[บันทึกการเดินทาง] Operation: Save the Golden Boy (Again) - บันทึกภารกิจชาวค่ายจูปิเตอร์ - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Moneka โพสต์ 2026-1-12 15:44:45

Moneka โพสต์ 2026-1-12 18:41:00

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2026-1-12 18:43 

<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ===========================
SCOPE: มีผลเฉพาะใน #my-post
=========================== */
#my-post{ position:relative; outline:none !important; }

/* ===========================
PASTEL THEME (สบายตากว่าเดิม)
=========================== */
#my-post .arc-wrap{
/* โทนพาสเทลจากพาเลทเดิม แต่ลดความแสบตา/คอนทราสต์ */
--lychee:#FFF6EC; /* นุ่มขึ้นจาก #FFEFDD */
--lemon:#FFF3C4; /* นุ่มขึ้นจาก #FAECA2 */
--tangerine:#FFB8A6; /* นุ่มขึ้นจาก #FF9777 */
--papaya:#FF9C7B; /* นุ่มขึ้นจาก #F0774F */
--watermelon:#FFC6CC;/* นุ่มขึ้นจาก #FFAEB4 */
--dragonfruit:#E96A87; /* นุ่มขึ้น/ลดแสบจาก #E14C70 */

/* สีตัวอักษรให้อ่านสบาย ไม่เข้มจนแข็ง */
--ink:#3B2A2A;
--muted:rgba(59,42,42,.72);
--stroke:rgba(59,42,42,.12);

--corner:16px;
--gap1:14px;
--gap2:30px;
--bw1:1.2px;
--bw2:1px;

--notch-w:220px;
--notch-h:110px;
--seal:180px;

/* ใช้ฟอนต์เดียวทั้งกรอบ รวมหัวข้อ */
font-family:"Playpen Sans Thai", system-ui, -apple-system, "Segoe UI", sans-serif;
color:var(--ink);

width:100%;
max-width:1100px;
margin:0 auto;
padding:16px;

/* DECORATION: พื้นหลังรอบกรอบ (ลบได้ถ้าไม่ชอบ) */
background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 8%, rgba(255,243,196,.55), rgba(255,246,236,0) 60%),
linear-gradient(180deg, var(--lychee) 0%, rgba(255,243,196,.85) 35%, rgba(255,198,204,.55) 100%);
border-radius:22px;
}

/* ชั้นนอก */
#my-post .arc-board{
position:relative;
padding:14px;
border-radius:20px;

background: linear-gradient(180deg, rgba(255,246,236,.96), rgba(255,243,196,.70));
border:1px solid var(--stroke);

/* DECORATION: เงาเบาลง (ลบได้) */
box-shadow: 0 14px 36px rgba(0,0,0,.10);
}

/* การ์ดชั้นใน (ยืดตามเนื้อหา) */
#my-post .arc-card{
position:relative;
overflow:hidden;
border-radius:16px;
min-height:0;

background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 0%, rgba(255,243,196,.65), rgba(255,246,236,0) 70%),
linear-gradient(180deg,
 rgba(255,246,236,.98) 0%,
 rgba(255,198,204,.70) 34%,
 rgba(255,184,166,.62) 62%,
 rgba(255,156,123,.55) 100%
);

/* DECORATION: เงาด้านในเบามาก (ลบได้) */
box-shadow: inset 0 120px 260px rgba(233,106,135,.06);
}

/* DECORATION: กรอบคู่ (ยังอยู่ได้ แต่ถ้าอยากเอาออกทั้งชุด ลบสองบล็อกนี้ได้) */
#my-post .arc-card::before{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap1);
border:var(--bw1) solid rgba(59,42,42,.16);
border-radius:14px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.85;
pointer-events:none;
}
#my-post .arc-card::after{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap2);
border:var(--bw2) solid rgba(59,42,42,.10);
border-radius:12px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.8;
pointer-events:none;
}

/* รอยเว้าด้านบน */
#my-post .arc-notch{
position:absolute; left:50%; top:0; transform:translateX(-50%);
width:var(--notch-w); height:var(--notch-h);
background: linear-gradient(180deg, rgba(255,243,196,.95), rgba(255,246,236,.78));
border:var(--bw1) solid rgba(59,42,42,.14);
border-top:none;
border-bottom-left-radius:120px;
border-bottom-right-radius:120px;
z-index:3;

/* DECORATION: เงานิ่ม ๆ (ลบได้) */
box-shadow: inset 0 10px 18px rgba(59,42,42,.08);
}

/* ตรากลาง (ถ้าไม่ต้องการ ลบทิ้งทั้งก้อน .arc-seal ได้เลย) */
#my-post .arc-seal{
position:absolute; left:50%;
top:calc(var(--notch-h)/2 - var(--seal)/2);
transform:translateX(-50%);
width:var(--seal); height:var(--seal);
border-radius:50%;
z-index:4;
display:flex; align-items:center; justify-content:center;

background:
radial-gradient(circle at 35% 30%,
 rgba(255,246,236,.95) 0%,
 rgba(255,198,204,.78) 48%,
 rgba(233,106,135,.42) 100%);

box-shadow:
0 14px 28px rgba(0,0,0,.12),
0 0 0 5px rgba(255,243,196,.30),
0 0 0 12px rgba(255,184,166,.14);
}
#my-post .arc-seal img{
width:86%;
height:auto;
object-fit:contain;
filter: drop-shadow(0 2px 5px rgba(0,0,0,.14));
pointer-events:none;
}

/* DECORATION: grain เบามาก (ลบได้) */
#my-post .arc-grain{
position:absolute; inset:-40%;
background-image:url("data:image/svg+xml,%3Csvg xmlns='http://www.w3.org/2000/svg' width='220' height='220'%3E%3Cfilter id='n'%3E%3CfeTurbulence type='fractalNoise' baseFrequency='.9' numOctaves='3' stitchTiles='stitch'/%3E%3C/filter%3E%3Crect width='220' height='220' filter='url(%23n)' opacity='.25'/%3E%3C/svg%3E");
mix-blend-mode:overlay;
opacity:.10;
transform:rotate(6deg);
pointer-events:none;
}

/* เนื้อหา */
#my-post .arc-content{
position:relative; z-index:2;

padding:
calc(var(--gap2) + var(--notch-h) + 18px)
calc(var(--gap2) + 18px)
calc(var(--gap2) + 22px);

height:auto;
line-height:1.9;
font-size:16px;
color:var(--ink);
}

/* หัวเรื่อง: ใช้ Playpen ทั้งหมด และทำให้ดูไม่แปลก */
#my-post .arc-head{
text-align:center;
margin-top:-6px;
margin-bottom:14px;

display:flex;
flex-direction:column;
gap:6px;
}

/* ชื่อบันทึก (Playpen) */
#my-post .arc-title{
font-family:inherit;
font-weight:700;
font-size:26px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(59,42,42,.92);
}

/* ตอนที่/ชื่อตอน (Playpen) */
#my-post .arc-episode{
font-family:inherit;
font-weight:600;
font-size:17px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(59,42,42,.82);
}

/* วัน/เวลา/สถานที่ (Playpen) */
#my-post .arc-meta{
font-family:inherit;
font-weight:500;
font-size:15px;
line-height:1.4;
margin:0;
color: var(--muted);

display:flex;
flex-direction:column;
gap:2px;
}

/* DECORATION: เส้นคั่นนิ่ม ๆ (ลบได้) */
#my-post .arc-divider{
width:min(440px, 92%);
height:1px;
margin:10px auto 0;
background: linear-gradient(90deg, rgba(59,42,42,0), rgba(59,42,42,.20), rgba(59,42,42,0));
opacity:.85;
}

/* ===========================
(สำคัญ) เอากรอบรูปในกล่องข้อความออกทั้งหมด
=========================== */
#my-post .arc-body img{
max-width:100%;
height:auto;
border-radius:0 !important;
box-shadow:none !important;
outline:none !important;
border:none !important;
}

/* เนื้อหา */
#my-post .arc-body{ margin-top:14px; }
#my-post .arc-body p{ margin:0 0 12px; }

/* ป้าย */
#my-post .label,
#my-post .badge{
display:inline-block;
padding:.22rem .65rem;
border-radius:999px;
border:1px solid rgba(59,42,42,.12);
background: rgba(255,246,236,.76);
color: var(--ink);
}

/* ลิงก์ */
#my-post a{ color: var(--dragonfruit); text-decoration: underline; }
#my-post a:hover{ opacity:.86; }

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
#my-post .arc-wrap{
--gap1:10px; --gap2:22px;
--notch-w:190px; --notch-h:96px; --seal:150px;
padding:12px;
}
#my-post .arc-title{ font-size:24px; }
#my-post .arc-content{ font-size:15px; }
}

/* ===========================
MINI SUMMARY BOX (Narrative)
ไม่เป็นตาราง — เน้นพิมพ์บรรยาย
=========================== */
#my-post .arc-summary{
--sum-bg: rgba(255, 246, 236, .94); /* พื้นกล่องสว่าง อ่านง่าย */
--sum-border: rgba(59, 42, 42, .14);
--sum-shadow: rgba(0, 0, 0, .10);
--sum-accent: var(--dragonfruit); /* สีเด่นตัดกับพื้นหลัง */
--sum-chip-bg: rgba(255, 243, 196, .82);
--sum-chip-border: rgba(59, 42, 42, .12);

position: relative;
margin: 14px auto 18px;
padding: 14px 16px 14px 18px;
border-radius: 14px;
background: var(--sum-bg);
border: 1px solid var(--sum-border);

/* DECORATION: เงานุ่ม ๆ (ลบได้) */
box-shadow: 0 12px 26px var(--sum-shadow);

width: min(760px, 100%);
}

/* แถบ accent ซ้าย */
#my-post .arc-summary::before{
content:"";
position:absolute;
left: 10px;
top: 12px;
bottom: 12px;
width: 5px;
border-radius: 999px;
background: linear-gradient(180deg, var(--sum-accent), rgba(233,106,135,.30));
opacity: .95;
}

/* หัวกล่อง */
#my-post .arc-summary__head{
padding-left: 10px; /* เผื่อแถบ */
display:flex;
align-items:flex-start;
justify-content:space-between;
gap: 10px;
margin-bottom: 8px;
}

#my-post .arc-summary__title{
margin: 0;
font-weight: 700;
font-size: 16px;
line-height: 1.25;
color: rgba(59,42,42,.92);
}

#my-post .arc-summary__subtitle{
margin: 4px 0 0;
font-weight: 500;
font-size: 13px;
line-height: 1.35;
color: var(--muted);
}

/* ชิป (ถ้าไม่อยากได้ ลบทั้ง .arc-summary__chips ได้) */
#my-post .arc-summary__chips{
padding-left: 10px;
display:flex;
flex-wrap:wrap;
gap: 6px;
margin-top: 8px;
}
#my-post .arc-summary__chip{
display:inline-flex;
align-items:center;
gap: 6px;
padding: .18rem .55rem;
border-radius: 999px;
border: 1px solid var(--sum-chip-border);
background: var(--sum-chip-bg);
color: rgba(59,42,42,.86);
font-size: 12px;
font-weight: 700;
line-height: 1.2;
}
#my-post .arc-summary__dot{
width: 8px;
height: 8px;
border-radius: 50%;
background: var(--sum-accent);

/* DECORATION: ฮาโล (ลบได้) */
box-shadow: 0 0 0 3px rgba(233,106,135,.12);
}

/* ข้อความบรรยาย */
#my-post .arc-summary__text{
padding-left: 10px;
margin-top: 10px;
font-size: 14px;
line-height: 1.85;
color: rgba(59,42,42,.92);
white-space: pre-wrap; /* พิมพ์สดขึ้นบรรทัดใหม่ได้ */
}

/* ไฮไลต์คำสำคัญในข้อความ */
#my-post .arc-summary__text b{
color: rgba(59,42,42,.95);
font-weight: 800;
}
#my-post .arc-summary__text em{
font-style: normal;
font-weight: 800;
color: var(--sum-accent);
}

/* เส้นคั่น (ถ้าไม่อยากได้ ลบ) */
#my-post .arc-summary__rule{
margin: 10px 0 0;
height: 1px;
background: linear-gradient(90deg, rgba(59,42,42,0), rgba(59,42,42,.14), rgba(59,42,42,0));
opacity: .85;
}

</style>

<div id="my-post">
<div class="arc-wrap">
<div class="arc-board">
 <div class="arc-card">
 <div class="arc-notch"></div>

 
 <div class="arc-seal">
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Gemini_Generated_Image_d8i95dd8i95dd8i9-removebg-preview-1.png" alt="sigil">
 </div>

 
 <div class="arc-grain" aria-hidden="true"></div>

 <div class="arc-content">
 <header class="arc-head">
 <h1 class="arc-title">บันทึกการเดินทาง Operation: Save the Golden Boy (Again)</h1>
 ตอนที่ 21 : ขันทีชั่วเลวทราม หื่นกาม ตัญหากลับ
 
 วันที่ xx ปลายฤดูร้อน (เดือนเจ็ด ชีเยว่ เดือนสิงหาคม ) ปีศักราชจงผิงที่ 1 (ค.ศ. 184)
 ณ เมืองลั่วหยาง แผ่นดินฮั่น
 

 
 <div class="arc-divider"></div>
 </header>

 <section class="arc-body">
 
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">             ในขณะที่โมนีก้ายังคงยืนค้างจ้องมองภาพวาดใบหน้าที่เหมือนพี่หยานราวกับฝาแฝดในจินตนาการ ในใจของเธอกรีดร้องซ้ำๆ ว่า 'เสียของ! เสียของที่สุด! หน้าตาดีระดับพรีเมียมขนาดนี้ทำไมต้องมาเป็นขันทีวายร้ายด้วย!'               ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ระงับอาการช็อกไปมากกว่านี้ บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมก็พลันเปลี่ยนเป็นเงียบกริบ เมื่อฝีเท้าหนัก ๆ ของกองทหารมหาดเล็กดังแว่วมาจากด้านหน้า หญิงสูงวัยในชุดนางกำนัลชั้นสูง ท่าทางเย่อหยิ่งและเฉียบขาด ก้าวเข้ามาหยุดกลางโถงโรงเตี๊ยม ก่อนจะคลี่ราชโองการ (ที่ไม่เป็นทางการนัก) ออกมาประกาศด้วยเสียงแหลมสูง              “ฟังให้ดี! พระปิตุลาผู้ยิ่งใหญ่ จางกงกง มีเมตตาอยากรับสมัครสตรีผู้มีรูปโฉมงดงามและกิริยาเพียบพร้อมเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน สตรีคนใดสนใจอยากรับใช้ในฐานะสนมของท่านพระปิตุลา... จงก้าวออกมาเดี๋ยวนี้!”              สิ้นเสียงประกาศ เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นเซ็งแซ่ราวกับรวงผึ้งที่ถูกตี ทหารและพ่อค้าแถวนั้นต่างเบ้ปากพลางกระซิบกระซาบกันอย่างขยะแขยง “เฮอะ! เจ้าขันทีนั่นไม่เจียมตัวจริงๆ ตัวเองเป็นขันทีแท้ๆ ยังริอ่านคิดจะเสพสุขและมีนางสนมกำนัลเหมือนอย่างฝ่าบาทอีกหรือนี่?”               “ชู่ว! เบาเสียงหน่อยท่านจอมยุทธ์ เดี๋ยวหัวก็หลุดจากบ่าหรอก เจ้าพวกสิบขันทีน่ะกำเริบหนักขึ้นทุกวัน ตั้งแต่ได้เป็นพ่อบุญธรรมฮ่องเต้ ก็ทำตัวเหนือกฎหมายไปเสียหมด!”              โมนีก้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยว่างเปล่ากลับมาฉายประกายเจ้าเล่ห์อีครั้ง เธอหันไปสบตากับอาริเอลแล้วกระซิบถามเป็นภาษาอังกฤษ “อาริเอล... เธอคิดว่าไง? โอกาสทองมาเสิร์ฟถึงที่เลยนะเนี่ย”              อาริเอลยิ้มแห้งๆ พลางมองภาพวาดของจางกงกงสลับกับนางกำนัลผู้นั้น “ถ้าเป้าหมายเราคือการเข้าถึงตัวเขาให้เร็วที่สุดและใกล้ที่สุด... นี่น่าจะเป็นวิธีที่ง่ายและแนบเนียนที่สุดแล้วค่ะคุณโมนีก้า แม้ว่ามันจะฟังดูน่าขนลุกไปหน่อยก็เถอะ”              “ก็แค่การละครบทใหม่น่ะจ้ะ ไม่เห็นต้องคิดมากเลย” โมนีก้ายักไหล่แบบคนไม่แคร์โลก ก่อนจะดึงอาริเอลมาสั่งการเบาๆ “อาริเอล ฟังนะ... แผนแยกกันเดินแต่รวมกันตี เธอไปจัดการตีสนิทจิตรกรคนนั้นซะ ช่วยเขาเรื่องสีหรืออะไรก็ได้ที่ทำให้ภาพนั่นดูวิเศษที่สุดเพื่อที่เขาจะได้เอาไปส่งให้จางกงกง แล้วเธอก็แฝงตัวเข้าไปในฐานะผู้ช่วยจิตรกร”              โมนีก้าล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อทำทีเป็นเอาของออกมาแต่ความจริงแล้วก็แอบดึงของจากแหวนดาราจรัสออกมาส่งให้อาริเอลอย่างไว “นี่... ชุดสีธรรมชาติสูตรพิเศษจากศตวรรษที่ 21 รับรองว่าจางกงกงเห็นภาพแล้วต้องทึ่ง แล้วนี่ก็เกลือกับเครื่องเทศนิดหน่อย พกติดตัวไว้ใช้ติดสินบนพวกมหาดเล็กนะจ๊ะ” เมื่อสั่งการเสร็จ โมนีก้าก็เริ่มทำการแสดงละครทันที              เธอหยิบหมวกไม้ไผ่ที่แขวนอยู่ข้างโต๊ะขึ้นมาสวมปกปิดใบหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปฉีกชายกระโปรงผ้าไหมสีม่วงของตัวเองให้ขาดวิ่นเล็กน้อยพอเป็นพิธี ปัดฝุ่นเข้าใส่หน้าและเสื้อผ้าให้ดูซูบโซมเหมือนคนหนีร้อนมาพึ่งเย็น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปรับท่าทางให้ดูสั่นเทาเหมือนหมาจนตรอกที่ไร้ทางไป              โมนีก้าเดินโซซัดโซเซเข้าไปหานางกำนัลผู้นั้น พลางคุกเข่าลงท่ามกลางสายตาผู้คน “ทะ...ท่านนางกำนัลผู้มีเมตตา ข้า...ข้าสนใจอยากเข้าวังเจ้าค่ะ ข้าเป็นเพียงสตรีพลัดถิ่นที่หนีโจรโพกผ้าเหลืองมาจนสิ้นเนื้อประดาตัว หากข้าเข้าวัง... ข้าคงจะพอมีทางรอด... ใช่ไหมเจ้าคะ?” น้ำเสียงที่สั่นเครือและท่าทางที่ดูน่าเวทนาของโมนีก้า (บวกกับความสวยที่ทะลุผ่านความมอมแมม) ทำให้ชาวบ้านที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ถึงกับใจสลาย              “โถ่... แม่นางน้อยตาดำ ๆ ช่างน่าสงสารนัก ต้องหมดหนทางขนาดไหนถึงยอมไปถวายตัวให้ไอ้ขันทีชั่วนั่นเสพสุข” เสียงพ่อค้าคนหนึ่งพึมพำด้วยความเวทนา              นางกำนัลผู้นั้นเชิดหน้ามองโมนีก้าอย่างสำรวจ ก่อนจะแสยะยิ้มพอใจเมื่อเห็นเครื่องหน้าอันงดงามที่ซ่อนอยู่ใต้ความมอมแมม “ดี! หน่วยก้านใช้ได้ ข้าชอบคนไม่มีที่ไปเช่นนี้แหละ เพราะพวกเจ้าจะภักดีต่อจางกงกงยิ่งกว่าใคร ตามข้ามา!”              โมนีก้าก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มแสยะชั่วร้ายไว้ใต้เงาหมวกไม้ไผ่ ‘หึ... ภักดีงั้นเหรอ? เตรียมตัวไว้เถอะจางกงกงหน้าพี่หยาน เดี๋ยวแม่นิ่งคนนี้จะเข้าไปป่วนวังหลวงให้คุณลืมสปอยล์ในตำรานั่นไปเลย!’              ขณะที่โมนีก้าถูกคุมตัวเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป อาริเอลก็ได้แต่มองตามพลางยิ้มแห้งๆ ในใจคิดว่า ‘กราบพลังการละครของคุณโมนีก้าจริง ๆ ค่ะ... ส่วนฉัน ก็ได้เวลาไปเป็นผู้ช่วยจิตรกรแล้วก็เปย์พริกไทยแล้วสินะคะ!’<img src="https://img2.pic.in.th/pic/-9_20250619130536.md.png" width="500" _height="100" border="0"> 
 </section>


<div class="arc-summary">
<div class="arc-summary__head">
<div>
 สรุปรวม
 เพิ่มเติม : การเดินทางของฉันและเธอคือการกู้โลก (?) ไม่ เราไปกู้ไอ้เจสัน
</div>
</div>


<div class="arc-summary__chips">
 Quest Summary
 Loot & Rewards
 Relationship Gains
</div>


<div class="arc-summary__rule"></div>

<div class="arc-summary__text"><div style="text-align: center;">รอต่อจ้า รอต่อ</div>
 Quest Summary
สรุปเมื่อกำลังอึ้งอยู่ ๆ นางกำนัลก็เข้ามาหาสนมให้ขันทีย์(?) แล้วโมนีก้ากับอาริเอลก็เห็นโอกาศที่จะทำภารกิจให้ลุล่วง ซึ่งนั้นก็คือโมนีก้าจะเข้าไปเป็นสนมให้ขันทีชั่ว(ชั่วๆๆๆ) ส่วนอาริเอลจะเข้าไปตีสนิทจิตรกรที่ต้องวาดภาพจางกงกงส่ง และติดตามเป็นผู้ช่วยจิตรกรนั้นเอง แล้วโมนีก้าก็ไปเสนอตัว ทำตัวให้นน่าสงสารเป็นคนไม่มีทางไป ไม่มีทางเลือก กระซิก ๆ หนูทำเพื่อความอยู่รอดค่ะ [โมนีก้า - เข้าเป็นสนม][อาริเอล - ตีสนิทจิตรกร]</div><div class="arc-summary__text"> Loot & Rewards
(ยังไม่มี)</div><div class="arc-summary__text"> Relationship Gains อาริเอล (เอมปูซา)พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +3(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP (มันเปลี่ยนเป็น Mythic) Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10) </div>
</div>

 </div>
 </div>
</div>
</div>
</div>

Moneka โพสต์ 2026-1-13 00:51:26

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2026-1-13 05:03 

<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ===========================
SCOPE: มีผลเฉพาะใน #my-post
=========================== */
#my-post{ position:relative; outline:none !important; }

/* ===========================
PASTEL THEME (สบายตากว่าเดิม)
=========================== */
#my-post .arc-wrap{
/* โทนพาสเทลจากพาเลทเดิม แต่ลดความแสบตา/คอนทราสต์ */
--lychee:#FFF6EC; /* นุ่มขึ้นจาก #FFEFDD */
--lemon:#FFF3C4; /* นุ่มขึ้นจาก #FAECA2 */
--tangerine:#FFB8A6; /* นุ่มขึ้นจาก #FF9777 */
--papaya:#FF9C7B; /* นุ่มขึ้นจาก #F0774F */
--watermelon:#FFC6CC;/* นุ่มขึ้นจาก #FFAEB4 */
--dragonfruit:#E96A87; /* นุ่มขึ้น/ลดแสบจาก #E14C70 */

/* สีตัวอักษรให้อ่านสบาย ไม่เข้มจนแข็ง */
--ink:#3B2A2A;
--muted:rgba(59,42,42,.72);
--stroke:rgba(59,42,42,.12);

--corner:16px;
--gap1:14px;
--gap2:30px;
--bw1:1.2px;
--bw2:1px;

--notch-w:220px;
--notch-h:110px;
--seal:180px;

/* ใช้ฟอนต์เดียวทั้งกรอบ รวมหัวข้อ */
font-family:"Playpen Sans Thai", system-ui, -apple-system, "Segoe UI", sans-serif;
color:var(--ink);

width:100%;
max-width:1100px;
margin:0 auto;
padding:16px;

/* DECORATION: พื้นหลังรอบกรอบ (ลบได้ถ้าไม่ชอบ) */
background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 8%, rgba(255,243,196,.55), rgba(255,246,236,0) 60%),
linear-gradient(180deg, var(--lychee) 0%, rgba(255,243,196,.85) 35%, rgba(255,198,204,.55) 100%);
border-radius:22px;
}

/* ชั้นนอก */
#my-post .arc-board{
position:relative;
padding:14px;
border-radius:20px;

background: linear-gradient(180deg, rgba(255,246,236,.96), rgba(255,243,196,.70));
border:1px solid var(--stroke);

/* DECORATION: เงาเบาลง (ลบได้) */
box-shadow: 0 14px 36px rgba(0,0,0,.10);
}

/* การ์ดชั้นใน (ยืดตามเนื้อหา) */
#my-post .arc-card{
position:relative;
overflow:hidden;
border-radius:16px;
min-height:0;

background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 0%, rgba(255,243,196,.65), rgba(255,246,236,0) 70%),
linear-gradient(180deg,
 rgba(255,246,236,.98) 0%,
 rgba(255,198,204,.70) 34%,
 rgba(255,184,166,.62) 62%,
 rgba(255,156,123,.55) 100%
);

/* DECORATION: เงาด้านในเบามาก (ลบได้) */
box-shadow: inset 0 120px 260px rgba(233,106,135,.06);
}

/* DECORATION: กรอบคู่ (ยังอยู่ได้ แต่ถ้าอยากเอาออกทั้งชุด ลบสองบล็อกนี้ได้) */
#my-post .arc-card::before{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap1);
border:var(--bw1) solid rgba(59,42,42,.16);
border-radius:14px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.85;
pointer-events:none;
}
#my-post .arc-card::after{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap2);
border:var(--bw2) solid rgba(59,42,42,.10);
border-radius:12px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.8;
pointer-events:none;
}

/* รอยเว้าด้านบน */
#my-post .arc-notch{
position:absolute; left:50%; top:0; transform:translateX(-50%);
width:var(--notch-w); height:var(--notch-h);
background: linear-gradient(180deg, rgba(255,243,196,.95), rgba(255,246,236,.78));
border:var(--bw1) solid rgba(59,42,42,.14);
border-top:none;
border-bottom-left-radius:120px;
border-bottom-right-radius:120px;
z-index:3;

/* DECORATION: เงานิ่ม ๆ (ลบได้) */
box-shadow: inset 0 10px 18px rgba(59,42,42,.08);
}

/* ตรากลาง (ถ้าไม่ต้องการ ลบทิ้งทั้งก้อน .arc-seal ได้เลย) */
#my-post .arc-seal{
position:absolute; left:50%;
top:calc(var(--notch-h)/2 - var(--seal)/2);
transform:translateX(-50%);
width:var(--seal); height:var(--seal);
border-radius:50%;
z-index:4;
display:flex; align-items:center; justify-content:center;

background:
radial-gradient(circle at 35% 30%,
 rgba(255,246,236,.95) 0%,
 rgba(255,198,204,.78) 48%,
 rgba(233,106,135,.42) 100%);

box-shadow:
0 14px 28px rgba(0,0,0,.12),
0 0 0 5px rgba(255,243,196,.30),
0 0 0 12px rgba(255,184,166,.14);
}
#my-post .arc-seal img{
width:86%;
height:auto;
object-fit:contain;
filter: drop-shadow(0 2px 5px rgba(0,0,0,.14));
pointer-events:none;
}

/* DECORATION: grain เบามาก (ลบได้) */
#my-post .arc-grain{
position:absolute; inset:-40%;
background-image:url("data:image/svg+xml,%3Csvg xmlns='http://www.w3.org/2000/svg' width='220' height='220'%3E%3Cfilter id='n'%3E%3CfeTurbulence type='fractalNoise' baseFrequency='.9' numOctaves='3' stitchTiles='stitch'/%3E%3C/filter%3E%3Crect width='220' height='220' filter='url(%23n)' opacity='.25'/%3E%3C/svg%3E");
mix-blend-mode:overlay;
opacity:.10;
transform:rotate(6deg);
pointer-events:none;
}

/* เนื้อหา */
#my-post .arc-content{
position:relative; z-index:2;

padding:
calc(var(--gap2) + var(--notch-h) + 18px)
calc(var(--gap2) + 18px)
calc(var(--gap2) + 22px);

height:auto;
line-height:1.9;
font-size:16px;
color:var(--ink);
}

/* หัวเรื่อง: ใช้ Playpen ทั้งหมด และทำให้ดูไม่แปลก */
#my-post .arc-head{
text-align:center;
margin-top:-6px;
margin-bottom:14px;

display:flex;
flex-direction:column;
gap:6px;
}

/* ชื่อบันทึก (Playpen) */
#my-post .arc-title{
font-family:inherit;
font-weight:700;
font-size:26px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(59,42,42,.92);
}

/* ตอนที่/ชื่อตอน (Playpen) */
#my-post .arc-episode{
font-family:inherit;
font-weight:600;
font-size:17px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(59,42,42,.82);
}

/* วัน/เวลา/สถานที่ (Playpen) */
#my-post .arc-meta{
font-family:inherit;
font-weight:500;
font-size:15px;
line-height:1.4;
margin:0;
color: var(--muted);

display:flex;
flex-direction:column;
gap:2px;
}

/* DECORATION: เส้นคั่นนิ่ม ๆ (ลบได้) */
#my-post .arc-divider{
width:min(440px, 92%);
height:1px;
margin:10px auto 0;
background: linear-gradient(90deg, rgba(59,42,42,0), rgba(59,42,42,.20), rgba(59,42,42,0));
opacity:.85;
}

/* ===========================
(สำคัญ) เอากรอบรูปในกล่องข้อความออกทั้งหมด
=========================== */
#my-post .arc-body img{
max-width:100%;
height:auto;
border-radius:0 !important;
box-shadow:none !important;
outline:none !important;
border:none !important;
}

/* เนื้อหา */
#my-post .arc-body{ margin-top:14px; }
#my-post .arc-body p{ margin:0 0 12px; }

/* ป้าย */
#my-post .label,
#my-post .badge{
display:inline-block;
padding:.22rem .65rem;
border-radius:999px;
border:1px solid rgba(59,42,42,.12);
background: rgba(255,246,236,.76);
color: var(--ink);
}

/* ลิงก์ */
#my-post a{ color: var(--dragonfruit); text-decoration: underline; }
#my-post a:hover{ opacity:.86; }

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
#my-post .arc-wrap{
--gap1:10px; --gap2:22px;
--notch-w:190px; --notch-h:96px; --seal:150px;
padding:12px;
}
#my-post .arc-title{ font-size:24px; }
#my-post .arc-content{ font-size:15px; }
}

/* ===========================
MINI SUMMARY BOX (Narrative)
ไม่เป็นตาราง — เน้นพิมพ์บรรยาย
=========================== */
#my-post .arc-summary{
--sum-bg: rgba(255, 246, 236, .94); /* พื้นกล่องสว่าง อ่านง่าย */
--sum-border: rgba(59, 42, 42, .14);
--sum-shadow: rgba(0, 0, 0, .10);
--sum-accent: var(--dragonfruit); /* สีเด่นตัดกับพื้นหลัง */
--sum-chip-bg: rgba(255, 243, 196, .82);
--sum-chip-border: rgba(59, 42, 42, .12);

position: relative;
margin: 14px auto 18px;
padding: 14px 16px 14px 18px;
border-radius: 14px;
background: var(--sum-bg);
border: 1px solid var(--sum-border);

/* DECORATION: เงานุ่ม ๆ (ลบได้) */
box-shadow: 0 12px 26px var(--sum-shadow);

width: min(760px, 100%);
}

/* แถบ accent ซ้าย */
#my-post .arc-summary::before{
content:"";
position:absolute;
left: 10px;
top: 12px;
bottom: 12px;
width: 5px;
border-radius: 999px;
background: linear-gradient(180deg, var(--sum-accent), rgba(233,106,135,.30));
opacity: .95;
}

/* หัวกล่อง */
#my-post .arc-summary__head{
padding-left: 10px; /* เผื่อแถบ */
display:flex;
align-items:flex-start;
justify-content:space-between;
gap: 10px;
margin-bottom: 8px;
}

#my-post .arc-summary__title{
margin: 0;
font-weight: 700;
font-size: 16px;
line-height: 1.25;
color: rgba(59,42,42,.92);
}

#my-post .arc-summary__subtitle{
margin: 4px 0 0;
font-weight: 500;
font-size: 13px;
line-height: 1.35;
color: var(--muted);
}

/* ชิป (ถ้าไม่อยากได้ ลบทั้ง .arc-summary__chips ได้) */
#my-post .arc-summary__chips{
padding-left: 10px;
display:flex;
flex-wrap:wrap;
gap: 6px;
margin-top: 8px;
}
#my-post .arc-summary__chip{
display:inline-flex;
align-items:center;
gap: 6px;
padding: .18rem .55rem;
border-radius: 999px;
border: 1px solid var(--sum-chip-border);
background: var(--sum-chip-bg);
color: rgba(59,42,42,.86);
font-size: 12px;
font-weight: 700;
line-height: 1.2;
}
#my-post .arc-summary__dot{
width: 8px;
height: 8px;
border-radius: 50%;
background: var(--sum-accent);

/* DECORATION: ฮาโล (ลบได้) */
box-shadow: 0 0 0 3px rgba(233,106,135,.12);
}

/* ข้อความบรรยาย */
#my-post .arc-summary__text{
padding-left: 10px;
margin-top: 10px;
font-size: 14px;
line-height: 1.85;
color: rgba(59,42,42,.92);
white-space: pre-wrap; /* พิมพ์สดขึ้นบรรทัดใหม่ได้ */
}

/* ไฮไลต์คำสำคัญในข้อความ */
#my-post .arc-summary__text b{
color: rgba(59,42,42,.95);
font-weight: 800;
}
#my-post .arc-summary__text em{
font-style: normal;
font-weight: 800;
color: var(--sum-accent);
}

/* เส้นคั่น (ถ้าไม่อยากได้ ลบ) */
#my-post .arc-summary__rule{
margin: 10px 0 0;
height: 1px;
background: linear-gradient(90deg, rgba(59,42,42,0), rgba(59,42,42,.14), rgba(59,42,42,0));
opacity: .85;
}

</style>

<div id="my-post">
<div class="arc-wrap">
<div class="arc-board">
 <div class="arc-card">
 <div class="arc-notch"></div>

 
 <div class="arc-seal">
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Gemini_Generated_Image_d8i95dd8i95dd8i9-removebg-preview-1.png" alt="sigil">
 </div>

 
 <div class="arc-grain" aria-hidden="true"></div>

 <div class="arc-content">
 <header class="arc-head">
 <h1 class="arc-title">บันทึกการเดินทาง Operation: Save the Golden Boy (Again)</h1>
 ตอนที่ 22 : ยั่ว ๆ บด ๆ
 
 วันที่ xx ปลายฤดูร้อน จนถึง กลางฤดูหนาว (เดือน 12) ปีศักราชจงผิงที่ 1 (ค.ศ. 184 ย่าง 185)
 ณ เมืองลั่วหยาง แผ่นดินฮั่น
 

