[บันทึกการเดินทาง] Winter’s Prison , Lightning’s Key - หอบันทึกภารกิจ - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Xolotl โพสต์ 2026-1-25 09:46:45

Xolotl โพสต์ 2026-1-25 15:17:45

<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ===============================
SCOPE: มีผลเฉพาะใน #plx-icepost
(ชื่อใหม่ กันชนโพสอื่นแน่นอน)
=============================== */
#plx-icepost{ position:relative; outline:none !important; }

/* ===============================
ICE BAR PALETTE (Blue → Lilac → Snow)
Deep Navy #253452
Periwinkle#9FB0D1
Powder Blue #C9D8E8
Ice Blue #E7F1FA
Lilac Haze#D9DDEF
Snow White#FBFBFF
=============================== */
#plx-icepost .plx-wrap{
--navy:#253452;
--peri:#9FB0D1;
--powder:#C9D8E8;
--ice:#E7F1FA;
--lilac:#D9DDEF;
--snow:#FBFBFF;

--ink:#24314A; /* ใช้โทนตัวหนังสือให้เข้มอ่านง่าย */
--muted:rgba(36,49,74,.72);
--stroke:rgba(36,49,74,.14);

--corner:16px;
--gap1:14px;
--gap2:30px;
--bw1:1.2px;
--bw2:1px;

--notch-w:220px;
--notch-h:110px;
--seal:180px;

font-family:"Playpen Sans Thai", system-ui, -apple-system, "Segoe UI", sans-serif;
color:var(--ink);

width:100%;
max-width:1100px;
margin:0 auto;
padding:16px;

background:
radial-gradient(880px 420px at 50% 6%, rgba(159,176,209,.45), rgba(231,241,250,0) 60%),
radial-gradient(780px 360px at 18% 12%, rgba(217,221,239,.38), rgba(251,251,255,0) 62%),
linear-gradient(180deg, var(--ice) 0%, var(--snow) 42%, rgba(201,216,232,.55) 100%);
border-radius:22px;
}

/* ชั้นนอก */
#plx-icepost .plx-board{
position:relative;
padding:14px;
border-radius:20px;

background: linear-gradient(180deg, rgba(251,251,255,.96), rgba(231,241,250,.90));
border:1px solid var(--stroke);
box-shadow: 0 14px 36px rgba(0,0,0,.10);
}

/* การ์ดชั้นใน */
#plx-icepost .plx-card{
position:relative;
overflow:hidden;
border-radius:16px;

background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 0%, rgba(159,176,209,.42), rgba(251,251,255,0) 72%),
linear-gradient(180deg,
 rgba(251,251,255,.98) 0%,
 rgba(231,241,250,.96) 24%,
 rgba(201,216,232,.78) 58%,
 rgba(217,221,239,.62) 100%
);

box-shadow: inset 0 140px 280px rgba(159,176,209,.10);
}

/* กรอบคู่ (ตกแต่ง) */
#plx-icepost .plx-card::before{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap1);
border:var(--bw1) solid rgba(36,49,74,.16);
border-radius:14px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.90;
pointer-events:none;
}
#plx-icepost .plx-card::after{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap2);
border:var(--bw2) solid rgba(36,49,74,.11);
border-radius:12px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.85;
pointer-events:none;
}

/* รอยเว้าด้านบน */
#plx-icepost .plx-notch{
position:absolute; left:50%; top:0; transform:translateX(-50%);
width:var(--notch-w); height:var(--notch-h);
background: linear-gradient(180deg, rgba(217,221,239,.92), rgba(231,241,250,.84));
border:var(--bw1) solid rgba(36,49,74,.14);
border-top:none;
border-bottom-left-radius:120px;
border-bottom-right-radius:120px;
z-index:3;
box-shadow: inset 0 10px 18px rgba(36,49,74,.08);
}

/* ตรากลาง (ลบได้ถ้าไม่ใช้) */
#plx-icepost .plx-seal{
position:absolute; left:50%;
top:calc(var(--notch-h)/2 - var(--seal)/2);
transform:translateX(-50%);
width:var(--seal); height:var(--seal);
border-radius:50%;
z-index:4;
display:flex; align-items:center; justify-content:center;

background: radial-gradient(circle at 35% 30%,
 rgba(251,251,255,.98) 0%,
 rgba(231,241,250,.82) 46%,
 rgba(159,176,209,.46) 100%);

box-shadow:
0 14px 28px rgba(0,0,0,.12),
0 0 0 5px rgba(251,251,255,.34),
0 0 0 12px rgba(217,221,239,.22);
}
#plx-icepost .plx-seal img{
width:86%;
height:auto;
object-fit:contain;
filter: drop-shadow(0 2px 5px rgba(0,0,0,.14));
pointer-events:none;
}

/* grain เบามาก */
#plx-icepost .plx-grain{
position:absolute; inset:-40%;
background-image:url("data:image/svg+xml,%3Csvg xmlns='http://www.w3.org/2000/svg' width='220' height='220'%3E%3Cfilter id='n'%3E%3CfeTurbulence type='fractalNoise' baseFrequency='.9' numOctaves='3' stitchTiles='stitch'/%3E%3C/filter%3E%3Crect width='220' height='220' filter='url(%23n)' opacity='.25'/%3E%3C/svg%3E");
mix-blend-mode:overlay;
opacity:.09;
transform:rotate(6deg);
pointer-events:none;
}

/* เนื้อหา */
#plx-icepost .plx-content{
position:relative; z-index:2;

padding:
calc(var(--gap2) + var(--notch-h) + 18px)
calc(var(--gap2) + 18px)
calc(var(--gap2) + 22px);

line-height:1.9;
font-size:16px;
color:var(--ink);
}

/* หัวเรื่อง */
#plx-icepost .plx-head{
text-align:center;
margin-top:-6px;
margin-bottom:14px;
display:flex;
flex-direction:column;
gap:6px;
}
#plx-icepost .plx-title{
font-family:inherit;
font-weight:700;
font-size:26px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(36,49,74,.92);
}
#plx-icepost .plx-episode{
font-family:inherit;
font-weight:600;
font-size:17px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(36,49,74,.82);
}
#plx-icepost .plx-meta{
font-family:inherit;
font-weight:500;
font-size:15px;
line-height:1.4;
margin:0;
color: var(--muted);
display:flex;
flex-direction:column;
gap:2px;
}
#plx-icepost .plx-divider{
width:min(440px, 92%);
height:1px;
margin:10px auto 0;
background: linear-gradient(90deg, rgba(36,49,74,0), rgba(36,49,74,.22), rgba(36,49,74,0));
opacity:.88;
}

/* เอากรอบ/เงารูปในกล่องข้อความออก */
#plx-icepost .plx-body img{
max-width:100%;
height:auto;
border-radius:0 !important;
box-shadow:none !important;
outline:none !important;
border:none !important;
}

#plx-icepost .plx-body{ margin-top:14px; }
#plx-icepost .plx-body p{ margin:0 0 12px; }

/* ป้าย */
#plx-icepost .plx-label,
#plx-icepost .plx-badge{
display:inline-block;
padding:.22rem .65rem;
border-radius:999px;
border:1px solid rgba(36,49,74,.12);
background: rgba(251,251,255,.82);
color: var(--ink);
}

/* ลิงก์ */
#plx-icepost a{ color: var(--navy); text-decoration: underline; }
#plx-icepost a:hover{ opacity:.86; }

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
#plx-icepost .plx-wrap{
--gap1:10px; --gap2:22px;
--notch-w:190px; --notch-h:96px; --seal:150px;
padding:12px;
}
#plx-icepost .plx-title{ font-size:24px; }
#plx-icepost .plx-content{ font-size:15px; }
}

/* ===========================
MINI SUMMARY BOX (Narrative)
ธีม: ICE BAR (ตามภาพ)
=========================== */
#plx-icepost .plx-summary{
--sum-bg: rgba(251,251,255,.96);
--sum-border: rgba(36,49,74,.14);
--sum-shadow: rgba(0,0,0,.10);

--sum-accent: rgba(37,52,82,1); /* Deep Navy */
--sum-chip-bg: rgba(231,241,250,.92); /* Ice Blue */
--sum-chip-border: rgba(36,49,74,.12);

position: relative;
margin: 14px auto 18px;
padding: 14px 16px 16px 18px;
border-radius: 14px;
background:
radial-gradient(820px 280px at 18% 0%, rgba(159,176,209,.32), rgba(251,251,255,0) 60%),
radial-gradient(780px 260px at 90% 12%, rgba(217,221,239,.36), rgba(251,251,255,0) 62%),
linear-gradient(180deg, rgba(251,251,255,.96), rgba(231,241,250,.94));
border: 1px solid var(--sum-border);
box-shadow: 0 12px 26px var(--sum-shadow);
width: min(820px, 100%);
}

/* แถบ accent ซ้าย */
#plx-icepost .plx-summary::before{
content:"";
position:absolute;
left: 10px;
top: 12px;
bottom: 12px;
width: 5px;
border-radius: 999px;
background: linear-gradient(180deg, rgba(37,52,82,.92), rgba(159,176,209,.55));
box-shadow: 0 0 0 1px rgba(36,49,74,.06);
opacity: .98;
}

#plx-icepost .plx-summary__head{
padding-left: 10px;
display:flex;
align-items:flex-start;
justify-content:space-between;
gap: 10px;
margin-bottom: 8px;
}
#plx-icepost .plx-summary__title{
margin: 0;
font-weight: 800;
font-size: 18px;
line-height: 1.25;
color: rgba(36,49,74,.92);
}
#plx-icepost .plx-summary__subtitle{
margin: 4px 0 0;
font-weight: 500;
font-size: 13.5px;
line-height: 1.35;
color: rgba(36,49,74,.72);
}

/* ชิป */
#plx-icepost .plx-summary__chips{
padding-left: 10px;
display:flex;
flex-wrap:wrap;
gap: 8px;
margin-top: 8px;
}
#plx-icepost .plx-summary__chip{
display:inline-flex;
align-items:center;
gap: 8px;
padding: .26rem .72rem;
border-radius: 999px;
border: 1px solid var(--sum-chip-border);
background:
linear-gradient(180deg, rgba(251,251,255,.92), rgba(231,241,250,.92));
color: rgba(36,49,74,.84);
font-size: 13px;
font-weight: 800;
line-height: 1.2;
box-shadow: 0 8px 16px rgba(0,0,0,.06);
}
#plx-icepost .plx-summary__dot{
width: 10px;
height: 10px;
border-radius: 50%;
background: linear-gradient(180deg, rgba(37,52,82,1), rgba(159,176,209,1));
box-shadow: 0 0 0 3px rgba(201,216,232,.45);
}

#plx-icepost .plx-summary__rule{
margin: 12px 0 0;
height: 1px;
background: linear-gradient(90deg, rgba(36,49,74,0), rgba(36,49,74,.14), rgba(36,49,74,0));
opacity: .9;
}

#plx-icepost .plx-summary__text{
padding-left: 10px;
margin-top: 10px;
font-size: 14px;
line-height: 1.85;
color: rgba(36,49,74,.92);
white-space: pre-wrap;
}
#plx-icepost .plx-summary__centerline{ text-align:center; margin: 10px 0 18px; }
#plx-icepost .plx-summary__big{
display:inline-block;
font-weight: 900;
font-size: 28px;
letter-spacing: .01em;
color: rgba(36,49,74,.86);
}
#plx-icepost .plx-summary__sec{ margin-top: 14px; }
#plx-icepost .plx-summary__chip--mini{
font-size: 13px;
padding: .22rem .64rem;
background: linear-gradient(180deg, rgba(231,241,250,.92), rgba(217,221,239,.55));
}
#plx-icepost .plx-summary__line{
margin-top: 6px;
line-height: 1.55;
font-size: 14px;
color: rgba(36,49,74,.90);
}

@media (max-width:520px){
#plx-icepost .plx-summary{ padding: 12px 12px 14px 14px; }
#plx-icepost .plx-summary__big{ font-size: 24px; }
#plx-icepost .plx-summary__chip{ font-size: 12.5px; }
}
</style>

<div id="plx-icepost">
<div class="plx-wrap">
<div class="plx-board">
 <div class="plx-card">
 <div class="plx-notch"></div>

 
 <div class="plx-seal">
 <img src="https://iili.io/fk46sXR.png" alt="sigil">
 </div>

 
 <div class="plx-grain" aria-hidden="true"></div>

 <div class="plx-content">
 <header class="plx-head">
 <h1 class="plx-title">บันทึกการเดินทาง Winter’s Prison, Lightning’s Key</h1>
 บทที่ 10 : รุ่นพี่...วันที่ 10 เดือน มกราคม ปี 2026 • ช่วงเย็น เป็นต้นไป
 ควิเบก แคนาดา
 สถาบันดูแลสุขภาพจิตแอสเพลย์ ควิเบก แคนาดา
 <div class="plx-divider"></div>
 </header>

 <section class="plx-body"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0">
              แสงสว่างวาบจากประตูมิติค่อย ๆ จางลง ทิ้งให้ไอระเหยสีขาวปกคลุมไปทั่วโถงทางเดินหินสลับกระจกเงาบานยักษ์ที่ดูโอ่อ่าทว่าหนาวเหน็บจนถึงกระดูก คีอาร์สะดุ้งสุดตัวเมื่อตระหนักได้ว่าเธอยังคงกุมมือของเอมีเลียไว้แน่นเสียจนปลายนิ้วแทบจะจมลงไปในถุงมือหนังของรุ่นพี่สาว เธอรีบสะบัดมือออกราวกับถูกของร้อน พลางหันขวับหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อจนถึงใบหู แสร้งทำเป็นขยับกรอบแว่นทรงกลมและจัดระเบียบปกเสื้อผ้าไหมพรมที่ขาดวิ่นให้เข้าที่อย่างรีบร้อน ทว่าสายตาเจ้ากรรมกลับปะทะเข้ากับร่างของ รูบี้ ซู ที่ยืนพิงกำแพงหินสไตล์นีโอโกธิคอยู่ไม่ไกลนัก              ในขณะที่รูบี้ปรายตาสีเทาอมน้ำตาลมองดูคนทั้งคู่ด้วยท่าทางหยิ่งทะนง สายตาคมกริบของบุตรีแห่งแอรีสเลื่อนลงมองมือที่เพิ่งแยกจากกันของทั้งสอง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความประหลาดใจที่ปิดไม่มิด “นี่... ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า? พวกเธอคบกันแล้วหรอ?” รูบี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทตามสไตล์ของเด็กบ้านแอรีส              “ไม่ใช่ค่ะ มันเป็นความเข้าใจผิดของคุณเท่านั้นค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” คีอาร์โพล่งออกมาด้วยเสียงที่สูงกว่าปกติเล็กน้อยจนเกือบจะหลุดมาดกุลสตรี เธอรีบยกมือขึ้นกอดอกและทำหน้านิ่งสงบดั่งรูปสลักน้ำแข็งเพื่อกลบเกลื่อนความอับอายที่ถูกจับได้ว่าเผลอตัวทำสิ่งที่ขัดกับภาพลักษณ์เย็นชา               ขณะที่เอมีเลียกลับหลุดขำออกมาอย่างชอบอกชอบใจ เธอขยับหมวกแก๊ปให้เข้าที่พลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้รูบี้อย่างมีเลศนัย “แหม รูบี้... บางเรื่องมันก็ต้องใช้เวลาแหละ โดยเฉพาะกับเด็กสาวที่ปากแข็งเหมือนน้ำแข็งพันปีแถวนี้” เอมีเลียจงใจยืดตัวขึ้นส่งรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่ดูเหมือนจะเตาะรุ่นน้องคนสวยต่อหน้าคนอื่น จนคีอาร์ต้องถลึงตาใส่รุ่นพี่สาวจนดวงตาแทบจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวปั๊ดด้วยความฉุนเฉียวเหมือนแมวไซบีเรียน (ในสายตาของเอมีเลีย) ที่ถูกรบกวน              เอมีเลียที่เห็นว่าแกล้งคนข้างตัวพอหอมปากหอมคอแล้วจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาพลางมองไปรอบ ๆ โถงทางเดินที่เต็มไปด้วยไอหมอกหนาทึบ “แล้วที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ รูบี้? ดูเหมือนเราจะยังไม่หลุดออกจากมิติแปลก ๆ นะเนี้ย”              “อืม… ก็ใช่แหละ มาก็ดีแล้ว เพราะตอนนี้ทั้งอาคารมีแต่น้ำแข็งกับกระจกบ้าพวกนี้” รูบี้ตอบพลางกระชับกระบี่เทียนหวงในมือ เธอชี้ไปยังกระจกเงาบานยักษ์ที่ประดับอยู่ตามฝาผนังหินที่เย็นเฉียบ กระจกเหล่านั้นไม่ได้สะท้อนภาพปัจจุบันของพวกเธอ แต่มันกำลังสะท้อนภาพลาง ๆ ของสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นอดีตที่บิดเบี้ยว บรรยากาศภายในห้องโถงนั้นเต็มไปด้วยไอเย็นที่ลดอุณหภูมิลงจนถึงจุดเยือกแข็ง ทำให้การหายใจเริ่มลำบากและลดความเร็วในการเคลื่อนที่ของพวกเธออย่างต่อเนื่อง              ก่อนที่ทั้งสามจะก้าวเดินไปตามโถงทางเดินที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต คีอาร์เดินอยู่ตรงกลางระหว่างรุ่นพี่ทั้งสอง เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แต่ทว่าภายในใจกลับปั่นป่วนอย่างหนัก ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านกระจกเงาเหล่านั้น เธอจะเห็นภาพของแม่ เคานเตสเคียร์สเทนที่กำลังจ้องมองมาด้วยแววตาตำหนิและมือที่คอยจะคว้าตัวเธอไว้ ภาพมายาเหล่านั้นเริ่มกัดกินจิตใจที่เคยเต็มไปด้วยตรรกะของเธอจนเริ่มพร่าเลือน เธอรู้สึกได้ถึงพลังที่แฝงอยู่ในตัวเริ่มกรีดร้องออกมาด้วยความสับสน              ท่ามกลางหมอกหนา พวกเธอเริ่มเห็นร่างเงาตะคุ่มที่ไร้ใบหน้าในชุดพยาบาลและผู้ป่วยเดินกะโผลกกะเผลกอยู่ไกล ๆ ราวกับวิญญาณลมหนาวที่เฝ้าลาดตระเวน จนคีอาร์ต้องกำสายกระเป๋าแตงโมไว้แน่นจนมือสั่น แม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบจนน่าตกใจแต่ภายในหัวของเธอกำลังต่อสู้กับเสียงกระซิบที่คอยเพรียกหาความสันโดษและการทอดทิ้งเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนให้ไปไกล ๆ จนเธอต้องสูดหายใจลึกเพื่อระงับความทรมานจากการถูกหลอนประสาทที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งลึกเข้าไป               ในขณะที่กระจกเหล่านั้นก็ยิ่งปริร้าวและส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับเตรียมจะระเบิดออกเป็นลิ่มน้ำแข็งได้ทุกเมื่อหากเธอเผลอใจไปกับอดีตเหล่านั้น ทั้งสามยังคงเดินมุ่งหน้าต่อไปท่ามกลางพายุหิมะภายในสถานที่ซึ่งจองจำตัวตนของเดมี่ก็อดเอาไว้อย่างมิดชิด              จู่ ๆ หมอกที่บดบังทัศนวิสัยก็พลันหยุดนิ่งเบื้องหน้าอาคารหินที่ดูเคร่งขรึม ปรากฏร่างของสตรีผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางโถงทางเดินอันโอ่อ่า เธองดงามทว่าเยือกเย็นราวกับหิมะแรกของฤดูกาล ผิวพรรณขาวผ่องดุจพอร์ซเลนและเส้นผมสีเงินยวดยาวสลวยถูกประดับด้วยมงกุฎน้ำแข็งที่ส่องประกายเย็นตา เอมีเลียกระชับอาวุธในมือแน่นทันที ในขขณะที่รูบี้ขยับเท้าบังคีอาร์ไว้เบื้องหลัง ขณะที่เอมีเลียจ้องมองสตรีผู้นั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง <img src="https://i.imgur.com/oZsNwfj.jpg" border="0">              “นั่นใครกันคะรุ่นพี่?” คีอาร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่พยายามรักษาความมั่นคงไว้ภายใต้ความกดดันของไอเย็นที่แผ่ออกมาจากสตรีเบื้องหน้า              “คิโอเน่... เทพีแห่งหิมะ” เอมีเลียตอบเสียงเครียดพลางก้าวขึ้นมาขนาบข้าง “แต่ดูจากพลังงานแล้ว น่าจะเป็นเพียงร่างแยกของนางที่ถูกส่งมาที่นี่”              สตรีผู้สูงศักดิ์ผู้นั้นขยับยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาสีฟ้าครามลึกลับ เธอเมินเฉยต่อบุตรีแห่งซุสและแอรีสราวกับพวกเธอเป็นเพียงฝุ่นผงที่ปลิวมากับลม สายตาที่หยิ่งทะนงนั้นกลับจดจ้องไปที่คีอาร์เพียงผู้เดียวด้วยความหลงใหลในความสมบูรณ์แบบที่น่าขนลุก               “นานเหลือเกิน... กว่าจะมีผู้สืบสายเลือดแห่งบอเรอัสที่มีความเข้มข้นของเหมันต์สูงส่งและงดงามเช่นนี้ปรากฏขึ้นมา” คิโอเน่เอ่ยพลางย่างสามขุมเข้ามาอย่างช้า ๆ “แม่พิมพ์ที่มารดาเจ้าพยายามสลักไว้นั้นช่างน่าเสียดายเหลือเกินที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เจ้าไม่ควรแปดเปื้อนด้วยความอบอุ่นที่ไร้ค่าพวกนี้ คีอาร์ โซล็อตล์”              เพราะคำนั้นทำให้คีอาร์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อได้ยินชื่อของมารดาหลุดออกมาจากปากของเทพี “ท่านหมายความว่าอย่างไร? ทำไมท่านถึงต้องมาบังคับให้ฉันเป็นในสิ่งที่แม่ต้องการด้วยคะ?”              เทพีคิโอเน่หัวเราะเบา ๆ หลังฟังคำถามของเด็กสาว เสียงของเธอเหมือนน้ำแข็งที่สไลด์ผ่านกระจก “ครึ่งมนุษย์เจ้าเอ๋ย... เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าความหยิ่งทะนงและความเย็นชาที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของเคียร์สเทนนั้นเป็นเพียงนิสัยส่วนตัว?” เธอหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ไอเย็นจัดเริ่มแช่แข็งทุกสิ่งที่พระองค์ทรงก้าวผ่าน “สายเลือดของทวยเทพนั้นไหลเวียนอยู่ในร่างของมนุษย์นับล้านคนในฐานะเศษเสี้ยวของมรดกที่ถูกลืม บางคนอาจมีเพียงเสี้ยวเล็ก ๆ จากร้อยส่วนที่แสดงออกมาเป็นเพียงความงามที่หยิ่งยโสหรือหัวใจที่แข็งกระด้าง... เคียร์สเทนยึดติดกับเกียรติยศและกฎเกณฑ์ที่ไร้ความปราณี ก็เพราะส่วนหนึ่งในสัญชาตญาณของนางคือการสะท้อนถึงเจตจำนงค์แห่งข้า”              คีอาร์เบิกตากว้างภายใต้เลนส์แว่นสายตา ความจริงที่พระองค์กล่าวอ้างนั้นช่างน่าเหลือเชื่อทว่ามันกลับอธิบายทุกตรรกะที่บิดเบี้ยวของมารดาเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ มารดาที่หล่อหลอมเธอให้เพอร์เฟกต์ตลอดเวลาก็เพื่อให้เธอเป็นรูปปั้นที่ไม่มีชีวิต “ท่าน... คือเบื้องหลังเรื่องนี้งั้นหรือคะ?”              “เบื้องหลังหรอ?... ไม่… ข้าคือผู้ที่จะมอบความสมบูรณ์แบบที่แท้จริงให้เจ้าต่างหาก” คิโอเน่ยกมือขึ้น จนเกล็ดหิมะเริ่มหมุนวนรอบตัวนางและกลายเป็นพายุขนาดย่อม “เจ้าคือแม่พิมพ์ที่สลักไม่เสร็จ และข้าจะนำเจ้ากลับมาแช่แข็งให้กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งที่ไร้หัวใจตามมาตรฐานที่เจ้าควรจะเป็น ความโดดเดี่ยวคือความงาม และข้าจะชำระล้างความอ่อนแอที่คนพวกนี้พยายามยัดเยียดให้เจ้าออกไปเสียชั่วนิรันดร์”               สิ้นคำไอเย็นจัดแผ่ซ่านเข้าปกคลุมโถงทางเดินจนกระจกเงาเริ่มแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ลิ่มน้ำแข็งนับพันพุ่งเป้ามาที่คีอาร์ บรรยากาศเข้มข้นขึ้นจนกดดันให้คีอาร์ทำหน้านิ่งสงบแม้ภายในใจจะปั่นป่วนจนถึงขีดสุด ทั้งสามยืนประจันหน้ากับร่างแยกของเทพีแห่งหิมะที่พร้อมจะจองจำวิญญาณของเดมี่ก็อดเหล่านี้ไว้ภายใต้แม่พิมพ์แห่งความหนาวเย็นนี้ตลอดกาล              ไม่นานไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างแยกของเทพีคิโอเน่ก็รุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นลิ่มน้ำแข็งนับพันที่ลอยนิ่งเล็งเป้ามาที่คีอาร์               “จงมายืนเคียงข้างข้า พาเด็กคนนั้นมาให้ข้าให้ได้” สิ้นคำประกาศของเทพีผู้หยิ่งทะนง พื้นหินสีเข้มของอาคารนีโอโกธิคก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นก่อนที่ผลึกน้ำแข็งขนาดยักษ์สี่กลุ่มจะพุ่งพรวดขึ้นมาบดบังทัศนวิสัย พวกมันก่อตัวขึ้นเป็นไอซ์โกเลมขนาดมหึมาที่มีอักขระรูนโบราณเรืองแสงสว่างวาบตามร่างกาย การต่อสู้เพื่อทำลายพันธนาการชีวิตของคีอาร์เริ่มต้นขึ้นแล้ว              แน่นอนว่าคนเปิดจะไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก รูบี้ ซู บุตรีแอรีสแห่งกระท่อมหมายเลข 5 ไม่รอช้าที่จะสำแดงเดชของตนเอง เธอพุ่งตัวเข้าใส่โกเลมตัวแรกด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ กระบี่เทียนหวงในมือวาดเป็นวงโค้งสว่างไสวดุจเพลิงกัลป์ปะทะกับกำปั้นน้ำแข็งขนาดยักษ์จนเกิดเสียงดังกึกก้อง               ขณะที่เอมีเลียทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยการควบคุมสายลม หอกอัสนีในมือฟาดสายฟ้าสีทองเข้าใส่จุดเชื่อมต่ออักขระรูนของพวกมันอย่างแม่นยำ และคีอาร์แม้จะเผชิญหน้ากับภาพหลอนและความกดดันมหาศาล แต่ตรรกะอันเยือกเย็นในหัวยังคงทำงานอย่างแม่นยำ เธอวาดมือเรียกพายุหมุนขนาดเล็กเข้าบดเคี้ยวขามวลน้ำแข็งของพวกโกเลมเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหว               การปะทะดำเนินไปอย่างต่อเนื่องและตึงเครียด ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการเผาผลาญพลังงานอย่างมหาศาลท่ามกลางอุณหภูมิที่ติดลบ ตลอดช่วงเวลาที่ดูเหมือนจะยาวนานหลายนาที คีอาร์สังเกตเห็นท่วงท่าของรุ่นพี่ทั้งสองที่พยายามกันเธอออกจากวิถีการจู่โจมอย่างสุดกำลัง จนกระทั่งโกเลมตัวสุดท้ายแตกสลายกลายเป็นเศษผลึกน้ำแข็งร่วงหล่นสู่พื้น              ทันทีที่อุปสรรคด่านแรกถูกทำลาย ทั้งสามก็พุ่งเป้าไปที่ร่างแยกของคิโอเน่ทันที การประสานงานในครั้งนี้รวดเร็วและเฉียบคมผิดปกติราวกับพวกเธออ่านใจกันได้ เอมีเลียเร่งเร้าพลังอัสนีบาตสูงสุดจนเส้นผมสีบลอนด์สว่างส่องประกายเจิดจ้า เธอพุ่งเข้าหาเทพีด้วยความเร็วที่คีอาร์มองตามแทบไม่ทันเพื่อสร้างช่องโหว่ ทว่าคิโอเน่เพียงแค่สะบัดมือเบา ๆ พายุหิมะสีครามเข้มก็ก่อตัวขึ้นรุนแรง กระแสลมเย็นจัดหมุนวนดุจหลุมดำพยายามฉุดกระชากร่างของคีอาร์ให้หลุดลอยเข้าไปในใจกลางความมืดเพื่อแช่แข็งวิญญาณของเธอให้หยุดนิ่งชั่วนิรันดร์              “คีอาร์!” เอมีเลียตะโกนลั่นเมื่อเห็นภาพนั้น เธอทิ้งโอกาสในการโจมตีเทพีในพลังของตนเองแล้วพุ่งตัวเข้าคว้าแขนของคีอาร์ไว้แน่นก่อนที่รุ่นน้องจะถูกพายุพัดหายไป              แรงดึงมหาศาลของพายุที่เทพีรังสรรค์ขึ้นพยายามจะแยกพวกเธอออกจากกัน หิมะที่บาดคมดุจใบมีดกรีดผ่านร่างของเอมีเลียจนเสื้อแจ็กเก็ตหนังเริ่มมีรอยขาดทว่าเธอกลับไม่มีท่าทีจะปล่อยมือแม้แต่น้อย “เกาะพี่ไว้ให้ดีคุณหนู! อย่าเพิ่งยอมแพ้ให้ยัยร่างแยกนี่แช่แข็งสิ!” เอมีเลียตะโกนแข่งกับเสียงพายุที่หวีดหวิว ดวงตามุ่งมั่นของนักบินสาวจ้องมองตรงมาที่คีอาร์ด้วยความห่วงใยที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย               มันเป็นความจริงใจที่ปราศจากตรรกะผลประโยชน์ใด ๆ อย่างที่คีอาร์เคยใช้ตัดสินโลกมาตลอด และรูบี้เองก็พุ่งเข้ามาขวางเบื้องหน้าทั้งคู่ เธอใช้โล่อัสพิสยันรับกระแสลิ่มน้ำแข็งที่เทพีซัดสาดเข้ามาอย่างไม่ลดละเพื่อถ่วงเวลาให้เอมีเลียช่วยคีอาร์สำเร็จ “จะซึ้งกันอีกนานไหม! รีบทำอะไรสักอย่างก่อนที่ฉันจะโดนแช่แข็งไปพร้อมกับพวกเธอสิ!” รูบี้สบถรอดไรฟันพลางปักหลักสู้เพื่อถ่วงเวลาให้คนทั้งสอง              ภาพนั้นปรากฎภายใต้แว่นสายตาทรงกลมที่เริ่มมีฝ้าเกาะ คีอาร์จ้องมองมือของเอมีเลียที่กุมแขนเธอไว้จนสั่นเทาด้วยความหนาวและแรงปะทะ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือของรุ่นพี่สาวเริ่มทำให้น้ำแข็งในใจที่ผู้ให้กำเนิดสลักไว้ค่อย ๆ ละลายลงเป็นครั้งแรกในชีวิต เธอถามตัวเองว่าทำไมคนเราถึงต้องพยายามเพื่อคนอื่นขนาดนี้?               ‘ทำไม... ทำไมคนเราถึงต้องพยายามเพื่อคนอื่นขนาดนี้? การปกป้องฉันมันไม่ได้เพิ่มโอกาสในการรอดชีวิตของรุ่นพี่เลยสักนิด...’ คีอาร์ตั้งคำถามในใจตามตรรกะที่เธอคุ้นเคย ทว่าวินาทีนั้น ตรรกะเหล่านั้นกลับดูไร้ค่าและไร้ประสิทธิภาพขึ้นมาทันที เมื่อเทียบกับแววตาของเอมีเลียที่บอกว่า จะไม่มีวันปล่อยมือไปจากเธอ และในวินาทีนั้น ตรรกะเหล่านั้นกลับไม่สำคัญอีกต่อไป               คีอาร์ตัดสินใจขยับมือข้างที่ว่างของเธอขึ้นไปกำแขนของเอมีเลียไว้แน่นเช่นกัน มันเป็นการตอบรับการช่วยเหลือที่ไร้ตรรกะและมีเพียงความเชื่อใจเป็นครั้งแรกในชีวิตของบุตรีแห่งบอเรอัสผู้เย็นชา              “รุ่นพี่…”              ทันทีที่สัมผัสแห่งการยอมรับเกิดขึ้น พลังเหมันต์ในตัวคีอาร์ที่เคยกระจัดกระจายก็พลันรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวกับสายฟ้าของเอมีเลีย แสงสว่างสีขาวนวลเจิดจ้าแผ่ออกมาจากจุดที่พวกเธอสัมผัสกัน แรงสั่นสะเทือนของความอบอุ่นที่ปะทะความเย็นจัดก่อให้เกิดคลื่นกระแทกมหาศาลที่ฉีกกระชากพายุมายาของคิโอเน่ออกเป็นชิ้น ๆ ร่างแยกของเทพีที่หยิ่งทะนงเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่ร่างนั้นจะเริ่มร้าวและสลายกลายเป็นเพียงละอองหิมะสีขาวโพลนที่ระเหยหายไปในอากาศ              ความเงียบสงบกลับคืนสู่โถงทางเดินหินอีกครั้ง คีอาร์ยังคงกุมแขนของเอมีเลียไว้ขณะที่ทั้งสามยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางซากกระจกที่แตกกระจาย แสงสว่างจากโลกภายนอกที่ส่องลอดเข้ามาเริ่มดูอบอุ่นกว่าทุกครั้งที่เธอเคยสัมผัส เอมีเลียค่อย ๆ คลายมือออกแต่ยังคงวางไว้บนไหล่ของคีอาร์เบา ๆ พลางยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ              “เห็นไหมคุณหนู… อยู่ด้วยกันมันมันดีกว่าบินเดี่ยวตั้งเยอะเลย” เอมีเลียขยิบตาให้พลางแกล้งบีบไหล่รุ่นน้องเบา ๆ              ในขณะที่คีอาร์รีบปั้นหน้านิ่งสงบและขยับแว่นให้เข้าที่ แม้หน้ากากสาวน้อยใสซื่อจะยังคงอยู่ แต่รอยร้าวที่เกิดขึ้นในใจจากการจับมือครั้งนี้คือหลักฐานว่าเธอจะไม่เป็นเพียงรูปปั้นน้ำแข็งที่ไร้หัวใจในแม่พิมพ์เดิมของใครอีกต่อไป              สิ้นเรื่องทุกอย่างก็กำลังจะจบลง... หลังจากนั้นก็มีเสียงเพล้งของกระจกนับพันบานที่แตกกระจายสะท้อนก้องไปทั่วโถงวิญญาณ ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้นำพาความหวาดกลัวมาให้ แต่กลับเป็นการพังทลายของพันธนาการน้ำแข็งที่คุมขังความจริงเอาไว้ วังน้ำแข็งอันวิจิตรและเงาของมารดาผู้เคร่งครัดค่อย ๆ จางหายไปดุจละอองหมอกที่ถูกแสงอาทิตย์แผดเผา               ภาพเบื้องหน้าบิดเบี้ยวและซ้อนทับกลับกลายเป็นห้องตรวจสุขภาพจิตธรรมดาของสถาบันแอสเพลย์ที่มีเพียงโต๊ะไม้และเก้าอี้หนังที่รกร้าง คีอาร์ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืนโดยมีมือของเอมีเลียคอยประคองไว้ไม่ห่าง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่กลับคืนสู่ความสามัญ ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องนั้นผ่านโถงทางเดินที่เคยเต็มไปด้วยวิญญาณไร้หน้า ซึ่งบัดนี้เป็นเพียงทางเดินคอนกรีตเงียบเชียบที่มีพนักงานเดินขวักไขว่ทำหน้าที่ของตนตามปกติราวกับไม่เคยมีพายุใหญ่เกิดขึ้นมาก่อน              เมื่อทั้งสามก้าวพ้นประตูหมุนของอาคารออกสู่ลานกว้างด้านหน้า แสงจันทร์ของควิเบกที่สาดส่องผ่านหมู่เมฆหนาทึบก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของคีอาร์ เธอหลับตาลงซึมซับความอบอุ่นที่แสนธรรมดานั้นพลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึก ๆ ภายใต้เลนส์แว่นสายตาทรงกลม คีอาร์ก้มลงมองฝ่ามือของตนเองที่ยังคงมีไอเย็นจาง ๆ หมุนวนอยู่ เธอพบความจริงที่น่าอัศจรรย์ว่าน้ำแข็งในตัวเธอไม่ได้สูญเสียพลังไปเพราะความอบอุ่นของเอมีเลีย แต่มันกลับแปรสภาพไปอย่างสิ้นเชิง พลังเหมันต์ที่เคยแข็งกระด้างและเปราะบางดุจแม่พิมพ์เก่า บัดนี้กลับยืดหยุ่นและลื่นไหลได้ดั่งสายน้ำที่พร้อมจะปรับตัวเข้ากับทุกสภาวะ              "....."               คีอาร์ลอบเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มเมฆสีเทาบนท้องฟ้าที่เริ่มเคลื่อนตัวตามแรงลมเหนือที่พัดกรรโชกมาอย่างแผ่วเบา ในวินาทีนั้น คีอาร์เห็นกลุ่มเมฆก่อตัวเป็นรูปร่างใบหน้าอันเคร่งขรึมของเทพบอเรอัส ผู้เป็นคนที่เธอไม่เคยเรียกว่าบิดา และเธอก็ไม่เคยสัมผัสถึงความรักในตัวเขา ภาพนั้นคือเทพบอเรอัสเพียงแค่พยักหน้าให้เธอหนึ่งครั้งอย่างสงบเงียบท่ามกลางสายลมที่พัดผ่านเส้นผมสีทองแดงของเธอ เป็นการยอมรับในตัวธิดาที่หาได้ยากยิ่งในหมู่ลูกหลานของลมเหนือ คีอาร์ขยับรอยยิ้มจาง ๆ ที่หาดูได้ยากที่สุดบนใบหน้าเรียบทรงพอร์ซเลนของเธอ เธอรู้สึกได้ว่าเธอเป็นลูกที่แตกต่างจากพี่น้องคนอื่น ๆ แต่ในความแตกต่างนั้นเธอกลับมีความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นที่เหมือนกับเขาอย่างประหลาดในแบบฉบับที่พัฒนาไปอีกขั้นหนึ่ง              “มองอะไรอยู่เหรอคุณหนู? หรือว่ากำลังมองหาทางหนีพี่ไปอีก?” เสียงยั่วเย้าของเอมีเลียดึงเธอให้กลับสู่ปัจจุบัน นักบินสาวเดินเข้ามาโอบไหล่เธอไว้หลวม ๆ ด้วยความหวงใยพลางส่งยิ้มกว้างที่ทำให้หัวใจของคีอาร์รู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ คีอาร์ไม่ได้สะบัดมือนั้นออกเหมือนทุกครั้ง เธอเพียงแค่ขยับแว่นให้เข้าที่แล้วหยิบลูกอมเพลย์มอร์แตงโมขึ้นมาเข้าปากพลางส่งเสียง 'หึ' ในลำคอแบบแมวไซบีเรียนจอมซึน              การเดินทางกลับสู่ค่ายฮาล์ฟบลัดครั้งนี้เต็มไปด้วยความเข้าใจใหม่ที่สลักลึกลงในใจของคีอาร์ ว่าความอบอุ่นที่ได้รับจากเพื่อนร่วมทีมและรุ่นพี่จอมตื๊ออย่างเอมีเลียไม่ได้ทำให้ความเย็นชาอันเป็นแก่นแท้ของเธอหายไป แต่มันกลับช่วยละลายน้ำแข็งที่คอยขังเธอไว้ในอดีตและทำให้เธอเป็นอิสระที่จะเป็นตัวเองได้อย่างแท้จริง ‘จะยอมให้จับมือไปจนถึงค่ายเลยก็ได้... แค่ครั้งเดียว(?)เท่านั้นนะ’ คีอาร์คิดในใจขณะที่เธอเดินเคียงข้างเอมีเลียและรูบี้ออกไปสู่เส้นทางใหม่ท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างอ่อนโยนดุจคำอวยพรจากฟากฟ้า
 
 </section>

 
 <div class="plx-summary">
 <div class="plx-summary__head">
 <div>
 สรุปรวม
 เพิ่มเติม : รูบี้คงบอกว่าเอากุมาทำไมถ้ามุงจะอยู่กันแค่สองคนในโลกนี้
 </div>
 </div>

 <div class="plx-summary__chips">
 Quest Summary
 Loot & Rewards
 Relationship Gains
 </div>

 <div class="plx-summary__rule"></div>

 <div class="plx-summary__text"><div class="plx-summary__centerline">เหยินนน เห่ออออ เขินว่ะ
 </div><div class="plx-summary__sec"> Quest Summary <div class="plx-summary__line">สรุป </div><div class="plx-summary__line">เมื่อเดินมาเรื่อย ๆ ทั้งสามก็พบกับร่างแยกของเทพีคิโอเน่ เลยช่วยกันจัดการไปและคีอาร์ก็ตกผลึกพลังไม่หาย และ จบบบ เหยินรนรกหเกดหฟงเ <div style="text-align: center;">[จบบันทึกการเดินทาง Winter’s Prison, Lightning’s Key]</div></div></div><div class="plx-summary__sec"> Loot & Rewards <div class="plx-summary__line">กำจัด ไอซ์โกเลม (มีค่า LUK 110+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) <a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npccomrade:dungeon&do=dungeon_fight&battle_id=632">[จิ้ม]</a> ได้รับ ผลึกน้ำแข็ง จำนวน 7 ชิ้น 7 x 2 = 14 ชิ้น ได้รับ หัวใจน้ำแข็งนิรันดร์ จำนวน 7 ชิ้น 7 x 2 = 14 ชิ้น สรุปสิ่งที่ได้รับ ผลึกน้ำแข็ง 7 ชิ้น, หัวใจน้ำแข็งนิรันด์ 7 ชิ้น รางวัลจบบันทึก • +100 พลังใจ / +60 ดรักม่า / +1 Level up (Lv Max +2 Point หรือสัตว์เลี้ยง +2 Level) • +30 ป้ายเกียรติยศ (HB) / +300 ค่าความกล้าหาญ / +200 ค่าความศรัทธา • ♥ +2 หัวใจ กับธิดาแห่งเอมีเลีย ได้รับ เข็มทิศวายุไร้ทิศ (คุณภาพม่วง Lv.50) 1 ชิ้น เข็มทิศโบราณที่ตัวเรือนทำจากไม้สนไซบีเรียที่ไม่มีวันผุพัง เข็มของมันไม่ได้ชี้ไปทางทิศเหนือตามธรรมชาติ แต่จะชี้ไปทาง "กระแสลมที่อิสระที่สุด" ในบริเวณนั้นเสมอ ไอเท็มชิ้นนี้มอบโบนัสให้สกิล สัมผัสแห่งสายลม ทำให้คีอาร์สามารถหาทางออกหรือทางหนีทีไล่ได้ในทุกสถานการณ์ แม้จะอยู่ในมิติที่บิดเบี้ยวหรือถูกปิดตายด้วยหมอกมายา นอกจากนี้เข็มทิศยังสามารถเก็บกักกระแสลมร้อนเอาไว้ได้ชั่วคราว เพื่อใช้กระจายความร้อนในพื้นที่ที่หนาวเย็นจัดเกินไป ช่วยให้เพื่อนร่วมทีมที่ไม่ใช่สายเลือดฤดูหนาวสามารถรอดชีวิตในสภาพอากาศสุดขั้วได้</div></div><div class="plx-summary__sec"> Relationship Gains <div class="plx-summary__line">(ยังไม่มี) </div><div class="plx-summary__line">เนื้อหา...</div></div></div>
 </div>

 </div>
 </div>
</div>
</div>
</div>

Xolotl โพสต์ 2026-1-26 11:40:25

หน้า: 1 [2]

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver