Enter Camp › เขตหลักกองพันที่สิบสอง › Infirmary ⋘ สถานพยาบาล ⋙

God โพสต์ 2025-9-8 10:37:26

Infirmary ⋘ สถานพยาบาล ⋙

<style type="text/css">BODY{background:url("https://i.postimg.cc/ydNzLz8X/image-2025-09-08-014831147.png"); background-attachment:fixed; }</style><style type="text/css">.head1 {background-color:none ;}.head2 {background-color:none ;}</style>

<div align="center" style="list-style-type: none;">
         
<style>
#boxsystems01 {
    border-radius: 0px;
    border: 5px double #665445;
    padding: 3px;
    box-shadow: #AA8364 0px 0px 3em;
    background-image: url("https://i.postimg.cc/RVxvzys9/image-2025-09-08-014855083.png");}

#boxsystems02 {
    width: 800px;
    border-radius: 0px;
    padding: 80px;
    box-shadow: #AA8364 0px 0px 10px;
    background-color: #FAF9F7;}

#boxsystems03 {
    width: 612px;
    text-align:justify;
    border-radius: 20px;
    border: 0px double #434a0f;
    padding: 13px;
    box-shadow: #6f7d08 0px 0px 0em;
    background-image: url("   ");}

    .shadow {
      text-shadow: 1px 1px 5px #D1CDC0;
    }

.hover-img {
background-color: #000;
color: #fff;
display: inline-block;
margin: 8px;
max-width: 612px;
min-width: 212px;
overflow: hidden;
position: relative;
text-align: center;
width: 100%;
}

.hover-img * {
box-sizing: border-box;
transition: all 0.45s ease;
}

.hover-img::before,
.hover-img::after {
background-color: rgba(0, 0, 0, 0.5);
border-top: 32px solid rgba(0, 0, 0, 0.5);
border-bottom: 32px solid rgba(0, 0, 0, 0.5);
position: absolute;
top: 0;
bottom: 0;
left: 0;
right: 0;
content: '';
transition: all 0.3s ease;
z-index: 1;
opacity: 0;
transform: scaleY(2);
}

.hover-img img {
vertical-align: top;
max-width: 100%;
backface-visibility: hidden;
}

.hover-img figcaption {
position: absolute;
top: 0;
bottom: 0;
left: 0;
right: 0;
align-items: center;
z-index: 1;
display: flex;
flex-direction: column;
justify-content: center;
line-height: 1.1em;
opacity: 0;
z-index: 2;
transition-delay: 0.1s;
font-size: 24px;
font-family: sans-serif;
font-weight: 400;
letter-spacing: 1px;
text-transform: uppercase;
}

.hover-img:hover::before,
.hover-img:hover::after {
transform: scale(1);
opacity: 1;
}

.hover-img:hover > img {
opacity: 0.7;
}

.hover-img:hover figcaption {
opacity: 1;
}

.c4rd {
position: relative;
width: 250px;
height: 250px;
overflow: hidden;
border-radius: 12px;
box-shadow: 0 6px 20px rgba(0,0,0,0.25);
cursor: pointer;
display: inline-block;
vertical-align: top;
margin: 5px;         
}

.c4rd img {
    width: 100%;
    height: 100%;
    object-fit: cover;
    display: block;
}

.info-box {
    position: absolute;
    top: 0;
    right: -100%; /* ซ่อนกล่องไว้ข้างขวา */
    width: 100%;
    height: 100%;
    background: rgba(0,0,0);
    color: #fff;
    padding: 20px;
    box-sizing: border-box;
    transition: right 0.4s ease;
    overflow-y: auto; /* ถ้าข้อความยาวก็เลื่อนอ่านได้ */
}

.c4rd:hover .info-box {
    right: 0; /* สไลด์ออกมา */
}

.info-box h3 {
    margin-top: 0;
    font-size: 1.2em;
}

.info-box p {
    font-size: 0.9em;
    line-height: 1.5em;
}
</style>
            
            
<div id="boxsystems01">
   <p><br></p><p><br></p><p><br></p>
            
            
            
<div id="boxsystems02">
<p><span style="font-family: Georgia;"><font style="" color="#ceb565" size="2"><br></font></span></p>
<p><font face="Georgia"><span class="shadow" style=""><font style="" color="#665445" size="8"><b>Infirmary</b></font></span></font></p>
<p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><font size="2" face="Sarabun" color="#665445"><br>⋘ สถานพยาบาล ⋙</font></p>
<p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></p>
<img src="https://i.postimg.cc/3xs5QbFm/image-2025-09-08-015102055.png" width="400" border="0"><font face="Sarabun" size="3"><br></font><p></p>
<p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><font face="Sarabun" size="3"><br></font></p>

            <figure class="hover-img">
<img src="https://i.imgur.com/Kxu3ykQ.png" width="612" border="0">
<figcaption>
    <img src="https://i.imgur.com/UjDMAzb.png">
</figcaption>
</figure>

<div id="boxsystems03"><font face="Sarabun"><font size="3"><b><i>สถานพยาบาลของค่ายจูปิเตอร์</i></b> ไม่ได้เป็นเพียงอาคารอิฐปูนธรรมดาแต่เป็นการผสมผสานอย่างลงตัวระหว่างความสง่างามของสถาปัตยกรรมโรมันโบราณเข้ากับฟังก์ชันการใช้งานที่ทันสมัยสำหรับการรักษาพยาบาล ภายนอกอาคารสะท้อนกลิ่นอายของโรมโบราณได้อย่างชัดเจน ด้วยกำแพงหินที่แข็งแกร่งและหลังคากระเบื้องสีส้มแดงที่วางเรียงกันเป็นชั้น ๆ ราวกับตึกรามบ้านช่องในยุคจักรวรรดิ เสาหินขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านรับน้ำหนักหลังคา สร้างความรู้สึกโอ่อ่าและมั่นคงให้กับผู้มาเยือน <br><br>หน้าต่างไม้บานเล็ก ๆ ที่ปิดสนิทช่วยให้บรรยากาศภายในดูสงบและเป็นส่วนตัว ธงที่มีสัญลักษณ์แอสคูลาปิอุสบนพื้นขาวโบกสะบัดอยู่เหนืออาคาร เป็นเครื่องยืนยันถึงจุดประสงค์ของการเป็นสถานที่แห่งการเยียวยา

ทว่าเมื่อก้าวเข้ามาภายใน คุณจะสัมผัสได้ถึงความทันสมัยที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้เปลือกนอกแบบโรมันโบราณ <br><br>แสงสว่างจากหน้าต่างบานใหญ่และโคมไฟที่ให้แสงนุ่มนวลช่วยขับเน้นบรรยากาศที่สะอาดและปลอดโปร่ง แม้จะไม่มีอุปกรณ์ไฮเทคเหมือนโรงพยาบาลในนิวโรม แต่การจัดวางเวชภัณฑ์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นขวดยาเนคทาร์ แอมโบรเซีย ยาหอมจากยูนิคอร์นหรือเครื่องเทศเลมูเรียน ล้วนถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบและเข้าถึงง่าย บ่งบอกถึงระบบการจัดการที่เป็นมืออาชีพและมีประสิทธิภาพ เตียงพยาบาลที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน ตลอดจนเครื่องมือแพทย์พื้นฐานที่จำเป็น ล้วนถูกคัดสรรมาเพื่อรองรับการรักษาอาการบาดเจ็บของเหล่านักรบกึ่งเทพ
<br><br>สถานพยาบาลแห่งนี้จึงเป็นมากกว่าแค่ <i><b>"สถานที่รักษา"</b></i> แต่เป็นสัญลักษณ์ของความหวังและจุดพักพิงที่ผสมผสานอดีตและปัจจุบันเข้าไว้ด้วยกันอย่างกลมกลืน ที่ซึ่งเวทมนตร์โบราณแห่งการรักษาของปราณจัล บุตรแห่งแอสคูลาปิอุส ผสานกับการดูแลเอาใจใส่ที่ทันสมัย เพื่อฟื้นฟูร่างกายและจิตใจของเหล่ากึ่งเทพแห่งค่ายจูปิเตอร์ให้พร้อมกลับไปเผชิญหน้ากับอันตรายอีกครั้ง</font></font>
</div>


<p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><br></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"></p><br><img src="https://i.postimg.cc/gJcG1ZNh/14963c427cc5b0b17914cdbbe3b87504.gif" width="300" border="0">
   <br><br><br>
<p><font color="#fff" style="">
<font color="#fff" style="">
    </font></font></p>


<p><font color="#fff" style=""><font color="#fff" style=""><font face="Georgia"><span class="shadow" style="">
<font style="" color="#665445" size="8"><b>Healer name list</b></font></span></font></font></font></p><font color="#fff" style=""><font color="#fff" style="">
<p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><font size="2" face="Sarabun" color="#665445"><br>⋘ บุคลากรภายในสถานพยาบาลค่ายจูปิเตอร์ ⋙</font></p>
            <br><div class="c4rd">
<img src="https://i.imgur.com/vPFYz1F.jpeg" alt="Sample">
<div class="info-box">
    <font size="3"><font face="Sarabun">
    <p><b>ปราณจัล </b><br>
<b>วันเกิด 24 กันยายน ค.ศ.1997</b> </p><br>
<p> ปรานจัลเป็นกึ่งเทพโรมันเชื้อสายอินเดีย บุตรของเทพแอสคูลาปิอุส ซึ่งเป็นเทพแห่งการรักษา ด้วยสายเลือดนี้ เขาจึงมีความสามารถพิเศษในการใช้เวทมนตร์การรักษา และเขาก็ยังเป็นหัวหน้าผู้รักษาเพียงคนเดียวที่มีชื่ออยู่ในค่ายจูปิเตอร์ นอกเหนือจากความสามารถแล้ว ปรานจัลยังเป็นคนที่มีบุคลิกที่อ่อนโยน ใจดี และซื่อสัตย์ ซึ่งทำให้เขากลายเป็นที่พึ่งพิงของเหล่าผู้บาดเจ็บในยามสงครามและการต่อสู้ การปรากฏตัวของเขาในหนังสือ The Tyrant's Tomb แสดงให้เห็นถึงบทบาทสำคัญในการดูแลอพอลโล และการทำหน้าที่ดูแลผู้บาดเจ็บหลังจากสิ้นสุดการต่อสู้ แม้ว่าเขาจะเป็นชาวโรมัน แต่เขากลับเรียกชื่อบิดาในแบบกรีกว่า "แอสคลีเพียส" ซึ่งเป็นรายละเอียดที่น่าสนใจเกี่ยวกับตัวละครของเขา
    </p></font></font>
</div>
</div>