 
 <div class="arc-divider"></div>
 </header>

 <section class="arc-body">
 
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">             แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านลวดลายฉลุของพระราชวังชั้นในแห่งลั่วหยาง กลิ่นกำยานหอมกรุ่นอวลไปทั่วตำหนักรับรองที่บัดนี้เต็มไปด้วยหญิงสาวโฉมงามนับสิบชีวิตที่ถูกกวาดต้อนมาเพื่อรอการคัดเลือกเป็นนางสนมของมหาขันทีผู้กุมชะตาแผ่นดินอย่างจางรังหรือที่ใคร ๆ ต่างเรียกขานด้วยความยำเกรงว่าพระปิตุลา              ท่ามกลางกลุ่มสตรีที่นั่งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว โมนีก้ากลับยืนสงบเสงี่ยมอยู่ท้ายแถว รูปร่างที่สูงเพียง 162 เซนติเมตรของเธอถูกขับให้ดูเด่นชัดด้วยชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มที่แม้จะรุ่งริ่งจากการแสร้งทำเป็นหนีตายมา แต่ความงามตามธรรมชาติกลับไม่ลดเลือนลงเลย ผิวของเธอนั้นขาวซีดเนียนละเอียดไร้ที่ติประดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบรัสเซีย ตัดกับนัยน์ตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ที่ทอประกายลึกลับใต้แพขนตาสีดำสนิท และที่สำคัญคือกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของดอกไลแลคผสมกับความหวานซ่อนเปรี้ยวของเบอร์รี่ที่ลอยกรุ่นออกมาทุกครั้งที่เธอขยับกาย ทำให้เหล่านางกำนัลผู้คุมแถวแอบชำเลืองมองด้วยความฉงน              “พระปิตุลาเสด็จ!” เสียงแหลมเล็กของขันทีรับใช้ดังก้องขึ้น                           หญิงสาวทุกคนพลันก้มหน้าลงจดพื้นดิน ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความกลัวในกิตติศัพท์ความเหี้ยมโหดของสิบขันที ทว่าโมนีก้ากลับเลือกที่จะสวมบทบาทที่แตกต่าง เธอค่อย ๆ ย่อกายลงอย่างแช่มช้า ท่าทางดูอ่อนแอและเปราะบางเหมือนกิ่งหลิวต้องลม แต่ดวงตาสีเทาเงินนั้นไม่ได้ปิดสนิท เธอเหลือบมองพื้นพรมสีแดงเข้มที่ค่อย ๆ ถูกเหยียบย่ำด้วยรองเท้าผ้าไหมชั้นดีที่ก้าวเข้ามา              จางรังก้าวเข้ามาในตำหนักด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่ง มือข้างหนึ่งของเขาถือม้วนคัมภีร์ที่ดูแปลกตานั่นคือตำราสื่อจี้จากศตวรรษที่ 21 ที่เขากุมไว้ราวกับเป็นอำนาจวิเศษ ใบหน้าของเขาสะอาดสะอ้าน ผิวพรรณผุดผ่องผิดจากขันทีทั่วไป และที่สำคัญที่สุด... ใบหน้านั้นเหมือนกับพี่หยานรุ่นพี่สมาชิกค่ายฮาล์ฟบลัดที่มาเรียนที่นิวโรมที่โมนีก้าเคยแอบปลื้มจนแทบหยุดหายใจ(สมัยก่อน)              เมื่อจางรังเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าแถวของเธอ โมนีก้าแสร้งทำเป็นสั่นสะท้านเล็กน้อย พลางเงยหน้าขึ้นเพียงนิดให้เขาเห็นเสี้ยวหน้าอันงดงามที่แฝงไปด้วยความหวั่นไหว นัยน์ตาสีเทาเงินของเธอสบเข้ากับดวงตาคมกริบของมหาขันทีเพียงชั่วครู่ก่อนจะรีบหลบสายตาลงต่ำ ท่าทางของเธอมิได้แสดงออกถึงความหวาดกลัวแบบคนเขลาที่กลัวความตาย แต่มันคือท่าทางของคนที่ถูกสะกดด้วยบารมีจนไม่กล้าเอื้อมอาจสบตาเทพบุตรตรงหน้า              จางรังชะงักฝีเท้า สายตาของเขามองผ่านหญิงสาวคนอื่น ๆ ที่เอาแต่ร้องไห้กระซิก มาหยุดอยู่ที่โมนีก้า เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ กลิ่นหอมของไลแลคที่แปลกประหลาดส่งผลให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน              “เจ้าชื่ออะไร?” เสียงของเขาเย็นเยือกทว่าน่าเกรงขาม              โมนีก้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาสีเทาเงินของเธอฉายแววเทิดทูนและยำเกรงออกมาอย่างเปี่ยมล้น เธอเม้มริมฝีปากบางสีระเรื่อก่อนจะเอ่ยเสียงเบาหวิว “ข้า... ข้าชื่อโม่หนิงเจ้าค่ะ ท่านพระปิตุลา ขออภัยเจ้าค่ะ บารมีของท่าน... ช่างมากล้นจนข้าน้อยผู้นี้มิอาจประคองใจสบตาได้นานกว่านี้”              จางรังหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจในอัตตาของตนเอง ยิ่งเขามีตำราที่บอกอนาคตอยู่ในมือ เขาก็ยิ่งคิดว่าตนเองคือพระเจ้า และการได้เห็นหญิงสาวผู้มีรูปโฉมประหลาดแต่ทว่างดงามปานล่มเมืองมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการยอมรับในบารมีเช่นนี้ มันช่างหอมหวานยิ่งกว่าสอพลอของพวกขุนนางเสียอีก              เขายื่นมือเรียวขาวมาเชยคางโมนีก้าขึ้นอย่างนุ่มนวล ผิวสัมผัสที่เย็นเยียบทำให้โมนีก้าแสร้งทำเป็นตัวสั่นเหมือนลูกนก แต่เธอยังคงพยายามช้อนตาสีเทาเงินมองเขาด้วยความอึ้งในความสง่างาม (ซึ่งส่วนหนึ่งเธอก็อึ้งจริง ๆ ที่หน้าเหมือนพี่หยานขนาดนี้)              “โม่หนิงงั้นรึ... ดวงตาของเจ้าน่าสนใจนัก กลิ่นกายของเจ้าก็เช่นกัน” จางรังกล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สะท้อนเงาความยิ่งใหญ่ของเขา “คนอื่นมองข้าอย่างหวาดระแวงเหมือนมองอสุรกายเทพเจ้ามาบังเกิด แต่เจ้า... กลับมองเหมือนเห็นสิ่งที่สูงส่งยิ่งกว่ามนุษย์”              “ข้าเพียงแต่พูดตามที่ใจเห็นเจ้าค่ะ” โมนีก้ากระซิบน้ำเสียงสั่นพร่า การละครระดับออสการ์ของเธอกำลังทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ              จางรังหันไปหานางกำนัลผู้คุมแถวแล้วสะบัดมือเบาๆ “สตรีผู้นี้ ข้าจะรับไว้เป็นสนมเอกส่วนตัว จัดที่พรรณรายในเรือนรับรองข้างตำหนักข้า และอย่าให้ใครรบกวนนางจนกว่าข้าจะเรียกพบ”              โมนีก้าก้มศีรษะลงจดพื้นอีกครั้ง รอยยิ้มแสยะเจ้าเล่ห์ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนอบน้อม ‘สำเร็จ... ก้าวแรกสู่การทวงคืนตำราสื่อจี้ และการปั่นหัวมหาขันทีหน้าเหมือนพี่หยาน เริ่มต้นขึ้นแล้ว!’ ขณะที่จางรังเดินจากไปพร้อมกับคัมภีร์ในมือ เขาไม่รู้เลยว่านางฟ้าผู้อ่อนแอที่เขาเพิ่งเลือกไปนั้น คือพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดพาเอาสปอยล์ประวัติศาสตร์ของเขาให้กระจัดกระจายไปจนหมดสิ้น              …             ……              กาลเวลาภายในรั้วกำแพงวังหลวงลั่วหยางไหลผ่านไปดุจสายน้ำที่ถูกกักขัง โมนีก้าใช้ชีวิตอยู่ในฐานะโม่หนิ่ง สนมเอกผู้ลึกลับของพระปิตุลาจางรังมานานถึงห้าเดือนเต็ม จากเดือน 7 ที่ลมร้อนระอุ เข้าสู่เดือน 12 ที่หิมะแรกเริ่มโปรยปรายลงบนหลังคากระเบื้องสีทอง ตลอดห้าเดือนที่ผ่านมา โมนีก้าใช้ทักษะการละครระดับเทพเจ้าผสมผสานกับจิตวิทยาแบบศตวรรษที่ 21 ปั่นหัวมหาขันทีผู้กุมอำนาจจนแทบคลั่ง เธอวางหมากให้ตัวเองเป็นนกในกรงทองที่แสนเปราะบางทว่าล้ำค่าเกินกว่าจะแตะต้องแรง ๆ              เธอมักจะทำตัวอ่อนแอ แกล้งโง่เรื่องการเมืองราชสำนักบ่อยครั้งจนจางรังตายใจ หลายครั้งที่เขานั่งอ่านตำราสื่อจี้ (สปอยล์สามก๊กนั้นเอง) ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โมนีก้าจะแสร้งเดินเข้าไปประคองอ่างน้ำล้างมือด้วยท่าทางงก ๆ เงิ่น ๆ จนน้ำกระเซ็นใส่ชุดเขา แล้วรีบคุกเข่าขออภัยด้วยดวงตาสีเทาเงินที่คลอน้ำตาปนความไร้เดียงสา              “ข้าน้อยช่างโง่เขลานัก... ท่านพระปิตุลาทำงานใหญ่เพื่อแผ่นดิน แต่ข้ากลับทำได้เพียงสร้างความรำคาญใจให้ท่าน” เธอจะกระซิบเสียงสั่น พลางใช้ปลายนิ้วขาวซีดแตะหลังมือเขาแผ่วเบา สัมผัสที่นุ่มนวลและกลิ่นไลแลคหอมฟุ้งทำให้โทสะของจางรังมลายหายไปสิ้น              จางรังผู้ซึ่งไม่เคยไว้ใจใคร แม้แต่พวกสิบขันทีด้วยกันเอง กลับเริ่มรู้สึกว่าโม่หนิ่งคือที่พักใจเดียวที่เขามี เพราะนางดูไม่มีเขี้ยวเล็บ ดูไม่เข้าใจถึงอำนาจที่เขามี และนั่นทำให้เขารู้สึกว่าเขาสามารถควบคุมนางได้เบ็ดเสร็จ ยิ่งเขาอ่านตำราสื่อจี้ที่บันทึกว่าในอนาคตเขาจะต้องถูกรุมล้อมด้วยศัตรูและความโกลาหล เขาก็ยิ่งโหยหาความบริสุทธิ์จอมปลอมที่โมนีก้ามอบให้              ในขณะเดียวกัน เดือน 8 - เดือน 9 ปี 184 มีศึกชี้ชะตากบฏโพกผ้าเหลือง ในขณะที่กองทัพหลวงของฮองฮูสงและจูฮี (รวมถึงกองทัพอาสาของสามพี่น้องสวนท้อ) กำลังรุกคืบปราบปรามเตียวก๊กอย่างหนักที่ทางเหนือและว่านเฉิง จางรังกลับใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในตำหนักกับโมนีก้า เขาเริ่มเสพติดการเล่าเรื่องความลับสวรรค์ให้นางฟัง              “โม่หนิง... เจ้าบอดใบ้ไม่รู้ความในเรื่องการเมืองนั้นดีแล้วเจ้ารู้ไหม?” จางรังลูบผมสีดำสนิทของนางพลางจ้องมองตำราสื่อจี้ในมือ “ข้ารู้ว่าเจ้ากบฏเตียวก๊กจะตายเพราะโรคระบาดในไม่ช้า และน้อง ๆ ของมันจะถูกตัดหัว ข้าไม่จำเป็นต้องออกแรงเลย แค่นั่งรอกินรวบความดีความชอบอยู่ที่นี่ก็พอ”              โมนีก้าแสร้งทำตาโตด้วยความเลื่อมใส “ท่านรู้แจ้งถึงเพียงนั้นเชียวหรือเจ้าคะ? ท่านช่างเหมือนเทพเจ้าที่จุติลงมาจริง ๆ ข้าช่างวาสนานักที่ได้อยู่ใต้บารมีของท่าน” แต่ไส้ในความติดงั้นหรอ  ‘อีตากงกงนี่สปอยล์เก่งชิบหาย ผีเจาะปากจริง ๆ เดี๋ยวเหอะ... เดี๋ยวแม่จะฉีกตำราทิ้งตอนเผลอแน่’              ต่อมาเดือน 10 - เดือน 11 ปี 184 โมนีก้าก็เริ่มการสร้างความลึกลับ เพื่อให้จางรังหลงใหลจนมิอาจถอนตัว โมนีก้าเริ่มขยับหมากรุกชิ้นสำคัญ เธอไม่ได้ให้เพียงความงาม แต่เธอให้สัมผัสที่ประวัติศาสตร์มิอาจมอบให้ ในค่ำคืนที่ลมหนาวเริ่มพัดผ่านตำหนักไม้หลังใหญ่ โมนีก้าจะจัดเตรียมห้องให้กลายเป็นวิมานส่วนตัว เธอใช้ความรู้จากโลกศตวรรษที่ 21 ผสมผสานกับไอเทมที่ซื้อมาในแหวนดาราจรัส แอบหยดน้ำมันหอมระเหยสกัดเข้มข้นกลิ่นกุหลาบและไม้จันทน์ที่นำมาจากโลกอนาคตลงในเตากำยาน จนควันสีขาวบางเบาหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง              จางรังที่แบกรับความเครียดจากการชิงอำนาจในราชสำนักและกระวนกระวายกับการอ่านตำราสื่อจี้ มักจะมาหาเธอในสภาพที่เหนื่อยล้า โมนีก้าจะปรี่เข้าไปประคองเขาอย่างอ่อนโยน พลางใช้มือนุ่มละเอียดบีบนวดที่หัวไหล่ด้วยเทคนิคการนวดสปาแบบตะวันตกที่เน้นการกดจุดผ่อนคลาย              “ท่านพระปิตุลา... ให้ข้าน้อยได้ปรนนิบัติท่านเถอะนะเจ้าคะ”              เธอให้นั่งลงบนเบาะรองนั่งหนานุ่ม ก่อนจะชโลมน้ำมันนวดกลิ่นหอมที่เธออ้างว่าเป็นของน้ำมันหอมวิเศษจากแดนต้าฉินลงบนต้นคอและแผ่นหลังของเขา นิ้วมือของเธอเคลื่อนไหวอย่างมีจังหวะหนักเบาที่สิบขันทีคนอื่นหรือนางสนมคนไหนในแผ่นดินฮั่นก็ทำไม่ได้ เพราะมันคือศาสตร์การนวดที่ล้ำหน้าไปเกือบสองพันปี              จางรังถึงกับครางออกมาเบา ๆ ด้วยความเคลิบเคลิ้ม ร่างกายของเขารู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผิวสัมผัสจากน้ำมันลื่นละมุนและกลิ่นที่ชวนฝันทำให้เขารู้สึกเหมือนได้หลุดพ้นจากความเป็นขันทีที่น่ารังเกียจชั่วขณะ              “โม่หนิง... เจ้าช่างอัศจรรย์นัก” จางรังพึมพำ แววตาที่เคยแข็งกร้าวดูเลื่อนลอย “ของพวกนี้... สัมผัสเช่นนี้ แม้แต่ในตำราที่บันทึกเรื่องราวทั่วหล้า ก็ยังไม่มีระบุไว้เลยว่ามีสิ่งใดจะทำให้ข้ารู้สึกราวกับขึ้นสวรรค์ได้ถึงเพียงนี้ เจ้าเป็นใครกันแน่?”               โมนีก้าคลี่ยิ้มแสนเศร้าที่ดูจริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมา เธอค่อย ๆ วางคางลงบนไหล่ของเขาพลางสวมกอดจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่น ๆ กลิ่นเบอร์รี่เป่ารดข้างหูเขา “ข้าบอกท่านแล้วไงเจ้าคะ... ข้าเป็นเพียงหญิงที่ถูกสวรรค์ทอดทิ้งจากแดนต้าฉินอันไกลโพ้น ข้าข้ามน้ำข้ามทะเลมาพร้อมกับตำรับลับของบรรพบุรุษเพื่อมาพบท่าน” เธอบีบนวดที่ขมับของเขาเบา ๆ อย่างเอาใจใส่ “ท่านคือบุรุษคนเดียวที่ข้าไว้วางใจจะมอบสัมผัสและของวิเศษเหล่านี้ให้ (?)... ในโลกที่แสนโหดร้ายนี้ มีเพียงท่านที่ปกป้องข้าได้ และมีเพียงข้าที่รู้วิธีปรนนิบัติท่านให้สำราญที่สุด ท่านพระปิตุลา... มีแค่ท่านที่คู่ควรกับสิ่งนี้”              จางรังหลับตาพริ้มพลางครางในลำคออย่างมีความสุขที่หาสิ่งใดเปรียบไม่ได้ สัมผัสจากปลายนิ้วของโมนีก้าดูเหมือนจะมีเวทมนตร์ลึกลับที่ช่วยชะล้างความขุ่นมัวจากการเมืองน้ำเน่าในราชสำนักออกไปจนหมดสิ้น แต่ทว่า... เมื่อโมนีก้าเอ่ยคำว่าคู่ควรดวงตาของมหาขันทีผู้เต็มไปด้วยความระแวงก็พลันลืมโพลงขึ้น              เขามิได้หันกลับมาสวมกอดนางด้วยความรักใคร่แบบบุรุษทั่วไป แต่จางรังกลับเอื้อมมืออันขาวซีดของเขาไปตะปบเข้าที่ข้อมือเล็กของโมนีก้าที่กำลังนวดขมับเขาอยู่ แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนโมนีก้าแอบสะดุ้งในใจ แต่เธอยังคงรักษาสีหน้าอ่อนแรงและจงรักภักดีเอาไว้ได้              “หึ... คู่ควรอย่างนั้นรึ?” จางรังเค่นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเฉียบ เขาค่อย ๆ หมุนตัวกลับมามองสตรีที่อยู่เบื้องหลัง ใบหน้าของเขาที่เหมือนกับพี่หยานในห้วงความคิดของโมนีก้านั้น บัดนี้กลับฉายแววความโลภและความบ้าอำนาจออกมาอย่างปิดไม่มิด “เจ้าพูดถูก... โม่หนิ่ง ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่ข้าจางรังมิอาจครอบครอง ทั้งอำนาจเหนือองค์จักรพรรดิ ทั้งความลับแห่งอนาคต...และตอนนี้... แม้แต่เจ้า หญิงสาวจากแดนลี้ลับที่ประวัติศาสตร์มิได้จารึกไว้มากนัก ข้าก็ครอบครองเจ้าไว้ได้เช่นกัน”              จางรังไม่ได้เพียงแค่กอด แต่เขากระชากร่างบางของโมนีก้าให้เข้ามาปะทะอกอย่างแรง มือข้างหนึ่งเชยคางนางขึ้นจนดวงตาสีเทาเงินต้องสบเข้ากับดวงตาที่แฝงไปด้วยความคลั่งไคล้ของเขา สูดดมกลิ่นไลแลคจากตัวโมนีก้ายิ่งกระตุ้นให้เขารู้สึกว่าตนเองเป็นดั่งเทพเจ้าที่กุมชะตาของทุกสรรพสิ่งเอาไว้              “เจ้าบอกว่าข้าคือบุรุษคนเดียวที่เจ้าไว้วางใจ... ดี! เช่นนั้นจงรู้ไว้ว่า ความไว้วางใจของเจ้านั้นมีราคาที่ต้องจ่าย” เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจแทบจะผสานกัน โมนีก้าแสร้งทำเป็นหลับตาลงอย่างสั่นเทา พลางเม้มริมฝีปากนุ่มของเธอเหมือนคนขัดเขิน แต่ในใจนี่ก่นด่าไปถึงรากเหง้าว่า ‘อีตาขันทีหลงตัวเอง! นวดให้หน่อยเดียวทำมาเป็นจะเคลมทุกอย่าง!’              “ข้าจะไม่เพียงแค่กักขังเจ้าไว้ในตำหนักนี้...” จางรังกระซิบเสียงต่ำพลางใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงริมฝีปากของเธออย่างย่ามใจ “แต่ข้าจะดูดซับเอาความรู้ ตำรับลับ และความพิเศษทุกอย่างของเจ้ามาเป็นของข้าเพียงผู้เดียว การมีเจ้าจะทำให้ข้ามีชัยเหนือทุกสิ่ง ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของอำนาจที่ข้ามี เมื่อข้าเป็นใหญ่เหนือแผ่นดินฮั่นโดยสมบูรณ์ตามที่ตำรานี้บอกไว้... เจ้าจะได้เป็นยอดหญิงที่อยู่เคียงข้างราชบัลลังก์ของข้า”              เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพลางรวบกอดโมนีก้าเอาไว้แน่นประหนึ่งเป็นสิ่งของล้ำค่าที่แย่งชิงมาได้ จางรังผู้โง่เขลาในอำนาจคิดไปว่าตนเองสามารถควบคุมสตรีผู้นี้ได้ด้วยบารมีและกำลังที่มีอยู่ โดยไม่เฉลียวใจเลยว่าภายใต้อ้อมกอดที่ดูเหมือนนางจะโอนอ่อนผ่อนตามนั้น โมนีก้ากำลังแอบเช็คเครื่องมือในมิติแหวนของเธออย่างเงียบกริบ              ‘กอดไปเถอะจ้ะ... กอดให้แน่น ๆ’ โมนีก้าคิดในใจพลางแสร้งซบหน้าลงที่ไหล่ของเขาอย่างอ่อนแรง ‘ยิ่งคุณคิดว่าคุณคุมฉันได้มากเท่าไหร่ เวลาฉันเผาตำรานั่นทิ้งต่อหน้าคุณ ความเจ็บปวดมันจะยิ่งหวานชื่นสำหรับฉันมากเท่านั้น... พี่หยานเวอร์ชั่นจิตหลุดเอ๊ย!’              ในคืนนั้น จางรังนอนหลับไปพร้อมกับการกอดรัดโมนีก้าไว้ราวกับกลัวนางจะหายไป โดยที่มืออีกข้างยังคงทับอยู่บนตำราสื่อจี้... ทว่าเขาไม่รู้เลยว่า นอกหน้าต่างตำหนัก เงาของอนาคตกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ<img src="https://img2.pic.in.th/pic/-9_20250619130536.md.png" width="500" _height="100" border="0"> 
 </section>


<div class="arc-summary">
<div class="arc-summary__head">
<div>
 สรุปรวม
 เพิ่มเติม : การเดินทางของฉันและเธอคือการกู้โลก (?) ไม่ เราไปกู้ไอ้เจสัน
</div>
</div>


<div class="arc-summary__chips">
 Quest Summary
 Loot & Rewards
 Relationship Gains
</div>


<div class="arc-summary__rule"></div>

<div class="arc-summary__text"><div style="text-align: center;">เมื่อคุณมาอยู่ที่ต้าฮั่นได้ 1 ปี..</div>
 Quest Summary
สรุประยะเวลา 5-6 เดือนต่อมา (จนถึงเดือน 12 กำลังจะขึ้นปีใหม่) โมนีก้าทำให้จางรังหลงรักให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเห็นว่าโมนีก้าหัวอ่อนในตอนแรกและสวยดี แค่อยากเก็บสัตว์แปลกไว้ดูเล่นบ่งบอกบารมีตัวเอง แต่ทว่าโมนีก้าในคราบ โมหนิง กลับทำให้เขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้น เขาเริ่มคิดว่าการมีนางจะทำให้เขาไม่ต้องมีจุดจบแบบเดิม ใช่ เขากลัวความตาย โมนีก้าเลยเล่นงานตรงนี้ ด้วยการพยายามกรูม(?) ให้ได้มากที่สุด ส่วนอาริเอลคอยเคลื่อนไหวนอกวังเพื่อตามหาบุตรแห่งความเร็วไปด้วย ทำงานร่วมกันสองคน [โมนีก้า - เข้าเป็นสนม][อาริเอล - หาข่าวและหาทางติดต่อผู้ส่งสารซึ่งน่าจะเป็นบุตรแห่งความเร็ว]</div><div class="arc-summary__text"> Loot & Rewards
(ยังไม่มี)</div><div class="arc-summary__text"> Relationship Gains (ยังไม่มี)</div>
</div>

 </div>
 </div>
</div>
</div>
</div>

Moneka โพสต์ 2026-1-13 05:29:09

<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ===========================
SCOPE: มีผลเฉพาะใน #my-post
=========================== */
#my-post{ position:relative; outline:none !important; }

/* ===========================
PASTEL THEME (สบายตากว่าเดิม)
=========================== */
#my-post .arc-wrap{
/* โทนพาสเทลจากพาเลทเดิม แต่ลดความแสบตา/คอนทราสต์ */
--lychee:#FFF6EC; /* นุ่มขึ้นจาก #FFEFDD */
--lemon:#FFF3C4; /* นุ่มขึ้นจาก #FAECA2 */
--tangerine:#FFB8A6; /* นุ่มขึ้นจาก #FF9777 */
--papaya:#FF9C7B; /* นุ่มขึ้นจาก #F0774F */
--watermelon:#FFC6CC;/* นุ่มขึ้นจาก #FFAEB4 */
--dragonfruit:#E96A87; /* นุ่มขึ้น/ลดแสบจาก #E14C70 */

/* สีตัวอักษรให้อ่านสบาย ไม่เข้มจนแข็ง */
--ink:#3B2A2A;
--muted:rgba(59,42,42,.72);
--stroke:rgba(59,42,42,.12);

--corner:16px;
--gap1:14px;
--gap2:30px;
--bw1:1.2px;
--bw2:1px;

--notch-w:220px;
--notch-h:110px;
--seal:180px;

/* ใช้ฟอนต์เดียวทั้งกรอบ รวมหัวข้อ */
font-family:"Playpen Sans Thai", system-ui, -apple-system, "Segoe UI", sans-serif;
color:var(--ink);

width:100%;
max-width:1100px;
margin:0 auto;
padding:16px;

/* DECORATION: พื้นหลังรอบกรอบ (ลบได้ถ้าไม่ชอบ) */
background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 8%, rgba(255,243,196,.55), rgba(255,246,236,0) 60%),
linear-gradient(180deg, var(--lychee) 0%, rgba(255,243,196,.85) 35%, rgba(255,198,204,.55) 100%);
border-radius:22px;
}

/* ชั้นนอก */
#my-post .arc-board{
position:relative;
padding:14px;
border-radius:20px;

background: linear-gradient(180deg, rgba(255,246,236,.96), rgba(255,243,196,.70));
border:1px solid var(--stroke);

/* DECORATION: เงาเบาลง (ลบได้) */
box-shadow: 0 14px 36px rgba(0,0,0,.10);
}

/* การ์ดชั้นใน (ยืดตามเนื้อหา) */
#my-post .arc-card{
position:relative;
overflow:hidden;
border-radius:16px;
min-height:0;

background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 0%, rgba(255,243,196,.65), rgba(255,246,236,0) 70%),
linear-gradient(180deg,
 rgba(255,246,236,.98) 0%,
 rgba(255,198,204,.70) 34%,
 rgba(255,184,166,.62) 62%,
 rgba(255,156,123,.55) 100%
);

/* DECORATION: เงาด้านในเบามาก (ลบได้) */
box-shadow: inset 0 120px 260px rgba(233,106,135,.06);
}

/* DECORATION: กรอบคู่ (ยังอยู่ได้ แต่ถ้าอยากเอาออกทั้งชุด ลบสองบล็อกนี้ได้) */
#my-post .arc-card::before{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap1);
border:var(--bw1) solid rgba(59,42,42,.16);
border-radius:14px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.85;
pointer-events:none;
}
#my-post .arc-card::after{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap2);
border:var(--bw2) solid rgba(59,42,42,.10);
border-radius:12px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.8;
pointer-events:none;
}

/* รอยเว้าด้านบน */
#my-post .arc-notch{
position:absolute; left:50%; top:0; transform:translateX(-50%);
width:var(--notch-w); height:var(--notch-h);
background: linear-gradient(180deg, rgba(255,243,196,.95), rgba(255,246,236,.78));
border:var(--bw1) solid rgba(59,42,42,.14);
border-top:none;
border-bottom-left-radius:120px;
border-bottom-right-radius:120px;
z-index:3;

/* DECORATION: เงานิ่ม ๆ (ลบได้) */
box-shadow: inset 0 10px 18px rgba(59,42,42,.08);
}

/* ตรากลาง (ถ้าไม่ต้องการ ลบทิ้งทั้งก้อน .arc-seal ได้เลย) */
#my-post .arc-seal{
position:absolute; left:50%;
top:calc(var(--notch-h)/2 - var(--seal)/2);
transform:translateX(-50%);
width:var(--seal); height:var(--seal);
border-radius:50%;
z-index:4;
display:flex; align-items:center; justify-content:center;

background:
radial-gradient(circle at 35% 30%,
 rgba(255,246,236,.95) 0%,
 rgba(255,198,204,.78) 48%,
 rgba(233,106,135,.42) 100%);

box-shadow:
0 14px 28px rgba(0,0,0,.12),
0 0 0 5px rgba(255,243,196,.30),
0 0 0 12px rgba(255,184,166,.14);
}
#my-post .arc-seal img{
width:86%;
height:auto;
object-fit:contain;
filter: drop-shadow(0 2px 5px rgba(0,0,0,.14));
pointer-events:none;
}

/* DECORATION: grain เบามาก (ลบได้) */
#my-post .arc-grain{
position:absolute; inset:-40%;
background-image:url("data:image/svg+xml,%3Csvg xmlns='http://www.w3.org/2000/svg' width='220' height='220'%3E%3Cfilter id='n'%3E%3CfeTurbulence type='fractalNoise' baseFrequency='.9' numOctaves='3' stitchTiles='stitch'/%3E%3C/filter%3E%3Crect width='220' height='220' filter='url(%23n)' opacity='.25'/%3E%3C/svg%3E");
mix-blend-mode:overlay;
opacity:.10;
transform:rotate(6deg);
pointer-events:none;
}

/* เนื้อหา */
#my-post .arc-content{
position:relative; z-index:2;

padding:
calc(var(--gap2) + var(--notch-h) + 18px)
calc(var(--gap2) + 18px)
calc(var(--gap2) + 22px);

height:auto;
line-height:1.9;
font-size:16px;
color:var(--ink);
}

/* หัวเรื่อง: ใช้ Playpen ทั้งหมด และทำให้ดูไม่แปลก */
#my-post .arc-head{
text-align:center;
margin-top:-6px;
margin-bottom:14px;

display:flex;
flex-direction:column;
gap:6px;
}

/* ชื่อบันทึก (Playpen) */
#my-post .arc-title{
font-family:inherit;
font-weight:700;
font-size:26px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(59,42,42,.92);
}

/* ตอนที่/ชื่อตอน (Playpen) */
#my-post .arc-episode{
font-family:inherit;
font-weight:600;
font-size:17px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(59,42,42,.82);
}

/* วัน/เวลา/สถานที่ (Playpen) */
#my-post .arc-meta{
font-family:inherit;
font-weight:500;
font-size:15px;
line-height:1.4;
margin:0;
color: var(--muted);

display:flex;
flex-direction:column;
gap:2px;
}

/* DECORATION: เส้นคั่นนิ่ม ๆ (ลบได้) */
#my-post .arc-divider{
width:min(440px, 92%);
height:1px;
margin:10px auto 0;
background: linear-gradient(90deg, rgba(59,42,42,0), rgba(59,42,42,.20), rgba(59,42,42,0));
opacity:.85;
}

/* ===========================
(สำคัญ) เอากรอบรูปในกล่องข้อความออกทั้งหมด
=========================== */
#my-post .arc-body img{
max-width:100%;
height:auto;
border-radius:0 !important;
box-shadow:none !important;
outline:none !important;
border:none !important;
}

/* เนื้อหา */
#my-post .arc-body{ margin-top:14px; }
#my-post .arc-body p{ margin:0 0 12px; }

/* ป้าย */
#my-post .label,
#my-post .badge{
display:inline-block;
padding:.22rem .65rem;
border-radius:999px;
border:1px solid rgba(59,42,42,.12);
background: rgba(255,246,236,.76);
color: var(--ink);
}

/* ลิงก์ */
#my-post a{ color: var(--dragonfruit); text-decoration: underline; }
#my-post a:hover{ opacity:.86; }

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
#my-post .arc-wrap{
--gap1:10px; --gap2:22px;
--notch-w:190px; --notch-h:96px; --seal:150px;
padding:12px;
}
#my-post .arc-title{ font-size:24px; }
#my-post .arc-content{ font-size:15px; }
}

/* ===========================
MINI SUMMARY BOX (Narrative)
ไม่เป็นตาราง — เน้นพิมพ์บรรยาย
=========================== */
#my-post .arc-summary{
--sum-bg: rgba(255, 246, 236, .94); /* พื้นกล่องสว่าง อ่านง่าย */
--sum-border: rgba(59, 42, 42, .14);
--sum-shadow: rgba(0, 0, 0, .10);
--sum-accent: var(--dragonfruit); /* สีเด่นตัดกับพื้นหลัง */
--sum-chip-bg: rgba(255, 243, 196, .82);
--sum-chip-border: rgba(59, 42, 42, .12);

position: relative;
margin: 14px auto 18px;
padding: 14px 16px 14px 18px;
border-radius: 14px;
background: var(--sum-bg);
border: 1px solid var(--sum-border);

/* DECORATION: เงานุ่ม ๆ (ลบได้) */
box-shadow: 0 12px 26px var(--sum-shadow);

width: min(760px, 100%);
}

/* แถบ accent ซ้าย */
#my-post .arc-summary::before{
content:"";
position:absolute;
left: 10px;
top: 12px;
bottom: 12px;
width: 5px;
border-radius: 999px;
background: linear-gradient(180deg, var(--sum-accent), rgba(233,106,135,.30));
opacity: .95;
}

/* หัวกล่อง */
#my-post .arc-summary__head{
padding-left: 10px; /* เผื่อแถบ */
display:flex;
align-items:flex-start;
justify-content:space-between;
gap: 10px;
margin-bottom: 8px;
}

#my-post .arc-summary__title{
margin: 0;
font-weight: 700;
font-size: 16px;
line-height: 1.25;
color: rgba(59,42,42,.92);
}

#my-post .arc-summary__subtitle{
margin: 4px 0 0;
font-weight: 500;
font-size: 13px;
line-height: 1.35;
color: var(--muted);
}

/* ชิป (ถ้าไม่อยากได้ ลบทั้ง .arc-summary__chips ได้) */
#my-post .arc-summary__chips{
padding-left: 10px;
display:flex;
flex-wrap:wrap;
gap: 6px;
margin-top: 8px;
}
#my-post .arc-summary__chip{
display:inline-flex;
align-items:center;
gap: 6px;
padding: .18rem .55rem;
border-radius: 999px;
border: 1px solid var(--sum-chip-border);
background: var(--sum-chip-bg);
color: rgba(59,42,42,.86);
font-size: 12px;
font-weight: 700;
line-height: 1.2;
}
#my-post .arc-summary__dot{
width: 8px;
height: 8px;
border-radius: 50%;
background: var(--sum-accent);

/* DECORATION: ฮาโล (ลบได้) */
box-shadow: 0 0 0 3px rgba(233,106,135,.12);
}

/* ข้อความบรรยาย */
#my-post .arc-summary__text{
padding-left: 10px;
margin-top: 10px;
font-size: 14px;
line-height: 1.85;
color: rgba(59,42,42,.92);
white-space: pre-wrap; /* พิมพ์สดขึ้นบรรทัดใหม่ได้ */
}

/* ไฮไลต์คำสำคัญในข้อความ */
#my-post .arc-summary__text b{
color: rgba(59,42,42,.95);
font-weight: 800;
}
#my-post .arc-summary__text em{
font-style: normal;
font-weight: 800;
color: var(--sum-accent);
}

/* เส้นคั่น (ถ้าไม่อยากได้ ลบ) */
#my-post .arc-summary__rule{
margin: 10px 0 0;
height: 1px;
background: linear-gradient(90deg, rgba(59,42,42,0), rgba(59,42,42,.14), rgba(59,42,42,0));
opacity: .85;
}

</style>

<div id="my-post">
<div class="arc-wrap">
<div class="arc-board">
 <div class="arc-card">
 <div class="arc-notch"></div>

 
 <div class="arc-seal">
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Gemini_Generated_Image_d8i95dd8i95dd8i9-removebg-preview-1.png" alt="sigil">
 </div>

 
 <div class="arc-grain" aria-hidden="true"></div>

 <div class="arc-content">
 <header class="arc-head">
 <h1 class="arc-title">บันทึกการเดินทาง Operation: Save the Golden Boy (Again)</h1>
 ตอนที่ 23 : อวยให้ลืมโลก
 
 วันที่ xx ปลายฤดูร้อน จนถึง กลางฤดูหนาว (เดือน 12) ปีศักราชจงผิงที่ 1 (ค.ศ. 184 ย่าง 185)
 ณ เมืองลั่วหยาง แผ่นดินฮั่น
 

