีบาต ออกมาประสานกับหอก เธอพุ่งเข้าใส่ศัตรูราวกับสายฟ้าแลบ คอยเบี่ยงเบนความสนใจในขณะที่คีอาร์ใช้สัมผัสแห่งสายลมคาดการณ์จังหวะการเคลื่อนไหวของกลไกภายใน<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘ตอนนี้ล่ะ!’<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ตะโกนบอกในใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะปลดปล่อยลมหายใจเยือกแข็งที่เพิ่งตื่นรู้ออกมา ไอเย็นจัดอุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็งพุ่งเข้าปกคลุมแขนข้างที่ถือง้าวของหุ่นยนต์ทองคำในพริบตา ทำให้ทองคำที่เคยเหนียวแน่นกลายเป็นน้ำแข็งที่เปราะบาง เอมีเลียเห็นโอกาสทอง เธอใช้ควบคุมอสนีบาตชี้นำกระแสไฟฟ้าทั้งหมดไปที่จุดนั้น พลังทำลายล้างของสายฟ้าปะทะกับทองคำที่เปราะเพราะความเย็นจนเกิดการแตกตัวอย่างรุนแรง<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ภายในเวลา 6 นาที หุ่นยนต์ทองคำที่เคยสง่างามก็ส่งเสียงกลไกที่แตกสลาย ร่างของมันค่อย ๆ แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองทองฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและกลิ่นโอโซนที่รุนแรง  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ท่ามกลางกองละอองทอง คีอาร์สังเกตเห็นแผ่นกระดาษหนังที่หลงเหลืออยู่ มันคือกระดาษแปลนเทพสำหรับงานสร้างของบุตรแห่งเฮเฟตัส เอมีเลียเดินไปหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบด้วยสายตาครุ่นคิดก่อนจะพับเก็บไว้กับตัว “ฝีมือไม่เลวนี่คุณหนู ลมหนาวของเธอนี่มันได้ผลดีกว่าที่คิดนะ” เอมีเลียหันมาขยิบตาให้พลางควงหอกกลับคืนสู่รูปลักษณ์พวงกุญแจจิ๋ว “ไปต่อเถอะ ร่องรอยของท่านพ่อยังรอเราอยู่ข้างหน้า”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">คีอาร์ไม่ตอบอะไร เธอเพียงแค่ขยับโค้ตให้เข้าที่และจัดแว่นตาให้ตรงหน้ากากใสซื่อตามเดิม แม้ในใจจะกำลังบันทึกข้อมูลการใช้พลังที่เพิ่มขึ้น 0.5% อย่างเงียบเชียบ ก่อนจะก้าวเดินตามรุ่นพี่นักบินมุ่งหน้าสู่จุดทดสอบถัดไปที่ยอดตึก Travelers Tower <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ไม่นานเท่าไรเสียงฝีเท้าหนัก ๆ สองคู่ก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้ายขึ้นสู่ดาดฟ้าของ Travelers Tower ทันทีที่ประตูเปิดออก มวลอากาศบ้าคลั่งก็พุ่งเข้าปะทะร่างจนทั้งคู่แทบเสียหลัก พายุฝนฟ้าคะนองในเดือนมกราคมปี 2026 นี้รุนแรงเกินกว่าที่มาตรวัดทางอุตุนิยมวิทยาจะอธิบายได้ สายฝนเย็นเฉียบกระหน่ำซัดจนเส้นผมบลอนด์สตรอว์เบอร์รีของคีอาร์ปลิวสะบัดปิดบังใบหน้า เธอขยับแว่นสายตาทรงกลมที่ตอนนี้พร่าเลือนไปด้วยหยดน้ำ แต่กลับไม่ยอมถอดมันออกเพียงเพราะต้องการรักษาหน้ากากและภาพลักษณ์ที่เธอสร้างมาอย่างดี <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทว่าสิ่งที่ลอยเด่นอยู่ท่ามกลางกลุ่มเมฆดำเบื้องหน้ากลับไม่ใช่อินทรีทองคำอย่างที่คาดไว้ แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานกึ่งอากาศธาตุสี่ร่างที่หมุนวนเป็นเกลียวพายุขนาดย่อมธุเอลไลบุตรแห่งไทฟอนผู้ไร้ระเบียบ พวกมันมีรูปร่างกึ่งมนุษย์ที่มีปีกกว้างทำจากมวลสารสีเทาหม่น ดวงตาเนบิวลาสีฟ้าสว่างจ้าจ้องมองมายังสองเดมิก็อดด้วยความหิวกระหาย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ฮะ ๆ... เหยื่อใหม่ของท่านเจ้าแห่งลม!” หนึ่งในพวกมันส่งเสียงแหลมสูงที่ฟังดูเหมือนเสียงหวีดหวิวของลมในซอกตึก “ลูกสาวซูสผู้ตกยุคกับยัยเด็กหน้าจืดจากแดนเหนือ... ข้าจะฉีกพวกเจ้าให้เป็นชิ้น ๆ!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “หุบปากซะไอ้พวกนกกระจอกลม!” เอมีเลียตะโกนก้องพร้อมกระชากพวงกุญแจเครื่องบินจิ๋วให้กลายเป็นหอกอัสนีที่ส่องแสงวาบ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> การต่อสู้เปิดฉากขึ้นอย่างรวดเร็ว คีอาร์ใช้สัมผัสแห่งสายลมเพื่ออ่านทิศทางการจู่โจมของพวกมัน เธอพ่นลมหายใจเยือกแข็งออกมาเป็นสาย ไอเย็นจัดอุณหภูมิติดลบเข้าปะทะกับสายฝนจนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมพุ่งใส่ศัตรู ทว่าระหว่างที่เธอกำลังเบี่ยงหลบกระแสลมหมุน เสื้อโค้ตราคาแพงที่ตอนนี้อุ้มน้ำจนหนักอึ้งกลับดึงรั้งการเคลื่อนไหวของเธอไว้ หนึ่งในธุเอลไลโฉบเข้ามาใช้กรงเล็บลมกรดข่วนเข้าที่ต้นแขนของเธอจนเลือดสีแดงสดซึมผ่านเนื้อผ้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ‘น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นจากแรงตึงผิวของน้ำบนเสื้อโค้ตทำให้อัตราความเร็วลดลง 30%... ไร้ประสิทธิภาพสิ้นดี’ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ตัดสินใจสลัดเสื้อโค้ตทิ้งไปในอากาศทันที เผยให้เห็นชุดไหมพรมคอเต่าสีเขียวขี้ม้าที่เปียกโชกจนแนบสนิทไปกับเรือนร่าง ความเย็นของฝนทำให้ผ้าไหมพรมเน้นย้ำสัดส่วนความโค้งเว้า หน้าอกที่อวบอิ่มเกินตัวและเอวที่คอดกิ่วจนดูเย้ายวนอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด เอมีเลียที่กำลังจะพุ่งเข้าไปแทงหอกถึงกับเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่เมื่อเห็นภาพนั้นผ่านหางตา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ให้ตายเถอะคุณหนู... เธอทำพี่เสียสมาธินะเนี่ย!” เอมีเลียร้องออกมาแต่ก็รีบกลับเข้าสู่โหมดต่อสู้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทั้งสองประสานงานกันอย่างแม่นยำ คีอาร์ใช้ คมมีดวายุ สร้างมวลอากาศหมุนวนจนคมกริบตัดผ่านร่างกึ่งอากาศธาตุของพวกมันเพื่อให้พวกมันเสียจังหวะ ก่อนที่เอมีเลียจะใช้ ควบคุมอสนีบาต ชี้นำสายฟ้าฟาดลงมากลางวง คีอาร์ใช้ ลมกรด รวบพวกมันเข้าด้วยกันเพื่อเป็นเป้าให้นิ่งขึ้น แม้เธอจะได้รับรอยข่วนเพิ่มตามร่างกายเล็กน้อยจากเศษซากพลังงานที่ระเบิดออก แต่ในที่สุด ภายในเวลาเพียง 5 นาที ธุเอลไลทั้งสี่ก็สลายกลายเป็นละอองทองคำฟุ้งกระจายหายไปในพายุ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> บนพื้นดาดฟ้าที่เปียกโชก สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือ เหรียญเงินแห่งไอโอเลีย 5 ชิ้น และ ผลึกสายฟ้า 4 ชิ้น ที่ส่องประกายวาววับ เอมีเลียเดินไปเก็บพวกมันไว้ด้วยมือที่ยังสั่นน้อย ๆ จากความตื่นเต้น (หรืออาจจะจากภาพที่เพิ่งเห็นไปเมื่อกี้ มันติดตา)  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เก่งมากคุณหนู... บาดเจ็บตรงไหนไหม?” เอมีเลียถามพลางหอบหายใจ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่ยืนนิ่งขยับแว่นสายตาที่เปียกฝนพลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เพราะพายุกลับไม่ได้สงบลงตามที่ควรจะเป็น เมฆดำกลับโหมกระหน่ำและหมุนวนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าการจัดการลูกน้องทั้งสี่ตัวนี้เป็นเพียงการกระตุ้นให้บางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> และแล้วเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องจนแผ่นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน คีอาร์ยืนนิ่งท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ หยดน้ำไหลรินตามกรอบแว่นทรงกลมจนบดบังทัศนวิสัย แต่เธอกลับเลือกที่จะใช้นิ้วเรียวขยับมันให้เข้าที่แทนการถอดออก ดวงตาสีเฮเซลหรี่มองม่านเมฆที่หมุนวนเป็นเกลียวดุจหลุมดำขนาดมหึมาเหนือยอดตึกเทรเวเลอร์ส "พี่ว่าสายฟ้าของท่านพ่อต้องตามมาเช็กบิลแน่ ๆ" เอมีเลียตะโกนฝ่าเสียงพายุ ร่างสูงในแจ็กเก็ตหนังเปียกโชกจนแนบไปกับลำตัว เธอหอบหายใจพลางกระชับหอกอัสนีในมือแน่น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นค่ะรุ่นพี่" คีอาร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอกลับเข้มข้นขึ้นจนสายฝนรอบกายกลายเป็นเกล็ดหิมะบาง ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียหันมามองรุ่นน้องที่ยืนอยู่ข้างกาย แสงสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบบนท้องฟ้าสะท้อนให้เห็นร่างของคีอาร์ในชุดไหมพรมคอเต่าสีเขียวที่เปียกโชกจนเนบสนิทไปกับทุกสัดส่วน ความโค้งเว้าที่เคยถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อโค้ตตัวหนาบัดนี้ปรากฏชัดเจนจนน่าใจหาย เอมีเลียอ้าปากจะพูด  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "คีอาร์... พี่ว่าเธอควรจะหาอะไรมาใส่—" ทว่ายังไม่ทันสิ้นประโยค  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> มวลอากาศเหนือดาดฟ้าก็ฉีกขาดออกพร้อมกับแสงสว่างจ้าจนตาพร่า ร่างมหึมาสยายปีกกว้างบดบังแสงสว่างที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิด อินทรีศักดิ์สิทธิ์แห่งซูสปรากฏกายขึ้นท่ามกลางสายฟ้าที่ผ่าลงมายังยอดตึก ขนสีทองอร่ามของมันเปล่งประกายดุจทองคำหลอมเหลว ดวงตาสีเหลืองทองคู่นั้นจ้องมองลงมาด้วยความหยิ่งยโสและทรงอำนาจเกินกว่าที่อสุรกายทั่วไปจะเทียบได้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "นี่น่ะหรือ... อินทรีแห่งมหาเทพ" คีอาร์พึมพำเบา ๆ ดวงตาที่เคยนิ่งสนิทกลับวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อยู่เหนือการคำนวณ "ชัดเจนขนาดนี้คงไม่ใช่ตัวปลอมหรอกจ้ะ" เอมีเลียตอบพลางกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ เธอรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่บทสนทนาเรื่องสภาพของคีอาร์ต้องถูกขัดจังหวะด้วยการต่อสู้เสี่ยงตายในตอนนี้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อินทรีศักดิ์สิทธิ์แผดเสียงร้องกึกก้อง มันไม่ได้เป็นเพียงเสียงนก แต่มันคือกระแสจิตที่ดูหมิ่นเหยียดหยาม <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">'เจ้าพวกเลือดผสมชั้นต่ำ... และนั่นอะไร? บุตรีแห่งลมเหนือที่สภาพดูไม่ได้ ยืนสั่นกลางสายฝนด้วยร่างที่น่าสมเพชเช่นนั้นหรือ?' <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คำพูดที่สื่อออกมาผ่านจิตใจทำให้คีอาร์ชะงัก เส้นอารมณ์ที่เธอพยายามรักษาไว้ด้วยตรรกะเย็นชาเริ่มสั่นคลอน ความหงุดหงิดจากการที่เอมีเลียพยายามไล่ให้เธอไปใส่เสื้อผ้า ผสมกับคำสบประมาทของอสุรกายเบื้องหน้า