<div class="c4rd">
<img src="https://i.postimg.cc/RhYWdR1G/1boy-solo-825983660-18-07-44-02.png" alt="Sample">
<div class="info-box">
    <font size="3"><font face="Sarabun">
    <p><b>ลูปิน เวสท์</b><br>
<b>วันเกิด 30 ตุลาคม ค.ศ. 2000</b> </p><br>
<p>ด้วยวัย 15 ปี ลูปิน เวสท์ บุตรชายแห่งจูเวนตัสเดินทางออกจากบ้านหมาป่าด้วยความตั้งใจอันแรงกล้า ทว่าเขากับพลาดท่าถูกอสุรกายแย่งชิงจดหมายยืนยันตนเข้ากองร้อยไปอย่างน่าเสียดาย ทำให้ไม่สามารถบรรจุเข้ากองร้อยได้อย่างที่ใจต้องการและแม้ว่าหนทางข้างหน้าจะดำมืด แต่ด้วยความช่วยเหลือจากแม่ทัพของค่ายในขณะนั้นก็ทำให้เขาได้เข้ามาเป็นผู้ช่วยภายในสถานพยาบาลประจำค่ายแทนการเป็นสมาชิกกองร้อยตามทั่วไป - ลูปินเป็นคนใจดี เขาสุภาพ มารยาท ช่างเกรงอกเกรงใจ แต่กลับมีด้านที่เจ้ากี้เจ้าการเมื่อพูดถึงการรักษาคนไข้
    </p></font></font>
</div>
</div>

<div class="c4rd">
<img src="https://i.postimg.cc/C55Zbt8z/vividcolor-273018575-17-37-56-02.png" alt="Sample">
<div class="info-box">
    <font size="3"><font face="Sarabun">
    <p><b>เนฟร่า โจนส์</b><br>
<b>วันเกิด 2 มีนาคม ค.ศ. 1999</b> </p><br>
<p>ไม่มีใครรู้ว่าใครคือเจ้าของสายเลือดต้นแบบที่ไม่น่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างของค่ายจูปิเตอร์คงไม่พ้นเนฟร่า จากสาวบ้านรวยตกลงมาสู่เส้นทางแสนลำบากของการเป็นครึ่งเทพ เดิมทีเธอเคยเชื่อว่าการเป็น<b>คนพิเศษ</b>จะนำมาซึ่งความสะดวกสบาย แต่เมื่อความจริงไม่เป็นเช่นนั้น เธอก็ตัดสินใจทำสิ่งที่ถูกจารึกไว้ในข้อห้ามของค่ายอย่างการ<b>กินจดหมายรับรอง</b>โดยหวังว่าจะได้ถูกดีดออกจากเมือง แต่ผลลัพธ์ดูจะไม่เป็นไปตามที่หวัง เธอถูกเขี่ยให้มาเป็นพยาบาลจำเป็นภายในสถานพยาบาลโดยไร้ทางต่อต้าน - เนฟร่าเป็นสีสันเพียงหนึ่งเดียวของสถานพยาบาลท่ามกลางคนเงียบขรึมทั้งสองคน เธอมักจะทำเสียงดัง หลายครั้งก็ซุ่มซ่าม แต่ก็มีด้านที่ชอบปกป้องและทำความเข้าใจคนรอบข้างจนถูกเรียกว่าเป็นผู้รักษาจิตใจมากกว่ากายภาพ
    </p></font></font>
</div>
</div>

<br><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><font size="2" face="Sarabun" color="#665445"><br><i>( อาจพบเห็นบุตรหรือธิดาอะพอลโล่เวียนมารักษาในบางโอกาส)</i></font></p>

</font>
            
</font><p></p><font color="#fff" style="">
            
            
</font></div><font color="#fff" style=""><font face="Kanit"><font size="3"><font color="black"><br><br><br></font></font></font></font></div></div><font color="#fff" style="">
            
            
         
<style name="captain" type="text/css">
img:hover{
-webkit-transform:scale(1.1);
transform:scale(1.1);
}
img:hover{
overflow:hidden;
}
img{
-webkit-transition: all 1.0s ease;
transition: all 1.0s ease;
}
</style>
            
            
<style type="text/css">
::-webkit-scrollbar {width: 5px; height: 0px;}
::-webkit-scrollbar-track-piece {background: #5C5443;}
::-webkit-scrollbar-thumb { background-color: #D4C07F; border-radius:0px; }</style>
<style type="text/css">
::-webkit-scrollbar{width:5px;}
::-webkit-scrollbar-track-piece:decrement{ background:#5C5443!important; }
::-webkit-scrollbar-track-piece:increment { background:#D4C07F!important; }
::-webkit-scrollbar-button{ background:#5C5443!important; height: 00px!important; }
::-webkit-scrollbar-thumb{ background: #5C4843!important; border-top:5px solid #5C4843; border-bottom:5px solid #5C4843; }
::-webkit-scrollbar-thumb:hover{ background:#5C5443!important; border-top:5px solid #5C5443;border-radius:0px; border-bottom:5px solid #5C5443;border-radius:0px; }</style>
            
            
<style name="captain" type="text/css">
a.navvi{
-webkit-transition: 1.0s;
-moz-transition: 1.0s;
margin:1px;
display:inline-block;
text-align:center;
background: #fff;
color:#7c6652;
width:75px;
padding:2px;
overflow: hidden; }
a.navvi:hover{
color: #fff;
background: #fff;
border-radius: 0px 0px 0px 0px;
-moz-border-radius: 0px 0px 0px 0px;
-webkit-border-radius: 0px 0px 0px 0px;}
#h1{padding:2px;background: #fff;width:380px; position:fixed;}
</style>
            
</font>

Moneka โพสต์ 2025-9-9 15:33:27

<span id="docs-internal-guid-eba46b28-7fff-1349-56be-9ef1e44bf227"><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">วันที่ 08 เดือน กันยายน ปี 2025</font></span></h1><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><b>ช่วงเช้ามืด เวลา 04.00 - 05.00 น. ณ สถานพยาบาล เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์ (พบ ซูกิ)</b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">            ประตูไม้สีอ่อนถูกผลักเปิดอย่างช้า ๆ กลิ่นสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยอบอวลในห้องพักผู้ป่วย ข้างในเงียบสงบ มีเพียงเสียงนกจากหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ให้ลมพัดเข้ามา ผ้าม่านสีขาวพลิ้วเบาไปตามแรงลม แสงแดดยามบ่ายลอดเข้ามาแต่งแต้มบรรยากาศให้ดูอบอุ่น ซูกินั่งเอนอยู่บนเตียงไม้สไตล์โรมัน ข้างเตียงมีขวดน้ำวางไว้ เธอกำลังหยิบขึ้นมาจิบเล็กน้อยเมื่อเสียงประตูดังขึ้นพอดี ดวงตาคมเข้มตวัดมองไปทางนั้นก่อนจะแนบสายตาอ่อนลงเมื่อเห็นโมนีก้าเดินเข้ามา</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">โมนีก้าในชุดกระโปรงเหมือนเดิมก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส มือยังคงจับประตูไว้ครู่หนึ่งก่อนปล่อยช้า ๆ เธอยกมือปัดเส้นผมที่หล่นลงมาบังแก้มเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้ เต็มไปด้วยความคิดถึงและความห่วงใย</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">          </font><b style=""><font color="#9932cc">    </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“เป็นยังไงบ้างอ่ะซูกิ”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าเอ่ยเสียงหวานอย่างพยายามทำให้บรรยากาศสดใสขึ้น </font><b style=""><font color="#9932cc">“สามวันแล้วนะ อาการดีขึ้นยัง?” </font></b><font color="#696969">ซูกิหัวเราะเบา ๆ แม้สีหน้าจะยังซีดอยู่บ้างแต่แววตากลับสดใส </font><b style=""><font color="#a0522d">“ดีขึ้นแล้วล่ะ อย่างน้อยก็ไม่รู้สึกเหมือนกระดูกจะหักทุกครั้งที่ขยับเหมือนวันแรก”</font></b><font color="#696969"> เธอวางแก้วน้ำลง พลางใช้แขนที่ไม่บาดเจ็บยันตัวลุกขึ้นนั่งตรงขึ้นเล็กน้อย</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้าเลยเดินเข้ามาข้างเตียง นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ใกล้ ๆ แล้วยกมือแตะหลังมือเพื่อนสาวเบา ๆ แววตาเป็นประกายอย่างโล่งใจ </font><b style=""><font color="#9932cc">“ก็ดีแล้วสิ… ฉันนึกว่าจะต้องลากเธอออกไปเที่ยวไม่ได้อีกซะแล้ว”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ซูกิส่ายหัวนิด ๆ </font><b style=""><font color="#a0522d">“ยังไงก็ยังไม่หายดีหรอก แต่เห็นหน้าเธอทำให้รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้ายิ้มกว้างขึ้นจนดวงตาสีเทาเงินสะท้อนแสงแดดเป็นประกายอบอุ่น ราวกับแค่การมาเยี่ยมครั้งนี้ก็พอจะทำให้ทั้งสองลืมความหนักหน่วงของศึกที่เพิ่งผ่านไป หลังจากนั้นเธอก็ถอนหายใจยาวเหมือนปลดความกดดันในใจออกมากับลมอุ่น ๆ ที่เล็ดลอดเข้ามาจากหน้าต่าง เธอหันไปสบตาซูกิ ดวงตาสีเทาเงินสว่างวาบขึ้นมาเล็กน้อยเหมือนกำลังซ่อนบางอย่างในใจ ก่อนเอ่ยถามเสียงเบาแต่ชัดเจน</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">            </font><b style=""><font color="#9932cc"></font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#9932cc"><b style="">“ซูกิ… รู้หรือยังว่าเธอได้อยู่กองร้อยไหน?”</b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ซูกิที่ยังมีผ้าพันแผลพาดตรงไหล่ขยับตัวเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มแม้สีหน้าจะยังไม่เต็มร้อย</font><b style=""><font color="#a0522d"> “รู้แล้วสิ… ฉันได้อยู่กองร้อยที่หนึ่ง”</font></b><font color="#696969"> น้ำเสียงเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ กองร้อยที่หนึ่งคือสุดยอดของค่าย ใคร ๆ ก็รู้ว่าที่นั่นคือที่รวมคนเก่งที่สุด โมนีก้าเงยหน้าขึ้นหัวเราะเบา ๆ สั่นศีรษะน้อย ๆ ก่อนจะตอบกลับ</font><b style=""><font color="#9932cc"> “งั้นฉันต่างออกไปหน่อยนะ… ฉันได้อยู่กองร้อยที่สอง ไม่ได้อยู่ด้วยกันจริง ๆ ด้วย”</font></b><font color="#696969"> เธอพูดพลางยักไหล่เหมือนไม่คิดมาก แต่ในแววตากลับฉายความรู้สึกที่ลึกกว่านั้น ทั้งความโล่งใจและความดื้อรั้นผสมกัน</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ซูกิเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ มองโมนีก้าแล้วพ่นลมหายใจออกมา</font><b style=""><font color="#a0522d"> “ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยก็ติดกัน… กองร้อยหนึ่งกับกองร้อยสองอยู่ใกล้กันมาก เวลาอยากเจอกันก็ไม่ยาก”</font></b><font color="#696969"> เธอหยุดไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าเดิม </font><b style=""><font color="#a0522d">“แต่แปลกนะ ฉันนึกว่าเธอจะได้กองร้อยหนึ่งด้วยซ้ำดูจากสิ่งที่เธอทำระหว่างทาง ฉันไม่เห็นใครฆ่าก๊อบลินสามสิบกว่าตัวได้ชิล ๆ แบบเด็ดผักเหมือนเธอ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้าได้ยินแบบนั้นกลับส่ายหัวทันที หน้าสวย ๆ ทำเป็นบึนิด ๆ แล้วหันหน้าหนีเหมือนเด็กดื้อ</font><b style=""><font color="#9932cc"> “ไม่หรอก ฉันไม่อยากอยู่หรอกกองร้อยที่หนึ่งน่ะ… เก่งก็จริงแต่ก็เข้มงวดเกินไป ไม่เหมาะกับฉันหรอก ฉันแค่… อยากอยู่ที่ที่ฉันหายใจได้ไม่ต้องแข่งขันทุกลมหายใจ แต่เหมือนจะคิดผิดนิดหน่อยกองร้อยที่สองดูกระหายชัยชนะแปลก ๆ จนฉันเหนื่อยใจ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">คำพูดนั้นออกมาพร้อมรอยยิ้มเอ๋อ ๆ ประจำตัว แต่ในน้ำเสียงกลับมีบางสิ่งที่หนักแน่นกว่าที่ซูกิเคยได้ยินมาก่อน จนซูกิเพียงแต่จ้องเธอนิ่ง ๆ แล้วตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “</font><b style=""><font color="#a0522d">ก็แล้วแต่เธอสิ… แต่อย่าลืมว่ากองร้อยไหนก็ไม่ได้สำคัญไปกว่าตัวเธอเองนะโมนีก้า”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าเบิกตาโตนิด ๆ ก่อนจะยิ้มหวานให้ซูกิในที่สุด ราวกับคำพูดนั้นช่วยยืนยันความคิดของเธอว่าการเลือกเส้นทางที่เหมาะกับหัวใจตัวเอง… คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว</font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-weight: 400; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#696969">หลังจากคุยกันเสร็จโมนีก้าลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ เสียงขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นหินขัดในห้องเงียบ ๆ ของสถานพยาบาลดังขึ้นเบา ๆ เธอยกมือจัดชายเสื้อให้เข้าที่แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย เอ่ยกับซูกิด้วยน้ำเสียงที่ทั้งอ่อนโยนและขี้เล่น</font><b style=""><font color="#9932cc"> “เธอพักผ่อนเถอะน่า… ฉันไม่กวนแล้ว เดี๋ยวฉันไปทำภารกิจประจำวันต่อก่อน ไม่งั้นจะโดนมองแรงด้วยมั้งเป็นเด็กใหม่ด้วย”</font></b><font color="#696969"> เธอพูดพลางทำหน้าล้อเลียนแบบเด็ก ๆ พร้อมแลบลิ้นเล็กน้อยให้เพื่อนสาวทอมบอยที่ยังนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง&nbsp;</font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b style="font-weight:normal;" id="docs-internal-guid-51106675-7fff-e98c-6c85-a552e1867ef5"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font></b></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><span style="font-weight: 400; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" style=""><font color="#696969">ซูกิเลิกคิ้ว มองเธอเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็เลือกถอนหายใจแทน ริมฝีปากโค้งขึ้นเล็กน้อย </font><b style=""><font color="#a0522d">“ไปเถอะ… แต่กลับมาเล่าให้ฟังด้วยว่าทำอะไรบ้าง อย่าหาเรื่องใส่ตัวเองอีกล่ะ”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">โมนีก้าแกล้งยกมือขึ้นทำท่าเซอร์วิสเหมือนทหาร </span><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b style=""><font color="#9932cc">“รับทราบค่ะคุณผู้ป่วย!”</font></b></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> แล้วหัวเราะคิก ก่อนจะเดินไปที่ประตู เธอหยุดเล็กน้อยเหลือบตามองซูกิอีกครั้ง แววตาสีเทาเงินฉายแสงอบอุ่นจาง ๆ คล้ายจะบอกเป็นนัยว่า</span><font color="#9932cc"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> </span><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: italic; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ</span></font><span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: italic; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> </span><span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">จากนั้นเธอก็เปิดประตูออกไป ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าเบา ๆ ที่ค่อย ๆ ไกลออกไป ขณะที่ซูกิเอนตัวลงกับหมอนอีกครั้งอย่างเหนื่อยอ่อน แต่ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ติดอยู่ เหมือนพอใจที่เห็นเพื่อนยังมีแรงและร่าเริงพอจะเดินหน้าต่อไป </span></font></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><span style="color: rgb(0, 0, 0); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><br></span></font></p><div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"></font></span></div><div style="text-align: center;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b>รางวัล: </b></span><span style="background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;">พูดคุยกับ TGC ความสนิทสนม +7 </span></font><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"> อัสทริก เดวอน ซูกิ</span></div><div><span id="docs-internal-guid-4c5f518b-7fff-9ff1-3380-e96c49474b8f"><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ TGC +5</font></span></p><div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span id="docs-internal-guid-e4e6264d-7fff-cbed-0442-515229263fc5" style=""><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมสตรี - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +2</font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><font style="" face="TH SarabunPSK" color="#696969" size="2">(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)</font></span></p><div style="font-family: Sarabun, sans-serif; font-size: 12pt;"><span style="font-size: 12pt; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"><br></span></div></span></span></div></span></div></span><p></p>

