คฤหาสน์ Nordlys Manor

God โพสต์ 2025-10-22 08:37:39

Xolotl โพสต์ 2025-10-23 05:30:22

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Xolotl เมื่อ 2025-10-30 08:19 <img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" width="500" _height="140" border="0">วันที่ 23 เดือน ตุลาคม ปี 2025ณ คฤหาสน์ Nordlys Manor เมืองกรีนิช รัฐคอนเนทิคัต สหรัฐอเมริกา◀️┃<a href="https://percyjackson.mooorp.com/forum.php?mod=redirect&goto=findpost&ptid=26&pid=9427">▶️</a>             คฤหาสน์ Nordlys Manor เงียบราวสุสานที่ส่องแสงจากหินอ่อนสีขาวนวล บนเพดานสูงประดับโคมระย้าคริสตัลที่ห้อยตัวลงมาอย่างหรูหรา สะท้อนแสงไฟสลัวเป็นประกายวาบราวเกล็ดน้ำแข็งในคืนอาร์กติก เสียงรองเท้าหนังของคีอาร์กระทบพื้นหินอ่อนทีละก้าวดังแผ่วเบาแต่ชัดเจน ราวเสียงเวลาเดินช้าในห้องที่อากาศหยุดนิ่ง ความเย็นภายนอกไม่ได้เทียบเท่ากับความเยือกภายในห้องรับรองใหญ่แห่งนี้เลยสักนิด <span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">ร่างของเด็กสาวผมบลอนด์ทองแดงสตรอว์เบอร์รีก้าวเข้ามาในแสงโคมระย้า ใบหน้าซีดขาวมีรอยขีดเล็ก ๆ ของเลือดแห้งอยู่ตรงขมับ เสื้อเบลเซอร์ทวีดราคาแพงฉีกขาดเป็นแนวแหว่งตรงหัวไหล่ขวา รอยไหม้บาง ๆ จากกรงเล็บปีศาจยังเห็นได้ลาง ๆ เธอสูดลมหายใจเข้า กลืนความสั่นและดึงสีหน้ากลับให้สงบตามบทเรียนที่แม่พร่ำสอนมานับพันครั้ง <span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">อย่าเปิดเผยความโกลาหลภายในต่อสายตาผู้อื่น ไม่ว่ามันจะเผาไหม้เธอมากแค่ไหนก็ตาม             ตรงปลายห้อง เคานเตส เคียร์สเทน นั่งอยู่บนโซฟาผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ตัวตรงสง่าดั่งรูปปั้น มือเรียวยกหนังสือปกหนังสีน้ำตาลเข้มขึ้นอ่านโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองลูกสาวที่ยืนหอบอยู่หน้าประตู เสียงไฟจากเตาผิงลั่นเปรี๊ยะ ๆ แผ่วเบาแต่กลับทำให้อุณหภูมิในห้องดูลดลงทุกขณะ “เธอรู้ใช่ไหม คีอาร์” น้ำเสียงของเคานเตสดังขึ้นอย่างราบเรียบ ทว่าแหลมคมพอจะเฉือนอากาศให้ขาด “ว่าเธอทำให้มื้อเย็นของฉันต้องเลื่อนออกไปสี่สิบห้านาที การจัดการเวลาเป็นคุณสมบัติแรกสุดของผู้มีเกียรติ”             คีอาร์ชะงักเล็กน้อย กลืนน้ำลายลงในลำคอที่แห้งผากก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แต่งไว้ดีจนแทบไม่สั่น “แม่คะ หนูขอโทษค่ะ... แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนทุกที หนูโดนโจมตีจริง ๆ ฟิวรี่มันบุกมาที่ห้องเรียน หนูต้องสู้สูดตัว ดูสิคะ—” เธอยกแขนขึ้นโชว์รอยฉีกขาดของผ้า ใบหน้าซื่อเต็มไปด้วยความพยายามสื่อสารอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่มนุษย์วัยสิบหกที่เพิ่งหนีสัตว์ปีศาจมาได้จะทำ             ปึ้ก! เสียงหนังสือปิดดังก้องสะท้อนผนังห้องราวเสียงประทับตราโทษ              เคานเตสเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสราวแก้วน้ำแข็งจับจ้องลูกสาวราวกับกำลังพิจารณาสิ่งของที่บกพร่อง “สิ่งเดียวที่ฉันเห็นคือ เสื้อผ้าทวีดราคาแพงหลายร้อยปอนด์ที่เสียรูปทรงที่เสียรูปทรงและความไร้เสถียรภาพทางอารมณ์ของเธอ เป็นแค่เด็กหญิงที่ยังไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้” เธอพูดเรียบแต่เย็นชาจนเส้นเลือดในปลายนิ้วคีอาร์แข็งตึง “เลิกพูดเรื่องมอนสเตอร์กับการโจมตีไร้สาระนั่นเถอะ มันไม่มีอยู่จริงนอกจากในหัวของเธอ ความวุ่นวายเช่นนั้นรบกวนความสงบของบ้านเรา”             “แต่แม่คะ หนูไม่ได้—” คีอาร์พยายามอีกครั้ง เสียงของเธอเริ่มขาดห้วงแบบคนที่พยายามอธิบาย             “พอได้แล้ว คีอาร์!” เสียงเคานเตสกรีดดังขึ้นในอากาศก่อนจะกลับไปนิ่งเรียบอีกครั้ง “อย่าให้ความอ่อนแอของเธอมาทำลายความสง่างามของฉัน ฉันไม่อนุญาตให้เลือดบริสุทธิ์ของตระกูลโซล็อตล์ต้องแปดเปื้อนด้วยอาการทางประสาทของเด็กผู้หญิงที่หลงเพ้อเรื่องเทพเจ้าที่เธอเอาแต่เพ้อพกขึ้นมา” เคานเตสลุกขึ้นยืนจากโซฟาอย่างช้า ๆ ชุดกำมะหยี่เข้มสะท้อนแสงเทียนราวกับผิวหินอ่อนที่เยือกเย็นทุกกระเบียดนิ้ว ดวงตานิ่งดุจน้ำแข็งแหล่งขั้วโลกเหนือที่ไม่มีวันละลาย “และเธอสมควรได้รับบทลงโทษ…เป็นบทลงโทษสำหรับความล้มเหลวในการควบคุมตัวเองและทำลายทรัพย์สิน”             เธอเว้นวรรคเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังก้องจนคีอาร์ไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว “เธอจะถูกห้ามออกจากคฤหาสน์นี้เป็นเวลาสองสัปดาห์ และเพราะเธอชอบแตงโมกับความเย็นมากนัก ฉันจะสั่งให้คนใช้เอาแตงโมและเมล่อนทั้งหมดออกจากมื้ออาหารของเธอเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ และเปิดฮีตเตอร์ในห้องเธอไว้ที่ยี่สิบแปดองศาเสมอ... จนกว่าเธอจะกลับมามีตรรกะ” คำว่าตรรกะหลุดจากริมฝีปากของเคานเตสราวค้อนเหล็กฟาดลงบนพื้นน้ำแข็ง ดวงตาของคีอาร์สั่นวูบไหว ก่อนเธอจะรีบก้มศีรษะลงต่ำจนเส้นผมทิ้งตัวปิดแก้มขาวซีดของเธอไว้หมด มือเล็กกำแน่นแนบลำตัว ความร้อนที่คืบคลานเข้าสู่ร่างเป็นเพียงภาพลวงตาความรู้สึกแท้จริงในใจเธอกลับเย็นเฉียบจนแทบชาจนถึงไขกระดูก              “ค่ะ แม่...” เสียงของคีอาร์เบาจนแทบไม่ได้ยิน             “ไปที่ห้องเธอ และเริ่มคัดลอก De Portamento Nobilitatis เป็นภาษาละตินหนึ่งร้อยจบ ก่อนเช้าวันจันทร์” เคานเตสพูดโดยไม่หันกลับมา ก่อนจะนั่งลงอย่างเชื่องช้าราวกับไม่เคยมีการสนทนาใดเกิดขึ้น             คีอาร์โค้งศีรษะอีกครั้งและหมุนตัวกลับ ก้าวเท้าออกไปช้า ๆ แต่มั่นคงไปยังบันไดใหญ่ ผมยาวสีทองแดงส่องแสงสะท้อนในแสงโคมระย้าเหมือนเปลวไฟสุดท้ายของเทียนที่กำลังจะดับ ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงสะอื้น มีเพียงลมหายใจเรียบเย็นและดวงตาสีเทาอมเขียวที่กลายเป็นกระจกเงาแห่งความเงียบ ดวงตาของเด็กสาวที่เพิ่งเรียนรู้ว่าความรักจากแม่ อาจเป็นสิ่งที่ต้องใช้ตรรกะมากกว่าอารมณ์ในการทำความเข้าใจ             ทว่ากลับมีบางอย่างที่ผิดปกติหลังจากนั้น...สัปดาห์ต่อมา             ภายในห้องรับรองหรูหราของ Nordlys Manor อุณหภูมิแทบไม่ต่างจากหลุมศพที่ห่อหุ้มด้วยหิมะ เงาแสงจากโคมระย้าคริสตัลสะท้อนวับบนผนังหินอ่อน สีเทาเงินของมันราวกับสะท้อนแสงจากขั้วโลกเหนือ สวยงามแต่เย็นเฉียบ แอนนาเบ็ธ เชส ในชุดสูทสีเทาอ่อนยืนตรงกลางห้องอย่างมั่นคง แววตาใต้ผมทองนั้นนิ่งสงบแต่คมเฉียบเหมือนใบมีด มีเพียงเสียงนาฬิกาโบราณที่เดินช้า ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก เหมือนจังหวะนับถอยหลัง เคานเตสเคียร์สเทน นั่งอย่างสง่างามบนเก้าอี้หลุยส์ เธอจิบชาจากถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพง โดยมีสายตาที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยการประเมินค่า             "คุณแอนนาเบ็ธ..." เคานเตสเริ่ม น้ำเสียงเย็นเยียบ "การที่สถาปนิคชื่อดังต้องมาเยือนกรีนิชด้วยตัวเองเพื่อเรื่องส่วนตัวของลูกสาวฉัน... ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่ปกติ ฉันหวังว่านี่จะไม่ใช่เรื่องไร้สาระ"             แอนนาเบ็ธยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยสติปัญญา "ตรงกันข้ามค่ะ มาดาม" เธอใช้คำเรียกอย่างเป็นทางการเพื่อเอาใจ "นี่คือเรื่องของ ศักยภาพอันยิ่งใหญ่" แอนนาเบ็ธโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย โดยไม่เสียความสง่างาม เธอไม่สนใจที่จะอธิบายเรื่องมอนสเตอร์ แต่เลือกที่จะโจมตีที่ปมของเคานเตส "ก่อนอื่น ฉันต้องชื่นชม Nordlys Manor และรสนิยมของคุณ สถาปัตยกรรมฟลอเรนไทน์ รีไววัลที่คุณเลือกใช้ แสดงถึงความเคารพต่อความยิ่งใหญ่ของยุคเรอเนซองส์ได้อย่างหาที่เปรียบไม่ได้" สีหน้าของเคานเตสผ่อนคลายลงเล็กน้อย การชมเชยสถาปัตยกรรมทำให้เธอพอใจ "ขอบคุณ" เคานเตสตอบสั้น ๆ             "แต่มาดามคะ" แอนนาเบ็ธสานต่อทันที "คุณได้สร้างงานสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดขึ้นมาแล้ว นั่นคือบุตรสาวของคุณ" เคานเตสเงยหน้าขึ้น จ้องมองแอนนาเบ็ธอย่างจริงจังเมื่ออีกฝ่ายบ่งบอกว่าเธอนั้นเป็นผู้สร้างสิ่งยิ่งใหญ่ "ความสมบูรณ์แบบทางมารยาทและการศึกษาที่เธอแสดงออกมา เป็นเครื่องยืนยันถึงความทุ่มเทของคุณ แต่เราทราบมาว่าความอัจฉริยะในระดับนั้น ก็มาพร้อมกับความท้าทายทางจิตวิทยา" แอนนาเบ็ธพูดถึงอาการเครียดสะสมที่ตัวของเคานเตสเชื่อ เธอเอ่ยประโยคจบอย่างไร้ที่ติ คำพูดลื่นไหลดั่งกลไกของตรรกะที่ผ่านการคำนวณมาแล้วหลายชั้น น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่นจนกระทั่งเคานเตส เคียร์สเทน เริ่มลดท่าทีแข็งกร้าวลงเล็กน้อย             คำพูดยังไม่ทันจบ ราวกับแรงสั่นสะเทือนจากเบื้องล่างกรอบรูปบนผนังสั่นสะเทือนและโคมคริสตัลส่ายไหวอย่างแรง เสียงแก้วแตกรัวเหมือนสายฝน ก่อนที่กระจกบานใหญ่ด้านหลังจะ ระเบิดแตกละเอียดเป็นหมื่นเสี้ยว แสงจันทร์เยือกแข็งไหลทะลักเข้ามาในห้องพร้อมกับลมหนาวจัดจนผ้าม่านฟาดกันดัง ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ             แอนนาเบ็ธหันขวับ มือคว้าโลหะสีทองจากกระเป๋าข้างเอวมีดสัมฤทธิ์เปล่งประกายเมื่อสัมผัสลมหนาว เสียงแผดร้องที่ไม่ใช่เสียงมนุษย์ดังขึ้น สูง ยาว และชวนให้เส้นเลือดแข็งตัว จากเงานอกหน้าต่าง มันก้าวเข้ามาเป็นสัตว์ร้ายขนาดมหึมา ลำตัวคล้ายงูประหลาดมีขา ผิวหนังเปลี่ยนสีไปตามแสงเหมือนปรอทผสมเลือด ตาแปดดวงเรืองแสงแปรผัน ทันทีที่เห็นแอนนาเบ็ธรู้ได้ทันทีว่าตรงนี้มันคือสถานะการณ์ที่อันตรายที่สุด “นี่ไม่ใช่การโจมตีทางประสาทแล้ว เคานเตส! คุณต้องรีบพาคีอาร์ออกไปเดี๋ยวนี้!!”             แต่เคานเตสยังคงนั่งนิ่ง ถ้วยชาที่อยู่ในมือแตกแล้วโดยไม่รู้ตัว น้ำร้อนรินลงบนผ้ากำมะหยี่ แต่เธอไม่ขยับแม้แต่น้อยริมฝีปากเม้มแน่น เธอไม่ได้กลัวความตายเท่ากับการสูญเสียความสง่างาม เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งใส่แอนนาเบ็ธและปีศาจนั้น “พอเถอะ หยุดสร้างละครไร้สาระ!” เธอแผดเสียงออกมา “ฉันบอกแล้ว ไม่มีปีศาจอะไรทั้งนั้นเธอเป็นเพียงเด็กบ้าโรคประสาท! ออกไปจากบ้านฉัน! นี่คือการล่วงละเมิดพื้นที่ส่วนตัว! ฉันบอกแล้วว่าไม่มีอะไรที่เรียกว่ามอนสเตอร์! มันเป็นเพียงอาการประสาทของยัยเด็กคนนั้น”             คีอาร์ที่ยืนอยู่หลังเสา หายใจติดขัด มือขาวซีดสั่นเล็กน้อย เธอพยายามคุมสติลมหายใจกลายเป็นหมอกน้ำแข็ง แต่มันยังไม่พอขาที่สั่นจนแทบทรุดเธอกลับเลือกที่จะหันกลับไป