 
 <div class="arc-divider"></div>
 </header>

 <section class="arc-body">
 
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">              ท่ามกลางแสงจันทร์นวลที่ทาบลงบนทางเดินหินอ่อนในเขตพระราชฐานชั้นใน โมนีก้าในชุดผ้าไหมสีม่วงสง่างาม กำลังเยื้องกรายกลับเรือนพักอย่างแช่มช้า กลิ่นอายไลแลคและเบอร์รี่จากผิวกายของเธอหอมกรุ่นตัดกับกลิ่นกำยานเย็นเยือกของวังหลวง โดยมีสาวใช้เดินก้มหน้าตามหลังมาอย่างนอบน้อม ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังเลี้ยวผ่านพุ่มโบตั๋น จู่ ๆ ร่างหนึ่งในชุดเกราะทหารจีนโบราณก็พุ่งพรวดออกมาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์มนาจนเบรกไม่ทัน               โครม!               ร่างของโมนีก้าเซไปเล็กน้อย ดีที่เธอยังทรงตัวได้ทัน แต่สาวใช้ข้างหลังอุทานด้วยความตกใจ "บังอาจนัก! เจ้าทหารเลวชนพระสนมโม่หนิงได้อย่างไร!"               โมนีก้าหรี่ตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ของเธอ มองชายหนุ่มเบื้องหน้า เขาคือ อีธาน ซาง เด็กหนุ่มผมยาวสลวยสีบลอนด์ทองที่ถูกมัดรวบไว้ ใบหน้าของเขาดูสวยหวานราวกับสตรีจนหากไม่สังเกตชุดทหารคงไม่มีใครเชื่อว่าเป็นชาย พลังที่เทพอีออนประทานไว้ให้สะกิดเตือนในใจเธอทันที <img src="https://i.imgur.com/NJpwihS.jpeg" border="0">(มุงคนเวียดนามจริงปะเนี้ย 555+)               นี่มันเด็กจากยุคของเรานี่นา!               อีธานรีบคุกเข่าลงทันที แม้ใบหน้าของเขาจะดูมึนงงแต่ดวงตาสีฟ้าหม่นนั้นยังคงความฉลาดเฉลียว "เราไม่เป็นอะไร อย่าโวยวาย" โมนีก้ายกมือห้ามสาวใช้ด้วยภาษาจีนที่คล่องแคล่วจากการฝึกฝนมาหลายเดือน ก่อนจะก้าวเข้าไปหาอีธานที่คุกเข่าอยู่ เธอใช้สายตาเยือกเย็นมองกดเขาลงราวกับเป็นนางมารร้ายในคราบพระสนม "เจ้าบังอาจมากนะ... มาวิ่งวุ่นในสวนแห่งนี้" โมนีก้ากดเสียงเข้มจงใจเน้นคำ "คิดว่าตัวเองเป็นเทพเมอร์คิวรี่หรือไงถึงได้รวดเร็วนัก"               อีธานชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินชื่อเทพโรมันที่คุ้นเคยในยุคสามก๊ก เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวโฉมงามเบื้องหน้า ทันใดนั้นโมนีก้าแอบขยิบตาให้เขาหนึ่งทีพร้อมกับยักคิ้วเชิงกวนประสาทอย่างที่คนยุคนี้ไม่มีทางทำกัน เพื่อเป็นสัญญาณบอกว่า 'ฉันพวกเดียวกับนายนะไอ้หนู'               "ข้าจะลงโทษเจ้าด้วยตัวเอง ตามข้ามาที่เรือนพัก" โมนีก้าเชิดหน้าขึ้นอย่างนางพญา ก่อนจะหันไปสั่งสาวใช้ที่ยืนลนลานอยู่ด้านหลัง "เจ้า... ไปเตรียมแส้มาให้ข้า ข้าจะสั่งสอนทหารผู้นี้ให้หลาบจำว่าความเร็วของเขามันใช้ไม่ได้ในเขตของพระปิตุลาแห่งองค์ฮองเต้"               สาวใช้รีบรับคำสั่งและวิ่งออกไปทันทีด้วยความกลัวในอารมณ์ที่ดูเกรี้ยวกราดของพระสนมคนโปรด เมื่อลับหลังสาวใช้ โมนีก้าก้มลงกระซิบเบา ๆ กับอีธานที่ยังนั่งนิ่ง "ลุกขึ้นซะเลยค่ะ แล้วเดินตามฉันมาเงียบ ๆ ถ้าไม่อยากถูกจับได้ว่าหลงยุคมา" ในขณะที่อีธาน ซาง กะพริบตาถี่ ๆ มองพระสนมผู้แสนงดงามที่เพิ่งด่าเขาว่าเมอร์คิวรี่ ก่อนจะรีบยันตัวลุกขึ้นด้วยท่าทางปราดเปรียว เตรียมตัวเผชิญกับการการละครครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในเรือนพักของโมนีก้า               โมนีก้าเยื้องกรายนำหน้าอีธานมาจนถึงลานหินอ่อนส่วนนอกของตำหนักพักรับรอง แสงโคมไฟสลัวสะท้อนใบหน้าลูกครึ่งที่บัดนี้ปั้นปึ่งเคร่งขรึมประดุจรูปสลักน้ำแข็ง สาวใช้คนสนิทวิ่งหอบแส้หนังยาวเหยียดตามมาติด ๆ พลางส่งให้ด้วยท่าทางประจบประแจง "นายหญิง แส้เจ้าค่ะ! สั่งสอนมันให้เข็ดหลาบที่บังอาจทำให้ท่านขุ่นเคือง!"               โมนีก้ารับแส้มาสะบัดลงพื้นจนเกิดเสียง เพียะ! ดังสนั่น จนอีธานในชุดทหารจีนโบราณที่ดูผิดหูผิดตาคุกเข่าลง แววตาของเขาที่เคยสงบนิ่งแบบเด็กไอทีเริ่มฉายแววระแวดระวัง เขาพยายามประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าผ่านสมองที่ทำงานเหมือนซูเปอร์คอมพิวเตอร์ "เจ้าทหารเลว!" โมนีก้าตวาดเป็นภาษาจีน แววตาสีเทาเงินวาวโรจน์ "เห็นข้าเป็นคนต่างแดนจากต้าฉิน สำเนียงพูดผิดแผกจากเจ้า เจ้าจึงคิดจะลบหลู่ข้าด้วยการวิ่งชนเช่นนี้รึ? หรือเจ้าคิดว่าสตรีตะวันตกอย่างข้าจะไร้บารมีในวังหลวงแห่งนี้!"               เธอขยับเข้าไปใกล้จงใจให้เงาของเธอทับร่างของอีธาน ก่อนจะก้มลงกระซิบด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงนิวโรมที่รวดเร็วและชัดเจนจนสาวใช้ยืนเอ๋อ "Hey, listen to me. I'm going to speak English. Just play along and apologize in English immediately if you want to get out of here alive."               อีธานชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินภาษาที่เขาไม่ได้ยินมานานแสนนานนับตั้งแต่หายตัวมา เขาเข้าใจเจตนาของพระสนมคนสวยทันที จึงรีบก้มศีรษะลงต่ำและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มที่ดูนุ่มนวลและสั่นเครือตามบทบาท               "I am so sorry, My Lady. It was an accident. I didn't mean to offend you. Please, forgive my ignorance."               โมนีก้าแสร้งทำท่าทีตกใจจนแส้เกือบหลุดจากมือ เธอถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว แววตาเปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นความผ่อนคลายและปิติยินดีประหนึ่งเจอญาติมิตรที่พลัดพราก สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำหน้างงงวยประหนึ่งเห็นผี นางไม่เข้าใจภาษาที่สองคนนี้คุยกันเลยแม้แต่คำเดียว แต่นางทึกทักเอาเองว่าพระสนมคงจะตกใจที่เจอคนพูดภาษาบ้านเกิดเดียวกันได้               "โอ้..." โมนีก้าถอนหายใจยาวพลางส่งแส้คืนให้สาวใช้ "เจ้าออกไปรอข้างนอกก่อน ข้าจะสอบสวนทหารผู้นี้ด้วยภาษาของข้าเอง ดูท่าเขาจะเป็นคนจากแดนไกลเหมือนข้า... ไปซะ" เมื่อสาวใช้เดินออกไปพ้นระยะการได้ยิน โมนีก้ารีบยกมือบอกให้อีธานลุกขึ้นทันที แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นความจริงใจอย่างที่อีธานสัมผัสได้ถึงความเป็นพวกพ้อง               "โอเค... ฟังนะ ฉันชื่อโมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม จากค่ายจูปิเตอร์" เธอแนะนำตัวอย่างรวดเร็ว "นายชื่ออะไร และมาจากไหน?"               อีธานปัดฝุ่นตามชุดทหารพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก ใบหน้าที่สวยหวานของเขาดูผ่อนคลายลง "ผมอีธาน... อีธาน ซาง จากค่ายฮาล์ฟบลัด บ้านเฮอร์มีสครับ ผมนึกว่าจะติดอยู่ในยุคนี้ไปจนวันตายซะแล้ว คุณมาที่นี่เพื่อช่วยผมจริง ๆ เหรอ?"               "ใช่ นายคือบุตรแห่งผู้ส่งสารที่อยู่ในคำพยากรณ์สินะ" โมนีก้าพยักหน้าพลางขมวดคิ้ว "นายมาอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว? วันสุดท้ายที่จำได้ในโลกปัจจุบันคือวันไหน?"               อีธานนิ่งไปเพื่อคำนวณ "19 พฤษภาคม 2025 ครับ ผมจำได้แม่น ผมหายไปตอนไปเยี่ยมโรงเรียนเก่า... แล้วตื่นมาอีกทีก็อยู่ในชุดทหารกองทัพหลวงนี่แหละ"               โมนีก้าถอนหายใจ "มันคือรอยแยกแห่งเวลาอีธาน ฟังคำพยากรณ์ที่ฉันได้รับมานะ... เมื่อรอยแยกแห่งเวลาเปิดกว้าง... โลกถูกบิดเบือน... บุตรแห่งผู้ส่งสาร ติดอยู่ในยุคแห่งสามอาณาจักร นั่นหมายถึงนาย นายคือจิ๊กซอว์สำคัญที่ต้องกลับไปกับเราเพื่อกู้สมดุลเวลา ก่อนที่พวกไททันจะกลืนกินทุกอย่าง"               อีธานยืนนิ่งฟังคำพยากรณ์ภาษาอังกฤษที่รื่นหู แววตาของเขาฉายแวววิเคราะห์ "ถ้าอย่างนั้น ที่นี่ก็ไม่ใช่ความฝัน... แต่มันคือจุดบิดเบี้ยวของกาลเวลาจริง ๆ สินะครับ แล้วคุณล่ะ? มาอยู่ที่นี่ในฐานะสนมของมหาขันทีผู้กุมอำนาจได้ยังไง?"                "เรื่องมันยาวน่ะ" โมนีก้าถอนหายใจทิ้งพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อเช็คให้แน่ใจว่ายัยสาวใช้จอมจุ้นนั่นยังอยู่ไกลพอ "แต่เป้าหมายหลักคือต้องเอาตำราสื่อจี้คืนจากจางรัง... เจ้ากงกงที่หน้าเหมือนพี่หยานเป๊ะจนฉันแทบสติหลุดนั่นแหละ เขาถือสูตรโกงประวัติศาสตร์อยู่ ถ้านายร่วมมือกับฉันและอาริเอล เราจะพังระบบสปอยล์นี่แล้วกลับบ้านกัน"               ในสายตาของสาวใช้ที่แอบมองอยู่ไกล ๆ นางเห็นเพียงพระสนมโม่หนิ่งที่กำลังสนทนาอย่างออกรสกับทหารหนุ่มด้วยภาษาประหลาด นางยิ้มออกมาอย่างซื่อ ๆ พลางคิดในใจว่า 'พระสนมคงจะเหงามากจริง ๆ พอเจอคนบ้านเดียวกันคุยภาษาเดียวกันได้ นางดูมีความสุขและผ่อนคลายขึ้นเยอะเลย บางทีท่านพระปิตุลาอาจจะพอใจที่พระสนมมีเพื่อนแก้เหงาก็ได้'               อีธานขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อคนคุ้นเคย "พี่หยานเหรอ? ลูกอะพอลโลคนนั้นน่ะนะ? มิน่าล่ะ... ผมถึงได้ยินข่าวลือว่ามหาขันทีคนนี้หล่อเหลาผิดมนุษย์มนา" เขาเว้นวรรคไปนิดก่อนจะพยักหน้า "ว่าแต่... อาริเอลใช่ไหม? เอมพูซ่าจากค่ายคุณน่ะ"               "ใช่ นายเจอเธอแล้วเหรอ?" โมนีก้าเลิกคิ้ว               "เจอแล้วครับ" อีธานตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์เด็กไอที "ผมได้ยินข่าวลือในตลาดว่ามีสตรีประหลาดเอาพริกไทยเกรดพรีเมียมมาฟาดหน้าเสี่ยวเอ้อร์ในโรงเตี๊ยม ผมเลยเดาได้ทันทีว่าต้องเป็นเดมิก็อดที่มีคลังแสงส่วนตัวแน่ ๆ ผมเพิ่งได้พักคุยกับคุณอาริเอลมาสักสองชั่วโมงก่อนหน้านี้นี่เอง เธอเป็นคนบอกทางให้ผมแฝงตัวเข้ามาหาคุณ... ว่าแต่ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ? ถ้าแค่จะเอาตำรานั่น ผมแอบย่องเข้าไปฉกมาให้ตอนเขาหลับก็ได้นะ งานถนัดของบ้าน 11 เลยล่ะ"               โมนีก้าเบ้ปากใส่ความมั่นใจของเด็กบ้านเฮอร์มีสทันที "อีธานคะ... ถ้ามันง่ายแค่การย่องเบา ฉันคงไม่ต้องถ่างตามานั่งบีบนวดเป็นสนมให้ขันทีตัณหากลับนี่มาตั้ง 5 เดือนหรอกย่ะ! ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ม้วนกระดาษ แต่มันอยู่ที่สิ่งที่อยู่ในหัวของเขาต่างหาก"               เธอขยับเข้ามาใกล้เขาอีกนิดแต่ก็ไกลชิบหายอยู่ "จางรังบังเอิญได้ตำราสื่อจี้ที่เป็นภาษาจีนตัวย่อ หรืออาจจะเป็นภาษาปัจจุบันที่พิมพ์จากโรงพิมพ์ศตวรรษที่ 21 เขาคงตกหลุมกาลเวลาไปช่วงสั้น ๆ แล้วโชคดี (หรือโชคร้ายของโลก) ที่ได้มันมา แม้เขาจะเก่งขนาดไหนแต่เขาก็ต้องใช้เวลาแกะความหมายและภาษาที่เปลี่ยนไปอยู่พอสมควร แต่ตอนนี้เขารู้เรื่องสำคัญไปเยอะแล้ว เราต้องทำให้เขาลืมเนื้อหาทั้งหมดนั่นด้วย ไม่ใช่แค่ขโมยตำรามาเผาทิ้ง"               อีธานเลิกคิ้วข้างหนึ่งพลางลูบคาง "อืม... ผมเข้าใจที่คุณสื่อนะ ถ้าเผาตำราทิ้งแต่เขายังจำสปอยล์ได้ เขาก็ยังเป็นบัคของระบบอยู่ดี... แต่คุณโมนีก้าครับ ผมเป็นบุตรแห่งเฮอร์มีส งานหลักของผมคือขโมย แฮ็กระบบ และวิ่งไว ผมถนัดทำให้ของหาย แต่ผมไม่ถนัดทำให้ความจำคนหายนะ"               "นายไม่มีวิชาสะกดจิตหรือไอเทมอะไรของพ่อที่ทำให้คนลืมเลยเหรอ?" โมนีก้าถามอย่างมีความหวัง "แบบว่า... ผงลบความจำ หรือเครื่องช็อตไฟฟ้าที่ทำให้สมองเบลออะไรเงี้ย?"               "ไม่มีครับ" อีธานตอบหน้าตาย "พ่อผมสอนวิธีเอาของคนอื่นมาเป็นของเรา ไม่ได้สอนวิธีล้างสมองใคร ถ้าคุณอยากได้คนลบความจำ คุณควรไปหาลูกหลานเลธีหรือพวกเทพแห่งการนอนหลับนู่น แต่ในยุคสามก๊กนี่... ผมว่าหาเครื่องช็อตไฟฟ้าน่าจะยากกว่าหาพริกไทยของคุณอีกนะ" เขามองดูท่าทางเครียด ๆ ของโมนีก้าแล้วก็ปลอบใจตามสไตล์ตนเอง               "แต่ถ้าคุณอยากให้ผมแฮ็กระบบเวรยาม หรือทำให้อุปกรณ์ป้องกันในวังหลวงรวนจนคุณหนีออกมาได้ง่าย ๆ อันนั้นผมจัดให้ได้แน่นอนครับ ว่าแต่... คุณวางแผนจะทำยังไงต่อในคืนส่งท้ายปีล่ะ?"               โมนีก้าเลิกคิ้วสูงพลางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อได้ยินคำตอบกวนประสาทของเด็กบ้านเฮอร์มีส เธอถอยหลังมาพิงเสาหินอ่อนสลักลายมังกร พลางกอดอกมองหน้าอีธานที่สวยหวานเกินชาย "หน้าตาของฉันเนี่ย... มันเหมือนคนทำแผนการซับซ้อนได้ขนาดนั้นเลยเหรออีธาน?"               อีธานกวาดสายตามองใบหน้าลูกครึ่งที่งดงามและแฝงไปด้วยความเฉลียวฉลาดของโมนีก้า ก่อนจะยักไหล่แบบทีเล่นทีจริง "ก็ลูกหลานอะธีน่าหรือมิเนอร์ว่าก็เป็นแบบนี้กันหมดไม่ใช่เหรอครับ? หน้าตาทรง ฉันมีแผนการร้อยแปดในหัวแบบนี้เป๊ะเลย รุ่นพี่แอนนาเบธก็ทรงนี้แหละ"               โมนีก้าขมวดคิ้วฉับทันที แววตาสีเทาเงินฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อย "เสียใจด้วยนะจ๊ะที่ต้องบอกว่านายเดาผิด ฉันไม่ใช่ลูกสาวอะธีน่าหรือมิเนอร์ว่าทั้งนั้นแหละ ฉันเป็นธิดาแห่งเซเรสและเป็นทายาทเชื้อสายของเจนัสต่างหาก"               อีธานชะงักไป ดวงตาสีฟ้าหม่นของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ "ฮะ? ลูกแม่โพสพเวอร์ชั่นโรมันเนี่ยนะ? แต่คุณโมนีก้า... ดวงตาของคุณน่ะ มันคือ Athena’s Grey Eyes ชัด ๆ เลยนะ สีเทาเงินบริสุทธิ์นั่นน่ะมันเป็นเครื่องหมายการค้าของบ้านเทพีแห่งปัญญาเลย ไม่แปลกที่ผมจะเข้าใจผิด"               "ฉันโดนทักจนเบื่อแล้วย่ะเรื่องตาเนี่ย" โมนีก้าบ่นอุบพลางเกลาคางอย่างใช้ความคิด "แต่ก็นะ... ในเมื่อนายไม่มีสกิลล้างสมอง และฉันก็ไม่อยากจะใช้วิธีรุนแรงจนเลือดสาดวังหลวง มันก็เหลือแค่ทางเลือกสุดท้ายแล้วล่ะ... ซึ่งเป็นวิธีที่ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะมันหมายความว่าฉันต้องยอมรับความช่วยเหลือจากตาบ้านั่นอีกแล้ว"               อีธานขมวดคิ้วอย่างสงสัย "วิธีไหนเหรอครับ? คุณจะเรียกใครมาในยุคที่สัญญาณ Wi-Fi ยังไม่ถูกปฏิสนธิแบบนี้?"               "ฉันจะตามแฟนฉันมาน่ะ" โมนีก้าตอบสั้น ๆ ทว่าน้ำเสียงแฝงไปด้วยความมั่นใจมหาศาล แต่เธอกลับไม่ได้ขยายความต่อว่าแฟนของเธอนั้นคือใคร หรือมีสถานะเป็นถึงเทพอะพอลโล               "แฟนคุณ? เขาเป็นลูกบ้านไหนครับ? ฮิปนอสเหรอ? ถึงจะลบความจำได้" อีธานยังคงรุกถามด้วยสัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นของลูกหลานเฮอร์มีส               "ไม่ต้องถามมากน่าอีธาน" โมนีก้ารีบตัดบทพลางกวาดสายตามองรอบๆ ตำหนักที่เริ่มเงียบสงัดขึ้น "ตอนนี้เราต้องเสี่ยงแล้วล่ะ ฉันอยู่ที่นี่มานานเกินไปจนเริ่มจะดมกลิ่นแป้งผัดหน้าของพวกสิบขันทีไม่ไหวแล้ว คืนส่งท้ายปีนี้คือโอกาสเดียวของเรา ฉันจะพยายามสื่อสารและดึงตัวคนที่จะลบความทรงจำจางรังได้มาที่นี่ ถ้าฉันเรียกเขาสำเร็จ... หน้าที่ของนายคือเข้าไปฉกตำราสื่อจี้นั่นออกมาให้เร็วที่สุด เข้าใจไหม?"               อีธานนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ายอมรับ แววตาทีเล่นทีจริงเปลี่ยนเป็นจริงจัง "โอเคครับคุณโมนีก้า ถ้าคุณมั่นใจว่าแฟนของคุณจัดการเรื่องล้างสมองได้ ผมก็จะจัดการเรื่องขโมยให้เอง ผมจะแทรกซึมเข้าทางหลังคาตำหนักจางรัง และรอสัญญาณจากคุณ"               "ดีมาก" โมนีก้าพยักหน้าพลางยัดก้อนเกลือบริสุทธิ์และเครื่องเทศอีกห่อให้อีธาน "เอาไปติดตัวไว้ เผื่อต้องใช้เปิดทาง... แล้วจำไว้นะอีธาน อย่าให้ใครจับได้ เพราะถ้าแผนแตก ฉันอาจจะต้องกลายเป็นสนมตลอดกาล และนายอาจจะกลายเป็นทหารเฝ้าประตูไปจนแก่ตายในประวัติศาสตร์บิดเบี้ยวนี้แน่ ๆ"               อีธานรับของไปพลางยิ้มมุมปาก "ระดับลูกบ้าน 11 ไม่มีทางพลาดหรอกครับ... เจอกันคืนส่งท้ายปีครับนายหญิง" ร่างปราดเปรียวของอีธานค่อย ๆ ถอยหลังเข้าสู่เงามืดของพุ่มโบตั๋นและหายวับไปอย่างรวดเร็วสมเป็นบุตรแห่งผู้ส่งสาร ทิ้งให้โมนีก้ายืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ เธอเงยหน้ามองดวงจันทร์พลางลูบกำไลสีเทาเข้มในมือ ความคิดถึงที่มีต่อเลสเตอร์พุ่งพล่านจนกลายเป็นแรงกดดัน               เมื่อร่างของอีธานหายลับไปในความมืด โมนีก้าก็ยืนสงบนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในอก เธอรู้ดีว่าการจะล้างสมองมหาขันทีผู้กุมชะตาฟ้าดินในยุคนี้นั้น พลังลำพังของเธอหรืออีธานคงไม่เพียงพอ มีเพียงคนเดียวที่จัดการเรื่องความทรงจำและจิตใจได้อย่างเบ็ดเสร็จเฉียบขาด               ... แฟนหนุ่มจอมหลงตัวเองของเธอเอง               ทว่า อะพอลโล ในปี ค.ศ. 184 นี้ ไม่ใช่เลสเตอร์ผู้ถ่อมตัวที่ได้รับบทเรียนแห่งชีวิตจากบทลงโทษของมหาเทพที่เธอรู้จักในศตวรรษที่ 21 แต่เขาคือเทพเจ้าผู้รุ่งโรจน์ที่กำลังอยู่ในจุดสูงสุดของความเย่อหยิ่ง หลงตัวเองเอาแต่ใจ และพร้อมจะยิงธนูใส่ใครก็ตามที่ทำให้เขาขุ่นเคือง               "เอาเถอะ... จะเวอร์ชันไหน นายก็แพ้ทางฉันอยู่ดีนั่นแหละ เลสเตอร์" โมนีก้าพึมพำกับตัวเองพลางยิ้มเล็ก ๆ แต่หมองน้อย ๆ                เธอหันกลับไปหาสาวใช้ที่ยืนรออยู่ไกล ๆ แล้วปั้นหน้าเศร้าสร้อยระคนศรัทธา "เจ้ามานี่สิ... หลังจากได้คุยกับทหารผู้นั้น ข้าก็รู้สึกคะนึงถึงเทพเจ้าแห่งแดนเกิดยิ่งนัก ข้าอยากจะประกอบพิธีอวยพรเทพเพื่อให้บารมีนี้ส่งผลไปถึงท่านพระปิตุลาจางกงกง ให้ท่านได้รับพรจากสุริยเทพเพื่อความเป็นนิรันดร์"               สาวใช้ได้ยินคำว่าส่งผลถึงท่านจางกงกงก็หูผึ่ง รีบกุลีกุจอเข้ามาทันที "พระสนมช่างกตัญญูนัก! ท่านต้องการสิ่งใดบ้างเจ้าคะ ข้าน้อยจะรีบจัดหามาให้เดี๋ยวนี้"               โมนีก้าเริ่มร่ายรายการเครื่องสังเวยที่เธอคัดสรรมาอย่างดีเพื่อล่อลวงเทพแห่งแสงสว่าง "ไปจัดเตรียมโต๊ะหมู่บูชามาไว้ในห้องนอนของข้า ใช้ผ้าปูสีขาวขลิบทองที่ดูสูงค่าที่สุด หาภาพวาดสัญลักษณ์พระอาทิตย์มาประดับไว้... แล้วที่สำคัญ ข้าต้องการพิณขนาดเล็กและคันธนูที่ประดับตกแต่งอย่างงดงาม พวงมาลัยดอกทานตะวันหรือดอกไม้สีเหลืองทองที่หาได้ และหากหานกเรเวนมาได้สักตัวจะดีมาก" เมื่อบอกก็ทวนในใจแล้วโมนีก้าก็กำชับต่อ "อย่าลืมเครื่องหอมกลิ่นมะกรูด ลาเวนเดอร์ และกำยานชั้นดี ผลไม้ต้องสดใหม่ที่สุด ทั้งส้ม แอปเปิ้ล และสาลี่... รีบไปจัดการซะ ข้าจะรอ"               ผ่านไปราวสองชั่วโมง ห้องนอนหรูหราของพระสนมโม่หนิงก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นวิหารย่อย ๆ ของเทพอะพอลโล โต๊ะไม้ลงรักถูกคลุมด้วยผ้าไหมขาวทองอร่าม เครื่องสังเวยถูกจัดวางอย่างวิจิตรบรรจง กลิ่นมะกรูดและลาเวนเดอร์ที่โมนีก้าแอบผสมหัวเชื้อจากน้ำหอมลงไปทำให้บรรยากาศในห้องดูสว่างไสวและมีพลังงานประหลาด               "พวกเจ้าออกไปให้หมด" โมนีก้าสั่งเสียงเรียบ แผ่นหลังเหยียดตรง "ข้าจะเข้าสู่ห้วงภาวนาต่อเทพเจ้าเพียงลำพัง ห้ามใครรบกวนเด็ดขาดจนกว่าข้าจะเปิดประตูออกมา"               เมื่อประตูห้องงับปิดสนิท โมนีก้าก็ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนเบาะรองนั่งหน้าโต๊ะบูชาที่จัดไว้อย่างวิจิตร เธอวางกำไลเทสเซรา (จากอาริเอล) ต่อสายเทพะอะพอลโล่ยุคนี้ แสงเทียนสีทองเต้นระริกสะท้อนในดวงตาสีเทาเงินที่ฉายแววเจ้าเล่ห์ เธอรู้ดีว่าการจะเรียกสุริยเทพในยุคที่ความจองหองของเขาอยู่เหนือชั้นฟ้านั้น การข่มขู่หรืออ้างความเป็นคนรักในอนาคตมีแต่จะทำให้เรื่องพัง เพราะพระเจ้าในยุคนี้ไม่ได้รู้จักความรักที่เสียสละ แต่นิยมชมชอบเพียงคำเยินยอที่ไร้ขีดจำกัด               โมนีก้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอจำนิสัยของเลสเตอร์ได้แม่นยำ ยิ่งอวย ยิ่งยก ยอจนลอยข้ามขอบฟ้าเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพอใจเท่านั้น เธอหยิบน้ำหอมกลิ่นเบอร์รี่หวานฉีดพรมลงบนกองผลส้มและดอกทานตะวัน เพื่อให้กลิ่นอายความหอมนี้เป็นสื่อกลาง ก่อนจะเริ่มร่ายมนต์บทกวีที่เธอคัดสรรมาเพื่อกำราบคนหลงตัวเองโดยเฉพาะ               "โอ้... องค์สุริยเทพผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เป็นนิรันดร์แห่งแสงสว่าง" โมนีก้าเริ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน หวานหูและนอบน้อมประหนึ่งนางสวรรค์ร่ายรำคำพูด "พระองค์ผู้ทรงราชรถทองคำข้ามผ่านห้วงนภา ทรงเป็นเจ้าของเส้นเกศาที่เป็นประกายยิ่งกว่าทองคำที่บริสุทธิ์ที่สุดในใต้หล้า ทรงเป็นจอมทัพแห่งศิลปศาสตร์ที่เหล่ามิวส์ทั้งเก้าต้องสยบยอมแทบพระบาทด้วยความหลงใหลในปรีชาสามารถอันไร้ที่สิ้นสุด"               เธอกวาดมือไปยังพิณและคันธนูบนโต๊ะบูชา "เพียงพระองค์ทรงดีดสายพิณแม้เพียงนิด มวลวิหคทั่วปฐพีพลันหยุดนิ่งเพื่อสดับฟัง ความไพเราะของท่วงทำนองนั้นสั่นสะเทือนไปถึงขุนเขาโอลัมปัส แม้แต่เทพเจ้าองค์ใดก็มิอาจเทียบเทียมความสง่างามที่แผ่ออกมาเพียงแค่พระองค์ทรงขยับวรกาย ทรงเป็นผู้ที่งดงามที่สุด รุ่งโรจน์ที่สุด และเฉลียวฉลาดที่สุดในมวลหมู่ทวยเทพและมนุษย์"               โมนีก้าเริ่มใส่จีบปากจีบคออวยแหลกแบบไม่กลัวฟ้าดินลงโทษ "พระองค์ทรงเป็นเจ้าแห่งการธนูที่แม่นยำประดุจสายฟ้า ทรงเป็นเทพแห่งการรักษาที่เยียวยาได้แม้กระทั่งจิตวิญญาณที่แตกสลาย ข้า... โม่หนิง สตรีผู้ต่ำต้อยจากดินแดนอันไกลโพ้น ได้ยินกิตติศัพท์อันเกริกไกรของพระองค์มานานแสนนาน ข้ามารอคอย ณ ที่แห่งนี้เพียงเพื่อหวังว่าแสงสว่างอันเป็นนิรันดร์จะเมตตาชายตามามองผู้ที่ศรัทธาในความสมบูรณ์แบบของพระองค์" เธอยังไม่หยุดเพียงเท่านี้ โมนีก้าเริ่มร่ายกลอนสดอวยยศแบบสุดตัว               "รุ่งอรุณส่องฉายประกายแกร่ง... ไม่เท่าแสงจากเนตรทองส่องถวิล พิณเทพก้องซ่านซึ้งถึงแผ่นดิน... ทั่วชีวินสยบมอบแทบบาทา เทพบุตรโฉมงามนามอะพอลโล... ผู้ยิ่งใหญ่ไพศาลกว่าเวหา ความฉลาดล้ำเลิศประเสริฐมา... ข้าขอพรท่านผู้กล้า... ข้าบูชาท่านเหนือใคร"               โมนีก้าแสร้งทำเป็นโน้มตัวลงก้มกราบอย่างงดงาม แต่แอบกลอกตามองบนพลางคิดในใจว่า 'อวยขนาดนี้ ถ้าไม่ลงมาหาแม่จะเผาพริกไทยรมควันในห้องนี้ให้สำลักตายไปเลยนะเลสเตอร์!'               "ข้าได้จัดเตรียมเครื่องหอมที่ไม่มีในโลกนี้ กลิ่นอายจากแดนลี้ลับที่คู่ควรกับลมหายใจของเทพเจ้าเช่นพระองค์เท่านั้น" เธอเอื้อมมือไปฉีดน้ำหอมเบอร์รี่อีกรอบ "ได้โปรดเถอะเจ้าค่ะ ท่านผู้รุ่งโรจน์ที่สุดในจักรวาล สตรีผู้เดียวดายคนนี้ต้องการคำปรึกษาจากสติปัญญาอันไร้ขอบเขตของท่าน มีเพียงท่านคนเดียวที่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ เพราะท่านคือที่สุดของที่สุดในหมู่มวลเทพ" โมนีก้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอรู้ว่าปลา(อาจจะ) ติดเบ็ดแล้ว แต่อะพอลโลเวอร์ชันปี 184 นี้เหมือนกองไฟที่ต้องเติมเชื้อเพลิงให้ลุกโชนจนควบคุมไม่ได้ เธอจึงเริ่มร่ายมหากาพย์คำอวยที่เตรียมมาถล่มอีโก้ของเทพหนุ่มให้พังทลายลงมาเป็นความลุ่มหลงในตัวเอง               โมนีก้ายังคงหมอบกราบอยู่บนพื้นเสื่อไม้ไผ่ ร่างกายของเธอสั่นระริก (ซึ่งแน่นอนว่าครึ่งหนึ่งคือการแสดง แต่อีกครึ่งคือความล้าจากการสรรหาคำศัพท์มาอวย) เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเริ่มระลอกที่สองของการสรรเสริญที่เหนือยิ่งกว่ามหากาพย์ใด ๆ ที่โลกเคยจารึก               "โอ้... ท่านผู้เป็นรัศมีแห่งจักรวาล" เสียงของเธอทวีความกังวานและเปี่ยมด้วยอารมณ์ยิ่งขึ้น "เพียงคำตำหนิจากริมฝีปากอันได้รูปของท่าน ก็มีค่าดั่งหยาดน้ำค้างจากสวรรค์ที่รดชโลมใจอันแห้งผากของข้า ข้ายังมิอาจหยุดพรรณนาถึงความยิ่งใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในทุกรายละเอียดของวรกายท่านได้เลย แม้แต่เงาของพระองค์ที่ทาบลงบนพื้นดิน เงาเยี่ยงนั้นก็ยังดูสง่างามและมีระเบียบวินัยยิ่งกว่ากองทัพใดในโลกมนุษย์ ท่วงท่าการก้าวย่างของท่านช่างแผ่วเบาและมั่นคงประดุจท่วงทำนองของบทเพลงสวรรค์ที่ไม่มีวันผิดเพี้ยน"               โมนีก้าเริ่มอวยลามไปถึงสติปัญญาและทักษะรอบด้านของเทพเจ้าหนุ่มอย่างไม่หยุดหย่อน "ท่านคือองค์อธิปัตย์แห่งศิลปวิทยาการทั้งปวง ท่านทรงมีความรู้แจ้งในสรรพสิ่ง ตั้งแต่การกำเนิดของหมู่ดาวไปจนถึงกลไกของแมลงตัวเล็ก ๆ ในพงหญ้า ไม่มีปริศนาใดในสามภพที่ท่านคลี่คลายไม่ได้ ท่านทรงเป็นยอดนักกวีที่ทำให้ทาร์ทารัสพลันกลายเป็นสวนดอกไม้ได้เพียงแค่การร่ายกลอนหนึ่งบท ท่านทรงเป็นยอดนักธนูที่สามารถยิงธนูลอดผ่านรูเข็มหมื่นเล่มในระยะพันลี้ได้โดยไม่กะพริบตา! และความเฉลียวฉลาดของท่านนั้นเล่า... มันช่างเจิดจ้าเสียจนข้ากริ่งเกรงว่าหากข้าคิดถึงมันมากไป สมองอันน้อยนิดของข้าจะหลอมละลายเพราะความซับซ้อนและล้ำลึกที่มนุษย์มิอาจหยั่งถึง"               เธอยังคงร่ายยาวต่อไปประหนึ่งน้ำป่าไหลหลาก "พระสิริโฉมของท่านช่างสมดุลยิ่งนัก ระหว่างความแข็งแกร่งของวีรบุรุษและความอ่อนช้อยของศิลปิน พระพาหาของท่านที่ทรงพลังนั้นช่างดูงดงามเมื่อหยิบจับสายพิณ และดูน่าเกรงขามเมื่อถือคันธนูสีทอง ลมหายใจของท่านคือสายลมฤดูใบไม้ผลิที่ปลุกชีวิตให้ฟื้นคืน เสียงหัวเราะของท่านคือแสงแดดที่ขับไล่เมฆหมอกแห่งความโศกเศร้า ข้าขอสาบานต่อแม่น้ำสติกซ์และสรวงสวรรค์ทุกชั้นฟ้า ว่าข้ามิเคยพบ... และมิมีวันจะพบ... สิ่งใดที่งดงามและสมบูรณ์แบบไปมากกว่าพระองค์อีกแล้ว"               โมนีก้าใช้มือที่สั่นเทาหยิบกำยานสูตรพิเศษ (ที่เธอแอบผสมเครื่องเทศลงไปให้เกิดควันสีทอง) โปรยลงในเตาบูชา "ดูควันนี้สิเจ้าคะ แม้แต่มวลควันยังพยายามม้วนตัวเลียนแบบรูปทรงอันสง่างามของพระองค์ ท่านผู้เป็นที่สุดของความเป็นชาย ท่านผู้เป็นที่สุดของความเป็นพระเจ้า ท่านผู้เป็นนิรันดร์แห่งความเยาว์วัยที่กาลเวลามิอาจแตะต้องได้แม้เพียงปลายผม เล็บเท้าของท่านที่ส่องประกายดุจเพชรนั้น ข้าขอยกย่องมันว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่งดงามกว่ามหาวิหารใด ๆ ในโรมหรือเอเธนส์เสียอีก"               "พระองค์คือจุดศูนย์กลางของทุกสรรพสิ่ง" โมนีก้าตะโกนก้องในใจ (แต่เอ่ยออกมาด้วยเสียงนุ่มนวล)                "ดวงตะวันบนฟากฟ้านั้นเป็นเพียงโคมไฟที่คอยส่องตามหลังพระองค์เท่านั้น ความอบอุ่นที่มนุษย์ได้รับมิใช่มาจากดวงดาวก้อนนั้น แต่มาจากเมตตาธรรมและความรุ่งโรจน์ที่แผ่ออกมาจากพระทัยของท่านต่างหาก ข้าขอนอบน้อมต่อท่านผู้มีผิวพรรณเรืองรองประดุจหิมะต้องแสงอาทิตย์ ท่านผู้มีสติปัญญาเหนือชั้นจนเหล่ามิวส์ต้องแย่งกันมารับใช้ท่านเป็นพันคน"               "ได้โปรดเถอะเจ้าค่ะ..." โมนีก้าแสร้งทำเป็นสะอึกสะอื้นด้วยความตื้นตัน                "ท่านเทพผู้เพียบพร้อมที่สุดในจักรวาล ท่านผู้ที่แม้แต่ซูสยังต้องภูมิใจที่มีโอรสเช่นพระองค์ ท่านผู้ที่มีความสามารถเหนือคำบรรยายในทุกอณูขุมขน... ชายตามามองสตรีผู้ภักดีคนนี้ที่กำลังเผชิญกับความอัปยศจากมนุษย์ผู้โง่เขลาคนหนึ่ง มนุษย์ที่บังอาจคิดว่าตนเองรู้แจ้งอนาคตจากตำราเน่า ๆ โดยหารู้ไม่ว่าความรู้แจ้งที่แท้จริงมีเพียงพระองค์เท่านั้นที่ครอบครอง ช่วยลบมลทินในสมองของมนุษย์ผู้นั้นทิ้งไปเสียเถิดเจ้าค่ะ เพื่อให้โลกนี้กลับมาสว่างไสวและสดใสตามที่พระองค์ปรารถนา"               โมนีก้ายังคงนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มบิดเบี้ยวจากพลังงานเทพเจ้าที่เข้มข้นขึ้นทุกที เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดซึมตามไรผมขาวซีด แต่เธอมิได้หยุดยั้งวาจาสรรเสริญ แม้ลำคอจะเริ่มแห้งผาก แต่เพื่อเป้าหมายในการเรียกตัวพ่อของวงการหลงตัวเองมาจัดการงานนี้ เธอจึงงัดเอามหากาพย์บทกวีที่ร้อยเรียงด้วยคำศัพท์ที่หรูหราที่สุดเท่าที่สมองของธิดาแห่งเซเรสจะนึกออกออกมาพ่นใส่เตาบูชาไม่หยุดหย่อน               "โอ้พระองค์... สุริยันอันบรรเจิด ผู้กำเนิดแสงทองส่องวิถี รัศมีโชติช่วงชัชวาลทุกนาที ปฐพีสยบกราบแทบบาทา”                “เส้นเกศาถักทอด้วยทองหลอม กลิ่นพะยอมยอมแพ้สุคนธา นัยน์เนตรดั่งสุริยาฉายเมตตา ทั่วโลกาแซ่ซ้องก้องสวรรค์”               “เพียงหัตถ์ทองแตะสายพิณก้องกังวาน เหล่าขับขานนกน้อยพลันโศกศัลย์ เพราะเพลงเทพไพเราะเกินรำพัน สวรรค์ชั้นฟ้าต้องหยุดฟัง”               “คันธนูสีทองที่ทรงถือ ระบือชื่อปราบมารพาลพ่ายพัง ความแม่นยำล้ำเลิศประเสริฐจัง ทุกเบื้องหลังความสำเร็จ... คือพระองค์”               “เล็บพระหัตถ์สุกใสใจประจักษ์ ช่างน่ารักงดงามดั่งประสงค์ ผิวพรรณนวลเนียนละเอียดเลิศเลอคง ข้าขอลงกราบกรานท่านเทวา"               โมนีก้ายังคงพรรณนาต่อไปไม่หยุดหย่อน เธอชมตั้งแต่ไรผมที่เรียงตัวกันอย่างมีระเบียบประดุจกองทัพทหารโรมัน ชมความโค้งมนของใบหูที่ดูรับกับสติปัญญาอันเฉียบแหลม ไปจนถึงชมการขยับของนิ้วโป้งเท้าที่เธอบอกว่ามัน "ทรงพลังและดูมีอำนาจยิ่งกว่าจักรพรรดิคนไหน ๆ ในประวัติศาสตร์" เธออวยวนไปว่า แม้แต่ขี้ไคลของพระองค์ก็คงจะเป็นผงทองคำที่มีค่ายิ่งกว่าสมบัติในถ้ำอลาดีน และลมหายใจของพระองค์ก็คือออกซิเจนบริสุทธิ์ที่ทำให้พืชพรรณทั่วโลกเติบโตได้อย่างรวดเร็ว (ซึ่งอันนี้เธอแอบเอาใจแม่ตัวเองที่เป็นเทพีเกษตรกรรมไปด้วยในตัว)                ปราชญ์ผู้รุ่งโรจน์              อักษรขจรไกลโพ้น              แสงนำทางชน               หล่อล้ำเหนือใคร               ปีกอินทรีมิอาจเทียบ               งามล้นปฐพี               บารมีแผ่              ข้าขอเทิดทูนท่าน              จนชีพมลาย               โมนีก้ายังคงนั่งร่ายบทกวีสั้น ๆ เหล่านี้วนไปวนมาประหนึ่งเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่ตกร่อง เธอขยับริมฝีปากร่ายมนต์อวยซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปลี่ยนเสียงสูงต่ำตามอารมณ์เพื่อให้ดูมีความขลังอลังการ แสงสว่างในห้องทวีความเข้มข้นจนกำแพงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองอร่าม กลิ่นไอแดดร้อนแรงขึ้นจนผิวของเธอเริ่มรู้สึกอุ่นวาบ               เธอนั่งอยู่ตรงนั้น อวยซ้ำไป... อวยวนไป... จากกวีไฮกุบทที่หนึ่งวนไปบทที่สาม แล้วกลับมาบทที่สองใหม่ สลับสับเปลี่ยนถ้อยคำสรรเสริญนับร้อยนับพันครั้งต่อเนื่องยาวนานหลายชั่วโมง จนกระทั่งเงาในห้องเริ่มไม่เป็นเงา เพราะแสงสว่างนั้นไม่ได้มาจากตะเกียงอีกต่อไป แต่มาจากแรงปรารถนาของเทพเจ้าที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับคำเยินยอที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ!!!<img src="https://img2.pic.in.th/pic/-9_20250619130536.md.png" width="500" _height="100" border="0"> 
 </section>


<div class="arc-summary">
<div class="arc-summary__head">
<div>
 สรุปรวม
 เพิ่มเติม : การเดินทางของฉันและเธอคือการกู้โลก (?) ไม่ เราไปกู้ไอ้เจสัน
</div>
</div>


<div class="arc-summary__chips">
 Quest Summary
 Loot & Rewards
 Relationship Gains
</div>


<div class="arc-summary__rule"></div>

<div class="arc-summary__text"><div style="text-align: center;">เมื่อคุณจะเรียกเทพสักคน...</div>
 Quest Summary
สรุปโมนีก้าได้พบกับอีธาน บุตรแห่งเฮอร์มีสจนได้ เธอทำทีเป็นจะลงโทษเขาด้วยตนเอง ให้สาวใช้เตรียมแส้มาฟาด แต่พูดกันเป็นภาษาอังกฤษให้สาวใช้ติดตามไม่สงสัย ทำท่าทีเหมือนเจอคนบ้านเดียวกัน (คนบ้านเดียวกันแค่มองตากันก็เข้าใจอยู่--) ทั้งสองปรึกษากัน สรุปได้แนวทางดังนี้ 1. โมนีก้าจะเป็นคนเรียกคนที่ลบความทรงจำคนมาได้มา 2. อีธานกับอาริเอลสแตนบายรอขโมยตำราของจางกงกง อีธานก็ตกลงแล้วก็ไป หลังจากนั้นโมนีก้าก็ทำทีว่าอยากบูชาเทพ (ซึ่งบูชาจริง) อวยพรท่านกงกง จากนั้นก็บูชาเทพอะพอลโล เพราะตอนนี้เธอคิดไม่ออกว่าใครจะช่วยเธอได้ แม้ว่าอะพอลโลยุคนี้เธอก็จะยอมเสี่ยง ก็เลยบูชาเปิดกำไลเทสเซราต่อสายเทพอะพอลโล พูดอวยเทพแห่งแสงอาิตย์ทั้งวันทั้งคืนจนกว่าเขาจะตอบให้ได้!! ถวายศรัทธาด้วย!! [โมนีก้า - เรียกบูชาเทพอะพอลโลมาหา][อาริเอล/อีธาน - สแตนบายช่วยเหลือ/ขโมยของ]</div><div class="arc-summary__text"> Loot & Rewards
เผาค่าความศรัทธาแก่เทพ ข้า โมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม ขอมอบศรัทธาต่อเหล่าเทพแก่ เทพอะพอลโล จำนวนศรัทธาที่มอบให้: 1000 แต้มได้รับ: ความโปรดปราน +50 (เต็มแล้ว แต่หลอกล่อด้วยสิ่งนี้แหละ)(ทุก ๆ 1000 ศรัทธา = 50 ความโปรดปรานต่อเทพองค์นั้น)</div><div class="arc-summary__text"> Relationship Gains (ยังไม่มี)</div>
</div>

 </div>
 </div>
</div>
</div>
</div>

Moneka โพสต์ 2026-1-13 16:56:44

<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ===========================
SCOPE: มีผลเฉพาะใน #my-post
=========================== */
#my-post{ position:relative; outline:none !important; }

/* ===========================
PASTEL THEME (สบายตากว่าเดิม)
=========================== */
#my-post .arc-wrap{
/* โทนพาสเทลจากพาเลทเดิม แต่ลดความแสบตา/คอนทราสต์ */
--lychee:#FFF6EC; /* นุ่มขึ้นจาก #FFEFDD */
--lemon:#FFF3C4; /* นุ่มขึ้นจาก #FAECA2 */
--tangerine:#FFB8A6; /* นุ่มขึ้นจาก #FF9777 */
--papaya:#FF9C7B; /* นุ่มขึ้นจาก #F0774F */
--watermelon:#FFC6CC;/* นุ่มขึ้นจาก #FFAEB4 */
--dragonfruit:#E96A87; /* นุ่มขึ้น/ลดแสบจาก #E14C70 */

/* สีตัวอักษรให้อ่านสบาย ไม่เข้มจนแข็ง */
--ink:#3B2A2A;
--muted:rgba(59,42,42,.72);
--stroke:rgba(59,42,42,.12);

--corner:16px;
--gap1:14px;
--gap2:30px;
--bw1:1.2px;
--bw2:1px;

--notch-w:220px;
--notch-h:110px;
--seal:180px;

/* ใช้ฟอนต์เดียวทั้งกรอบ รวมหัวข้อ */
font-family:"Playpen Sans Thai", system-ui, -apple-system, "Segoe UI", sans-serif;
color:var(--ink);

width:100%;
max-width:1100px;
margin:0 auto;
padding:16px;

/* DECORATION: พื้นหลังรอบกรอบ (ลบได้ถ้าไม่ชอบ) */
background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 8%, rgba(255,243,196,.55), rgba(255,246,236,0) 60%),
linear-gradient(180deg, var(--lychee) 0%, rgba(255,243,196,.85) 35%, rgba(255,198,204,.55) 100%);
border-radius:22px;
}

/* ชั้นนอก */
#my-post .arc-board{
position:relative;
padding:14px;
border-radius:20px;

background: linear-gradient(180deg, rgba(255,246,236,.96), rgba(255,243,196,.70));
border:1px solid var(--stroke);

/* DECORATION: เงาเบาลง (ลบได้) */
box-shadow: 0 14px 36px rgba(0,0,0,.10);
}

/* การ์ดชั้นใน (ยืดตามเนื้อหา) */
#my-post .arc-card{
position:relative;
overflow:hidden;
border-radius:16px;
min-height:0;

background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 0%, rgba(255,243,196,.65), rgba(255,246,236,0) 70%),
linear-gradient(180deg,
 rgba(255,246,236,.98) 0%,
 rgba(255,198,204,.70) 34%,
 rgba(255,184,166,.62) 62%,
 rgba(255,156,123,.55) 100%
);

/* DECORATION: เงาด้านในเบามาก (ลบได้) */
box-shadow: inset 0 120px 260px rgba(233,106,135,.06);
}

/* DECORATION: กรอบคู่ (ยังอยู่ได้ แต่ถ้าอยากเอาออกทั้งชุด ลบสองบล็อกนี้ได้) */
#my-post .arc-card::before{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap1);
border:var(--bw1) solid rgba(59,42,42,.16);
border-radius:14px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.85;
pointer-events:none;
}
#my-post .arc-card::after{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap2);
border:var(--bw2) solid rgba(59,42,42,.10);
border-radius:12px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.8;
pointer-events:none;
}

/* รอยเว้าด้านบน */
#my-post .arc-notch{
position:absolute; left:50%; top:0; transform:translateX(-50%);
width:var(--notch-w); height:var(--notch-h);
background: linear-gradient(180deg, rgba(255,243,196,.95), rgba(255,246,236,.78));
border:var(--bw1) solid rgba(59,42,42,.14);
border-top:none;
border-bottom-left-radius:120px;
border-bottom-right-radius:120px;
z-index:3;

/* DECORATION: เงานิ่ม ๆ (ลบได้) */
box-shadow: inset 0 10px 18px rgba(59,42,42,.08);
}

/* ตรากลาง (ถ้าไม่ต้องการ ลบทิ้งทั้งก้อน .arc-seal ได้เลย) */
#my-post .arc-seal{
position:absolute; left:50%;
top:calc(var(--notch-h)/2 - var(--seal)/2);
transform:translateX(-50%);
width:var(--seal); height:var(--seal);
border-radius:50%;
z-index:4;
display:flex; align-items:center; justify-content:center;

background:
radial-gradient(circle at 35% 30%,
 rgba(255,246,236,.95) 0%,
 rgba(255,198,204,.78) 48%,
 rgba(233,106,135,.42) 100%);

box-shadow:
0 14px 28px rgba(0,0,0,.12),
0 0 0 5px rgba(255,243,196,.30),
0 0 0 12px rgba(255,184,166,.14);
}
#my-post .arc-seal img{
width:86%;
height:auto;
object-fit:contain;
filter: drop-shadow(0 2px 5px rgba(0,0,0,.14));
pointer-events:none;
}

/* DECORATION: grain เบามาก (ลบได้) */
#my-post .arc-grain{
position:absolute; inset:-40%;
background-image:url("data:image/svg+xml,%3Csvg xmlns='http://www.w3.org/2000/svg' width='220' height='220'%3E%3Cfilter id='n'%3E%3CfeTurbulence type='fractalNoise' baseFrequency='.9' numOctaves='3' stitchTiles='stitch'/%3E%3C/filter%3E%3Crect width='220' height='220' filter='url(%23n)' opacity='.25'/%3E%3C/svg%3E");
mix-blend-mode:overlay;
opacity:.10;
transform:rotate(6deg);
pointer-events:none;
}

/* เนื้อหา */
#my-post .arc-content{
position:relative; z-index:2;

padding:
calc(var(--gap2) + var(--notch-h) + 18px)
calc(var(--gap2) + 18px)
calc(var(--gap2) + 22px);

height:auto;
line-height:1.9;
font-size:16px;
color:var(--ink);
}

/* หัวเรื่อง: ใช้ Playpen ทั้งหมด และทำให้ดูไม่แปลก */
#my-post .arc-head{
text-align:center;
margin-top:-6px;
margin-bottom:14px;

display:flex;
flex-direction:column;
gap:6px;
}

/* ชื่อบันทึก (Playpen) */
#my-post .arc-title{
font-family:inherit;
font-weight:700;
font-size:26px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(59,42,42,.92);
}

/* ตอนที่/ชื่อตอน (Playpen) */
#my-post .arc-episode{
font-family:inherit;
font-weight:600;
font-size:17px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(59,42,42,.82);
}

/* วัน/เวลา/สถานที่ (Playpen) */
#my-post .arc-meta{
font-family:inherit;
font-weight:500;
font-size:15px;
line-height:1.4;
margin:0;
color: var(--muted);

display:flex;
flex-direction:column;
gap:2px;
}

/* DECORATION: เส้นคั่นนิ่ม ๆ (ลบได้) */
#my-post .arc-divider{
width:min(440px, 92%);
height:1px;
margin:10px auto 0;
background: linear-gradient(90deg, rgba(59,42,42,0), rgba(59,42,42,.20), rgba(59,42,42,0));
opacity:.85;
}

/* ===========================
(สำคัญ) เอากรอบรูปในกล่องข้อความออกทั้งหมด
=========================== */
#my-post .arc-body img{
max-width:100%;
height:auto;
border-radius:0 !important;
box-shadow:none !important;
outline:none !important;
border:none !important;
}

/* เนื้อหา */
#my-post .arc-body{ margin-top:14px; }
#my-post .arc-body p{ margin:0 0 12px; }

/* ป้าย */
#my-post .label,
#my-post .badge{
display:inline-block;
padding:.22rem .65rem;
border-radius:999px;
border:1px solid rgba(59,42,42,.12);
background: rgba(255,246,236,.76);
color: var(--ink);
}

/* ลิงก์ */
#my-post a{ color: var(--dragonfruit); text-decoration: underline; }
#my-post a:hover{ opacity:.86; }

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
#my-post .arc-wrap{
--gap1:10px; --gap2:22px;
--notch-w:190px; --notch-h:96px; --seal:150px;
padding:12px;
}
#my-post .arc-title{ font-size:24px; }
#my-post .arc-content{ font-size:15px; }
}

/* ===========================
MINI SUMMARY BOX (Narrative)
ไม่เป็นตาราง — เน้นพิมพ์บรรยาย
=========================== */
#my-post .arc-summary{
--sum-bg: rgba(255, 246, 236, .94); /* พื้นกล่องสว่าง อ่านง่าย */
--sum-border: rgba(59, 42, 42, .14);
--sum-shadow: rgba(0, 0, 0, .10);
--sum-accent: var(--dragonfruit); /* สีเด่นตัดกับพื้นหลัง */
--sum-chip-bg: rgba(255, 243, 196, .82);
--sum-chip-border: rgba(59, 42, 42, .12);

position: relative;
margin: 14px auto 18px;
padding: 14px 16px 14px 18px;
border-radius: 14px;
background: var(--sum-bg);
border: 1px solid var(--sum-border);

/* DECORATION: เงานุ่ม ๆ (ลบได้) */
box-shadow: 0 12px 26px var(--sum-shadow);

width: min(760px, 100%);
}

/* แถบ accent ซ้าย */
#my-post .arc-summary::before{
content:"";
position:absolute;
left: 10px;
top: 12px;
bottom: 12px;
width: 5px;
border-radius: 999px;
background: linear-gradient(180deg, var(--sum-accent), rgba(233,106,135,.30));
opacity: .95;
}

/* หัวกล่อง */
#my-post .arc-summary__head{
padding-left: 10px; /* เผื่อแถบ */
display:flex;
align-items:flex-start;
justify-content:space-between;
gap: 10px;
margin-bottom: 8px;
}

#my-post .arc-summary__title{
margin: 0;
font-weight: 700;
font-size: 16px;
line-height: 1.25;
color: rgba(59,42,42,.92);
}

#my-post .arc-summary__subtitle{
margin: 4px 0 0;
font-weight: 500;
font-size: 13px;
line-height: 1.35;
color: var(--muted);
}

/* ชิป (ถ้าไม่อยากได้ ลบทั้ง .arc-summary__chips ได้) */
#my-post .arc-summary__chips{
padding-left: 10px;
display:flex;
flex-wrap:wrap;
gap: 6px;
margin-top: 8px;
}
#my-post .arc-summary__chip{
display:inline-flex;
align-items:center;
gap: 6px;
padding: .18rem .55rem;
border-radius: 999px;
border: 1px solid var(--sum-chip-border);
background: var(--sum-chip-bg);
color: rgba(59,42,42,.86);
font-size: 12px;
font-weight: 700;
line-height: 1.2;
}
#my-post .arc-summary__dot{
width: 8px;
height: 8px;
border-radius: 50%;
background: var(--sum-accent);