Clementis โพสต์ 2025-12-3 21:34:38

<link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/zqwy3a65xk154m1usuz9z/lannaissance-clementis.css?rlkey=7pfy762uhusyqhcy07rpeh3by" rel="stylesheet">
<div class="cmt-nrp-b"><div class="cmt-nrp-v"></div><div class="cmt-nrp-h"></div><div class="cmt-nrp-c"></div><div class="cmt-nrp-n"> Clementis <div class="cmt-nrp-sn">Haus of Ratigan • Daughter of Justitia • Legacy of Orcus</div></div><div class="cmt-nrp-st"><div class="cmt-nrp-f"><div class="cmt-nrp-t"> Place </div><div class="cmt-nrp-i"> สถานพยาบาล </div></div><div class="cmt-nrp-f"><div class="cmt-nrp-t"> Date and Time </div><div class="cmt-nrp-i"> วันที่ 2 ธันวาคม 2025 • 15.33 น.</div></div><div class="cmt-nrp-f"><div class="cmt-nrp-t"> Purpose</div><div class="cmt-nrp-i"> ภารกิจไกด์เดินชมรอบค่าย </div></div><div class="cmt-nrp-f"><div class="cmt-nrp-t"> NPC </div><div class="cmt-nrp-i"> <font color="#dea132">วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต</font> </div></div><div class="cmt-nrp-r"> กว่ามื้อกลางวันที่มาถึงช้ากว่าปกติจะจบลงก็ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง คลีเมนทิสเป็นฝ่ายที่ทานเสร็จก่อนตามประสาพวกที่ไม่ได้ขยันกินแถมยังไม่ชอบความรู้สึกแน่นท้องสักเท่าไหร่ เรียกได้ว่าหากร่างกายไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ต้องทานอะไรสักอย่างเข้าไปในแต่ละวันเพื่อประทังชีวิต เธอต้องลืมการมีอยู่ของอาหารเหล่านี้ไปเลยอย่างไม่ต้องสงสัย <div class="cmt-rp-np"> ถึงอย่างนั้นเด็กสาวก็ไม่ได้เร่งรุดรุ่นพี่แต่อย่างไร เธอเข้าใจดีว่าแต่ละคนใช้เวลาไปกับมื้ออาหารมากน้อยไม่เท่ากัน และสำหรับชาวอิตาเลียนอย่างวินเซนโซ คาดเดาได้ว่าในวัฒนธรรมของเขามันอาจจะเป็นเรื่องใหญ่ประมาณหนึ่งเลยทีเดียว </div><div class="cmt-rp-np"> ครู่เดียวหลังจากกลับมาเจอกันอีกครั้งหนึ่งสมาชิกกองร้อยที่สองและอีกหนึ่งสมาชิกกองร้อยที่สี่ก็ออกเดินอีกครา เส้นทางไปสู่สถานที่ถัดไปทำหน้าที่เป็นวิธีการย่อยอาหารได้เป็นอย่างดี มาถึงจุดหมายถึงได้ทราบว่าปลายทางคืออะไร </div><div class="cmt-rp-dl-vincenzo">“ที่นี่คือสถานพยาบาลของค่ายจูปิเตอร์ ไม่ได้แช่งนะแต่รู้ไว้ก็น่าจะเป็นการดีกว่า”</div> บุตรีแห่งจัสติเทียไม่ได้ถือสา เพราะแม้แต่เธอเองก็ยังมีลางสังหรณ์ว่าคงจะต้องแวะมาขอความช่วยเหลือจากเหล่าพยาบาลและผู้บำบัดจากที่นี่บ่อย ๆ แน่ บางทีอาจจะบ่อยพอ ๆ กับการใช้บริการโรงฝึกเลยด้วยซ้ำ <div class="cmt-rp-dl-vincenzo">“บุคลากรของที่นี่มีสามคน — ปราณจัล เวสท์ กับโจนส์ — ถ้าอยากจำหน้าก็ลองดูภาพที่แปะอยู่ตรงผนังเอา”</div> จากตอนแรกที่กำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร คิดอีกทีมองไว้บ้างว่าใครจะเป็นคนช่วยชีวิตเธอในอนาคตก็น่าจะดีกว่า <div class="cmt-rp-dl">“งั้นขอเวลาสักครู่นะคะ”</div></div><div id="cmtqlink" class="cmt-nrp-q"><div class="quote"><blockquote>รางวัลภารกิจ
<ul><li>EXP +15
</li></ul></blockquote></div>
</div></div></div>

Eloise โพสต์ 2025-12-7 01:44:31

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eloise เมื่อ 2025-12-7 10:32 <br /><br /><div align="center" style="list-style-type: none;">

<style>
#Eloise01 {
    border-radius: 30px;
    border: 6px double #000000;
    padding: 3px;
    box-shadow: #000000 0px 0px 3em;
background-image: url("https://i.imgur.com/rR3KDvy.png");}
</style>

<style>
#Eloise02 {
    width: 800px;
    border-radius: 20px;
    padding: 3px;
    box-shadow: #000000 0px 0px 1em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/O01jmYP.png");}
</style>   


<style>
#Eloise03 {
    width: 520px;
    border-radius: 20px;
    border: 6px double #000000;
    padding: 3px;
    box-shadow: #000000 0px 0px 3em;
    background-image: url("https://i.imgur.com/O01jmYP.png");}
</style>   


<div id="Eloise01">
   <p>
      
<br><br></p>





<div id="Eloise02">
   <p>


<font face="Kanit"><font size="3"><font color="#fff">
<br></font></font></font></p><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Kanit" size="3"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff8c00" face="Kanit"><font size="5" style="font-weight: bold;">วันที่ 5 ธันวาคม 2025</font><br><font size="5" style=""><b>เวลา 19.00 น.</b></font></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff8c00" face="Kanit"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font size="3" face="Kanit" color="#ffffff"><img src="https://i.imgur.com/HiVVn9A.gif" border="0"><b style=""><br></b></font></div><div style="text-align: left;"><font size="3" face="Kanit" color="#dda0dd"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit"><div style="text-align: left;"><div style=""><div><div><font size="3" color="#ffffff">รถพยาบาลฉุกเฉินแล่นเข้าสู่เขตค่ายจูปิเตอร์ ก่อนจะหยุดลงอย่างนุ่มนวลหน้าสถานพยาบาลซึ่งเป็นอาคารที่ผสมผสานความสง่างามของสถาปัตยกรรมโรมันโบราณเข้ากับความทันสมัยของการรักษาพยาบาล กำแพงหินที่แข็งแกร่งและหลังคากระเบื้องสีส้มแดงที่วางเรียงกันเป็นชั้น ๆ ดูโอ่อ่าและมั่นคง ทว่าธงที่มีสัญลักษณ์แอสคูลาปิอุสบนพื้นขาวที่โบกสะบัดอยู่ก็เป็นเครื่องยืนยันว่าที่นี่คือสถานที่แห่งการเยียวยา</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ร่างของโมนีก้าก็ถูกนำลงจากรถอย่างรวดเร็วเพื่อเข้าสู่ภายใน คนที่เดินมารับเคสด้วยท่าทีสงบแต่เร่งรีบคือชายหนุ่มชาวโรมันเชื้อสายอินเดียผู้มีบุคลิกอ่อนโยน ‘ปราณจัล’ หัวหน้าผู้รักษาของค่ายจูปิเตอร์และบุตรแห่งเทพแอสคูลาปิอุส</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#9acd32">“รีบพาคนไข้ไปที่เตียงกู้ชีพด่วนที่สุด!” </font><font size="3" color="#ffffff">ปราณจัลออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ร่างของโมนีก้าจะถูกนำเข้าไปยังส่วนลึกของสถานพยาบาลอย่างเร่งด่วน</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">ขณะที่ปราณจัลเริ่มดำเนินการกู้ชีพอย่างเข้มข้นนั้นเอง หญิงสาวอีกคนก็เดินเข้ามาในบริเวณโถงต้อนรับ เธอมีท่าทางที่กระฉับกระเฉง แต่ก็แฝงความซุ่มซ่ามเล็กน้อย เธอสวมชุดพยาบาลจำเป็นและดูเหมือนต้องการซักประวัติอย่างเร่งด่วน เธอแนะนำตัวว่าชื่อ เนฟร่า โจนส์ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเอโลอิสและนักศึกษาชายอย่างรวดเร็ว</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffc0cb">“เอาล่ะค่ะ! ฉันเนฟร่า โจนส์นะคะ เป็นผู้ช่วยพยาบาลที่นี่”</font><font size="3" color="#ffffff"> เนฟร่ากล่าวเสียงดังฟังชัด</font><font size="3" color="#ffc0cb"> “ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องรบกวน แต่ฉันต้องเก็บข้อมูลเพื่อนำไปให้คุณหมอวินิจฉัย ช่วยเล่าอาการตอนที่คุณเจอนิดนึงค่ะ”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสที่ยังคงยืนตัวสั่นจากเหตุการณ์ก่อนหน้าพยายามรวบรวมสติ แล้วเริ่มเล่ารายละเอียดอย่างช้า ๆ</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“คือ...เรากำลังคุยกันอยู่ค่ะ จู่ ๆ คุณโมนีก้าก็หน้าซีดมาก หายใจติดขัด แล้วก็ทรุดลงไปเลยค่ะ หัวใจเต้นแรงมากตอนแรก แต่จากนั้นก็อ่อนแรงลงไปเลย...ฉันเลยเริ่ม CPR ค่ะ”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เนฟร่าจดข้อมูลลงในกระดาษอย่างรวดเร็ว แต่ก็แอบทำเสียง 'แง่ว' เบา ๆ เมื่อปากกาในมือเกือบจะหลุดมือ&nbsp;</font></div><div><font size="3" color="#ffc0cb"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffc0cb">“อืม...เข้าใจแล้วค่ะ”</font><font size="3" color="#ffffff"> เธอเงยหน้าขึ้น</font><font size="3" color="#ffc0cb"> “แล้วขอเบอร์ติดต่อญาติหน่อยได้ไหมคะ?”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสชี้ไปยังเสื้อยืดสีส้มสดใสของค่ายฮาล์ฟบลัดที่เธอสวมอยู่ พร้อมกับส่ายหน้า</font></div><div><font size="3" color="#ff8c00"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“ฉันไม่ใช่ญาติของเธอค่ะ แล้วก็ไม่มีสมาร์ทโฟน”</font><font size="3" color="#ffffff"> เอโลอิสกล่าว</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เนฟร่ามองชุดสีส้มอย่างพิจารณา ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจในทันทีว่าเด็กสาวตรงหน้าเป็นพวกกรีกไม่ใช่โรมัน เธอจึงหันไปหาฝ่ายชายแทน</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffc0cb">“แล้วคุณล่ะคะ?”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">ฝ่ายชายยื่นกระดาษที่มีตัวเลขเขียนไว้ให้&nbsp;</font></div><div><font size="3" color="#4169e1"><br></font></div><div><font size="3" color="#4169e1">“ผมมาเวอริค วอห์น ครับ นี่เบอร์ 9876234 ครับ แต่ผมก็ไม่ใช่ญาติของเธอเช่นกันครับ ผมแค่พลเมืองดีที่โทรแจ้งรถพยาบาลเฉย ๆ”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เนฟร่าก้มลงมองข้อมูลในกระดาษ ก่อนจะยักไหล่</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffc0cb">“อืม...ได้ค่ะ งั้นก็กรอกไว้เผื่อฉุกเฉินเฉย ๆ” </font><font size="3" color="#ffffff">เธอพูดก่อนจะพยักหน้าให้ทั้งสองคน </font><font size="3" color="#ffc0cb">“เรียบร้อยค่ะ ข้อมูลครบถ้วนแล้ว ฉันจะนำข้อมูลนี้เข้าไปข้างในให้คุณหมอปราณจัลวินิจฉัยต่อนะคะ รบกวนทั้งสองท่านรออยู่ตรงที่นั่งด้านนอกก่อนนะคะ”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เนฟร่าเดินวุ่นวายถือเอกสารเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เอโลอิสและมาเวอริคนั่งรออยู่บนเก้าอี้ไม้ที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบในบริเวณโถงต้อนรับ</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเล็กน้อยที่การซักประวัติจบลง เธอหันไปหาชายหนุ่มผู้มีน้ำใจคนนั้น</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“ขอบคุณมากนะคะพี่” </font><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสกล่าวด้วยความรู้สึกผิด </font><font size="3" color="#ff8c00">“เดือดร้อนพี่เลยจริง ๆ ทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวแท้ ๆ”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#4169e1">“ไม่เป็นไรหรอกครับ”</font><font size="3" color="#ffffff"> มาเวอริคตอบ</font><font color="#4169e1"><font size="3">&nbsp;</font><font size="3"> “ต่อให้คุณไม่เรียก ถ้าผมมาเห็นผมก็ช่วยอยู่ดี”</font></font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสยิ้มรับด้วยความซาบซึ้งใจ</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“จริงสิ!” </font><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสกล่าวพร้อมกับยื่นมือออกไปอย่างเป็นมิตร </font><font size="3" color="#ff8c00">“ฉันเอโลอิส เพจค่ะ ธิดาแห่งเฮเฟตัส พอดีมาร่วมเทศกาลกับมาสอบ DSTOMP น่ะค่ะ”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">มาเวอริคยื่นมือมาจับตอบอย่างสุภาพ</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#4169e1">“มาเวอริค วอห์น บุตรแห่งมาร์ส ยินดีที่ได้รู้จักครับ”&nbsp;</font></div><div><font size="3"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">ทั้งคู่เริ่มพูดคุยกันเพื่อฆ่าเวลาและความตึงเครียดเรื่องการสอบและชีวิตในค่าย จู่ ๆ ในความเงียบสงบของสถานพยาบาลที่ได้ยินแต่เสียงเดินแผ่วเบาของเจ้าหน้าที่ เสียงท้องร้องดังสนั่นขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจใคร</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><b><i>โครกกกก…ครากกกก…</i></b></font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">ใบหน้าของเอโลอิสเห่อร้อนทันที เธอหัวเราะแห้ง ๆ ด้วยความอาย</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“แหะ ๆ ขอโทษด้วยค่ะ” </font><font size="3" color="#ffffff">เธอรีบกล่าว</font><font size="3" color="#ff8c00"> “ฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยค่ะ ตั้งแต่สอบเสร็จก็มีแต่เรื่องวุ่นวาย”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#4169e1">“ไม่เป็นไรครับ ผมก็เริ่มหิวเหมือนกัน”</font><font size="3" color="#ffffff"> มาเวอริคหัวเราะเบา ๆ อย่างเป็นมิตร</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าคาดเอว เธอดึงเอาถุงกระดาษสีน้ำตาลออกมาอย่างระมัดระวัง ภายในคือไก่ทอดเกาหลีที่เธอตั้งใจจะกินเป็นอาหารเย็น</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“พอดีฉันมีนี่ค่ะ” </font><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสกล่าว </font><font size="3" color="#ff8c00">“ไก่ทอดค่ะ...กะจะกินตอนดูพระอาทิตย์ตกดิน แต่ก็อย่างที่เห็นน่ะค่ะ”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เธอคลี่ถุงออก กลิ่นไก่ทอดหอมกรุ่นที่เคลือบซอสรสชาติจัดจ้านหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณโถงต้อนรับ เอโลอิสยื่นไก่ทอดชิ้นหนึ่งให้มาเวอริค</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“พี่ทานด้วยกันไหมคะ? รอแบบนี้คงหิวแย่เลย”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">มาเวอริคลังเลเล็กน้อย แต่ก็รับไก่ทอดชิ้นนั้นมาด้วยรอยยิ้ม </font><font size="3" color="#4169e1">“ขอบคุณมากครับ”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">ทั้งคู่เริ่มแทะไก่ทอดกันอย่างเงียบ ๆ คุยกันต่อเรื่องการเรียน</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#4169e1">“จะเข้า ม.นิวโรมเหรอ?”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“ยังไม่แน่ใจแต่มาสอบเผื่อไว้น่ะค่ะ” </font><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสตอบ</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#4169e1">“แล้วสอบผ่านไหม?”</font><font size="3" color="#ffffff"> มาเวอริคถามด้วยความสนใจ</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“ผ่านแล้วค่ะ! ได้ 92 คะแนนเลย” </font><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสยิ้มอย่างภาคภูมิใจ&nbsp;</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">ดวงตาของมาเวอริคเป็นประกายด้วยความยินดี</font></div><div><font size="3" color="#4169e1"><br></font></div><div><font size="3" color="#4169e1">“โอ้! ยอดเยี่ยมมากครับ! ยินดีด้วยจริง ๆ ผมจะรอต้อนรับรุ่นน้องอย่างคุณนะ”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">ทั้งคู่คุยกันฆ่าเวลาเพื่อลดความตึงเครียด คลอไปกับเสียงกระดูกไก่ที่กระทบกันเบา ๆ จนในที่สุด...</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เสียงประตูเปิดออกและ ปราณจัล หัวหน้าผู้รักษาก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินในที่สุด ทั้งเอโลอิสและมาเวอริครีบลุกขึ้นยืนพร้อมกัน โดยที่เอโลอิสยังคงถือซากไก่ทอดชิ้นสุดท้ายไว้ในมือ ปราณจัลเดินมาหยุดตรงหน้าทั้งสองคน ใบหน้าของเขาแม้จะดูเหนื่อยล้าแต่ก็ฉายแววโล่งอก</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#9acd32">“คนไข้...พ้นขีดอันตรายแล้วครับ”</font><font size="3" color="#ffffff"> ปราณจัลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบและอ่อนโยน</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสและมาเวอริคต่างถอนหายใจออกมาอย่างแรงพร้อมกันด้วยความโล่งอก</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#9acd32">“เธอมีอาการหัวใจวายเฉียบพลันครับ” </font><font size="3" color="#ffffff">ปราณจัลอธิบายต่อ </font><font size="3" color="#9acd32">“แต่โชคดีมากที่พวกคุณ CPR ได้ทันท่วงที ไม่อย่างนั้นคงไม่รอด แต่ตอนนี้กู้ชีพได้แล้วครับ ต้องรอดูอาการอีกหน่อยนะครับ”</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสเอนตัวพิงกำแพงด้วยความรู้สึกโล่งอกจนแทบจะอ่อนแรงไปทั้งตัว&nbsp;</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ff8c00">“พ้นขีดอันตรายแล้ว…ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตั้งแต่มานิวโรม ฉันจะเจอเรื่องมากมายขนาดนี้” </font><font size="3" color="#ffffff">เอโลอิสพึมพำกับมาเวอริคด้วยความเหนื่อยล้า&nbsp;</font></div><div><font size="3" color="#ffffff"><br></font></div><div><font size="3" color="#ffffff">เธอรู้ดีว่าค่ำคืนนี้คงเป็นคืนที่ยาวนาน แต่สิ่งที่เธอต้องทำก่อนนอนแน่ ๆ คือการภาวนาให้คุณโมนีก้าหายเร็ว ๆ พร้อมกับนั่งเขียนแบบพิมพ์เขียวสำหรับอุปกรณ์ป้องกันที่ซับซ้อนที่สุดในชีวิตเธออย่างตั้งใจที่สุดเพื่อเป็นของขวัญหลังจากคุณโมนีก้าหายดี</font></div></div><div><br></div><div><br></div><div><br></div></div></div><div style="font-size: medium; text-align: left;"><b><br></b></div><font size="4"><div style="text-align: center;"><div style=""><font color="#ff0000"><b> มาเวอริค วอห์น</b></font></div><div style=""><b style="color: rgb(255, 0, 0);">มอบของชอบ NPC&nbsp;</b></div><div style=""><font color="#ff0000"><b>ไก่ทอดเกาหลี&nbsp;&nbsp;</b></font><b style="color: rgb(255, 0, 0);">+20 แต้มมิตรภาพ</b></div><div style=""><b style="color: rgb(255, 0, 0);"><br></b></div><div style=""><b style="color: rgb(255, 0, 0);"> ปราณจัล</b></div><div style=""><b style="color: rgb(255, 0, 0);">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5</b></div></div><div style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: center;"><br></div><div style="color: rgb(255, 0, 0); text-align: center;"><b>พาโมนีก้ามารักษาพยาบาล</b></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">@God&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br></div></font></font></div>