เพราะหากแม่เป็นอะไรมันหมายถึงสเถียรภาพของเธอก็จะหายไปด้วย “แม่... แม่ฟังหนูก่อน...” น้ำเสียงสั่นแต่ยังพยายามให้สุภาพตามระเบียบที่ถูกฝังในเลือด แต่ไม่ทันจบประโยค เสียงคำรามดังสะเทือน ปีศาจนั้นมุ่งตรงกรงเล็บสีเทาเงินขนาดใหญ่แหวกอากาศด้วยเสียงหวีดร้อง             เคานเตสยืนขึ้น จับพนักเก้าอี้หลุยส์แน่น เธอก้าวมาข้างหน้าโดยสัญชาตญาณยืนขวางทางอย่างไม่คาดคิด ไม่ใช่เพื่อปกป้องลูกแต่เพื่อกันมันออกจากเฟอร์นิเจอร์และงานศิลป์ของเธอ เสียงคำรามสุดท้ายของสัตว์ร้ายฟาดลง โลหิตพุ่งกระเซ็น ร่างของเคานเตสกระเด็นชนเปียโนสีดำสนิท เสียงคีย์เปียโนแตกพร่าดังขึ้นคล้ายเสียงร้องสุดท้ายของบ้านหลังนี้             แอนนาเบ็ธเหวี่ยงมีดอย่างแม่นยำ คมมีดเฉือนผิวของสัตว์ร้ายจนประกายแสงเงินแตกกระจาย กลิ่นเหล็กร้อนและเลือดของมอนสเตอร์แตะจมูก เธอถอยไปทางคีอาร์ คว้ามือเด็กสาวแน่น คีอาร์ไม่ร้องไห้ ไม่แม้แต่จะกรีดเสียง เธอยืนมองเลือดของมารดาที่หยดบนพื้นหินอ่อน แสงไฟสะท้อนกลายเป็นสีชมพูอ่อน  ดวงตาเทาอมเขียวของเธอว่างเปล่า ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเศร้า มีเพียงการรับรู้ที่เย็นชาและจริงจังเกินกว่าความเป็นมนุษย์ ความจริงแทรกซึมในหัวของเธอมันทำให้เธอต้องคิด คีอาร์ยืนมองการตายของมารดาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มันไม่ใช่ความเศร้าโศก แต่เป็นความว่างเปล่าและการตระหนักรู้ทางตรรกะที่น่ากลัว ว่า 'ตอนนี้เธอไร้ที่พึ่งอย่างสมบูรณ์แล้ว'             แอนนาเบ็ธใช้หมวกแยงกี้ส์พรางตัวพุ่งเข้าผลักคีอาร์ให้พ้นรัศมีการโจมตี จากนั้นเธอก็กรีดมีดสั้นเข้าที่ลำตัวของสัตว์ร้ายอย่างแม่นยำอีกครั้ง เพื่อให้มันแน่นิ่ง "คีอาร์!" แอนนาเบ็ธตะโกน "แม่ของคุณจากไปแล้ว! เราต้องไปเดี๋ยวนี้! ฉันถูกส่งมาเพื่อรับเธอโดยตรง และเงินสำหรับการเดินทางของเธอถูกจ่ายแล้ว ไม่ใช่โดยแม่ของคุณแต่โดยพ่อของเธอ! พ่อของเธอเขารู้ทุกอย่าง เขาส่งฉันมา เขาจ่ายทุกอย่างเพื่อให้เธอปลอดภัย"             ชื่อที่หลุดจากปากแอนนาเบ็ธเหมือนแรงกระแทกจากภายใน คำว่า ‘พ่อ’ สะท้อนในหัวคีอาร์ เสียงของแม่ที่เคยสาปแช่งชื่อชายคนนั้นยังดังในหู แต่ตรรกะของเธอทำงานในเสี้ยววินาที ชายที่แม่เกลียดคือคนที่จ่ายเงินให้เธอรอดชีวิต มันสมเหตุสมผลดี ในโลกที่ไม่มีความรักมีแต่ผลลัพธ์แห่งความสัมพันธ์ “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ เสียงเย็นพอ ๆ กับลมหายใจ ไม่มีช่วงเวลาให้เก็บร่างไร้วิญญาณของเคานเตสเคียร์สเทน สาวใช้เป็นคนจัดการทั้งหมดเพราะเขาคือคนที่เทพบอเรอัสส่งมา ความโหดร้ายของสตรีที่เคยมีความสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่วคราวจบสิ้นลงกับความตายที่ไม่หวนกลับ คีอาร์ถูกพาตัวออกไปสู่ค่ายฮาล์ฟบลัด พร้อมกับความจริงอันเย็นชาว่าชีวิตของเธอถูกซื้อด้วยเงินของคนที่แม่เธอรังเกียจ และความรักความผูกพันก็ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์<div style="text-align: center;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_33k5m933k5m933k5__1_-removebg-preview-2.md.png" width="500" _height="39" border="0"></div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"> แอนนาเบ็ธ เชส<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5</div>

Xolotl โพสต์ 3 วันที่แล้ว

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Xolotl เมื่อ 2026-2-10 21:55 <h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 16 เดือน มกราคม ปี 2026</h1><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวลาเย็น เวลา 18.00 น. เป็นต้นไป ณ คฤหาสน์แสงเหนือ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">◀️┃▶️ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงล้อรถยนต์ Rolls-Royce Phantom บดเบียดกับถนนกรวดที่โรยไว้อย่างประณีตก่อนจะหยุดลงอย่างนุ่มนวลที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ คีอาร์ก้าวลงจากรถพร้อมกับสูดอากาศที่เจือกลิ่นดอกไม้ในยามเย็๋น เบื้องหน้าของเธอคือ House of the Northern Lights หรือ บ้านแห่งแสงเหนือ คฤหาสน์สไตล์ฟลอเรนไทน์รีไววัล ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาในย่านที่เงียบสงบที่สุดของกรีนิช ตัวอาคารทาสีชมพูอมส้มปะการังตัดกับท้องฟ้าสีคราม ดูอบอุ่นและเชื้อเชิญราวกับภาพวาดในฤดูใบไม้ผลิ สวนดอกไม้โทนสีม่วงและชมพูที่ด้านหน้าถูกจัดแต่งอย่างไร้ที่ติ แต่สำหรับคีอาร์มันคือภาพลวงตาที่งดงามที่สุดที่เคานเตสเคียร์สเทน มารดาผู้ล่วงลับของเธอจงใจสร้างขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความเยือกเย็นภายในจิตใจและเชื้อสายแห่งเหมันต์ที่ไหลเวียนอยู่ในตระกูล แต่วันนี้... ความเงียบงันที่คุ้นเคยกลับถูกทำลายลง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทันทีที่พ่อบ้านชราเปิดประตูไม้สักบานมหึมาให้ เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ฟังดูประดิษฐ์ก็ดังลอดออกมาจากห้องรับแขก “โอ้ตายจริง! หลานรักกลับมาถึงแล้วหรือเนี่ย!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หญิงวัยกลางคนในชุดเดรสสีฉูดฉาดราคาแพงลิ้วที่ดูพยายามจะหรูหราจนเกินงามปรี่เข้ามาหาคีอาร์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฉุนจมูกตีเข้ากับกลิ่นเมนทอลแตงโมของคีอาร์จนเธอต้องเผลอย่นจมูกเล็กน้อย หญิงคนนั้นคือ น้าบีทริซ น้องสาวแท้ ๆ ของแม่ที่คีอาร์ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนตลอดชีวิต เพราะแม่ตัดขาดจากญาติพี่น้องที่หวังแต่ผลประโยชน์พวกนี้ไปตั้งแต่หย่ากับสามีเก่า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “คีอาร์ใช่ไหมจ๊ะ? น้าบีทริซเองนะ จำน้าได้ไหมเอ่ย? ไม่เจอกันตั้งนาน โตเป็นสาวสวยเชียว!” บีทริซจีบปากจีบคอพูดพลางทำท่าจะเข้ามากอด แต่สายตาที่กรีดอายไลเนอร์หนาเตอะกลับกวาดมองสำรวจชุดแบรนด์เนมและเครื่องประดับบนตัวคีอาร์ราวกับเครื่องคิดเลขที่กำลังประเมินราคา “น่าสงสารจริง ๆ ที่ต้องมาอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ แต่วางใจเถอะจ้ะ น้ากับลุงมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วนะ จะได้ช่วยดูแลสมบัติ... เอ้ย ดูแลความเรียบร้อยให้ไงจ๊ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ด้านหลังของบีทริซ มีชายร่างท้วมและลูกพี่ลูกน้องอีกสองคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหลุยส์ พวกเขามองคีอาร์ด้วยสายตาเหยียดหยามปนอิจฉา ราวกับเห็นเด็กเมื่อวานซืนที่โชคดีได้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คีอาร์ขยับแว่นสายตาทรงกลมให้เข้าที่ มุมปากกระตุกยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เธอรู้ดีว่าคนพวกนี้คือปลิงที่กำลังถังแตกและหวังจะมาสูบเลือดจากมรดกที่แม่ทิ้งไว้ “สวัสดีค่ะคุณน้าบีทริซ ยินดีที่ได้พบนะคะ” คีอาร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงอำนาจ เธอกวาดตามองกองกระเป๋าเดินทางราคาถูกที่วางระเกะระกะอยู่มุมห้องโถงหินอ่อนที่เคยเป็นระเบียบ “ฉันไม่ยักรู้ว่าเราสนิทกันขนาดที่น้าจะจำได้ว่าฉันโตขึ้นแค่ไหน ในเมื่อเราไม่เคยเจอกันเลยตั้งแต่ฉันจำความได้” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> รอยยิ้มของผู้เป็นน้าอย่างบีทริซกระตุกวูบไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบปั้นหน้าเศร้าเคล้าน้ำตา “โธ่ หลานก็รู้ว่าแม่ของหลานเขา... ค่อนข้างจะถือตัว แต่ช่างเถอะจ้ะ ตอนนี้เรามาอยู่ด้วยกันแล้ว น้าจะจัดการทุกอย่างให้เอง หลานจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเรื่องเอกสารมรดกพวกนั้น” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ขอบคุณในความหวังดีนะคะ” คีอาร์ตัดบทอย่างนิ่มนวล เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยในท่วงท่าของชนชั้นสูงที่ถูกฝึกมาอย่างดีจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของญาติ ๆ “แต่เรื่องเอกสาร ทนายส่วนตัวของตระกูลโซล็อตล์จัดการไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ ส่วนเรื่องการดูแลบ้าน...” เธอเว้นจังหวะ ปรายตามองพ่อบ้านชราที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลัง “พ่อบ้านของฉันดูแลที่นี่มาดีตลอด ไม่จำเป็นต้องรบกวนน้าหรอกค่ะ แต่ในเมื่อมากันแล้ว ก็... ทำตัวตามสบายนะคะ คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเองไปก่อนก็ได้ค่ะ” <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">คำว่า <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘ไปก่อน’<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ของคีอาร์เน้นเสียงชัดเจนจนบีทริซหน้าชาเหมือนโดนตบด้วยผู้ดีอังกฤษ คีอาร์ไม่รอให้ใครได้ทันโต้ตอบ เธอขยับตัวก้าวเดินผ่านกลุ่มญาติกาฝากเหล่านั้นตรงไปยังบันไดวนหรูหรา “อ้อ... วันนี้ฉันเดินทางมาเหนื่อยมาก ขออนุญาตขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะคะ เรื่องอื่น ๆ ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ค่ะ” นั้นคือคำที่คีอาร์ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นโดยไม่หันกลับไปมองสายตาที่ลุกเป็นไฟด้วยความริษยาและโกรธแค้นของบีทริซที่มองไล่หลังมา เธอเดินขึ้นบันไดไปเงียบ ๆ ทิ้งให้แขกไม่ได้รับเชิญยืนกำหมัดแน่นอยู่ท่ามกลางความหรูหราที่พวกเขาไม่มีวันได้ครอบครอง <img src="static/image/hrline/1.gif" border="0" alt=""> กลับบ้านวันที่ 1

Xolotl โพสต์ เมื่อวานซืน 22:22

<h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" border="0"></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;">วันที่ 18 เดือน มกราคม ปี 2026</h1>เวลาเช้า เวลา 08.00 น. เป็นต้นไป ณ คฤหาสน์แสงเหนือ◀️┃▶️              แสงเงินแสงทองยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างสูงชะลูดของคฤหาสน์สีชมพูปะการังในกรีนิช กระทบกับหยดค้างเมฆที่เกาะตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ ตามขอบกระจกซึ่งมักจะเกิดขึ้นเสมอในที่ที่คีอาร์พำนักอยู่ คีอาร์ก้าวลงจากบันไดวนหินอ่อนด้วยท่วงท่าสงบกริบ เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมทับด้วยคาร์ดิแกนสีเทาเข้มขอบลูกไม้ประณีตคู่กับกระโปรงยาวทรงเอสไตล์ Light Academia ที่ทำให้เธอดูราวกับหลุดออกมาจากหอสมุดเก่าแก่ในยุโรป <span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">กลิ่นหอมเย็นของ<span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">ลูกอมแตงโมและเมนทอล<span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">ในตอนนี้ลอยกระจายตัวอ่อน ๆ เมื่อคีอาร์ก้าวเข้าสู่ห้องอาหารที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตร บนโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่เคยเงียบสงัด ทว่าบัดนี้กลับถูกจับจองโดยน้าบีทริชและครอบครัวที่กำลังจัดการกับอาหารเช้าพลางวิพากษ์วิจารณ์ภาพเขียนบนผนังที่แม่ของเธอเก็บสะสมเอาไว้อย่างออกรส              “อรุณสวัสดิ์จ้ะหลานรัก! นอนหลับสบายดีไหมจ๊ะ?” น้าบีทริชเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสูงปรี๊ดที่พยายามปั้นให้ดูเอ็นดูคีอาร์อย่างสุดใจแต่ทว่าแววตาซ่อนความริษยาต่อหลานสาวที่ไม่เคยเห็นหน้าเอาไว้ไม่มิด เธอมองจ้องไปที่คีอาร์ผู้เป็นหลานซึ่งกำลังทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามของเธอ “โธ่ ดูสิ... ผอมแห้งแรงน้อยเหลือเกิน ใส่แว่นหนาเตอะแบบนี้คงมัวแต่ก้มหน้าอ่านตำราจนไม่ได้ดูโลกภายนอกล่ะสิ”              คำกระแหนะกระแหน่นั้นคีอาร์ไม่ได้ตอบโต้อะไรมากไปกว่าการขยับแว่นสายตาทรงกลมให้เข้าที่ เพราะมันคือหน้ากากที่ทำใหเธอดูเป็นเด็กสาวผู้อ่อนแอและใสซื่อเหมาะแก่การปั่นหัว “ค่ะ คุณน้า… พอดีฉันชอบความรู้มากกว่าความวุ่นวายน่ะค่ะคุณน้า”              ในช่วงสายมิสเตอร์สเตอลิงทนายความวัยกลางคนประจำตัวของเคานเตสเคียร์สเทนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกระเป๋าเอกสารหนังแท้สีดำแล้วเดินเข้ามาภายในของตัวห้องรับรองคฤหาสน์แห่งนี้ เขาวางเอกสารหนาปึกลงบนโต๊ะท่ามกลางความเงียบของเหล่าสมาชิกที่ทั้งได้รับเชิญและไม่ได้รับเชิญซึ่งกดดันทันทีที่ตัวทนายเริ่มเปิดอ่านข้อมูลมรดกทั้งหมด              “ตามพินัยกรรมของเคานเตสเคียร์สเทน ทรัพย์สินทั้งหมดรวมถึงอสังหาริมทรัพย์ในกรีนิชและพอร์ตการลงทุนในนอร์เวย์ จะถูกส่งมอบให้แก่ คีอาร์ โซล็อตล์ ผู้เป็นบุตรตามกฎหมาย เพียงผู้เดียวครับ คิดเป็นมูลค่ารวมเบื้องต้นราว ๆ สองร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐครับ” มิสเตอร์สเตอลิงอ่านข้อความภายในเหล่านั้นพลางขยับแว่น              คำนั้นทำให้เสียงช้อนที่มือในมือของน้าสาวกระทบจานดังสนั่นเมื่อน้าบีทริชเผลอทำหลุดมือ แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโลภต่อจำนวนเงินนั้นก่อนจะรีบปั้นสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยหลานสาวคนดีของเธอทันที “สองร้อยล้าน! ตายแล้ว! มิสเตอร์สเตอลิง คุณจะให้เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างคีอาร์ถือเงินจำนวนมหาศาลแบบนี้ได้ยังไง? ยัยหนูนี่แค่ออกไปซื้อของชำเองยังจะไม่รอดเลยมั้งคะ!” สิ้นคำบีทริชก็หันมาหาคีอาร์พลางยื่นมือมาหมายจะกุมมือเด็กสาวที่เธอถือว่าเป็นหลานสาวคนดี(เด็กเปรต) ให้ดูเหมือนสนิทกัน “คีอาร์จ๊ะ น้าในฐานะญาติสนิทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ตามสายเลือด น้ามีสิทธิ์และหน้าที่โดยชอบธรรมที่จะเป็นผู้จัดการมรดกและดูแลผลประโยชน์ให้หนูจนกว่าหนูจะอายุยี่สิบเอ็ดนะจ๊ะ นี่คือกฎหมายนะจ๊ะหลานรัก”              ดวงตาที่อยู่ใต้แว่นของคีอาร์นิ่งสงบ เธอมองมือที่พยายามจะเอื้อมมาถึงตัวเธอ ก่อนจะถอยออกมาเล็กน้อยอย่างสุภาพแต่ชัดเจนว่ารังเกียจเดียจฉันคนตรงหน้า ดวงตาสีเฮเซลภายใต้กรอบแว่นจ้องมองน้าสาวด้วยความเย็นเยียบที่แฝงไว้ด้วยความรู้ที่คนตรงหน้าคาดไม่ถึง “น่าสนใจดีนะคะคุณน้า” คีอาร์เอ่ยเสียงนุ่มทว่าเด็ดขาด “แต่เท่าที่ฉันศึกษาข้อกฎหมายของรัฐคอนเนทิคัตและกฎหมายแพ่งสหรัฐฯ การที่บุคคลหนึ่งจะเป็น Guardian of the Estate หรือผู้ปกครองดูแลทรัพย์สินของเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะได้นั้น ไม่ได้เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติเพียงเพราะมีสายเลือดเดียวกันนะคะ”              คำที่ดูจะขัดกับสิ่งที่บีทริชปรารถนา หญิงสาวมีรอยเหี้ยวบนหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่พอกแป้งหนาเตอะเริ่มบิดเบี้ยวจากคำพูดของหลานสาวที่ตอนแรกคิดว่าจะยอมทุกอย่างให้มันอยู่กุมในกำมือของเธอ “คะ... คีอาร์! แกพูดเรื่องอะไรน่ะคีอาร์? ฉันเป็นน้าเเท้ ๆ ของแกนะ!”              “ก็ไม่ใช่ว่าสิทธิ์นั้นต้องได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการจากศาลพินัยกรรมของสหรัฐหรอคะ?” คีอาร์พูดแทรกขึ้นมาอย่างสุขุมและมันคือความจริงที่อีกฝ่ายปฎิเสธไม่ได้ ทว่าก็ไม่มีความเป็นหุ่นยนต์อยู่ในน้ำเสียงนั้นอีกต่อไป หากแต่คนที่ฟังคงจะเหมือนว่าจะโดนตัดเฉือนและหักหน้าคนอายุมากกว่าตรงหน้า “ฉันอยากถามคุณน้าค่ะ ว่าคุณน้ามีสิทธิ์ตามมาตราข้อไหนหรือคำสั่งศาลใบไหนมาอ้างถือสิทธิ์เป็นผู้ปกครองทรัพย์สินของฉันคะ? เพราะในพินัยกรรมของแม่ระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามญาติฝั่งแม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับทรัพย์สินส่วนนี้”              บีทริชที่ได้ยินแบบนั้นก็เริ่มหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอายที่โดนเด็กถอนหงอกกลางโต๊ะอาหารในช่วงสายตอนนี้ “แกมันเด็กสามหาว! คิดว่าอ่านหนังสือมานิดหน่อยจะเก่งกว่าผู้ใหญ่เหรอ? ฉันจะไปร้องต่อศาลว่าแกมีสภาพจิตใจไม่มั่นคงพอที่จะดำรงทรัพย์ของแกได้คอยดู!”              คีอาร์พ่นลมหายใจเมื่ออีกฝ่ายเริ่มเผยธาตุแท้ของตเนองออกมา เธอลุกขึ้นยืนช้า ๆ ท่ามกลางกลิ่นเมนทอลแตงโมที่รุนแรงขึ้นตามระดับพลังงานในร่าง ผิวพอร์ซเลนของเธอดูขาวซีดจนน่าขนลุกเมื่อรวมกับแววตาที่จ้องลึกเข้าไปในความโลภของบีทริชที่ยังคงเหมือนกับคนที่ไร้สมองมืดบอดไปด้วยดวงตาที่แสนน่ารังเกียจ              “ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ พรุ่งนี้เช้าเราจะไปพบศาลพินัยกรรมกัน มิสเตอร์สเตอลิง รบกวนแจ้งเจ้าหน้าที่ศาลและเตรียมหลักฐานให้พร้อมนะคะ ฉันต้องการให้ศาลตัดสินให้กระจ่างต่อหน้าพยานทุกฝ่าย จะได้รู้กันไปเลยว่าใครกันแน่ที่ไม่มีคุณสมบัติพอจะก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้” เด็กสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนที่คีอาร์จะปรายตามองญาติคนอื่น ๆ ที่นั่งหน้าซีดเผือดจากคำพูดของเด็กสาวตัวน้อยตรงหน้าที่เปลี่ยนตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังตีนเมื่อกี้ “วันนี้เชิญพักผ่อนตามสบายนะคะ หวังว่าห้องพักราคาแพงในคฤหาสน์ของแม่ฉันจะช่วยให้คุณน้าสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง ฉันขอตัวค่ะ” เมื่อพูดจบคีอาร์ก็หมุนตัวเดินขึ้นชั้นสองทันที ทิ้งให้บีทริชและญาติคนอื่น ๆ ยืนกรีดร้องเท้ากระทืบพื้นพรมราคาแพงด้วยความแค้นใจและอิจฉาตาร้อนอยู่เบื้องหลัง <img src="static/image/hrline/1.gif" border="0" alt="">

หน้า: [1]

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver

คฤหาสน์ Nordlys Manor