ทำให้หน้ากากสาวน้อยใสซื่อของเธอพังทลายลงในพริบตา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "น่ารำคาญ..." คีอาร์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน แทนที่จะถอยหนีหรือป้องกันตัว เธอกลับพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าพร้อมกับกระแสลมกรดที่อัดแน่นจนคมกริบ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียเหวอไปวูบหนึ่งเมื่อเห็นคุณหนูลมหนาวเปิดฉากโจมตีอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่สนความปลอดภัย "คีอาร์! ระวัง!" นักบินสาวรีบทะยานตัวขึ้นสู่ห้วงอากาศด้วยพลังควบคุมสายลมพร้อมกับวาดหอกเรียกสายฟ้าฟาดเข้าใส่อินทรีทองคำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด อินทรีศักดิ์สิทธิ์ใช้กรงเล็บสายฟ้าตะปบเข้าใส่ร่างของคีอาร์ที่หลบหลีกอย่างฉิวเฉียดด้วยพลังหลอมรวมเหมันต์ ทว่าแรงกระแทกจากปีกที่กว้างใหญ่ทำให้ร่างของเธอถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับขอบปูนของยอดตึกอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง บาดแผลจากสายฟ้าทิ้งรอยไหม้และรอยข่วนลึกตามเรียวขาและแขนที่ขาวซีด  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> มันเหมือนจะเจ็บปวดแต่คีอาร์ไม่สนความเจ็บปวด เธอใช้คมมีดวายุผสมกับไอเย็นจัดจากพลังที่เพิ่งตื่นรู้ สร้างพายุใบมีดน้ำแข็งพุ่งเข้าโจมตีจุดอ่อนบริเวณดวงตาของมัน เอมีเลียเห็นจังหวะจึงใช้ควบคุมอสนีบาตชี้นำกระแสไฟฟ้าจากท้องฟ้าลงมายังปลายหอกแล้วพุ่งแทงเข้าที่กลางอกของอินทรีศักดิ์สิทธิ์ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงแผดร้องครั้งสุดท้ายดังยาวนานก่อนที่ร่างสีทองมหึมาจะสลายกลายเป็นละอองทองคำฟุ้งกระจายไปกับสายลม ทิ้งไว้เพียงขนสีทองอร่าม 2 หย่อมที่ร่วงหล่นลงบนพื้นดาดฟ้าที่เปียกชุ่ม  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> กลิ่นอายชื้นแฉะของพายุที่เคยโหมกระหน่ำเริ่มเบาบางลง เหลือเพียงสายฝนพรำที่โปรยปรายลงมาอย่างอ่อนแรง หลังจากที่เอมีเลียใช้อสนีบาตปลิดชีพพญาอินทรีทองคำตัวสุดท้ายจนสลายกลายเป็นละอองธาตุ ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่กำลังจะเปิดออกก็ถูกฉีกกระชากด้วยสายฟ้าประจุเข้มข้นที่ฟาดเปรี้ยงลงมายังเบื้องหน้าดาดฟ้าของ Travelers Tower แสงสว่างจ้าบาดตาทำให้คีอาร์ต้องยกมือขึ้นบังพลางหรี่ตาลงมองผ่านเลนส์แว่นที่ชุ่มไปด้วยน้ำ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อแสงสว่างดับวูบลง ร่างอันสง่างามของบุรุษผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ เขาไม่ได้อยู่ในชุดคลุมกรีกโบราณที่ดูเทอะทะ ทว่ากลับสวมใส่ชุดที่ดูร่วมสมัยอย่างน่าประหลาด บุรุษผู้นั้นมีใบหน้าคมเข้มและรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย รูปลักษณ์ของเขาดูละม้ายคล้ายกับนักบินขับไล่ระดับตำนานในภาพยนตร์ยุค 80 อย่างมาเวอริคไม่มีผิดเพี้ยน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรงนักบินสีเข้มนั้นแผ่ซ่านด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนหายใจลำบาก แต่มันกลับแฝงไว้ด้วยประกายความอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่ง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> มหาเทพซุส ราชาแห่งทวยเทพก้าวเดินเข้ามาหาเอมีเลียด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและทรงพลัง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ในขณะนั้นเอมีเลียยืนนิ่งตะลึงกับภาพตรงหน้า เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับเกียรติให้เห็นพ่อของเธอในสภาพที่ดูเป็นมนุษย์และเข้าถึงง่ายขนาดนี้ ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำทักทายใด ๆ ร่างสูงของมหาเทพก็ก้าวเข้ามาสวมกอดธิดาของตนอย่างแนบแน่น กลิ่นอายของโอโซนและพลังงานบริสุทธิ์แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เป็นอ้อมกอดที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความปรารถนาดีอย่างที่เทพเจ้ามักจะปกปิดไว้ภายใต้ความเย็นชาและกฎเกณฑ์ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ลูกรักของข้า...” ซุสตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นคลอนด้วยความภาคภูมิใจ มือหนาตบไหล่เอมีเลียเบาๆ อย่างให้กำลังใจ “ข้าเฝ้ามองเจ้าอยู่เสมอ และวันนี้เจ้าก็ทำให้ข้าประจักษ์แล้วว่าน่านฟ้าแห่งนี้ยังคงเป็นของเจ้า การเคลียร์บททดสอบพญาอินทรีด้วยเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที... แม้แต่บรรดาวีรบุรุษในอดีตก็ยังทำไม่ได้เท่าเจ้า” มหาเทพผละออกพลางจ้องมองใบหน้าของเอมีเลียด้วยแววตาที่ส่องประกาย เขาขยับแว่นกันแดดลงเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาที่เป็นประกายไฟฟ้าสีฟ้าคราม ก่อนจะทรงวาดหัตถ์ไปในอากาศ  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทันใดนั้นแสงสีทองสว่างจ้าก็ควบแน่นกลายเป็นวัตถุทรงกลมขนาดมหึมาที่แผ่รังสีแห่งการปกป้องออกมาจนคีอาร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ข้าสั่งให้เฮเฟตัสตีสิ่งนี้ขึ้นมาเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ... โล่เอจิส” โล่สีทองอร่ามที่สลักลวดลายใบหน้าเมดูซ่าอันน่าสยดสยองแต่ทรงพลังปรากฏสู่สายตา