</div><font size="3"><font color="black" face="Kanit">

<br>

</font></font><p></p></div><font size="3" style=""><font color="black" style=""><b style=""><font face="Kanit">

<br></font><br>

</b></font></font></div>

Moneka โพสต์ 2025-12-7 15:05:35

<span id="docs-internal-guid-3d7ea6b8-7fff-25c1-cd4b-e5736a52f72f"><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">วันที่ 05 เดือน ธันวาคม ปี 2025</font></span></h1><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">ช่วงค่ำ เวลา 19.00 น. เป็นต้นไป ณ&nbsp;สถานพยาบาลค่ายจูปิเตอร์</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">         โถงทางเดินของโรงพยาบาลค่ายจูปิเตอร์ยังคงเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังแผ่วจากห้องฉุกเฉินผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ลอยอวลทั่วอากาศ แสงไฟนีออนสีขาวซีดสะท้อนบนผนังหินอ่อนเย็นเฉียบ ตราสัญลักษณ์นกอินทรีโรมันเหนือประตูห้องฉุกเฉินจับแสงเหมือนทองคำเก่า เวลาผ่านไปราวชั่วโมง แต่ในความเงียบนั้นทุกนาทีกลับยาวนานจนเหมือนชั่วนิรันดร์ </font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">เมื่อประตูเปิดออก เสียงล้อเตียงเข็นดัง<b> “แกร็ก”</b> ก้องไปทั่วโถงกว้าง ร่างของหญิงสาวบนเตียงถูกเข็นออกมาอย่างช้า ๆ เธอนอนนิ่งภายใต้ผ้าห่มสีขาวที่คลุมถึงอก ผมสีน้ำตาลเข้มแซมไฮไลต์ฟ้าแผ่กระจายอยู่บนหมอนอย่างยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดจัดแต่ยังคงมีลมหายใจบางเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ นั่นคือสัญญาณเล็ก ๆ ที่บอกให้เอโลอีสรู้ว่าโมนีก้ายังมีชีวิตอยู่</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">#เอโลอีส </font></span>@Eloise&nbsp;</p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">พยาบาลสาวคนหนึ่งที่เข็นเตียงอยู่หันมายิ้มอ่อน ๆ “คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว ตอนนี้หัวใจกลับมาเต้นตามจังหวะปกติแล้วค่ะจากที่คุณหมอได้บอกก่อนหน้านี้ แต่ยังต้องดูอาการอย่างใกล้ชิดนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงแต่เปี่ยมความเห็นใจ “ตอนนี้ให้ทางคนไข้พักผ่อนก่อนนะคะ พวกคุณสามารถกลับได้เลย ทางเราจะดูแลรักษาต่อให้เอง ขอบคุณทั้งสองท่านมากที่พาเธอมาทันเวลา ไม่งั้น... คงไม่ทันแน่ค่ะ”&nbsp;</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">#เอโลอีส </font></span>@Eloise&nbsp;</p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">คำพูดของพยาบาลนั้นค่อย ๆ จางไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ห่างออกเรื่อย ๆ เหลือเพียงกลุ่มพยาบาลที่จัดการสายระโยงระยางรอบเตียง และเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ดังต่อเนื่องเป็นจังหวะเดียวกับแสงไฟกระพริบบนเครื่องวัดชีพจร</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">ภายในห้องพักฟื้น แสงสีขาวอ่อนลอดผ่านผ้าม่านลงมาบนปลายเท้า แสงนั้นแตะขอบเตียงแล้วไหลเลยไปกระทบแจกันเล็กข้างหัวเตียง ดอกไลแลคสีม่วงครามเพียงดอกเดียวตั้งอยู่ตรงนั้น กลีบของมันเคยเฉาเพราะขาดน้ำ แต่บัดนี้กลับชูช่อขึ้นเล็กน้อย ราวกับตอบรับแรงกระเพื่อมบางอย่างที่มองไม่เห็น</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">         </span><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">จังหวะเครื่องวัดชีพจร <b>“ติ๊ก…ติ๊ก…”</b> ดังก้องในความเงียบ ก่อนจะเร็วขึ้นเพียงเสี้ยววินาที เหมือนหัวใจของหญิงสาวเริ่มตอบสนองต่อบางสิ่งที่เรียกอยู่จากที่ไกลแสนไกล อากาศในห้องเย็นลงอย่างแปลกประหลาด ความสว่างซีดของไฟนีออนพลันกลายเป็นแสงอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย อุ่นพอจะทำให้ปลายนิ้วของหญิงสาวที่นอนนิ่งกระตุกเบา ๆ ข้างนอกหน้าต่าง ฟ้าสีเทาอมทองของโลกที่ไร้ราตรีค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเฉดอ่อนลงราวกับมีใครกำลังแต่งท้องฟ้าใหม่ เงาใบไม้เคลื่อนไหวโดยไร้ลม ดอกไลแลคสั่นระริกอีกครั้ง</font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><b>โมนีก้าพักฟื้น</b></font></span></p><div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><br></span></div></span><p></p>