/* DECORATION: ฮาโล (ลบได้) */
box-shadow: 0 0 0 3px rgba(233,106,135,.12);
}

/* ข้อความบรรยาย */
#my-post .arc-summary__text{
padding-left: 10px;
margin-top: 10px;
font-size: 14px;
line-height: 1.85;
color: rgba(59,42,42,.92);
white-space: pre-wrap; /* พิมพ์สดขึ้นบรรทัดใหม่ได้ */
}

/* ไฮไลต์คำสำคัญในข้อความ */
#my-post .arc-summary__text b{
color: rgba(59,42,42,.95);
font-weight: 800;
}
#my-post .arc-summary__text em{
font-style: normal;
font-weight: 800;
color: var(--sum-accent);
}

/* เส้นคั่น (ถ้าไม่อยากได้ ลบ) */
#my-post .arc-summary__rule{
margin: 10px 0 0;
height: 1px;
background: linear-gradient(90deg, rgba(59,42,42,0), rgba(59,42,42,.14), rgba(59,42,42,0));
opacity: .85;
}

</style>

<div id="my-post">
<div class="arc-wrap">
<div class="arc-board">
 <div class="arc-card">
 <div class="arc-notch"></div>

 
 <div class="arc-seal">
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Gemini_Generated_Image_d8i95dd8i95dd8i9-removebg-preview-1.png" alt="sigil">
 </div>

 
 <div class="arc-grain" aria-hidden="true"></div>

 <div class="arc-content">
 <header class="arc-head">
 <h1 class="arc-title">บันทึกการเดินทาง Operation: Save the Golden Boy (Again)</h1>
 ตอนที่ 24 : มิชชั่นอิมพอสซิบเบิล Part 1
 
 วันที่ xx ปลายฤดูร้อน จนถึง กลางฤดูหนาว (เดือน 12) ปีศักราชจงผิงที่ 1 (ค.ศ. 184 ย่าง 185)
 ณ เมืองลั่วหยาง แผ่นดินฮั่น
 

 
 <div class="arc-divider"></div>
 </header>

 <section class="arc-body">
 
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">             คืนต่อมาบรรยากาศภายในเรือนพักสนมเอกยามดึกสงัดถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายของความหรูหราที่ปนเปื้อนความอึดอัด แสงตะเกียงน้ำมันวูบไหวสะท้อนกับผนังไม้ลงรัก โมนีก้าในคราบพระสนมโม่หนิงกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนฟูกหนานุ่ม ผิวขาวซีดเนียนละเอียดของเธอสะท้อนแสงเทียนดูราวกับสลักจากงาช้างชั้นดี โดยมีนางกำนัลสองคนคอยปรนนิบัติบีบนวดเฟ้นไปตามช่วงไหล่และแผ่นหลังตามคำสั่งที่เธอสอนไว้              "แรงกว่านี้อีกนิด... นั่นแหละ จุดนั้นแหละ" โมนีก้าพึมพำอย่างเคลิบเคลิ้ม การทำสปาในยุคสามก๊กนี่มันช่วยบรรเทาความเครียดจากการต้องรับมือกับมหาขันทีได้ดีจริง ๆ              ทว่าในจังหวะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ของมัน จู่ๆ ท่วงทำนองที่ประหลาดล้ำก็ดังแว่วมาจากความมืดภายนอกเรือน มันคือเสียงดีดพิณที่กังวานใสสะอาดประดุจเสียงหยดน้ำที่ตกลงบนหินหยก ท่วงทำนองนั้นไม่ใช่เพลงพื้นเมืองของชาวฮั่น และไม่ใช่เพลงบรรเลงในวังหลวงที่คุ้นหู แต่มันมีพลังงานบางอย่างที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ตามมาด้วยเสียงร้องที่ทุ้มต่ำ ทรงพลังทว่าเย่อหยิ่งเหลือคณา เขาไม่ได้ร้องเป็นท่วงทำนองยาวเหยียด แต่กลับเน้นจังหวะที่กระชับและเว้นช่วงอย่างประหลาด... สำหรับคนอื่นมันคือเสียงผีสางเทวดาพร่ำเพ้อ แต่สำหรับโมนีก้า เธอจำมันได้แม่นยำ              "เจ้าช่างตาถึง คำอวยของเจ้านั้นหนา ช่างหวานจับใจ"              "เสียงอะไรกันน่ะ!" นางกำนัลที่กำลังนวดอยู่ถึงกับมือสั่นกึกๆ พลางรวบมือกลับมาประนมไว้ที่อก "ทะ...ท่านโม่หนิง ได้ยินไหมเจ้าคะ? เสียงดนตรีที่โหยหวนและภาษาประหลาดนั่น... หรือว่าจะเป็นวิญญาณของขุนนางที่ถูกพระปิตุลาประหารเมื่อเดือนก่อนมาทวงแค้น!"              เหล่านางกำนัลและสนมคนอื่น ๆ ที่นั่งพักผ่อนอยู่รอบนอกต่างเริ่มแตกตื่น บ้างก็มุดเข้าใต้โต๊ะ บ้างก็ตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ร่วง บรรยากาศเปลี่ยนจากความผ่อนคลายเป็นความสยดสยองในชั่วพริบตา              "ผีที่ไหนจะดีดพิณได้เพราะขนาดนี้กัน ฮ่ะ ๆ" โมนีก้าลุกขึ้นนั่งอย่างแช่มช้า เธอจัดเสื้อผ้าชุดสีม่วงให้เข้าที่พลางลอบยิ้มสะใจในใจ 'มาจนได้นะไอ้เจ้าพ่อคนหลงตัวเอง อุตส่าห์แต่งไฮกุสวนกลับมาซะด้วย รสนิยมประหลาดชะมัด'              "ข้าจะออกไปดูเอง" โมนีก้าเอ่ยเสียงเรียบพลางก้าวเท้าลงจากแท่นนอนของตนเอง              "อย่าเลยเจ้าค่ะพระนาง! อย่าไปเลย!" นางกำนัลคนหนึ่งถลาเข้ามากอดขาเธอไว้ด้วยความหวาดกลัว "นั่น... นั่นอาจจะเป็นผีสางนางไม้ หรือปีศาจที่แปลงกายมาล่อลวงสตรีในวังหลวงก็ได้นะเจ้าคะ! หากท่านเป็นอะไรไป พระปิตุลาต้องสั่งกวาดล้างพวกเราหมดทั้งเรือนแน่ ๆ!"              "ใช่เจ้าค่ะ! เสียงนั้นมันดูสูงส่งจนน่าเกรงขามเกินไป... มนุษย์ทั่วไปมิอาจเปล่งเสียงเช่นนั้นได้หรอก!" สนมอีกคนเสริมพลางซุกหน้ากับไหล่เพื่อน              ทว่าโมนีก้ากลับก้มมองพวกนางด้วยสายตาเอ็นดูแกมขำ "พวกเจ้ากังวลเกินไปแล้ว ผีสางที่ไหนจะมาร้องเพลงชมตัวเองกลางดึกแบบนี้? พวกเจ้าอยู่ที่นี่แหละ ลงกลอนประตูให้แน่น อย่าให้ใครเข้าหรือออก ข้ามีของดีติดตัวอยู่บ้าง ผีตนนั้นทำอะไรข้าไม่ได้หรอก" เธอขยิบตาให้พวกนางหนึ่งที ก่อนจะหยิบฉวยเอาเสื้อคลุมไหล่สีทองมาสวมทับแล้วเดินตรงไปยังประตูไม้แกะสลัก ทิ้งให้เหล่านางกำนัลส่งเสียงร้องระงมด้วยความห่วงใยผสมความกลัว              เมื่อโมนีก้าก้าวพ้นธรณีประตูออกมาสู่สวนอุทยานส่วนตัวยามค่ำคืน ลมเย็นเยือกของเดือน 12 ปะทะใบหน้า แต่เธอกลับรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากทิศทางของศาลาริมน้ำ แสงสว่างสีทองจาง ๆ เรืองรองอยู่เบื้องหลังพุ่มดอกโบตั๋น พร้อมกับเสียงดีดสายพิณที่ดังขึ้นอีกครั้งเป็นจังหวะสุดท้ายของบทกวีไฮกุที่แสนจะอวยตัวเอง              โมนีก้าก้าวเดินอย่างมั่นคงท่ามกลางความมืดมิดของราตรี แต่ยิ่งเธอขยับเข้าใกล้ศาลาริมน้ำเท่าไหร่ อากาศที่ควรจะหนาวเหน็บกลับอุ่นร้อนขึ้นราวกับฤดูร้อนกำลังจะอุบัติขึ้นกลางฤดูหนาว แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นหลังพุ่มดอกโบตั๋น บดบังทัศนียภาพรอบข้างจนเหลือเพียงเงาร่างที่พร่ามัว แต่ทว่าทรงอำนาจอย่างมหาศาล              เสียงดีดพิณรัวเร็วด้วยท่วงทำนองที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เสียงทุ้มกังวานประดุจเสียงสวรรค์จะร่ายมนต์กวีไฮกุที่แสนจะหลงตัวเองออกมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย โมนีก้าหยุดยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาไม้ นัยน์ตาสีเทาเงินเบิกกว้างด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงในอก              “เจ้าชมเล็บเท้า ข้าว่ามันงามจริง ๆ เพชรยังอายม้วน” เสียงพิณสั่นสะเทือนสอดรับกับจังหวะร่าย              “ขี้ไคลข้าหรือ ทองคำบริสุทธิ์นั่น เจ้าช่างฉลาด เจ้าชมไรผม”              “เรียงตัวดั่งกองทัพโรม ข้าปลื้มเหลือเกิน”              โมนีก้ายืนฟังบทกวีที่เธอเพิ่งจะประเคนอวยเขาไปหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ถูกเขานำมาร้อยเรียงใหม่ด้วยความภาคภูมิใจสุดขีด เธอเม้มริมฝีปากแน่น ความคิดถึงที่ถล่มทลายต่อเลสเตอร์หรืออะพอลโลในร่างมนุษย์ที่เธอรู้จักพุ่งพล่านจนเกือบจะทำให้เธอก้าวออกไปโผกอดเขา แต่สัญชาตญาณเตือนเธอว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ชายหนุ่มผู้ถ่อมตัวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอคนนั้น              “กลิ่นส้มและบุหงา ไม่เท่ากลิ่นกายของข้า หอมฟุ้งสวรรค์”             “ดวงตาของเจ้า ที่มองเห็นความงามข้า คือตาที่บุญ”              “ไฮกุบทนี้ ข้าคิดในยามรุ่งสาง ยังไม่เคยเผย”              รัศมีสีทองจางลงเล็กน้อย เผยให้เห็นเทพบุตรที่นั่งอยู่บนพนักศาลาริมน้ำ อะพอลโลในปี ค.ศ. 184 คือนิยามของความสมบูรณ์แบบที่น่าหมั่นไส้ที่สุด เส้นผมสีทองหยักศกสลวยประดุจทอจากแสงอาทิตย์รวบขึ้นอย่างมีสไตล์ ดวงตาสีทองสว่างจ้าดุจสุริยาแฝงไปด้วยความทะนงตนอย่างถึงที่สุด เขาอยู่ในชุดทูก้าสีขาวผ่องขลิบทองที่ดูสะอาดตาไร้ที่ติ ผิวพรรณเรืองรองขาวจัดตัดกับริมฝีปากที่กำลังขยับร่ายกวี              “ข้าซ่อนมันไว้ ในลิ้นชักแห่งเมฆา เจ้าไปรู้ได้อย่างไร?” เขาเอียงคอเล็กน้อยให้โมนีก้าอย่างแสนซน              “หรือเจ้าเป็นนก ที่คอยแอบฟังข้าสวด บทกวีสวรรค์?”              “รูปโฉมของเจ้า แม้มิเท่าเสี้ยวหน้าข้า แต่ก็น่ามอง”              สายตาคมกริบสีทองตวัดมามองโมนีก้าที่ยืนหลบมุมอยู่ แววตานั้นสำรวจตรวจตราเธอราวกับกำลังชื่นชมผลงานประติมากรรมที่พอใช้ได้ชิ้นหนึ่ง              “ผิวขาวซีดนั้น เมื่อต้องแสงทองของข้า ช่างดูนวลตา”             “เจ้าช่างอวยยศ จนข้าเคลิ้มเหมือนบินได้ สูงกว่าดวงดาว”<span style="background-color: initial; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">             “สติปัญญา ที่เจ้าพรรณนามา ถูกต้องที่สุด” <span style="background-color: initial; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">เขายืดอกขึ้นพลางขยับนิ้วเรียวยาวดีดพิณเป็นทำนองโอ้อวด               “ข้าเก่งทุกอย่าง ธนู พิณ และรักษา ข้าคือที่หนึ่ง”              “แต่บทกวีนี้ เจ้าไปแอบก๊อปที่ใด? ลิขสิทธิ์ของข้า!”               เขายักคิ้วยียวนกวนประสาทแบบที่โมนีก้าจำได้แม่นยำ จนเธอต้องสูดลมหายใจสั่น ๆ พยายามระงับอารมณ์ เธอรู้ดีว่าเทพองค์นี้คืออะพอลโลที่ยังหยิ่งยโสโอหังที่สุด ไม่รู้จักความเจ็บปวด ไม่รู้จักความพ่ายแพ้ เขาคือพระเจ้าที่คิดว่าโลกหมุนรอบตัวเอง และเธอก็เป็นเพียงนางมนุษย์ที่รู้จักใช้คำอวยมาล่อลวงเขา              “เจ้าสาวลึกลับ จากดินแดนอันไกลโพ้น เจ้าช่างซุกซน”             “ข้าจะให้พร เพราะเจ้าชมข้าได้ดี กว่ามิวส์ทั้งเก้า”             “มาเถิดแม่นาง มาฟังไฮกุของข้า ยาวถึงรุ่งเช้า”              อะพอลโลหยุดพิณลงข้างกายพลางกวักมือเรียกเธอด้วยท่าทางที่ดูเหมือนการประทานอนุญาตให้เข้าเฝ้าพระราชา เขาแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจโมนีก้าเต้นรัว แววตาเย้ยหยันและหลงตัวเองนั้นช่างน่าหมั่นไส้จนเธออยากจะเขวี้ยงรองเท้าใส่ แต่ในขณะเดียวกันความสง่างามของเขาก็ช่างกดข่มจนเธอแทบจะลืมวิธีหายใจ              “ใจเจ้าช่างกล้า กล้ารักคนสมบูรณ์แบบ เช่นองค์อะพอลโล”             “คำตอบที่เจ้า เฝ้าเพียรถามสติข้า ข้าจะชี้ทาง”             “แต่ก่อนอื่นนั้น เจ้าจงร่ายบทชมเพิ่ม ข้ายังไม่พอ!”              “ความรักข้านั้น เหมือนแดดเที่ยงที่แผดเผา เจ้าจะทนไหม?”              “จงก้มกราบต่อ ข้าชอบเสียงของเจ้านัก นางมนุษย์ขี้อ่อย”              ตริ๊งงงง! เสียงพิณสั่นสะเทือนครั้งสุดท้ายดังกังวานไปทั่วอุทยาน ก่อนจะทิ้งความเงียบงันที่หนักอึ้งไว้ท่ามกลางไอร้อนที่ยังไม่จางหาย อะพอลโลจ้องมองโมนีก้าด้วยดวงตาสีทองอำพันที่สะท้อนแสงจันทร์ เขายังคงรอคอยคำสรรเสริญรอบใหม่ด้วยท่าทีประดุจพระเจ้าที่กำลังรอเครื่องสังเวยที่หอมหวานที่สุด                           อะพอลโลวางพิณไลราสีทองลงข้างกายอย่างแช่มช้า ท่วงท่าของเขาสง่างามเสียจนอากาศรอบด้านดูเหมือนจะหยุดไหลเวียนเพื่อรอรับสัมผัสจากเขา แสงรัศมีสีทองที่แผ่ออกมาจากวรกายนั้นเจิดจ้าเสียจนใบไม้รอบศาลาริมน้ำเริ่มม้วนงอด้วยความร้อนจัดดั่งกลางฤดูร้อน สายพระเนตรสีทองอำพันคู่นั้นจ้องมองโมนีก้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูแบบที่พระเจ้ามีต่อสัตว์เลี้ยงที่แสนรู้ แต่ก็เจือไปด้วยความหยิ่งยโสอันเป็นเอกลักษณ์ของเทพเจ้าผู้ไม่เคยรู้จักความพ่ายแพ้              “เจ้าสตรีผู้เฉลียวฉลาด...” อะพอลโลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขากังวานประดุจเสียงดนตรีที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ “ไฮกุเหล่านั้นข้าเพิ่งร่างเสร็จเมื่อศตวรรษก่อนในจินตนาการ และข้ามั่นใจว่าข้ายังมิเคยประทานให้มนุษย์หน้าไหนได้จดบันทึก แม้แต่เหล่านักกวีเอกในกรุงโรมหรือเอเธนส์ก็มิเคยได้ยลท่วงทำนองนี้ แล้วเจ้า... สตรีผมดำแห่งแดนบูรพา เจ้าไปล่วงรู้ท่วงทำนองในหัวของข้าได้อย่างไร?”              เขาก้าวลงจากพนักศาลา ท่วงท่าการเดินนุ่มนวลประดุจสัตว์ป่าที่ทรงอำนาจ เขาขยับเข้าใกล้เธออีกนิดพลางเอียงคอพิจารณาโมนีก้าด้วยความฉงน “หรือว่า... เจ้าแอบหลงรักข้าจนจิตวิญญาณของเราเชื่อมถึงกันในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง? ความรักต่อข้าช่างทรงพลังขนาดนั้นเชียวรึ? ข้าก็เข้าใจนะ... เพราะข้านั้นสมบูรณ์แบบจนกาลเวลาก็มิอาจกั้นความเสน่หาที่มนุษย์มีต่อข้าได้”              โมนีก้าที่ยืนตัวแข็งทื่อรีบก้มลงคำนับในทันที เธอไม่ได้ก้มลงเพราะความเกรงกลัวในอำนาจเพียงอย่างเดียว แต่เธอต้องการรักษาระยะห่างอย่างที่สุด เธอพยายามกลั้นหายใจและไม่ขยับเข้าไปใกล้รัศมีของเขา เพราะเธอรู้ดีว่ากลิ่นกายไลแลคและเบอร์รี่หวานของเธอนั้นคือกับดักที่อันตรายที่สุด หากกลิ่นไลแลคนี้ลอยไปแตะพระนาสิกของเทพเจ้าจอมโวยวายองค์นี้ เขาจะนึกถึงดาฟเน่หญิงสาวที่เป็นปมด้อยและบาดแผลในหัวใจของเขาตลอดกาล               และถ้าอะพอลโลเวอร์ชันปี 184 เกิดคลุ้มคลั่งหรือเศร้าสลดขึ้นมา ลั่วหยางทั้งเมืองอาจถูกแผดเผาด้วยไฟสุริยะในพริบตา              “โอ้... ท่านผู้รุ่งโรจน์ยิ่งกว่าดวงตะวัน” โมนีก้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่พยายามคุมให้มั่นคง “ข้าเป็นเพียงผู้รับสาส์นจากโชคชะตาที่มองเห็นความงามของท่านผ่านม่านแห่งกาลเวลา ข้ามิกล้าเอื้อมอาจรักท่านด้วยตัวตนที่ต่ำต้อย แต่ข้ามาที่นี่เพื่อวิงวอน... ท่านผู้มีสติปัญญาล้ำเลิศเหนือใคร ท่านช่วยลบความทรงจำของทรราชที่กำลังทำลายแผ่นดินนี้ได้หรือไม่? มนุษย์ผู้นั้นครอบครองความรู้ที่ไม่คู่ควร... ความรู้ท่านควรประทานให้เพียงผู้เดียว”              อะพอลโลชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเลิกขนมงอนงามขึ้นพลางแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของมนุษย์แทบหยุดเต้น มันเป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและยียวน “ลบความทรงจำรึ? เรื่องเล็กน้อยเช่นนั้นเจ้าถึงกับต้องเรียกข้าลงมาเชียวรึ? ข้าคือเทพแห่งการรักษาและเทพแห่งความรู้ การจะดึงเอาขยะออกจากสมองอันเน่าเฟะของมนุษย์สักคนมันง่ายยิ่งกว่าการดีดสายพิณเสียอีก”              อะพอลโลหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ รัศมีสีทองที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยวด้วยความร้อนจาง ๆ เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้โมนีก้ามากขึ้นอีกนิดด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทว่าในจังหวะนั้นเอง พระนาสิกของเทพเจ้าผู้สมบูรณ์แบบพลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นบางอย่างที่ลอยมาตามลม              มันคือกลิ่นไลแลค... จางเบาบางเสียจนแทบจะถูกกลิ่นแดดเผาของเขากลบมิด แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้เทพเจ้าจอมโวยวายชะงักนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาสีทองอำพันที่เคยฉายแววขี้เล่นและเย่อหยิ่งพลันวูบไหวและเคร่งขรึมลง แววตาของเขาดูซับซ้อนคล้ายกับกำลังดิ่งลึกลงไปในความทรงจำที่แสนเจ็บปวดอันเป็นนิรันดร์ อะพอลโลนิ่งค้างไปหลายวินาที มือที่กำลังจะยกพิณขึ้นมาเกร็งขึ้นเล็กน้อย ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดนั้น เขาพยายามรักษามาดเทพเจ้าผู้ไม่สะทกสะท้านเอาไว้อย่างสุดความสามารถ เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป แล้วปั้นหน้ายียวนตามเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในใจ              “ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของบางอย่างจาง ๆ รอบตัวเจ้า...” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ลดความจองหองลงครึ่งหนึ่ง แต่เพิ่มความระแวดระวังขึ้น “เอาเถอะ... ข้าจะพาเจ้าไปพบกับใครบางคน’ที่แฝงตัวอยู่ในลั่วหยางแห่งนี้ นางอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่เจ้าตามหาได้” เขาสะบัดหน้าเล็กน้อยเพื่อไล่กลิ่นไลแลคที่ยังวนเวียนอยู่ในมโนสำนึก ก่อนจะจ้องมองโมนีก้าด้วยสายตาที่จริงจังขึ้น “แต่ฟังข้าให้ดี... เจ้าจงระวังหน่อย อย่าทำให้ นางต้องเป็นอะไรไปเด็ดขาด ข้าไม่อยากโดนยัยอะโฟร์ไดต์ตามมาสวดยับกะโหลกหากข้าปล่อยให้ธิดาของนางต้องมอดไหม้ไปกลางทาง หรือมีปัญหาชู้สาววุ่นวายมาถึงหูข้า”              เขายกพิณขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ร่ายกวีต่อ แต่กลับกวาดสายตาสำรวจใบหน้าของโมนีก้าเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “ข้าจะรอเจ้าที่ประตูเมืองในยามที่แสงแรกเริ่มจับขอบฟ้า... อย่าให้ข้าต้องรอนานนักล่ะ สตรีผู้รู้ใจข้า”              ตริ๊งงงง! เสียงพิณสั่นสะเทือนครั้งสุดท้ายดังกังวานกระแทกโสตประสาทจนโลกทั้งใบเบลอไปชั่วขณะ สิ้นเสียงนั้น ร่างของอะพอลโลพลันสลายกลายเป็นเสาแสงสีทองพุ่งทะยานข้ามผ่านยอดตำหนักหลวงหายลับไปในหมู่เมฆ ทิ้งไว้เพียงไอร้อนที่ยังระอุบนผิวกายของโมนีก้าและกลิ่นไหม้จาง ๆ ของยอดหญ้าที่ถูกพลังเทพแผดเผา              โมนีก้ายืนหอบหายใจอย่างหนัก แรงกดดันเมื่อครู่ทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ความรู้สึกคิดถึงเลสเตอร์และความหวาดหวั่นต่ออะพอลโลเวอร์ชันนี้ตีรวนจนขอบตาร้อนผ่าว เธอยกมือขึ้นลูบที่ลำคอเบา ๆ พลางนึกถึงความทรงจำที่เขาเพิ่งจะนิ่งไปเมื่อได้กลิ่นไลแลคจากตัวเธอ              ‘ไปพบใครบางคนที่เป็นสายเลือดอะโฟร์ไดต์งั้นเหรอ? ในยุคที่วุ่นวายขนาดนี้ นายยังจะพาฉันไปเจอเรื่องยุ่งยากอะไรอีกนะ...’ โมนีก้าคิดในใจพลางปาดเหงื่อที่ข้างขมับ แผนการหนีออกจากวังในคืนนี้ไม่ได้มีแค่จางรังที่ต้องระวังอีกต่อไป แต่มันคือการก้าวเข้าสู่เกมของทวยเทพที่เธอต้องเดิมพันด้วยทุกสิ่งที่มี              แสงรำไรของเช้ามืดวันส่งท้ายปีเริ่มจับขอบฟาลั่วหยาง ทว่าอากาศภายในตำหนักของมหาขันทีจางรังยังคงอุ่นอบด้วยถ่านเพลิงชั้นดีและกลิ่นกำยานหรูหรา โมนีก้าในชุดผ้าไหมสีม่วงลาเวนเดอร์เนื้อบางเบา ก้าวเดินอย่างแผ่วเบาเข้าไปในห้องบรรทมส่วนตัวของชายผู้กุมชะตาแผ่นดิน              จางรังนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก เบื้องหน้าเขามีม้วนตำราสื่อจี้กางอยู่ แววตาของเขาดูเคร่งเครียดและเหนื่อยล้าจากการแกะรอยประวัติศาสตร์ที่ยังไม่มาถึง แต่ทันทีที่กลิ่นดอกไลแลคและเบอร์รี่หวานหอมจรุงใจลอยมาปะทะจมูก ใบหน้าที่หน้าเหมือนพี่หยานของเขาก็คลายความตึงเครียดลง เขาปิดตำราฉับแล้วเงยหน้ามองสนมคนโปรดด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา              โมนีก้าคุกเข่าลงข้างกายเขา แสร้งทำเป็นอ่อนแรงและออดอ้อน เธอวางมือขาวซีดลงบนเข่าของเขาก่อนจะช้อนดวงตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ขึ้นมอง "ท่านพระปิตุลา... ข้าน้อยมีเรื่องอยากจะวิงวอนท่านสักนิดเจ้าค่ะ"              จางรังเลิกคิ้ว มือเรียวสวยลูบไปตามพวงแก้มเนียนของเธอ "โม่หนิงของข้า... เช้ามืดเช่นนี้ เจ้าควรจะนอนพักผ่อนอยู่ในอ้อมกอดของข้า มิใช่หรือ? มีเรื่องอันใดด่วนถึงเพียงนี้"              "ข้าได้ยินมาว่า เช้ามืดวันนี้จะมีพ่อค้าจากแดนใต้นำน้ำมันหอมระเหยและบุหงาป่าที่หายากที่สุดมาวางขายที่ตลาดหน้าประตูเมืองเจ้าค่ะ" โมนีก้าเอ่ยเสียงกระซิบพลางเบียดกายเข้าหา "ข้าอยากจะไปเลือกด้วยตัวเอง อยากได้กลิ่นที่คู่ควรกับตำหนักของท่าน... ให้ข้าออกไปเพียงครู่เดียวได้ไหมเจ้าคะ?"              จางรังขมวดคิ้ว แววตาฉายความหวงแหนออกมาอย่างชัดเจน "เจ้าน่ะหอมฟุ้งไปทั้งตัวอยู่แล้วโม่หนิง กลิ่นกายเจ้าเย้ายวนยิ่งกว่าน้ำมันหอมใดในใต้หล้าเสียอีก จะเอาไปทำไมอีก? หากเจ้าต้องการ ข้าจะสั่งให้มหาดเล็กไปกวาดซื้อมาให้หมดทั้งร้าน หรือจะให้ข้าสั่งประหารพ่อค้านั่นแล้วยึดของมาให้เจ้าทั้งหมดก็ยังได้"              "โถ่... ท่านกงกงอย่าทำเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ" โมนีก้าแสร้งทำหน้าเศร้าพลางใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่นที่สายคาดเอวของเขา "ท่านมีอำนาจล้นฟ้า บารมีเกริกไกรถึงเพียงนี้ ข้าน้อยไม่อยากให้ใครมองว่าท่านใช้อำนาจข่มเหงเพียงเพื่อเรื่องเล็กน้อยของสตรี ข้าอยากไปเลือกด้วยใจ... เพื่อให้กลิ่นนั้นเป็นกลิ่นที่ข้าตั้งใจมอบให้ท่านจริง ๆ นะเจ้าคะ" เธอกระเถิบกายขึ้นไปนั่งบนตักของเขาอย่างถือวิสาสะ ซบหน้าลงที่ซอกคอของจางรังพลางถอนหายใจอุ่น ๆ รดผิวหนังของมหาขันที               "ได้โปรดเถอะเจ้าค่ะ... ข้าไปเพียงครู่เดียว ยามแสงตะวันโด่ข้าก็จะรีบกลับมาหาท่าน"              จางรังนิ่งไป ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมหวลที่รุนแรงขึ้นจากกายสาว เขาเชยคางเธอขึ้นมาสบตา "เจ้าช่างปากหวานนัก... และนั่นแหละที่ทำให้ข้ามิอาจวางใจปล่อยเจ้าไปให้ชายอื่นได้ยลโฉม"              มือของจางรังเริ่มไม่อยู่สุข เขาเลื่อนมือขึ้นมาบีบเค้นที่เอวคอดกิ่วของโมนีก้า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่องของเธออย่างกระหาย โมนีก้าแสร้งทำเป็นสะดุ้งเล็กน้อยพลางหลับตาพริ้มส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอเพื่อกระตุ้นอารมณ์เสน่หา จางรังใช้ปลายลิ้นแตะไล้ไปตามลำคอที่กรุ่นกลิ่นไลแลค ลากยาวไปจนถึงติ่งหูของเธออย่างจาบจ้วงและหลงใหล              "เจ้าช่างหวานเหลือเกิน..." จางรังพึมพำเสียงพร่า เขาจูบซับที่ผิวคอของเธอซ้ำ ๆ ราวกับจะประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของไว้บนผิวขาวซีดนั้น โมนีก้าแสร้งทำเป็นโอนอ่อนผ่อนตาม เธอเอื้อมแขนโอบรอบคอเขาพลางกดจูบเบา ๆ ที่ข้างแก้มของจางรังอย่างยั่วยวน              "หากท่านอนุญาต... ข้าจะกลับมาปรนนิบัติท่านให้ยิ่งกว่าที่เคยเป็นมาเลยเจ้าค่ะ" เธอระซิบข้างหูเขาด้วยเสียงที่สั่นพร่า "ให้ข้าไปเถอะนะเจ้าคะ... ท่านพ่อบุญธรรมผู้ยิ่งใหญ่ของข้า" คำว่า พ่อบุญธรรมที่ล้อไปกับตำแหน่งที่ฮ่องเต้เรียก ผสมกับสัมผัสอันอีโรติก (?) ทำให้อีโก้ของจางรังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาเงยหน้าขึ้นจากซอกคอเธอ ดวงตาฉ่ำวาวด้วยตัณหาและความพึงใจ              "เจ้ามันนางปีศาจตัวน้อย... โม่หนิง"              จางรังแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระสันอยากที่ปิดไม่มิด เขาไม่ได้เพียงแค่บดจูบ แต่มือเรียวขาวที่ดูสะอาดสะอ้านกลับตะปบเข้าที่ท้ายทอยของโมนีก้าอย่างแรง บังคับให้เธอแหงนรับสัมผัสที่จาบจ้วง ริมฝีปากของมหาขันทีบดเบียดลงมาอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังกระหายเลือด เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอจนเจ็บแปลบ ก่อนจะสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปสำรวจความหวานอย่างหิวโหยและดุดัน              มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบที่แฝงไปด้วยความวิปริตและกระหายในอำนาจ จางรังใช้ฟันครูดเบา ๆ ไปบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มประหนึ่งจะกัดกินร่างของเธอให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขา ลมหายใจรุ่มร้อนของเขาปัดป่ายไปทั่วใบหน้าของโมนีก้า พร้อมกับเสียงครางต่ำในลำคอที่แสดงถึงความพึงใจในรสสัมผัสอันล้ำลึกนี้              โมนีก้าแสร้งตอบรับจูบนั้นด้วยท่าทีสั่นเทาแต่อ่อนโยน เธอปล่อยให้เขารุกรานอย่างย่ามใจ แสร้งทำเป็นไร้เดียงสาจนจางรังยิ่งได้ใจ มือของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังอย่างรุนแรงจนโมนีก้ารู้สึกได้ถึงเล็บที่จิกสลักลงบนเนื้อผ้า แววตาของจางรังที่จ้องมองเธอในระยะประชิดนั้นดูโรคจิตและเต็มไปด้วยตัณหาที่บิดเบี้ยว เขาอยากจะขยี้ดอกไม้ดอกนี้ให้แหลกคามือ อยากจะพันธนาการเธอไว้ใต้รอยจูบที่เปื้อนคาวอำนาจนี้ตลอดกาล              เขาสูดดมกลิ่นไลแลคจากลมหายใจของเธออย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะถอนริมฝีปากออกมาอย่างช้า ๆ ทิ้งรอยช้ำจาง ๆ และคราบน้ำใสไว้ที่มุมปากของหญิงสาว จางรังจ้องมองใบหน้ามอมแมมที่แสนเย้ายวนนั้นด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก จางรังก็ผละออกมาอย่างเสียดาย เขาหยิบป้ายหยกประจำตัวโยนให้เธอ "เอาป้ายนี้ไป... ข้าจะให้ทหารม้าติดตามเจ้าไปสองนาย ห้ามคลาดสายตา และเจ้าต้องกลับมาก่อนยามซื่อ หากเจ้าช้าแม้เพียงอึดใจเดียว ข้าจะสั่งปิดเมืองค้นหาเจ้า และเจ้าจะไม่ได้เห็นแสงตะวันข้างนอกนั่นอีกเลยตลอดชีวิต"              โมนีก้ารับป้ายหยกมาพลางคลี่ยิ้มแสนหวานที่ปิดซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้มิดชิด "ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านพระปิตุลา ข้าน้อยจะรีบไปและรีบกลับมาหาท่าน... หัวใจของข้าจะอยู่ที่ตำหนักนี้กับท่านเสมอ"              เธอก้มลงกราบลาด้วยท่วงท่าที่งดงามที่สุด ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องบรรทมไป ทิ้งให้จางรังนั่งหอบหายใจมองตามแผ่นหลังของนางด้วยความหลงใหลในอำนาจที่ตนคิดว่ากุมไว้ได้เบ็ดเสร็จ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือจูบลาครั้งสุดท้าย และป้ายหยกที่เขามอบให้นั้น คือกุญแจที่จะพานางไปสู่อ้อมกอดของห้วงเวลาเดิม               โมนีก้าก้าวออกมาจากห้องบรรทมที่แสนอึดอัดนั้นด้วยท่วงท่าที่ยังคงความสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับสตรีผู้สูงศักดิ์ แต่ทันทีที่บานประตูไม้ลงรักปิดสนิทลงและลับสายตาจากมหาขันทีโรคจิต ร่างทั้งร่างของเธอก็สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้              เธอเร่งฝีเท้าเดินกลับไปยังเรือนพักส่วนตัวเพื่อเปลี่ยนชุดเตรียมตัวออกไปข้างนอก ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ราวกับตอกย้ำรอยสัมผัสอันน่าสะอิดสะเอียนที่ยังคงคุกรุ่นอยู่บนผิวเนื้อ โมนีก้าปิดประตูห้องพักแล้วทรุดตัวลงนั่งหน้ากระจกทองสัมฤทธิ์ มือที่ขาวซีดสั่นระริกขณะหยิบผ้าไหมสะอาดขึ้นมาเช็ดริมฝีปากตัวเองอย่างรุนแรง เช็ดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนผิวบางบวมช้ำแดงก่ำ              ความขมปร่าแล่นพล่านขึ้นมาในลำคอ มันเป็นรสชาติที่เลวร้ายยิ่งกว่าการฝืนกินผักใบเขียวที่เธอเกลียดชังเป็นไหน ๆ น้ำตาหยดหนึ่งคลอเบ้าและหยดลงกระทบหลังมือ ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอจากสัมผัสที่รุกราน แต่เพราะความสมเพชในตัวเองที่ต้องลดตัวลงไปใช้ร่างกายเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานการเมืองน้ำเน่านี้              ‘เลสเตอร์...’ ชื่อนี้ดังก้องอยู่ในมโนสำนึกพร้อมกับภาพจำที่เธอพยายามรักษาไว้ยิ่งชีพ              เกือบหนึ่งปีเต็มที่เธอต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในยุคสมัยที่ป่าเถื่อน เธอถนอมทุกความทรงจำเกี่ยวกับสัมผัสอันคุ้นเคยและอ่อนโยนของเขาไว้เหมือนสมบัติล้ำค่าเพียงชิ้นเดียว ทว่าในวันนี้ เพื่อภารกิจเพื่อกู้โลกที่บิดเบี้ยว เธอสีกลับยอมให้คนอื่นที่ไม่ใช่เขามาประทับตราคาวเสน่หาลงบนรอยเดิมที่เขาเคยฝากไว้               สำหรับโมนีก้าแล้ว จูบที่ปราศจากความรักจากเทพหนุ่มจอมเพี้ยนของเธอนั้น คือแผลเป็นที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ              "มันจะจบลงแล้ว... วันนี้ทุกอย่างจะสิ้นสุดลง" เธอกระซิบปลอบตัวเอง แววตาสีเทาเงินฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมากลบความร้าวราน              เธอจัดการล้างใบหน้าด้วยน้ำปรุงรสสุคนธ์อย่างพิถีพิถันเพื่อดับกลิ่นคาวจากจางรัง ก่อนจะเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมหนานุ่มสำหรับเดินทาง สวมหมวกสานปีกกว้างที่มีผ้าโปร่งบางปกปิดใบหน้ามิดชิดเพื่อพรางรอยช้ำบนริมฝีปากที่เพิ่งเกิดขึ้น โมนีก้ากำป้ายหยกในมือแน่น กลิ่นไลแลคจากกายเธอดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน              เมื่อเธอก้าวออกมาหาเหล่านางกำนัลที่มารอรับหน้าตำหนัก โมนีก้าก็กลับมาเป็นโม่หนิ่งผู้หยิ่งทระนงและเยือกเย็นอีกครั้ง ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้ผ้าคลุมหน้าผืนนั้น สตรีผู้ที่จางรังคิดว่าสยบอยู่แทบเท้านั้น กำลังแผดเผาตัวเองด้วยไฟแห่งความแค้นและโหยหาที่จะได้กลับบ้าน              "ไปกันเถอะ... ข้าไม่อยากพลาดของดีที่ตลาดเช้า" เสียงของเธอเรียบนิ่งบาดลึก ขณะเดินนำขบวนนางกำนัลและทหารม้าองครักษ์อีกสองนายมุ่งหน้าสู่ประตูวัง ท่ามกลางบรรยากาศเช้ามืดที่เย็นยะเยือก แสงตะวันรำไรที่กำลังจะจับขอบฟ้านั้นดูเหมือนจะเป็นความหวังเดียวที่เหลืออยู่... ความหวังที่จะพบเขาที่หน้าประตูวัง และล้างมลทินทั้งปวง<img src="https://img2.pic.in.th/pic/-9_20250619130536.md.png" width="500" _height="100" border="0"> 
 </section>


<div class="arc-summary">
<div class="arc-summary__head">
<div>
 สรุปรวม
 เพิ่มเติม : การเดินทางของฉันและเธอคือการกู้โลก (?) ไม่ เราไปกู้ไอ้เจสัน
</div>
</div>


<div class="arc-summary__chips">
 Quest Summary
 Loot & Rewards
 Relationship Gains
</div>


<div class="arc-summary__rule"></div>

<div class="arc-summary__text"><div style="text-align: center;">มีต่อ รอไป 2 ชั่วโมง</div>
 Quest Summary
สรุป </div><div class="arc-summary__text"> Loot & Rewards
(ยังไม่มี)</div><div class="arc-summary__text"> Relationship Gains (ยังไม่มี)</div>
</div>

 </div>
 </div>
</div>
</div>
</div>

Moneka โพสต์ 2026-1-13 21:41:33

<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ===========================
SCOPE: มีผลเฉพาะใน #my-post
=========================== */
#my-post{ position:relative; outline:none !important; }

/* ===========================
PASTEL THEME (สบายตากว่าเดิม)
=========================== */
#my-post .arc-wrap{
/* โทนพาสเทลจากพาเลทเดิม แต่ลดความแสบตา/คอนทราสต์ */
--lychee:#FFF6EC; /* นุ่มขึ้นจาก #FFEFDD */
--lemon:#FFF3C4; /* นุ่มขึ้นจาก #FAECA2 */
--tangerine:#FFB8A6; /* นุ่มขึ้นจาก #FF9777 */
--papaya:#FF9C7B; /* นุ่มขึ้นจาก #F0774F */
--watermelon:#FFC6CC;/* นุ่มขึ้นจาก #FFAEB4 */
--dragonfruit:#E96A87; /* นุ่มขึ้น/ลดแสบจาก #E14C70 */

/* สีตัวอักษรให้อ่านสบาย ไม่เข้มจนแข็ง */
--ink:#3B2A2A;
--muted:rgba(59,42,42,.72);
--stroke:rgba(59,42,42,.12);

--corner:16px;
--gap1:14px;
--gap2:30px;
--bw1:1.2px;
--bw2:1px;

--notch-w:220px;
--notch-h:110px;
--seal:180px;

/* ใช้ฟอนต์เดียวทั้งกรอบ รวมหัวข้อ */
font-family:"Playpen Sans Thai", system-ui, -apple-system, "Segoe UI", sans-serif;
color:var(--ink);

width:100%;
max-width:1100px;
margin:0 auto;
padding:16px;

/* DECORATION: พื้นหลังรอบกรอบ (ลบได้ถ้าไม่ชอบ) */
background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 8%, rgba(255,243,196,.55), rgba(255,246,236,0) 60%),
linear-gradient(180deg, var(--lychee) 0%, rgba(255,243,196,.85) 35%, rgba(255,198,204,.55) 100%);
border-radius:22px;
}

/* ชั้นนอก */
#my-post .arc-board{
position:relative;
padding:14px;
border-radius:20px;

background: linear-gradient(180deg, rgba(255,246,236,.96), rgba(255,243,196,.70));
border:1px solid var(--stroke);

/* DECORATION: เงาเบาลง (ลบได้) */
box-shadow: 0 14px 36px rgba(0,0,0,.10);
}

/* การ์ดชั้นใน (ยืดตามเนื้อหา) */
#my-post .arc-card{
position:relative;
overflow:hidden;
border-radius:16px;
min-height:0;

background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 0%, rgba(255,243,196,.65), rgba(255,246,236,0) 70%),
linear-gradient(180deg,
 rgba(255,246,236,.98) 0%,
 rgba(255,198,204,.70) 34%,
 rgba(255,184,166,.62) 62%,
 rgba(255,156,123,.55) 100%
);

/* DECORATION: เงาด้านในเบามาก (ลบได้) */
box-shadow: inset 0 120px 260px rgba(233,106,135,.06);
}