รัศมีของมันแผ่ขยายออกไปเพื่อประกาศเจตนารมณ์แห่งการคุ้มครองอันเป็นนิรันดร์ ซุสมอบมันให้แก่เอมีเลียด้วยความเต็มใจ พร้อมกันนั้น เขาก็วางฝ่ามือลงบนบ่าของเธอ กระแสไฟฟ้าสีฟ้าบริสุทธิ์เริ่มไหลเวียนจากปลายนิ้วของมหาเทพเข้าสู่ร่างของนักบินสาว พันธนาการพลังแฝงที่เคยถูกกดทับไว้เนื่องจากกฎแห่งธรรมาภิบาลของทวยเทพถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น กระแสไฟฟ้าในกายของเอมีเลียทวีความเข้มข้นและบริสุทธิ์ขึ้นจนผิวหนังของเธอเริ่มมีประกายแสงสีขาวนวลแผ่ออกมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ในขณะที่เอมีเลียกำลังซึมซับพลังที่ยิ่งใหญ่และอ้อมกอดที่อบอุ่นของพ่ออยู่นั้น คีอาร์กลับทำเพียงแค่ยืนสงบนิ่งอยู่ในมุมมืดด้านหลัง เธอพยายามทำตัวให้ลีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ หน้ากากสาวน้อยใสซื่อถูกสวมทับไว้อย่างมิดชิดเพื่อปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงภายใต้สถานการณ์ที่เธอไม่สามารถควบคุมได้ <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ดวงตาสีเฮเซลของคีอาร์ลอบสังเกตมหาเทพซุสด้วยตรรกะที่เย็นชา <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘ระดับพลังงานที่แผ่ออกมา... เกินกว่ามาตรวัดใดๆ จะประเมินได้ และปฏิกิริยาทางอารมณ์ของซุสในตอนนี้ขัดแย้งกับบันทึกประวัติศาสตร์เกือบทั้งหมด’<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เธอคิดพลางกระชับวงแขนที่เปียกชื้นของตนไว้แน่น การเห็นภาพเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่แสดงความรักต่อลูกสาวอย่างเปิดเผยเช่นนี้เป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือการคำนวณของเธอโดยสิ้นเชิง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เธอยืนนิ่งราวกับเป็นเพียงเงาที่ไร้ตัวตน ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยรังสีแห่งอำนาจและความรักที่น่าประหลาดใจ โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น คีอาร์กำลังบันทึกทุกรายละเอียดของมหาเทพผู้มีใบหน้าเหมือนนักบินในความทรงจำนี้ไว้เพื่อใช้เป็นข้อมูลในภายภาคหน้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อกลิ่นโอโซนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศที่เริ่มนิ่งสงบ ร่างของราชาเทพในรูปลักษณ์นักบินหนุ่มใหญ่ผู้เปี่ยมเสน่ห์ขยับแว่นกันแดดทรงนักบินให้เข้าที่ เขากำลังจะสลายกลายเป็นสายฟ้าเพื่อกลับคืนสู่โอลิมปัส ทว่าก่อนจะจากไป ซุสกลับหยุดชะงักแล้วหันไปสบตากับคีอาร์ที่ยืนทำตัวลีบอยู่เบื้องหลังเอมีเลีย รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากของเขาดูเจ้าเล่ห์แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูแบบผู้ใหญ่ที่มองทะลุถึงหัวใจใครต่อใคร <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ลูกจะคบหาหรือรักกับหญิงสาวคนใด พ่อคนนี้ก็หาได้รังเกียจไม่...” ซุสตรัสทิ้งท้ายด้วยสุ้มเสียงที่นุ่มนวลทว่ากังวานกึกก้องไปถึงดวงจิต “ดูเหมือนว่าในที่สุดลูกจะมีคนที่รักและพร้อมจะยืนเคียงข้างลูกจริง ๆ เสียที แค่นั้นพ่อก็ดีใจและหมดห่วงแล้ว” คำพูดนั้นประดุจพรที่ปลดปล่อยความกังวลใจทั้งปวงของเอมีเลียที่แบกรับมานานนับศตวรรษ ราชาเทพเบนสายตาที่แฝงไปด้วยประกายไฟฟ้ามายังคีอาร์ที่กำลังพยายามรักษาหน้ากากความเรียบร้อยท่ามกลางสภาพชุดไหมพรมเปียกโชกเน้นสัดส่วน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “คีอาร์ เจ้าทำได้ดี... ไว้ข้าจะชมเจ้าต่อหน้าบอเรอัส บิดาของเจ้าให้เขาฟัง ว่าบุตรสาวของเขามีประโยชน์และกล้าหาญเพียงใด” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ชะงักไปครู่หนึ่ง สมองที่เต็มไปด้วยตรรกะของเธอเริ่มประมวลผลความผิดพลาดของข้อมูลที่มหาเทพได้รับอย่างรวดเร็ว เธอขยับแว่นสายตาทรงกลมที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราวพลางเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าหนักแน่นตามสไตล์กุลสตรีที่ยึดถือความถูกต้อง “ขอประทานอภัยค่ะมหาเทพ... แต่ดูเหมือนจะมีความเข้าใจผิดในเชิงความสัมพันธ์เกิดขึ้น ดิฉันกับรุ่นพี่เอมีเลียยังไม่ได้คบหากันในลักษณะนั้นค่ะ เราเป็นเพียงรุ่นพี่รุ่นน้องที่ร่วมภารกิจกันตามหลักประสิทธิภาพเท่านั้น” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซุสระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเหมือนเสียงฟ้าร้องคำรามในฤดูร้อนที่ดูรื่นเริง “ฮ่าๆ! เจ้าช่างเหมือนบิดาของเจ้าไม่มีผิดคีอาร์... เย็นชา แข็งกร้าว และพยายามปกป้องตัวตนภายใต้น้ำแข็งที่หนาทึบ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ราชาเทพก้าวเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว รัศมีสีทองรอบกายเขาทำให้คีอาร์รู้สึกเหมือนน้ำแข็งในใจกำลังถูกเขย่าด้วยแรงสั่นสะเทือนที่มองไม่เห็น สายตาของซุสที่มองลึกลงไปในจิตใจของเธอนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลือยเปล่ามากกว่าชุดที่เปียกโชกนี้เสียอีก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“เจ้ารู้จักคำพยากรณ์ของตัวเจ้าเองไม่ใช่หรือ? <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">น้ำแข็งที่ถูกสลักตามแม่พิมพ์เก่าจะปริร้าวเมื่อต้องกระแสแห่งอัสนี<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">...” ซุสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงจนดูขรึมขลัง “<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">และการหลอมละลายมิใช่ความพ่ายแพ้ แต่มันคือการปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงจากพันธนาการแห่งเงาอดีต<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">” คีอาร์นิ่งงันไปเมื่อคำนั้นจบ หน้ากากที่เธอเพียรสร้างมาตลอดเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินประโยคนั้น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “อย่าได้กลัวที่จะเสียความเย็นชาไปเลยสาวน้อย ลมหนาวที่หลอมละลายด้วยสายฟ้าน่ะ... มันจะกลายเป็นสายฝนที่มอบชีวิตใหม่ให้กับหัวใจที่แห้งแล้งของเจ้าเอง” ซุสขยิบตาให้เธอหนึ่งทีด้วยท่าทางแบบชายหนุ่มขี้เล่นก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เอมีเลียเป็นครั้งสุดท้าย “ดูแลกันให้ดีล่ะลูกรัก น่านฟ้าใหม่ในยุคใหม่ปี 2026 นี้... พ่อขอมอบให้พวกเจ้าเป็นผู้ดูแล สวัสดีปีใหม่” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> สิ้นคำตรัส ร่างของมหาเทพซุสก็ระเบิดออกกลายเป็นสายฟ้าสีทองพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ฉีกกระชากเมฆดำจนกระจัดกระจาย เผยให้เห็นแสงอาทิตย์รำไรของยามเย็นที่เริ่มสาดส่องลงมายังยอดตึก Travelers Tower ทิ้งให้คีอาร์ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับคำพยากรณ์ที่สั่นประสาทตรรกะของเธออย่างรุนแรง โดยมีเอมีเลียที่ยืนถือโล่เอจิสพลางลอบมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://iili.io/fvXNg8F.md.png" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ได้รับ +2 ตื่นรู้ จากการกำจัด หุ่นยนต์ทองคำครั้งแรกได้รับ +2 ตื่นรู้ จากการกำจัด จิตวิญญาณพายุ ครั้งแรกได้รับ +2 ตื่นรู้ จากการกำจัด อินทรีศักดิ์สิทธิ์แห่งซุส ครั้งแรก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เอมีเลียได้รับโล่เอจิสและปลดพันธนาการพลังแฝงของเอมีเลีย รางวัล : ซุส<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15 <p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"> เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Xolotl โพสต์ 2026-1-13 23:30:09

<h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 07 เดือน มกราคม ปี 2026</h1><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาเย็น เวลา 17.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองฮาร์ตเฟิร์ต<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">◀️┃▶️ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมยอดตึกเทรเวเลอร์สอีกครั้งหลังจากที่สายฟ้าสีทองของราชาเทพสลายหายไปในมวลอากาศ กลิ่นโอโซนที่รุนแรงยังคงหลงเหลือเป็นหลักฐานถึงการปรากฏตัวของมหาเทพ คีอาร์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มเบาบางลงจนเหลือเพียงละอองละเอียด เธอพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาวจาง ๆ ตามอุณหภูมิที่ลดฮวบหลังพายุสงบ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ดวงตาสีเทาอมเขียวภายใต้เลนส์แว่นที่พร่ามัวไปด้วยหยดน้ำก้มลงมองสภาพตัวเอง ชุดไหมพรมคอเต่าสีเขียวขี้ม้าเปียกโชกจนแนบสนิทไปกับทุกสัดส่วนของร่างกายอย่างที่เธอไม่เคยยอมให้ใครเห็นมาก่อน ความเย็นเยือกของน้ำฝนซึมลึกเข้าสู่ผิวขาวซีด แม้เธอจะเป็นบุตรีแห่งลมเหนือที่คุ้นชินกับความหนาว แต่ความรู้สึกเหนอะหนะของเสื้อผ้าที่หนักอึ้งกลับทำให้ตรรกะในหัวเริ่มประมวลผลถึงความไม่สะดวกสบายที่กำลังเกิดขึ้น <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘ไร้ประสิทธิภาพสิ้นดี... ทั้งชุดที่เสียหายและบาดแผลที่อยู่นอกเหนือการคำนวณ’<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์คิดพลางขยับแขนข้างที่มีรอยข่วนจากกรงเล็บอสุรกาย เลือดที่เคยซึมออกมาเริ่มแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเล็ก ๆ ด้วยพลังแฝงในกายของเธอ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ไม่นานเสียงฝีเท้าจากรองเท้าบูทหนังของเอมีเลียเดินเข้ามาใกล้ นักบินสาวที่ตอนนี้มีประกายสายฟ้าจาง ๆ แผ่ออกมาจากร่างกายที่เพิ่งได้รับการปลดพันธนาการพลังหยุดยืนอยู่ตรงหน้า เอมีเลียไม่ได้เอ่ยแซวเรื่องชุดรัดรูปเหมือนตอนแรก แววตาที่เคยมั่นใจและหยิ่งทระนงกลับดูอ่อนแสงลงเมื่อจ้องมองเด็กสาวที่ยืนสั่นน้อย ๆ อยู่ตรงหน้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “รับไปสิคุณหนู” เอมีเลียเอ่ยเสียงนุ่มพลางยื่นสินสงครามที่เธอเก็บรวบรวมไว้ให้เมื่อกี้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ในมือของเอมีเลียมีขนสีทองอร่ามของอินทรีศักดิ์สิทธิ์สองหย่อมที่ยังคงเรืองแสงจาง ๆ และผลึกสายฟ้าที่ส่องประกายวาววับ คีอาร์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือที่ขาวซีดและสั่นเทาออกไปรับสิ่งของเหล่านั้นมาถือไว้ด้วยท่าทางเรียบร้อยแต่ยังคงรักษามาดของกุลสตรีเอาไว้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“อันนี้... คือของขวัญอะไรคะรุ่นพี่?” คีอาร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม เธอแสร้งทำสีหน้าใสซื่อและสับสนเล็กน้อยตามหน้ากากที่มักใช้ปกปิดความเย็นชา <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘ถ้ามองตามมูลค่าทางการตลาด ขนอินทรีทองคำและผลึกสายฟ้าจัดเป็นวัตถุดิบใช้งานได้... รุ่นพี่กำลังเสนอข้อตกลงที่คุ้มค่าเกินไปหรือเปล่า’ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ท่าทางห้าวหาญของเธอดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เธอยกมือขึ้นขยับหมวกแก๊ปสีเทาพลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของคีอาร์ด้วยแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งกว่าเดิม “ถือว่าเป็นของขวัญจากกัปตันถึงผู้ช่วยนักบินแล้วกัน” เอมีเลียขยับเข้ามาใกล้จนคีอาร์สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของบุตรีแห่งซุส  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ปกติพี่บินเดี่ยวมาตลอดชีวิตคุณหนู... แต่พอมีเธอซ้อนท้ายมาด้วย ถึงจะดูซุ่มซ่ามไปบ้างแต่มันก็น่าสนใจดี พี่เลยคิดว่าถ้าต้องไปควิเบกหรือที่ไหนต่อหลังจากนี้ การมีเธอนั่งอยู่ข้างหลังมันคงช่วยให้พี่ไม่หลงทางในยุคที่ทุกอย่างดูวุ่นวายแบบนี้” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียเว้นจังหวะพลางใช้นิ้วโป้งลูบสร้อยข้อมือถักของเธออย่างขัดเขินเล็กน้อย “ขนพวกนี้ถ้าเอาไปให้พวกกระท่อมเก้าทำให้ เธอน่าจะได้เครื่องรางหรืออาวุธดี ๆ ไว้ป้องกันตัว... พี่ไม่อยากเห็นเธอโดนอะไรข่วนจนเลือดออกบ่อย ๆ หรอกนะ มันทำพี่เสียสมาธิ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์พยักหน้าช้า ๆ รอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนและนอบน้อมถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าทันที แม้ในใจจะกำลังวิเคราะห์ว่าคำพูดของเอมีเลียมีนัยทางชู้สาวสูงถึง 85% แต่นั่นก็ถือเป็นผลประโยชน์ที่ดีในการควบคุมสถานการณ์ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ขอบคุณมากนะคะรุ่นพี่... ฉันจะเก็บรักษามันไว้อย่างดีค่ะ” คีอาร์เอ่ยเสียงหวานพลางช้อนสายตามองผ่านเลนส์แว่นที่ยังมีละอองน้ำเกาะ “และเพื่อเป็นการตอบแทน... ฉันสัญญาค่ะว่าจะไม่ทำให้รุ่นพี่ต้องหลงทางที่ควิเบคแน่นอน” เอมีเลียยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ เธอยื่นมือมาจับไหล่ที่เปียกชื้นของคีอาร์เบา ๆ เป็นการให้สัญญาณว่าภารกิจบนยอดตึกแห่งนี้สิ้นสุดลงแล้ว ทั้งคู่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่เริ่มสาดส่องผ่านหมู่เมฆ ทิ้งให้ความหนาวเหน็บของพายุกลายเป็นเพียงอดีตที่เริ่มหลอมละลายไปตามคำที่มหาเทพทิ้งไว้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องลงมากระทบยอดตึก Travelers Tower ช่วยให้บรรยากาศโดยรอบดูอ่อนโยนขึ้น ทว่าความเปียกชื้นและไอเย็นที่เกาะกินร่างกายกลับย้ำเตือนถึงความรุนแรงของพายุที่เพิ่งผ่านพ้นไป คีอาร์ก้มลงมองหยดน้ำที่ไหลรินจากชายชุดไหมพรมรัดรูปของเธอลงสู่พื้นคอนกรีต ความรู้สึกเหนอะหนะและอุณหภูมิร่างกายที่เริ่มลดลงทำให้เธอต้องใช้ตรรกะประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “รุ่นพี่คะ ฉันมีความเห็นว่าเราควรจะมองหาที่พักเพื่อจัดการร่างกายให้เรียบร้อยก่อนจะถึงค่ำคืนนี้ค่ะ” คีอาร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงด้วยความเด็ดขาด แววตาหลังเลนส์แว่นกลมโตจ้องมองเอมีเลียอย่างขอความเห็น “แม้พวกเราจะเป็นเดมิก็อดที่มีร่างกายแข็งแรงกว่ามนุษย์ทั่วไป แต่ตามหลักสถิติแล้ว การปล่อยให้ร่างกายอยู่ในสภาวะเปียกชื้นท่ามกลางอุณหภูมิเดือนมกราคมเช่นนี้ มีโอกาสสูงถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะเหนี่ยวนำให้เกิดโรคภัยแบบมนุษย์ได้ ซึ่งมันจะส่งผลเสียต่อประสิทธิภาพในการเดินทางกลับค่ายในวันพรุ่งนี้อย่างมากค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียที่กำลังยืนชื่นชมโล่เอจิสอันใหม่ชะงักไปเล็กน้อย เธอมองสภาพตัวละครของรุ่นน้องที่เปียกโชกจนชุดแนบเนื้อเน้นสัดส่วนชัดเจน ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว “ก็จริงของเธอคุณหนู พี่เองก็เริ่มรู้สึกเหมือนจะเป็นน้ำแข็งอยู่เหมือนกัน ไปเถอะ พี่จำได้ว่าแถวใจกลางเมืองฮาร์ตเฟิร์ดมีโรงแรมดี ๆ อยู่หลายแห่ง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทั้งคู่ลงจากยอดตึกและมุ่งหน้าไปยังโรงแรมระดับหรูในย่านธุรกิจที่คีอาร์เป็นผู้เลือกด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวสูงสุด เมื่อถึงหน้าเคาน์เตอร์เช็กอิน คีอาร์จัดการหยิบบัตรเครดิตออกมาและพูดยืนยันเจตนารมณ์ที่เธอคำนวณมาแล้วอย่างถี่ถ้วน “ขอห้องพักแยกกันสองห้องนะคะ ชั้นที่สูงที่สุดและห่างจากลิฟต์ในระยะที่พอดีค่ะ” คีอาร์แจ้งพนักงานด้วยกิริยาสุภาพเรียบร้อยสมเป็นกุลสตรีชั้นสูง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียเลิกคิ้วมองรุ่นน้องพลางส่งยิ้มขี้เล่น “แยกห้องเลยเหรอจ๊ะคุณหนู? พี่นึกว่าเธอจะอยากประหยัดงบฯ หรือกลัวผีจนต้องนอนห้องเดียวกันเสียอีก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“เรื่องงบประมาณไม่ใช่ปัญหาสำคัญเท่ากับความสงบส่วนตัวและการพักผ่อนที่สมบูรณ์แบบค่ะรุ่นพี่” คีอาร์ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูใสซื่อทว่าปิดบังความเย็นชาในใจไว้มิดชิด <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘การต้องทนอยู่ร่วมห้องกับคนที่มีพลังงานอัสนีพลุ่งพล่านอย่างรุ่นพี่ในสภาพที่ฉันต้องการการฟื้นฟูร่างกาย เป็นสิ่งที่ไร้ประสิทธิภาพและน่ารำคาญอย่างที่สุด’<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เธอคิดในใจพลางรับคีย์การ์ดมาถือไว้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อเดินขึ้นมาถึงหน้าห้องพัก คีอาร์หันไปพยักหน้าให้เอมีเลียเล็กน้อยเป็นการบอกลาสำหรับค่ำคืนนี้ “ราตรีสวัสดิ์ค่ะรุ่นพี่เอมีเลีย ดิฉันขอตัวไปจัดการบาดแผลและเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ พรุ่งนี้เช้าเวลาเจ็ดนาฬิกาตรง ฉันจะไปรอรุ่นพี่ที่ลานจอดรถเพื่อออกเดินทางกลับค่ายฮาล์ฟบลัดที่ลองไอซ์แลนด์ค่ะ หวังว่ารุ่นพี่จะรักษาเวลาเหมือนเดิมนะค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “จ้ะ ๆ ราตรีสวัสดิ์นะแม่คนเจ้าระเบียบ พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ พรุ่งนี้พี่จะบิดอัสนีวายุให้ถึงค่ายเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ติดเลย” เอมีเลียโบกมือลาพร้อมขยิบตาให้หนึ่งทีด้วยท่าทางห้าวหาญอันเป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะแยกเข้าห้องพักของตัวเองไป <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ปิดประตูห้องพักลงเบา ๆ ความเงียบงันและความอบอุ่นจากระบบฮีตเตอร์ในห้องช่วยให้เธอผ่อนคลายหน้ากากที่สวมมาตลอดวันลงได้บ้าง เธอถอดแว่นตาออกและจ้องมองตัวเองในกระจก รอยขีดข่วนตามร่างกายเริ่มจางลงตามกลไกการเยียวยาของเดมิก็อด แม้หัวใจจะยังนิ่งสงบดุจน้ำแข็ง แต่คำพยากรณ์ที่เคยได้รับก็ยังคงทิ้งความรู้สึบางอย่างอยู่ในหัวอย่างไม่ชัดเจน เธอถอนหายใจยาวพลางเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างความวุ่นวายของวันนี้ เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางกลับสู่บ้านที่เธอไม่ได้รัก แต่เป็นฐานที่มั่นเดียวที่เธอมีอยู่ในยุค 2026 นี้ <p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"> เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: -webkit-center; line-height: 1.38;">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Xolotl โพสต์ 2026-1-14 16:05:12

<h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 08 เดือน มกราคม ปี 2026</h1><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาเช้า เวลา 07.00 น. เป็นต้นไป ณ เมืองฮาร์ตเฟิร์ด<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">◀️┃▶️<div style="text-align: center;"> </div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แสงแดดจางของยามเช้าสาดส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านหนาหนักในห้องพักโรงแรมหรูใจกลางฮาร์ตเฟิร์ด คีอาร์ตื่นขึ้นมาตรงตามเวลาที่นาฬิกาชีวภาพของเธอถูกตั้งไว้โดยไม่ต้องพึ่งพาเสียงเตือนใด ๆ เธอจัดการชำระล้างร่างกายและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ด้วยความเงียบเชียบและรวดเร็ว รอยขีดข่วนตามร่างกายที่เคยได้รับจากการปะทะกับพญาอินทรีเมื่อวานหลงเหลือเพียงรอยจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็นด้วยตาเปล่า เธอจัดแจงสวมเสื้อคอเต่าสีอ่อนทับด้วยคาดิแกนเนื้อละเอียดและกางเกงสแล็คทรงสอบที่ดูเรียบหรู พร้อมกับไม่ลืมที่จะหยิบแว่นสายตาทรงกลมขึ้นมาสวมเพื่อรักษาภาพลักษณ์เด็กสาวผู้เรียบร้อยและใสซื่อเอาไว้อย่างมิดชิด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เข็มนาฬิกายังไม่ทันเดินไปถึงเลขเจ็ดตามที่นัดหมาย เสียงเคาะประตูห้องด้วยจังหวะสม่ำเสมอแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจก็ดังขึ้น คีอาร์เดินไปเปิดประตูด้วยท่าทางที่ดูประหม่าเล็กน้อยตามบทบาทที่เธอวางไว้เบื้องหน้า เธอพบกับเอมีเลียที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ในชุดแจ็กเก็ตหนังตัวเก่งที่ดูเหมือนจะแห้งสนิทดีแล้ว ในมือของนักบินสาวไม่ได้มีเพียงหมวกกันน็อก ทว่าเธอกำลังก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับสมาร์ทโฟนที่เปิดหน้าแอปพลิเคชัน 'Redis' ของกลุ่มเดมิก็อดค้างเอาไว้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียเงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้องที่ดูสะอาดสะอ้านและเข้าที่เข้าทางไปเสียทุกระเบียบ ก่อนจะส่งรอยยิ้มกว้างที่ดูเจ้าเล่ห์แต่ก็เปี่ยมไปด้วยพลังงานแบบที่คีอาร์มักจะรับมือได้ยากเสมอ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ตื่นเช้าสมเป็นกุลสตรีจริง ๆ นะคุณหนู” เอมีเลียเอ่ยทักพลางควงกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ในมือ “แต่ก่อนที่เราจะบิดอัสนีวายุกลับไปกินอาหารเช้าจืด ๆ ที่ค่าย พี่มีข้อเสนอที่เธอไม่ควรปฏิเสธ เมื่อกี้พี่ลองไถ Redis ดู เห็นเดมิก็อดแถวนี้เขารีวิวร้านอาหารร้านหนึ่งกันให้แซ่ด พี่จำได้ว่าเธอไม่ค่อยชอบพวกฟาสต์ฟู้ดหรือแฮมเบอร์เกอร์ที่พี่ชอบกินเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ?” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์นิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาหลังเลนส์แว่นฉายแววครุ่นคิดขณะที่เธอกำลังประมวลผลคำพูดของรุ่นพี่ “ฉันเพียงแต่คำนึงถึงสารอาหารและคุณภาพของวัตถุดิบมากกว่ารสชาติที่เน้นความรวดเร็วค่ะรุ่นพี่ แต่การออกเดินทางล่าช้ากว่ากำหนดการที่วางไว้ อาจจะส่งผลต่อความเสี่ยงในการเผชิญกับสภาพจราจรที่หนาแน่นในนิวยอร์กได้นะคะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“เชื่อมือเรื่องการนำทางของพี่เถอะน่า อีกอย่าง ร้านนี้อยู่แค่เมืองมิสติกนี่เอง ขับรถไปไม่ไกลหรอก” เอมีเลียขยับเข้ามาใกล้พลางยื่นหน้าจอสมาร์ทโฟนให้คีอาร์ดูข้อมูลร้านที่ชื่อว่า <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">The Shipwright's Daughter<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ร้านนี้ตั้งอยู่ในโรงแรม The Whaler's Inn เชฟเดวิด สแตนดริดจ์ เพิ่งได้รางวัล James Beard Award ปี 2025 มาหมาด ๆ เลยนะคุณหนู มันคือออสการ์ของเชฟเลยล่ะ แถม New York Times ยังจัดให้เป็นหนึ่งในห้าสิบร้านที่ดีที่สุดในอเมริกาด้วย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ลอบกวาดสายตาอ่านรายละเอียดของร้านอย่างรวดเร็ว แววตาของเธอกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นคำว่าความยั่งยืนและการใช้วัตถุดิบที่ถูกมองข้ามอย่างปลาเขียวหรือสาหร่ายเคลป์มาทำอาหารระดับกูร์เมต์ ตรรกะในหัวของเธอเริ่มทำงานทันที การทานอาหารที่ผ่านการรังสรรค์ด้วยความประณีตและมีรางวัลการันตีในระดับนี้ ถือเป็นการลงทุนทางโภชนาการและประสบการณ์ที่คุ้มค่ากว่าการกลับไปทานอาหารเช้ามาตรฐานที่ค่ายหลายเท่าตัว <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เชฟเน้นการรักษาสมดุลของระบบนิเวศด้วยการใช้สัตว์ทะเลที่คนไม่ค่อยรู้จัก... เป็นแนวคิดที่ดูมีประสิทธิภาพและใช้ทรัพยากรได้อย่างคุ้มค่าดีนะคะ” คีอาร์เอ่ยเสียงนุ่มพลางแสร้งทำท่าทางสนใจอย่างใสซื่อ “ถ้าการแวะที่เมืองมิสติกจะไม่ทำให้รุ่นพี่ต้องลำบากเกินไปในการขับขี่ ฉันก็คิดว่ามันก็น่าจะเป็นการเริ่มต้นวันใหม่ที่ดีก่อนจะกลับไปเผชิญกับภารกิจที่เหลือค่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เอมีเลียหัวเราะร่วนพลางตบไหล่คีอาร์เบาๆ ครั้งหนึ่งด้วยความถูกใจ “พี่ว่าแล้วว่าเธอต้องชอบอะไรที่มันดูฉลาดแบบนี้ เอาเป็นว่าพี่เลี้ยงเอง ถือเป็นรางวัลที่เธอช่วยสู้กับพวกธุเอลไลและอินทรีของท่านพ่อเมื่อวานแล้วกัน” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> นักบินสาวขยิบตาให้หนึ่งทีด้วยท่าทางห้าวหาญอันเป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะเดินนำออกไปทางลิฟต์โดยไม่รอให้รุ่นน้องได้เอ่ยปากทักท้วงเรื่องระยะเวลาอีก คีอาร์มองแผ่นหลังของเอมีเลียพลางปรับแว่นสายตาให้เข้าที่ รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากถูกปั้นแต่งขึ้นเพื่อปกปิดความพึงพอใจในเชิงตรรกะที่เธอเพิ่งได้รับมา <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘อย่างน้อยรสนิยมในการเลือกรางวัลของรุ่นพี่ก็ยังอยู่ในระดับที่ยอมรับได้’<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์คิดในใจขณะก้าวเดินตามร่างสูงโปร่งนั้นไป เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางสู่เมืองมิสติกที่ซึ่งกลิ่นอายประวัติศาสตร์ของการต่อเรือและรสชาติอาหารระดับกูร์เมต์กำลังรอคอยพวกเธออยู่ท่ามกลางลมหนาวของเดือน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ในเมื่อเป้าหมายคือภารกิจที่ควิเบกในอนาคต การกระชับความสัมพันธ์กับบุตรีแห่งซุสที่เปี่ยมไปด้วยพลังอัสนีผ่านมื้ออาหารระดับพรีเมียมเช่นนี้ ก็นับเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าและมีความเสี่ยงต่ำที่สุดเท่าที่คีอาร์จะคำนวณได้ในเวลานี้<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">(ออกเดินทางไปร้านอาหาร กรี๊ด ๆ เดท) <div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

หน้า: [1]

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver

เมืองฮาร์ตเฟิร์ด