Moneka โพสต์ 2025-12-9 00:17:40

<span id="docs-internal-guid-fea7589d-7fff-78d1-2211-717315445be4"><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">วันที่ 06 เดือน ธันวาคม ปี 2025</font></span></h1><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">ช่วงเย็น เวลา 18.00 น. เป็นต้นไป ณ&nbsp;สถานพยาบาล ค่ายจูปิเตอร์</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">            เช้าวันถัดมา หลังจากที่โมนีก้านอนนิ่งไปหนึ่งวันเต็ม เสียงนาฬิกาและเครื่องช่วยหายใจดังเป็นจังหวะอ่อน ๆ ในห้องพักฟื้น แสงยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านบางทำให้ห้องพักฟื้นส่วนตัวทั้งห้องอาบด้วยสีทองอ่อนเหมือนผืนข้าวสุก โมนีก้าขยับนิ้วมือเล็กน้อยในขณะนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ก่อนที่เปลือกตาจะค่อย ๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า ภาพแรกที่เธอเห็นคือชายคนหนึ่งนั่งฟุบหลับอยู่ข้างเตียง ศีรษะของเลสเตอร์พิงขอบเตียง มือข้างหนึ่งของเขากุมมือเธอไว้แน่น รอยเส้นเลือดบนหลังมือของเขาแสดงถึงการอดนอน ดวงหน้าเปื้อนเงาอ่อน ๆ ของความเหนื่อย เขาดูเหมือนผ่านการเฝ้าทั้งคืนโดยไม่ขยับไปไหนเลย ความรู้สึกอุ่นชื้นจากมือของเขาไหลผ่านเข้าสู่ปลายนิ้วของเธออย่างอ่อนโยน</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">      </font><b style=""><font color="#4169e1">   </font><font color="#9932cc"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“เลสเตอร์…”</font></b><font color="#696969"> เสียงของโมนีก้านั้นเอ่ยอย่างแหบพร่ามัวเมื่อเรียกชื่อของแฟนของตนเอง</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ดวงตาสีฟ้าสดนั้นวูบสว่างราวกับแสงพระอาทิตย์ส่องทะลุหมอกยามหนาวเหน็บเขามองเธออย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนจะรีบโน้มตัวเข้ามาหา </font><b style=""><font color="#8b0000">“โมนี่! คุณตื่นแล้ว! เดี๋ยว อย่าเพิ่งพูด”</font></b><font color="#696969"> เขาหยิบแก้วน้ำจากโต๊ะหัวเตียงอย่างลนลาน แล้วค่อย ๆ ประคองให้โมนีก้าดื่มด้วยมือของตนเองที่สั่นเล็กน้อย </font><b style=""><font color="#8b0000">“ดื่มก่อนนะ ค่อย ๆ เดี๋ยวจะสำลัก”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เมื่อโดนป้อนน้ำโมนีก้าก็ดื่มมันช้า ๆ ความเย็นสดชื่นนั้นทำให้ลำคอที่แห้งผากรู้สึกดีขึ้น และตอนที่ดื่มเสร็จเธอก็พยายามพูด แต่เสียงของโมนีก้าก็ยังแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน </font><b style=""><font color="#9932cc">“ขอโทษนะ... ฉันทำให้คุณต้อง...”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">          </font><b style=""><font color="#8b0000"></font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#8b0000">“อย่า—อย่าเพิ่งพูดอะไรแบบนั้นนะ”</font></b><font color="#696969"> เสียงของเลสเตอร์เข้มขึ้นตัดคำของโมนีก้าทันทีจนเธอต้องเงียบไป เลสเตอร์สบตาเธอตรง ๆ ดวงตาเขาเต็มไปด้วยแววตำหนิแต่แฝงความห่วงใยอย่างปวดร้าว </font><b style=""><font color="#8b0000">“ผมเป็นห่วงแทบคลั่งเลยรู้ไหม คุณหัวใจหยุดเต้นไปจริง ๆ หมอพูดแบบนั้นต่อหน้าผมเลยตอนผมมาอ่ะ ผมคิดว่าคุณจะ...”</font></b><font color="#696969"> เขาหยุดพูดแค่ตรงนั้น ราวกับไม่อยากเอ่ยคำที่กลัวที่สุดออกมา เขาสูดหายใจแรง ขยับมือจับมือเธอแน่นขึ้น </font><b style=""><font color="#8b0000">“โมนีก้า... คุณคิดว่าตัวเองเป็นเครื่องจักรทำงานหรือไง? ทำงานจนล้มขนาดนี้ ผมโมโหมาก ๆ สติแทบแตกตอนรู้เรื่อง คุณรู้ไหมว่าทำให้ผ—”</font></b><font color="#696969"> เขาหยุดอีกครั้ง เสียงสั่นอย่างหงุดหงิดในความเป็นห่วง</font><b style=""><font color="#8b0000"> “เซเรสมาหาคุณไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะกฎของเหล่าเทพเรื่อง... แต่ผมมาหาได้ เพราะผมเป็นแฟนคุณ เข้าใจไหม?”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้าหลุบตามองเลสเตอร์ ดวงตาสีเงินบริสุทธิ์วาวสะท้อนแสงจากเครื่องมอนิเตอร์ภายในห้องพักฟื้นคนไข้ เธอขยับยิ้มบางส่งให้เลสเตอร์กับสิ่งที่ได้รับรู้เมื่อครู่</font><b style=""><font color="#9932cc"> “คุณพูดเหมือนกำลังบ่นเลยนะ...”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#8b0000">“เพราะผมกำลังบ่นอยู่จริง ๆ ไง!”</font></b><font color="#696969"> เขาโพล่งทันที สีหน้าของเลสเตอร์เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดแบบตลกร้าย </font><b style=""><font color="#8b0000">“โมนีก้าคุณกำลังแบกโลกของมนุษย์ที่ไร้สติไว้บนบ่าหรือยังไงฮะ ทำไมไม่คิดถึงตัวเองบ้าง!”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“คุณก็ยังหลงตัวเองเหมือนเดิมด้วย...”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าเบือนหน้าหนีเล็กน้อย เพราะเสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมาท่ามกลางความแห้งในลำคอ</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">พอเห็นและได้ยินเสียงหัวเราะนั้นเลสเตอร์ก็ยักคิ้วพลางยิ้มจาง ๆ ให้กับโมนีก้า</font><b style=""><font color="#8b0000"> “ผมไม่ได้หลงตัวเอง ผมแค่รู้ว่าผมเจ๋งพอจะมาดูแลแฟนตัวเองนะครับ”</font></b><font color="#696969"> เขายื่นมือขึ้นแตะผมของโมนีก้าอย่างระมัดระวัง</font><b style=""><font color="#8b0000"> “แต่คราวหน้า ถ้าคุณคิดจะสลบอีก บอกผมก่อนนะ ผมจะเตรียมใจไว้ก่อน จะได้ไม่ตื่นกลางดึกแล้วคิดว่าผมเสียคุณไปแล้วอีก” </font></b></font></span><font color="#696969" style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;">สัมผัสจากมือของเลสเตอร์นั้นอบอุ่นจนโมนีก้าอดรู้สึกดีไม่ได้ </font><b style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><font color="#9932cc">“ฉัน...ไม่ได้อยากให้คุณเป็นห่วงขนาดนั้นนะ”</font></b></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">      </font><b style=""><font color="#8b0000">    </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#8b0000">“ผมจะไม่ให้เป็นห่วงแฟนแล้วจะให้เป็นห่วงใครล่ะครับ?”</font></b><font color="#696969"> เลสเตอร์พูดพลางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ </font><b style=""><font color="#8b0000">“ผมมีลูกกับเพื่อนให้ห่วงเยอะแยะ แต่แฟนผมมีคนเดียวเท่านั้นนะ” </font></b><font color="#696969">น้ำเสียงเขาออกจะภาคภูมิใจเสียจนคนฟังหน้าแดงไปทั้งซีก โมนีก้าพยายามกลั้นยิ้มแต่ไม่สำเร็จ ใบหน้าซีด ๆ ของเธอเริ่มขึ้นสีระเรื่อ เลยแก้เขินด้วยการยื่นมือไปดึงแก้มเขาเบา ๆ ทั้งที่แรงยังไม่กลับมาเต็มที่ </font><b style=""><font color="#9932cc">“คุณนี่มัน... พ่อหนุ่มพระอาทิตย์จอมเจ้าชู้จริง ๆ หยอดเก่งตลอดเลยนะ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เลสเตอร์ยกคิ้วสูงอย่างท้าทายเพราะโมนีก้าทำแบบนั้น </font><b style=""><font color="#8b0000">“เจ้าชู้เหรอ? ผมเรียกว่ามีพรสวรรค์ในการทำให้คนหลงเสน่ห์ต่างหากครับ”</font></b></font></span></p><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"><font color="#696969">      </font><b style=""><font color="#9932cc">    </font></b></span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#9932cc">“สมัยก่อนคุณก็เจ้าชู้จริง ๆ นั่นแหละ”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าพูดแซวต่อ เสียงของเธอก็ยังคงแหบแห้งแต่ก็ยังแฝงความอบอุ่นอย่างเห็นได้ชัด</font><b style=""><font color="#9932cc"> “แค่ตอนนี้ดีขึ้นหน่อย เพราะฉันไม่ให้มีโอกาสได้ทำ”</font></b></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"><br></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;">            </span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><font color="#696969">เลสเตอร์เลยยกมืออีกข้างขึ้นยอมจำนน </font><b style=""><font color="#8b0000">“ครับ ๆ แม่สาวไลแลคของผมพูดอะไรก็ถูกหมด” </font></b><font color="#696969">จากนั้นจึงลดน้ำเสียงลงนุ่มกว่าเดิม</font><b style=""><font color="#8b0000"> “เหนื่อยมากใช่ไหม?”</font></b></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"><br></span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#9932cc"> </font></b></span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#9932cc">“เหนื่อยสิ..”</font></b><font color="#696969"> เธอตอบพลางหลับตาแผ่ว </font><b style=""><font color="#9932cc">“แม่มาไม่ได้ใช่ไหมคะ...”&nbsp;</font></b></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"><br></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เลสเตอร์จึงให้คำตอบด้วยการส่ายศีรษะช้า ๆ </font><b style=""><font color="#8b0000">“ใช่ แม่ของเธอเทพีเซเรสมาไม่ได้ตามกฎห้ามเจอลูกนั้นแหละ ฝากความคิดถึงกับความเป็นห่วงที่มีโคตรมากมาเท่านั้น เธอบอกว่าอยากให้คุณพักยาว ๆ อย่าเพิ่งห่วงโลกทั้งใบอีกสักพัก”</font></b><font color="#696969"> เขาวางมือไว้ข้างหมอนก่อนจะหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม แหวนโลหะสีเงินเข้มที่ประดับอัญมณีสองสีตรงกลางสีน้ำเงินและสีทอง เหมือนพลังของฟ้าผ่ากับดวงอาทิตย์สลับหมุนวนในนั้น </font><b style=""><font color="#8b0000">“ผมเกือบลืมเลย นี่เป็นของรางวัลที่คุณต้องได้จากกิจกรรม ลูดี โรมานี ที่ผ่านมา แหวนเคลื่อนย้ายจากเทพีเฮร่า ผมได้มาสักพักแล้ว แต่...ลืมเอามาให้”</font></b><font color="#696969"> แสงของแหวนวสงนั้นสะท้อนกับแสงไฟห้องพยาบาลจนเกิดเงาสีฟ้าทองส่องผ่านใบหน้าของโมนีก้า เธอเอื้อมมือรับมันไว้ช้า ๆ น้ำหนักของแหวนดูเบา แต่กลับรู้สึกได้ถึงพลังแฝงอยู่ภายใน</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">      </font><b style=""><font color="#9932cc">    </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“สวยมากเลย...”</font></b><font color="#696969"> เธอกระซิบเบา </font><b style=""><font color="#9932cc">“ไว้ฉันมีโอกาสจะส่งของไปถวายพระนาง ฝากขอบคุณด้วยนะ”</font></b></font></span></p><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;">            </span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><font color="#696969">คำตอบนั้นทำให้เลสเตอร์ยิ้มเอ็นดู </font><b style=""><font color="#8b0000">“ฝากขอบคุณแทนเธอได้ก็เท่านั้นแหละ แต่พระนางคงจะจำเธอได้แน่ ดูสิ เทพีเฮร่าคงหัวเราะทั้งวันแน่”</font></b></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"><br></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">          </font><b style=""><font color="#9932cc"></font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“คุณนี่นะ...”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าอดหัวเราะไม่ได้ เสียงหัวเราะของเธออ่อนแรงแต่สดใสพอจะทำให้บรรยากาศทั้งห้องสว่างขึ้นอย่างประหลาด กลิ่นไลแลคและเบอร์รี่หวานจากผิวของเธอลอยอบอวลรวมกับกลิ่นยาในอากาศจนกลายเป็นกลิ่นอุ่น ๆ ของชีวิตที่กลับมาอีกครั้ง</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ช่วงเวลานั้นแสงจากหน้าต่างบานสูงเริ่มอาบเข้ามาในห้องพักฟื้นจนส่องถึงปลายเตียง เงาสีทองอุ่นสะท้อนบนผิวแก้วน้ำและขอบแหวนที่วางอยู่ข้างหมอน เสียงเครื่องมอนิเตอร์เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สอดรับกับเสียงหายใจของหญิงสาวที่เริ่มกลับมาเป็นปกติ เลสเตอร์ยังคงนั่งพิงเก้าอี้ไม้ตัวเดิม มือของเขายังวางอยู่ใกล้มือของโมนีก้าไม่ยอมขยับไปไหน </font><b style=""><font color="#9932cc">“คุณจะอยู่อีกนานไหม?” </font></b><font color="#696969">เสียงของโมนีก้าเอ่ยถามแบบแผ่วแต่เต็มไปด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเช่นเคย ดวงตาสีเทาเงินสะท้อนเงาของชายหนุ่มที่เธอมองอยู่</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เลสเตอร์หันมามอง พลางยักไหล่เบา ๆ </font><b style=""><font color="#8b0000">“ความจริงก็อยากอยู่จนกว่าคุณจะออกจากโรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#9932cc">   </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“ไม่จำเป็นหรอก คุณเฝ้ามาทั้งคืนแล้ว ฉันจะใช้พลังอีกหน่อย เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง เป็นลูกเซเรสนะ ฟื้นตัวเร็วอยู่แล้ว”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าเอ่ยยิ้ม ๆ มองเลสเตอร์ เขาเลยก้มลงมองเธออย่างดื้อรั้น </font><b style=""><font color="#8b0000">“ก็ได้...งั้นผมขออยู่เฝ้าอีกแป๊บหนึ่งแล้วกัน ถ้าหลับก็หลับตรงนี้แหละ”</font></b><font color="#696969"> น้ำเสียงนั้นดูจะยอมแต่สายตาไม่ยอมสักนิด</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">โมนีก้าหัวเราะเบา ๆ กับปฎิกิริยานั้นแล้วเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตดีไซน์โลหะสีเงินขึ้นมาจากโต๊ะหัวเตียงท็บเล็ตเดดาลัสของเธอนั้นเองเป็นเครื่องมือสื่อสารอัจฉริยะของพวกเดมิก็อด เธอจิ้มหน้าจออย่างคล่องแคล่ว แม้ปลายนิ้วยังมีสายแปะวัดชีพจรติดอยู่ก็ตาม เสียงติ๊ดเบา ๆ ดังขึ้นหลายครั้ง ก่อนข้อความบนจอสว่างขึ้น </font></span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#9932cc">“งึม ๆ … พอดีฉันจะแจ้งคนอื่นหน่อยว่าฉันปลอดภัยดีน่ะ...” เธอพึมพำเบา ๆ ขณะพิมพ์ “แล้วก็...ขอให้ใครสักคนรับงานฉันไปทำแทนที ฉันยังไม่ได้ส่งของเลย” </font></b><font color="#696969">ในขณะที่เลสเตอร์ก็ชะโงกหน้ามาดูจนแทบจะชนกันอยู่แล้</font><b style=""><font color="#8b0000">ว “ของอะไรอีกล่ะ?”</font></b></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">          </font><b style=""><font color="#9932cc"></font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“สั่งทำของน่ะ แต่ตอนนี้ไปไม่ได้แล้ว เดี๋ยวโอนกรรมสิทธิ์ให้คนอื่นทำแทนละกัน”</font></b><font color="#696969"> เธอตอบเสียงเรียบพลางลากนิ้วส่งคำสั่งอัตโนมัติในหน้าระบบ จนเลสเตอร์มองจอนั้นอย่างเอ็นดู พร้อมกับยิ้มขำในท่าทีมุ่งมั่นของเธอ </font><b style=""><font color="#8b0000">“ดีมากเลย โมนี่ ผมดีใจที่อย่างน้อยคุณก็เลือกจะพักบ้าง ไม่งั้นคงต้องอัญเชิญเทพีเซเรสมาลากตัวคุณไปพักเองแน่ ๆ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#9932cc"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“พักเพราะไม่ไหวต่างหาก...”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าเอ่ยแล้วถอนหายใจ </font><b style=""><font color="#9932cc">“ไม่งั้นคนแถวนี้คงร้องไห้”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เลสเตอร์เชิดหน้าเล็กน้อยทันทีเหมือนคนถูกยกยอ </font><b style=""><font color="#8b0000">“ผมก็คิดอยู่แล้วว่าถ้าคุณไม่ฟื้น ผมคงกลายเป็นคนที่ทำได้แต่บทกวีโศกศัลย์ไฮกุสัลลาปังคพิสัยไปทั้งชีวิตแน่ ใครบ้างจะไม่ร้องไห้ถ้าคนรักของเทพพระอาทิตย์ต้องล้มลง”&nbsp;</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#9932cc"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“ดูพูดเขา…”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้ากลอกตาแล้วหัวเราะพลางส่ายหัวไปมาแบบไม่เชื่อหรอก</font></font></span></p><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#8b0000"> </font></b></span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#8b0000">“ก็ผมพูดความจริงน่ะสิ คุณมิวส์ของผม” </font></b><font color="#696969">เขายกคิ้วอย่างภูมิใจบนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์</font><b style=""><font color="#8b0000"> “ไม่เห็นหรือว่าแสงอาทิตย์วันนี้สดใสขึ้นเพราะใครน่ะครับคนแถวนี้”</font></b></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"><br></span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">          </font><b style=""><font color="#9932cc"></font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“เพราะคุณหลงตัวเองไม่เลิกนั่นแหละไม่ใช่เพราะฉัน”</font></b><font color="#696969"> เธอสวนกลับในทันทีแต่เสียงยังขบขับและแววตาแอบหัวเราะ เขาเลยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วยิ้มกว้างขึ้น</font><b style=""><font color="#8b0000"> “อ้อ ถ้าคุณพูดแบบนี้อีกนิด ผมอาจจะคิดว่าตัวเองหายเหนื่อยจากการเฝ้าทั้งคืนแล้วก็ได้นะ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">โมนีก้าเบือนหน้าหนีเพื่อกลั้นยิ้มกับคำนั้น แต่สุดท้ายก็หลุดหัวเราะออกมาจนได้ เสียงหัวเราะของเธอคล้ายระฆังเงินที่ดังสะท้อนเบา ๆ ไปทั่วห้องพักฟื้น แสงช่วงเวลากลางวันสีทองที่ลอดผ่านม่านบางทาบลงบนผมของทั้งคู่ จนกลายเป็นภาพอบอุ่นที่ทั้งโรงพยาบาลคงไม่อาจเก็บไว้ในความทรงจำได้ครบถ้วน สงของชีวิตที่ค่อย ๆ กลับคืนมาอีกครั้ง ทั้งในตัวโมนีก้า และในดวงตาของเลสเตอร์ที่มองเธอด้วยรอยยิ้มเงียบ ๆ </font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><br></span></p><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><div style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><b> เลสเตอร์ ปาปาโดปูลอส</b></div><div style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5</div><div style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20</div><div style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +10</div><div style="outline-style: none; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;;"><font size="3">(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)</font></div><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"></span></p><div style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">สรุปรวมค่าความสัมพันธ์ หาร 2 = โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +17.5</div></span></div></span><p></p>

Moneka โพสต์ 2025-12-10 22:14:49

<span id="docs-internal-guid-5fba5b6f-7fff-0266-4edd-abe7d94f0ab3"><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">วันที่ 10 เดือน ธันวาคม ปี 2025</font></span></h1><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">ช่วงบ่าย เวลา 13.00 น. เป็นต้นไป ณ&nbsp;สถานพยาบาล</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">            บ่ายวันที่ 10 ธันวาคม แสงแดดเหนือค่ายจูปิเตอร์อ่อนนุ่มจนแทบคล้ายฤดูใบไม้ผลิแม้จะเป็นช่วงฤดูหนาวก็ตาม แสงสีทองลอดผ่านบานหน้าต่างของโรงพยาบาลหลวง กระทบพื้นหินอ่อนสีอ่อนจนส่องประกายอบอุ่น บรรยากาศของวันนั้นสดใสพอ ๆ กับอารมณ์ของหญิงสาวที่กำลังเก็บข้าวของอยู่บนเตียงคนไข้ โมนีก้าในเสื้อโค้ทผ้าสีครีมอ่อนกับกางเกงยีนส์เข้ารูป กำลังจัดกระเป๋าสะพายใบเล็กอย่างใจเย็น เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่มีไฮไลต์สีฟ้าอิเล็กทริกสะท้อนแสงอาทิตย์จนดูเหมือนล้อมด้วยประกายฝุ่นเงิน ทุกการเคลื่อนไหวของเธอดูเบากว่าครั้งก่อนมาก ร่างกายเริ่มฟื้นเต็มที่แต่อารมณ์กลับซับซ้อนกว่าที่คิดในช่วงนี้</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">      </span><font color="#9932cc"><b><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">    </span><font face="TH SarabunPSK" size="5">“บางที...”</font></b></font><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969"> เธอพึมพำเบา ๆ ขณะรูดซิปกระเป๋า </font><b style=""><font color="#9932cc">“อาจจะชวนเลสเตอร์ไปกินข้าวด้วยกันก็ดี... หรือไม่ก็ไปไหว้เทพจูปิเตอร์สักหน่อย” </font></b><font color="#696969">โมนีก้าพึมพำแบบนั้นเพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาเลสเตอร์อยู่เป็นเพื่อนเธอในทุกบ่ายของวัน เขามาบ่นเรื่องร้อยแปดพันเก้า ซึ่งมันก็น่ารำคาญแต่ก็น่าเอ็นดูไปด้วย</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">ยังไม่ทันจะคิดจบ เสียงประตูเลื่อนเบา ๆ ก็ดังขึ้น เลสเตอร์เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มกว้าง ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายราวกับท้องฟ้าเพิ่งเปิดหลังฝน</font><b style=""><font color="#8b0000"> “อ้า…ในที่สุดก็ไม่ต้องเห็นคุณในชุดคนป่วยสักที”</font></b><font color="#696969"> เขาเอ่ยอย่างโล่งอก </font><b style=""><font color="#8b0000">“พระอาทิตย์ในใจผมเหมือนได้ขึ้นท้องฟ้าอีกครั้งเลยนะ”</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้าหัวเราะเบา ๆ พลางสะบัดหัวน้อย ๆ กับคำพูดนั้น</font><b style=""><font color="#9932cc"> “พูดเวอร์ไปเถอะคุณน่ะ”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">      </font><b style=""><font color="#8b0000">    </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#8b0000">“เวอร์อะไรกันครับ นี่คือคำพูดแห่งความจริงทั้งนั้น”</font></b><font color="#696969"> เลสเตอร์เอ่ยแล้วยักคิ้วอย่างภาคภูมิ</font><b style=""><font color="#8b0000"> “หรือจะให้ผมแต่งเพิ่มอีกสักบทดี”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><font color="#696969">         </font><b style=""><font color="#9932cc">   </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">“ไม่ต้องเลยค่ะเลสเตอร์”</font></b><font color="#696969"> โมนีก้ารีบสวนเสียงเรียบแต่แฝงรอยยิ้ม ก่อนจะถามต่ออย่างช้า ๆ </font><b style=""><font color="#9932cc">“ว่าแต่ วันนี้คุณว่างไหม?”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เลสเตอร์เลิกคิ้วทันที</font><b style=""><font color="#8b0000"> “ว่างแน่นอน ถ้ามีคุณ โลกทั้งใบผมก็ต้องว่างให้อยู่แล้วไหมครับ”</font></b></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">โมนีก้ากลั้นหัวเราะก่อนพูดต่อ </font><b style=""><font color="#9932cc">“ฉันอยากไปสั่งของที่ร้านค้าสักหน่อย แล้วก็อยากไปไหว้เทพจูปิเตอร์ด้วย”</font></b><font color="#696969"> คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยกับการที่แฟน</font></font></span><span style="font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><font color="#696969">สาวของตนเองจะไปไหว้เทพจูปิเตอร์&nbsp;</font><b style=""><font color="#8b0000"> “หืม ไปไหว้เทพจูปิเตอร์เหรอ? มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า?”</font></b></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">            </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">คำถามนั้นทำให้โมนีก้าส่ายหัวช้า ๆ จนเส้นผมพลิ้วตามแรงลมอ่อนจากหน้าต่าง </font><b style=""><font color="#9932cc">“ไม่แน่ใจค่ะ แค่รู้สึกว่า...ควรไป มันจะดีขึ้นน่ะ”</font></b><font color="#696969"> เลสเตอร์นิ่งไปครู่หนึ่งกับปฎิกิริยาการตอบกลับนั้นแม้ว่าจะเป็นห่วงแต่เหมือนจะมีอะไรบางอย่างละมั้ง แต่โมนีก้าก็ไม่ได้กังวนจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเสียหน่อย ก่อนเขาจะพยักหน้า </font><b style=""><font color="#8b0000">“ก็ได้ ถ้าคุณอยากไป ผมจะไปด้วย”</font></b><font color="#696969"> เขากล่าวเรียบง่าย แต่แฝงรอยยิ้มอบอุ่นในน้ำเสียง ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินทางออกจากห้องพักฟื้นแล้วเดินออกจากสถานพยาบาลของค่ายจูปิเตอร์ไปด้วยกัน</font></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969"><br></font></font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"></font></span></p><div style="outline-style: none; text-align: center; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;"><b> เลสเตอร์ ปาปาโดปูลอส</b></div><div style="outline-style: none; text-align: center; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5</div><div style="outline-style: none; text-align: center; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20</div><div style="outline-style: none; text-align: center; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +10</div><div style="outline-style: none; text-align: center; font-size: 5px; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;;"><font size="3">(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)</font></div><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; text-align: center; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, &quot;sans-serif&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;, SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, &quot;Microsoft YaHei Light&quot;, &quot;Microsoft YaHei&quot;; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"></span></p><div style="outline-style: none; text-align: center; color: rgb(105, 105, 105); font-family: &quot;TH SarabunPSK&quot;; font-size: x-large;">สรุปรวมค่าความสัมพันธ์ หาร 2 = โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +17.5</div></span><p></p>

Kai โพสต์ 2025-12-12 23:34:22

<link rel="stylesheet" href="https://cdnjs.cloudflare.com/ajax/libs/font-awesome/6.0.0/css/all.min.css"><style>.rp-box-3{max-width:450px;margin:20px auto;font-family:'Sarabun',sans-serif;box-sizing:border-box;line-height:1.8}.rp-top-3{display:flex;align-items:center;margin-bottom:20px;border-bottom:1px solid #333;padding-bottom:10px}.rp-info-3{font-size:12px;font-weight:600;text-transform:uppercase;margin-right:20px}.rp-info-3 i{margin-right:4px;font-style:normal}.rp-images-3{display:grid;grid-template-columns:repeat(3,1fr);gap:6px;margin-bottom:25px}.rp-img-sharp{width:100%;aspect-ratio:1/1;background-size:cover;background-position:center;background-repeat:no-repeat;filter:grayscale(20%)}.rp-content-3{font-size:13px;line-height:1.9;text-align:justify;color:#222;margin-bottom:25px}.rp-note-3{background:#eee;padding:5px 10px;font-size:10px;color:#666;display:inline-block;text-transform:uppercase;letter-spacing:1px}</style><div class="rp-box-3"><div class="rp-top-3"><span class="rp-info-3"><i class="fa-solid fa-clock"></i> 15:45 น.</span><span class="rp-info-3"><i class="fa-solid fa-location-dot"></i>&nbsp;สถานพยาบาล (12/12/2025)</span></div><div class="rp-images-3"><div class="rp-img-sharp" style="background-image: url('https://i.pinimg.com/736x/49/a1/27/49a12767ef47296e821f15af8ac17307.jpg');"></div><div class="rp-img-sharp" style="background-image: url('https://iili.io/f54UjDP.png');"></div><div class="rp-img-sharp" style="background-image: url('https://i.pinimg.com/736x/cf/2b/c4/cf2bc462029cfc4dcf5c1b1f33f32f77.jpg');"></div></div><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3"><div class="rp-content-3">ธงขาวประทับตราคทาที่มีงูพันเกลียวหรือสัญลักษณ์แห่ง <i>‘แอสคูลาปิอุส’</i> โบกสะบัดอยู่เหนืออาคารทรงโรมันหลังคากระเบื้องสีแดงอิฐ บ่งบอกสถานะของสถานที่แห่งนี้ได้อย่างชัดเจน ไคก้าวตามหลังโนอาห์เข้าไปด้านใน สัมผัสแรกที่ได้รับไม่ใช่กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกเหมือนโรงพยาบาลทั่วไป แต่เป็นกลิ่นหอมเย็นสดชื่นของสมุนไพรและเครื่องเทศเลมูเรียนที่ช่วยให้จิตใจสงบลง</div><div class="rp-content-3">ภายในห้องโถงสีขาวสะอาดตา แสงแดดอุ่น ๆ ลอดผ่านหน้าต่างบานไม้เข้ามาตกกระทบกับชั้นวางขวดยาที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบระดับมิลลิเมตร ไคกวาดตามองป้ายชื่อยา—เนคทาร์, แอมโบรเซีย, ยาหอมจากยูนิคอร์น—ทุกอย่างถูกแยกหมวดหมู่ไว้อย่างดีเยี่ยมจนน่าประทับใจ สำหรับคนเจ้าระเบียบอย่างเขา ที่นี่ดูน่ารื่นรมย์กว่าลานฝึกฝุ่นตลบเมื่อครู่เป็นไหน ๆ</div><div class="rp-content-3"><b>“เงียบสงบดีนะครับ”</b> ไคเปรยขึ้นพลางมองเตียงพยาบาลที่ปูผ้าตึงเปรี๊ยะไม่มีรอยยับ <b>“สะอาดสะอ้าน สมกับที่เป็นสถานที่รักษาชีวิต”</b></div><div class="rp-content-3"><b><font color="#8b0000">“ตอนนี้มันเงียบเพราะยังไม่มีคนเจ็บหนัก”</font></b> โนอาห์ตอบเสียงเรียบ พิงไหล่กับกรอบประตูพลางกอดอกมองรุ่นน้อง <b><font color="#8b0000">“แต่หลังจากจำลองซ้อมรบ&nbsp;หรือกลับจากภารกิจเสี่ยงตาย ที่นี่จะวุ่นวายจนนายจินตนาการไม่ออกเลยล่ะ&nbsp;หัวหน้าแพทย์อย่างคุณปราณจัล หรือคุณลูปิน แทบจะไม่ได้พัก”</font></b></div><div class="rp-content-3"><b>“ผมหวังว่าตัวเองคงไม่ต้องมารบกวนเวลาพักผ่อนของพวกเขานะครับ”</b> ไคพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความถือดีไว้ลึก ๆ <b>“การบาดเจ็บคือผลลัพธ์ของความผิดพลาดในการคำนวณ หรือไม่ก็ความอ่อนแอ... ซึ่งผมพยายามหลีกเลี่ยงทั้งสองอย่าง”</b></div><div class="rp-content-3">โนอาห์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากยกยิ้มคล้ายจะเอ็นดูในความมั่นใจนั้น <b><font color="#8b0000">“พูดได้ดี แต่จำไว้นะไค แม้แต่นักรบที่เก่งที่สุดในกองร้อยที่หนึ่งก็ยังมีแผลเป็น... บางครั้งแผลเป็นก็ไม่ใช่เครื่องหมายของความผิดพลาด แต่เป็นหลักฐานว่านายรอดชีวิตมาได้เพื่อสู้ต่อ”</font></b></div><div class="rp-content-3">ไคชะงักไปเล็กน้อยกับคำสอนที่คาดไม่ถึง เขามองสบตากับรุ่นพี่ตรงหน้า ก่อนจะพยักหน้ารับช้า ๆ อย่างให้เกียรติ <b>“ผมจะจำไว้ครับ พี่โนอาห์”</b></div><div class="rp-content-3"><b><font color="#8b0000">“ดี”</font></b> โนอาห์ผละออกจากกรอบประตู <b><font color="#8b0000">“ไปกันต่อเถอะ ก่อนที่นายจะเริ่มวิจารณ์การจัดวางขวดยาบนชั้นนั้นว่าสีไม่ไล่โทนกัน”</font></b></div><div class="rp-content-3"><b>“ผมเพิ่งจะคิดเรื่องนั้นพอดีเลย”</b> ไคหลุดยิ้มออกมาบาง ๆ ยอมรับความจริงข้อนั้นแต่โดยดี ก่อนจะเดินตามคนนำทางออกไปสู่จุดหมายถัดไป</div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="rp-note-3"><b>รับภารกิจไกด์เดินชมรอบค่าย</b><br><ul><li>ทัวร์สถานพยาบาล&nbsp;<b>EXP +15</b><br></li></ul><div><br></div><div><div><b>ปฏิสัมพันธ์กับ NPC</b></div><div><ul><li>ได้รับค่าความสนิทสนมกับ <b><font color="#8b0000">โนอาห์ คลาร์ก</font></b> +5</li></ul></div></div></div></div>

ดูในรูปแบบกติ: Infirmary ⋘ สถานพยาบาล ⋙