/* DECORATION: กรอบคู่ (ยังอยู่ได้ แต่ถ้าอยากเอาออกทั้งชุด ลบสองบล็อกนี้ได้) */
#my-post .arc-card::before{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap1);
border:var(--bw1) solid rgba(59,42,42,.16);
border-radius:14px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.85;
pointer-events:none;
}
#my-post .arc-card::after{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap2);
border:var(--bw2) solid rgba(59,42,42,.10);
border-radius:12px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.8;
pointer-events:none;
}

/* รอยเว้าด้านบน */
#my-post .arc-notch{
position:absolute; left:50%; top:0; transform:translateX(-50%);
width:var(--notch-w); height:var(--notch-h);
background: linear-gradient(180deg, rgba(255,243,196,.95), rgba(255,246,236,.78));
border:var(--bw1) solid rgba(59,42,42,.14);
border-top:none;
border-bottom-left-radius:120px;
border-bottom-right-radius:120px;
z-index:3;

/* DECORATION: เงานิ่ม ๆ (ลบได้) */
box-shadow: inset 0 10px 18px rgba(59,42,42,.08);
}

/* ตรากลาง (ถ้าไม่ต้องการ ลบทิ้งทั้งก้อน .arc-seal ได้เลย) */
#my-post .arc-seal{
position:absolute; left:50%;
top:calc(var(--notch-h)/2 - var(--seal)/2);
transform:translateX(-50%);
width:var(--seal); height:var(--seal);
border-radius:50%;
z-index:4;
display:flex; align-items:center; justify-content:center;

background:
radial-gradient(circle at 35% 30%,
 rgba(255,246,236,.95) 0%,
 rgba(255,198,204,.78) 48%,
 rgba(233,106,135,.42) 100%);

box-shadow:
0 14px 28px rgba(0,0,0,.12),
0 0 0 5px rgba(255,243,196,.30),
0 0 0 12px rgba(255,184,166,.14);
}
#my-post .arc-seal img{
width:86%;
height:auto;
object-fit:contain;
filter: drop-shadow(0 2px 5px rgba(0,0,0,.14));
pointer-events:none;
}

/* DECORATION: grain เบามาก (ลบได้) */
#my-post .arc-grain{
position:absolute; inset:-40%;
background-image:url("data:image/svg+xml,%3Csvg xmlns='http://www.w3.org/2000/svg' width='220' height='220'%3E%3Cfilter id='n'%3E%3CfeTurbulence type='fractalNoise' baseFrequency='.9' numOctaves='3' stitchTiles='stitch'/%3E%3C/filter%3E%3Crect width='220' height='220' filter='url(%23n)' opacity='.25'/%3E%3C/svg%3E");
mix-blend-mode:overlay;
opacity:.10;
transform:rotate(6deg);
pointer-events:none;
}

/* เนื้อหา */
#my-post .arc-content{
position:relative; z-index:2;

padding:
calc(var(--gap2) + var(--notch-h) + 18px)
calc(var(--gap2) + 18px)
calc(var(--gap2) + 22px);

height:auto;
line-height:1.9;
font-size:16px;
color:var(--ink);
}

/* หัวเรื่อง: ใช้ Playpen ทั้งหมด และทำให้ดูไม่แปลก */
#my-post .arc-head{
text-align:center;
margin-top:-6px;
margin-bottom:14px;

display:flex;
flex-direction:column;
gap:6px;
}

/* ชื่อบันทึก (Playpen) */
#my-post .arc-title{
font-family:inherit;
font-weight:700;
font-size:26px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(59,42,42,.92);
}

/* ตอนที่/ชื่อตอน (Playpen) */
#my-post .arc-episode{
font-family:inherit;
font-weight:600;
font-size:17px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(59,42,42,.82);
}

/* วัน/เวลา/สถานที่ (Playpen) */
#my-post .arc-meta{
font-family:inherit;
font-weight:500;
font-size:15px;
line-height:1.4;
margin:0;
color: var(--muted);

display:flex;
flex-direction:column;
gap:2px;
}

/* DECORATION: เส้นคั่นนิ่ม ๆ (ลบได้) */
#my-post .arc-divider{
width:min(440px, 92%);
height:1px;
margin:10px auto 0;
background: linear-gradient(90deg, rgba(59,42,42,0), rgba(59,42,42,.20), rgba(59,42,42,0));
opacity:.85;
}

/* ===========================
(สำคัญ) เอากรอบรูปในกล่องข้อความออกทั้งหมด
=========================== */
#my-post .arc-body img{
max-width:100%;
height:auto;
border-radius:0 !important;
box-shadow:none !important;
outline:none !important;
border:none !important;
}

/* เนื้อหา */
#my-post .arc-body{ margin-top:14px; }
#my-post .arc-body p{ margin:0 0 12px; }

/* ป้าย */
#my-post .label,
#my-post .badge{
display:inline-block;
padding:.22rem .65rem;
border-radius:999px;
border:1px solid rgba(59,42,42,.12);
background: rgba(255,246,236,.76);
color: var(--ink);
}

/* ลิงก์ */
#my-post a{ color: var(--dragonfruit); text-decoration: underline; }
#my-post a:hover{ opacity:.86; }

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
#my-post .arc-wrap{
--gap1:10px; --gap2:22px;
--notch-w:190px; --notch-h:96px; --seal:150px;
padding:12px;
}
#my-post .arc-title{ font-size:24px; }
#my-post .arc-content{ font-size:15px; }
}

/* ===========================
MINI SUMMARY BOX (Narrative)
ไม่เป็นตาราง — เน้นพิมพ์บรรยาย
=========================== */
#my-post .arc-summary{
--sum-bg: rgba(255, 246, 236, .94); /* พื้นกล่องสว่าง อ่านง่าย */
--sum-border: rgba(59, 42, 42, .14);
--sum-shadow: rgba(0, 0, 0, .10);
--sum-accent: var(--dragonfruit); /* สีเด่นตัดกับพื้นหลัง */
--sum-chip-bg: rgba(255, 243, 196, .82);
--sum-chip-border: rgba(59, 42, 42, .12);

position: relative;
margin: 14px auto 18px;
padding: 14px 16px 14px 18px;
border-radius: 14px;
background: var(--sum-bg);
border: 1px solid var(--sum-border);

/* DECORATION: เงานุ่ม ๆ (ลบได้) */
box-shadow: 0 12px 26px var(--sum-shadow);

width: min(760px, 100%);
}

/* แถบ accent ซ้าย */
#my-post .arc-summary::before{
content:"";
position:absolute;
left: 10px;
top: 12px;
bottom: 12px;
width: 5px;
border-radius: 999px;
background: linear-gradient(180deg, var(--sum-accent), rgba(233,106,135,.30));
opacity: .95;
}

/* หัวกล่อง */
#my-post .arc-summary__head{
padding-left: 10px; /* เผื่อแถบ */
display:flex;
align-items:flex-start;
justify-content:space-between;
gap: 10px;
margin-bottom: 8px;
}

#my-post .arc-summary__title{
margin: 0;
font-weight: 700;
font-size: 16px;
line-height: 1.25;
color: rgba(59,42,42,.92);
}

#my-post .arc-summary__subtitle{
margin: 4px 0 0;
font-weight: 500;
font-size: 13px;
line-height: 1.35;
color: var(--muted);
}

/* ชิป (ถ้าไม่อยากได้ ลบทั้ง .arc-summary__chips ได้) */
#my-post .arc-summary__chips{
padding-left: 10px;
display:flex;
flex-wrap:wrap;
gap: 6px;
margin-top: 8px;
}
#my-post .arc-summary__chip{
display:inline-flex;
align-items:center;
gap: 6px;
padding: .18rem .55rem;
border-radius: 999px;
border: 1px solid var(--sum-chip-border);
background: var(--sum-chip-bg);
color: rgba(59,42,42,.86);
font-size: 12px;
font-weight: 700;
line-height: 1.2;
}
#my-post .arc-summary__dot{
width: 8px;
height: 8px;
border-radius: 50%;
background: var(--sum-accent);

/* DECORATION: ฮาโล (ลบได้) */
box-shadow: 0 0 0 3px rgba(233,106,135,.12);
}

/* ข้อความบรรยาย */
#my-post .arc-summary__text{
padding-left: 10px;
margin-top: 10px;
font-size: 14px;
line-height: 1.85;
color: rgba(59,42,42,.92);
white-space: pre-wrap; /* พิมพ์สดขึ้นบรรทัดใหม่ได้ */
}

/* ไฮไลต์คำสำคัญในข้อความ */
#my-post .arc-summary__text b{
color: rgba(59,42,42,.95);
font-weight: 800;
}
#my-post .arc-summary__text em{
font-style: normal;
font-weight: 800;
color: var(--sum-accent);
}

/* เส้นคั่น (ถ้าไม่อยากได้ ลบ) */
#my-post .arc-summary__rule{
margin: 10px 0 0;
height: 1px;
background: linear-gradient(90deg, rgba(59,42,42,0), rgba(59,42,42,.14), rgba(59,42,42,0));
opacity: .85;
}

</style>

<div id="my-post">
<div class="arc-wrap">
<div class="arc-board">
 <div class="arc-card">
 <div class="arc-notch"></div>

 
 <div class="arc-seal">
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Gemini_Generated_Image_d8i95dd8i95dd8i9-removebg-preview-1.png" alt="sigil">
 </div>

 
 <div class="arc-grain" aria-hidden="true"></div>

 <div class="arc-content">
 <header class="arc-head">
 <h1 class="arc-title">บันทึกการเดินทาง Operation: Save the Golden Boy (Again)</h1>
 ตอนที่ 25 : มิชชั่นอิมพอสซิบเบิล Part 2
 
 วันที่ xx ปลายฤดูร้อน จนถึง กลางฤดูหนาว (เดือน 12) ปีศักราชจงผิงที่ 1 (ค.ศ. 184 ย่าง 185)
 ณ เมืองลั่วหยาง แผ่นดินฮั่น
 

 
 <div class="arc-divider"></div>
 </header>

 <section class="arc-body">
 
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">              ระหว่างที่โมนีก้ากำลังเตรียมตัวมุ่งหน้าไปจัดการแผนการขั้นต่อไป ทหารองครักษ์ในชุดเกราะมันปลาบซึ่งเป็นหน่วยส่วนตัวที่จางรังไว้วางใจที่สุดก็เดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยฝีเท้าหนักแน่น เขาคุกเข่าลงต่อหน้าสนมคนโปรด พร้อมกับชูม้วนไม้ไผ่ที่ห่อหุ้มด้วยผ้าไหมสีแดงเข้มลายมังกรคาบแก้วขึ้นเหนือศีรษะ               "พระสนมโม่หนิง นี่คือสาส์นลับจากพระปิตุลาขอรับ ท่านกำชับว่าต้องส่งถึงมือท่านให้เร็วที่สุด"               โมนีก้ารับม้วนไม้นั้นมาด้วยมือที่พยายามไม่ให้สั่น แววตาสีเทาเงินของเธอเรียบนิ่งขณะสั่งการทหารผู้นั้น "ข้าขอบใจมาก เจ้าออกไปได้แล้ว ข้าจะเปิดอ่านสาส์นนี้เพียงลำพัง ก่อนจะไปเลือกซื้อของหอมตามความประสงค์ของพระปิตุลา" เมื่อทหารผู้นั้นล่าถอยออกไป โมนีก้าก็รีบหลบเข้ามุมกำแพงที่ลับตาคนที่สุด เธอคลี่ม้วนผ้าไหมออกและเริ่มกวาดสายตาอ่านตัวอักษรจีนหวัดๆ ที่เขียนขึ้นด้วยน้ำหมึกสีดำสนิท ทว่าเนื้อความข้างในกลับทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบประดุจน้ำแข็ง               โม่หนิง ยอดรักของข้า... เจ้าจงรอเถอะ อีกไม่นานนักฮ่องเต้จะเสด็จสวรรคต และเมื่อเวลานั้นมาถึง อำนาจสูงสุดในใต้หล้าจะตกอยู่ในกำมือของข้าเพียงผู้เดียว ข้าจะอยู่เหนือทุกคนในแผ่นดินฮั่น และการปกครองของข้าจะมั่นคงยาวนานไปจนข้าแก่เฒ่าเหมือนดั่งที่ตำราสื่อจี้นั่นจารึกไว้ว่าชาวฮั่นจะยืนนาน...               โมนีก้าสูดลมหายใจเข้าลึก แต่ประโยคถัดมากลับทำให้เธอต้องเบิกตากว้างด้วยความขยะแขยงจนถึงขีดสุด               ส่วนร่างกายของข้า... เจ้าอย่าได้กังวลหรือดูแคลนเลยยอดรัก ข้าได้เห็นวิธี 'ตัดตอนต่อแท่ง' จากภาพในตำราเมืองสวรรค์ที่แปลกตานั้นแล้ว ข้าเชื่อว่าหากข้าเกณฑ์เหล่าปราชญ์ นักพรต และหมอหลวงผู้เก่งกล้าทั่วแผ่นดินมาวิจัยศึกษา พวกเขาจะต้องทำได้อย่างที่ชาวเมืองสวรรค์นั้นทำได้เป็นแน่ อำนาจและทองคำของข้าจะบันดาลให้ความเป็นชายของข้ากลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ และเมื่อวันนั้นมาถึง... เจ้าจะเป็นสตรีเพียงผู้เดียวที่ได้ให้กำเนิดรัชทายาทแก่ข้า เพื่อสืบทอดบัลลังก์ที่ข้าแย่งชิงมาด้วยกัน               “ไม่... ไม่มีทาง!” โมนีก้าอุทานออกมาเบา ๆ เป็นภาษาอังกฤษ พลางขยำผ้าไหมในมือจนยับยู่ยี่ ความรู้สึกขนลุกซู่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังจนเธอต้องยกมือขึ้นกอดอกตัวเองไว้แน่น สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงความวิปริตที่จางรังคิดจะทำ               ‘ไอ้คนบ้า! เขาต้องการจะทำศัลยกรรมปลูกถ่ายอวัยวะโดยใช้ความรู้ครึ่งๆ กลางๆ จากโลกของฉันเนี่ยนะ? แถมยังฝันเฟื่องจะให้ฉันท้องกับเขาอีกเหรอ!’ ภาพจางรังที่หน้าเหมือนพี่หยาน แต่มีนิสัยสุดโต่งโรคจิตผุดขึ้นมาในหัว โมนีก้าส่ายหน้าอย่างรุนแรงจนผมปลิวไสว ‘ฝันไปเถอะ! ฉันยังเป็นแค่เด็กไฮสคูลอายุสิบแปดเองนะยะ! ยังมีอนาคต มีมหาลัยที่อยากเข้า และมีแฟนที่หล่อกว่าแกหมื่นเท่ารออยู่... ใครจะยอมมานั่งเลี้ยงลูกให้คนเสียสติในยุคที่ไม่มีแม้แต่ผ้าอนามัยกันล่ะ!’               ความกลัวและความรังเกียจแปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันมหาศาล โมนีก้าตระหนักได้ทันทีว่าเวลาของเธอหมดลงแล้ว หากคืนนี้แผนการลบความจำไม่สำเร็จ เธออาจจะต้องกลายเป็นแม่พันธุ์ในห้องทดลองสุดสยองของจางรังไปชั่วชีวิต                เธอยัดสาส์นลับนั้นลงในมิติแหวนด้วยท่าทางรังเกียจ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นและเดินกึ่งวิ่งออกจากประตูวังมุ่งหน้าสู่ตลาดด้วยความเด็ดเดี่ยวในใจที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ รสจูบที่เคยขมปร่าเมื่อเช้าดูเหมือนจะยังไม่พอสินะ เขาถึงได้กล้าส่งจดหมายชวนสยองแบบนี้มาให้!               "งานเลี้ยงคราวนี้แหละจางรัง... ฉันจะลบแกออกจากวงโคจรชีวิตของฉันให้เกลี้ยงเลย คอยดู"<span style="background-color: initial; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"> <span style="background-color: initial; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"> <span style="background-color: initial; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">             ท่ามกลางความพลุกพล่านของตลาดเช้าหน้าประตูเมืองลั่วหยาง กลิ่นคาวปลาและเสียงตะโกนด่าทอของเหล่าพ่อค้าแม่ขายดังระงมไปทั่ว ทว่าท่ามกลางฝูงชนที่สวมชุดผ้าป่านหยาบกร้าน กลับมีบุรุษผู้หนึ่งโดดเด่นออกมาประดุจดวงตะวันที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นดิน เขาอยู่ในชุดคุณชายบัณฑิตผ้าไหมสีขาวสะอาดตา ปักลายเมฆาด้วยดิ้นเงินที่สะท้อนแสงแดดยามเช้าจนดูเรืองรอง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติและรอยยิ้มยียวนนั้นทำให้เหล่านางกำนัลที่เดินตามโมนีก้ามาถึงกับหยุดกะพริบตา บางคนถึงกับหน้าแดงก่ำแล้วพึมพำกับตัวเองว่า <span style="background-color: initial; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">"นี่มันเทพบุตรเดินดินชัด ๆ"              โมนีก้าที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าบางเบาชะงักฝีเท้า หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อเห็นอะพอลโล่ในลุคใหม่ที่ดูสำรวยเหลือคณา เธอรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะหันไปบอกนางกำนัลเพื่อลดความระแวง "พวกเจ้าอย่าได้เสียมารยาท... นั่นคือรุ่นพี่ของข้าเอง เขาเป็นบัณฑิตพเนจรที่ข้าเคยรู้จักตอนอยู่แดนไกล"              เธอก้าวเข้าไปหาอะพอลโลที่ยืนพิงเสาร้านขายเครื่องเทศพลางแทะสาลี่อย่างสบายอารมณ์ เมื่อเข้าใกล้ในระยะที่คนอื่นไม่ได้ยิน เธอจึงเริ่มเอ่ยปากด้วยภาษาละตินทันที เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารองครักษ์ของจางรังเข้าใจสิ่งที่จะสื่อ              "Salve, Apollon. Gratias tibi ago quod venisti. (สวัสดี ท่านอะพอลโล ขอบคุณที่คุณมา)" โมนีก้าเอ่ยเสียงต่ำ แววตาสีเทาเงินฉายแววเร่งรีบ "Ubi est illa femina? (ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน?)"              อะพอลโลเลิกคิ้วมองเธอพลางแค่นหัวเราะในลำคอ เขาตอบกลับเป็นภาษาละตินสำเนียงสวรรค์ที่ฟังดูนุ่มนวลกว่าหลายเท่า "Lingua Latina? Melior est quam vaticinia tua, puella. (ภาษาละตินงั้นรึ? รสชาติมันดีกว่าไฮกุของเจ้าอีกนะแม่สาวน้อย)" เขาโยนแกนสาลี่ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินนำเธอออกไปจากฝูงชน              โมนีก้าหันไปสั่งนางกำนัลด้วยภาษาจีนเสียงเข้ม "พวกเจ้าเลือกซื้อของหอมและน้ำมันดี ๆ รอข้าอยู่ที่นี่ รุ่นพี่ท่านนี้มีข่าวคราวของเพื่อนสาวที่ข้าตามหามานาน ข้าจะไปพบนางครู่เดียว ไม่ต้องตามมาให้วุ่นวาย ข้าไปสตรีที่เรือนพักสหายคงไม่มีใครกล้าทำอันตราย" สิ้นคำเหล่านางกำนัลมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่เมื่อเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาและดูมีสง่าราศีของอะพอลโล (ที่ขยิบตาโปรยเสน่ห์ให้พวกนางไปหนึ่งทีจนขาอ่อน) พวกนางก็ยอมก้มหัวรับคำ "เจ้าค่ะท่านโม่หนิง พวกข้าจะรออยู่ที่นี่เจ้าค่ะ"              เมื่อเดินเลี้ยวเข้าสู่ตรอกที่เงียบสงัด อะพอลโลก็กลับมาสวมมาดเทพเจ้าผู้ยโสอีกครั้ง รังสีความร้อนจาง ๆ แผ่ออกมาจากตัวเขาจนโมนีก้าต้องขยับออกห่าง              "ถ้าข้าจำไม่ผิด..." อะพอลโลเอ่ยขึ้นพลางมองไปที่ปลายสุดของถนนลั่วหยาง "ในเมืองที่เต็มไปด้วยกิเลสและตัณหาแห่งนี้ มีธิดาแห่งอะโฟร์ไดต์ผู้หนึ่งเร้นกายอยู่ มนต์มหาเสน่ห์ของนางแข็งแกร่งระดับที่มนุษย์ทั่วไปมิอาจต้านทาน และที่สำคัญ นางสามารถดึงเอาหมอกพลางตามาผสานกับพลังล้างสมองของนางได้ ข้าคิดว่านางคือคนเดียวในตอนนี้ที่สามารถลบขยะประวัติศาสตร์ในหัวของเจ้าขันทีนั่นได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย"              เขาสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อยพลางหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้าโมนีก้า "แต่ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อนนะ... เจ้าต้องปกป้องนางให้ดีล่ะ ศึกครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องของเจ้ากับจางรัง แต่มันคือเรื่องของกาลเวลา หากนางเป็นอะไรไป ข้าไม่อยากโดนอะโฟร์ไดต์สวดยับกะโหลกไปอีกหลายศตวรรษที่ปล่อยให้ลูกสาวนางต้องมาผจญภัยในแดนกันดารนี่"              อะพอลโลสะบัดชุดทูก้า (ที่เปลี่ยนมาเป็นชุดบัณฑิต) อย่างมีสไตล์ "ความรักนั้นงดงามแต่ก็แผดเผา เหมือนกับแสงแดดของข้า... เจ้าแน่ใจนะว่าจะทนแรงกดดันนี้ได้? เพราะถ้าเจ้าพลาด ข้าอาจจะช่วยเจ้าได้แค่แต่งกวีไว้อาลัยที่ไพเราะที่สุดให้เท่านั้น"              โมนีก้าหยุดก้าวเท้าลงในทันทีที่ได้ยินประโยคทีเล่นทีจริงนั้น คำพูดที่ดูเหมือนไม่ยี่หระของอะพอลโลกรีดลงบนกลางใจที่เพิ่งบอบช้ำมาอย่างรุนแรง เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังที่ตั้งตรงและสง่างามของเขาผ่านม่านหมอกจางๆ ของผ้าคลุมหน้า ดวงตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ของเธอสั่นระริกและคลอไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นจนแทบระเบิด              เธอมองเขาที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว... คนที่เธอเพิ่งยอมสละศักดิ์ศรี ยอมให้ชายอื่นประทับรอยจูบอันน่าสะอิดสะเอียนลงบนริมฝีปากเพื่อรักษาภารกิจกู้โลกของเขาเอาไว้ แต่คนตรงหน้ากลับจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของเธอด้วยซ้ำ เขาเป็นเพียงเทพเจ้าที่กำลังสนุกกับหมากบนกระดาน โดยไม่รู้เลยว่ามนุษย์ตัวเล็ก ๆ อย่างเธอต้องจ่ายราคาไปแพงแค่ไหนเพื่อให้ได้ยืนอยู่ตรงนี้              โมนีก้าไม่ได้เอ่ยปากตอบโต้สิ่งใด ลำคอของเธอแห้งผากและขมปร่า รสสัมผัสของจางรังยังคงติดอยู่ที่ริมฝีปากจนเธออยากจะถ่มน้ำลายทิ้งทุกวินาที ความเจ็บจุกในอกนั้นมันรุนแรงเสียจนเธอต้องกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธออยากจะตะโกนใส่หน้าเขา อยากจะร้องไห้ซบลงบนอกที่คุ้นเคยนั่นแล้วบอกว่าเธอคิดถึงเขาแค่ไหน... แต่สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงการยืนนิ่งงันประดุจรูปปั้น              อะพอลโลที่สัมผัสได้ถึงความเงียบที่ผิดปกติจึงหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความสงสัย "เป็นอะไรไปแม่สาวน้อย? หรือคำว่ากวีไว้อาลัยของข้ามันซึ้งกินใจจนเจ้าพูดไม่ออก?"              โมนีก้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสะกดกั้นหยาดน้ำตาที่เกือบจะหยดลงมา เธอเบือนหน้าหนีสายตาสีทองที่เจิดจ้านั่น เพราะกลัวว่าหากสบตานานกว่านี้ เธอจะพังทลายลงต่อหน้าเขา              "Nihil est... (ไม่มีอะไรค่ะ...)" เธอตอบกลับเป็นภาษาละตินด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและสั่นเครือจนเกือบจะหายไปกับสายลม "Procedamus. (ไปกันต่อเถอะ)" เธอก้าวเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่ยอมสบตา ทิ้งให้อะพอลโลยืนขมวดคิ้วมองตามด้วยความฉงนใจอยู่ชั่วครู่ ร่างเล็ก ๆ ของเธอดูบอบบางเหลือเกินในชุดผ้าไหมที่ดูหรูหรา แต่วิญญาณข้างในนั้นกลับดูเหมือนแบกรับน้ำหนักของทั้งโลกเอาไว้              โมนีก้าได้แต่พร่ำบอกตัวเองในใจ... 'อดทนไว้โมนีก้า แค่อีกนิดเดียวเท่านั้น... เมื่อเรื่องนี้จบลง… ฉันก็จะกลับไปหานาย' เธอเร่งฝีเท้าเดินนำหน้าเขาไปมุ่งสู่จุดหมายถัดไป โดยที่ยังรู้สึกถึงรสขมในลำคอที่ไม่มีวันจางหายไปง่าย ๆ จนกว่าจะได้ชำระล้างด้วยแสงสว่างจากเขาเท่านั้น              หน้าจวนตระกูลหวังอันโอ่อ่าและเงียบสงบในยามเช้า อะพอลโลในคราบคุณชายบัณฑิตจอมสำรวยสะบัดพัดจีบในมืออย่างรื่นเริงใจ เขาดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจกับท่าทีบึ้งตึงของโมนีก้าแม้แต่น้อย เมื่อพ่อบ้านออกมาต้อนรับ เทพเจ้าผู้ปลอมตัวมาก็ร่ายยาวถึงสรรพคุณของวิเศษด้วยวาทศิลป์ที่ทำให้คนฟังเคลิบเคลิ้มราวกับถูกมนต์สะกด              "ไปเรียนคุณหนูเตียวฉานของเจ้าเสียว่า บัณฑิตผู้ท่องไปทั่วหล้าผู้นี้ได้นำ 'สุคนธรสแห่งสรวงสวรรค์' มามอบให้นาง" อะพอลโลยืดอกพูดพลางขยิบตา "มันคือน้ำหอมสกัดจากเกสรดอกไม้ที่เติบโตบนยอดเขาสูงเทียมเมฆที่แสงอาทิตย์จูบต้องเป็นที่แรกของวัน เพียงหนึ่งหยาดหยดสัมผัสผิวกาย มันจะซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือด เปลี่ยนความหม่นหมองให้กลายเป็นรัศมีเจิดจ้าดุจผิวมุก ผิวพรรณของนางจะเปล่งปลั่งแดงปลั่งประดุจผลทับทิมสุกงอม กลิ่นของมันจะเย้ายวนจนภมรต้องยอมสยบ ลมหายใจจะหอมหวานกว่าน้ำผึ้งป่า และที่สำคัญ... มันจะทำให้นางงามล้ำเกินมนุษย์จนแม้แต่ดวงจันทร์ยังต้องหลบหลังหมู่เมฆด้วยความละอายใจในความด้อยกว่าของตนเอง รีบไปเสียเถิด ก่อนที่แสงแดดจะพรากความลับแห่งความงามนี้ไปจากมือข้า"              พ่อบ้านที่ตะลึงในรูปโฉมและวาจาของเขา รีบนำทั้งคู่เข้าไปนั่งรอที่ศาลากลางสระบัวในจวน ไม่นานนัก เงาร่างระหงที่งดงามประดุจภาพวาดก็ปรากฏตัวขึ้น เตียวฉานเดินเยื้องกรายออกมาพร้อมกับจริตจะก้านที่สะกดทุกสายตา แต่ทันทีที่สายตาของนางสบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่แสนคุ้นเคยของคุณชายบัณฑิตผู้นั้น ใบหน้าที่นวลเนียนประดุจหยกกลับถอดสีในทันที นางชะงักกึก ร่างกายสั่นเทาคล้ายกับความทรงจำอันไม่พึงประสงค์จากการถูกเกี้ยวพาราสีอย่างรุ่มร้อนเมื่อหลายปีก่อนจะหวนกลับมา นางอ้าปากเตรียมจะร้องเรียกทหารยามด้วยความตระหนก              "อย่าเจ้าค่ะ!" โมนีก้าร้องห้ามขึ้นทันควันด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจแต่แฝงความอ่อนโยน เธอขยับกายบังหน้าอะพอลโลไว้ครึ่งหนึ่ง "ท่าน... เอ้อ คุณชายผู้นี้จะไม่ทำอันตรายท่านแน่นอน ข้ารับประกันด้วยชีวิตเจ้าค่ะ โปรดลดความระแวงลงเถิด"              เตียวฉานจ้องมองโมนีก้าด้วยสายตาหวาดหวั่น "พวกเจ้าเป็นใครกันแน่? แล้วเหตุใดเขาถึงกลับมาที่นี่อีก?"              โมนีก้าลอบถอนหายใจก่อนจะเอ่ยความลับที่สั่นประสาทคนฟังที่สุด "ท่านเป็นบุตรีแห่งเทพีแห่งความงามและความรัก... ความงามที่สวรรค์ประทานมาให้เช่นนี้ ย่อมไม่แปลกที่จะมีเทพเจ้าผู้หลงในศิลปะมาพัวพันเจ้าค่ะ"               คำว่าบุตรีแห่งเทพีแห่งความงามทำให้เตียวฉานถึงกับถอยหลังกรูด ใบหน้าซีดเผือด "พวกเจ้า... รู้ได้อย่างไร? หรือว่าพวกเจ้าเป็นอสุรกายที่จำแลงกายมาเพื่อกินหัวใจข้า?"              "ไม่ใช่เจ้าค่ะ" โมนีก้าขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับถลกแขนเสื้อไหมขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นกำไลหินแกะสลักลวดลายรวงข้าวและดอกไม้อันซับซ้อนที่เปล่งประกายจาง ๆ "ข้าคือ โมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม ธิดาแห่งเซเรส เทพีแห่งพืชพรรณและธัญญาหาร... ส่วนที่นี่ ทุกคนรู้จักข้าในนาม โม่หนิง"              โมนีก้าใช้ภาษากรีกโบราณผสมผสานในการแนะนำตัวเพื่อยืนยันความเป็นสายเลือดเทพหรือเดมิก็อด ซึ่งมีเพียงผู้ที่มีสายเลือดเดียวกันเท่านั้นที่จะรับรู้ถึงคลื่นพลังงานที่สั่นสะเทือนออกมาจากกำไลและชื่อจริงของเธอ เตียวฉานนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผืนดินและความอุดมสมบูรณ์ที่แผ่ออกมาจากตัวโมนีก้า มันช่างอบอุ่นและแตกต่างจากรัศมีที่แผดเผาของอะพอลโล              "เจ้า... เป็นเหมือนข้าหรือ?" เตียวฉานถามด้วยเสียงที่อ่อนลง แววตาที่เคยหวาดระแวงเริ่มเปลี่ยนเป็นความปิติที่ได้เจอพวกเดียวกันในดินแดนที่นางต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว              "เจ้าค่ะ" โมนีก้ายิ้มอย่างจริงใจเป็นครั้งแรกในรอบวัน "ข้าเดินทางมาไกลแสนไกลเพื่อขอความช่วยเหลือจากท่าน..." เมื่อเห็นท่าทีอ่อนน้อมและความกล้าหาญของโมนีก้า เตียวฉานก็ผ่อนคลายลมหายใจลง นางขยับเข้าไปหาโมนีก้าพลางจับมือเล็ก ๆ นั้นไว้ ความสนิทสนมเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับโชคชะตาข้ามกาลเวลา               "โม่หนิง... ข้าไม่เคยคิดเลยว่าในเมืองที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและการทรยศเช่นลั่วหยาง จะมีสตรีที่มีสายเลือดอันสูงส่งเช่นเจ้าอยู่ด้วย" โมนีก้าบีบมือเตียวฉานเบาๆ แม้ในใจจะยังรู้สึกขมปร่าจากรสจูบของจางรังที่คอยตามหลอกหลอน แต่ความอบอุ่นจากมือของธิดาแห่งอะโฟร์ไดต์ทำให้เธอรู้สึกว่าความหวังที่จะจบเรื่องวินาศนี้เริ่มเป็นรูปธรรมขึ้นมาแล้ว โดยมีอะพอลโลยืนเท้าคางมองภาพสองสาวเดมิก็อด คุยกันด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่บอกว่าเขาช่างเป็นกามเทพที่จับคู่ (พันธมิตร) ได้เก่งกาจที่สุดในโลก (และชมตัวเองประมาณ 3 หน้ากระดาษในใจ)              โมนีก้ากระชับมือของเตียวฉานแน่นขึ้น ความอบอุ่นจากธิดาแห่งอะโฟร์ไดต์ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บในใจได้เพียงชั่วครู่ ก่อนที่หัวข้อสนทนาจะดิ่งลึกเข้าสู่ความจริงอันโหดร้าย โมนีก้าโน้มตัวเข้าไปใกล้ แววตาสีเทาเงินฉายความจริงจังที่ข่มความหวาดกลัวเอาไว้มิดชิด              “ท่านพี่เตียวฉาน... ข้ามีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องขอความช่วยเหลือจากท่าน” โมนีก้ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “ข้าต้องการให้ท่านใช้พลังมหาเสน่ห์และหมอกบังตา ลบความทรงจำบางส่วนของมหาขันทีจางรังทิ้งเสีย เขามีความรู้ที่ผิดเพี้ยน ความรู้จากอนาคตที่ขโมยมา และมันจะทำให้เขากลายเป็นทรราชที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าที่ประวัติศาสตร์จะรับไหว”              เตียวฉานขมวดคิ้วเรียวงาม แววตาของนางไหววูบด้วยความสงสัย “ลบความจำจางกงกงรึ? โม่หนิ่ง... ทุกวันนี้แผ่นดินฮั่นก็แทบจะลุกเป็นไฟเพราะคนผู้นี้อยู่แล้ว นี่มันยังทรราชไม่พออีกหรือ?” นางหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะมองลึกเข้าไปในดวงตาของโมนีก้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “หรือว่า... ที่เจ้ายอมลดตัวลงไปอยู่ในวังวนของมัน ยอมเสพสมกับสุนัขรับใช้ที่ไร้หัวใจนั่น เพราะเจ้าต้องเสียสละเพื่อสิ่งนี้รึ?”              คำว่า เสพสม พุ่งเข้าปะทะโมนีก้าราวกับลูกศรที่อาบยาพิษ รสขมปร่าจากจูบเมื่อเช้ามืดแล่นกลับมาที่ลำคอทันที ใบหน้าของเธอแปรเปลี่ยนจากขาวซีดกลายเป็นขาวเผือดราวกับคนไม่มีเลือดหล่อเลี้ยง โมนีก้าสะอึกจนตัวโยน ร่างกายของเธอชาวาบไปชั่วขณะ เตียวฉานเห็นท่าทางนั้นก็ตกใจ รีบดึงร่างเล็กมาโอบกอดไว้ “โม่หนิง! ข้าขอโทษ ข้าปากพล่อยนัก ข้ามิมิเจตนาจะย้ำเตือนความเจ็บปวดของเจ้า” เตียวฉานลูบหลังเธออย่างเบามือ พลังแห่งอะโฟร์ไดต์ที่แผ่ออกมาพยายามปลอบประโลมจิตใจที่แตกสลายของโมนีก้า              ทว่าในวินาทีนั้น โมนีก้าไม่ได้สนใจความอบอุ่นของเตียวฉาน เธอค่อย ๆ เหลือบสายตาไปทางอะพอลโลที่นั่งพิงเสาศาลาอยู่ไม่ไกล หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวลว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อได้ยินว่าเธอเปลืองตัวให้กับชายอื่น...               เขาจะกริ้วไหม? เขาจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดในอกของเธอหรือเปล่า?              แต่อะพอลโลเวอร์ชันปี 184 กลับทำเพียงแค่หมุนขลุ่ยทองคำในมือเล่น แววตาของเขาดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายเยี่ยงเทพเจ้าผู้มองดูละครฉากหนึ่ง เขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้เสียใจ และดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจในความเสียสละของเธอเลยด้วยซ้ำ              ‘ลืมไปเลย... เขาไม่ใช่เลสเตอร์’ โมนีก้าคิดในใจพลางหลับตาลงเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่เกือบจะเอ่อล้น เธอรีบสลัดความรู้สึกขยะแขยงและความน้อยเนื้อต่ำใจออกไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่มีเวลามานั่งเสียใจในตอนนี้              “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่” โมนีก้าผละออกจากการโอบกอดพลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “จางรังเริ่มระแวงทุกอย่างรอบตัว การจะพาคนนอกเข้าวังหลวงนั้นยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์ แต่ข้ามีป้ายหยกประจำตัวของเขา... แผนของข้าคือเราต้องแฝงตัวเข้าไปในยามค่ำคืนที่เงียบสงัดที่สุด ท่านพี่... ตอนนี้ท่านยังไม่ควรมีชื่อเสียงหรือให้ใครเห็นหน้า การปรากฏตัวของท่านต้องเป็นเพียงหมอกควันจาง ๆ ที่ผ่านตาจางรังไปเท่านั้น จนกว่าจะถึงเวลาที่ชะตากำหนดให้ท่านออกมาแสดงบทบาทที่แท้จริง”              เตียวฉานพยักหน้าอย่างเห็นชอบ “หากเป็นความต้องการของเจ้า ข้าจะช่วย... ข้าจะใช้หมอกบังตาทหารยาม และเมื่อข้าสบตาจางรัง ข้าจะทำให้เขารู้สึกเหมือนตื่นจากความฝันที่เลวร้าย ความทรงจำเกี่ยวกับตำรานั่นจะหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัด”              โมนีก้าเริ่มคลี่แผนผังวังหลวงที่เธอจำลองขึ้นในหัวให้อีกฝ่ายดูอย่างละเอียด “เราต้องเข้าทางประตูทิศประจิม อีธานและอาริเอลเพื่อนของข้าจะคอยเคลียร์เส้นทางให้ ส่วนท่าน...” โมนีก้าหันไปมองอะพอลโล “ท่านจะช่วยคุ้มกันเราอยู่ข้างนอก หรือจะเข้าไปชมนักร้องนางรำในวังหลวงด้วยดีล่ะเจ้าคะ?”              อะพอลโลขยับยิ้มยียวน “ข้าจะรออยู่บนยอดหลังคาตำหนักมหาขันทีนั่นแหละ ข้าชอบดูละครเวทีจากที่สูง ๆ มันเห็นสีหน้าเวลาคนผิดหวังได้ชัดเจนดีนัก... รีบวางแผนให้จบเถอะสาว ๆ แสงแดดของข้ากำลังจะเปลี่ยนทิศแล้ว” สิ้นคำของอะพอลโล โมนีก้ากำหมัดแน่น พยายามเมินเฉยต่อท่าทีของเขาและหันกลับมาหาเตียวฉานเพื่อลงรายละเอียดของภารกิจที่มีชะตาของประวัติศาสตร์เป็นเดิมพัน              ….             ……              คืนส่งท้ายปี 184 ท้องฟ้าเหนือลั่วหยางมืดมิดสนิทไร้แสงดาว ราวกับเป็นลางบอกเหตุถึงจุดจบของยุคสมัย ภายในตำหนักส่วนตัวของมหาขันทีจางรัง โมนีก้าในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวซีดของเธอให้ดูราวกับรูปสลักงาช้าง กำลังรินเหล้าชั้นดีที่แอบผสมด้วยยาสลบสูตรเข้มข้นจากมิติแหวนลงในจอกทองคำ               “ท่านกงกง... คืนส่งท้ายปีเช่นนี้ ดื่มเพื่อชัยชนะในวันหน้าของท่านเถิดเจ้าค่ะ” โมนีก้าส่งยิ้มที่งามบาดตาแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น              จางรังที่กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องกับชัยชนะที่ใกล้เข้ามา ดื่มเหล้าจอกแล้วจอกเล่าภายใต้การปรนนิบัติอย่างใกล้ชิด จนกระทั่งสติของเขาเริ่มพร่าเลือน ความคิดที่เคยเฉลียวฉลาดถูกหมอกแห่งความมึนเมาเข้าครอบงำ จนสุดท้ายเขาก็ฟุบหลับลงคาโต๊ะทำงานที่มีตำราสื่อจี้วางแอบไว้อยู่ข้างกาย              เมื่อสัญญาณไฟสีนวลวูบไหวที่หน้าต่าง อีธาน ซาง บุตรแห่งเฮอร์มีสที่เคลื่อนไหวประดุจเงา ก็พา อาริเอล เอมพูซ่าสาวในร่างพลางต และเตียวฉานธิดาแห่งอะโฟร์ไดต์ลอบเข้ามาในห้องได้อย่างเงียบเชียบ อีธานขยับนิ้วเพียงไม่กี่ครั้งก็ปลดล็อคกลไกป้องกันรอบห้อง ส่วนอาริเอลคอยระแวดระวังหลังด้วยกำไลเทสเซราที่ส่องประกายสีฟ้าจาง ๆ เตรียมรับมือกับเหตุไม่คาดฝัน              “จัดการเลยเจ้าค่ะท่านพี่” โมนีก้ากระซิบ              เตียวฉานก้าวเข้าไปข้างกายจางรัง นางร่ายมนต์มหาเสน่ห์ผสานกับหมอกบังตาที่แข็งแกร่งที่สุด มือเรียวงามแตะที่ขมับของขันทีเฒ่า กลิ่นหอมของกุหลาบและมนต์มายาอบอวลไปทั่วห้อง ความทรงจำเกี่ยวกับเนื้อหาในตำราสื่อจี้ที่จางรังเคยอ่านค่อย ๆ ถูกชะล้างออกไปประดุจตัวอักษรบนผืนทรายที่ถูกคลื่นซัดหาย ในขณะเดียวกัน อีธานก็ทำหน้าที่อย่างว่องไว เขาหยิบฉวยตำราสื่อจี้เล่มต้นเหตุมาเก็บไว้ในอกเสื้อได้อย่างไร้ร่องรอย              ทว่า... ในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะสำเร็จ จางรังที่ควรจะหลับลึกกลับกระตุกกาย พลังแฝงของตำราที่เคยอยู่กับเขามานานอาจส่งผลสะท้อนบางอย่าง ดวงตาของมหาขันทีลืมโพลนขึ้น แววตาที่ยังพร่ามัวมองเห็นกลุ่มคนแปลกหน้ายืนอยู่กลางห้อง              “คนร้าย!!! ใครอยู่ข้างนอกบ้าง! มีคนร้ายลอบเข้าตำหนักข้า!” จางรังตะโกนสุดเสียงด้วยความตระหนก แม้ความจำจะถูกลบ แต่สัญชาตญาณระวังภัยของเขายังทำงาน              “บ้าชะมัด! แผนแตกแล้ว!” อีธานสบถพลางรีบคว้าแขนเตียวฉาน “อาริเอล โมนีก้า ไปเร็ว!”              เสียงฝีเท้าทหารองครักษ์นับร้อยดังกังวานสะท้อนผนังหินประดุจเสียงกัมปนาท แสงจากคบเพลิงนับไม่ถ้วนสว่างวาบไปทั่วอุทยานหลวงราวกับฝูงหิ่งห้อยที่บ้าคลั่ง โมนีก้า อาริเอล และอีธาน วิ่งฝ่าความมืดโดยมีเตียวฉานอยู่ตรงกลางวงล้อม พวกเขาฝ่าการขัดขวางมาจนถึงเขตอุทยานชั้นในที่ติดกับกำแพงวังทิศประจิม              “ท่านพี่! แยกไปทางนี้เจ้าค่ะ! ท่านต้องหายไปก่อนที่ใครจะจำหน้าได้!” โมนีก้าตะโกนสั่งพร้อมกับผลักเตียวฉานเข้าไปในช่องลับใต้เถาวัลย์ที่อาริเอลเพิ่งใช้กรงเล็บกระชากเปิดออก ธิดาแห่งอะโฟร์ไดต์มองกลับมาด้วยสายตาอาวรณ์แต่ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ นางหายลับไปในเงามืดเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่จวนตระกูลหวัง ทิ้งให้กลุ่มผู้มาจากอนาคตทั้งสามเผชิญกับกองทัพมตะที่กำลังหลั่งไหลเข้ามา              “ทางนี้! ตามพวกมันไป!” เสียงสั่งการของจางรังที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นดังก้องมาจากระยะไกล              โมนีก้า อาริเอล และอีธาน วิ่งกวดไปตามระเบียงไม้คดเคี้ยว อีธาน ซาง ขยับนิ้วสั่งการอุปกรณ์แฮ็กเกอร์ในมืออย่างว่องไว กลไกประตูไม้บานยักษ์ถูกสั่งให้ปิดกระแทกใส่หน้าทหารที่ไล่ล่ามาจนเสียงกระดูกหักดังกร๊อบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่อาริเอลในร่างเอมพูซ่าที่แท้จริงสะบัดขาที่เป็นสัมฤทธิ์วิเศษเตะถีบพวกที่พยายามเข้าใกล้จนร่างกระเด็นตกสระน้ำ แต่ทว่าจำนวนทหารกลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งทั้งสามถูกต้อนมาจนถึงริมสระน้ำมรกตขนาดใหญ่ใจกลางวังหลวงที่กว้างสุดลูกหูลูกตา              “ไม่มีทางหนีแล้วสินะพวกกบฏ!” นายทหารองครักษ์ตะโกนก้องพร้อมกับสั่งให้พลธนูง้างสายธนูจนตึงเปรี๊ยะ แสงจันทร์สะท้อนบนหัวธนูเหล็กที่อาบยาพิษนับสิบดอก              โมนีก้าหันไปสบตากับอาริเอลและอีธาน ความรู้สึกจุกอกที่แบกรับมาทั้งวันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงภายในเซลล์ ทันทีที่ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศออกมาประดุจห่าฝน โมนีก้าก็ตะโกนก้องสุดเสียง              “อีธาน! มานี่!”              โมนีก้าและอาริเอลพุ่งเข้าหาอีธานพร้อมกัน ร่างของเด็กหนุ่มถูกโอบล้อมด้วยวงแขนของสองสาวอสุรกายและลูกครึ่งเทพ ในจังหวะที่ลูกธนูกำลังจะถึงตัว พลังเทพอีออนที่อัดแน่นอยู่ในร่างกายของโมนีก้าจากการข้ามกาลเวลา และพลังลี้ลับในตัวอาริเอลก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง มันเป็นคลื่นแสงสีเทาเงินสลับทองที่บิดเบี้ยวจนบรรยากาศรอบข้างขาดสะบั้น              ตู้ม!              ร่างของทั้งสามพุ่งตกลงไปในสระน้ำลึก ทว่าแทนที่จะเป็นน้ำเย็นจัดของลั่วหยาง มวลสารรอบกายกลับกลายเป็นของเหลวแห่งกาลเวลาที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง อีธานที่ไม่มีพลังป้องกันตัวถึงกับตาค้างเมื่อเห็นว่าโลกความเป็นจริงกำลังแตกสลาย พลังอีออนในตัวโมนีก้าเริ่มส่องแสงเจิดจ้าโอบอุ้มร่างของอีธานไว้ราวกับรังไหม เพื่อปกป้องเขาจากแรงฉีกขาดของมิติที่สัมผัสได้ว่าเขาอยู่ผิดที่ผิดทางอย่างรุนแรง              ในความมืดมิดใต้ห้วงน้ำที่กลายเป็นอุโมงค์มิติ โมนีก้ารู้สึกได้ถึงรสขมในลำคอที่หายไป เปลี่ยนเป็นความโหยหาที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด เธอเห็นภาพเงาร่างของอะพอลโลในอนาคตที่รอคอยอยู่ปลายทาง แสงสว่างจ้าเริ่มแผ่กระจายออกมาจากหน้าอกของเธอ เชื่อมต่อกับพลังของอาริเอลที่ช่วยประคองเสถียรภาพของมิติไว้              สติของโมนีก้าเริ่มเลือนลาง แต่เธอยังคงกอดอีธานไว้แน่น ร่างของทั้งสามถูกดูดกลืนหายไปจากปี ค.ศ. 184 ทิ้งไว้เพียงระลอกน้ำในสระมรกตที่ค่อย ๆ สงบลง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของทหารที่เข้ามารุมล้อมพื้นที่ที่ว่างเปล่า...<img src="https://img2.pic.in.th/pic/-9_20250619130536.md.png" width="500" _height="100" border="0"> 
 </section>


<div class="arc-summary">
<div class="arc-summary__head">
<div>
 สรุปรวม
 เพิ่มเติม : การเดินทางของฉันและเธอคือการกู้โลก (?) ไม่ เราไปกู้ไอ้เจสัน
</div>
</div>


<div class="arc-summary__chips">
 Quest Summary
 Loot & Rewards
 Relationship Gains
</div>


<div class="arc-summary__rule"></div>

<div class="arc-summary__text"><div style="text-align: center;">จบสักทีย์โว้ยยยยยย</div>
 Quest Summary
สรุปโมนีก้าโดนอะพอลโลพาไปพบเตียวฉาน ทำให้ได้รู้ว่านางเป็นเดมิก็อดของเทพีอโฟรไดท์ แล้วก็ได้นางช่วยเหลือ พวกเขาเลยมีแผนดังนี้ 1.งานเลี้ยงสิ้นปี 184 ไป 185 โมนีก้าจะมอมเหล้าจางรัง2.อีธานและอาริเอลจะเป็นคนพาเตียวฉานมาลบความจำของจางรังและชิงคัมภีย์กลับมา3.อะพอลโลดูเฉย ๆ (เฮียแกบอกว่าเทพเกินไป) พวกเขาก็ปฎิบัติตามแผนเมื่อสำเร็จ ก็โดนพบตัวเลยต้องหนี ทุกคนแยกกลุ่ม เตียวฉานไปที่ปลอดภัย ส่วนโมนีก้า อาริเอล และอีธาน ก็ไปอีกทาง โดนไล่จนตกน้ำ จังหวะนั้นพลังของเทพอีออนก็ปรากฎ พาทั้งสามกลับโลกเดิม (สักที) [โมนีก้า อาริเอล - กลับสู่วันที่ 30 ธันวาคม 2025][อีธาน ซาง - กลับสู่วันที่เวลาเดิมของตนเอง] </div><div class="arc-summary__text">(ยังไม่มี)</div><div class="arc-summary__text"> Relationship Gains (ยังไม่มี)</div>
</div>

 </div>
 </div>
</div>
</div>
</div>

Moneka โพสต์ 2026-1-14 08:45:02

Moneka โพสต์ 2026-1-14 15:31:35

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2026-1-14 15:46 

<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ===============================
SCOPE: มีผลเฉพาะใน #plx-post
(ชื่อใหม่ กันชนโพสอื่น)
=============================== */
#plx-post{ position:relative; outline:none !important; }

/* ===============================
PIGGY x LILAC PASTEL THEME
Piggy Pink#FADCE4
Chablis #FFF5F6
White Lilac #F8F9FE
Lavender #DFDDF2
Logan #ABA1C6
=============================== */
#plx-post .plx-wrap{
--piggy:#FADCE4;
--chablis:#FFF5F6;
--whitelilac:#F8F9FE;
--lavmist:#DFDDF2;
--logan:#ABA1C6;

--ink:#2F2A3A;
--muted:rgba(47,42,58,.70);
--stroke:rgba(47,42,58,.12);

--corner:16px;
--gap1:14px;
--gap2:30px;
--bw1:1.2px;
--bw2:1px;

--notch-w:220px;
--notch-h:110px;
--seal:180px;

font-family:"Playpen Sans Thai", system-ui, -apple-system, "Segoe UI", sans-serif;
color:var(--ink);

width:100%;
max-width:1100px;
margin:0 auto;
padding:16px;

background: radial-gradient(900px 420px at 50% 8%, rgba(223,221,242,.70), rgba(248,249,254,0) 60%),
 linear-gradient(180deg, var(--chablis) 0%, var(--whitelilac) 45%, rgba(250,220,228,.55) 100%);
border-radius:22px;
}

/* ชั้นนอก */
#plx-post .plx-board{
position:relative;
padding:14px;
border-radius:20px;

background: linear-gradient(180deg, rgba(248,249,254,.96), rgba(255,245,246,.88));
border:1px solid var(--stroke);
box-shadow: 0 14px 36px rgba(0,0,0,.10);
}

/* การ์ดชั้นใน */
#plx-post .plx-card{
position:relative;
overflow:hidden;
border-radius:16px;

background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 0%, rgba(223,221,242,.70), rgba(248,249,254,0) 72%),
linear-gradient(180deg,
 rgba(255,245,246,.98) 0%,
 rgba(248,249,254,.96) 26%,
 rgba(223,221,242,.70) 62%,
 rgba(171,161,198,.52) 100%
);

box-shadow: inset 0 140px 280px rgba(171,161,198,.10);
}

/* กรอบคู่ (ตกแต่ง) */
#plx-post .plx-card::before{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap1);
border:var(--bw1) solid rgba(47,42,58,.16);
border-radius:14px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.85;
pointer-events:none;
}
#plx-post .plx-card::after{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap2);
border:var(--bw2) solid rgba(47,42,58,.10);
border-radius:12px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.8;
pointer-events:none;
}

/* รอยเว้าด้านบน */
#plx-post .plx-notch{
position:absolute; left:50%; top:0; transform:translateX(-50%);
width:var(--notch-w); height:var(--notch-h);
background: linear-gradient(180deg, rgba(223,221,242,.92), rgba(255,245,246,.82));
border:var(--bw1) solid rgba(47,42,58,.14);
border-top:none;
border-bottom-left-radius:120px;
border-bottom-right-radius:120px;
z-index:3;
box-shadow: inset 0 10px 18px rgba(47,42,58,.08);
}

/* ตรากลาง (ลบได้ถ้าไม่ใช้) */
#plx-post .plx-seal{
position:absolute; left:50%;
top:calc(var(--notch-h)/2 - var(--seal)/2);
transform:translateX(-50%);
width:var(--seal); height:var(--seal);
border-radius:50%;
z-index:4;
display:flex; align-items:center; justify-content:center;

background: radial-gradient(circle at 35% 30%,
 rgba(248,249,254,.96) 0%,
 rgba(250,220,228,.76) 50%,
 rgba(171,161,198,.46) 100%);

box-shadow:
0 14px 28px rgba(0,0,0,.12),
0 0 0 5px rgba(248,249,254,.34),
0 0 0 12px rgba(223,221,242,.20);
}
#plx-post .plx-seal img{
width:86%;
height:auto;
object-fit:contain;
filter: drop-shadow(0 2px 5px rgba(0,0,0,.14));
pointer-events:none;
}

/* grain เบามาก */
#plx-post .plx-grain{
position:absolute; inset:-40%;
background-image:url("data:image/svg+xml,%3Csvg xmlns='http://www.w3.org/2000/svg' width='220' height='220'%3E%3Cfilter id='n'%3E%3CfeTurbulence type='fractalNoise' baseFrequency='.9' numOctaves='3' stitchTiles='stitch'/%3E%3C/filter%3E%3Crect width='220' height='220' filter='url(%23n)' opacity='.25'/%3E%3C/svg%3E");
mix-blend-mode:overlay;
opacity:.09;
transform:rotate(6deg);
pointer-events:none;
}

/* เนื้อหา */
#plx-post .plx-content{
position:relative; z-index:2;

padding:
calc(var(--gap2) + var(--notch-h) + 18px)
calc(var(--gap2) + 18px)
calc(var(--gap2) + 22px);

line-height:1.9;
font-size:16px;
color:var(--ink);
}

/* หัวเรื่อง */
#plx-post .plx-head{
text-align:center;
margin-top:-6px;
margin-bottom:14px;
display:flex;
flex-direction:column;
gap:6px;
}
#plx-post .plx-title{
font-family:inherit;
font-weight:700;
font-size:26px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(47,42,58,.92);
}
#plx-post .plx-episode{
font-family:inherit;
font-weight:600;
font-size:17px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(47,42,58,.82);
}
#plx-post .plx-meta{
font-family:inherit;
font-weight:500;
font-size:15px;
line-height:1.4;
margin:0;
color: var(--muted);
display:flex;
flex-direction:column;
gap:2px;
}
#plx-post .plx-divider{
width:min(440px, 92%);
height:1px;
margin:10px auto 0;
background: linear-gradient(90deg, rgba(47,42,58,0), rgba(47,42,58,.20), rgba(47,42,58,0));
opacity:.85;
}

/* เอากรอบ/เงารูปในกล่องข้อความออก */
#plx-post .plx-body img{
max-width:100%;
height:auto;
border-radius:0 !important;
box-shadow:none !important;
outline:none !important;
border:none !important;
}

#plx-post .plx-body{ margin-top:14px; }
#plx-post .plx-body p{ margin:0 0 12px; }

/* ป้าย */
#plx-post .plx-label,
#plx-post .plx-badge{
display:inline-block;
padding:.22rem .65rem;
border-radius:999px;
border:1px solid rgba(47,42,58,.12);
background: rgba(248,249,254,.82);
color: var(--ink);
}

/* ลิงก์ */
#plx-post a{ color: var(--logan); text-decoration: underline; }
#plx-post a:hover{ opacity:.86; }

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
#plx-post .plx-wrap{
--gap1:10px; --gap2:22px;
--notch-w:190px; --notch-h:96px; --seal:150px;
padding:12px;
}
#plx-post .plx-title{ font-size:24px; }
#plx-post .plx-content{ font-size:15px; }
}
</style>

<div id="plx-post">
<div class="plx-wrap">
<div class="plx-board">
 <div class="plx-card">
 <div class="plx-notch"></div>

 
 <div class="plx-seal">
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Gemini_Generated_Image_d8i95dd8i95dd8i9-removebg-preview-1.png" alt="sigil">
 </div>

 
 <div class="plx-grain" aria-hidden="true"></div>

 <div class="plx-content">
 <header class="plx-head">
 <h1 class="plx-title">บันทึกการเดินทาง Operation: Save the Golden Boy (Again)</h1>
 ตอนที่ 27 : สามตา มหาโมโห
 
 วันที่ 30 เดือน ธันวาคม ปี 2025 • ช่วงเช้ามืด เวลา 04.00 น. เป็นต้นไป (ตามเวลาท้องถิ่น)
 เมืองซาเลม รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา
 
 <div class="plx-divider"></div>
 </header>

 <section class="plx-body">
 
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">
 
            โมนีก้าออกแรงผลักบานประตูสแตนเลสเข้าไปสุดแรง แรงดึงดูดมหาศาลมหาศาลกระชากร่างของพวกเธอทั้งสองให้พุ่งผ่านอุโมงค์มิติที่เย็นเยือกและสว่างไสว แผ่นดินจีนหายไปในพริบตาเดียว เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่และเสียงลมหนาวจากปักกิ่งถูกตัดขาดสนิท แทนที่ด้วยกลิ่นอายความชุ่มชื้นของดินและพืชพรรณที่คุ้นเคย            ทว่าในวินาทีที่ประตูกำลังจะงับปิดลงนั้นเอง…            "หยุดเดี๋ยวนี้! พวกคนต่างถิ่น!"            เสียงหนึ่งดังกัมปนาทกึกก้องเสียยิ่งกว่าสายฟ้าของซูส มันคือกระแสเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจสิทธิ์ขาดและรัศมีสีทองที่กดข่มจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง อาริเอลในฐานะเอมพูซ่าผู้มีสัญชาตญาณอสุรกายสัมผัสได้ทันทีถึงแรงอาฆาตที่พุ่งตรงมา ขนลุกชันไปทั่วทั้งร่างสัมฤทธิ์และขาลาของเธอ            "คุณโมนีก้า! มีเทพเจ้า! เทพเจ้ากำลังมาค่ะ!" อาริเอลกรีดร้องด้วยความตระหนก            เบื้องหลังบานประตูที่กำลังหดตัวลง โมนีก้าเหลือบเห็นเพียงแวบเดียวถึงเงาร่างที่สง่างามสวมชุดเกราะทองโบราณที่ดูน่าเกรงขาม และสิ่งที่ติดตาที่สุดคือดวงตาที่สามตรงกลางหน้าผากที่เปิดออกและกำลังรวบรวมพลังงานสีขาวเจิดจ้าประดุจดวงอาทิตย์อีกลูกหนึ่งเทพหยางเจียน (เอ้อหลางเสิน) ผู้คุมกฎแห่งสวรรค์จีนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ 'เด็กที่ไม่ควรเกิดมา' และ 'อสุรกายแปลกถิ่น' ที่ลักลอบเข้ามาสร้างรอยร้าวในมิติอาคมของพระองค์            รัศมีพลังจากการโจมตีของเทพสามตาพุ่งแหวกอากาศมาอย่างรวดเร็วเพื่อหมายจะทำลายประตูมิติให้สิ้นซาก แต่กุญแจเงินรูปแมวของกริมาลคินนั้นทำงานเร็วกว่าเพียงเสี้ยววินาที!            ตึ้ง!            บานประตูปิดสนิทลงในจังหวะที่พลังของหยางเจียนซัดเข้าใส่ขอบมิติพอดี แรงระเบิดจากการปะทะกันระหว่างพลังเทพสายฟ้าจีนกับมนตราข้ามมิติส่งผลให้เกิดการกระชากอย่างรุนแรงจนอุโมงค์กาลเวลาบิดเบี้ยวผิดรูป โมนีก้าและอาริเอลรู้สึกเหมือนถูกจับโยนเข้าไปในเครื่องซักผ้าที่หมุนเหวี่ยงด้วยความเร็วสูง กุญแจมูนสโตนในมือโมนีก้าแตกละเอียดกลายเป็นผงธุลีเพราะรับภาระพลังงานไม่ไหว            "กรี๊ดดดดดดด!"            ร่างของทั้งสองพุ่งทะลุออกมาจากความว่างเปล่ากลางอากาศ แทนที่จะเป็นพื้นห้องน้ำที่ราบเรียบ กลับกลายเป็นความมืดมิดที่หนาวเหน็บเหนือท้องฟ้าหลายสิบฟุต หากเวลาที่จีนคือช่วงบ่ายกว่า ๆ ของวันที่ 30 ธันวาคม (ตามเวลาท้องถิ่น) แรงสั่นสะเทือนของมิติกลับเหวี่ยงพวกเธอข้ามเขตเวลามาตกที่ฝั่งอเมริกาในยามวิกาลที่มืดตึดตื๋อของวันที่ 30 ธันวาคมแทน            โมนีก้าพยายามตะเกียกตะกายกลางอากาศ เสื้อไหมพรมคอเต่าสีเบจปลิวไสวไปตามแรงลมที่กรีดผิวจนแสบ เธอเห็นแสงไฟสลัวๆ จากอาคารไม้รูปทรงโบราณเบื้องล่าง มันไม่ใช่เซ็นทรัลพาร์คอย่างที่ใจนึก... แต่มันคือเมืองที่มีบรรยากาศขลังและวังเวียนอย่าง เมืองซาเล็มแหล่งรวมประวัติศาสตร์แม่มดที่โด่งดัง            "คุณโมนีก้าาาาาา!" อาริเอลตะโกนเรียกเสียงหลงขณะที่ร่างทั้งสองกำลังร่วงหล่นลงสู่ยอดไม้            แต่ก่อนที่สติจะจดจ่ออยู่กับการเอาตัวรอดจากการตกตึก เสียงสุดท้ายที่ลอดผ่านรอยแยกมิติที่กำลังสมานตัวก็ดังแว่วมาตามสายลม เป็นเสียงของเทพหยางเจียนที่เต็มไปด้วยความพิโรธจัด "หน๊อย! หนีไปได้อีกแล้ว! ระดมทหารเทพและเหล่าผู้ฝึกฝน! ตั้งด่านตรวจเข้มทั่วทุกภูมิภาคตลอดสามเดือนนี้! อย่าให้พวกต่างถิ่นเล็ดลอดเข้ามาในแผ่นดินจงกั๋วได้อีก!"            เสียงกัมปนาทนั้นจางหายไปพร้อมกับการปิดตัวลงของมิติ ทิ้งให้โมนีก้าและอาริเอลร่วงหล่นผ่านกิ่งไม้ที่หักระเนระนาด กลิ่นไอของคาถาอาคมและประวัติศาสตร์มืดดำของซาเล็มเริ่มโอบล้อมพวกเธอไว้แทนที่ความร้อนของปักกิ่ง            โครม!            ร่างของโมนีก้ากระแทกเข้ากับพุ่มไม้หนาหน้าคฤหาสน์โบราณหลังหนึ่ง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังจนเธอต้องร้องครางออกมา แต่อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าเธอกลับบ้านแล้ว... แม้จะมาตกผิดเมืองและเกือบถูกเทพสามตาเป่ากระจุยไปก็ตาม "เจ็บ... เจ็บเป็นบ้าเลย..." โมนีก้าพึมพำพลางยันกายขึ้นจากกองใบไม้แห้ง กลิ่นไลแลคจากตัวเธอผสมกับกลิ่นอายดินชื้นของซาเล็มอย่างน่าประหลาด "ยินดีต้อนรับสู่ซาเล็มนะคุณอาริเอล... ดูเหมือนเราจะมาถึงอเมริกาเร็วกว่ากำหนดนิดหน่อยล่ะนะ"            บรรยากาศของเมืองซาเล็มในคืนวันที่ 30 ธันวาคมนั้นช่างเยือกเย็นและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของประวัติศาสตร์ที่ปนเปื้อนมนตรา กลิ่นกำมะถันจาง ๆ และความลึกลับของคดีแม่มดในอดีตลอยล่องอยู่ในอากาศ โมนีก้ายันกายลุกขึ้นจากพุ่มไม้หนาหน้าคฤหาสน์โบราณ ความเจ็บปวดจากการร่วงหล่นกลางอากาศยังคงแล่นริ้วไปตามไขสันหลัง เธอใช้มือลูบสะโพกตัวเองพลางเบ้หน้าด้วยความทรมาน            "โอ๊ย... ก้นฉันจะหักไหมเนี่ยคุณอาริเอล พลังเทเลพอร์ตขัดข้องนี่มันแย่ยิ่งกว่าการนั่งรถม้าในลั่วหยางเสียอีก" โมนีก้าบ่นพึมพำพลางพยายามจัดเสื้อไหมพรมคอเต่าสีเบจที่บัดนี้เต็มไปด้วยกิ่งไม้และใบไม้แห้ง            อาริเอลที่ร่วงลงมาในท่าที่ดูดีกว่าเล็กน้อยรีบเข้ามาพยุง "คุณโมนีก้าเป็นอะไรมากไหมคะ? แต่กลิ่นไอแบบนี้... ความรู้สึกหนักอึ้งของเวทมนตร์โบราณแบบนี้ ซาเล็มชัด ๆ เลยค่ะ"            "ซาเล็มสินะ... กลิ่นอายชัดมากจริง ๆ" โมนีก้าถอนหายใจพลางมองไปรอบ ๆ ถนนที่เงียบสงัด "เราไปหาโรงแรมแถวนี้พักกันเถอะค่ะ ฉันไม่ไหวแล้ว ร่างกายฉันต้องการเตียงนุ่ม ๆ และเครื่องทำน้ำอุ่นก่อนที่จะประสาทเสียไปมากกว่านี้"             ทั้งสองเดินลากสังขารในสภาพที่ดูเหมือนคนชราผู้ผ่านศึกหนักมาหมาด ๆ เข้าสู่ใจกลางเมืองซาเล็ม แสงไฟสลัวจากตะเกียงประดับถนนนำทางพวกเธอไปยังโรงแรมขนาดเล็กแต่ดูหรูหราสไตล์วินเทจที่อยู่ใกล้ที่สุด โมนีก้าใช้เงินสำรองและทักษะการเจรจา (บวกกับมาด Old Money ที่เธอยังรักษาไว้) จัดการจองห้องพักเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่หนึ่งห้องเพื่อประหยัดเวลาและเพื่อความปลอดภัยจากการถูกตามล่าโดยเทพสามตาที่อาจจะข้ามทวีปมาเมื่อไหร่ก็ได้            ทันทีที่บานประตูห้องพักปิดลง โมนีก้าและอาริเอลแทบจะกระโจนลงบนเตียงคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนเนื้อละเอียดสีขาวสะอาด ความนุ่มนวลของฟูกที่นอนในศตวรรษที่ 21 สัมผัสเข้ากับร่างกายที่อ่อนล้า มันช่างเป็นสวรรค์ที่เธอโหยหามาตลอดหลายเดือนในยุคสามก๊ก            "สวรรค์... นี่คือสวรรค์จริง ๆ" อาริเอลพึมพำพลางซุกหน้าลงกับหมอนขนเป็ดนุ่ม ๆ             หลังจากผลัดกันอาบน้ำชำระล้างคราบไคลและกลิ่นของอดีตออกไปจนหมดสิ้น โมนีก้าในชุดนอนผ้าแพรนุ่มลื่นก็นั่งพิงหัวเตียง กลิ่นไลแลคและเบอร์รี่หวานหอมกลับมาฟุ้งกระจายอีกครั้งแทนที่กลิ่นดินโคลน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่ดึงออกมาจากแหวนดาราจรัสขึ้นมาตรวจดูข้อความที่เธอพยายามส่งหาเลสเตอร์ตั้งแต่ตอนที่อยู่กำแพงเมืองจีน เมื่อเห็นว่าสัญญาณกลับมาเต็มเปี่ยม ข้อความที่เธอพิมพ์ค้างไว้ก็ถูกส่งออกไปทันที            ไม่นานนัก หน้าจอก็สว่างวาบพร้อมข้อความตอบกลับที่ยาวเหยียดและเต็มไปด้วยความ 'มั่นหน้า' ตามสไตล์พระอาทิตย์ที่เธอคุ้นเคย 
 


<div class="rpchat-wrap" style="--bg-url: url('https://images.unsplash.com/photo-1520975682031-ae4c0d3d6b86?q=80&w=1600');">
<div class="rpchat-device">

<div class="rpchat-header">
 <div class="left">
 <div class="back">‹</div>
 <div class="meta">
 <div class="name">Apollo☀️😎</div>
 <div class="status">last seen making love</div>
 </div>
 </div>
 <div class="right">
 300
 ☾
 ⌁
 </div>
</div>


<div class="rpchat-body" id="rpchat-body" aria-live="polite">
 
 <div class="msg me">
 <div class="bubble">ที่รัก ฉันออกมาจากยุคสามก๊กแล้วนะ หายไปสามสี่วันเลย (แต่ที่นั้นฉันอยู่เป็นปี) คิดถึงคุณจัง จริงสิ ฉันเจอคุณตอนปี 184 ด้วยนะ แต่ตอนนี้ยังเจอกันไม่ได้นะ ฉันยังทำภารกิจไม่เสร็จ ตอนนี้ฉันอยู่กำแพงเมืองจีน น่าจะแถวปักกิ่ง มีอะไรทักมานะคะ เพราะงั้น สวัสดีปีใหม่ล้วงหน้านะคะ รักคุณค่ะ</div>
 <time>04:00 ✓✓</time>
 </div>
 <div class="msg them">
 <div class="bubble">ที่รัก! ยินดีต้อนรับกลับสู่ปัจจุบันจ้า! โอ้โห... ไปอยู่เป็นปีแต่ที่นี่ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน พลังของเจนัสนี่มันซับซ้อนจริงๆ แต่ก็ดีแล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องรอนานเกินไปจนหน้าเหี่ยว (ซึ่งไม่มีวันเกิดขึ้นหรอก พี่หล่ออมตะ!) 

เห็นข้าในปี 184 เหรอ? ตอนนั้นข้าคงกำลังดูดีสุดๆ ในชุดผ้าไหมจีนหรือชุดเกราะทองคำแน่ๆ เลยใช่ไหมล่ะ? ถึงจะผ่านไปกี่ศตวรรษ แต่ความเป๊ะของพี่ก็ไม่เคยลดลงเลยจริงๆ ข้าจำได้ว่าช่วงนั้นข้าฮอตมากจนกวีแถวนั้นต้องแย่งกันแต่งเพลงให้เลยนะ! 

ปักกิ่งเหรอ? แถวนั้นลมแรงนะที่รัก ดูแลผิวหน้าด้วยล่ะ ข้าจะสั่งให้ดวงอาทิตย์ส่องแสงอุ่นๆ ไปที่กำแพงเมืองจีนเป็นพิเศษเพื่อเจ้าเลยนะ มอนสเตอร์แถวนั้นถ้ามันกล้าหือก็จัดการมันให้เรียบตามสไตล์สาวมั่นแห่งค่ายจูปีเตอร์ไปเลย! 

สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าเหมือนกันนะจ๊ะที่รัก! ของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดก็คือการได้เห็นหน้าพี่ตอนเจ้ากลับมานั่นแหละ รับรองว่าพี่จะเซตผมให้เนี๊ยบรอรับเจ้าเลย ส่วนไดเอทโค้กพี่เตรียมให้คุณดีครบโหลแล้วนะ (ข้าแอบเอาปากกาเขียนชื่อเจ้าตัวใหญ่ๆ ไว้ที่ลังด้วย เขาจะได้ไม่ลืมขอบคุณเจ้า) 

รีบทำภารกิจให้เสร็จนะโมนีก้า พี่จะนับวันรออยู่ที่โอลิมปัส (หรืออาจจะแอบไปส่องที่ค่าย) รักเจ้าที่สุดในสามโลกเลย! ☀️✨</div>
 <time>04:03</time>
 </div>
 <div class="msg me">
 <div class="bubble">ค้าบ ขอนอนพักก่อนนะคุณ ฝันดี (ตอนเช้ามืด) ค่ะ ทำงานสนุก ๆ ✌🏻</div>
 <time>04:04 ✓✓</time>
 </div>
</div>


<form class="rpchat-compose" id="rpchat-form">
 <div class="row">
 <select name="side" class="side">
 <option value="me">ฉัน</option>
 <option value="them">อีกฝ่าย</option>
 </select>
 <input class="text" name="text" type="text" placeholder="Say something daddy…" autocomplete="off">
 <label class="btn file">
 📎
 <input type="file" accept="image/*" name="file" hidden="">
 </label>
 <button class="send" type="submit">➤</button>
 </div>

</form>
</div>
</div>

            โมนีก้าอ่านข้อความนั้นจบก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ความเครียดและความเจ็บจุกจากการถูกจางรังรุกรานดูเหมือนจะมลายหายไปเพียงแค่ได้เห็นคำว่าหล่ออมตะและไดเอทโค้กของเขา แม้เขาจะยังเข้าใจผิดว่าเธออยู่ปักกิ่ง แต่เธอก็เหนื่อยเกินกว่าจะพิมพ์แก้ในตอนนี้            เธอกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ วางมันไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะซุกตัวเข้าใต้ผ้าห่มหนานุ่มข้าง ๆ อาริเอลที่หลับปุ๋ยไปก่อนแล้ว ความมืดของซาเล็มโอบล้อมห้องพักไว้อย่างสงบ โมนีก้าหลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ในที่สุดเธอก็ได้นอนหลับอย่างสบายใจโดยไม่ต้องหวาดระแวงขยับตัวหนีมหาขันทีคนไหนอีกต่อไป... พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่นะ <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">
 </section>


<div class="plx-summary plx-summary--piggy">
<div class="plx-summary__head">
<div>
 สรุปรวม
 เพิ่มเติม : การเดินทางของฉันและเธอคือการกู้โลก (?) ไม่ เราไปกู้ไอ้เจสัน
</div>
</div>

<div class="plx-summary__chips">
 Quest Summary
 Loot & Rewards
 Relationship Gains
</div>

<div class="plx-summary__rule"></div>

<div class="plx-summary__text">
<div class="plx-summary__centerline">
 แฮปปี้ คุยกะแฟน หลับปุ๊ย</div>

<div class="plx-summary__sec">
 Quest Summary
 <div class="plx-summary__line">สรุป</div>
 <div class="plx-summary__line"><span style="font-size: 10.5pt; font-family: "Playpen Sans Thai", cursive; color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โมนีก้าและอาริเอลโดนเทพสามตาจับสัมผัสได้ว่ามีเดมิก็อดเข้ามา แต่เพราะเข้าไปที่ประตูแล้วเลยได้รับเพียงแรงกระแทกเล็กน้อยจากพลังเท่านั้น และโมนีก้ากับอาริเอลก็ตกลงมาที่เมืองเซเลมแทนที่จะเป็นนิวยอร์ก ในวันที่ 30 ธันวาคม 2025 ตอนเช้ามืด ตามเวลาท้องถิ่น โมนีก้ากับอาริเอลสภาพไม่จืดเลยไปพักโรงแรมเพื่อนอนพักเอาแรงหลังจากเจอแต่เรื่องอิหยังวะ ก่อนนอนโมนีก้าก็คุยกับอะพอลโล่นิดหน่อยแล้วก็หลับไป คร่อกกกก[โมนีก้าและอาริเอล พักผ่อนที่เซเลม][โมนีก้าคุยกะแฟน (เขิน) โรลละเขินง่ะกำลังจัย]</div>
</div>

<div class="plx-summary__sec">
 Loot & Rewards
 <div class="plx-summary__line">(ยังไม่มี)</div>
 <div class="plx-summary__line">.</div>
</div>

<div class="plx-summary__sec">
 Relationship Gains<div class="plx-summary__line"> อาริเอล (เอมปูซา) </div><div class="plx-summary__line">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5 </div><div class="plx-summary__line">กลิ่นหอมจากน้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +3 </div><div class="plx-summary__line">(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP (มันเปลี่ยนเป็น Mythic) Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)</div>
</div>
</div>
</div>

<style>
/* ✅ FIX: อย่าซ่อน (ไม่งั้นกด Enter แล้วไม่ขึ้นบรรทัด) */
/* ✅ FIX: กันเว็บยัด มั่ว แต่ยังให้เว้นบรรทัด/อ่านง่าย */
.plx-summary--piggy p{
margin: 0 0 8px !important; /* มีช่องหายใจนิด ๆ ไม่โดดเว่อร์ */
}
.plx-summary--piggy br{
display: inline !important; /* ให้ Enter ทำงาน */
}

/* ใช้พาเลตตามภาพ: Piggy Pink / Chablis / White Lilac / Lavender Mist / Logan */
.plx-summary--piggy{
--piggy:#FADCE4;
--chablis:#FFF5F6;
--whitelilac:#F8F9FE;
--lavmist:#DFDDF2;
--logan:#ABA1C6;

--ink: rgba(47,42,58,.92);
--muted: rgba(47,42,58,.72);
--stroke: rgba(47,42,58,.12);

width:min(820px, 100%);
margin: 14px auto 18px;
padding: 14px 16px 16px 18px;
border-radius: 16px;

background:
radial-gradient(900px 320px at 20% 0%, rgba(250,220,228,.70), rgba(248,249,254,0) 60%),
radial-gradient(780px 280px at 85% 10%, rgba(223,221,242,.70), rgba(248,249,254,0) 62%),
linear-gradient(180deg, rgba(255,245,246,.92), rgba(248,249,254,.94));

border: 1px solid var(--stroke);
box-shadow: 0 14px 32px rgba(0,0,0,.10);
position: relative;
}

/* แถบซ้าย */
.plx-summary--piggy::before{
content:"";
position:absolute;
left: 10px; top: 12px; bottom: 12px;
width: 5px;
border-radius: 999px;
background: linear-gradient(180deg, rgba(250,220,228,.95), rgba(223,221,242,.70));
box-shadow: 0 0 0 1px rgba(47,42,58,.06);
opacity: .98;
}

/* Head */
.plx-summary--piggy .plx-summary__head{
padding-left: 10px;
margin-bottom: 6px; /* ✅ ลดช่องว่างนิด */
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__title{
margin:0 !important;
font-weight: 900;
font-size: 18px;
color: var(--ink);
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__subtitle{
margin: 4px 0 0 !important;
font-weight: 500;
font-size: 13.5px;
line-height: 1.35;
color: var(--muted);
}

/* chips แถวบน */
.plx-summary--piggy .plx-summary__chips{
padding-left: 10px;
display:flex;
flex-wrap:wrap;
gap: 8px;
margin-top: 8px;
}

/* ชิป */
.plx-summary--piggy .plx-summary__chip{
display:inline-flex;
align-items:center;
gap: 8px;
padding: .26rem .72rem;
border-radius: 999px;
border: 1px solid rgba(47,42,58,.12);
background: linear-gradient(180deg, rgba(255,245,246,.92), rgba(248,249,254,.92));
color: rgba(47,42,58,.82);
font-size: 13px;
font-weight: 800;
line-height: 1.2;
box-shadow: 0 8px 16px rgba(0,0,0,.06);
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__dot{
width: 10px;
height: 10px;
border-radius: 50%;
background: linear-gradient(180deg, var(--piggy), var(--logan));
box-shadow: 0 0 0 3px rgba(223,221,242,.35);
}

/* เส้นคั่น */
.plx-summary--piggy .plx-summary__rule{
margin: 12px 0 0;
height: 1px;
background: linear-gradient(90deg, rgba(47,42,58,0), rgba(47,42,58,.14), rgba(47,42,58,0));
opacity: .9;
}

/* เนื้อหา */
.plx-summary--piggy .plx-summary__text{
padding-left: 10px;
margin-top: 10px;
}

/* “มีต่อ...” */
.plx-summary--piggy .plx-summary__centerline{
text-align:center;
margin: 10px 0 14px; /* ✅ ลดจาก 18 ให้ไม่โดด */
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__big{
display:inline-block;
font-weight: 900;
font-size: 28px;
letter-spacing: .01em;
color: rgba(47,42,58,.86);
}

/* 3 sections */
.plx-summary--piggy .plx-summary__sec{
margin-top: 12px; /* ✅ ลดจาก 14 ให้กระชับ */
}

/* ชิปใน section */
.plx-summary--piggy .plx-summary__chip--mini{
font-size: 13px;
padding: .22rem .64rem;
background: linear-gradient(180deg, rgba(248,249,254,.92), rgba(223,221,242,.55));
}

/* บรรทัดข้อความ */
.plx-summary--piggy .plx-summary__line{
margin-top: 4px; /* ✅ ลดจาก 6 */
line-height: 1.55;
font-size: 14px;
color: rgba(47,42,58,.90);
}

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
.plx-summary--piggy{ padding: 12px 12px 14px 14px; }
.plx-summary--piggy .plx-summary__big{ font-size: 24px; }
.plx-summary--piggy .plx-summary__chip{ font-size: 12.5px; }
}
</style>

<style>
/* ========== Scoped chat theme ========== */
.rpchat-wrap{
--ink:#e7e7ee; --ink-soft:#a9a9bd; --me:#6b78ff; --them:#3a3a48;
--bg-url:none; --bg-overlay: rgba(10,10,18,.6);
font-family: ui-sans-serif, system-ui, -apple-system, "Segoe UI", Roboto;
}
.rpchat-device{max-width:780px;margin:14px auto;border-radius:24px;overflow:hidden;
box-shadow:0 24px 70px rgba(0,0,0,.25), 0 8px 20px rgba(0,0,0,.25);
background:#0b0b14; position:relative}
.rpchat-device::before{
content:""; position:absolute; inset:0; background: var(--bg-url) center/cover no-repeat;
filter:brightness(.65) saturate(1.05); opacity:.9;
}
.rpchat-device::after{
content:""; position:absolute; inset:0; background:linear-gradient(180deg, rgba(0,0,0,.15), var(--bg-overlay));
}
.rpchat-header{position:relative; z-index:2; display:flex; align-items:center; justify-content:space-between;
padding:12px 14px; color:var(--ink); background:rgba(0,0,0,.25); backdrop-filter: blur(6px);}
.rpchat-header .left{display:flex; gap:10px; align-items:center}
.rpchat-header .back{font-size:22px; opacity:.9}
.rpchat-header .name{font-weight:700}
.rpchat-header .status{font-size:.85rem; color:var(--ink-soft)}
.rpchat-header .right{display:flex; gap:10px; align-items:center}
.rpchat-header .pill{background:rgba(255,255,255,.12); border-radius:999px; padding:2px 8px; font-size:.8rem}
.rpchat-header .icon{opacity:.8}

.rpchat-body{position:relative; z-index:1; height:480px; overflow:auto; padding:14px;
scroll-behavior:smooth;}
.rpchat-body::-webkit-scrollbar{width:10px}
.rpchat-body::-webkit-scrollbar-thumb{background:rgba(255,255,255,.15); border-radius:999px}

.msg{display:grid; gap:4px; margin:8px 0; align-items:end}
.msg time{font-size:.75rem; color:var(--ink-soft)}
.msg .bubble{max-width:70%; display:inline-block; padding:10px 12px; border-radius:18px;
color:#fff; line-height:1.45; position:relative; word-break:break-word; backdrop-filter: blur(2px)}
.msg.me{justify-items:end}
.msg.me .bubble{background:linear-gradient(135deg, #7d86ff, #a48bff)}
.msg.them .bubble{background:rgba(32,32,44,.8)}
.msg img{max-width:60%; border-radius:16px; display:block; box-shadow:0 10px 24px rgba(0,0,0,.35)}
.msg.me img{justify-self:end}

/* Composer */
.rpchat-compose{position:relative; z-index:2; padding:10px 12px; background:rgba(0,0,0,.25); backdrop-filter: blur(6px)}
.rpchat-compose .row{display:grid; grid-template-columns: 110px 1fr 46px 46px; gap:8px; margin-bottom:8px}
.rpchat-compose .row.small{grid-template-columns: 1fr 1fr 80px; margin-bottom:0}
.rpchat-compose input, .rpchat-compose select{
border:1px solid rgba(255,255,255,.14); background:rgba(255,255,255,.06); color:#fff; border-radius:12px;
padding:10px 12px; outline:none;
}
.rpchat-compose input::placeholder{color:#cfd0ff90}
.rpchat-compose .btn.file{display:grid; place-items:center; border:1px solid rgba(255,255,255,.14);
border-radius:12px; background:rgba(255,255,255,.06); color:#fff; cursor:pointer}
.rpchat-compose .send, .rpchat-compose .apply{
border:0; border-radius:12px; cursor:pointer; color:#fff; font-weight:700;
}
.rpchat-compose .send{background:linear-gradient(135deg,#9a8cff,#ff98c8)}
.rpchat-compose .apply{background:rgba(255,255,255,.12)}
@media (max-width:640px){
.rpchat-body{height:420px}
.rpchat-compose .row{grid-template-columns: 92px 1fr 46px 46px}
}
</style>

</div></div></div></div></div>

Moneka โพสต์ 2026-1-14 20:20:45

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2026-1-18 13:13 

<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ===============================
SCOPE: มีผลเฉพาะใน #plx-post
(ชื่อใหม่ กันชนโพสอื่น)
=============================== */
#plx-post{ position:relative; outline:none !important; }

/* ===============================
PIGGY x LILAC PASTEL THEME
Piggy Pink#FADCE4
Chablis #FFF5F6
White Lilac #F8F9FE
Lavender #DFDDF2
Logan #ABA1C6
=============================== */
#plx-post .plx-wrap{
--piggy:#FADCE4;
--chablis:#FFF5F6;
--whitelilac:#F8F9FE;
--lavmist:#DFDDF2;
--logan:#ABA1C6;

--ink:#2F2A3A;
--muted:rgba(47,42,58,.70);
--stroke:rgba(47,42,58,.12);

--corner:16px;
--gap1:14px;
--gap2:30px;
--bw1:1.2px;
--bw2:1px;

--notch-w:220px;
--notch-h:110px;
--seal:180px;

font-family:"Playpen Sans Thai", system-ui, -apple-system, "Segoe UI", sans-serif;
color:var(--ink);

width:100%;
max-width:1100px;
margin:0 auto;
padding:16px;

background: radial-gradient(900px 420px at 50% 8%, rgba(223,221,242,.70), rgba(248,249,254,0) 60%),
 linear-gradient(180deg, var(--chablis) 0%, var(--whitelilac) 45%, rgba(250,220,228,.55) 100%);
border-radius:22px;
}

/* ชั้นนอก */
#plx-post .plx-board{
position:relative;
padding:14px;
border-radius:20px;

background: linear-gradient(180deg, rgba(248,249,254,.96), rgba(255,245,246,.88));
border:1px solid var(--stroke);
box-shadow: 0 14px 36px rgba(0,0,0,.10);
}

/* การ์ดชั้นใน */
#plx-post .plx-card{
position:relative;
overflow:hidden;
border-radius:16px;

background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 0%, rgba(223,221,242,.70), rgba(248,249,254,0) 72%),
linear-gradient(180deg,
 rgba(255,245,246,.98) 0%,
 rgba(248,249,254,.96) 26%,
 rgba(223,221,242,.70) 62%,
 rgba(171,161,198,.52) 100%
);

box-shadow: inset 0 140px 280px rgba(171,161,198,.10);
}

/* กรอบคู่ (ตกแต่ง) */
#plx-post .plx-card::before{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap1);
border:var(--bw1) solid rgba(47,42,58,.16);
border-radius:14px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.85;
pointer-events:none;
}
#plx-post .plx-card::after{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap2);
border:var(--bw2) solid rgba(47,42,58,.10);
border-radius:12px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.8;
pointer-events:none;
}

/* รอยเว้าด้านบน */
#plx-post .plx-notch{
position:absolute; left:50%; top:0; transform:translateX(-50%);
width:var(--notch-w); height:var(--notch-h);
background: linear-gradient(180deg, rgba(223,221,242,.92), rgba(255,245,246,.82));
border:var(--bw1) solid rgba(47,42,58,.14);
border-top:none;
border-bottom-left-radius:120px;
border-bottom-right-radius:120px;
z-index:3;
box-shadow: inset 0 10px 18px rgba(47,42,58,.08);
}

/* ตรากลาง (ลบได้ถ้าไม่ใช้) */
#plx-post .plx-seal{
position:absolute; left:50%;
top:calc(var(--notch-h)/2 - var(--seal)/2);
transform:translateX(-50%);
width:var(--seal); height:var(--seal);
border-radius:50%;
z-index:4;
display:flex; align-items:center; justify-content:center;

background: radial-gradient(circle at 35% 30%,
 rgba(248,249,254,.96) 0%,
 rgba(250,220,228,.76) 50%,
 rgba(171,161,198,.46) 100%);

box-shadow:
0 14px 28px rgba(0,0,0,.12),
0 0 0 5px rgba(248,249,254,.34),
0 0 0 12px rgba(223,221,242,.20);
}
#plx-post .plx-seal img{
width:86%;
height:auto;
object-fit:contain;
filter: drop-shadow(0 2px 5px rgba(0,0,0,.14));
pointer-events:none;
}

/* grain เบามาก */
#plx-post .plx-grain{
position:absolute; inset:-40%;
background-image:url("data:image/svg+xml,%3Csvg xmlns='http://www.w3.org/2000/svg' width='220' height='220'%3E%3Cfilter id='n'%3E%3CfeTurbulence type='fractalNoise' baseFrequency='.9' numOctaves='3' stitchTiles='stitch'/%3E%3C/filter%3E%3Crect width='220' height='220' filter='url(%23n)' opacity='.25'/%3E%3C/svg%3E");
mix-blend-mode:overlay;
opacity:.09;
transform:rotate(6deg);
pointer-events:none;
}

/* เนื้อหา */
#plx-post .plx-content{
position:relative; z-index:2;

padding:
calc(var(--gap2) + var(--notch-h) + 18px)
calc(var(--gap2) + 18px)
calc(var(--gap2) + 22px);

line-height:1.9;
font-size:16px;
color:var(--ink);
}

/* หัวเรื่อง */
#plx-post .plx-head{
text-align:center;
margin-top:-6px;
margin-bottom:14px;
display:flex;
flex-direction:column;
gap:6px;
}
#plx-post .plx-title{
font-family:inherit;
font-weight:700;
font-size:26px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(47,42,58,.92);
}
#plx-post .plx-episode{
font-family:inherit;
font-weight:600;
font-size:17px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(47,42,58,.82);
}
#plx-post .plx-meta{
font-family:inherit;
font-weight:500;
font-size:15px;
line-height:1.4;
margin:0;
color: var(--muted);
display:flex;
flex-direction:column;
gap:2px;
}
#plx-post .plx-divider{
width:min(440px, 92%);
height:1px;
margin:10px auto 0;
background: linear-gradient(90deg, rgba(47,42,58,0), rgba(47,42,58,.20), rgba(47,42,58,0));
opacity:.85;
}

/* เอากรอบ/เงารูปในกล่องข้อความออก */
#plx-post .plx-body img{
max-width:100%;
height:auto;
border-radius:0 !important;
box-shadow:none !important;
outline:none !important;
border:none !important;
}

#plx-post .plx-body{ margin-top:14px; }
#plx-post .plx-body p{ margin:0 0 12px; }

/* ป้าย */
#plx-post .plx-label,
#plx-post .plx-badge{
display:inline-block;
padding:.22rem .65rem;
border-radius:999px;
border:1px solid rgba(47,42,58,.12);
background: rgba(248,249,254,.82);
color: var(--ink);
}

/* ลิงก์ */
#plx-post a{ color: var(--logan); text-decoration: underline; }
#plx-post a:hover{ opacity:.86; }

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
#plx-post .plx-wrap{
--gap1:10px; --gap2:22px;
--notch-w:190px; --notch-h:96px; --seal:150px;
padding:12px;
}
#plx-post .plx-title{ font-size:24px; }
#plx-post .plx-content{ font-size:15px; }
}
</style>

<div id="plx-post">
<div class="plx-wrap">
<div class="plx-board">
 <div class="plx-card">
 <div class="plx-notch"></div>

 
 <div class="plx-seal">
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Gemini_Generated_Image_d8i95dd8i95dd8i9-removebg-preview-1.png" alt="sigil">
 </div>

 
 <div class="plx-grain" aria-hidden="true"></div>

 <div class="plx-content">
 <header class="plx-head">
 <h1 class="plx-title">บันทึกการเดินทาง Operation: Save the Golden Boy (Again)</h1>
 ตอนที่ 28 : สามตามหาโมโห
 
 วันที่ 31 เดือน ธันวาคม ปี 2025 • ช่วงเช้า เวลา 08.00 น. เป็นต้นไป
 เมืองซาเลม รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา
 
 <div class="plx-divider"></div>
 </header>

 <section class="plx-body">
 
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">
 
              เช้าวันที่ 31 ธันวาคม มาเยือนแล้ว แสงแดดจาง ๆ ยามฤดูหนาวลอดผ่านผ้าม่านลูกไม้สีขาวของโรงแรมวินเทจในเมืองซาเล็ม เข้ามากระทบเปลือกตาของโมนีก้า เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด กลิ่นสบู่และน้ำหอมอาบน้ำยี่ห้อดังในยุคปัจจุบันที่เธอกับอาริเอลใช้เมื่อคืนยังคงอบอวลอยู่บนเตียงนุ่ม หลังจากทั้งคู่จัดการอาบน้ำและแต่งตัวใหม่ โมนีก้ากลับมาอยู่ในลุคที่ดูทะมัดทะแมงแต่ยังคงความเรียบหรู เธอสวมกางเกงสแล็คสีดำทรงสวยกับสเวตเตอร์แคชเมียร์สีเทาอ่อน ส่วนอาริเอลสวมชุดโค้ตสีดาร์กช็อกโกแลตตัวเดิมที่พรางร่างอสุรกายได้อย่างแนบเนียน ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะไม้แกะสลักริมหน้าต่างเพื่อสรุปภารกิจและทบทวนไทม์ไลน์ที่บิดเบี้ยวจนน่าปวดหัว              "เอาล่ะคุณอาริเอล เรามาทวนกันหน่อยว่าชีวิตเราพังพินาศไปแค่ไหนในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา" โมนีก้ากางสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา "เราออกจากค่ายจูปิเตอร์วันที่ 22 ธันวาคมด้วยรถไฟเฮเฟตัส ถึงนิวยอร์กวันที่ 23... วันที่ 24 เราต้องไปทนฟังคอนเสิร์ตที่หลงตัวเองที่สุดในจักรวาลของคุณเทพอะพอลโล ซึ่งฉันยังสงสัยอยู่ว่าหูฉันรอดมาได้ยังไง"              อาริเอลหัวเราะเบา ๆ "แต่ท่านอะพอลโลก็หล่อนะคะคุณโมนีก้า"              "หล่อแต่บ้าค่ะ!" โมนีก้าฉะกลับทันควันตามสไตล์แฟนสาวสายช็อตฟีล "แล้ววันที่ 25 เราก็เริ่มทริปนรกแตกจากนิวยอร์กจะไปชิคาโก้ พอถึงเพนซิลเวเนีย หมอกบังตาเสือกหายจนคนยุคหินโผล่มาทักทายคนทั้งถนน วันที่ 26 เรากลายเป็นข่าวดังใน BBC จนต้องปลอมตัวกันอุตลุด และระหว่างทางจากคลีฟแลนด์จะไปชิคาโก้... บู้ม! ตกไปอยู่ในลั่วหยางปี 184 อยู่ที่นั่นจนเบื่อหน้าจางรังไปเป็นปี แต่กลับมาที่นี่ผ่านไปแค่ 4 วัน"              โมนีก้าถอนหายใจยาวพลางลูบกระดาษที่มีคำพยากรณ์เขียนอยู่               "ตอนนี้เราอยู่ที่ซาเล็ม ซึ่งมันนอกลู่นอกทางจากชิคาโก้ไปไกลลิบ แต่ดูคำพยากรณ์สิคุณอาริเอล... บุตรแห่งผู้ส่งสาร ติดอยู่ในยุคแห่งสามอาณาจักร อันนี้เราช่วยอีธานออกมาได้แล้ว (หวังว่าเขาจะตกไปที่ที่ปลอดภัยนะ) ส่วนบรรทัดถัดมา... บุตรแห่งคุณไสย ติดกับดักในเพลิงแห่งความหวาดระแวง ซาเล็มคือเมืองแห่งการล่าแม่มดและความหวาดระแวงเบอร์หนึ่งของประวัติศาสตร์อเมริกาเลยนะ" เธอกวาดสายตามองไปที่ถนนเบื้องล่างที่มีนักท่องเที่ยวเริ่มออกมาเดินประปราย              "ฉันว่าเราต้องสำรวจที่นี่ บางทีโชคชะตาอาจจะเหวี่ยงเรามาซาเล็มเพื่อช่วยใครบางคนที่เป็นบุตรแห่งคุณไสยก็ได้นะ" โมนีก้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาสีเทาเงินดูมุ่งมั่น "ถ้าเราไม่ทำสมดุลแห่งเวลาอาจจะแตกสลายจริง ๆ ตามคำพยากรณ์นั่น"              อาริเอลพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น "ฉันพร้อมค่ะคุณโมนีก้า! เราจะไปเริ่มที่ไหนดีคะ? พิพิธภัณฑ์แม่มด หรือว่าบ้านเลขที่ 7 House of the Seven Gables ดี?"              "นั่นแหละ! เราต้องสำรวจให้ทั่วทุกซอกทุกมุม!" โมนีก้าสรุปพลางหยิบกระเป๋าถือขึ้นมาสะพาย              ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่อาริเอลหันไปหยิบถุงมือ โมนีก้าแอบอมยิ้มเจ้าเล่ห์กับตัวเองในกระจก ความจริงแล้วเธอสำนึกในภารกิจนะ แต่ลึกๆ ในใจที่โหยหาชีวิตวัยรุ่นมาตลอดหนึ่งปีในลั่วหยาง มันกำลังตะโกนว่า               'นี่คือวันสิ้นปีนะยะ! จะให้ไปนั่งอุดอู้ในห้องแคบ ๆ หรือรีบไปชิคาโก้ให้เหนื่อยทำไม ในเมื่อซาเล็มมีเทศกาล มีร้านขายของที่ระลึกเก๋ ๆ และอาหารที่ไม่ใช่ผักต้มชาววังรออยู่!'              การสำรวจเมืองเพื่อตามหาบุตรแห่งคุณไสย จึงกลายเป็นข้ออ้างชั้นเลิศที่โมนีก้าใช้เพื่อการเที่ยววันหยุดอย่างเป็นทางการ "ไปกันเถอะคุณอาริเอล! เรามีเวลาถึงเที่ยงคืนเพื่อค้นหาเบาะแส... และหาไก่ทอดอร่อย ๆ กินด้วย!"              โมนีก้าเดินนำออกจากห้องพักด้วยจังหวะเท้าที่รื่นเริงผิดปกติ เธอพยายามสลัดภาพมหาขันทีโรคจิตออกไปจากหัว แล้วแทนที่ด้วยภาพการช้อปปิ้งสินค้าสไตล์โกธิคในซาเล็ม แม้คำพยากรณ์จะน่ากลัวแค่ไหน แต่สำหรับลูกศิษย์ค่ายจูปิเตอร์ที่เพิ่งรอดตายจากยุคสามก๊กมาได้ วันนี้คือวันพักผ่อนที่เธอจะขอตักตวงให้คุ้มค่าที่สุด!              และแล้วภายในเมืองซาเล็มเริ่มต้นด้วยอากาศที่หนาวเย็นจัด แต่โมนีก้ากลับดูสดใสผิดหูผิดตา เธอไม่ได้สวมวิญญาณนักรบแห่งค่ายจูปิเตอร์ที่เคร่งครัด แต่กลับกลายเป็นสาวชิคสไตล์ Old Money ที่กำลังสนุกกับการสำรวจเมืองในแบบที่อาริเอลต้องขมวดคิ้ว "คุณโมนีก้าคะ... นั่นเรากำลังจะไปไหนกันน่ะคะ? ทางนั้นมันร้านกาแฟนะคะ ไม่ใช่หอจดหมายเหตุโบราณ" อาริเอลเอ่ยทักขณะเดินตามโมนีก้าที่ก้าวฉับ ๆ ไปยังร้านคาเฟ่สุดเก๋ริมถนน Essex Street              "คุณอาริเอลคะ การสำรวจจิตวิญญาณของเมืองต้องเริ่มจากพลังงานพื้นฐานค่ะ และพลังงานของฉันตอนนี้คือคาเฟอีน!" โมนีก้าตอบพลางคลี่ยิ้มแฉ่ง เธอสั่งกาแฟลาเต้ร้อน ๆ และครัวซองต์หอมกรุ่นมาถือไว้ ก่อนจะเริ่มเดินทอดน่องสำรวจเมืองอย่างจริงจัง (ในสายตาของเธอ)              พวกเธอเริ่มต้นที่ The Witch House หรือบ้านของจอมพิพากษาโจนาธาน คอร์วิน โมนีก้ายืนเกาะรั้วถ่ายรูปเซลฟี่อย่างสนุกสนาน แสงแดดยามเช้าสะท้อนดวงตาสีเทาเงินของเธอให้ดูเปล่งประกาย "ดูสิคุณอาริเอล สถาปัตยกรรมโกธิคแบบนี้สิถึงจะเหมาะกับวันสิ้นปี ไม่ใช่หลังคาศาลาริมน้ำในลั่วหยางนั่น!"               "เอ่อ... ค่ะ คุณโมนีก้าดูมีความสุขมากเลยนะคะ" อาริเอลตอบพลางลอบยิ้ม เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าคำพยากรณ์เรื่อง 'บุตรแห่งคุณไสย' อาจจะเป็นแค่ตั๋วเที่ยวฟรีสำหรับเซ็นจูเรี่ยนคนนี้              ช่วงบ่าย พวกเขาเดินลัดเลาะไปตาม Derby Wharf เพื่อรับลมทะเล (ที่โมนีก้าบ่นว่าหนาวจนหูจะหลุด) ก่อนจะไปหยุดที่ Salem Maritime National Historic Site โมนีก้าขยันถ่ายรูปอาริเอลคู่กับประภาคารเก่า และไม่ลืมที่จะแวะร้านขายของที่ระลึกประเภทหินสีและไพ่ทาโรต์ "นี่ไงคะ เบาะแส! หินดวงตาแมวนี่อาจจะเกี่ยวข้องกับกุญแจกริมาลคินก็ได้นะ ฉันว่าเราควรซื้อเก็บไว้..."              จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงหัวค่ำ ความประหลาดที่กลายเป็นความปกติใหม่ของโลกตั้งแต่ช่วงปลายเดือนกันยายนที่ผ่านมาก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง              ท้องฟ้าเหนือเมืองซาเล็มที่ควรจะมืดมิดสนิทนิ่งตามเวลาของฤดูหนาว กลับค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงอเมทิสต์ไล่เฉดไปจนถึงส้มแสดจัดจ้า แสงอาทิตย์ยามอัสดงที่ควรจะลับขอบฟ้าไปนานแล้วกลับยังคงค้างฟ้า ผสมปนเปกับแสงดาวที่พยายามจะส่องแสงลอดผ่านลงมา กลายเป็นช่วงเวลาพลบค่ำที่ยาวนานอย่างผิดธรรมชาติ โมนีก้าหยุดยืนนิ่งอยู่กลางจัตุรัสเมือง เธอแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ดูราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ยังไม่แห้งสนิท สัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่แผ่ออกมาอย่างหนักหน่วงแต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า              "เทพเวสเปอร์..." โมนีก้าพึมพำเสียงแผ่ว แววตาสีเทาเงินสะท้อนแสงสีส้มประหลาดนั้น "ท่านคงต้องทำงานหนักน่าดูเลยนะคะ ตั้งแต่กลับมาจากแอสการ์ดเมื่อหลายเดือนก่อน เพื่อประคองช่วงเวลานี้ไว้ไม่ให้หายไป..."              อาริเอลมองตามสายตาของโมนีก้า "นั่นสินะคะคุณโมนีก้า ตั้งแต่ปลายกันยายนที่ท้องฟ้ากลายเป็นแบบนี้ นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายเดือนแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่ชินกับความสวยงามที่น่าขนลุกแบบนี้เลยค่ะ"              "มันคือการเสียสละของเทพเจ้าน่ะคุณอาริเอล" โมนีก้าเอ่ยพลางกระชับเสื้อโค้ต "แต่เอาเถอะ ในเมื่อคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของปี 2025 เราก็ควรจะขอบคุณท่านเวสเปอร์ที่ประทานแสงสีสวย ๆ แบบนี้ให้เราได้เคาน์ดาวน์กัน"              โมนีก้าจูงมืออาริเอลเดินลัดเลาะไปตามถนน Chestnut Street ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นถนนที่สวยที่สุดในซาเล็ม บ้านเรือนสไตล์อิตาลีเอตและโคลอนีอัลสองข้างทางถูกประดับประดาด้วยไฟคริสต์มาสที่ยังไม่ได้รื้อถอน แสงไฟสีนวลตาตัดกับท้องฟ้าสีกำมะหยี่สีม่วงส้มที่ค้างฟ้าอยู่เบื้องบนได้อย่างไร้ที่ติ บรรยากาศรอบตัวดูขลังและทรงพลัง ราวกับว่าเมืองทั้งเมืองกำลังตกอยู่ภายใต้มนต์สะกดของกาลเวลาที่หยุดนิ่ง              พวกเธอแวะร้านอาหารกึ่งบาร์ที่มีชื่อเสียงเรื่องไก่ทอด โมนีก้าสั่งชุดใหญ่มาฉลอง เธอใช้ส้อมเขี่ยผักเคียงและพาร์สลีย์ตกแต่งจานทิ้งอย่างไม่ใยดีประดุจมันคือศัตรูทางชะตากรรม ก่อนจะกัดไก่ทอดกรอบ ๆ เข้าไปคำโตด้วยความฟินที่หาไม่ได้จากในวังหลวง              "พระเจ้า... รสชาติของศตวรรษที่ 21 มันดีแบบนี้นี่เอง" เธอกลืนไก่ลงคอพลางยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นจิบ "คุณอาริเอล กินเยอะ ๆ ค่ะ คืนนี้เราต้องใช้พลังงานในการรอนับถอยหลังนะ"              เวลาล่วงเลยไปจนเกือบห้าทุ่ม บรรยากาศในซาเล็มยิ่งทวีความคึกคัก นักท่องเที่ยวและชาวเมืองต่างออกมารวมตัวกันที่ลานกว้างใกล้กับ Salem Common โมนีก้ายืนอยู่ใต้แสงไฟโคมถนนสีส้มสลัว สูดกลิ่นไอของฤดูหนาวที่ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศและมนตราเข้าปอดลึก ๆ เธอยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยยิ้มมานานตลอดหนึ่งปีในโลกอดีต              "รู้ไหมคะคุณอาริเอล..." โมนีก้าเอ่ยขึ้นขณะมองดูผู้คนรอบกายที่กำลังหัวเราะและเต้นรำท่ามกลางแสงพลบค่ำนิรันดร์ "หนึ่งปีในลั่วหยางที่ฉันต้องเป็นคนอื่น ต้องคอยเอาอกเอาใจขันทีโรคจิตนั่น มันทำให้ฉันรู้ว่า เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงในโลกปัจจุบันที่เราได้เป็นตัวเองจริงๆ ได้ใส่ชุดที่อยากใส่ ได้กินของที่อยากกิน... มันมีค่ามากกว่าทองคำทั้งคลังของจางรังเสียอีก"              อาริเอลพยักหน้าอย่างเห็นใจ มือที่สวมถุงมือหนาสัมผัสที่ไหล่ของโมนีก้าเบา ๆ "ฉันเข้าใจค่ะคุณโมนีก้า และฉันก็ดีใจที่ได้อยู่ตรงนี้กับคุณ... แม้ว่าการสำรวจตามคำพยากรณ์ของคุณในวันนี้ จะดูเหมือนการมาเที่ยวพักผ่อนร้อยเปอร์เซ็นต์เลยก็ตาม"              "ชู่ววว! อย่าพูดดังไปสิคะคุณอาริเอล เดี๋ยวแม่หรือท่านทวดเจนัสได้ยินเข้าจะหาว่าฉันอู้งาน" โมนีก้าหัวเราะร่าพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งหน้ากล้องเตรียมพร้อม "แต่ก็นะ ใครจะสนล่ะ? คืนนี้คือการสิ้นสุดของปีที่โกลาหลที่สุดในชีวิตของฉัน และเรากำลังจะเริ่มต้นปี 2026 ด้วยกัน ท่ามกลางแสง Twilight ที่สวยที่สุดเท่าที่โลกเคยมีมา" เธอมองหน้าปัดนาฬิกาที่กำลังขยับเข้าใกล้เที่ยงคืนเข้าไปทุกที ท้องฟ้าเหนือซาเล็มยังคงเป็นสีม่วงทองอร่าม แสงอาทิตย์ที่ยังหลงเหลืออยู่นั้นราวกับกำลังรอคอยที่จะกระโดดข้ามไปยังวันใหม่พร้อม ๆ กับพวกเขา<img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">
 </section>


<div class="plx-summary plx-summary--piggy">
<div class="plx-summary__head">
<div>
 สรุปรวม
 เพิ่มเติม : การเดินทางของฉันและเธอคือการกู้โลก (?) ไม่ เราไปกู้ไอ้เจสัน
</div>
</div>

<div class="plx-summary__chips">
 Quest Summary
 Loot & Rewards
 Relationship Gains
</div>

<div class="plx-summary__rule"></div>

<div class="plx-summary__text">
<div class="plx-summary__centerline">
 รออีเว้นท์ เปิดตัวปีใหม่ กี๊ด ๆ</div>

<div class="plx-summary__sec">
 Quest Summary
 <div class="plx-summary__line">สรุป</div>
 <div class="plx-summary__line">ช่วงเช้าวันที่ 31 โมนีก้าและอาริเอลประชุมกันว่า เราจะสำรวจเมืองเซเล็มเนื่องจากว่าาโชคชะตาอาจจะทำให้พวกเธอเจอบุตรแห่งคุณไสยที่ไหนสักอย่างหรือจะพาพวกเธอทะลุเข้าไปในยุคมืด(ล่าแม่มด)ของโลกใบนี้ก็ได้ แต่ความจริงแล้วโมนีก้าก็แค่หาเรื่องเที่ยวเท่านั้นเอง เที่ยวทั่วเมืองในวันหยุดสิ้นปีด้วยซ้ำ จนช่วงกลางคืนทั้งสองมาเคาน์ดาวน์กันที่ถนน Chestnut Street ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นถนนที่สวยที่สุดในซาเล็ม และรอเคาน์ดาวน์ที่ Salem Common[โมนีก้าและอาริเอล สำรวจ(เที่ยว)ที่เซเลมเพื่อหาข้อมูลของบุตรแห่งคุณไสยคนนั้น][มาสิจ๊ะ จะเจออีเว้นท์อะไรส่งมาเลย คัมม่อนนนน]</div>
</div>

<div class="plx-summary__sec">
 Loot & Rewards
 <div class="plx-summary__line">(ยังไม่มี)</div>
 <div class="plx-summary__line">.</div>
</div>

<div class="plx-summary__sec">
 Relationship Gains<div class="plx-summary__line"> อาริเอล (เอมปูซา) </div><div class="plx-summary__line">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5 กลิ่นหอมจาก </div><div class="plx-summary__line">น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +3 </div><div class="plx-summary__line">(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP (มันเปลี่ยนเป็น Mythic) Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)</div>
</div>
</div>
</div>

<style>
/* ✅ FIX: อย่าซ่อน (ไม่งั้นกด Enter แล้วไม่ขึ้นบรรทัด) */
/* ✅ FIX: กันเว็บยัด มั่ว แต่ยังให้เว้นบรรทัด/อ่านง่าย */
.plx-summary--piggy p{
margin: 0 0 8px !important; /* มีช่องหายใจนิด ๆ ไม่โดดเว่อร์ */
}
.plx-summary--piggy br{
display: inline !important; /* ให้ Enter ทำงาน */
}

/* ใช้พาเลตตามภาพ: Piggy Pink / Chablis / White Lilac / Lavender Mist / Logan */
.plx-summary--piggy{
--piggy:#FADCE4;
--chablis:#FFF5F6;
--whitelilac:#F8F9FE;
--lavmist:#DFDDF2;
--logan:#ABA1C6;

--ink: rgba(47,42,58,.92);
--muted: rgba(47,42,58,.72);
--stroke: rgba(47,42,58,.12);

width:min(820px, 100%);
margin: 14px auto 18px;
padding: 14px 16px 16px 18px;
border-radius: 16px;

background:
radial-gradient(900px 320px at 20% 0%, rgba(250,220,228,.70), rgba(248,249,254,0) 60%),
radial-gradient(780px 280px at 85% 10%, rgba(223,221,242,.70), rgba(248,249,254,0) 62%),
linear-gradient(180deg, rgba(255,245,246,.92), rgba(248,249,254,.94));

border: 1px solid var(--stroke);
box-shadow: 0 14px 32px rgba(0,0,0,.10);
position: relative;
}

/* แถบซ้าย */
.plx-summary--piggy::before{
content:"";
position:absolute;
left: 10px; top: 12px; bottom: 12px;
width: 5px;
border-radius: 999px;
background: linear-gradient(180deg, rgba(250,220,228,.95), rgba(223,221,242,.70));
box-shadow: 0 0 0 1px rgba(47,42,58,.06);
opacity: .98;
}

/* Head */
.plx-summary--piggy .plx-summary__head{
padding-left: 10px;
margin-bottom: 6px; /* ✅ ลดช่องว่างนิด */
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__title{
margin:0 !important;
font-weight: 900;
font-size: 18px;
color: var(--ink);
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__subtitle{
margin: 4px 0 0 !important;
font-weight: 500;
font-size: 13.5px;
line-height: 1.35;
color: var(--muted);
}

/* chips แถวบน */
.plx-summary--piggy .plx-summary__chips{
padding-left: 10px;
display:flex;
flex-wrap:wrap;
gap: 8px;
margin-top: 8px;
}

/* ชิป */
.plx-summary--piggy .plx-summary__chip{
display:inline-flex;
align-items:center;
gap: 8px;
padding: .26rem .72rem;
border-radius: 999px;
border: 1px solid rgba(47,42,58,.12);
background: linear-gradient(180deg, rgba(255,245,246,.92), rgba(248,249,254,.92));
color: rgba(47,42,58,.82);
font-size: 13px;
font-weight: 800;
line-height: 1.2;
box-shadow: 0 8px 16px rgba(0,0,0,.06);
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__dot{
width: 10px;
height: 10px;
border-radius: 50%;
background: linear-gradient(180deg, var(--piggy), var(--logan));
box-shadow: 0 0 0 3px rgba(223,221,242,.35);
}

/* เส้นคั่น */
.plx-summary--piggy .plx-summary__rule{
margin: 12px 0 0;
height: 1px;
background: linear-gradient(90deg, rgba(47,42,58,0), rgba(47,42,58,.14), rgba(47,42,58,0));
opacity: .9;
}

/* เนื้อหา */
.plx-summary--piggy .plx-summary__text{
padding-left: 10px;
margin-top: 10px;
}

/* “มีต่อ...” */
.plx-summary--piggy .plx-summary__centerline{
text-align:center;
margin: 10px 0 14px; /* ✅ ลดจาก 18 ให้ไม่โดด */
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__big{
display:inline-block;
font-weight: 900;
font-size: 28px;
letter-spacing: .01em;
color: rgba(47,42,58,.86);
}

/* 3 sections */
.plx-summary--piggy .plx-summary__sec{
margin-top: 12px; /* ✅ ลดจาก 14 ให้กระชับ */
}

/* ชิปใน section */
.plx-summary--piggy .plx-summary__chip--mini{
font-size: 13px;
padding: .22rem .64rem;
background: linear-gradient(180deg, rgba(248,249,254,.92), rgba(223,221,242,.55));
}

/* บรรทัดข้อความ */
.plx-summary--piggy .plx-summary__line{
margin-top: 4px; /* ✅ ลดจาก 6 */
line-height: 1.55;
font-size: 14px;
color: rgba(47,42,58,.90);
}

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
.plx-summary--piggy{ padding: 12px 12px 14px 14px; }
.plx-summary--piggy .plx-summary__big{ font-size: 24px; }
.plx-summary--piggy .plx-summary__chip{ font-size: 12.5px; }
}
</style>

<style>
/* ========== Scoped chat theme ========== */
.rpchat-wrap{
--ink:#e7e7ee; --ink-soft:#a9a9bd; --me:#6b78ff; --them:#3a3a48;
--bg-url:none; --bg-overlay: rgba(10,10,18,.6);
font-family: ui-sans-serif, system-ui, -apple-system, "Segoe UI", Roboto;
}
.rpchat-device{max-width:780px;margin:14px auto;border-radius:24px;overflow:hidden;
box-shadow:0 24px 70px rgba(0,0,0,.25), 0 8px 20px rgba(0,0,0,.25);
background:#0b0b14; position:relative}
.rpchat-device::before{
content:""; position:absolute; inset:0; background: var(--bg-url) center/cover no-repeat;
filter:brightness(.65) saturate(1.05); opacity:.9;
}
.rpchat-device::after{
content:""; position:absolute; inset:0; background:linear-gradient(180deg, rgba(0,0,0,.15), var(--bg-overlay));
}
.rpchat-header{position:relative; z-index:2; display:flex; align-items:center; justify-content:space-between;
padding:12px 14px; color:var(--ink); background:rgba(0,0,0,.25); backdrop-filter: blur(6px);}
.rpchat-header .left{display:flex; gap:10px; align-items:center}
.rpchat-header .back{font-size:22px; opacity:.9}
.rpchat-header .name{font-weight:700}
.rpchat-header .status{font-size:.85rem; color:var(--ink-soft)}
.rpchat-header .right{display:flex; gap:10px; align-items:center}
.rpchat-header .pill{background:rgba(255,255,255,.12); border-radius:999px; padding:2px 8px; font-size:.8rem}
.rpchat-header .icon{opacity:.8}

.rpchat-body{position:relative; z-index:1; height:480px; overflow:auto; padding:14px;
scroll-behavior:smooth;}
.rpchat-body::-webkit-scrollbar{width:10px}
.rpchat-body::-webkit-scrollbar-thumb{background:rgba(255,255,255,.15); border-radius:999px}

.msg{display:grid; gap:4px; margin:8px 0; align-items:end}
.msg time{font-size:.75rem; color:var(--ink-soft)}
.msg .bubble{max-width:70%; display:inline-block; padding:10px 12px; border-radius:18px;
color:#fff; line-height:1.45; position:relative; word-break:break-word; backdrop-filter: blur(2px)}
.msg.me{justify-items:end}
.msg.me .bubble{background:linear-gradient(135deg, #7d86ff, #a48bff)}
.msg.them .bubble{background:rgba(32,32,44,.8)}
.msg img{max-width:60%; border-radius:16px; display:block; box-shadow:0 10px 24px rgba(0,0,0,.35)}
.msg.me img{justify-self:end}

/* Composer */
.rpchat-compose{position:relative; z-index:2; padding:10px 12px; background:rgba(0,0,0,.25); backdrop-filter: blur(6px)}
.rpchat-compose .row{display:grid; grid-template-columns: 110px 1fr 46px 46px; gap:8px; margin-bottom:8px}
.rpchat-compose .row.small{grid-template-columns: 1fr 1fr 80px; margin-bottom:0}
.rpchat-compose input, .rpchat-compose select{
border:1px solid rgba(255,255,255,.14); background:rgba(255,255,255,.06); color:#fff; border-radius:12px;
padding:10px 12px; outline:none;
}
.rpchat-compose input::placeholder{color:#cfd0ff90}
.rpchat-compose .btn.file{display:grid; place-items:center; border:1px solid rgba(255,255,255,.14);
border-radius:12px; background:rgba(255,255,255,.06); color:#fff; cursor:pointer}
.rpchat-compose .send, .rpchat-compose .apply{
border:0; border-radius:12px; cursor:pointer; color:#fff; font-weight:700;
}
.rpchat-compose .send{background:linear-gradient(135deg,#9a8cff,#ff98c8)}
.rpchat-compose .apply{background:rgba(255,255,255,.12)}
@media (max-width:640px){
.rpchat-body{height:420px}
.rpchat-compose .row{grid-template-columns: 92px 1fr 46px 46px}
}
</style>

</div></div></div></div></div>

Moneka โพสต์ 2026-1-18 10:39:09

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2026-1-26 10:17 

<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ===============================
SCOPE: มีผลเฉพาะใน #plx-post
(ชื่อใหม่ กันชนโพสอื่น)
=============================== */
#plx-post{ position:relative; outline:none !important; }

/* ===============================
PIGGY x LILAC PASTEL THEME
Piggy Pink#FADCE4
Chablis #FFF5F6
White Lilac #F8F9FE
Lavender #DFDDF2
Logan #ABA1C6
=============================== */
#plx-post .plx-wrap{
--piggy:#FADCE4;
--chablis:#FFF5F6;
--whitelilac:#F8F9FE;
--lavmist:#DFDDF2;
--logan:#ABA1C6;

--ink:#2F2A3A;
--muted:rgba(47,42,58,.70);
--stroke:rgba(47,42,58,.12);

--corner:16px;
--gap1:14px;
--gap2:30px;
--bw1:1.2px;
--bw2:1px;

--notch-w:220px;
--notch-h:110px;
--seal:180px;

font-family:"Playpen Sans Thai", system-ui, -apple-system, "Segoe UI", sans-serif;
color:var(--ink);

width:100%;
max-width:1100px;
margin:0 auto;
padding:16px;

background: radial-gradient(900px 420px at 50% 8%, rgba(223,221,242,.70), rgba(248,249,254,0) 60%),
 linear-gradient(180deg, var(--chablis) 0%, var(--whitelilac) 45%, rgba(250,220,228,.55) 100%);
border-radius:22px;
}

/* ชั้นนอก */
#plx-post .plx-board{
position:relative;
padding:14px;
border-radius:20px;

background: linear-gradient(180deg, rgba(248,249,254,.96), rgba(255,245,246,.88));
border:1px solid var(--stroke);
box-shadow: 0 14px 36px rgba(0,0,0,.10);
}

/* การ์ดชั้นใน */
#plx-post .plx-card{
position:relative;
overflow:hidden;
border-radius:16px;

background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 0%, rgba(223,221,242,.70), rgba(248,249,254,0) 72%),
linear-gradient(180deg,
 rgba(255,245,246,.98) 0%,
 rgba(248,249,254,.96) 26%,
 rgba(223,221,242,.70) 62%,
 rgba(171,161,198,.52) 100%
);

box-shadow: inset 0 140px 280px rgba(171,161,198,.10);
}

/* กรอบคู่ (ตกแต่ง) */
#plx-post .plx-card::before{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap1);
border:var(--bw1) solid rgba(47,42,58,.16);
border-radius:14px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.85;
pointer-events:none;
}
#plx-post .plx-card::after{
content:""; position:absolute; inset:var(--gap2);
border:var(--bw2) solid rgba(47,42,58,.10);
border-radius:12px;
clip-path:polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner),
 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%,
 var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
opacity:.8;
pointer-events:none;
}

/* รอยเว้าด้านบน */
#plx-post .plx-notch{
position:absolute; left:50%; top:0; transform:translateX(-50%);
width:var(--notch-w); height:var(--notch-h);
background: linear-gradient(180deg, rgba(223,221,242,.92), rgba(255,245,246,.82));
border:var(--bw1) solid rgba(47,42,58,.14);
border-top:none;
border-bottom-left-radius:120px;
border-bottom-right-radius:120px;
z-index:3;
box-shadow: inset 0 10px 18px rgba(47,42,58,.08);
}

/* ตรากลาง (ลบได้ถ้าไม่ใช้) */
#plx-post .plx-seal{
position:absolute; left:50%;
top:calc(var(--notch-h)/2 - var(--seal)/2);
transform:translateX(-50%);
width:var(--seal); height:var(--seal);
border-radius:50%;
z-index:4;
display:flex; align-items:center; justify-content:center;

background: radial-gradient(circle at 35% 30%,
 rgba(248,249,254,.96) 0%,
 rgba(250,220,228,.76) 50%,
 rgba(171,161,198,.46) 100%);

box-shadow:
0 14px 28px rgba(0,0,0,.12),
0 0 0 5px rgba(248,249,254,.34),
0 0 0 12px rgba(223,221,242,.20);
}
#plx-post .plx-seal img{
width:86%;
height:auto;
object-fit:contain;
filter: drop-shadow(0 2px 5px rgba(0,0,0,.14));
pointer-events:none;
}

/* grain เบามาก */
#plx-post .plx-grain{
position:absolute; inset:-40%;
background-image:url("data:image/svg+xml,%3Csvg xmlns='http://www.w3.org/2000/svg' width='220' height='220'%3E%3Cfilter id='n'%3E%3CfeTurbulence type='fractalNoise' baseFrequency='.9' numOctaves='3' stitchTiles='stitch'/%3E%3C/filter%3E%3Crect width='220' height='220' filter='url(%23n)' opacity='.25'/%3E%3C/svg%3E");
mix-blend-mode:overlay;
opacity:.09;
transform:rotate(6deg);
pointer-events:none;
}

/* เนื้อหา */
#plx-post .plx-content{
position:relative; z-index:2;

padding:
calc(var(--gap2) + var(--notch-h) + 18px)
calc(var(--gap2) + 18px)
calc(var(--gap2) + 22px);

line-height:1.9;
font-size:16px;
color:var(--ink);
}

/* หัวเรื่อง */
#plx-post .plx-head{
text-align:center;
margin-top:-6px;
margin-bottom:14px;
display:flex;
flex-direction:column;
gap:6px;
}
#plx-post .plx-title{
font-family:inherit;
font-weight:700;
font-size:26px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(47,42,58,.92);
}
#plx-post .plx-episode{
font-family:inherit;
font-weight:600;
font-size:17px;
line-height:1.25;
margin:0;
color: rgba(47,42,58,.82);
}
#plx-post .plx-meta{
font-family:inherit;
font-weight:500;
font-size:15px;
line-height:1.4;
margin:0;
color: var(--muted);
display:flex;
flex-direction:column;
gap:2px;
}
#plx-post .plx-divider{
width:min(440px, 92%);
height:1px;
margin:10px auto 0;
background: linear-gradient(90deg, rgba(47,42,58,0), rgba(47,42,58,.20), rgba(47,42,58,0));
opacity:.85;
}

/* เอากรอบ/เงารูปในกล่องข้อความออก */
#plx-post .plx-body img{
max-width:100%;
height:auto;
border-radius:0 !important;
box-shadow:none !important;
outline:none !important;
border:none !important;
}

#plx-post .plx-body{ margin-top:14px; }
#plx-post .plx-body p{ margin:0 0 12px; }

/* ป้าย */
#plx-post .plx-label,
#plx-post .plx-badge{
display:inline-block;
padding:.22rem .65rem;
border-radius:999px;
border:1px solid rgba(47,42,58,.12);
background: rgba(248,249,254,.82);
color: var(--ink);
}

/* ลิงก์ */
#plx-post a{ color: var(--logan); text-decoration: underline; }
#plx-post a:hover{ opacity:.86; }

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
#plx-post .plx-wrap{
--gap1:10px; --gap2:22px;
--notch-w:190px; --notch-h:96px; --seal:150px;
padding:12px;
}
#plx-post .plx-title{ font-size:24px; }
#plx-post .plx-content{ font-size:15px; }
}
</style>

<div id="plx-post">
<div class="plx-wrap">
<div class="plx-board">
 <div class="plx-card">
 <div class="plx-notch"></div>

 
 <div class="plx-seal">
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/Gemini_Generated_Image_d8i95dd8i95dd8i9-removebg-preview-1.png" alt="sigil">
 </div>

 
 <div class="plx-grain" aria-hidden="true"></div>

 <div class="plx-content">
 <header class="plx-head">
 <h1 class="plx-title">บันทึกการเดินทาง Operation: Save the Golden Boy (Again)</h1>
 ตอนที่ 29 : ฉันติดเฟ้ยยย
 
 วันที่ 31 เดือน ธันวาคม ปี 2025 • ช่วงกลางคืน เวลา 22.00 น. เป็นต้นไป
 เมืองซาเลม รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา
 
 <div class="plx-divider"></div>
 </header>

 <section class="plx-body">
 
 <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">
 
             ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ของฝูงชนที่เริ่มนับถอยหลังสู่ปีใหม่ อาริเอลกลับหน้าซีดลงถนัดตา นางกุมท้องพลางส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้โมนีก้า "คุณโมนีก้าคะ... ฉันว่าไก่ทอดร้านนั้นมันเริ่มประท้วงในท้องฉันแล้วค่ะ ขอตัวไปหาห้องน้ำแถวนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันรีบมาเคาน์ดาวน์ด้วย!" จนโมนีก้าหลุดขำพลางโบกมือไล่ "ฉันพาคุณกินเยอะไปจริง ๆ ด้วยสินะคะคุณอาริเอล ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันรอแถวม้านั่งตรงโน้นนะ"             เมื่อร่างของเอมพูซ่าสาวหายลับไปโมนีก้าก็เดินเลี่ยงออกจากฝูงชนที่กำลังเบียดเสียด มุ่งหน้าไปยังม้านั่งไม้ใต้ต้นเมเปิลผลัดใบที่ถูกประดับด้วยไฟสีส้มสลัว ท้องฟ้าเหนือซาเล็มยังคงเป็นสีม่วงอมทองประหลาดด้วยอำนาจของเทพเวสเปอร์ เธอทิ้งตัวลงนั่งพลางถอนหายใจยาว ความเงียบสงบในมุมนี้ทำให้ภาพจำอันขมปร่าในลั่วหยางผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ รสจูบของจางรังที่เธอยังรู้สึกเหมือนมันติดอยู่ที่มุมปาก... และภาพของอะพอลโลผู้ยโสในปี 184 ที่เธอต้องยอมอวยจนตัวลอยเพื่อแลกกับความช่วยเหลือ             ทว่า ในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์ กลิ่นไออุ่นของแสงแดดและกลิ่นโอโซนจาง ๆ ที่คุ้นเคยจนน่าใจหายก็ลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับน้ำหนักของใครบางคนที่นั่งลงข้างกายเธออย่างเงียบเชียบ โมนีก้าชะงักกึกเธอไม่ได้หันไปมองในทันที แต่ใจเธอกระตุกวูบ             แล้วเสียงทุ้มกังวานที่แฝงไปด้วยความขี้เล่นและนุ่มนวลแบบที่เธอจำได้ขึ้นใจก็เริ่มร่ายบทกวีที่ฟังดูประหลาด... แต่มันคือไฮกุ             "โอ้โมนีก้า ความทรงจำข้าคืนกลับ ดั่งแสงรุ่งอรุณ"             "ข้านึกออกแล้ว ยุคที่แผ่นดินแยกสาม เจ้าคือแม่นาง"             โมนีก้าค่อย ๆ หันไปมอง ชายหนุ่มข้างกายเธอคือ เลสเตอร์... หรืออะพอลโลในร่างมนุษย์ที่ดูดีขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ผมสีน้ำตาลหยักศกที่ถูกเซตมาอย่างดี ดวงตาที่มีประกายแห่งปัญญาและกามเทพซ่อนอยู่ เขาขยิบตาให้เธอหนึ่งทีพลางร่ายต่อด้วยท่าทางจีบปากจีบคอ             "ในห้องมืดนั้น เจ้าอวยข้าจนตัวลอย เหนือกำแพงเมือง"            "คำอวยของเจ้า ยังหวานหูอยู่เสมอ ไม่เปลี่ยนเลยนะ"            "ส้มและน้ำหอม กลิ่นเบอร์รี่ที่แปลกใหม่ ข้าจำได้แม่น"            "ข้าเคยสงสัย เหตุใดเจ้าถึงรู้ใจ เล็บเท้าข้าสวย"             "เลสเตอร์..." โมนีก้าพึมพำ ชื่อของเขาหลุดออกมาพร้อมกับก้อนความรู้สึกที่จุกอยู่ในลำคอปนความอึ้ง             "ที่แท้วาสนา ผูกพันเรามาเนิ่นนาน ข้ามผ่านสหัสวรรษ"             "ข้าคือเทพเจ้า แต่เจ้าคือยอดกวี ที่ข่มข้าลง"            "ที่ค่ายจูปิเตอร์ ในชุดค่ายสง่า เจ้าช่างดูดี"             "หัวใจข้าเต้น รัวแรงดั่งกลองศึกใหญ่ ของเล่าปี่เลย"             เลสเตอร์ขยับเข้ามาใกล้จนไหล่เกยกัน เขาเท้าคางมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายบางอย่างที่โมนีก้าอ่านไม่ออก มันดูเจ้าเล่ห์กว่าปกติ เหมือนเขากำลังเก็บความลับหรือความไม่พอใจบางอย่างไว้ภายใต้รอยยิ้มพิมพ์ใจนั้น             "วาสนาหนอ ชักพาเรามาพบกัน ในยุคไอโฟน"            "เจ้าเป็นคนรัก ในปัจจุบันของข้า ช่างน่าอัศจรรย์"             "ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่คือพรจากตัวข้า ที่จำเจ้าไม่ได้"              เลสเตอร์กระแอมไอเล็กน้อยพลางทำหน้าอย่างแนบเนียน "ข้าหลงลืมไป เพราะงานข้าช่างมากมาย ส่องโลกทุกวัน"             "คุณแอบเนียนหรือเปล่าคะ?" โมนีก้าแทรกขึ้นพร้อมกับมองบนใส่แฟนหนุ่มเทพเจ้าทันทีตามสัญชาตญาณบางอย่างของเธอ              "แต่ในส่วนลึก ของจิตวิญญาณแห่งแสง มีเจ้าซ่อนอยู่" เลสเตอร์ไม่หยุด เขาคว้ามือเธอไปกุมไว้ "จากแดนตะวันออก สู่โรมใหม่ในฟากนี้ ไกลเพียงใดกัน?"              "รักเรานิรันดร์ ยิ่งกว่าดวงตะวันฉาย ไม่ยอมดับลง"             "ไฮกุบทเก่า ที่ข้าเคยร่ายให้ฟัง เจ้ายังจำไหม?"             "งานลิขสิทธิ์ ที่ข้าแอบซ่อนไว้นั้น เจ้าขโมยใจ"             หลังจากนั้นเขาก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดข้างแก้มโมนีก้า จนหญิงสาวเบิกดวงตาสีเทาเงินของตนเองเพราะขนลุกซู่             "มาเถิดที่รัก มาอวยข้าอีกสักนิด เหมือนยุคสามก๊ก"             "ข้าจะให้พร เป็นแสงทองส่องชีวิต คู่ข้าตลอดไป"             "โมนีก้าเอ๋ย เจ้าคือหนึ่งในใต้หล้า ที่ข้าขอสยบ" ก่อนเมื่อถึงท่อนสุดท้ายเขาหยุดจังหวะไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นโมนีก้าทำหน้าเลิ่กลั่กพลางเบ้ปากใส่ความหลงตัวเองที่เลเวลพุ่งทะลุหลอด "เลิกมองบนได้แล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไร แต่ข้าหล่อจริง ๆ"             โมนีก้าหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะความเขินอายจากคำหวานในไฮกุ แต่เป็นเพราะรังสีความกดดันจาง ๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มข้างกาย เลสเตอร์ในตอนนี้ไม่ได้ดูซื่อบื้อเหมือนตอนที่เขาเพิ่งกลายเป็นมนุษย์ใหม่ ๆ และก็ไม่ได้หยิ่งยโสจนกู่ไม่กลับเหมือนเวอร์ชันปี 184 แต่มันคือส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างเทพเจ้าผู้รอบรู้กับแฟนหนุ่มจอมจุกจิก ซึ่งเป็นอะไรที่อันตรายต่อสวัสดิภาพของเธอมาก             "เลสเตอร์! คุณมาได้ยังไง แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่ซาเล็ม!" โมนีก้าพ่นลมหายใจออกมา ความรู้สึกจุกอกและความคิดถึงปะทะเข้ากับความหมั่นไส้อย่างรุนแรง เธออยากจะกอดเขาให้หายคิดถึงใจจะขาด แต่สายตาเจ้าเล่ห์ของเขาทำให้เธอต้องนั่งหลังตรงแด่วเหมือนโดนสั่งให้อยู่ในระเบียบวินัยของค่ายจูปิเตอร์             เลสเตอร์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สว่างไสวยิ่งกว่าไฟประดับเมืองซาเล็ม "โมนีก้า... คุณคิดว่าแสงอาทิตย์จะหาคุณไม่เจอเชียวรึ? โดยเฉพาะสตรีที่กล้ากวักมือเรียกผมลงมาจากพระราชวังพระอาทิตย์ในปี 184 ด้วยคำอวยระดับมหากาพย์แบบนั้น" เขาลดเสียงลงจนเป็นเสียงกระซิบที่ทำให้ขนลุก "แต่ก่อนเราจะเคาน์ดาวน์... ผมมีเรื่องจะชำระความกับคุณเยอะเลยนะที่รัก โดยเฉพาะเรื่องที่คุณกล้าปิดบังผม... และเรื่องจูบที่ไม่ใช่ของผมนั่นด้วย"             "มันเป็นสถานการณ์บังคับนี่คะ! ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น อะพอลโลเวอร์ชันปี 184 ของคุณเขาก็คงนั่งส่องกระจกไม่ยอมลงมาช่วยหรอก" โมนีก้าพยายามเถียงคอเป็นเอ็นพลางช็อตฟีลกลับตามความเคยชิน "แล้วเรื่องจูบนั่น... มันก็แค่... อุบัติเหตุทางภารกิจ! คุณหึงหรอ?!”             "ไม่ใช่แค่เรื่องหึงหรอกนะโมนีก้า" เลสเตอร์หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่มีปกหนังสีทองอร่ามออกมาจากอากาศธาตุ เขากรีดนิ้วเปิดหน้ากระดาษพลางทำหน้าจริงจังประดุจผู้พิพากษาแห่งโลกบาดาล "แต่ผมมีบัญชีหนังหมาที่รวบรวมพฤติกรรมนินทาสามี เอ๊ย แฟนลับ ๆ ของคุณไว้เพียบเลย" เขากระแอมไอพลางอ่านเนื้อหาในสมุด "วันที่ 24 ธันวาคม คุณนินทาผมในใจว่า 'หลงตัวเองสุด ๆ' ตอนที่ผมจัดงานดนตรี... ซึ่งขอโทษนะ นั่นคือดนตรีบำบัดระดับจักรวาลเชียวนะ! แล้วเมื่อกี้... คุณยังแอบคิดว่าผมบ้าอีกเหรอ? ผมไม่ได้บ้าโมนีก้า ผมแค่เป็นที่นิยมเกินไปจนความจริงใจมันล้นออกมาต่างหาก!"             โมนีก้าอ้าปากค้าง "คุณแอบฟังความคิดฉันเหรอ! นี่มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลนะเลสเตอร์!"             "ผมเป็นเทพแห่งสติปัญญาและการพยากรณ์นะที่รัก กลิ่นความนินทาของคุณมันหอมโชยไปถึงโอลิมปัสเลยล่ะ" เลสเตอร์ปิดสมุดดังฉับพลันก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาสีทองขี้เล่นเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาโมนีก้าใจสั่น "คุณทำให้ผมเสียชื่อเสียงในใจคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมยังยอมให้ตาแก่ขันทีนั่นแตะต้องริมฝีปากนุ่ม ๆ ที่ควรจะเป็นของผมคนเดียวอีก..."             เขาลากปลายนิ้วผ่านพวงแก้มขาวซีดของเธอเบา ๆ "ผมควรจะลงโทษคุณยังไงดีนะ? สาปให้คุณต้องกินผักใบเขียวไปตลอดทั้งปี 2026 ดีไหม? หรือจะกักตัวคุณไว้ในอ้อมกอดผมจนกว่าแสงพลบค่ำของเวสเปอร์จะหมดไป?"             "เลสเตอร์... อย่าไร้สาระน่า" โมนีก้าพยายามทำเสียงดุแต่หน้ากลับแดงแป๊ดเป็นลูกตำลึงสุก "ฉันทำเพื่อกู้สมดุลกาลเวลานะคะ ถ้าฉันไม่ยอมเสียสละ คุณอาจจะกลายเป็นเทพเจ้าที่จำอะไรไม่ได้เลยไปตลอดกาลก็ได้"             "โอ้ เชื่อเถอะว่าผมซาบซึ้งใจมาก" เลสเตอร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวใจของเขาที่เต้นอยู่ใกล้ ๆ ทำให้โมนีก้ารู้สึกมั่นใจว่านี่คือเลสเตอร์ของเธอจริง ๆ "แต่ความดีก็ส่วนความดี ความผิดที่นินทาว่าผมบ้าก็ต้องโดนทำโทษ... และผมจะเริ่มบทลงโทษแรกเดี๋ยวนี้เพื่อล้างรสชาติไอ้จูบเฮงซวยของจางรังนั่นออกไปจากตัวคุณให้หมด" โมนีก้ายังไม่ทันจะได้อ้าปากท้วงหรือช็อตฟีลอะไรต่อ เลสเตอร์ก็ประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยฝ่ามือที่อุ่นจัดประดุจแสงแดดยามเช้า ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึง ความหวงแหน และการประกาศความเป็นเจ้าของที่ทรงพลังยิ่งกว่ามนต์มหาเสน่ห์ของเตียวฉานเสียอีก             ท่ามกลางบรรยากาศพลบค่ำสีม่วงทองเหนือเมืองซาเล็ม และเสียงโห่ร้องของผู้คนที่กำลังรอนับถอยหลัง โมนีก้าหลับตาลงพลางปล่อยให้ความหวานล้ำของเทพเจ้าแห่งแสงสว่างชะล้างทุกความขมปร่าที่ค้างคามาตลอดปี 184 ทิ้งไปจนสิ้น... บางทีการถูกลงโทษโดยเทพเจ้าจอมหลงตัวเองคนนี้ ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นักหรอก (มั้งนะ!)             และแล้วลางบรรยากาศพลบค่ำที่เวลาหยุดนิ่ง แสงสีม่วงทองเหนือเมืองซาเล็มดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เลสเตอร์ไม่เพียงแต่ต้องการล้างรสจูบของชายอื่นออกไป แต่มหาเทพในร่างมนุษย์คนนี้กำลังต้องการทวงคืนทุกตารางนิ้วบนร่างกายของโมนีก้าให้กลับมาเป็นสิทธิขาดของเขาเพียงผู้เดียว จูบที่เคยนุ่มนวลในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงและโหยหา เลสเตอร์บดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน ปลายลิ้นที่อุ่นจัดรุกรานเข้ามาสำรวจความหวานอย่างช่ำชองจนโมนีก้ารู้สึกเหมือนสมองถูกหลอมละลาย มือที่เคยประคองใบหน้าอย่างทะนุถนอมเริ่มกลายร่างเป็นมือปลาหมึกอย่างที่เธอเกรงกลัว             ฝ่ามืออุ่นจัดของเขาเลื่อนต่ำลงมาลากผ่านลำคอขาวซีดก่อนจะจิกสลักลงบนเอวคอดกิ่วภายใต้เสื้อสเวตเตอร์แคชเมียร์อย่างรุนแรง เลสเตอร์โน้มตัวลงไซ้ซอกคอที่กรุ่นกลิ่นไลแลคของเธอพลางขบเม้มเบา ๆ จนโมนีก้าต้องสะดุ้งสุดตัวและหลุดเสียงครางแผ่วออกมาในลำคอ             "เลสเตอร์... หยุด... อื้อ..." โมนีก้าพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับดูน้อยนิดเมื่อเทียบกับเทพที่กำลังของขึ้น             "ผมหยุดไม่ได้หรอกโมนีก้า..." เลสเตอร์กระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหู ลมหายใจรุ่มร้อนของเขาทำให้เธอขนลุกชันไปทั้งตัว "คุณทิ้งผมไปอยู่ในยุคบ้าบอนั่นเป็นปี ยอมให้คนอื่นมาทำรอยไว้บนตัวคุณ... ผมต้องลงโทษคุณให้หนัก ให้คุณจำไปจนวันตายว่าใครคือเจ้าของตัวจริง" มือหนาเริ่มซุกซนมากขึ้น เขาเลื่อนมันเข้าไปใต้สาบเสื้อไหมพรม สัมผัสกับผิวเนื้อเนียนละเอียดที่แผ่นหลังจนโมนีก้าสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เลสเตอร์จูบซับไปตามแนวบ่าพลางกระซิบถ้อยคำที่ทำให้เธอหน้าแดงจนแทบระเบิด             "ที่นี่มันด้านนอกนะเลสเตอร์! นี้มันที่สาธารณะ!" โมนีก้าประท้วงเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "ถึงต้นไม้จะบัง... แต่เราอยู่กลางเมืองซาเล็มนะเว้ย! เกิดนักท่องเที่ยวเดินผ่านมาเห็นจะทำยังไง!"             เลสเตอร์เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย แววตาสีทองฉายแสงเย้ายวนและเจ้าเล่ห์อย่างที่สุด "คุณก็รู้ว่าผมไม่ติดเรื่อง Outdoor นะที่รัก... แสงอาทิตย์ส่องไปถึงไหน ผมก็ทำรักได้ถึงนั่นแหละ ยิ่งมีพยานรู้เห็นในความสง่างามของผมตอนลงโทษคุณ มันก็น่าตื่นเต้นดีไม่ใช่เหรอ?"             "แต่-ฉัน-ติด-เว้ยยย!" โมนีก้าโวยวายพร้อมกับฟาดมือลงบนไหล่เขาหนึ่งปึกใหญ่ "เลิกนิสัยหน้าไม่อายแบบเทพเจ้าแล้วกลับมาเป็นเลสเตอร์ที่น่ารักเดี๋ยวนี้เลยนะ! จมูกคุณจะพังเพราะโดนยามแถวนี้ต่อยเอานะคะถ้ายังไม่หยุดรุกฉันแบบนี้!"             เลสเตอร์หัวเราะร่าอย่างชอบใจ เขาไม่ได้หยุดตามคำสั่งแต่กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของโมนีก้าไว้ด้วยมือเดียวแล้วกดลงกับพนักม้านั่งไม้ ก่อนจะซุกหน้าลงที่ร่องอกของเธอพลางสูดดมกลิ่นกายอย่างกระหาย "ดุจังเลยนะแม่สาวมั่น... แต่ยิ่งดุผมยิ่งชอบ รู้ไหมว่าตอนที่คุณเขินจนหน้าแดงแบบนี้ มันน่ารังแกยิ่งกว่าตอนที่คุณนั่งอวยผมในลั่วหยางเสียอีก"             โมนีก้าหอบหายใจหนัก หัวใจเต้นรัวแรงดุจกลองศึก เธอทั้งหมั่นไส้ ทั้งโกรธ แต่ลึก ๆ กลับมีความสุขอย่างประหลาดที่ได้เห็นความหวงแหนที่บ้าคลั่งของเขา "คุณมัน... ไอ้เทพเจ้าจอมหื่น! ปล่อยนะ! อาริเอลจะออกมาจากห้องน้ำแล้ว!"             "คุณไม่ต้องห่วงเรื่องเพื่อนเอมพูซ่าคนสวยของคุณหรอก" เลสเตอร์กระซิบชิดใบหูหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความรื่นเริงสุดจะอันตราย "ห้องน้ำสาธารณะในซาเล็มคืนวันสิ้นปีน่ะ คิวยาวเหยียดเป็นกิโลเมตรเลยล่ะ และตราบใดที่ผมยังไม่อนุญาต... ผมเกรงว่ากลอนประตูห้องน้ำนั่นจะฝืดเป็นพิเศษจนกว่าผมจะตักตวงความหวานจากคุณจนพอใจ"             โมนีก้าเบิกตากว้าง "นี่คุณ... คุณแกล้งกักตัวอาริเอลไว้เหรอ! เลสเตอร์! นั่นมันขี้โกงชัด ๆ!" เธอเริ่มรวบรวมเรี่ยวแรงที่เริ่มจะกลายเป็นวุ้น พยายามยันอกของเทพเจ้าหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์ออกห่าง แม้สัมผัสอุ่นจัดที่หน้าขาและเอวจะทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว โมนีก้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ใช้ไม้ตายสุดท้ายที่เธอรู้ว่าคนหลงตัวเองอย่างเขาไม่มีทางปฏิเสธได้             "ที่รัก... ฟังฉันก่อน!" เธอกลั้นใจสบตาคู่นั้นที่วาวโรจน์ด้วยแสงสีทองประกายในดวงตาสีฟ้า "ตอนนี้ฉันยังมีภารกิจกาลเวลาที่ค้างคาอยู่ คุณก็เห็นคำพยากรณ์แล้วว่ามันอันตรายแค่ไหน... เอาแบบนี้ไหม? ถ้าฉันจัดการเรื่องที่ชิคาโก้เสร็จ ลบช่องว่างมิติทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ฉันสัญญา... ฉันจะไปอยู่กับคุณทั้งสัปดาห์เลย! คุณจะกักตัวฉันไว้ที่ไหนก็ได้ จะเช็คบัญชีหนังหมา จะลงโทษฉันกี่บทกวีไฮกุ 3000 หน้าฉันก็ยอม แต่ตอนนี้ปล่อยฉันไปก่อนได้ไหมคะ?"             เลสเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเลิกคิ้วมองเธอด้วยท่าทางที่เหมือนนักธุรกิจที่กำลังประเมินกำไรขาดทุน มือหนาที่กำลังซุกซนอยู่ใต้สาบเสื้อไหมพรมหยุดนิ่ง แต่เขาก็ยังไม่ยอมผละออกมา "หนึ่งสัปดาห์เหรอโมนีก้า?"             เขาส่ายหน้าช้า ๆ พลางทำหน้ามุ่ยแบบที่ดูแล้วน่าหมั่นไส้มากกว่าน่าสงสาร "คุณหนีผมไปอยู่ในอดีตตั้งหนึ่งปี (ในความรู้สึกคุณ) แถมยังไปทำเรื่องน่าตีไว้เพียบ หนึ่งสัปดาห์มันน้อยไปสำหรับการเยียวยาหัวใจที่แตกสลายของมหาเทพรูปงามอย่างผมนะ อย่างน้อยต้องหนึ่งเดือนเต็ม โดยไม่มีอาริเอล ไม่มีภารกิจ ไม่มีแม้แต่โทรศัพท์ของเดดาลัสมาขัดจังหวะเรา... อ้อ และคุณต้องอวยผมเช้า กลางวัน เย็น ด้วยไฮกุบทใหม่ ๆ ทุกวันด้วย"             "หนึ่งเดือน! นี่คุณจะบ้าเหรอเลสเตอร์! ฉันยังมีเรียน มีค่าย..." โมนีก้าโวยวาย แต่พอเห็นเลสเตอร์ทำท่าจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอเธออีกรอบเพื่อมัดจำบทลงโทษ เธอจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที "ก็ได้! หนึ่งเดือนก็หนึ่งเดือน! แต่ต้องหลังจากภารกิจที่ชิคาโก้จบลงนะ”             เลสเตอร์คลี่ยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ แววตาซุกซนของเขาสื่อความหมายว่าข้อเสนอหนึ่งเดือนนั้นถูกบันทึกไว้ในกฎเหล็กของสวรรค์เรียบร้อยแล้ว เขาค่อย ๆ ผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง พลางเอื้อมมือมาจัดคอเสื้อสเวตเตอร์ของโมนีก้าให้เข้าที่ด้วยท่าทางสุภาพที่ดูปลอมที่สุดเท่าที่โมนีก้าเคยเห็นมาในชีวิต             "ตกลงครับที่รัก ผมยอมรับข้อเสนอหนึ่งเดือนที่แสนหวานนั่น... แต่ระหว่างที่ยังไม่ถึงเวลานั้น อย่าหวังว่าผมจะปล่อยให้คุณคลาดสายตานะ"             ในจังหวะที่อาริเอลเดินกึ่งวิ่งกลับมาพอดีด้วยสีหน้ามึนงงและปวดมวนท้อง "คุณโมนีก้าคะ! ขอโทษทีค่ะ คิวห้องน้ำยาวประหลาดมาก แถมกลอนประตูก็เสีย... เอ๊ะ? แล้วนี่ใคร..."             เลสเตอร์ไม่ปล่อยให้อาริเอลถามจบ เขาขยิบตาให้โมนีก้าหนึ่งที ก่อนจะดีดนิ้วเสียงดัง เป๊าะ!             บึ้มมมมมม! <img src="https://iili.io/fUe15fS.png" border="0">             ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือเมืองซาเล็มที่เคยเป็นสีพลบค่ำของเทพเวสเปอร์พลันเปลี่ยนไป แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งขึ้นสู่สรวงสวรรค์กลายเป็นพลุลูกมหึมาที่แตกตัวออกมาเป็นรูปใบหน้าของอะพอลโลที่กำลังส่งยิ้มพิมพ์ใจและขยิบตาให้คนทั้งเมือง แสงจากพลุนั้นสว่างจ้าจนทุกคนบนถนนต้องเหลียวมอง และแน่นอนว่ามันเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติ (ในมุมมองของเจ้าตัว) ชนิดที่ว่าแม้แต่ความมืดก็ยังต้องยอมสยบ             "แฟนผมจะเคาน์ดาวน์ทั้งที จะให้มองพลุธรรมดาได้ยังไงกัน? ต้องมองสิ่งที่สวยงามที่สุดในจักรวาลสิ" เลสเตอร์เอ่ยพลางหยิบแว่นกันแดดราคาแพงระยับขึ้นมาสวมด้วยท่วงท่าที่เก็กสุดขีด ราวกับจะบอกว่าคนเดียวที่บังรัศมีดวงอาทิตย์อย่างเขาได้ก็มีแค่ตัวเขาเองเท่านั้น             พร้อมกันนั้น ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวผิดปกติก็ค่อย ๆ มืดสนิทลงอย่างรวดเร็ว บ่งบอกว่าโครงการม่านรัตติกาล ของอะพอลโลเริ่มทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ รถม้าพระอาทิตย์ที่ถูกดัดแปลงด้วยเทคโนโลยีจากเตาปฏิกรณ์เอเรบัสได้ทำหน้าที่บดบังแสงอาทิตย์ที่เคยรั่วไหล คืนความเงียบสงบยามค่ำคืนที่แท้จริงกลับสู่โลกศตวรรษที่ 21 อีกครั้ง "ไปก่อนนะที่รัก ภารกิจซ่อมม่านแห่งความมืดมิดยังรอผมอยู่" เลสเตอร์เอ่ยเสียงหล่อขณะที่ร่างของเขาเริ่มจางกลายเป็นแสงทอง "จำไว้นะ หนึ่งเดือน... ห้ามคุณบิดเด็ดขาด!"             ร่างของเทพเจ้าหนุ่มสลายหายไปกับสายลม ทิ้งให้เหลือเพียงพลุรูปใบหน้าเขาส่งยิ้มค้างอยู่บนฟ้าครู่หนึ่งก่อนจะจางหายไปในความมืดที่สมบูรณ์แบบ             อาริเอลอ้าปากค้าง จ้องมองจุดที่เลสเตอร์เคยยืนอยู่สลับกับท้องฟ้าที่มืดตึดตื๋อ "คุณโมนีก้าคะ... เมื่อกี้... นั่นใช่ท่านอะพอลโลเหรอคะ? แล้วพลุนั่น... เขาจ้างมาจุดเหรอคะ?"             โมนีก้ายกมือขึ้นนวดขมับพลางถอนหายใจยาว ความหมั่นไส้พุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ความโรแมนติกเมื่อครู่ "ไม่ใช่จ้างหรอกค่ะคุณอาริเอล... นั่นมันนิสัยเสียส่วนตัวของเขาชัด ๆ! ไปกันเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะประสาทรับประทานไปมากกว่านี้ ปีใหม่เริ่มต้นแล้ว และเรายังมีงานต้องทำ!" แม้ปากจะบ่น แต่โมนีก้าก็แอบมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ อย่างน้อยปี 2026 ก็เริ่มต้นขึ้นด้วยความสว่างไสว (ที่มากเกินไปนิด) และพันธสัญญาหนึ่งเดือนที่เธอเริ่มจะหวั่นใจเสียแล้วสิว่า... เธอจะรอดจากบทลงโทษของเทพเจ้าจอมเก็กคนนี้ได้จริง ๆ หรือเปล่า (กันนะ?)             ท่ามกลางเสียงโห่ร้องกึกก้องของชาวเมืองซาเล็มที่เฉลิมฉลองการเข้าสู่ปี 2026 วินาทีที่เข็มนาฬิกาเคลื่อนผ่านเลขสิบสอง แสงพลุรูปใบหน้าอะพอลโลยังไม่ทันจางหายไปจากม่านตา เสียงระเบิดกัมปนาทที่ไม่ได้เกิดจากดอกไม้ไฟก็ดังแทรกขึ้นมาจากตรอกมืดใกล้กับพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง             ตึ้ง! โครม!             โมนีก้าชะงักกึกกับเสียงที่ได้ยิน สัญชาตญาณเดมิก็อดในตัวตื่นตัวขึ้นทันที เธอหันไปสบตากับอาริเอลที่บัดนี้แววตาสีแดงฉายแววระแวดระวัง กรงเล็บที่ซ่อนอยู่ใต้ถุงมือเริ่มขยับไหว "ไม่ใช่เสียงฉลองแน่ค่ะคุณโมนีก้า กลิ่นกำมะถันแรงมาก!"             "ไปดูเร็วค่ะคุณอาริเอล!"             ทั้งสองออกวิ่งกวดผ่านฝูงชนที่กำลังมึนเมากับงานเทศกาล มุ่งหน้าไปยังพื้นที่รกร้างหลังอาคารอิฐเก่าแก่ เมื่อเลี้ยวเข้าสู่ซอยเปลี่ยว ภาพตรงหน้าทำเอาโมนีก้าต้องสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ             ท่ามกลางซากปรักหักพังและควันสีม่วงที่กำลังสลายตัวจากศพอสุรกายนับสิบตัวที่ถูกกำจัดไปก่อนหน้า ปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยที่บัดนี้ขาดรุ่งริ่งและเปื้อนไปด้วยเลือดสีทองของอสุรกาย เธอหอบหายใจอย่างหนักหน่วงจนตัวโยน มือที่สั่นเทายังคงกำอาวุธไว้แน่น ท่าทางของเธอสะบักสะบอมจนแทบจะยืนไม่อยู่ แต่เบื้องหน้าของเธอนั้นคือฝันร้ายที่แท้จริง              ไฮดร้าแห่งเลอร์เนีย อสุรกายยักษ์ขนาดมหึมาที่มีลำตัวเกล็ดสีเขียวเข้มมันวาวส่งกลิ่นสาบเน่าเปื่อย หัวทั้งเก้าของมันชูคอสล้าง ส่ายไปมาอย่างหิวกระหาย ดวงตาสีเหลืองอำพันแต่ละคู่จับจ้องไปที่หญิงสาวอย่างอำมหิต น้ำลายที่มีฤทธิ์เป็นพิษร้ายแรงหยดลงบนพื้นหินจนเกิดเสียงซู่และควันพิษลอยกรุ่น ไฮดร้าตัวนี้ดูชาญฉลาดกว่าปกติ หัวหนึ่งของมันพุ่งเข้าข่มขู่ในขณะที่หัวอื่น ๆ เริ่มกระจายตัวโอบล้อมเหยื่ออย่างใจเย็น             "มันไม่ได้แค่หิว... แต่มันกำลังสนุกที่เห็นเหยื่อหมดทางสู้" โมนีก้าพึมพำ แววตาสีเทาเงินฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอสะบัดข้อมือซ้ายเบา ๆ กำไลเงินพลันเปลี่ยนรูปกลายเป็นดาบสุริยคติที่ส่องประกายเย็นเยียบท่ามกลางความมืด             "คุณอาริเอล เตรียมตัว! ผู้หญิงคนนั้นจะไม่ไหวแล้ว!"             ไฮดร้าทั้งเก้าหยุดชะงัก พวสมันขู่ฟ่อพร้อมกันจนเสียงดังแสบแก้วหู แววตามุ่งร้ายของมันเปลี่ยนมาจับจ้องผู้มาใหม่ทั้งสองอย่างอาฆาต การต่อสู้ในคืนวันปีใหม่ที่ซาเล็มเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง และคราวนี้... มันไม่ใช่แค่เกมเที่ยวเล่นของโมนีก้าอีกต่อไป<img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" alt="">
 </section>


<div class="plx-summary plx-summary--piggy">
<div class="plx-summary__head">
<div>
 สรุปรวม
 เพิ่มเติม : การเดินทางของฉันและเธอคือการกู้โลก (?) ไม่ เราไปกู้ไอ้เจสัน
</div>
</div>

<div class="plx-summary__chips">
 Quest Summary
 Loot & Rewards
 Relationship Gains
</div>

<div class="plx-summary__rule"></div>

<div class="plx-summary__text">
<div class="plx-summary__centerline">
 ผม... โนคอมเม้นท์เรื่องอะพอลโล่ (รอแอดต่อคับ)</div>

<div class="plx-summary__sec">
 Quest Summary
 <div class="plx-summary__line">สรุป</div>
 <div class="plx-summary__line">ระหว่างที่โมนีก้าและอาริเอลกำลังเที่ยวถนน Chestnut Street ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นถนนที่สวยที่สุดในซาเล็ม และรอเคาน์ดาวน์ที่ Salem Common อยู่ ๆ อาริเอลก็อยากเข้าห้องน้ำและขอตัวไปแล้วเลสเตอร์ก็โผล่มาคิดบัญชีหนังหมากับโมนีก้า แต่โมนีก้าขอผ่อนผัน(ไม่อยากจับใบแดงตอนนี้) โดยบอกว่าหลังจากทำภารกิจเสร็จจะอยู่กับเลสเตอร์เอง แต่เลสเตอร์ต่อรองเป็นต้องอยู่หนึ่งเดือน โมนีก้าก็โอเค ก่อนไปเลสเตอร์ก็เลยจุดผลุสวัสดีปีใหม่ให้กับโมนีก้า อาริเอลก็เดินเข้ามาเห็นพอดีพร้อมกับท้องฟ้ากลายเป็นสีดำสนิทที่บ่งบอกถึงเวลากลางคืน เมื่อระหว่างกำลังอึนและรอเคาน์ดาวน์ทั้งสองก็พบว่ามีเดมิก็อดกำลังโดนโจมตีเลยเข้าไปช่วย [ตอบสนองเหตุการณ์เปลี่ยนเป็นมีกลางคืน][เลือกที่จะช่วยเหลือ]</div>
</div>

<div class="plx-summary__sec">
 Loot & Rewards
 <div class="plx-summary__line">(ยังไม่มี)</div>
 <div class="plx-summary__line">.</div>
</div>

<div class="plx-summary__sec">
 Relationship Gains<div class="plx-summary__line"> เลสเตอร์ ปาปาโดปูลอส </div><div class="plx-summary__line">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5 โบนัสจาก </div><div class="plx-summary__line">HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20 </div><div class="plx-summary__line">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +3 </div><div class="plx-summary__line">(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10) </div><div class="plx-summary__line">สรุปรวมค่าความสัมพันธ์ หาร 2 = โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +14</div><div class="plx-summary__line"> </div><div class="plx-summary__line"> อาริเอล (เอมปูซา) </div><div class="plx-summary__line">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5 กลิ่นหอมจาก </div><div class="plx-summary__line">น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +3 </div><div class="plx-summary__line">(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP (มันเปลี่ยนเป็น Mythic) Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)</div>
</div>
</div>
</div>

<style>
/* ✅ FIX: อย่าซ่อน (ไม่งั้นกด Enter แล้วไม่ขึ้นบรรทัด) */
/* ✅ FIX: กันเว็บยัด มั่ว แต่ยังให้เว้นบรรทัด/อ่านง่าย */
.plx-summary--piggy p{
margin: 0 0 8px !important; /* มีช่องหายใจนิด ๆ ไม่โดดเว่อร์ */
}
.plx-summary--piggy br{
display: inline !important; /* ให้ Enter ทำงาน */
}

/* ใช้พาเลตตามภาพ: Piggy Pink / Chablis / White Lilac / Lavender Mist / Logan */
.plx-summary--piggy{
--piggy:#FADCE4;
--chablis:#FFF5F6;
--whitelilac:#F8F9FE;
--lavmist:#DFDDF2;
--logan:#ABA1C6;

--ink: rgba(47,42,58,.92);
--muted: rgba(47,42,58,.72);
--stroke: rgba(47,42,58,.12);

width:min(820px, 100%);
margin: 14px auto 18px;
padding: 14px 16px 16px 18px;
border-radius: 16px;

background:
radial-gradient(900px 320px at 20% 0%, rgba(250,220,228,.70), rgba(248,249,254,0) 60%),
radial-gradient(780px 280px at 85% 10%, rgba(223,221,242,.70), rgba(248,249,254,0) 62%),
linear-gradient(180deg, rgba(255,245,246,.92), rgba(248,249,254,.94));

border: 1px solid var(--stroke);
box-shadow: 0 14px 32px rgba(0,0,0,.10);
position: relative;
}

/* แถบซ้าย */
.plx-summary--piggy::before{
content:"";
position:absolute;
left: 10px; top: 12px; bottom: 12px;
width: 5px;
border-radius: 999px;
background: linear-gradient(180deg, rgba(250,220,228,.95), rgba(223,221,242,.70));
box-shadow: 0 0 0 1px rgba(47,42,58,.06);
opacity: .98;
}

/* Head */
.plx-summary--piggy .plx-summary__head{
padding-left: 10px;
margin-bottom: 6px; /* ✅ ลดช่องว่างนิด */
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__title{
margin:0 !important;
font-weight: 900;
font-size: 18px;
color: var(--ink);
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__subtitle{
margin: 4px 0 0 !important;
font-weight: 500;
font-size: 13.5px;
line-height: 1.35;
color: var(--muted);
}

/* chips แถวบน */
.plx-summary--piggy .plx-summary__chips{
padding-left: 10px;
display:flex;
flex-wrap:wrap;
gap: 8px;
margin-top: 8px;
}

/* ชิป */
.plx-summary--piggy .plx-summary__chip{
display:inline-flex;
align-items:center;
gap: 8px;
padding: .26rem .72rem;
border-radius: 999px;
border: 1px solid rgba(47,42,58,.12);
background: linear-gradient(180deg, rgba(255,245,246,.92), rgba(248,249,254,.92));
color: rgba(47,42,58,.82);
font-size: 13px;
font-weight: 800;
line-height: 1.2;
box-shadow: 0 8px 16px rgba(0,0,0,.06);
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__dot{
width: 10px;
height: 10px;
border-radius: 50%;
background: linear-gradient(180deg, var(--piggy), var(--logan));
box-shadow: 0 0 0 3px rgba(223,221,242,.35);
}

/* เส้นคั่น */
.plx-summary--piggy .plx-summary__rule{
margin: 12px 0 0;
height: 1px;
background: linear-gradient(90deg, rgba(47,42,58,0), rgba(47,42,58,.14), rgba(47,42,58,0));
opacity: .9;
}

/* เนื้อหา */
.plx-summary--piggy .plx-summary__text{
padding-left: 10px;
margin-top: 10px;
}

/* “มีต่อ...” */
.plx-summary--piggy .plx-summary__centerline{
text-align:center;
margin: 10px 0 14px; /* ✅ ลดจาก 18 ให้ไม่โดด */
}
.plx-summary--piggy .plx-summary__big{
display:inline-block;
font-weight: 900;
font-size: 28px;
letter-spacing: .01em;
color: rgba(47,42,58,.86);
}

/* 3 sections */
.plx-summary--piggy .plx-summary__sec{
margin-top: 12px; /* ✅ ลดจาก 14 ให้กระชับ */
}

/* ชิปใน section */
.plx-summary--piggy .plx-summary__chip--mini{
font-size: 13px;
padding: .22rem .64rem;
background: linear-gradient(180deg, rgba(248,249,254,.92), rgba(223,221,242,.55));
}

/* บรรทัดข้อความ */
.plx-summary--piggy .plx-summary__line{
margin-top: 4px; /* ✅ ลดจาก 6 */
line-height: 1.55;
font-size: 14px;
color: rgba(47,42,58,.90);
}

/* Responsive */
@media (max-width:520px){
.plx-summary--piggy{ padding: 12px 12px 14px 14px; }
.plx-summary--piggy .plx-summary__big{ font-size: 24px; }
.plx-summary--piggy .plx-summary__chip{ font-size: 12.5px; }
}
</style>

<style>
/* ========== Scoped chat theme ========== */
.rpchat-wrap{
--ink:#e7e7ee; --ink-soft:#a9a9bd; --me:#6b78ff; --them:#3a3a48;
--bg-url:none; --bg-overlay: rgba(10,10,18,.6);
font-family: ui-sans-serif, system-ui, -apple-system, "Segoe UI", Roboto;
}
.rpchat-device{max-width:780px;margin:14px auto;border-radius:24px;overflow:hidden;
box-shadow:0 24px 70px rgba(0,0,0,.25), 0 8px 20px rgba(0,0,0,.25);
background:#0b0b14; position:relative}
.rpchat-device::before{
content:""; position:absolute; inset:0; background: var(--bg-url) center/cover no-repeat;
filter:brightness(.65) saturate(1.05); opacity:.9;
}
.rpchat-device::after{
content:""; position:absolute; inset:0; background:linear-gradient(180deg, rgba(0,0,0,.15), var(--bg-overlay));
}
.rpchat-header{position:relative; z-index:2; display:flex; align-items:center; justify-content:space-between;
padding:12px 14px; color:var(--ink); background:rgba(0,0,0,.25); backdrop-filter: blur(6px);}
.rpchat-header .left{display:flex; gap:10px; align-items:center}
.rpchat-header .back{font-size:22px; opacity:.9}
.rpchat-header .name{font-weight:700}
.rpchat-header .status{font-size:.85rem; color:var(--ink-soft)}
.rpchat-header .right{display:flex; gap:10px; align-items:center}
.rpchat-header .pill{background:rgba(255,255,255,.12); border-radius:999px; padding:2px 8px; font-size:.8rem}
.rpchat-header .icon{opacity:.8}

.rpchat-body{position:relative; z-index:1; height:480px; overflow:auto; padding:14px;
scroll-behavior:smooth;}
.rpchat-body::-webkit-scrollbar{width:10px}
.rpchat-body::-webkit-scrollbar-thumb{background:rgba(255,255,255,.15); border-radius:999px}

.msg{display:grid; gap:4px; margin:8px 0; align-items:end}
.msg time{font-size:.75rem; color:var(--ink-soft)}
.msg .bubble{max-width:70%; display:inline-block; padding:10px 12px; border-radius:18px;
color:#fff; line-height:1.45; position:relative; word-break:break-word; backdrop-filter: blur(2px)}
.msg.me{justify-items:end}
.msg.me .bubble{background:linear-gradient(135deg, #7d86ff, #a48bff)}
.msg.them .bubble{background:rgba(32,32,44,.8)}
.msg img{max-width:60%; border-radius:16px; display:block; box-shadow:0 10px 24px rgba(0,0,0,.35)}
.msg.me img{justify-self:end}

/* Composer */
.rpchat-compose{position:relative; z-index:2; padding:10px 12px; background:rgba(0,0,0,.25); backdrop-filter: blur(6px)}
.rpchat-compose .row{display:grid; grid-template-columns: 110px 1fr 46px 46px; gap:8px; margin-bottom:8px}
.rpchat-compose .row.small{grid-template-columns: 1fr 1fr 80px; margin-bottom:0}
.rpchat-compose input, .rpchat-compose select{
border:1px solid rgba(255,255,255,.14); background:rgba(255,255,255,.06); color:#fff; border-radius:12px;
padding:10px 12px; outline:none;
}
.rpchat-compose input::placeholder{color:#cfd0ff90}
.rpchat-compose .btn.file{display:grid; place-items:center; border:1px solid rgba(255,255,255,.14);
border-radius:12px; background:rgba(255,255,255,.06); color:#fff; cursor:pointer}
.rpchat-compose .send, .rpchat-compose .apply{
border:0; border-radius:12px; cursor:pointer; color:#fff; font-weight:700;
}
.rpchat-compose .send{background:linear-gradient(135deg,#9a8cff,#ff98c8)}
.rpchat-compose .apply{background:rgba(255,255,255,.12)}
@media (max-width:640px){
.rpchat-body{height:420px}
.rpchat-compose .row{grid-template-columns: 92px 1fr 46px 46px}
}
</style>

</div></div></div></div></div>

หน้า: 1 2 3 [4] 5 6 7 8 9 10

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver